W krzakach dar�y si� ptaki.

Zbocze parowu porasta�a g�sta, zbita masa je�yn i berberys�w, wymarzone miejsce do gniazdowania i do �eru, nic tedy dziwnego, �e roi�o si� tam od ptactwa. Zawzi�cie trylowa�y dzwo�ce, �wiergota�y czeczotki i pieg�e, co chwila rozbrzmiewa�o te� d�wi�czne �pink-pink� zi�by. Zi�ba dzwoni na deszcz, pomy�la�a Milva, odruchowo spogl�daj�c na niebo. Nie by�o chmur. Ale zi�by zawsze dzwoni� na deszcz. Przyda�oby si� nareszcie troch� deszczu.

Miejsce na wprost wylotu kotlinki by�o dobrym my�liwskim stanowiskiem, daj�cym niez�e szans� na udane polowanie, zw�aszcza tu, w Brokilonie, mateczniku zwierzyny. W�adaj�ce pot�nym obszarem lasu driady polowa�y niezmiernie rzadko, a cz�owiek jeszcze rzadziej odwa�a� si� tu zapuszcza�. Tutaj ��dny mi�sa lub sk�r �owca sam stawa� si� obiektem �ow�w. Brokilo�skie driady nie mia�y lito�ci dla intruz�w. Milva przekona�a si� kiedy� o tym na w�asnej sk�rze.

Czego jak czego, ale zwierza w Brokilonie me brakowa�o. Jednak Milva tkwi�a w zasadzce ju� ponad dwie godziny i nadal nic nie wychodzi�o na strza�. Polowa� z marszu nie mog�a � panuj�ca od miesi�cy susza wys�a�a poszycie chrustem i li��mi, trzeszcz�cymi przy ka�dym kroku. W takich warunkach tylko bezruch w zasadzce m�g� zaowocowa� sukcesem i zdobycz�.

Na gryfie �uku usiad� motyl admira�. Milva nie p�oszy�a go obserwuj�c, jak sk�ada i rozk�ada skrzyde�ka, patrzy�a r�wnocze�nie na �uk, nowy nabytek, kt�rym wci�� jeszcze nie przesta�a si� cieszy�. By�a zawo�an� �uczniczk�, kocha�a dobr� bro�. A ta, kt�r� trzyma�a w d�oni, by�a najlepsz� z najlepszych.

Milva mia�a w �yciu wiele �uk�w. Uczy�a si� strzela� ze zwyk�ych jesionowych i cisowych, ale pr�dko zrezygnowa�a z nich na rzecz refleksyjnych laminat�w, jakich u�ywa�y driady i elfy. Elfie �uki by�y kr�tsze, l�ejsze i por�czniejsze, a dzi�ki warstwowej kompozycji drewna i zwierz�cych �ci�gien r�wnie� o wiele �szybsze� od cisowych � wystrzelona z nich strza�a dosi�ga�a celu w czasie du�o kr�tszym i po p�askim torze, co w znacznej mierze eliminowa�o mo�liwo�� zniesienia przez wiatr. Najlepsze egzemplarze takiej broni, gi�te poczw�rnie, nosi�y w�r�d elf�w nazw� zefhar, taki bowiem runiczny znak tworzy�y wygi�te ramiona i gryfy �uku. Milva u�ywa�a zefar�w przez �adnych kilka lat i nie s�dzi�a, by m�g� istnie� �uk, kt�ry je przewy�sza�.

Ale wreszcie trafi�a na taki �uk. By�o to oczywi�cie na Hrakim Bazarze w Cidaris, s�ynnym z bogatej oferty dziwnych i rzadkich towar�w zwo�onych przez �eglarzy najdalszych zak�tk�w �wiata, zewsz�d, dok�d dociera�y fregaty i galeony. Milva, gdy tylko mog�a, odwiedza�a bazar i ogl�da�a zamorskie luki. Tam w�a�nie naby�a �uk, o kt�rym s�dzi�a, �e pos�u�y jej przez wiele lat � pochodz�cy Zerrikanii zefar wzmacniany szlifowanym rogiem antylopy mia�a za doskona�y. Przez rok. Albowiem rok p�niej, na tym samym straganie, u tego samego kupca zobaczy�a istne cudo.

�uk pochodzi� z dalekiej P�nocy. Mia� ��czysko d�ugie na sze��dziesi�t dwa cale, mahoniowy, dok�adnie wywa�ony majdan i p�askie, laminowane ramiona, sklejone z zeplataj�cych si� warstw szlachetnego drewna, waHllaycn �ci�gien i ko�ci wielorybich. Od innych le��cych obok kompozyt�w r�ni�a go nie tylko konstrukcja, ale i cena � i cena w�a�nie zwr�ci�a uwag� Milvy. Gdy jednak, wzi�a �uk do r�ki i wypr�bowa�a go, zap�aci�a bez wahania i bez targ�w tyle, ile ��da� handlarz. Czterysta novigradzkich koron. Rzecz jasna, nie mia�a przy sobie tej niebotycznej sumy � w targu po�wi�ci�a sw�j zerrika�ski zefar, p�k sobolowych �upie�y i przecudnej roboty elfi medalionik, koralow� kame� w wianuszku rzecznych pere�.

Ale nie �a�owa�a. Nigdy. �uk by� niewiarygodnie lekki i wprost idealnie celny. Cho� niezbyt d�ugi, kry� w kompozytowo � �y�owych ramionach nielichego kopa. Zaopatrzony w wypi�t� na precyzyjnie podgi�tych gryfach jedwabno-konopn� ci�ciw�, przy dwudziestoczterocalowym naci�gu dawa� pi��dziesi�t pi�� funt�w mocy. Prawda, bywa�y �uki kt�re dawa�y nawet osiemdziesi�t, ale Milva uwa�a�a te za przesad�. Wystrzelona z jej wielorybiej pi��dziesi�tki pi�tki strza�a pokonywa�a odleg�o�� dwustu st�p w czasie pomi�dzy dwoma uderzeniami serca, a na sto krok�w mia�a a� nadto impetu, by skutecznie porazi� jelenia cz�owieka za�, je�li nie nosi� zbroi, przeszywa�a na wylot. Na zwierz�ta wi�ksze od jelenia i na ci�kozbrojnych Milva rzadko polowa�a.

Motyl odlecia�. Zi�by nadal dar�y si� w krzakach. I nadal nic nie wychodzi�o na strza�. Milva opar�a si� barkiem o pie� sosny, zacz�a wspomina�. Ot tak, �eby zabi� czasu.

Do jej pierwszego spotkania z wied�minem dosz�o w lipcu, dwa tygodnie po wydarzeniach na wyspie Thanedd i wybuchu wojny w Dol Angra. Milva wr�ci�a do Broklionu po kilkunastodniowej nieobecno�ci, przyprowadzi�a resztki komanda Scoia'tael, rozbitego w Temerii podczas pr�by przedostania si� na teren obj�tego wojn� Aedirn. Wiewi�rki chcia�y przy��czy� si� do powstania wznieconego przez elfy w Dol Blathanna. Nie powiod�o im si�, gdyby nie Milva, by�oby po nich. Ale znalaz�y Milv� i azyl w Brokilonie.

Zaraz po przyje�dzie poinformowano j�, �e Aglais pilnie oczekuje jej w Col Serrai. Milva zdziwi�a si� troch�.

Aglais by�a prze�o�on� brokilo�skich uzdrowicielek, a g��boka, pe�na gor�cych �r�de� i jaski� kotlina Col Serrai by�a miejscem uzdrowie�.

Us�ucha�a jednak wezwania, b�d�c przekonana, �e chodzi�o jakiego� leczonego elfa, pragn�cego za jej po�rednictwem skontaktowa� si� ze swym komandem. A gdy zobaczy�a rannego wied�mina i dowiedzia�a si�, w czym rzecz, wpad�a w istny sza�. Wybieg�a z groty z rozwianym, w�osem i ca�� z�o�� wy�adowa�a na Aglais.

� Widzia� mnie! Widzia� moj� twarz! Czy pojmujesz, czym mi to grozi?

� Nie, nie pojmuj� � odrzek�a ch�odno uzdrowicielka. - to Gwynbleidd, Wied�min, Przyjaciel Brokilonu. Jest tu od czternastu dni, od nowiu. I jeszcze jaki� czas up�ynie, zanim b�dzie m�g� wsta� i normalnie chodzi�. Pragnie wie�ci ze �wiata, wie�ci o jego bliskich. Tylko ty mo�esz mu ich dostarczy�.

� Wie�ci ze �wiata? Chyba� rozum straci�a, dziwo�ono! Czy ty wiesz, co teraz dzieje si� na �wiecie, za granicami twojego spokojnego lasu? W Aedirn trwa wojna! W Brugge, w Temerii i w Redanii zam�t, piek�o, wielkie �owy! Za tymi, co rebeli� wszcz�li na Thanedd, goni� wsz�dy! Wsz�dy pe�no szpieg�w i an'giyare, jedno s�owo nieraz wystarczy uroni�, usta skrzywi�, gdy nie trza, i ju� kat ci w lochu czerwonym �elazem za�wieci! A ja na przeszpiegi mam chodzi�, dopytywa� si�, wie�ci zbiera�? Karku nadstawia�? I dla kogo? Dla jakiego� p�ywego wied�mina?�� A co to on mi, brat albo swat? I�cie rozumu zby�a�, Aglais!

� Je�li masz zamiar wrzeszcze� � przerwa�a spokojnie driada � to id�my dalej w las. Jemu potrzebny jest spok�j.

Milva obejrza�a si� mimo woli na wylot jaskini, w kt�rej przed chwil� widzia�a rannego. Kawa� ch�opa, pomy�la�a odruchowo, cho� chudy, ale jedna �y�a� �eb bia�y, ale brzuch p�aski niby u m�odzika, widno, �e trud mu za uchem, nie s�onina i piwo�

� On na Thanedd by� � stwierdzi�a, nie zapyta�a. - Rebeliant.

� Nie wiem � wzruszy�a ramionami Aglais. - Saasjf Potrzebuje pomocy. Reszta mnie nie obchodzi.

Milva �achn�a si�. Uzdrowicielka znana by�a z niech�ci do gadania. Ale Milva zd��y�a ju� wys�ucha� podobnych relacji driad ze wschodniej rubie�y Brokilonu, wi�c dzia�a ju� wszystko o wydarzeniach sprzed dw�ch tygodni. O kasztanow�osej czarodziejce, kt�ra zjawi�a si� w Brokilonie w b�ysku magii, o przywleczonym przez ni� kalece ze z�aman� r�k� i nog�. Kalece, kt�ry okaza� si� wied�minem, znanym driadom jako Gwynbleidd, Bia�y Wilk.

Pocz�tkowo, opowiada�y driady, nie wiadomo by�o, co czyni�. Pokrwawiony Wied�min na przemian krzycza� i mdla�, Aglais nak�ada�a prowizoryczne opatrunki, czarodziejka kl�a. I p�aka�a. W to ostatnie Milva absolutnie nie wierzy�a � a bo to widzia� kto kiedy p�acz�c� magiczk�? A p�niej przyszed� rozkaz z Duen Canell, od Srebrnookiej Eithne, Pani Brokilonu. Czarodziejk� odprawi�, brzmia� rozkaz w�adczyni Lasu Driad. Wied�mina leczy�.

Leczono go. Milva widzia�a. Le�a� w jaskini, w niecce pe�nej wody z magicznych brokilo�skich �r�de�, jego unieruchomione w szynach i na wyci�gach ko�czyny spowite by�y g�stym ko�uchem lecz�cych pn�czy conynhaeli i darni purpurowego �ywokostu. W�osy mia� bia�e niby mleko. By� przytomny, cho� leczeni conynhael� zwykle bez ducha le��, bredz�, magia przez nich gada�

� No?�� beznami�tny g�os uzdrowicielki wyrwa� j� z zzadumy. - Jak tedy b�dzie? Co mam mu powiedzie�?

� �eby do wszystkich bies�w poszed� � warkn�a Milva, podci�gaj�c obci��ony sakw� i my�liwskim no�em pas. - I ty te� id� do biesa, Aglais.

� Twoja wola. Nie przymusz� ci�.

� Prawa�. Nie przymusisz.

Posz�a w las, pomi�dzy rzadkie sosny, nie ogl�daj�c si�. By�a z�a.

O wydarzeniach, jakie mia�y miejsce w pierwszy lipcowy n�w ksi�yca na ostrowie Thanedd, Milva wiedzia�a, Scoia'tael m�wili o tym bez przerwy. Podczas zjazdu czarodziej�w na wyspie dosz�o do rebelii, pola�a si� krew, polecia�y g�owy. A armie Nilfgaardu, jakby na sygna�, uderzy�y na Aedirn i Lyri�, zacz�a si� wojna. A w Temerii, Redanii i Kaedwen skrupi�o si� wszystko na Wiewi�rkach. Raz, bo podobno zbuntowanym czarodziejom na Thanedd przysz�o w sukurs komando Scoia'tael. Dwa, bo te podobno jaki� elf czy te� p�elf �gn�� sztyletem i zabi� Vizimira, reda�skiego kr�la. Rozw�cieczeni ludzie wzi�li si� wi�c ostro za Wiewi�rki. Wrza�o wsz�dzie niby w kotle elfia krew p�yn�a rzek��

Ha, pomy�la�a Milva, mo�e i prawda to, co kap�ani baj�, �e koniec �wiata i dzie� s�du bliski? �wiat w ogniu, cz�owiek nie tylko elfowi, ale i cz�owiekowi wilkiem, brat na brata n� podnosi� A Wied�min do polityki si� miesza � i do rebelii staje. Wied�min, kt�ren przecie tylko od tego jest, by �wiat przemierza� i szkodz�ce ludziom monstra ubija�! Jak �wiat �wiatem, nigdy Wied�min �aden ni do polityki, ni do wojaczki wci�ga� si� nie dawa�. To� nawet taka bajka jest, o g�upim kr�lu, co przetakiem wod� nosi�, zaj�ca chcia� go�cem, a wied�mina wojewod� uczyni�. A tu masz, Wied�min w rokoszu przeciw kr�lom poszczerbiony, w Brokilonie przed kar� kry� si� musi. I�cie, koniec �wiata!

� Witaj, Mario.

Drgn�a. Oparta o sosn� niewysoka driada mia�a oczy i w�osy w kolorze srebra. Zachodz�ce s�o�ce otacza�o aureol� jej g�ow� na tle pstrokatej �ciany lasu. Milva ukl�k�a na jedno kolano, nisko sk�oni�a g�ow�:

� B�d� pozdrowiona. Pani Eithne.

� W�adczyni Brokilonu zatkn�a za �ykowy pasek z�oty no�yk o kszta�cie sierpa.

� Wsta� � powiedzia�a. - Przejd�my si�. Chc� z tob� porozmawia�.

D�ugo sz�y razem przez pe�en cieni las, ma�a srebrnow�osa driada i wysoka p�owow�osa dziewczyna. �adna nie przerywa�a milczenia.

� Dawno nie zagl�da�a� do Duen Canell, Mario.

� Czasu nie sta�o. Pani Eithne. Do Duen Canell daleka od Wst��ki droga, a ja� Przecie� wiesz.

� Wiem. Zm�czona jeste�?

� Elfy potrzebuj� pomocy. Z twego rozkazu im przedy pomagam.

� Na moj� pro�b�.

� I�cie. Na pro�b�.

� Mam jeszcze jedn�.

� Takem my�la�a. Wied�min?

� Pom� mu.

Milva zatrzyma�a si� i odwr�ci�a, ostrym ruchem z�ama�a zawadzaj�c� ga��zk� wiciokrzewu, obr�ci�a j� w palcach, cisn�a na ziemi�.

� Od p� roku � powiedzia�a cicho, patrz�c w srebrzyste oczy driady � g�ow� w hazard stawi�, elf�w z rozgromionych komand przeprowadzam do Brokilonu� Gdy wypoczn� i z ran si� wylecz�, nazad ich wywodz� Ma�o tego? Nie do�� uczyni�am? Co n�w na szlak ciemn� noc� ruszam� S�o�ca si� ju� l�kam jak nietoperz albo puszczyk jaki�

� Nikt nie zna le�nych �cie�ek lepiej od ciebie.

� W kniei nie dowiem si� niczego. Wied�min pono� chce, bym wie�ci zbiera�a, mi�dzy ludzi pojecha�a. To rebeliant, na jego imi� maj� an'givare wyostrzone uszy. Mnie samej te� nijak w miastach si� pokazywa�. A jak mnie kto rozpozna? Pami�� o tamtym �ywa jeszcze, nie przysch�a jeszcze tamta krew� Bo du�o by�o wtedy krwi. Pani Eithne.

� Niema�o � srebrne oczy starej driady by�y obce, zimne, nieprzeniknione. - Niema�o, prawda to.

� Je�li mnie rozpoznaj�, na pal nawlek�.

� Jeste� rozwa�na. Jeste� ostro�na i czujna.

� By wie�ci, o kt�re Wied�min prosi, pozbiera�, trza si� czujno�ci wyzby�. Trza pyta�. A teraz ciekawo�� niebezpiecznie objawia�. Je�li mi� pochwyc��

� Masz kontakty.

� Um�cz�. Zakatuj�. Albo zgnoj� w Drakenborgu�

� A wobec mnie masz d�ug.

Milva odwr�ci�a g�ow�, zagryz�a wargi.

� Ano, mam � powiedzia�a gorzko. - Nie zapomnie� mi o tym.

Przymkn�a oczy, twarz skurczy�a si� jej nagle, usta drgn�y, z�by zwar�y si� silnie. Pod powiekami blado za�wieci�o wspomnienie, upiornym, ksi�ycowym blaskiem tamtej nocy. Wr�ci� nagle b�l w kostce, ucapionej rzemienn� p�tl� pu�apki, b�l w stawach, dartych szarpni�ciem. W uszach rozbrzmia� szum li�ci prostuj�cego si� gwa�townie drzewa� Krzyk, j�k, dzika, szale�cza, przera�ona miotanina i ohydne uczucie strachu, kt�ry sp�yn�� na ni�, gdy zrozumia�a, �e nie uwolni si� Krzyk i strach, skrzyp liny, rozfalowane cienie, rozko�ysana, nienaturalna, odwr�cona ziemia, odwr�cone niebo, drzewa o odwr�conych wierzcho�kach, b�l, krew t�tni�ca w skroniach�

A o �wicie driady, dooko�a, wianuszkiem� Daleki srebrzysty �miech� Kukie�ka na sznurku! Hu�taj si�, hu�taj, pacyneczko, g��weczk� do do�u� I jej w�asny, lecz obcy, rz꿹cy krzyk. A potem ciemno��.

� I�cie, mam d�ug � powt�rzy�a przez �ci�ni�te z�by. - I�cie, bom przecie wisielec odci�ty z powroza. P�ki �ycia, widz�, nie sp�aci� mi tego d�ugu.

� Ka�dy ma jaki� d�ug � powiedzia�a Eithne. - Takie jest �ycie, Mario Barring. D�ugi i wierzytelno�ci, zobowi�zania, wdzi�czno��, zap�ata� Uczyni� co� dla kogo�. A mo�e dla siebie? Bo tak naprawd�, to zawsze p�acimy sobie, nie komu�. Ka�dy zaci�gni�ty d�ug sp�acamy sobie. W ka�dej z nas tkwi wierzyciel i d�u�nik zarazem. Rzecz w tym, by zgodzi� si� w nas ten rachunek. Przychodzimy na �wiat jako odrobina danego nam �ycia, potem wci�� zaci�gamy i sp�acamy d�ugi. Sobie. Dla siebie. Po to, by w ko�cu rachunek si� zgodzi�.

� Bliski jest ci ten cz�ek, Pani Eithne? Ten� Wied�min?

� Bliski. Cho� sam o tym nie wie. Wr�� do Col Serrai, Mario Barring. Id� do niego. I zr�b to, o co ci� poprosi.

W kotlince zachrz�ci� chrust, trzasn�a ga��zka. Zabrzmia�o g�o�ne i gniewne �czek-czek� sroki, zi�by zerwa�y si� do lotu, migaj�c bia�ymi ster�wkami. Milva wstrzyma�a oddech. Nareszcie.

Czek-czek, zawo�a�a sroka. Czek-czek-czek. Znowu trzasn�a ga��zka.

Milva poprawi�a wys�u�ony, wytarty do po�ysku sk�rzany ochraniacz na lewym przedramieniu, u�o�y�a ki�� r�ki w przymocowanej do majdanu p�tli. Z p�askiego ko�czanu na udzie wyj�a strza��. Odruchowo, z nawyku. sprawdzi�a stan brzeszczot�w grotu i opierzenie. Kupowa�a brzechwy na jarmarkach � wybieraj�c �rednio jedn� z dziesi�ciu, kt�re jej oferowano � ale zawsze opierza�a je sama. Wi�kszo�� dost�pnych w handlu gotowych strza�. mia�a lotki za kr�tkie i ustawione prosto wzd�u� brzechwy, a Milva u�ywa�a wy��cznie strza� opierzonych spiralnie, lotkami nie kr�tszymi ni� pi�� cali.

Na�o�y�a strza�� na ci�ciw� i wpatrzy�a si� w wylot kotlinki, w zieleniej�c� mi�dzy pniami plam� berberysu, ci�kiego gronami czerwonych jag�d.

Zi�by nie odlecia�y daleko, wznowi�y dzwonienito.

Chod�, k�zko, pomy�la�a Milva, unosz�c i napinaj�c �uk. Chod�. Jestem gotowa.

Ale sarny posz�y parowem, w kierunku bagienka i �r�de� zasilaj�cych wpadaj�ce do Wst��ki strumyki. Z kotliny wyszed� kozio�ek. �adny, na oko ponad czterdziestofuntowy. Uni�s� g�ow�, zastrzyg� uszami, potem odwr�ci� si� ku krzakom, skubn�� listki.

Sta� korzystnie � ty�em. Gdyby nie pie� zas�aniaj�cy cel, Milva strzela�aby bez zastanowienia. Nawet trafiaj�c w brzuch, grot przeszy�by go i dosi�gn�� serca, w�troby lub p�uc. Trafiaj�c w udziec, rozwali�by arteri�, zwierz� r�wnie� musia�oby pa�� w kr�tkim czasie. Czeka�a, nie zwalniaj�c ci�ciwy.

Kozio� znowu uni�s� g�ow�, post�pi� krok, wyszed� zza pnia � i nagle odwr�ci� si� lekko przodem. Milva, utrzymuj�c strza�� w pe�nym naci�gu, zakl�a w my�li. Strza� od przodu by� niepewny � miast w p�uco, grot m�g� ugodzi� w brzuch. Czeka�a, wstrzymuj�c oddech, wyczuwaj�c s�ony smak ci�ciwy k�cikiem ust. To by�a jeszcze jedna wielka, wr�cz nieoceniona zaleta jej �uku � gdyby u�ywa�a broni ci�szej lub wykonanej mniej starannie, nie zdo�a�aby tak d�ugo trzyma� jej w napi�ciu, nie ryzykuj�c zm�czenia r�ki i obni�onej precyzji strza�u.

Szcz�ciem, kozio� pochyli� g�ow�, skubn�� wystane z mchu trawy i obr�ci� si� bokiem. Milva odetchn�a spokojnie, wymierzy�a na komor� i delikatnie wypu�ci�a ci�ciw� z palc�w.

Nie us�ysza�a jednak oczekiwanego trzasku �amanego przez grot �ebra. Kozio� natomiast wyskoczy� w g�r�, wierzgn�� i znik� przy wt�rze chrupu suchych ga��zi i szumu potr�canych li�ci.

Przez kilka uderze� serca Milva sta�a nieruchomo, skamienia�a niby marmurowy pos�g le�nej boginki. Dopiero w�wczas, gdy wszelkie odg�osy ucich�y, odj�a praw� d�o� od policzka i opu�ci�a �uk. Odnotowawszy w pami�ci tras� ucieczki zwierza, usiad�a spokojnie, opar�a plecy o pie�. By�a do�wiadczon� �owczyni�, k�usowa�a w pa�skich lasach od dziecka, pierwsz� sarn� po�o�y�a maj�c jedena�cie lat, pierwszego rogacza czternastaka � na niebywale szcz�liw� �owieck� wr�b� � w dniu swych czternastych urodzin. A do�wiadczenie uczy�o, �e z pogoni� za strzelonym zwierzem nigdy nie nale�a�o si� spieszy�. Je�li trafi�a dobrze, kozio� musia� pa�� nie dalej ni� dwie�cie krok�w od wylotu kotlinki. Je�li trafi�a gorzej � a w zasadzie nie dopuszcza�a takiej mo�liwo�ci � po�piech m�g� tylko spraw� pogorszy�. �le strzelony ranny zwierz, nie niepokojony, po panicznej ucieczce zwolni i b�dzie szed�. �cigany i p�oszony zwierz b�dzie gna� na z�amanie karku i nie zwolni a� za si�dm� g�r�.

Mia�a wi�c co najmniej p� godziny. Wsadzi�a w z�by wyrwane �d�b�o trawy i zamy�li�a si� znowu. Wspomina�a.

Gdy po dwunastu dniach wr�ci�a do Brokilonu, Wied�min ju� chodzi�. Utyka� lekko i nieznacznie zaci�ga� biodrem, ale chodzi�. Milva nie zdziwi�a si� � wiedzia�a o cudownych w�a�ciwo�ciach leczniczych le�nej wody i zielska, zwanego conynhael�. Zna�a te� umiej�tno�ci Aglai's, nie raz by�a �wiadkiem b�yskawicznego wr�cz uzdrawiania rannych driad. A pog�oski o niebywa�ej odporno�ci i wytrzyma�o�ci wied�min�w te� nie by�y wida� wyssane z palca.

Nie posz�a do Col Serrai zaraz po przybyciu, cho� driady napomyka�y, �e Gwynbleidd niecierpliwie wygl�da� jej powrotu. Zwleka�a celowo, wci�� by�a niezadowolona ze zleconej jej misji i chcia�a to zademonstrowa�. Odprowadzi�a do obozu elfy z przyprowadzonego komanda Wiewi�rek. Rozwlekle zda�a relacj� o wydarzeniach w drodze, ostrzeg�a driady przed szykowan� przez ludzi blokad� granicy na Wst��ce. Dopiero gdy napomniano j� po raz trzeci, Milva wyk�pa�a si�, przebra�a i posz�a do wied�mina.

Czeka� na ni� na skraju polany, tam, gdzie ros�y cedry. Przechadza� si�, od czasu do czasu przysiada�, prostowa� si� spr�y�cie. Wida� Aglai's zaleci�a mu �wiczenia.

� Jakie wie�ci?�� spyta� zaraz po powitaniu. Ch��d w jego g�osie nie zmyli� jej.

� Wojna chyba ku ko�cowi si� ma � odrzek�a, wzruszaj�c ramionami. - Nilfgaard, powiadaj�, srodze Lyri� i Aedirn pogromi�. Verden si� podda�o, a kr�l Temerii u�o�y� si� z niligaardzkim cesarzem. A elfy w Dolinie Kwiat�w w�asne kr�lestwo za�o�y�y. Wszelako Scoia'tael z Temerii i Redanii nie pow�drowaly tam. Bij� si� nadal�

� Nie o to mi sz�o.

� Nie?�� uda�a zdziwienie. - A, prawda. Tak, zawadzi�am o Dorian, jake� prosi�, cho� przysz�o szmat drogi nad�o�y�. A niebezpieczne nynie go�ci�ce�

Urwa�a, przeci�gn�a si�. Tym razem nie ponagla� jej.

� Czy �w Codringher � spyta�a wreszcie � kt�rego kaza�e� mi odwiedzi�, by� twoim przyjacielem?

Twarz wied�mina nie drgn�a, ale Milva wiedzia�a, �e zrozumia� z miejsca.

� Nie. Nie by�.

� To dobrze � kontynuowa�a swobodnie. - Bo nie ma go ju� w�r�d �yj�cych. Sp�on�� razem ze sw� sadyb�, zosta� aby komin i p� frontowej �ciany. Ca�e Dorian huczy od plotek. Jedni gadaj�, �e �w Codringher uprawia� czarnoksi�stwo i jady warzy�, �e z diab�em mia� pakt, wi�c czarci ogie� go poch�on��. Drudzy m�wi�, �e wsun�� nos i palce do niew�a�ciwej szpary, jako to mia� we zwyczaju czyni�. A komu� to nie w smak by�o, wi�c go zwyczajnie utrupi� i pod�o�y� ogie�, by zatrze� �lady. A ty jak my�lisz?

Nie doczeka�a si� ani odpowiedzi, ani emocji na poszarza�ej twarzy. Kontynuowa�a wi�c, nie rezygnuj�c ze z�o�liwego i aroganckiego tonu.

� Ciekawe jest, �e �w po�ar i zgon owego Codringhera w pierwszy lipcowy n�w miesi�czka si� zdarzy�y, dok�adnie jako i tumult na ostrowie Thanedd. Wypisz wymaluj, jakby kto si� domy�la�, �e w�a�nie Codringher co� o ruchawce wie i �e o detale b�dzie pytany. Jakby kto chcia� mu zawczasu g�b� na wieki zasznurowa�, j�zor oniemi�. Co na to powiesz? Ha, widz�, nic nie powiesz. Ma�om�wny�, tedy ja ci powiem: niebezpieczne s� te twoje dzie�a, te twoje przeszpiegi i wypytywania. Mo�e kto� opr�cz Codringherowej r�wnie� inne g�by i uszy chcie� zamkn��.

Tak sobie my�l�.

� Wybacz mi � powiedzia� po chwili. - Masz racj�. Narazi�em ci�. To by�o zbyt niebezpieczne zadanie dla�

� Dla niewiasty, tak?�� szarpn�a g�ow�, ostrym ruchem odrzuci�a z ramienia wci�� jeszcze mokre w�osy. - To� chcia� powiedzie�? Galant si� znalaz�! Zakarbuj sobie, �e cho� do sikania kuca� musz�, moja kapota wilkiem, nie zaj�cem podszyta! Tch�rza mi nie zadawaj, bo mnie nie znasz!

� Znam � powiedzia� cicho i spokojnie, nie reaguj�c na jej z�o�� i podniesiony g�os. - Jeste� Milva. Przeprowadzasz do Brokilonu Wiewi�rki, przedzieraj�c si� przez ob�awy. Znane jest mi twoje m�stwo. Ale ja lekkomy�lnie i samolubnie narazi�em ci�

� G�upi�! - przerwa�a ostro. - O siebie si� martw, nie o mnie. O dziewuszk� si� martw!

U�miechn�a si� kpi�co. Bo tym razem twarz mu si� zmieni�a. Milcza�a z rozmys�em, czeka�a na dalsze pytania.

� Co wiesz?�� spyta� wreszcie. - I od kogo?

� Ty mia�e� twego Codringhera � parskn�a, dumnie unosz�c g�ow� � ja mam moich znajomk�w. Takich, kt�rzy bystre maj� oczy i uszy.

� M�w. Prosz�, Milva.

� Po ruchawce na Thanedd � zacz�a, odczekawszy chwil� � zawrza�o wsz�dy. �owy na zdrajc�w si� zacz�y. Osobliwie na tych czarodziej�w, co za Nilfgaardem stali, jako i na innych sprzedawczyk�w. Niekt�rych uj�to. Inni znikn�li, kamie� w wod�. Nie trza wielkiego umu, by zgadn��, dok�d uszli, pod czyje skrzyd�a si� schronili. Ale nie tylko na czarownik�w i zdrajc�w polowano. W rebelii na Thanedd zbuntowanym czarodziejom pomog�o komando Wiewi�rek, nimi s�awny Faoiltiama przewodzi�. Szukaj� go. Rozkaz wydano, �eby ka�dego schwytanego elfa na m�ki bra�, o komando Faoiltiamy pyta�.

� Kim jest ten Faoiltiama?

� Elf, Scoia'tael. Jak ma�o kt�ry ludziom za sk�r� zalaz�. Wielka cena jest za jego g�ow�. Ale nie tylko jego szukaj�. Szuka si� te� jakiego� nilfgaardzkiego rycerza, kt�ren na Thanedd by�. I jeszcze�

� M�w.

� An'giyare o wied�mina wypytuj�, imieniem Geralt z Rivii. I o dziewuszk� imieniem Cirilla. Tych dwoje przykazano �ywymi bra�. Pod gard�em to nakazano: obojgu uj�tym w�os z g�owy spa�� nie mo�e, guz z sukni urwa� si� nie ma prawa. Ha! Drogi musisz by� ich sercu, �e tak si� o twoje zdrowie troskaj��

Urwa�a, widz�c wyraz jego twarzy, z kt�rej raptownie znikn�� nieludzki spok�j. Zrozumia�a, �e cho� si� stara�a, nie zdo�a�a nap�dzi� mu strachu. Przynajmniej nie o jego w�asn� sk�r�. Niespodziewanie poczu�a wstyd.

� No, z tym po�cigiem to przecie daremny ich zach�d. - powiedzia�a �agodniej, ale wci�� z lekko drwi�cym u�miechem na wargach. - Ty w Brokilonie bezpieczny jeste�. A dziewczyny te� �ywej nie dostan�. Gdy gruzy na Thanedd przekopali, rozwaliny tej magicznej wie�y, co si� zawali�a� Hej, co tobie?

Wied�min zatoczy� si�, opar� o cedr, usiad� ci�ko przy pniu. Milva odskoczy�a, przera�ona blado�ci�, kt�ra nagle pokry�a mu twarz.

� Aglais! Sirssa! Fauve! Do mnie, �ywo! Zaraza, na umieranie mu si� chyba zebra�o! Hej, ty!

� Nie wo�aj ich� Nic mi nie jest � M�w. Chc� wiedzie�

Milva zrozumia�a nagle.

� Niczego nie naszli w rumowisku!�� krzykn�a, czuj�c, �e te� blednie. Niczego! Cho� ka�dy kamie� obej�eli i czary rzucali, nie znale�li�

Otar�a pot z brwi, gestem powstrzyma�a nadbiegaj�ce driady. Chwyci�a siedz�cego wied�mina za ramiona, pochyli�a si� nad nim tak, �e jej d�ugie jasne w�osy spad�y � na jego zbiela�� twarz.

� �le poj��e� � powtarza�a szybko, niesk�adnie, z trudem znajduj�c s�owa w nat�oku tych, kt�re cisn�y si� jej na usta. - To jeno chcia�am rzec, �e� Opacznie mnie poj��e�. Bo ja� Sk�d�e wiedzie� mog�am, �e ty a� tak� Nie� tak chcia�am. Ja jeno o tym, �e dziewczyna� �e nie znajd� jej, bo bez �ladu znik�a, jak owi czarodzieje. Wybacz mi.

Nie odpowiedzia�. Patrzy� w bok. Milva zagryz�a wargi, zacisn�a pi�ci.

� We trzy dni wyje�d�am z Brokilonu � powiedzia�a �agodnie po d�ugim, bardzo d�ugim milczeniu. - Niech jeno miesi�czek p�jdzie na uszczerb, niech nocki troch� ciemniejsze nastan�. Do dziesi�ciu dni wr�c�, mo�e wcze�niej. Wnet po Lammas, w pierwszych dniach sierpnia. Nie turbuj si�. Ziemi� i wod� porusz�, ale wywiem si� wszystkiego. Je�li kto co wie o tej pannie, te� b�dziesz to wiedzia�.

� Dzi�ki, Milva.

� Do dziesi�ciu dni� Gwynbleidd.

� Jestem Geralt � wyci�gn�� d�o�. U�cisn�a bez zastanowienia. Bardzo silnie.

� Jestem Maria Barring.

Skinieniem g�owy i cieniem u�miechu podzi�kowa� za szczero��, wiedzia�a, �e doceni�.

� B�d� ostro�na, prosz�. Zadaj�c pytania uwa�aj, komu je zadajesz.

� Nie frasuj si� o mnie.

� Twoi informatorzy� Ufasz im?

� Ja nikomu nie ufam.

� Wied�min jest w Brokilonie. W�r�d driad.

� Tak przypuszcza�em � Dijkstra spl�t� ramiona na piersi. - Ale dobrze, �e to si� potwierdzi�o.

Milcza� przez chwil�. Lennep obliza� wargi. Czeka�.

� Dobrze, �e si� potwierdzi�o � powt�rzy� szef tajnych � s�u�b kr�lestwa Redanii, zamy�lony, jak gdyby m�wi� do siebie. - Zawsze to lepiej, mie� pewno��. Ech, gdyby jeszcze okaza�o si�, �e Yennefer jest z nim� Nie ma z nim czarodziejki, Lennep?

� S�ucham?�� wywiadowca drgn��. - Nie, ja�nie panie. Nie ma. Co rozka�ecie? Je�li chcecie �ywego, wywabi� go z Brokilonu. Je�li za� milszy wam martwy�

� Lennep � Dijkstra uni�s� na agenta swe zimne, bladob��kitne oczy. - Nie b�d� nadgorliwy. W naszym fachu nadgorliwo�� nigdy nie pop�aca. A zawsze jest podejrzana.

� Panie � Lennep zblad� lekko. - Ja jeno�

� Wiem. Ty jeno pyta�e�, co rozka��. Rozkazuj�: zostaw wied�mina w spokoju.

� Wedle rozkazu. A co z Milv�?

� J� te� zostaw w spokoju. Na razie.

� Wedle rozkazu. Czy mog� odej��?

� Mo�esz.

Agent wyszed�, ostro�nie i cichutko zamykaj�c za sob� d�bowe drzwi komnaty. Dijkstra milcza� d�ugo, zapatrzony w pi�trz�ce si� na stole mapy, listy, donosy, protoko�y przes�ucha� i wyroki �mierci.

� Ori.

Sekretarz uni�s� g�ow�, chrz�kn��. Milcza�.

� Wied�min jest w Brokilonie.

Ori Reuven znowu zachrz�ka�, odruchowo spogl�daj�c pod st�, w kierunku nogi szefa. Dijkstra zauwa�y� spojrzenie.

� Zgadza si�. Tego mu nie zapomn� � warkn��. - Przez dwa tygodnie nie mog�em przez niego chodzi�. Straci�em twarz wobec Filippy, musz�c jak pies skamle� i prosi� o jej cholerne czary, bo inaczej kusztyka�bym do dzisiaj. C�, sam sobie jestem winien, nie doceni�em go. Najgorsze, �e nie mog� mu si� teraz zrewan�owa�, dobra� do jego wied�mi�skiej dupy! Sam nie mam czasu, a przecie� nie mog� dla prywaty u�ywa� moich ludzi! Prawda, Ori, �e nie mog�?

� Hem, hem�

� Nie chrz�kaj. Wiem. Ach, do diab�a, jak ta w�adza n�ci! Jak kusi, by si� ni� pos�u�y�! Jak �atwo si� zapomnie�, gdy si� j� ma! Ale gdy si� zapomni raz, ko�ca nie ma� Czy Filippa Eilhart ci�gle jeszcze siedzi w Montecalvo?

� Tak.

� Bierz pi�ro i ka�amarz. Podyktuj� ci list do niej. Pisz� Psiakrew, skupi� si� nie mog�. Co to za cholerne wrzaski, Ori? Co si� tam dzieje na placu?

� �acy obrzucaj� kamieniami rezydencj� nilfgaardzkiego pos�a. Zap�acili�my im za to, hem, hem, jak mi si� zdaje.

� Aha. Dobrze. Zamknij okno. Jutro niech �acy p�jd� obrzuca� fili� banku krasnoluda Giancardiego. Odm�wi� mi ujawnienia kont.

� Giancardi, hem, hem, przekaza� znaczn� sum� na fundusz wojenny.

� Ha. Niech wi�c obrzucaj� te banki, kt�re nie przekaza�y.

� Wszystkie przekaza�y.

� Ach, nudny jeste�, Ori. Pisz, powiadam. Umi�owana Fil, s�o�ce moich� Cholera, ci�gle si� zapominam. We� nowy arkusz. Got�w?

� Tak jest, hem, hem.

� Droga Filippo. Pani Triss Merigold martwi si� pewnie o wied�mina, kt�rego teleportowa�a z Thanedd do Brokilonu, czyni�c z tego faktu g��boki sekret, nawet przede mn�, co okrutnie mnie zabola�o. Uspok�j j�. Wied�min ma si� ju� dobrze. Ju� nawet zacz�� wysy�a� z Brokilonu emisariuszki z zadaniem szukania �lad�w ksi�niczki Cirilli, os�bki, kt�ra tak Ci� przecie� interesuje. Nasz przyjaciel Geralt najwyra�niej nie wie, �e Cirilla jest w Nilfgaardzie, gdzie sposobi si� do �lubu z cesarzem Emhyrem. Zale�y mi, aby Wied�min spokojnie siedzia� w Brokilonie, dlatego te� postaram si�, �eby ta wie�� dotar�a do niego. Napisa�e�?

� Hem, hem, dotar�a do niego.

� Od akapitu. Zastanawia mnie� Ori, wycieraj pi�ro, do cholery! Piszemy do Filippy, nie do rady kr�lewskiej, list ma wygl�da� estetycznie! Od akapitu. Zastanawia mnie, dlaczego Wied�min nie szuka kontaktu z Yennefer. Nie chce mi si� wierzy�, aby ten granicz�cy z obsesj� afekt wygas� tak nagle, niezale�nie od opcji politycznych jego idea�u. Z drugiej strony, gdyby to Yennefer by�a t�, kt�ra dostarczy�a Cirill� Emhyrowi i gdyby by�y na to dowody, to z ch�ci� bym sprawi�, �eby Wied�min dosta� je do r�ki. Problem rozwi�za�by si� sam, pewien jestem tego, a wiaro�omna czarnow�osa pi�kno�� nie by�aby pewna dnia ni godziny. Wied�min nie lubi, gdy kto� dotyka jego dziewczynki, Artaud Terranova dowodnie przekona� si� o tym na Thanedd. Chcia�bym wierzy�, Fil, �e nie masz dowod�w zdrady Yennefer i nie wiesz, gdzie ona si� ukrywa. Bola�oby mnie bardzo, gdyby si� okaza�o, �e to kolejny tajony przede mn� sekret. Ja nie mam przed Tob� sekret�w�

Z czego si� �miejesz, Ori?

� Z niczego, hem, hem.

� Pisz! Ja nie mam przed Tob� sekret�w, Fil, i licz� na wzajemno��. Pozostaj� z g��bokim uszanowaniem, et caetera, et caetera. Daj, podpisz�.

Ori Reuven posypa� list piaskiem. Dijkstra usiad� wygodniej, zakr�ci� m�ynka kciukami splecionych na brzuchu d�oni.

� Ta Milva, kt�r� Wied�min wysy�a na przeszpiegi � zagadn��. - Co mo�esz mi o niej powiedzie�?

� Zajmuje si�, hem, hem � chrz�kn�� sekretarz � przerzucaniem do Brokilonu grup Scoia'tael rozbitych przez wojska temerskie. Wyprowadza elfy z ob�aw i kot��w, umo�liwiaj�c im wypoczynek i ponowne sformowanie w bojowe komanda�

� Nie racz mnie wiedz� powszechnie dost�pn� � przerwa� Dijkstra. - Dzia�alno�� Milvy jest mi znana, zamierzam j� zreszt� wykorzysta�. Gdyby nie to, dawno rzuci�bym j� na �er Temerczykom. Co mo�esz mi powiedzie� o niej samej? O Milvie jako takiej?

� Pochodzi, jak mi si� zdaje, z jakiej� zapad�ej wsi w G�rnym Sodden. Naprawd� nazywa si� Maria Barring. Milva to przydomek, kt�ry nada�y jej driady. W Starszej Mowie znaczy�

� Kania � przerwa� Dijkstra. - Wiem.

� Jej r�d to z dziada pradziada my�liwcy. Le�ni ludzie, za pa� brat z kniej�. Gdy syna starego Barringa zatratowa� �o�, stary wyuczy� le�nego rzemios�a c�rk�. Gdy zmar�o mu si�, matka ponownie wysz�a za m��. Hem, hem� Maria nie �adzi�a z ojczymem i uciek�a z domu. Mia�a wtedy, jak mi si� zdaje, szesna�cie lat. Pow�drowa�a na p�noc, �y�a z polowania, ale le�nicy baron�w nie umilali jej �ycia, sam� tropili i szczuli niby zwierza. Zacz�a wi�c k�usowa� w Brokilonie i tam, hem, hem, dopad�y j� driady.

� I zamiast ukatrupi�, przygarn�y � mrukn�� Dijkstra. - Uzna�y za swoj�� A ona odwdzi�czy�a si�. Zawar�a pakt z Wied�m� Brokilonu, ze star� Srebrnook� Eithne. Maria Barring umar�a, niech �yje Milva� Ile ekspedycji za�atwi�a, zanim ci w Verden i Kerack po�apali si�? Trzy?

� Hem, hem� Cztery, jak mi si� zdaje��� Oriemu Reuvenowi ci�gle co� si� zdawa�o, cho� pami�� mia� niezawodn�. - By�o tego do kupy co� ko�o setki ludzi, tych najzajadlejszych do polowa� na dziwo�onie skalpy. A d�ugo nie mogli si� po�apa�, bo Milva czasem wynosi�a jednego z rzezi na w�asnych plecach, a ocalony pod niebiosa wychwala� jej m�stwo. Dopiero za czwartym razem, w Verden, jak mi si� zdaje, kto� si� w czo�o pacn��. Jak�e to tak, zawrza�li nagle, hem, hem, �e przewodniczka, kt�ra ludzi na dziwo�ony skrzykuje, za ka�dym razem z �yciem uchodzi? I wylaz�o szyd�o z miecha, �e przewodniczka wiedzie, ale w potrzask, wprost pod strza�y czekaj�cych w zasadzce driad�

Dijkstra odsun�� na brzeg biurka protok� z przes�uchania, bo wyda�o mu si�, �e pergamin wci�� cuchnie izb� tortur.

� I wtedy � domy�li� si� � Milva znikn�a w Brokilonie jak sen jaki z�oty. Ale do dzi� w Verden trudno o ochotnik�w do wypraw na driady. Stara Eithne i m�oda Kania dokona�y niez�ej selekcji. I oni o�mielaj� si� twierdzi�, �e prowokacja to nasz, ludzki wynalazek. A mo�e�

� Hem, hem?�� zachrz�ka� Ori Eeuven, zdziwiony urwanym zdaniem i przed�u�aj�cym si� milczeniem szefa.

� Mo�e w ko�cu zacz�li uczy� si� od nas � doko�czy� zimno szpieg, patrz�c na donosy, protoko�y przes�ucha� i wyroki �mierci.

Gdy nigdzie nie dostrzeg�a farby, Milva zaniepokoi�a si�. Przypomnia�a sobie nagle, �e kozio�ek zrobi� krok w momencie strza�u. Zrobi� lub chcia� zrobi� � co na jedno wychodzi�o. Ruszy� si�, a strza�a mog�a trafi� w brzuch. Milva zakl�a. Strza� w brzuch, przekle�stwo i ha�ba dla �owcy! Pech! Tfu, tfu, z�e licho!

Szybko podbieg�a do zbocza kotlinki, rozgl�daj�c si� bacznie w�r�d je�yn, mch�w i paproci. Szuka�a strza�y. Zaopatrzona w grot o czterech brzeszczotach, wyostrzonych tak, �e goli�y w�oski z przedramienia, wypuszczona z odleg�o�ci pi��dziesi�ciu krok�w strza�a musia�a przebi� koz�a na wylot.

Dostrzeg�a, znalaz�a i odetchn�a z ulg�, splun�a trzykrotnie, rada z fartu. Niepotrzebnie si� obawia�a, ba, by�o lepiej, ni� przypuszcza�a. Strza�a nie by�a oblepiona kleist� i �mierdz�c� tre�ci� �o��dka. Nie nosi�a te� �lad�w jasnej, r�owej i pienistej farby z p�uc. Brzechwa by�a ca�a pokryta ciemn�, bogat� czerwieni�. Grot przeszy� serce. Milva nie musia�a si� skrada� ani podchodzi�, nie czeka� jej d�ugi marsz po �ladach. Kozio� bez w�tpienia le�a� martwy w g�szczu, nie dalej ni� sto krok�w od polanki, w miejscu, kt�re wska�e jej farba. A postrzelony w serce kozio� musia� po paru skokach farbowa�, wiedzia�a wi�c, �e znajdzie �lad z �atwo�ci�.

Po dziesi�ciu krokach odnalaz�a trop, pod��y�a nim, ponownie pogr��aj�c si� w my�lach i wspomnieniach.

Dotrzyma�a danej wied�minowi obietnicy. Wr�ci�a do Brokilonu nawet wcze�niej, ni� obiecywa�a, pi�� dni po �wi�cie �niw, pi�� dni po nowiu, zaczynaj�cym n ludzi miesi�c sierpie�, a u elf�w Lammas, si�dmy, przedostatni sayaed roku.

Przeprawi�a si� przez Wst��k� o brzasku, ona i pi�ciu elf�w. Komando, kt�re wiod�a, liczy�o pocz�tkowo dziewi�ciu konnych, ale �o�dacy z Brugge ca�y czas szli ich tropem, trzy stajania przed rzek� wsiedli im na kark, przycisn�li, poniechali dopiero nad Wst��k�, gdy w oparach �witu zamajaczy� im Brokilon na prawym brzegu. �o�dacy bali si� Brokilonu. To ich uratowa�o. Przeprawili si�. Wycie�czeni, poranieni. I nie wszyscy.

Mia�a dla wied�mina wie�ci, ale by�a przekonana, �e Gwynbleidd wci�� jest w Col Serrai. Zamierza�a p�j�� do niego dopiero oko�o po�udnia, wyspawszy si� jak nale�y. Zdumia�a si�, gdy nagle jak duch wy�oni� si� z mg�y. Bez s�owa usiad� obok, patrz�c, jak mo�ci sobie legowisko, uk�ada derk� na kupie ga��zi.

� Ale� ci pilno � powiedzia�a z przek�sem. - Wied�minie, ja z n�g lec�. Dzie� i noc na kulbace, ty�ka nie czuj�, a przemoczona jestem do p�pka, bo�my si� �witem jako wilcy przez nadrzeczne �ozy przedzierali�

� Prosz� ci�. Dowiedzia�a� si� czego�?

� Dowiedzia�am � parskn�a, rozsznurowuj�c i zzuwaj�c przemoczone, opieraj�ce si� buty. - Z niewielkim trudem, bo o sprawie g�o�no. �e ta twoja panna taka persona, tego� mi nie powiedzia�! My�la�am sobie, pasierbica twoja, chudziaczek jaki�, sierota przez los ukrzywdzona. A tu masz: cintryjska kr�lewna! Ha! A mo�e� i ty przebrany ksi���?

� M�w, prosz�.

� Nie dostan� jej ju� w r�ce kr�lowie, bo ta twoja Cirilla, jak si� wyjawi�o, z Thanedd prosto do Nilfgaardu uciek�a, pewno wraz z tymi magikami, co zdradzili. A w Nilfgaardzie cesarz Emhyr z pomp� j� przyj��. I wiesz co? Pono �eni� si� z ni� zamy�la. A teraz daj mi odetchn��. Chcesz, pogadamy, jak si� wy�pi�.

Wied�min milcza�. Milva rozwiesi�a mokre onuce na rosochatej ga��zi, tak by znalaz�o je wschodz�ce s�o�ce, szarpn�a klamr� pasa.

� Rozdzia� si� chc� � burkn�a. - Czego tu jeszcze stoisz? Fortunniejszych wie�ci chyba� si� spodziewa� nie m�g�? Nic ci ju� nie grozi, nikt o ciebie nie pyta, przestali si� tob� szpiedzy zajmowa�. A twoja dziewka wymkn�a, si� kr�lom, cesarzow� b�dzie�

� To pewna wiadomo��?

� Nynie nic nie pewne � ziewn�a, usiad�a na bar�ogi � chyba to, �e s�oneczko co dnia niebem od wschodu na zach�d podr�uje. Ale o nilfgaardzkim cesarzu i o kr�lewnie z Cintry musi prawd� by�, co gadaj�. G�o�no o niej.

� Sk�d ten nag�y rozg�os?

� Niby to nie wiesz! Ona wszak Emhyrowi w wianie szmat ziemi wniesie! Nie tylko Cintr�, po tej stronie Jarrugi te�! Ha, to� i moja to b�dzie pani, bo ja z G�rnego Sodden, a ca�e Sodden, pokaza�o si�, jej lenno! Tedy, gdy w jej lasach jelonka zwal� a chyc� mi�, z jej rozkazu mo�e powiesz�� Ot, �wiat parszywy! Zaraza, oczy mi si� same zamykaj��

� Jeszcze tylko jedno pytanie. Z tych czarodziejek� To znaczy, z tych czarodziej�w, kt�rzy zdradzili, uj�to kt�rego�?

� Nie. Ale jedna magiczka, powiadaj�, �ycie sobie odebra�a. Skoro po tym, gdy pad� Vengerberg, a wojska kaedwe�skie wkroczy�y do Aedirn. Ani chybi ze zgryzoty albo ze strachu przed ka�ni��

� W komandzie, kt�re przyprowadzi�a�, by�y lu�ne konie. Elfy dadz� mi kt�rego�?

� Aha, pilno ci w drog� � mrukn�a, owijaj�c si� derk�. - Tak sobie my�l�, �e wiem, dok�d�

Zamilk�a, zdziwiona wyrazem jego twarzy. Nagle zrozumia�a, �e przyniesiona przez ni� wie�� wcale nie by�a fortunna. Nagle poj�a, �e nic, ca�kiem nic nie rozumie. Nagle, niespodziewanie, znienacka poczu�a ch��, by usi��� przy nim, zasypa� go pytaniami, wys�ucha�, dowiedzia� si�, mo�e co� poradzi� Gwa�townie zawierci�a knykciem w k�ciku oka. Jestem wycie�czona, pomy�la�a, �mier� przez ca�� noc depta�a mi po po pi�tach. Musz� odetchn��. Co mnie wreszcie obchodz� jego frasunki i troski? Co on mnie obchodzi? I ta dziewka? Do diab�a z nim i z ni�! Zaraza, ca�kiem mnie przez to wszystko sen odbie�a��

Wied�min wsta�.

� Elfy � Dadz� mi konia?�� powt�rzy�.

� Bierz, kt�rego chcesz � powiedzia�a po chwili. - Sam za� lepiej w oczy nie le�. Przetrzepali nas na przeprawie, skrwawili� Jeno karego nie tykaj, bo kary m�j� Czego tu jeszcze stoisz?

� Dzi�kuj� ci za pomoc. Za wszystko.

Nie odpowiedzia�a.

� Mam d�ug wobec ciebie. Jak go sp�ac�?

� Jak? A tak, �e precz p�jdziesz sobie nareszcie!�� krzykn�a, unosz�c si� na �okciu i szarpi�c gwa�townie derk�. - Ja� Ja si� wyspa� musz�! Konia bierz� I jed��Do Nilfgaardu, do piek�a, do wszystkich bies�w, mnie zajedno! Odejd�! Zostaw mnie w spokoju!

� Sp�ac�, com winien � powiedzia� cicho. - Nie zaponm�. Mo�e stanie si� kiedy� tak, �e ty b�dziesz potrzebowa�a pomocy. Oparcia. Ramienia. Krzyknij wtedy, krzyknij w noc. A ja przyjd�.

Kozio� le�a� na skraju zbocza, g�bczastego od bij�cych �r�de�, g�sto zaro�ni�tego paproci�, wyci�gni�ty, ze szklistym okiem wpatrzonym w niebo. Milva widzia�a wielkie kleszcze, wpite w jego jasnop�owy brzuch.

� B�dziecie musia�y poszuka� sobie innej krwi, robale mrukn�a, zawijaj�c r�kawy i dobywaj�c no�a. - Bo ta ju� stygnie.

Wprawnym i szybkim ruchem przeci�a sk�r� od mostka a� do odbytu, zr�cznie prowadz�c ostrze obok genitali�w. Ostro�nie rozdzieli�a warstw� t�uszczu, brocz�c r�ce do �okci, odci�a prze�yk, wywali�a wn�trzno�ci na wierzch. Rozd�a �o��dek i p�cherz ��ciowy w poszukiwaniu bezoar�w. W magiczne w�a�ciwo�ci bezoar�w nie wierzy�a, ale nie brakowa�o durni�w, kt�rzy wierzyli i p�acili.

Unios�a koz�a i u�o�y�a go na le��cym opodal pniu, rozplatanym brzuchem ku ziemi, tak by krew mog�a wycieka�. Wytar�a r�ce wiechciem paproci.

Usiad�a obok zdobyczy.

� Op�tany, szalony wied�minie � powiedzia�a cicho, wpatrzona w wisz�ce sto st�p nad ni� korony brokilo�skich sosen. - Wyruszasz do Nilfgaardu po twoj� dziewuszk�. Wyruszasz na koniec �wiata, kt�ry stoi w ogniu, a nawet nie pomy�la�e� o tym, by zaopatrzy� si� w prowiant. Wiem, �e masz dla kogo �y�. Ale czy masz z czego?

Sosny, rzecz jasna, nie komentowa�y i nie przerywa�y monologu.

� Tak sobie my�l� � podj�a Milva, wyd�ubuj�c no�em krew spod paznokci � �e nie masz nijakich szans na odzyskanie tej twojej pannicy. Nie zdo�asz dotrze� nie tylko do Nilfgaardu, ale nawet do Jarugi. Tak sobie my�l�, �e nie dojedziesz nawet do Sodden. Tak sobie my�l�, �e �mier� ci pisana. Na twojej g�bie zaci�tej jest ona wypisana, z oczu twoich paskudnych spoziera. Do�cignie ci� �mier�, szalony wied�minie, dopadnie ci� rych�o. No, ale dzi�ki temu kozio�eczkowi nie b�dzie to przynajmniej �mier� g�odowa. A to chyba te� co�. Tak sobie my�l�.

Na widok wchodz�cego do sali audiencyjnej nilfgaardzkiego ambasadora Dijkstra westchn�� skrycie. Shilard Fitz-Oesterlen, pose� cesarza Emhyra var Emreisa, mia� zwyczaj prowadzi� rozmowy w j�zyku dyplomatycznym i uwielbia� wplata� w zdania pompatyczne j�zykowe dziwol�gi, zrozumiale tylko dla dyplomat�w i uczonych. Dijkstra studiowa� w akademii oxenfurckiej i cho� nie uzyska� tytu�u magistra, zna� podstawy nad�tego uniwersyteckiego �argonu. Niech�tnie jednak si� nim pos�ugiwa�, bo w g��bi duszy nie cierpia� pompy i wszelkich form pretensjonalnego ceremonia�u.

� Witam, ekscelencjo.

� Panie hrabio � uk�oni� si� ceremonialnie Shilard Fitz-Oesterlen. - Ach, raczcie wybaczy�. Mo�e ju� powinienem m�wi�: ja�nie o�wiecony ksi���? Wasza wysoko�� regencie? Wasza mo�� sekretarzu stanu? Na honor, wasza wielmo�no��, godno�ci sypi� si� na was takim gradem, �e doprawdy nie wiem, jak mam tytu�owa�, by nie uchybi� protoko�owi.

� Najlepiej b�dzie "wasza kr�lewska mo��" � odrzek� skromnie Dijkstra. - Wiecie wszak, ekscelencjo, �e to dw�r czyni kr�la. A nieobcy jest wam zapewne fakt, �e gdy ja krzykn�: "Podskakiwa�!", to dw�r w Tretogorze pyta "Jak wysoko?"

Ambasador wiedzia�, �e Dijkstra przesadza, ale wcale nie tak bardzo. Kr�lewicz Radowid by� ma�oletni, kr�lowa Hedwig przybita tragiczn� �mierci� m�a, arystokracja zastraszona, og�upia�a, sk��cona i podzielona na frakcje.

W Redanii faktyczne rz�dy sprawowa� Dijkstra. Dijkstra tez trudu uzyska�by ka�d� godno��, jak� by tylko zechcia�. Ale Dijkstra �adnej nie chcia�.

� Wasza wielmo�no�c raczy�a mnie wezwa� � powiedzia� po chwili ambasador. - Z pomini�ciem ministra spraw Zagranicznych. Czemu przypisa� mam ten honor?

� Minister � Dijkstra uni�s� oczy ku powale � zrezygnowa� z funkcji ze wzgl�du na stan zdrowia.

Ambasador powa�nie skin�� g�ow�. Wiedzia� doskonale, �e minister spraw zagranicznych siedzia� w lochu, a b�d�c tch�rzem i idiot�, bez w�tpienia wyzna� Dijkstrze wszystko o swych konszachtach z nilfgaardzkim wywiadem ju� podczas poprzedzaj�cego przes�uchanie pokazu narz�dzi. Wiedzia�, �e siatka zorganizowana przez agenta Vattiera de Rideaux, szefa cesarskiego wywiadu, zosta�a rozgromiona, a wszystkie nitki by�y w r�kach Dijkstry. Wiedzia� te�, �e te nitki wiod�y wprost do jego w�asnej osoby. Ale jego osob� chroni� immunitet, a obowi�zki zmusza�y do prowadzenia gry do samego ko�ca.

Zw�aszcza po dziwnych zaszyfrowanych instrukcjach, niedawno przys�anych do ambasady przez Vattiera i koronera Stefana Skellena, cesarskiego agenta do specjalnych porucze�.

� Poniewa� nast�pcy jeszcze nie mianowano � podj�� Dijkstra � mnie przypadnie niemi�y obowi�zek poinformowania, �e wasza ekscelencja uznana zosta�a person� non grata w kr�lestwie Redanii.

Ambasador uk�oni� si�.

� Ubolewam � powiedzia� � �e skutkuj�ce wzajemnym odwo�aniem ambasador�w dyfidencje wynikaj� ze spraw, ktore wszak�e bezpo�rednio nie dotycz� ani kr�lestwa Redanii, ani Cesarstwa Nilfgaardu. Cesarstwo nie podj�o �adnych wrogich krok�w wobec Redanii.

� Poza blokad� uj�cia Jarugi i Wysp Skellige dla naszych statk�w i towar�w. Poza uzbrajaniem i wspieraniem band Scoia'tael.

� To s� insynuacje.

� A koncentracja wojsk cesarskich w Verden i w Cintrze? Rajdy zbrojnych band na Sodden i Brugge? Sodden i Brugge to temerskie protekcje, my za� jeste�my w sojuszu z Temeri�, ekscelencjo, ataki na Temeri� to ataki na nas. Pozostaj� te� sprawy bezpo�rednio Redanii dotycz�ce: rebelia na wyspie Thanedd i zbrodniczy zamach na kr�la Vizimira. I sprawa roli, jak� cesarstwo odegra�o w tych wydarzeniach.

� Quod attinet incydentu na Thanedd � roz�o�y� r�ce ambasador � nie upowa�niono mnie do wyra�ania opinii. Jego Cesarskiej Mo�ci Emhyrowi var Emreisowi obce s� kulisy prywatnych porachunk�w waszych czarodziej�w. Ubolewam nad faktem, �e znikomy skutek odnosz� nasze protesty przeciw sugeruj�cej co� innego propagandzie. Szerzonej, jak o�mielam si� zauwa�y�, nie bez poparcia najwy�szych w�adz kr�lestwa Redanii.

� Protesty wasze zaskakuj� i niepomiernie dziwi� � u�miechn�� si� lekko Dijkstra. - Wszak�e cesarz bynajmniej nie ukrywa faktu przebywania na jego dworze cintryjskiej diuszesy, uprowadzonej w�a�nie z Thanedd.

� Cirilla, kr�lowa Cintry � poprawi� z naciskiem Shilard Fitz-Oesterlen � nie zosta�a uprowadzona, lecz poszuka�a w cesarstwie azylu. Nie ma to nic wsp�lnego z incydentem na Thanedd.

� Doprawdy?

� Incydent na Thanedd � ci�gn�� z kamienn� twarz� ambasador � wbudzi� niesmak cesarza. A skrytob�jczy, dokonany przez szale�ca zamach na �ycie kr�la Viziniira wywo�a� jego szczer� i �yw� abominacj�. Jeszcze wi�ksz� abominacj� budzi za� szerzona w�r�d posp�lstwa ohydna plotka, o�mielaj�ca si� szuka� w Cesarstwie instygator�w tych zbrodni.

� Uj�cie rzeczywistych instygator�w � powiedzia� wolno Dijkstra � po�o�y kres plotkom, miejmy nadziej�. A uj�cie ich i wymierzenie sprawiedliwo�ci to sprawa czasu.

� Justitia fundamentami regnomm � przyzna� powa�nie Shilard Fitz-Oesterlen. - A crimen horribilis non potest non esse punibile. Zar�czam, �e Jego Cesarska Mo�� r�wnie� pragnie, by tak si� sta�o.

� Jest w mocy cesarza spe�ni� to pragnienie � rzuci� Jod niechcenia Dijkstra, krzy�uj�c ramiona na piersi. - Jedna z przyw�dczy� spisku, Enid an Gleamia, do niedawna czarodziejka Francesca Findabair, z cesarskiej �awy bawi si� w kr�low� marionetkowego pa�stwa elf�w w Dol Blathanna.

� Jego Cesarska Wysoko�� � uk�oni� si� sztywno ambasador � nie mo�e miesza� si� do spraw Dol Blathanna, niezale�nego kr�lestwa, uznanego przez wszystkie s�siaduj�ce mocarstwa.

� Ale nie przez Redarii�. Dla Redanii Dol Blathanna to nadal cz�� kr�lestwa Aedirn. Cho� wesp� z elfami Saedwen rozebrali�cie Aedirn na sztuki, cho� z Lyrii nie zosta� lapis super lapidem, zbyt wcze�nie skre�lacie te kr�lestwa z mapy �wiata. Zbyt wcze�nie, ekscelencjo. Jednak nie czas i nie miejsce dyskutowa� o tym. Niech Francaeesca Findabair kr�luje sobie na razie, na sprawiedliwo�� przyjdzie pora. A co z innymi rebeliantami i organizatorami zamachu na kr�la Vizimira? Co z Vilgefortzem z Roggeveen, co z Yennefer z Vengerbergu? S� podstawy, by mniema�, �e po kl�sce puczu obydwoje zbiegli do Nilfgaardu.

� Zapewniam � uni�s� g�ow� amabasador � �e tak nie jest. A gdyby do tego dosz�o, zar�czam, �e nie minie ich kara.

� Nie wobec was zawinili, nie do was tedy nale�y ich karanie. Szczere pragnienie sprawiedliwo�ci, b�d�cej wszak fundamentom regnoium, cesarz Emhyr udowodni�by, wydaj�c nam przest�pc�w.

� Nie mo�na odm�wi� s�uszno�ci waszemu ��daniu � przyzna� Shilard Fitz-Oesterlen, udaj�c zak�opotany �miech. - Os�b tych jednak nie ma w Cesarstwie, to primo. Secundo, gdyby nawet tam trafi�y, to istnieje impediwfSWt. Ekstradycji dokonuje si� z wyroku prawa, w danym przypadku ferowanego przez rad� cesarsk�. Zwa�cie, wasza wielmo�no��, �e zerwanie przez Redani� stosunk�w dyplomatycznych to akt nieprzyjazny, a trudno liczy� na to, by rada przeg�osowa�a ekstradycj� os�b poszukuj�cych azylu, je�li tej ekstradycji ��da kraj nieprzyjazny. By�aby to rzecz bez precedensu� Chyba, �eby�

� �eby co?

� �eby stworzy� precedens.

� Nie rozumiem.

� Je�eli kr�lestwo Redanii by�oby gotowe wyda� cesarzowi jego poddanego, uj�tego tu pospolitego zbrodniarza, cesarz i jego rada mieliby podstawy, by odwzajemni� ten gest dobrej woli.

Dijkstra milcza� d�ugo, sprawiaj�c wra�enie, �e drzemie lub my�li.

� O kogo chodzi?

� Nazwisko przest�pcy��� ambasador uda�, �e stara si� przypomnie� sobie, wreszcie si�gn�� do safianowej teczki po dokument. - Wybaczcie, memoria fragilis est. Mam. Niejaki Cahir Mawr Dyffiryn aep Ceallach. Nieb�ahe na nim ci��� grawamina. Poszukiwany jest za morderstwo, dezercj�, raptus puellae, gwa�t, kradzie� i fa�szowanie dokument�w. Uciekaj�c przed gniewem cesarza, zbieg� za granic�.

� Do Redanii? Dalek� wybra� drog�.

� Wasza wielmo�no�� � u�miechn�� si� lekko Shilard Fitz-Oesterlen � nie ogranicza wszak�e swych zainteresowa� li tylko do Redanii. Nie mam cienia w�tpliwo�ci, �e gdyby przest�pca ten zosta� uj�ty w kt�rymkolwiek ze sprzymierzonych kr�lestw, wasza wielmo�no�� wiedzia�aby o tym z raport�w swych licznych� znajomych.

� Jak, m�wili�cie, zwie si� �w zbrodzie�?

� Cahir Mawr Dyffiryn aep Ceallach.

Dijkstra milcza� d�ugo, udaj�c, �e szuka w pami�ci.

� Nie � powiedzia� wreszcie. - Nie uj�to nikogo o takim imieniu.

� Doprawdy?

� Moja memoria nie bywa fragilis w takich sprawach. �a�uj�, ekscelencjo.

� Ja r�wnie� � odrzek� lodowato Shilard Fitz-Oesterhn. - Zw�aszcza tego, �e wzajemna ekstradycja przest�pc�w nie wydaje si� w takich warunkach mo�liwa do przeprowadzenia. Nie b�d� d�u�ej nu�y� waszej mi�o�ci.

� �ycz� zdrowia i powodzenia.

� Wzajemnie. �egnam, ekscelencjo.

Ambasador wyszed�, wykonawszy kilka skomplikowanych, ceremonialnych uk�on�w.

� Poca�uj mnie w sempitemum meam, chytrusie � zamrucza� Dijkstra, krzy�uj�c ramiona na piersi. - Ori!

Sekretarz, czerwony od d�ugo powstrzymywanego chrz�kania i pokas�ywania, wy�oni� si� zza kotary.

� Czy Filippa wci�� siedzi w Montecalvo?

� Tak, hem, hem. S� z ni� panie Laux-Antille, Merigold i Metz.

� Za dzie� lub dwa mo�e wybuchn�� wojna, za chwil� granica na Jarudze zap�onie, a te zaszy�y si� w jakim� dzikim zamczyska! Bierz pi�ro, pisz. Umi�owana Fil� Cholera!

� Napisa�em: "Droga Filippo".

� Dobrze. Pisz dalej. Mo�e Ci� zainteresuje, �e cudak w he�mie z pi�rami, kt�ry z Thanedd znikn�� r�wnie tajemniczo, jak si� pojawi�, nazywa si� Cahir Mawr Dyffryn i jest synem seneszala Ceallacha. Dziwnego tego osobnika poszukujemy nie tylko my, ale, jak si� okazuje, r�wnie� s�u�by Vattiera de Rideaux i ludzie tego skurwysyna�

� Pani Filippa, hem, hem, nie lubi takich s��w. Napisa�em: "tej kanalii".

� Niech b�dzie, tej kanalii Stefana Skellena. Wiesz za� r�wnie dobrze jak ja, droga Fil, �e s�u�by wywiadowcze Emhyra pilnie poszukuj� tylko tych agent�w i emisariuszy, kt�rym Emhyr poprzysi�g� zala� sad�a za sk�r�. Takich, kt�rzy miast wykona� rozkaz lub zgin��, zdradzili i rozkazu nie wykonali. Rzecz wygl�da zatem do�� dziwnie, wszak�e byli�my pewni, �e rozkazy tego Cahira dotyczy�y pojmania ksi�niczki Cirilli i dostarczenia jej do Nilfgaardu. Akapit. Dziwne, acz uzasadnione podejrzenia, kt�re ta sprawa wzbudzi�a we mnie, oraz nieco zaskakuj�ce, acz nie pozbawione sensu teorie, kt�re mam, chcia�bym przedyskutowa� z Tob� w cztery oczy. Z wyrazami g��bokiego uszanowania et cetera, et cetera.

Pojecha�a na po�udnie, prosto jak strzeli�, najpierw brzegiem Wst��ki, przez Wypalania, p�niej, przeprawiwszy si� przez rzek�, podmok�ymi w�wozami, zaros�ymi mi�ciutkim, jaskrawozielonym dywanem p�onnika. Zak�ada�a, �e Wied�min, nie znaj�c terenu tak dobrze jak ona, nie b�dzie ryzykowa� przeprawy na ludzki brzeg. �cinaj�c pot�ny, wybrzuszony w stron� Brokilonu �uk rzeki mia�a szans� dogoni� go w okolicach kaskady Ceann Treise. Podr�uj�c szybko i bez postoj�w mia�a szans� nawet go wyprzedzi�.

Zi�by nie myli�y si�, gdy dzwoni�y. Niebo na po�udniu zachmurzy�o si� wyra�nie. Powietrze sta�o si� g�ste i ci�kie, komary i gzy zrobi�y si� wyj�tkowo natr�tne i dokuczliwe.

Gdy wjecha�a w ��g, zaro�ni�ty obwieszon� zielonymi jeszcze orzechami leszczyn� i go�ym, czarniawym szak�akiem, poczu�a obecno��. Nie us�ysza�a. Poczu�a. Wiedzia�a wi�c, �e to elfy.

Wstrzyma�a konia, by ukryci w g�szczu �ucznicy mieli mo�liwo�� dobrze si� jej przyjrze�. Wstrzyma�a te� oddech. W nadziei, �e nie trafi�a na pop�dliwych.

Nad przewieszonym przez zad konia kozio�kiem brz�cza�a mucha.

Szelest. Ciche gwizdni�cie. Zagwizda�a w odpowiedzi. Scoia'tael niczym duchy wy�onili si� z zaro�li, a Milva dopiero w�wczas odetchn�a swobodniej. Zna�a ich. Nale�eli do komanda Coinneacha Do Beo.

� Hael � powiedzia�a, zsiadaj�c. - Que'ss va?

� Ne'ss � odrzek� sucho elf, kt�rego imienia nie pami�ta�a. - Caemm.

Opodal, na polance, obozowali inni. By�o ich co najmniej trzydziestu, wi�cej ni� liczy�o komando Coinneacha. Milva zdziwi�a si�; Ostatnimi czasy oddzia�y Wiewi�rek topnia�y raczej, ni� ros�y. Ostatnimi czasy spotykane komanda by�y grupami pokrwawionych, zgor�czkowanych, ledwo trzymaj�cych si� w siod�ach i na nogach obszarpa�c�w. To komando by�o inne.

� Cead, Coinneach � pozdrowi�a zbli�aj�cego si� dow�dc�.

� Ceadmil, sor'ca.

Sor'ca. Siostrzyczka. Tak j� nazywali ci, z kt�rymi by�a w przyja�ni, gdy chcieli wyrazi� szacunek i sympati�. I to, �e przecie� byli od niej wiele, wiele zim starsi. Z pocz�tku by�a dla elf�w tylko Dh'oine, cz�owiekiem. P�niej, gdy ju� regularnie im pomaga�a, m�wili na ni� Aen Woedbeanna, "niewiasta z lasu". Jeszcze p�niej, poznawszy lepiej, wzorem driad zwali j� Milv�, Kani�. Jej prawdziwe imi�, kt�re wyjawia�a najbardziej zaprzyja�nionym, odwzajemniaj�c podobne gesty z ich strony, nie pasowa�o im wymawiali je: Mear'ya, z cieniem grymasu, jak gdyby w ich mowie nie�adnie im si� kojarzy�o. I zaraz przechodzili na "sor'ca".

� Dok�d to zmierzacie?�� Milva rozejrza�a si� baczniej, ale nadal nie dostrzega�a rannych ani chorych. - Na �sm� Mil�? Do Brokilonu?

� Nie.

Powstrzyma�a si� od dalszych pyta�, zna�a ich zbyt dobrze. Wystarczy�o jej tylko kilku spojrze� na nieruchome, st�a�e twarze, na przesadny, demonstracyjny spok�j, z jakim porz�dkowali ekwipunek i bro�. Do�� by�o jednego uwa�nego spojrzenia w g��bokie, bezdenne oczy. Wiedzia�a, �e szli do walki.

Od po�udnia niebo ciemnia�o, chmurzy�o si�.

� A dok�d ty zmierzasz, sor'ca?�� spyta� Coinneach, potem szybko rzuci� okiem na przewieszonego przez konia koz�a, u�miechn�� si� lekko.

� Na po�udnie � ch�odno wyprowadzi�a go z b��du. - Drieschot.

Elf przesta� si� u�miecha�.

� Ludzkim brzegiem?

� Przynajmniej do Ceann Tceise � wzruszy�a ramionami. - Przy kaskadach pewnikiem wr�c� na brokilo�sk� stron�, bo�

Odwr�ci�a si�, s�ysz�c chrapanie koni. Nowi Scoia'tael do��czali do i tak ju� niezwykle licznego komanda. Tych nowych Milva zna�a jeszcze lepiej.

� Ciaran!�� krzykn�a cicho, nie kryj�c zdumienia. - Toruviel! Co wy tu robicie? Ledwo com was przeprowadzi�a do Brokilonu, a wy zn�w�

� Ess'creasa, sor'ca � powiedzia� powa�nie Ciaran aep Dearbh; Spowijaj�cy g�ow� elfa banda� plami�a s�cz�ca si� krew.

� Tak trzeba � powt�rzy�a za nim Toruviel, zsiadaj�c ostro�nie, by nie urazi� zgi�tego w temblaku ramienia. - Przysz�y wie�ci. Nie mo�emy tkwi� w Brokilonie, gdy liczy si� ka�dy �uk.

� Gdybym by�a wiedzia�a � wyd�a wargi � nie trudzi�abym si� dla was. Nie nadstawia�abym karku na przeprawie.

� Wie�ci przysz�y wczoraj w nocy � wyja�ni�a cicho Toruviel. - Nie mogli�my� Nie mo�emy w takiej chwili zostawi� naszych towarzyszy broni. Nie mo�emy, zrozum to, sor'ca.

Niebo ciemnia�o coraz bardziej. Tym razem Milva wyra�nie us�ysza�a daleki grom.

� Nie jed� na po�udnie, sor'ca � powiedzia� Coinneach De Reo. - Nadchodzi burza.

� A c� mnie burza mo�e��� urwa�a, spojrza�a na niego uwa�niej. - Ha! A wi�c to takie wie�ci was dosz�y? Nilfgaard, tak? Przekraczaj� Jarug� w Sodden? Uderzaj� na Brugge? Dlatego wyruszacie?

Nie odpowiedzia�.

� Tak, jak w Dol Angra � spojrza�a w jego ciemne oczy. - Znowu nilfgaardzki cesarz pos�u�y si� wami, by�cie ludziom m�t na ty�ach czynili mieczem a ogniem. A p�niej cesarz mir z kr�lami zawrze, a was wyt�uk�. W ogniu, kt�ry wzniecicie, sami zgorzejecie.

� Ogie� oczyszcza. I hartuje. Trzeba przeze� przej��. Aenyel Fhael, ell'ea, sor'ca? Po waszemu: chrzest ognia.

� Milszy mi inny ogie� � Milva odtroczy�a koz�a i zwali�a go na ziemi�, pod nogi elf�w. - Taki, kt�ry pod ro�enkiem trzaska. Macie, by�cie w pochodzie z g�odu nie os�abli. Mnie ju� niepotrzebny.

� Nie jedziesz na po�udnie?

� Jad�.

Jad�, pomy�la�a, jad� szybko. Musz� ostrzec tego g�uptaka wied�mina, musz� uprzedzi�, w jak� zawieruch� si� pakuje. Musz� go zawr�ci�.

� Nie jed�, sor'ca.

� Daj�e mi pok�j, Coinneach.

� Nadchodzi burza od po�udnia � powt�rzy� elf. - Idzie wielka nawa�nica. I wielki ogie�. Schro� si� w Brokilonie, siostrzyczko, nie jed� na po�udnie. Zrobi�a� dla nas do��, wi�cej ju� nie mo�esz. I nie musisz. My musimy. Ess'- tedd, esse creasa! Na nas czas. �egnaj.

Powietrze by�o ci�kie i g�ste.

Zakl�cie teleprojekcyjne by�o skomplikowane, musia�y je rzuca� wsp�lnie, z��czywszy d�onie i my�li. Nawet w�wczas okaza�o si�, �e to diabelnie du�y wysi�ek. Bo te� i odleg�o�� by�a niema�a. Zaci�ni�te powieki Filippy Eilhart zadrga�y, Triss Merigold dysza�a, na wysokie czo�o Keiry Metz pot wyst�pii kroplami. Tylko na twarzy Margarity Laux-Antille nie zna� by�o zm�czenia.

W sk�po o�wietlonej komnacie zrobi�o si� nagle bardzo jasno, po ciemnej boazerii �cian zata�czy�a mozaika rozb�ysk�w. Nad okr�g�ym sto�em zawis�a jarz�ca si� mlecznym blaskiem kula. Filippa Eilhart wyskandowa�a ko�c�wk� zakl�cia, a kula opad�a naprzeciw, na jedno z dwunastu ustawionych wok� sto�u krzese�. Wewn�trz kuli pojawi�a si� niewyra�na posta�. Obraz drga�, projekcja by�a niezbyt stabilna. Ale szybko stawa�a si� wyra�niejsza.

� Jasna cholera � mrukn�a Keira, ocieraj�c czo�o. - Czy oni tam w Nilfgaardzie nie znaj� glamarye ani czar�w upi�kszaj�cych?

� Najwidoczniej nie � stwierdzi�a Triss k�tem ust. - O modzie te� chyba nigdy nie s�yszeli.

� Ani o czym� takim, jak makija� � powiedzia�a cicho Filippa. - Ale teraz sza, dziewczyny. I nie gapcie si� na ni�. Trzeba ustabilizowa� projekcj� i powita� naszego go�cia. Wzmocnij mnie, Rita.

Margarita Laux-Antille powt�rzy�a formu�� zakl�cia i gest Filippy. Obraz drgn�� kilkakrotnie, straci� mglist� chwiejno�� i nienaturalne l�nienie, kontury i barwy wyostrzy�y si�. Czarodziejki mog�y teraz jeszcze dok�adniej przyjrze� si� postaci po przeciwnej strome sto�u. Triss przygryz�a warg� i znacz�co mrugn�a do Keiry.

Kobieta z projekcji mia�a blad� twarz o nie�adnej cerze, nijakie, pozbawione wyrazu oczy, w�skie sinawe usta i lekko haczykowaty nos. Nosi�a dziwaczny, sto�kowaty nieco wymi�ty kapelusz. Spod mi�kkiego ronda spada�y ciemne, niezbyt �wie�o wygl�daj�ce w�osy. Wra�enia nieatrakcyjno�ci i zaniedbania dope�nia�a czarna, lu�na i niekszta�tna szata, obszyta na ramieniu wystrz�pion� srebrn� nitk�. Haft przedstawia� p�ksi�yc w kr�gu gwiazda. By�a to jedyna noszona przez nilfgaardzk� czarodziejk� ozdoba.

Filippa Eilhart wsta�a, staraj�c si� nadmiernie nie eksponowa� bi�uterii, koronek i dekoltu.

� Czcigodna pani Assire � powiedzia�a. - Witamy w Montecalvo. Cieszymy si� ogromnie, �e zgodzi�a� si� przyj�� nasze zaproszenie.

� Zrobi�am to z ciekawo�ci � powiedzia�a nieoczekiwanie mi�ym i melodyjnym g�osem czarodziejka z Nilfgaardu, odruchowo poprawiaj�c kapelusz. D�o� mia�a szczup��, poznaczon� ��tymi plamami, paznokcie po�amane i nier�wne, ewidentnie obgryzione.

� Wy��cznie z ciekawo�ci � powt�rzy�a � kt�rej konsekwencje mog� zreszt� okaza� si� dla mnie fatalne. Prosi�abym o wyja�nienia.

� Niezw�ocznie do nich przyst�pi� � kiwn�a g�ow� Filippa, daj�c znak pozosta�ym czarodziejkom. - Pierwej, jednak niech mi wolno b�dzie przywo�a� projekcje pozosta�ych uczestniczek zgromadzenia i dokona� wzajemnej prezentacji. Prosz� o chwil� cierpliwo�ci.

Czarodziejki ponownie z��czy�y d�onie, wsp�lnie wznowi�y inkantacj�. Powietrze w komnacie zadzwoni�o jak napr�ony drut, spod kaseton�w sufitu znowu sp�yn�a na sf� jarz�ca si� mg�a, wype�niaj�c pomieszczenie migotanin� cieni. Nad trzema z nie zaj�tych krzese� wyros�y pulsuj�ce �wiat�em sfery, wewn�trz sfer zamajaczy�y kontury postaci. Jako pierwsza pojawi�a si� Sabrina Glevissig w turkusowej i wyzywaj�co wydekoltowanej sukni z wielkim, a�urowym, stoj�cym ko�nierzem, stanowi�cym pi�kn� opraw� dla ufryzowanych i uj�tych w brylantowy diadem w�os�w. Obok niej wy�oni�a si� z mglistego blasku projekcji Sheala de Tancarville w czarnych, obszytych per�ami aksamitach i szyj� okr�con� boa ze srebrzystych Haew. Magiczka z Nilfgaardu nerwowo obliza�a w�skie wargi. Poczekaj na Francesk�, pomy�la�a Triss. Gdy zobaczysz Francesk�, czarny szczurku, to oczy wyjd� ci z orbit.

Francesca Findabair nie zrobi�a zawodu. Ani przepyszn� sukni� barwy byczej krwi, ani dumn� fryzur�, ani rubinow� koli�, ani sarnimi oczami otoczonymi ostrym elfim makija�em.

� Witam wszystkie panie � powiedzia�a Filippa � w zamku Montecalyo, dok�d pozwoli�am sobie zaprosi� was celem om�wienia pewnych spraw o niebagatelnym znaczeniu. Ubolewam nad faktem, �e spotykamy si� w postaci teleprojekcji. Na spotkanie bezpo�rednie nie pozwoli�y jednak ani czas, ani dziel�ce nas odleg�o�ci, ani sytuacja, w kt�rej znalaz�y�my si� wszystkie. Jestem Fillippa Eilhart, pani tego zamku. Jako inicjatorka spotkania i gospodyni pozwol� sobie dokona� prezentacji. Po mojej prawej zasiada Margarita Laux-Antille, rektorka akademii w Aretuzie. Po mojej lewej: Triss Merigold z Mariboru i Keira Metz z Carreras; Dalej, Sabrina Gleyissig z Ard Carraigh. Sheala de Tancandlle, przyby�a z Creyden, z Koviru. Francesca Findabair, znana te� jako Enid an Gleanna, obecna w�adczyni Doliny Kwiat�w. I wreszcie Assire var Anahid z Vicovaro w Cesarstwie Nilfgaardu. A teraz�

� A teraz ja si� po�egnam!�� wrzasn�a Sabrina Gleviesig, wskazuj�c Francesk� upier�cienion� d�oni�. - Posun�a� si� za daleko, Filippa! Nie mam zamiaru siedzie� przy jednym stole z t� cholern� elfk� nawet jako iluzja! Krew na murach i posadzkach Garstangu nie zd��y�a sp�owie�! A to ona rozla�a t� krew! Ona i Vilgefortz!

� Prosi�abym o zachowanie form � Filippa obur�cz wspar�a si� na kraw�dzi sto�u. - I zimnej krwi. Wys�uchajcie tego, co mam do powiedzenia. O nic wi�cej nie prosz�. Gdy sko�cz�, ka�da z was zdecyduje, czy pozosta�, czy odej��. Projekcja jest dobrowolna, mo�na j� przerwa� w ka�dej chwili. Jedyne, o co prosz� te, kt�re zdecyduj� si� odej��, to dochowanie tajemnicy o tym spotkaniu.

� Wiedzia�am!�� Sabrina poruszy�a si� tak gwa�t�w. nie, �e na moment wypad�a z projekcji. - Sekretne spotkanie! Tajne ustalenia! Kr�tko m�wi�c, spisek! I chyba oczywiste, przeciw komu wymierzony. Czy ty kpisz z nas, Filippa? ��dasz dochowania sekretu przed naszymi kr�lami, przed kolegami, kt�rych nie uzna�a� za stosowne tu zaprosi�. A tam siedzi Enid Findabair, z �aski Emhyra var Emreisa kr�luj�ca w Dol Blathanna, w�adczyni elf�w, kt�rzy czynnie i zbrojnie wspieraj� Nilfgaard. Ma�o tego, ze zdumieniem stwierdzam oto na tej sali projekcj� czarodziejki z Nilfgaardu. Od kiedy to czarodzieje z Nilfgaardu przestali wyznawa� �lepe pos�usze�stwo i niewolniczy serwilizm wobec cesarskiej w�adzy? O jakich sekretach my tu m�wimy? Je�li ona tu jest, to za zgod� i wiedz� Emhyra! Z jego rozkazu! Jako jego oczy i uszy!

� Przecz� temu � powiedzia�a spokojnie Assire var Anahid. - Nikt nie wie, �e uczestnicz� w tym spotkaniu. By�am proszona o dochowanie tajemnicy, dochowa�am jej i dochowam. Tak�e w moim w�asnym interesie. Bo gdyby to wysz�o na jaw, nie unios�abym ca�o g�owy. Na tym bowiem opiera si� serwilizm czarodziej�w w Cesarstwie. Maj� do wyboru serwilizm lub szafot. Podj�am ryzyko. Przecz�, jakobym przyby�a tu w charakterze szpiega. Udowodni� mog� to w jeden tylko spos�b: w�asn� �mierci�. Wystarczy z�ama� tajemnic�, o kt�r� apeluje pani Eilhart. Wystarczy, by wie�� o naszym spotkaniu wysz�a za te mury, a strac� �ycie.

� Dla mnie zdrada sekretu r�wnie� mog�aby mie� przykre konsekwencje � u�miechn�a si� uroczo Francesca. - Masz wspania�� sposobno�� do rewan�u, Sabrino.

� Ja rewan�uj� si� w inny spos�b, elfko � czarne oczy Sabriny zap�on�y z�owr�bnie. - Je�eli sekret wyjdzie na jaw, to nie z mojej winy czy nieostro�no�ci. Bynajmniej nie z mojej!

� Czy ty co� sugerujesz?

� Oczywi�cie � wtr�ci�a Filippa Eilhart. - Oczywi�cie, �e Sabrina sugeruje. Delikatnie przypomina paniom o mojej wsp�pracy z Sigismundem Dijkstr�. Jak gdyby sama nie mia�a kontakt�w z wywiadem kr�la Henselta!

� Jest r�nica � warkn�a Sabrina. - Ja nie by�am przez trzy lata kochank� Henselta! Ani tym bardziej jego wywiadu!

� Dosy� tego! Zamilknij!

� Popieram � powiedzia�a nagle g�o�no Sheala de Tanan Tille. - Zamilknij, Sabrino. Do�� ju� o Thanedd, do�� szpiegowskich i pozama��e�skich aferach. Nie przyby�am tu, by bra� udzia� w sporach czy wys�uchiwa� wzajemnych resentyment�w i zniewag. Nie jestem te� zainteresowana rol� mediatorki i je�li w tym celu mnie tu zaproszono, to o�wiadczam, �e daremny by� to zach�d. Zaiste, mam podejrzenia, �e uczestnicz� daremnie i niepotrzebnie, �e trac� czas, wygospodarowany z trudem kosztem mojej pracy badawczej. Powstrzymam si� jednak od presupozycji. Proponuj� wreszcie odda� g�os Filippie Eilhart. Dowiedzmy si� nareszcie celu tego zgromadzenia. Poznajmy role, w jakich mamy tu wyst�pi�. W�wczas bez zbytecznych emocji zadecydujemy, czy kontynuowa� przedstawienie, czy spu�ci� kurtyn�. Dyskrecja, o kt�r� proszono, oczywi�cie zobowi�zuje nas wszystkie. Z konsekwencjami, kt�re ja, Sheala de Tancaryille, osobi�cie wyci�gn� wobec niedyskretnych.

�adna z czarodziejek nie poruszy�a si� ani nie odezwa�a. Triss ani przez moment nie w�tpi�a w ostrze�enie Sheali. Samotnica z Koviru nie zwyk�a by�a rzuca� gr�b na wiatr.

� Oddajemy ci g�os, Filippo. Do szacownego zgromadzenia za� zwracam si� z pro�b� o zachowanie ciszy do chwili, gdy Filippa da zna�, �e sko�czy�a.

Filippa Eilhart wsta�a, szeleszcz�c sukni�.

� Szanowne konfraterki � powiedzia�a. - Sytuacja jest powa�na. Magia jest zagro�ona. Tragiczne wydarzenia na Thanedd, do kt�rych powracam my�l� z �alem i niech�ci�, dowiod�y, �e efekty setek lat pozornie bezkonfliktowej wsp�pracy w mgnieniu oka posz�y na marne, gdy do g�osu dosz�y prywata i wyg�rowane ambicje. Obecnie mamy rozbrat, bez�ad, wzajemn� wrogo�� i nieufno��. To, co si� dzieje, zaczyna wymyka� si� spod kontroli. Aby kontrol� odzyska�, aby nie dopu�ci� do �ywio�owego kataklizmu, nale�y wzi�� w mocne r�ce ster tego targanego sztormem okr�tu. Ja, pani Laux-Antille, pani Merigold i pani Metz przedyskutowa�y�my ju� t� spraw� i jeste�my zgodne. Odbudowanie zniszczonych na Thanedd Kapitu�y i Rady nie wystarczy. Nie ma zreszt� z kogo odbudowywa� obu tych instytucji, nie ma gwarancji, �e odbudowane nie b�d� od pocz�tku zara�one chorob�, kt�ra zniszczy�a poprzednie. Powinna powsta� zupe�nie inna, sekretna organizacja, kt�ra s�u�y� b�dzie wy��cznie sprawom magii. Kt�ra uczyni wszystko, by nie dopu�ci� do kataklizmu. Je�eli bowiem zginie magia, zginie ten �wiat. Tak, jak przed wiekami, �wiat pozbawiony magii i niesionego przez ni� post�pu pogr��y si� w chaosie i mroku, utonie w krwi i barbarzy�stwie. Wszystkie obecne tu panie zapraszamy do wzi�cia udzia�u w naszej inicjatywie, do aktywnego uczestnictwa w pracach proponowanego tajnego zespo�u. Pozwoli�y�my sobie was tu przywo�a�, aby us�ysze� wasze zdanie w tej kwestii Sko�czy�am.

� Dzi�kujemy � skin�a g�ow� Sheala de Tancaryille. - Je�eli panie pozwol�, ja rozpoczn�. Pierwsze moje pytanie, droga Filippo, brzmi: dlaczego ja? Dlaczego mnie ta przywo�ano? Wielokrotnie odmawia�am wysuwania mej kandydatury do Kapitu�y, z�o�y�am rezygnacj� z fotela w S�dzie. Po pierwsze, poch�ania mnie moja praca. Po drugie, uwa�a�am i nadal uwa�am, �e s� w Kovirze, Poviss i Hengfors inni, godniejsi tych zaszczyt�w. Zapytuj� dlaczego zaproszono tu mnie, a nie Carduina? Nie Istredda z Aedd Gynyael, Tugduala lub Zangenisa?

� Bo to m�czy�ni � odrzek�a Filippa. - Organizacja, o kt�rej m�wi�am, ma za� sk�ada� si� wy��cznie z kobiet Pani Assire?

� Wycofuj� moje pytanie � u�miechn�a si� nilfgaardzka czarodziejka. - By�o zbie�ne w tre�ci z pytaniem pani De Tancaryille. Odpowied� mnie satysfakcjonuje.

� Tr�ci mi to babskim szowinizmem � powiedzia�a z przek�sem Sabrina Glevissig. - Zw�aszcza w twoich ustach, Filippa, po twojej zmianie� orientacji erotycznej. Ja nie mam nic przeciw m�czyznom. Wi�cej, ja uwielbiam m�czyzn i �ycia sobie bez nich nie wyobra�am. Ale� Po chwili zastanowienia� To w sumie jest s�uszna koncepcja. M�czy�ni s� psychicznie niestabilni, zbyt podatni na emocje, nie mo�na na nich liczy� w momentach kryzysu.

� To fakt � przyzna�a spokojnie Margarita Laux-Antille. - Stale por�wnuj� wyniki adeptek Aretuzy z efektami pracy ch�opc�w ze szko�y w Ban Ard, a por�wnanie wypada nieodmiennie na korzy�� dziewcz�t. Magia to cierpliwo��, delikatno��, inteligencja, rozwaga, wytrwa�o��, tak�e pokorne, lecz spokojne znoszenie pora�ek i niepowodze�. M�czyzn gubi ambicja. Oni zawsze chc� tego, o czym wiedz�, �e to niemo�liwe i nieosi�galne. A mo�liwego nie zauwa�aj�.

� Dosy�, dosy�, dosy� � �achn�a si� Sheala, nie kryj�c U�miechu. - Nie ma nic gorszego ni� naukowo podbudowany szowinizm, wstyd� si�, Rita. Wszelako�� Tak, ja r�wnie� uwa�am za rzecz s�uszn� zaproponowan� jednop�ciow� struktur� tego� konwentu czy te�, je�li kto woli, lo�y. Jak s�yszymy, chodzi o przysz�o�� magii, a magia to sprawa zbyt powa�na, by jej los powierza� m�czyznom.

� Je�li mo�na � odezwa�a si� melodyjnie Francesca Findabair � chcia�abym przerwa� na moment dywagacje o naturalnej i nie ulegaj�cej kwestii dominacji naszej p�ci, a skupi� si� na sprawach dotycz�cych zaproponowanej inicjatywy, cel kt�rej nadal nie do ko�ca jest dla mnie jasny. A chwila nie jest przypadkowa i budzi skojarzenia. Trwa wojna. Nilfgaard pogromi� i przypar� p�nocne kr�lestwa do muru. Czy zatem pod og�lnikowymi has�ami, jakie tu s�ysza�am, nie kryje si� zrozumia�a ch��, by sytuacj� odwr�ci�? By pogromi� i przyprze� do muru Nilfgaard? A p�niej dobra� si� do sk�ry zuchwa�ym elfom? Je�li tak jest, droga Filippo, to nie znajdziemy p�aszczyzny porozumienia.

� Czy to jest pow�d, dla kt�rego ja zosta�am tu zaproszona?�� spyta�a Assire var Anahid. - Nie po�wi�cam wiele uwagi polityce, ale wiem, �e armia cesarska odnosi w wojnie przewagi nad waszymi wojskami. Poza pani� Francesk� i poza pani� de Tancarville, pochodz�c� z kr�lestwa neutralnego, wszystkie panie reprezentuj� kr�lestwa wrogie Cesarstwu Nilfgaardzkiemu. Jak mam rozumie� s�owa o magicznej solidarno�ci? Jako zach�t� do zdrady? Przykro mi, ale nie widz� si� w takiej roli.

Sko�czywszy przemow�, Assire pochyli�a si�, jakby dotyka�a czego�, co nie mie�ci�o si� w projekcji. Triss zdawa�o si�, �e s�yszy miauczenie.

� Ona ma jeszcze kota � szepn�a Keira Metz. - Za�o�� si�, �e czarnego�

� Ciszej � sykn�a Filippa. - Droga Francesko, szanowna Assire. Nasza inicjatywa ma by� absolutnie apolityczna, to jest jej podstawowe za�o�enie. Kierowa� si� b�dziemy nie interesami ras, kr�lestw, kr�l�w i imperator�w, lecz dobrem magii i jej przysz�o�ci�.

� Kieruj�c si� dobrem magii � Sabrina Gleyissig u�miechn�a si� szyderczo � nie zapomnimy chyba jednak o dobrobycie magiczek? A przecie� wiemy, jak traktowani s� czarodzieje w Nilfgaardzie. My tu sobie b�dziemy apolitycznie gada�, a gdy Nilfgaard zwyci�y i dostaniemy si� pod cesarsk� w�adz�, wszystkie b�dziemy wygl�da� tak, jak�

Triss poruszy�a si� niespokojnie, Filippa ledwie s�yszalnie westchn�a. Keira opu�ci�a g�ow�, Sheala uda�a, �e poprawia boa. Francesca przygryz�a warg�. Twarz Assire var Anahid nie drgn�a, ale pokry�a si� lekkim rumie�cem.

� Wszystkie z nas spotka marny los, chcia�am powiedzie� � doko�czy�a szybko Sabrina. - Filippa, Triss i ja, wszystkie trzy by�y�my na Wzg�rzu Sodden. Emhyr rozliczy si� z nami za tamt� kl�sk�, za Thanedd, za ca�okszta�t naszej dzia�alno�ci. Ale to tylko jedno z zastrze�e�, kt�re budzi we mnie deklarowana apolityczno�� tego konwentu. Czy udzia� w nim oznacza natychmiastow� rezygnacj� z czynnej i politycznej wszak s�u�by, kt�r� obecnie pe�nimy przy naszych kr�lach? Czy te� mamy w tej s�u�bie pozosta� i s�u�y� dw�m paniom: magii i w�adzy?

Ja � u�miechn�a si� Francesca � gdy kto� komunikuje mi, �e jest apolityczny, zawsze pytam, kt�r� z polityk konkretnie ma na my�li.

� A ja wiem, �e z pewno�ci� nie ma na my�li tej, kt�r� prowadzi � powiedzia�a Assire var Anahid, patrz�c na Filipp�.

� Ja jestem apolityczna � unios�a g�ow� Margarita Laux-AntiIle. - I moja szko�a jest apolityczna. Mam na my�li wszystkie typy, rodzaje i gatunki polityki, jakie istniej�!

� Drogie panie � odezwa�a si� milcz�ca od d�u�szej chwili Sheala. - Pami�tajcie, �e jeste�cie p�ci� dominuj�c�. Nie zachowujcie si� wi�c jak dziewczynki, wyszarpuj�ce sobie przez st� tac� z �akociami. Zaproponowane przez Filipp� principium jest wszak�e jasne. Przynajmniej dla mnie, a wci�� za ma�o mam podstaw, by uwa�a� was za mniej bystre. Poza t� sal� b�d�cie, kim chcecie, s�u�cie, komu chcecie i czemu chcecie, tak wiernie, jak zechcecie. Ale gdy konwent si� zbierze, zajmowa� b�dziemy si� wy��cznie magi� i jej przysz�o�ci�.

� Tak w�a�nie to sobie wyobra�am � potwierdzi�a Filippa Eilhart. - Wiem, �e problem�w jest wiele, �e s� w�tpliwo�ci i niejasno�ci. Om�wimy je przy nast�pnym spotkaniu, w kt�rym wszystkie we�miemy udzia� nie w postaci projekcji czy iluzji, lecz we w�asnych osobach. Obecno�� uznana b�dzie nie za formalny akt przyst�pienia do konwentu, lecz za gest dobrej woli. O tym, czy taki konwent w og�le powstanie, zadecydujemy wsp�lnie. My wszystkie. Na r�wnych prawach.

� My wszystkie?�� powt�rzy�a Sheala. - Widz� tu puste krzes�a, zak�adam, �e nie ustawiono ich przypadkowo.

� Konwent powinien liczy� dwana�cie czarodziejek. Chcia�abym, aby kandydatk� na jedno z tych pustych krzese� zaproponowa�a nam i przedstawi�a na nast�pnym spotkaniu pani Assire. W Cesarstwie Nilfgaardu znajdzie si� z pewno�ci� jeszcze jedna godna czarodziejka. Drugie miejsce zostawiam do obsady tobie, Francesca, by� jako jedyna czystej krwi elfka nie czu�a si� osamotniona. Trzecie� Enid an Gleanna unios�a g�ow�.

� Prosz� o dwa miejsca. Mam dwie kandydatury.

� Czy kt�ra� z pa� ma co� przeciw tej pro�bie? Je�li nie, ja te� si� zgadzam. Mamy dzi� pi�ty dzie� sierpnia, pi�ty dzie� po nowiu. Spotykamy si� ponownie drugiego dnia po pe�ni, drogie konfraterki, za czterna�cie dni.

� Zaraz � przerwa�a Sheala de Tancarville. - Jedno � miejsce wci�� pozostaje puste. Kto ma by� dwunast� czarodziejk�?

� To b�dzie w�a�nie pierwszym problemem, kt�rym zajmie si� lo�a � Filippa u�miechn�a si� tajemniczo. - Za dwa tygodnie powiem wam, kto powinien zasi��� na dwunastym krze�le. A potem wsp�lnie zastanowimy si�, jak sprawi�, by ta osoba tu zasiad�a. Zdziwi was moja kandydatura i ta osoba. Bo to nie jest zwyk�a osoba, szanowne konfraterki. To jest �mier� albo �ycie, Destrukcja lub Odrodzenie, �ad lub Chaos. Zale�y, jak na to spojrze�.

Ca�a wie� wyleg�a przed p�oty, by patrze� na przejazd bandy. Tuzik wyszed� wraz z innymi. Mia� robot�, ale nie m�g� si� powstrzyma�. Ostatnia wiele gadano o Szczurach. Kr��y�a nawet plotka, �e wszystkich schwytano i powieszono. Plotka by�a jednak fa�szywa, dow�d demonstracyjnie i bez po�piechu paradowa� w�a�nie przed ca�� wsi�.

� Bezczelne �otry � szepn�� kto� za plecami Tuzika, a by� to szept pe�en podziwu. - �rodkiem wsi wal��

� Wystrojeni, jakby na wesele�

� A jakie konie! I u Nilfgaardczyk�w takich nie obaczysz!

� Ba, zrabowane. Szczury wszystkim konie bior�. Konia teraz wsz�dy sprzeda� �atwo. Ale najlepsze sobie ostawiaj��

� Ten na przedzie, patrzajcie, to Giselher� Herszt ichni.

� A podle niego, na kasztance, to ta elfka� Iskra j� wo�aj��

Zza plotu wypad� kundel, zani�s� si� szczekiem, uwijaj�c si� tu� przy przednich kopytach klaczy Iskry. Elfka potrz�sn�a bujn� grzyw� ciemnych w�os�w, obr�ci�a konia, pochyli�a si� mocno i smagn�a psa nahajem. Kundel zaskowycza� i trzykrotnie obr�ci� si� w miejscu, a Iskra naplu�a na niego. Tuzik zme�� w z�bach przekle�stwo.

Stoj�cy obok szeptali nadal, dyskretnie wskazuj�c kolejnych Szczur�w jad�cych st�pa przez wie�. Tuzik s�ucha�, bo musia�. Zna� plotki i gadki nie gorzej ni� inni, bez trudu domy�la� si�, �e ten ze zmierzwionymi, si�gaj�cymi ramion w�osami koloru s�omy, gryz�cy jab�ko, to Kayleigh, �e ten barczysty to Asse, a ten w haftowanym p�ko�uszku to Reef.

Defilad� zamyka�y dwie dziewczyny, jad�ce bok w bok i trzymaj�ce si� za r�ce. Wy�sza, siedz�ca na gniadoszu, by�a ostrzy�ona jakby po tyfusie, kaftanik mia�a rozpi�ty, koronkowa bluzka b�yska�a spod niego nieskaziteln� biel�, naszyjnik, bransolety i kolczyki s�a�y o�lepiaj�ce refleksy.

� Ta obsmyczona to Mistle��� us�ysza� Tuzik. - Obwieszona b�yskotkami, i�cie niby choinka na Yule.

� Powiadaj�, �e ubi�a wi�cej ludzi, ni� wiosen liczy�

� A ta druga? Na dereszku? Ta z mieczem przez plecy?

� Falka j� zw�. Od tego lata ze Szczurami je�dzi. Te� pono zi�ko nieliche�

Zi�ko nieliche, jak oceni� Tuzik, nie by�o wiele starsze od jego c�rki, Milenki. Popielate w�osy m�odziutkiej bandytki kosmykami wymyka�y si� spod aksamitnego beretu z butnie podryguj�cym p�kiem ba�ancich pi�r. Na szyi p�on�a jedwabna chustka w kolorze maku, zawi�zana w fantazyjn� kokard�.

W�r�d wyleg�ych przed cha�upy wie�niak�w zapanowa�o nagle poruszenie. Bo oto jad�cy na czele bandy Giselher wstrzyma� konia, niedba�ym gestem rzuci� brz�cz�c� sakieweczk� pod nogi wspartej na kosturze babki Mykitki.

� Niech ci� bogi maj� w opiece, synusiu mi�o�ciwy!�� zawy�a babka Mykitka. - Oby� zdr�w by�, dobroczy�co nasz, oby ci�

Perlisty �miech Iskry zag�uszy� mamlanie staruszki.

Elfka zawadiacko prze�o�y�a praw� stop� nad l�kiem, si�gn�a do kabzy i zamaszy�cie sypn�a w t�um gar�ci� monet. Eeef i Asse poszli za jej przyk�adem, prawdziwy srebrny deszcz posypa� si� na piaszczyst� drog�. Kayleigh, rechocz�c, cisn�� w kot�uj�cych si� nad pieni�dzmi ogryzkiem jab�ka.

� Dobroczy�cy!

� Sokoliki nasze!

� Niech wam dola b�dzie �askawa!

Tuzik nie pobieg� za innymi, nie pad� na kolana, by wygrzebywa� monety z piasku i kurzego g�wna. Sta� nadal pod p�otem, patrz�c na mijaj�ce go wolno dziewczyny.

M�odsza, ta o popielatych w�osach, dostrzeg�a jego wzrok i wyraz twarzy. Pu�ci�a r�k� ostrzy�onej, �gn�a konia i najecha�a na niego, przypieraj�c do p�otu i omal nie zawadzaj�c strzemieniem. Zobaczy� jej zielone oczy i zadr�a�. Tyle w nich by�o z�a i zimnej nienawi�ci.

� Zostaw, Falka � zawo�a�a ostrzy�ona. Niepotrzebnie.

Zielonooka bandytka zadowoli�a si� przyparciem Tuzika do p�otu, pojecha�a za Szczurami, nawet nie odwracaj�c g�owy.

� Dobroczy�cy!

� Sokoliki!

Tuzik splun��.

Na przedwieczerzu do wsi wpadli Czarni, budz�cy groz� konni z fortu pod Fen Aspra. Dudni�y podkowy, r�a�y konie, brz�ka�a bro�. So�tys i inni wypytywani ch�opi �gali jak naj�ci, kierowali po�cig na fa�szywy �lad. Tuzika nikt o nic nie pyta�. I dobrze.

Gdy wr�ci� z pastwiska i poszed� do ogrodu, us�ysza� g�osy. Rozpozna� szczebiot bli�niaczek stelmacha Zgarba, �ami�ce si� falsety ch�opc�w s�siad�w. I g�os Milenki. Bawi� si�, pomy�la�. Wyszed� zza drewutni. I zmartwia�.

� Milena!

Milenka, jego jedyna �yj�ca c�rka, jego oczko w g�owie, przewiesi�a sobie przez plecy patyk na sznurku, udaj�cy miecz. W�osy rozpu�ci�a, do we�nianej czapeczki przyczepi�a kogucie pi�rko, na szyi zamota�a matczyn� chusteczk�. W dziwaczn�, fantazyjn� kokard�.

Oczy mia�a zielone.

Tuzik nigdy dot�d nie bi� c�rki, nigdy nie robi� u�ytku z ojcowskiego rzemienia.

To by� pierwszy raz.

Na horyzoncie b�ysn�o, zagrzmia�o. Podmuch wiatru jak brona przeora� powierzchni� Wst��ki. B�dzie burza, pomy�la�a Milva, a po burzy przyjdzie s�ota. Zi�by nie myli�y si�.

Pop�dzi�a konia. Je�li chcia�a dogoni� wied�mina przed burz�, musia�a si� spieszy�.

Kryszta�owo czysta woda Wst��ki przelewa�a si� przez kraw�d� uskoku �agodnym, ob�ym lukiem, szumi�c� i spienion� kaskad� spada�a mi�dzy czarne jak onyks g�azy, �ama�a si� na nich i gin�a w bia�ej kipieli, z kt�rej wylewa�a si� w rozleg�e p�oso, tak przejrzyste, �e wida� by�o ka�dy kamyczek w r�nokolorowej mozaice dna, ka�dy zielony warkocz faluj�cych w pr�dzie wodorost�w.

Oba brzegi porasta� ko�uch rdest�w, w�r�d kt�rych uwija�y si� pluszcze, dumnie prezentuj�ce bia�e �abodki na podgardlach. Nad rdestami krzewy mieni�y si� zieleni�, br�zem i ochr� na tle �wierk�w, wygl�daj�cych jak posypane sproszkowanym srebrem.

� Zaiste � westchn�� Jaskier. - Pi�knie tu.

Wielki ciemny �ososiopstr�g spr�bowa� skoku przez pr�g wodospadu. Przez moment wisia� w powietrzu, pr꿹c p�etwy i zamiataj�c ogonem, potem ci�ko spad� w kot�uj�c� si� pian� burzyny.

Ciemniej�ce na po�udniu niebo przekre�li�a rozwidlona wst�ga b�yskawicy, daleki grzmot g�uchym echem przetoczy� si� po �cianie lasu. Gniada klacz wied�mina zata�czy�a, szarpn�a �bem, wyszczerzy�a z�by, usi�uj�c wyplu� w�dzid�o. Geralt ostro �ci�gn�� jej wodze, klacz tanecznie podrepta�a do ty�u, dzwoni�c podkowami na kamieniach.

� Ho! Hooo! Widzia�e� j�, Jaskier? Cholerna baletnica! Psiakrew, przy pierwszej sposobno�ci pozb�d� si� tego zwierzaka! Niech skonam, zamieni� cho�by na os�a!

� Pr�dko przewidujesz tak� sposobno��? - poeta podrapa� si� w sw�dz�cy od uk�u� komar�w kark. - Dziki krajobraz tej doliny dostarcza wprawdzie niezr�wnanych wra�e� estetycznych, ale dla odmiany popatrzy�bym ch�tnie na jak�� mniej estetyczn� ober��. Wkr�tce minie tydzie�, od kiedy podziwiam romantyczn� przyrod�, pejza�e i odleg�e horyzonty. Zat�skni�em do wn�trz. Zw�aszcza takich, w kt�rych podaj� ciep�� straw� i zimne piwo.

� Przyjdzie ci pot�skni� jeszcze czas jaki� � Wied�min odwr�ci� si� w siodle. - By� mo�e z�agodzi twe cierpienia �wiadomo��, �e i mnie troch� t�skno do cywilizacji. Jak wiesz, tkwi�em w Brokilonie r�wno trzydzie�ci sze�� dni. I nocy, w kt�re romantyczna przyroda zi�bi�a mi ty�ek, pe�za�a po plecach i osiada�a ros� na nosie� Hooooo! Zaraza! Zaprzestaniesz wreszcie foch�w, przekl�ta koby�o?

� B�ki j� k�uj�. Gady zrobi�y si� zajad�e i krwio�ercze, jak to przed burz�. Na po�udniu grzmi i b�yska coraz cz�ciej.

� Zauwa�y�em � Wied�min spojrza� w niebo, powstrzymuj�c rozta�czonego konia. - Wiatr te� jest inny. Morzem zalatuje. Zmiana pogody, ani chybi. Jedziemy. Pop�d� no tego opas�ego wa�acha, Jaskier.

� M�j rumak nazywa si� Pegaz.

� Jak�eby inaczej. Wiesz co? Moj� elfi� koby�� te� jako� nazwiemy. Hmmm�

� Mo�e P�otka?�� zakpi� trubadur.

� P�otka � zgodzi� si� Wied�min. - �adnie.

� Geralt?

� S�ucham.

� Czy mia�e� w �yciu konia, kt�ry nie nazywa� si� P�otka?

� Nie � odrzek� Wied�min po chwili zastanowienia. - Nie mia�em. Pop�d� wywa�aszonego Pegaza, Jaskier. Daleka droga przed nami.

� I owszem � burkn�� poeta. - Nilfgaard� Ile to mil, wed�ug ciebie?

� Du�o.

� Dotrzemy przed zim�?

� Dotrzyjmy wpierw do Verden. Tam przedyskutujemy� pewne sprawy.

� Jakie? Nie zniech�cisz mnie ani nie pozb�dziesz si� B�d� ci towarzyszy�! Tak postanowi�em.

� Zobaczymy. Powiedzia�em, dotrzyjmy do Verden.

� A daleko jeszcze? Znasz te tereny?

� Znam. Jeste�my przy kaskadzie Ceann Treise, przed nami miejsce, kt�re nazywa si� Si�dma Mila. Te g�rki za rzek� to s� Sowie Wzg�rza.

� A my jedziemy na po�udnie, z biegiem rzeki? Wst��ka wpada do Jarugi gdzie� w okolicach twierdzy Bodrog�

� Pojedziemy na po�udnie, ale tamtym brzegiem. Wst��ka zakr�ca ku zachodowi, my pojedziemy lasami. Chc� dotrze� do miejsca, kt�re nazywa si� Drieschot, czyli Tr�jk�t. Tam schodz� si� granice Verden, Brugge i Broklionu.

� A stamt�d?

� Nad Jarug�. I do uj�cia. Do Cintry.

� A potem?

� A potem si� zobaczy. Je�li to w og�le mo�liwe, zmu� twego gnu�nego Pegaza do nieco szybszego chodu.

Ulewa dopad�a ich podczas przeprawy, na samym �rodku rzeki. Najpierw zerwa� si� gwa�towny wicher, huraganowymi i�cie podmuchami szarpi�c w�osy i opo�cze, siek�c twarze li��mi i patykami zdartymi z nadbrze�nych drzew. Krzykiem i uderzeniami pi�t pop�dzili konie, pieni�c wod� ruszyli w stron� brzegu. Wtedy wiatr nagle �cich� i zobaczyli sun�c� ku nim szar� �cian� deszczu. Powierzchnia Wst��ki zbiela�a i zagotowa�a si�, jakby kto� z nieba ciska� do rzeki miliardy o�owianych kul.

Nim wydostali si� na brzeg, zmoczy�o ich t�go. Pospiesznie skryli si� w lesie. Korony drzew tworzy�y nad ich g�owami g�sty, zielony dach, ale nie by� to dach mog�cy uchroni� przed tak� ulew�. Deszcz szybko zsiek� i pochyli� li�cie, po chwili w lesie la�o prawie tak samo jak na otwartej przestrzeni.

Okr�cili si� opo�czami, postawili kaptury. W�r�d drzew zapanowa�a ciemno��, rozja�niana tylko coraz cz�stszymi b�yskawicami. Grzmia�o co i rusz, przeci�gle i z og�uszaj�cym gruchotem. P�otka p�oszy�a si�, tupa�a i ta�czy�a. Pegaz zachowywa� niewzruszony spok�j.

� Geralt!�� wrzasn�� Jaskier, pr�buj�c przekrzycze� kolejny grom, tocz�cy si� po lesie jak gigantyczny w�z. - Zatrzymajmy si�! Schro�my gdzie�!

� Gdzie?�� odwrzasn��. - Jed�!

I jechali.

Po jakim� czasie deszcz os�ab� wyra�nie, wicher znowu zaszumia� w koronach drzew, trzaski grzmot�w przesta�y �widrowa� uszy. Wyjechali na �cie�k� w�r�d g�stej olszyny. Potem na polan�. Na polanie r�s� pot�ny buk, pod jego konarami, na grubym i rozleg�ym kobiercu zbr�zowia�ych li�ci i bukwi sta� zaprz�ony w par� mu��w w�z. Na ko�le siedzia� wo�nica i mierzy� do nich z kuszy. Geralt zakl��. Kl�tw� zag�uszy� grom.

� Opu�� kusz�, Kolda � powiedzia� niski cz�owiek w s�omianym kapeluszu, odwracaj�c si� od pnia buka, podskakuj�c na jednej nodze i zapinaj�c spodnie. - To nie ci, na kt�rych czekamy. Ale to klienci. Nie strasz klient�w. Czasu mamy niedu�o, ale pohandlowa� zawsze zd��ymy!

� Ki diabe�? - zamrucza� Jaskier za plecami Geralta.

� Podjed�cie bli�ej, panowie elfy � zawo�a� cz�owiek w kapeluszu. - Bez l�ku, ja sw�j cz�ek. N'ess a tearth! Va, Seidhe. Ceadmil! Ja sw�j, rozumie elf? Pohandlujemy? No, podjed�cie tu, pod buczyn�, tu tak nie leci na g�ow�!

Geralt nie dziwi� si� pomy�ce. Obaj z Jaskrem byli zakutani w szare elfie opo�cze. On sam nosi� otrzymany od driad kubrak z ulubionym przez elfy li�ciastym motywem, siedzia� na koniu z typowo elfim rz�dem i charakterystycznie zdobionymi tr�ziami. Twarz cz�ciowo zas�ania� mu kaptur. Co do g�adysza Jaskra, ten ju� wcze�niej brany by� niekiedy za elfa lub p�elfa, zw�aszcza od czasu, gdy zacz�� nosi� w�osy do ramion i zwyk� okazjonalnie fryzowa� je na �elazkach.

� Uwa�aj � mrukn��, zsiadaj�c. - Jeste� elf. Nie otwieraj g�by bez potrzeby.

� Dlaczego?

� To hayekarzy.

Jaskier sykn�� z cicha. Wiedzia�, o co chodzi.

Wszystkim rz�dzi� pieni�dz, a popyt wywo�ywa� poda�. Grasuj�cy po lasach Scoia'tael gromadzili zbywalny, a zb�dny im �up, cierpieli za� na niedostatek ekwipunku i broni. Tak zrodzi� si� le�ny obwo�ny handel. I gatunek ludzi, kt�rzy si� takim handlem parali. Na duktach, �cie�kach, przesiekach i polanach zjawia�y si� cichaczem wozy kupcz�cych z Wiewi�rkami spekulant�w. Elfy nazywa�y ich hay'caaren, s�owem nieprzet�umaczalnym, ale kojarz�cym si� z drapie�n� chciwo�ci�. W�r�d ludzi upowszechni� si� termin �hayekarzy�, a s�owo kojarzy�o si� jeszcze paskudniej. Bo te� i paskudni byli to ludzie. Okrutni i bezwzgl�dni, nie cofaj�cy si� przed niczym, nawet przed mordem. Schwytany przez wojsko hayekar nie m�g� liczy� na mi�osierdzie. Tote� sam nie zwyk� go okazywa�. Napotkawszy w drodze kogo�, kto m�g� go wyda� �o�nierzom, bez namys�u si�ga� po kusz� lub n�.

Nie trafili wi�c najlepiej. Szcz�ciem havekarzy brali ich za elf�w. Geralt szczelniej zas�oni� twarz kapturem i zacz�� si� zastanawia�, co b�dzie, gdy maskarada si� wyda.

� Ale� plucha � zatar� r�ce handlarz. - Leje, jakby kto w niebiosach dziur� zrobi�! Brzydki tedd, ell'ea? Ale nic to, dla interes�w nie ma z�ej pogody. S� jeno z�y towar i z�y pieni�dz, h�, h�! Rozumie elf?

Geralt kiwn�� g�ow�. Jaskier burkn�� co� niewyra�nie zza kaptura. Na ich szcz�cie pogardliwa niech�� elf�w do konwersowania z lud�mi by�a powszechnie znana i nikogo nie dziwi�a. Wo�nica jednak nie odk�ada� kuszy, a to nie by� dobry znak.

� Od kogo jeste�cie? Z jakiego komanda?�� hayekar, jak ka�dy powa�ny hadlowiec, nie dawa� si� stropi� rezerw� i malom�wno�d� klient�w. - Od Coinneacha Da Eeo?

� Od Angusa Bri-Cri? Czy mo�e od Riordaina? Riordain, wiem on to, tydzie� temu w pie� wyci�� kr�lewskich komornik�w, z powodem id�cych, by�a w powodzie �ci�gni�ta danina. Moneta, nie osep. Ja nie bior� w zap�acie dziegciu ni ziarna, ni poplamionej juch� odziewy, z �upie�y za� jeno aby nork�, sobola a gronostaja. Ale najmilsza mi monetka, kamyczki a klejnociki! Je�li macie, mo�em pohandlowa�! U mnie towarek pierwszy sort! Eyelienn � vara en ard scedde, elTea, rozumie elf? Wszystko mam. Patrzajta.

Handlarz podszed� do wozu, �ci�gn�� skraj mokrej p�achty. Dostrzegli miecze, �uki, p�ki brzechw, siod�a. Havekar pogrzeba� w towarze, wyci�gn�� jedn� ze strza�. Grot by� z�baty i nadpi�owany.

� U innych tego nie najdziecie � powiedzia� che�pliwie. - Inni kupce pietra maj�, dudy w miech, bo za takie grodki konikami rozrywaj�, gdy kogo z nimi pochwyc�. Ale � ja wiem, co Wiewi�rkom lube, klient nasz pan, a nie masz handelku bez ryzyczka, byle by proficik by�! U mnie� rozpryskowe groty dziewi�� oren�w za tuzin. Naey'de aen teedeane, ell'ea, rozumie Seidhe? Kln� si�, �e nie zdzieram, sam niewiele zarabiam, na g��weczki dzieci mych si� kln�. Trzy tuzinki zasi� zrazu we�miecie, to sze�� procent rabatu z ceny str�c�. Okazyjka, kln� si�, czysta okazyjka� Hola, Seidhe, wara od furgonu!

Jaskier p�ochliwie cofn�� r�k� od plandeki, g��biej nasun�� kaptur na oczy. Geralt po raz nie wiadomo kt�ry przekl�� w duchu nieopanowan� ciekawo�� barda.

� Mir'me vara � zamamrota� Jaskier, przepraszaj�co unosz�c r�k�. - Squaess'me.

� Bez urazy � wyszczerzy� z�by havekar. - Ale tam nie lza zagl�da�, bo tam na wozie inny towarek te� jest. Ale nie na sprzeda�, nie dla Seidhe. Zam�wiony, he, he. No, ale my tu gadu-gadu� Poka�cie pieni�dze.

Zaczyna si�, pomy�la� Geralt, patrz�c na napi�t� kusz� wo�nicy. Mia� podstawy mniema�, �e grot be�tu m�g� by� hayekarsk� rozpryskow� okazyjk�, kt�ra trafiaj�c w brzuch,�� wychodzi�a plecami w trzech, a niekiedy czterech miejscach, robi�c z wewn�trznych organ�w postrzelonego bardzo nieporz�dny gulasz.

� N'ess tedd � powiedzia�, udaj�c �piewny akcent. - Tearde. Mireann vara, va'en vort. Wr�cimy z komando, wtedy handel. Ell'ea? Rozumie Dh'oine?

� Rozumie � havekar splun��. - Rozumie, �e�cie golcy, towar chcia�oby si� bra�, jeno got�wki nie staje. Poszli precz! I nie wracajcie, bo ja tu z wa�nymi osobami mam si� widzie�, bezpieczniej wam tym osobom nie popa�� w oczy. Ruszajcie do�

Urwa�, s�ysz�c chrapanie konia.

� Niech to kaduk!�� warkn��. - Za p�no! Ju� tu s�! �by pod kaptury, elfy! Nie rusza� si� i ni pary z g�by! Kolda, durniu, wSoi t� kusz�, a �ywo!

Szum deszczu, grzmoty i dywan li�ci t�umi�y dudnienie kopyt, dzi�ki czemu je�d�com uda�o si� podjecha� niepostrze�enie i okr��y� buk w mgnieniu oka. To nie byli Scoia'tael. Wiewi�rki nie nosi�y zbroi, a o�miu otaczaj�cych drzewo konnych po�yskiwa�o zlanym deszczem mota�em he�m�w, naramiennik�w i kolczug.

Jeden z je�d�c�w zbli�y� si� st�pa, wzni�s� nad havekarem jak g�ra. Sam by� s�usznego wzrostu, a siedzia� na pot�nym bojowym ogierze. Opancerzone ramiona przykrywa�a wilcza sk�ra, twarz przys�ania� he�m z szerokim wystaj�cym nosalem si�gaj�cym dolnej wargi. W r�ku obcy trzyma� gro�nie wygl�daj�cy nadziak.

� Rideaux!�� zawo�a� chrapliwie.

� Faoiltiarna!�� odkrzykn�� handlarz lekko �ami�cym si� g�osem.

Je�dziec zbli�y� si� jeszcze bardziej, pochyli� w siodle. Woda strumieniem �ciek�a ze stalowego nosala wprost na karwasz i z�owrogo l�ni�cy dzi�b nadziaka.

� Faoiltiarna!�� powt�rzy� havekar, k�aniaj�c si� w pas. Zdj�� kapelusz, deszcz momentalnie g�adko przylepi� do czaszki jego rzadkie w�osy. - Faoiltiarna! Ja sw�j, has�o i odzew znam� Od Faoiltiarny jad�, wasza wielmo�no�� Czekam tu, jak by�o um�wione�

� Ci tam, co za jedni?

� Moja eskorta � havekar sk�oni� si� jeszcze g��biej. - Ten tego, elfy�

� Jeniec?

� Na wozie. W trumnie.

� W trumnie?�� grom cz�ciowo zag�uszy� w�ciek�y ryk je�d�ca w he�mie z nosalem. - Nie ujdzie ci to p�azem! Pan de Rideaux rozkaza� wyra�nie, �e jeniec ma by� dostarczony �ywy!

� �ywy jest, �ywy � wybe�kota� pospiesznie handlarz. - Jak by�o rozkazano� W trumn� wsadzony, ale �ywy� Nie m�j to by� pomys�, z t� trumn�, wasza wielmo�no��. To Faoiltiama�

Je�dziec stukn�� nadziakiem o strzemi�, da� znak. Trzech konnych zeskoczy�o z siode� i �ci�gn�o plandek� z furgonu. Gdy wyrzucili na ziemi� siod�a, derki i p�ki uprz�y, w �wietle b�yskawicy Geralt � faktycznie dostrzeg� trumn� ze �wie�ej so�niny. Nie przygl�da� si� jednak zbyt uwa�nie. Czu� mrowi�ce zimno w ko�cach palc�w. Wiedzia�, co si� za chwil� stanie.

� Jak�e to tak, wasza mi�o��? - odezwa� si� havekar, patrz�c na lec�ce na zmoczone li�cie towary. - Dobro mi z wozu wygru�acie?

� Kupuj� to wszystko. Razem z zaprz�giem.

� Aaaa � na zaro�ni�t� g�b� handlarza wype�z� oble�ny u�miech. - To insza inszo��. To b�dzie� Niech podumam� Pi�� setek, z przeproszeniem waszej szlachetno�ci, je�li w temerskiej walucie. Je�li za� waszymi florenami, tedy czterdzie�ci i pi��.

� Tak tanio?�� parskn�� je�dziec, upiornie u�miechaj�c si� zza nosala. - Zbli� si�.

� Uwa�aj, Jaskier � sykn�� Wied�min, niepostrze�enie rozpinaj�c klamr� p�aszcza. Zagrzmia�o.

Hayekar zbli�y� si� do je�d�ca, naiwnie licz�c na transakcj� swego �ycia. I by�a to transakcja jego �ycia, mo�e nie najlepsza, ale na pewno ostatnia. Je�dziec stan�� w strzemionach i z rozmachem wbi� mu nadziak w wy�ysia�e ciemi�. Handlarz pad� bez j�ku, zadygota�, zatrzepa� r�kami, zora� obcasami mokry dywan li�ci. Kt�ry� z buszuj�cych na wozie zarzuci� rzemie� na szyj� wo�nicy, zacisn��, drugi przypad�, d�gn�� sztyletem.

Jeden z konnych rzutem podni�s� kusz� do ramienia mier��c w Jaskra. Geralt mia� ju� jednak w r�ku miecz, wyrzucony z wozu hayekara. Uchwyciwszy bro� w po�owie klingi, cisn�� ni� jak oszczepem. Przeszyty kusznik zwali� si� z konia, wci�� z wyrazem bezbrze�nego zdumienia na twarzy.

� Uciekaj, Jaskier!

Jaskier dopad� Pegaza i dzikim susem skoczy� na siod�o. Skok by� jednak troch� zbyt dziki, a poecie brakowa�o wprawy. Nie zdo�a� utrzyma� si� ��ku i zlecia� na ziemi� po przeciwnej stronie konia. I to uratowa�o mu �ycie, klinga miecza atakuj�cego je�d�ca z sykiem przeci�a powietrze nad uszami Pegaza. Wa�ach sp�oszy� si�, targn��, zderzy� z koniem napastnika.

� To nie elfy!�� rykn�� je�dziec w he�mie z nosalem, dobywaj�c miecza. - �ywych bra�! �ywych!

Jeden z tych, kt�rzy zeskoczyli z wozu, zasugerowa� si� rozkazem, zawaha�. Geralt zd��y� ju� jednak doby� w�asnego miecza i nie waha� si� ani sekundy. Zapa� dw�ch pozosta�ych sch�odzi�a nieco lec�ca na nich fontanna krwi. Wykorzysta� to i zar�ba� drugiego. Ale konni ju� siedzieli mu na karku. Wywin�� si� spod ich mieczy, sparowa� ci�cia, wykona� unik i nagle poczu� dojmuj�cy b�l w prawym kolanie, poczu�, �e pada. Nie by� ranny. Leczona w Brokilonie noga zwyczajnie i bez ostrze�enia odm�wi�a pos�usze�stwa.

Zamierzaj�cy si� na niego obuchem topora pieszy st�kn�� nagle i zatoczy� si�, jak gdyby kto� pchn�� go sunie. Zanim upad�, Wied�min spostrzeg� strza�� z d�ugimi lotkami, wbit� w bok napastnika do polowy brzechwy. Jaskier wrzasn��, wrzask zag�uszy� grom.

Uczepiony ko�a wozu Geralt zobaczy� w �wietle b�yskawicy jasnow�os� dziewczyn� z napi�tym �ukiem, wypadaj�c� z olszynki. Konni tez j� dostrzegli. Nie mogli jej nie dostrzec, bo jeden z nich w�a�nie przewala� si� przez ko�ski zad z gard�em zamienionym przez grot w karminow� miazg�. Trzej pozostali, w tym dow�dca w he�mie z nosalem, z miejsca ocenili niebezpiecze�stwo, z wrzaskiem pogalopowali w kierunku �uczniczki, kryj�c si� za szyjami koni. S�dzili, �e ko�skie szyje stanowi� dostateczn� os�on� przed strza�ami. Mylili si�.

Maria Barring, zwana Milv�, napi�a �uk. Mierzy�a spokojnie, z ci�ciw� przyci�ni�t� do twarzy.

Pierwszy z atakuj�cych wrzasn�� i zsun�� si� z konia, stopa uwi�z�a mu w strzemieniu, podkute kopyta zmia�d�y�y go. Drugiego strza�a wr�cz zmiot�a z kulbaki. Trzeci, dow�dca, by� ju� blisko, stan�� w strzemionach, wzni�s� miecz do ciosu. Milva nie drgn�a nawet, nieustraszenie patrz�c na napastnika, napi�a �uk i z odleg�o�ci pi�ciu krok�w wsadzi�a mu strza�� prosto w twarz, tu� obok stalowego nosala. Strza�a przesz�a na wylot, zrzucaj�c he�m.

Ko� nie zwolni� galopu, pozbawiony he�mu i znacznej cz�ci czaszki je�dziec przez kilka chwil siedzia� w siodle, potem powolutku przechyli� si� i plusn�� w ka�u��. Ko� zar�a� i pobieg� dalej.

Geralt wsta� z trudem, pomasowa� nog�, kt�ra bola�a, ale, o dziwo, wydawa�a si� ca�kiem sprawna, m�g� stan�� na niej bez k�opot�w, m�g� chodzi�. Obok gramoli� si� z ziemi Jaskier, zwalaj�c przygniataj�cego go trupa z rozerwanym gard�em. Twarz poety mia�a kolor niegaszonego wapna.

Milva zbli�y�a si�, po drodze wyrywaj�c strza�� z zabitego.

� Dzi�kuj� ci � rzek� Wied�min. - Jaskier, podzi�kuj. To jest Milva Barring. Dzi�ki niej �yjemy.

Milva wyrwa�a strza�� z drugiego trupa, obejrza�a zakrwawiony grot. Jaskier zamamrota� niewyra�nie, schyli� si� w dwornym, acz nieco rozdygotanym uk�onie, po czym upad� na kolana i zwymiotowa�.

� Kto on zacz?�� �uczniczka wytar�a grot o mokre li�cie, wsadzi�a strza�� do ko�czana. - Druh tw�j, wied�minie?

� Tak. Nazywa si� Jaskier. Jest poet�.

� Poeta � Milva popatrzy�a na rzucanego suchymi ju� torsjami trubadura, potem podnios�a wzrok. - Kiedy tak, tedy pojmuj�. Je�li czego nie pojmuj�, to czemu on tu rzyga, miast gdzie w cicho�ci rymy pisa�. Nie moja zreszt� rzecz.

� W pewnej mierze twoja. Ocali�a� mu sk�r�. Mnie te�. Milva otar�a spryskan� deszczem twarz, na kt�rej wci�� jeszcze mo�na by�o dostrzec odcisk ci�ciwy. Cho� strzela�a kilkakrotnie, odcisk by� tylko jeden � ci�ciwa za ka�dym razem przylega�a dok�adnie w tym samym miejscu.

� By�am w olszynie ju� wtedy, gdy gadali�cie z havekarem � powiedzia�a. - Nie chcia�am, by szelma mnie widzia�, no i nie by�o musu. A potem nadjechali ci drudzy i zacz�a si� sieczka. Kilku nie�le rozharata�e�. Umiesz mieczem obraca�, trza ci przyzna�. Chocia�e� przecie kuternoga. By�o ci jeszcze zosta� w Brokilonie, kurowa� kulas. Pogorszysz, to do ko�ca �ywota kusztyka� mo�esz, miarkujesz chyba?

� Prze�yj�.

� I mnie si� tak widzi. Bo jecha�am za tob� w �lad, by ci� ostrzec. I zawr�ci�. Nic nie b�dzie z twojej wyprawy. Na po�udniu wojna. Od Drieschot id� na Brugge nilfgaardzkie wojska.

� Sk�d wiesz?

� A cho�by st�d � dziewczyna szerokim gestem wskaza�a na trupy i konie. - Przecie to Nilfgaardczyki! S�o�c na szlemach nie widzisz? Haft�w na czaprakach? Zbierajcie si�, bierzem nogi za pas, wnet mog� tu dalsi nadci�gn��. Ci tutaj podjazdem szli.

� Nie my�l� � pokr�ci� g�ow� � �eby to by� podjazd albo stra� przednia. Po co� innego tu przyjechali.

� A po co, ciekawo��?

� Po to � wskaza� na le��c� na wozie sosnow� trumn�, �ciemnia�� od deszczu. Pada�o ju� s�abiej i przesta�o grzmie�. Burza przesuwa�a si� ku p�nocy. Wied�min podni�s� le��cy w�r�d li�ci miecz, wskoczy� na w�z, kln�c z cicha, bo kolano wci�� jednak przypomina�o si� b�lem.

� Pom� mi to otworzy�.

� C� to, umarlaka chcesz��� Milva urwa�a, widz�c wywiercone w wieku otwory. - Do licha! �ywego hayekar w tym pudle wi�z�?

� To jaki� jeniec � Geralt podwa�y� wieko. - Handlarz czeka� tu na Nilfgaardczyk�w, by im go przekaza�. Wymienili si� has�em i odzewem�

Wieko oderwa�o si� z trzaskiem, ods�aniaj�c zakneblowanego cz�owieka, rzemiennymi p�tlami przykr�powanego do bok�w trumny za r�ce i nogi. Wied�min pochyli� si�. Przyjrza� uwa�niej. I jeszcze raz, jeszcze uwa�niej. I zakl��.

� No, prosz� � powiedzia� przeci�gle. - A to siurpryza. Kto by si� spodziewa�?

� Ty go znasz, wied�minie?

� Z widzenia � u�miechn�� si� paskudnie. - Schowaj n�, Milva. Nie rozcinaj mu p�t. To jest, jak widz�, wewn�trzna nilfgaardzka sprawa. Nie powinni�my si� wtr�ca�. Zostawimy go tak, jak jest.

� Czy ja dobrze s�ysz�? - odezwa� si� zza ich plec�w Jaskier. By� wci�� jeszcze blady, ale ciekawo�� ju� przemog�a inne emocje.

� Chcesz zostawi� w lesie zwi�zanego cz�owieka? Domy�lam si�, �e rozpozna�e� kogo�, z kim masz na pie�ku, ale to jest przecie� jeniec, do diab�a! By� wi�niem ludzi, kt�rzy dybali na nas i omal nie zabili. Wr�g naszych wrog�w�

Urwa�, widz�c, �e Wied�min wyci�ga n� z cholewy. Milva chrz�kn�a cicho. Ciemnob��kitne, mru�one dotychczas przed kroplami deszczu oczy zwi�zanego rozszerzy�y si�. Geralt pochyli� si� i rozci�� p�tl� wi���c� jego lewe rami�.

� Sp�jrz, Jaskier � powiedzia�, chwytaj�c za nadgarstek i podnosz�c uwolnion� r�k�. - Widzisz t� szram� na d�oni? To Ciri go ci�a. Na wyspie Thanedd, miesi�c temu. To Nilfgaardczyk. Przyjecha� na Thanedd specjalnie po to, by uprowadzi� Ciri. Ci�a go, broni�c si� przed porwaniem.

� Na nic przecie zda�a si� ta obrona � mrukn�a Milva. - Co� tu jednako�, tak sobie my�l�, kupy si� nie dzier�y. Je�li on�e twoj� Ciri z ostrowu dla Nilfgaardu porwa�, jak� mod� do tej trumny popad�? Czemu go hayekar Nilfgaardczykom w�a�nie wydawa�? Zdejmij mu z g�by knebel, wied�minie. Mo�e nam co powie?

� Wcale nie chc� go s�ucha� � powiedzia� g�ucho. - Ju� teraz r�ka mnie �wierzbi, by go pchn��, gdy tak le�y i patrzy. Ledwo si� hamuj�. Gdy si� odezwie, nie pohamuj� si�. Nie wszystko o nim wam powiedzia�em.

� Nie hamuj si� tedy � Milva wzruszy�a ramionami. - Pchnij, je�li taki to niegodziwiec. Ale co rychlej, bo czas nagli. M�wi�am, Nilfgaardczyk�w tylko patrze�. Id� po mego konia.

Geralt wyprostowa� si�, puszczaj�c r�k� zwi�zanego.

Ten natychmiast zdar� z ust i wyplu� knebel. Ale nie odzywa� si�. Wied�min rzuci� mu n� na pier�.

� Nie wiem, za jakie grzeszki wsadzili ci� do tej � skrzynki, Nilfgaardczyku � powiedzia�. - I nie obchodzi mnie to. Zostawiam ci ten kozik, oswobod� si� sam. Czekaj tu na swoich albo umykaj w lasy, twoja wola.

Jeniec milcza�. Skr�powany i u�o�ony w drewnianym pudle wygl�da� jeszcze n�dzniej i bezbronniej ni� na Thanedd, a tam Geralt widzia� go na kolanach, rannego, dygocz�cego ze strachu w ka�u�y krwi. Wygl�da� te� znacznie m�odziej. Wied�min nie dawa� mu wi�cej ni� dwadzie�cia pi�� lat.

� Darowa�em ci �ycie na wyspie � doda�. - Darowuj� i teraz. Ale to ju� ostatni raz. Przy nast�pnym spotkaniu zabij� jak psa. Pami�taj o tym. Gdyby ci przysz�o do g�owy nam�wi� kamrat�w do po�cigu za nami, zabierz t� trumn� ze sob�. Przyda ci si�. Jedziemy, Jaskier.

� A chy�o!�� krzykn�a Milva, zawracaj�c galopem z wiod�cej na zach�d �cie�ki. - Ale nie t�dy! W lasy, psia ma�, w lasy!

� Co si� sta�o?

� Od Wst��ki jazda idzie ku nam wielk� kup�! To Nilfgaard! Czego si� gapicie? W konie, nim nas ogarn�!

Bitwa o wie� trwa�a ju� dobr� godzin� i nadal nic nie wskazywa�o na to, by mia�a si� ku ko�cowi. Piechurzy, broni�cy si� zza kamiennych murk�w, p�ot�w i ustawionych w zapor� woz�w, odparli ju� trzy ataki konnicy, szar�uj�cej na nich po grobli. Szeroko�� grobli nie pozwala�a konnym nabra� frontalnego impetu, a piechurom umo�liwia�a skoncentrowanie obrony. W rezultacie fala jazdy za ka�dym razem rozbija�a si� o barykady, zza kt�rych zdesperowani, ale zajadli knechci razili ci�b� je�d�c�w deszczem be�t�w i strza�. Ostrzelana kawaleria kot�owa�a si� i k��bi�a, a w�wczas obro�cy wypadali na ni� szybkim kontratakiem, �upi�c ile wlezie berdyszami, gizannami i okutymi bojowymi cepami. Konnica wycofywa�a si� nad stawy, zostawiaj�c trupy ludzi i koni, piesi za� kryli si� za barykad� i obrzucali wroga plugawymi wyzwiskami. Po jakim� czasie konnica formowa�a si� i atakowa�a ponownie. I tak dalej.

� Ciekawe, kto bije si� z kim?�� po raz kolejny spyta� Jaskier, niewyra�nie, albowiem w�a�nie trzyma� w ustach i pr�bowa� zmi�kczy� wyproszony u Milvy suchar.

Siedzieli na samym skraju urwiska, dobrze ukryci w�r�d ja�owc�w. Mogli obserwowa� bitw� nie l�kaj�c si�, �e ich samych kto� dostrze�e. Dok�adniej bior�c, musieli obserwowa�. Nie mieli innego wyj�cia. Przed nimi by�a bitwa, za nimi p�on�ce lasy.

� Nietrudno zgadn�� � Geralt niech�tnie zdecydowa� si� wreszcie odpowiedzie� na pytanie Jaskra. - Konni to Nilfgaardczycy.

� A piesi?

� Piesi to nie Nilfgaardczycy.

� Konni to regularna jazda z Verden � powiedzia�a Milva, do tej pory ponura i podejrzanie ma�om�wna. - Wyszyte szachownice maj� na jukach. A ci we wiosce to brugge�skie zaci�ne wojaki. To� po chor�gwi pozna�.

W samej rzeczy, rozochoceni kolejnym sukcesem knechci wznie�li nad sza�cem zielony sztandar z bia�ym krzy�em kotwicznym. Geralt przygl�da� si� uwa�nie, ale wcze�niej sztandaru nie dostrzeg�, obro�cy podnie�li go dopiero teraz. Widocznie na pocz�tku bitwy gdzie� si� zapodzia�.

� D�ugo tu b�dziemy siedzie�? - spyta� Jaskier.

� Masz tobie � mrukn�a Milva � Pytanie zada�. Rozejrzyj si�! Jak si� nie obr�cisz, tak rzy� z ty�u.

Jaskier nie musia� rozgl�da� si� ani obraca�. Ca�y widnokr�g pasiasty by� od s�up�w dymu. Najg�ciej dymi�o na p�nocy i zachodzie, tam, gdzie kt�re� z wojsk podpali�o lasy. Liczne dymy bi�y te� w niebo na po�udniu, tam, dok�d zmierzali, gdy drog� zagrodzi�a im bitwa. Ale w ci�gu godziny, jak� sp�dzili na wzg�rzu, dymy unios�y si� r�wnie� na wschodzie.

� Wszelako� � podj�a �uczniczka po chwili, patrz�c na Geralta � to mnie, wied�minie, i�cie ciekawi, c� to teraz pocz�� zamy�lasz. Za nami Nilfgaard i p�on�ca knieja, co przed nami, sam miarkujesz. Jakie tedy masz plany?

� Moje plany nie uleg�y zmianie. Przeczekam t� bijatyk� i ruszam na po�udnie. Nad Jarug�.

� Chyba rozumu zby�e� � wykrzywi�a si� Milva. - Przecie widzisz, co si� dzieje. Go�ym przecie okiem wida�, �e to nie jaka� tam rajza kup swawolnych, ale wojna co si� zowie. Nilfgaard pospo�u z Verden idzie. Na po�udniu Jarug� ju�, pewnie przeszli, pewnie ju� ca�e Brugge, a mo�e i Sodden w ogniu�

� Musz� dotrze� do Jarugi.

� Pi�knie. A potem?

� Znajd� ��d�, pop�yn� z pr�dem, spr�buj� przedosta� si� do uj�cia. P�niej statek� Stamt�d, do cholery, musz� kursowa� jakie� statki�

� Do Nilfgaardu?�� parskn�a. - Plany nie uleg�y zmianie?

� Nie musisz mi towarzyszy�.

� I�cie, nie musz�. I chwali� bog�w, bo ja �mierci nie szukam. L�ka� si� jej nie l�kam, ale to ci musz� rzec: zabi� si� da�, niewielka to sztuka.

� Wiem � odpowiedzia� spokojnie. - Mam praktyk�. Nie w�drowa�bym w tamte strony, gdybym nie musia�. Ale musz�, wi�c jad�. Nic mnie nie powstrzyma.

� Ha � zmierzy�a go wzrokiem. - Ale� g�os, jakby kto no�em dno starego garnka drapa�. Gdyby ci� cesarz Emhyr s�ysza�, w gacie by pewnie popu�ci� ze strachu. Do mnie, stra�e, do mnie, hufce moje cesarskie, biada, biada, ju� tu do mnie do Nilfgaardu Wied�min cz�nem p�ynie, wraz tu b�dzie, �ycia i korony zbawi! Zgubionym!

� Przesta�, Milva.

� A ju�ci! Czas, by ci kto� wreszcie prawd� w oczy rzek�. Niech mnie wylinia�y kr�lik wych�do�y, je�lim kiedy dumiejszego ch�opa widzia�a! Emhyrowi jedziesz twoj� dziewk� wydrze�? Kt�r� Emhyr na cesarzow� upatrzy�? Kt�r� kr�lom odebra�? U Emhyra mocne pazury, co ucapi�, tego nie puszcz�. Z nim kr�lom si� nie dola�, a ty chcesz?

Nie odpowiedzia�.

� Do Nilfgaardu si� wybierasz � powt�rzy�a Milva, z politowaniem kiwaj�c g�ow�. - Z cesarzem wojowa�, narzeczon� mu odbi�. A poduma�e�, co mo�e by�? Gdy tam dojedziesz, gdy ow� Ciri na pa�acowych pokojach odnajdziesz, ca�� we z�ocie i jedwabiach, co jej rzekniesz? P�jd�, mi�a, za mnie, co ci tam cesarski tron, we dwoje w sza�asie za�yjem, na przedn�wku kor� je�� b�dziem. Pojrzyj po sobie, kulawy oberwa�cu. Nawet kapot� i buty dosta�e� od driad, po jakim� elfie, co z ran umar� w Broklionie. Tedy wiesz, co b�dzie, gdy ci� twoja panna obaczy? W oczy ci plunie, wy�mieje, trabantom za pr�g wykin�� ka�e i psami poszczwa�!

Milva m�wi�a coraz g�o�niej, pod koniec przemowy prawie krzycza�a. Nie tylko ze z�o�ci, ale by przekrzycze� Wzmagaj�cy si� ha�as. Z do�u zarycza�y dziesi�tki, mo�e setki gardzieli. Na brugge�skich knecht�w zwali�o si� kolejne natarcie. Ale tym razem z dw�ch stron jednocze�nie. Odziani w sine tuniki z szachownicami Verde�czycy cwa�owali po grobli, a zza stawu, uderzaj�c na flank� obro�c�w, wypad� silny oddzia� jazdy w czarnych p�aszczach.

� Nilfgaard � rzek�a kr�tko Milva.

Tym razem piechota z Brugge nie mia�a �adnych szans. Kawaleria przedar�a si� przez zapory i w mgnieniu oka roznios�a obro�c�w na mieczach. Sztandar z krzy�em upad�. Cz�� pieszych rzuci�a bro� i podda�a si�, cz�� usi�owa�a ucieka� w kierunku lasu. Ale od strony lasu zaatakowa� trzeci oddzia�, wataha niejednolicie umundurowanych, lekkozbrojnych je�d�c�w.

� Scoia'tael � powiedzia�a Milva, wstaj�c. - Teraz ju� pojmujesz, co si� dzieje, wied�minie? Dotar�o do ci�? Nilfgaard, Verden i Wiewi�rki w kupie. Wojna. Jak w Aedirn przed miesi�cem.

� To rajd � pokr�ci� g�ow� Geralt. - Wyprawa �upieska. Tylko konnica, �adnej piechoty�

� Piechota dobywa fort�w i prezydi�w. - Tamte dymy, my�lisz, z czego? Z w�dzarni?

Z do�u, od wioski, dobiega�y ich dzikie, przera�liwe krzyki zbieg�w, doganianych i wyrzynanych przez Wiewi�rki. Z dach�w chat buchn�y dymy i p�omienie. Silny wiatr przesuszy� strzechy po porannej ulewie, po�ar szerzy� si� b�yskawicznie.

� Ot � mrukn�a Milva � z dymem p�jdzie sio�o. A ledwie co odbudowali po tamtej wojnie. Dwa lata w pocie czo�a stawiali zr�by, a zgorzeje w par� chwil. Nauk� by z tego wyci�ga�!

� Jak�? - spyta� ostro Geralt.

Nie odpowiedzia�a. Dym z p�on�cej wioski wzbi� si� wysoko, si�gn�� urwiska, zaszczypa� w oczy, wycisn�� �zy. Z po�ogi rozbrzmia�y wrzaski. Jaskier zrobi� si� nagle blady jak p��tno.

Je�c�w sp�dzono w kup�, otoczono pier�cieniem. Na rozkaz rycerza w he�mie z czarnym pi�ropuszem je�d�cy zacz�li siec i k�u� bezbronnych. Padaj�cych tratowano ko�mi. Pier�cie� zwiera� si�. Krzyki, kt�re dobieg�y do urwiska, przesta�y przypomina� g�osy ludzi.

� I my mamy i�� na po�udnie?�� spyta� poeta, patrz�c wymownie na wied�mina. - Przez te po�ary? Tam, sk�d nadci�gaj� tacy rze�nicy?

� Wydaje mi si� � odrzek� z oci�ganiem Geralt � �e nie mamy wyboru.

� Mamy � powiedzia�a Milva. - Mog� przeprowadzi� was lasami na Sowie Wzg�rza i z powrotem do Ceann Treise. Do Brokilonu.

� Przez p�on�ce lasy? Przez zagon, przed kt�rym ledwo uciekli�my?

� Pewniejsze to ni� droga na po�udnie. Do Ceann Treise jest wszystkiego czterna�cie mil, a ja znam �cie�ki.

Wied�min patrzy� w d�, na gin�c� w po�arze wie�.

Nilfgaardczycy uporali si� ju� z je�cami, jazda formowa�a si� w kolumn� marszow�. Pstrokata wataha Scoia'tael ruszy�a go�ci�cem wiod�cym na wsch�d.

� Ja nie wracam � odrzek� twardo. - Ale przeprowad� do Brokilonu Jaskra.

� Nie!�� zaprotestowa� poeta, cho� nadal nie odzyska� normalnych kolor�w. - Jad� z tob�.

Milva machn�a r�k�, podnios�a ko�czan i �uk, zrobi�a krok w stron� koni, nagle odwr�ci�a si�.

� Do diab�a � warkn�a. - Za d�ugo i za cz�sto elf�w od zguby ratowa�am. Nijak mi teraz patrze�, jak kto� ginie! Przeprowadz� was do Jarugi, szalone pa�ki. Ale nie po�udniowym, jeno wschodnim szlakiem.

� Tam te� ju� p�on� lasy.

� Przeprowadz� was przez ogie�. Przywyk�am.

� Nie musisz tego robi�, Milva.

� Pewnie, �e nie musz�. No, na kulbaki! Ruszcie si� wreszcie!

Nie ujechali daleko. Konie z trudem porusza�y si� w g�szczu i na zaro�ni�tych �cie�kach, a nie odwa�ali si� korzysta� z dr�g � zewsz�d dobiega� ich t�tent i szcz�k, zdradzaj�cy ci�gn�ce wojska. Zmrok zaskoczy� ich w�r�d zakrzaczonych parow�w, zatrzymali si� na nocleg. Nie pada�o, niebo by�o jasne od �un.

Znale�li stosunkowo suche miejsce, usiedli, owin�wszy si� w opo�cze i derki. Milva penetrowa�a okolic�. Gdy tylko odesz�a, Jaskier da� upust d�ugo wstrzymywanej ciekawo�ci, jak� wzbudza�a w nim brokilo�ska �uczniczka.

� Dziewczyna jak �ania � mrucza�. - Ty masz szcz�cie do takich znajomo�ci, Geralt. Strzelista i zgrabna, chodzi, jakby ta�czy�a. W biodrach troch� za w�ska, jak na m�j gust, a w ramionach odrobink� za mocna, ale przecie� kobieca, kobieca� Te dwa jab�uszka z przodu, ho, ho� Ma�o koszula nie pra�nie�

� Przymknij si�, Jaskier.

� W drodze � marzy� dalej poeta � zdarzy�o mi si� dotkn�� przypadkiem. Udo, m�wi� ci, jak z marmuru. Oho, nie nudzi�o ci si� przez ten miesi�c w Broklionie�

Milva, kt�ra w�a�nie wr�ci�a z patrolu, us�ysza�a teatralny szept i zauwa�y�a spojrzenia.

� O mnie gadasz, poeto? Czego si� we mnie wpatrujesz, ledwie si� odwr�c�? Ptak mi na plecy nasra�?

� Wci�� nie mo�emy si� nadziwi� twemu �uczniczemu kunsztowi � wyszczerzy� z�by Jaskier. - Na zawodach strzeleckich ma�o znalaz�aby� konkurent�w.

� Baju, baju.

� Czyta�em � Jaskier �ypn�� znacz�co na Geralta � �e najlepsze �uczniczki spotka� mo�na w�r�d Zerrikanek, w stepowych klanach. Niekt�re podobno obcinaj� sobie lewe piersi, by nie wadzi�y im w napinaniu �uk�w. Biust, powiadaj�, wchodzi w parad� ci�ciwie.

� Musia� to jaki� poeta wyduma� � parskn�a Milva. - Siada taki i wypisuje osielstwa, pi�ro w nocniku maczaj�c, a g�upie ludzie wierz�. Co to, cyckami si� strzela, czy jak? Do g�by si� ci�ciw� doci�ga, bokiem stoj�c, o, tak. Nic ci�ciwie nie zawadza. O tym obcinaniu to durnota, wymys� g�owy pr�niaczej, kt�rej wiecznie aby babskie cycki na my�li.

� Dzi�kuj� ci za pe�ne uznania s�owa o poetach i poezji. I za nauk� o �ucznictwie. Dobry or�, �uk. Wiecie co? My�l�, �e w�a�nie w tym kierunku rozwinie si� sztuka wojenna. W wojnach przysz�o�ci b�dzie si� walczy� na odleg�o��. Wynaleziona zostanie bro� tak dalekosi�na, �e przeciwnicy b�d� mogli zabija� si� nawzajem, nie widz�c w og�le.

� Durnota � oceni�a kr�tko Milva. - �uk dobra rzecz, ale wojaczka to ch�op przeciw ch�opu, na d�ugo�� miecza, krzepki s�abszemu �eb rozwala. Zawsze tako by�o i tako b�dzie. A sko�czy si�, tedy i wojaczki si� sko�cz�. P�ki co, widzia�e�, jak si� wojuje. W tamtej wsi podle grobli. Ech, co tu gada� po pr�nicy. Id�, rozejrz� si�. Konie chrapi�, jakby jaki wilczek tu gdzie kr��y��

� Jak �ania � Jaskier odprowadzi� j� wzrokiem. - Hmmm� Wracaj�c jednak do wspomnianej wsi przy grobli i tego, co ci powiedzia�a, gdy�my siedzieli na urwisku� Nie uwa�asz, �e jednak mia�a troch� racji?

� Wzgl�dem?

� Wzgl�dem� Ciri � zaj�kn�� si� lekko poeta. - Nasza pi�kna i szybkostrzelna dziewoja zdaje si� nie rozumie� relacji mi�dzy tob� a Ciri, mniema, jak mi si� wydaje, �e zamierzasz konkurowa� z nilfgaardzkim cesarzem o jej r�k�. �e to jest prawdziwy motyw twojej wyprawy do Nilfgaardu.

� A zatem w tym wzgl�dzie nie ma racji ani troch�. W jakim wi�c ma?

� Zaczekaj, nie uno� si�. Ale sp�jrz prawdzie w oczy. Przygarn��e� Ciri i uwa�asz si� za jej opiekuna. Ale to nie jest zwyk�a dziewczyna. To kr�lewskie dziecko, Geralt. Jej, co tu du�o gada�, pisany jest tron. Pa�ac. Korona. Nie wiem, czy akurat nilfgaardzka. Nie wiem, czy Emhyr to dla niej najlepszy m���

� W samej rzeczy. Nie wiesz.

� A ty wiesz?

� Wied�min owin�� si� derk�.

� Zmierzasz, rzecz jasna, ku konkluzji � powiedzia�. - Ale nie wysilaj si�, ja wiem, jaka to konkluzja. Nie ma sensu ratowa� Ciri przed losem, kt�ry jest jej pisany od dnia urodzin. Bo ocalona Ciri gotowa kaza� trabantom spu�ci� nas ze schod�w. Dajmy sobie tedy spok�j. Tak?

Jaskier otworzy� usta, ale Geralt nie da� mu doj�� do s�owa.

� Dziewczyny � m�wi� coraz bardziej zmieniaj�cym si� g�osem � nie porwa� wszak�e smok ani z�y czarownik, nie sprowadzili jej dla okupu piraci. Nie siedzi w wie�y, w lochu ani w klatce, nie katuj� jej ani nie morz� g�odem. Wr�cz przeciwnie, �pi na adamaszkach, jada na srebrze, nosi jedwabie i koronki, obwiesza si� bi�uteri�, tylko patrze�, jak j� koronuj�. Kr�tko m�wi�c, jest szcz�liwa. A jaki� Wied�min, kt�rego kiedy� z�a dola przypadkiem postawi�a na jej drodze, zawzi�� si�, by to szcz�cie zburzy�, popsu�, zniszczy�, podepta� dziurawymi butami, kt�re odziedziczy� po jakim� elfie. Tak?

� Nie to mia�em na my�li � burkn�� Jaskier.

� On nie do ciebie gada� � Milva wy�oni�a si� nagle z mroku, po chwili wahania usiad�a obok wied�mina. - To do mnie by�o. To moje s�owa mu tak dopiek�y, W z�o�ci m�wi�am, nie my�l�c� Wybacz mi, Geralt. Wiem ci, jak to jest, gdy w �yw� ran� pazur wrazi�. No, nie ���b si�. Nie uczyni� tego wi�cej. Wybaczasz? Czy ci� mam na przeprosiny pobo�ka�?

Nie czekaj�c na odpowied� ani przyzwolenie obj�a go silnie za szyj� i poca�owa�a w policzek. Mocno u�cisn�� jej rami�.

� Przysu� si� � odkaszln��. - I ty te�, Jaskier. Razem� b�dzie nam cieplej.

Milczeli d�ugo. Po jasnym od �un niebie sun�y chmury, przes�aniaj�c migoc�ce gwiazdy.

� Chc� wam co� powiedzie� � rzek� wreszcie Geralt. - Ale przyrzeknijcie, �e nie b�dziecie si� �mia�.

� Gadaj.

� Mia�em dziwne sny. W Brokilonie. Pocz�tkowo my�la�em, �e to majaczenia. Co� z moj� g�ow�. Widzicie, na Thanedd zdrowo przylali mi w �eb. Ale od paru dni �ni� wci�� ten sam sen. Ci�gle ten sam.

Jaskier i Milva milczeli.

� Ciri � podj�� po chwili � nie �pi w pa�acu pod brokatowym baldachimem. Jedzie konno przez jak�� zakurzon� wie�� Wie�niacy pokazuj� j� palcami. Nazywaj� j� imieniem, kt�rego nie znam. Psy ujadaj�. Ona nie jest sama. S� tam inni. Jest kr�tko ostrzy�ona dziewczyna, ta trzyma Ciri za r�k� Ciri u�miecha si� do niej. Nie podoba mi si� ten u�miech. Nie podoba mi si� jej ostry makija�� A najmniej podoba mi si� to, �e jej tropem pod��a �mier�.

� Gdzie� tedy dziewczyna jest?�� zamrucza�a Milva przytulaj�c si� do niego jak kot. - Nie w Nilfgaardzie?

� Nie wiem � powiedzia� z trudem. - Ale ten sam sen �ni�em kilkakrotnie. Problem polega na tym, �e ja nie wierz� w takie sny.

� G�upi� tedy. Ja wierz�.

� Nie wiem � powt�rzy�. - Ale czuj�. Przed ni� jest ogie�, a za ni� �mier�. Musz� si� spieszy�.

O �wicie zacz�o pada�. Nie tak, jak poprzedniego dnia, gdy burzy towarzyszy�a silna, lecz kr�tkotrwa�a ulewa. Niebo poszarza�o i zasnu�o si� o�owianym nalotem. Zacz�o m�y�, drobno, r�wno i dokuczliwie si�pi�.

Jechali na wsch�d. Milva prowadzi�a. Gdy Geralt zwr�ci� jej uwag�, �e Jaruga jest na po�udniu, �uczniczka zburcza�a go i przypomnia�a, ze to ona jest przewodniczk� i �e wie, co robi. Nie odzywa� si� wi�cej. W ko�cu, wa�ne by�o to, �e jechali. Kierunek nie mia� wi�kszego znaczenia.

Jechali w milczeniu, mokrzy, zzi�bni�ci, skurczeni na kulbakach. Trzymali si� le�nych �cie�ek, przemykali wzd�u� dukt�w, przecinali go�ci�ce. Zapadali w g�szcz, s�ysz�c �omot kopyt ci�gn�cej drogami kawalerii. Szerokim �ukiem omijali bitewny wrzask i zgie�k. Przeje�d�ali obok ogarni�tych po�arem wsi, obok dymi�cych i �arz�cych si� zgliszcz, mijali osady i sadyby, po kt�rych zosta�y tylko czarne kwadraty wypalonej ziemi i ostry smr�d zmoczonej deszczem spalenizny. P�oszyli stada wron �eruj�cych na trupach. Mijali grupy i kolumny uginaj�cych si� pod tobo�ami, uciekaj�cych przed wojn� i po�og� wie�niak�w, ot�pia�ych, reaguj�cych na pytania tylko l�kliwym, nierozumiej�cym i niemym uniesieniem pustych od nieszcz�cia i zgrozy oczu.

Jechali na wsch�d, w�r�d ognia i dymu, w�r�d m�awki i mg�y, a przed ich oczami przewija� si� gobelin wojny. Obrazy.

By� obraz z �urawiem, czarn� krech� stercz�cym w�r�d ruin spalonej wioski. Na �urawiu wisia� nagi trup. G�ow� w d�. Krew ze zmasakrowanego krocza i brzucha �ciek�a mu na pier� i twarz, soplami zwisa�a z w�os�w. Na plecach trupa wida� by�o run� Ard. Wyci�t� no�em.

� An'givare � powiedzia�a Milva, odrzucaj�c mokre w�osy z karku. - Wiewi�rki tu by�y.

� Co to znaczy, an'giyare?

� Donosiciel.

By� obraz z koniem, osiod�anym siwkiem w czarnym kropierzu. Ko� chwiejnie st�pa� skrajem pobojowiska, klucz�c mi�dzy kupami trup�w i wbitymi w ziemi� u�omkami w��czni, r�a� cicho i przejmuj�co, wl�k� za sob� wn�trzno�ci wywalone z rozprutego brzucha. Nie mogli go dobi� � opr�cz konia po pobojowisku kr��yli obdzieraj�cy zw�oki maruder�y.

By� obraz z rozkrzy�owan� dziewczyn�, le��c� niedaleko spalonego obej�cia, nag�, zakrwawion�, wpatrzon� w niebo zeszklonymi oczyma.

� Gadaj�, wojaczka m�ska rzecz � zawarcza�a Milva. - Ale nad bab� si� nie zlituj�, musz� sobie pofolgowa�. Bohaterowie, psia ich ma�.

� Masz racj�. Ale nie zmienisz tego.

� Ju� zmieni�am. Uciek�am z domu. Nie chcia�am zamiata� cha�upy i szorowa� pod�ogi. I czeka�, a� nadjada, cha�up� podpal�, a mnie roz�o�� na tej pod�odze i�

Nie doko�czy�a, pop�dzi�a konia.

A p�niej by� obraz ze smolarni�. Wtedy to Jaskier wyrzyga� wszystko, co tego dnia zjad�, to znaczy suchar i po��wk� sztokfisza.

W smolami Nilfgaardczycy � a mo�e Scoia'tael � rozprawili si� z pewn� liczb� je�c�w. Jaka to by�a liczba, nie da�o si� stwierdzi� nawet w przybli�eniu. Bo do rozprawy pos�u�y�y nie tylko strza�y, miecze i lance, ale i znaleziony w smolami drwalski sprz�t � siekiery, o�niki i pi�y rozp�atnice.

By�y jeszcze inne obrazy, ale Geralt, Jaskier i Milva ju� ich nie zapami�tali. Wyrzucili je z pami�ci.

Zoboj�tnieli.

Przez nast�pne dwa dni nie przejechali nawet dwudziestu mil. Pada�o nadal. Ch�onna po letniej suszy ziemia opi�a si� ju� wod� do przesytu, le�ne dr�ki zamieni�y si� w b�otniste �lizgawki. Mg�y i opary odebra�y im mo�liwo�� obserwowania dym�w po�ar�w, ale smr�d spalenizny wskazywa�, �e wojska s� wci�� niedaleko i nadal pal� wszystko, czego ima si� ogie�.

Uciekinier�w nie widzieli. Byli w�r�d las�w sami. Przynajmniej tak my�leli.

Geralt pierwszy us�ysza� chrapni�cie id�cego w �lad za nimi konia. Z kamienn� twarz� zawr�ci� P�otk�. Jaskier otworzy� usta, ale Milva gestem nakaza�a mu milczenie, wyj�a �uk z sajdaka przy siodle.

Jad�cy za nimi wy�oni� si� z zaro�li. Zobaczy�, �e czekaj� na niego i zatrzyma� konia, cisawego ogiera. Stali tak w ciszy przerywanej tylko szumem deszczu.

� Zabroni�em ci jecha� za nami � powiedzia� wreszcie Wied�min.

Nilfgaardczyk, kt�rego Jaskier ostatni raz widzia� w trumnie, wbi� oczy w mokr� grzyw�. Poeta ledwie go pozna�, odzianego w kolczug�, sk�rzany kaftan i p�aszcz, bez w�tpienia zwleczone z kt�rego� z zabitych przy wozie havekara. Zapami�ta� jednak m�od� twarz, kt�rej od czasu przygody pod bukiem nie zdo�a� zmieni� sk�po sypi�cy si� zarost.

� Zabroni�em ci � powt�rzy� Wied�min.

� Zabroni�e� � przyzna� wreszcie m�odzik. M�wi� bez nilfgaardzkiego akcentu. - Ale ja musz�.

Geralt zeskoczy� z konia, poda� wodze poecie. I wyci�gn�� miecz.

� Zsi�d� � powiedzia� spokojnie. - Zaopatrzy�e� si� ju� w kawa�ek �elaza, jak widz�. To dobrze. Nijak mi by�o ci� zarzyna�, gdy by�e� bezbronny. Teraz to co innego. Zsiadaj.

� Nie b�d� z tob� walczy�. Nie chc�.

� Domy�lam si�. Jak wszyscy twoi rodacy, wolisz inny rodzaj walki. Taki, jak w tej smolarni, obok kt�rej musia�e� przejecha�, jad�c naszym tropem. Zsiadaj, powiedzia�em.

� Jestem Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach.

� Nie prosi�em, by� si� przedstawia�. Rozkaza�em, by� zsiad�.

� Nie zsi�d�. Nie chc� si� z tob� bi�.

� Milva � Wied�min skin�� na �uczniczk�. - Zr�b mi �ask�, zabij pod nim konia.

� Nie!�� Nilfgaardczyk uni�s� r�k�, zanim Milva osadzi�a strza�� na ci�ciwie. - Nie, prosz�. Zsiadam.

� Lepiej. A teraz dob�d� miecza, synku.

M�odzik spl�t� r�ce na piersi.

� Zabij mnie, je�li chcesz. Je�li wolisz, ka� tej elfce zastrzeli� mnie z �uku. Nie b�d� si� z tob� bi�. Jestem Cahir Mawr Dyffiyn� syn Ceallacha. Chc� Chc� si� do was przy��czy�.

� Chyba si� przes�ysza�em. Powt�rz.

� Chc� si� do was przy��czy�. Jedziesz na poszukiwanie dziewczyny. Chc� ci pom�c. Musz� ci pom�c.

� To jest szaleniec � Geralt odwr�ci� si� do Milvy i Jaskra. - Dozna� pomieszania zmys��w. Mamy do czynienia z szale�cem.

� Pasowa�by do kompanii � mrukn�a Milva. - Jak ula� by pasowa�.

� Przemy�l jego propozycj�, Geralt � zadrwi� Jaskier � Koniec ko�c�w, to nilfgaardzki szlachcic. Mo�e z jego pomoc� �atwiej nam b�dzie przedosta� si� do�

� Trzymaj j�zor na wodzy � przerwa� mu ostro Wied�min. - Dalej�e, dob�d� miecza, Nilfgaardczyku.

� Nie b�d� si� bi�. I nie jestem Nilfgaardczykiem. Pochodz� z Vicovaro, a nazywam si�

� Nie obchodzi mnie, jak si� nazywasz. Dob�d� broni.

� Nie.

� Wied�minie � Milva przechyli�a si� w siodle, splun�a na ziemi�. - Czas bie�y, a deszcz moczy. Nilfgaardczyk nie chce ci stan��, a ty, cho� srogie stroisz miny, przecie go nie zar�biesz z zimn� krwi�. Mamy tak stercze�, tu do usranej �mierci? Wsadz� jego ciskowi strza�� w s�abizn� i jed�my w swoj� drog�. Pieszo za nami nie nad��y.

Cahir, syn Ceallacha, jednym susem dopad� cisawego ogiera, wskoczy� na siod�o i pogalopowa� z powrotem, krzykiem pop�dzaj�c wierzchowca do szybszego biegu. Wied�min przez chwil� patrzy� za nim, potem wsiad� na, P�otk�. W milczeniu. I nie ogl�daj�c si�.

� Starzej� si� � mrukn�� po jakim� czasie, gdy Plotka zr�wna�a si� z karoszem Milvy. - Zaczynam miewa� skrupu�y.

� Ano, zdarza si� u starych � �uczniczka spojrza�a na niego ze wsp�czuciem. - Odwar z miodunki pomaga na to. A na razie k�ad� sobie poduszeczk� na siod�o.

� Skrupu�y � wyja�ni� powa�nie Jaskier � to nie to samo co hemoroidy, Milva. Mylisz poj�cia.

� A kto by tam poj�� wasze m�dre gadanie! Ustawicznie gadacie, to jeno umiecie! Dalej, w drog�!

� Milva � zapyta� po chwili Wied�min, chroni�c twarz przed deszczem siek�cym w galopie. - Zabi�aby� pod nim konia?

� Nie � przyzna�a niech�tnie. - Ko� niczemu nie winien. A i ten Nilfgaardczyk� Po kiego biesa on za nami �ledzi? Czemu gada, �e musi?

� Niech mnie diabli, je�li wiem.

Pada�o nadal, gdy nagle las si� sko�czy� i wyjechali na go�ciniec wij�cy si� w�r�d wzg�rz z po�udnia na p�noc. Lub odwrotnie, stosownie do punktu widzenia. To, co zobaczyli na go�ci�cu, nie zaskoczy�o ich. Widzieli to ju�. Wywr�cone i wybebeszone wozy, trupy koni, porozrzucane pakunki, juki i �uby. I z�achmanione, zastyg�e w dziwnych pozach kszta�ty, kt�re jeszcze niedawno by�y lud�mi.

Podjechali bli�ej, bez l�ku, Bo widoczne by�o, �e rze� mia�a miejsce nie dzi�, lecz wczoraj lub przedwczoraj. Nauczyli si� ju� rozpoznawa� takie rzeczy, a mo�e wyczuwali je i�cie zwierz�cym instynktem, kt�ry obudzi�y i wyczuli�y w nich poprzednie dni. Nauczyli si� te� penetrowa� pobojowiska, bo niekiedy � rzadko � udawa�o si� im znale�� w�r�d porozrzucanego dobytku odrobin� prowiantu albo worek paszy.

Zatrzymali si� przy ostatnim furgonie rozgromionej kolumny, zepchni�tym do rowu, przechylonym na piast� strzaskanego ko�a. Pod wozem le�a�a t�ga kobieta z nienaturalnie zgi�t� szyj�. Ko�nierz kabata pokrywa�y rozmyte przez deszcz w�yki zakrzep�ej krwi z rozszarpanej ma��owiny ucha, z kt�rego wydarto kolczyk. Na kryj�cej w�z p�achcie widnia� napis: "Vera Loewenhaupt i Synowie". Syn�w w pobli�u nie by�o wida�.

� To nie ch�opi � zacisn�a wargi Milva. - To kupcy.

� Szli z po�udnia, od Dillingen ku Brugge, tutaj ich na�cign�li. Niedobrze jest, wied�minie. My�la�am ju� tutaj ku po�udniu wykr�ci�, ale teraz i�cie nie wiem, co czyni�.

Dillingen i ca�e Brugge ju� niechybnie w nilfgaardzkich r�kach, t�dy do Jarugi nie dojdziemy. Mus nam dalej na wsch�d, przez Turlough. Tam lasy i bezludzie, tamt�dy wojsko nie p�jdzie.

� Nie jad� dalej na wsch�d � zaprotestowa�. - Musz� dosta� si� do Jarugi.

� Dostaniesz si� � odrzek�a niespodziewanie spokojnie. - Ale bezpieczniejszym szlakiem. Je�li st�d na po�udnie ruszysz, popadniesz Nilfgaardczykom prosto w paszcz�. Nic nie zyskasz.

� Zyskam czas � warkn��. - Jad�c na wsch�d, wci�� i go trac�. M�wi�em wam, nie mog� sobie na to�

� Cicho � powiedzia� nagle Jaskier, obracaj�c konia. - Przesta�cie na chwil� gada�.

� Co si� sta�o?

� S�ysz� �piew.

Wied�min pokr�ci� g�ow�. Milva parskn�a.

� Omamy masz, poeto.

� Cicho! Zamknijcie si�! Kto� �piewa, m�wi� wam! Nie s�yszycie?

Geralt �ci�gn�� kaptur, Milva r�wnie� nadstawi�a uszu, po chwili spojrza�a na wied�mina i w milczeniu kiwn�a g�ow�.

Muzyczny s�uch nie zawodzi� trubadura. To, co wydawa�o si� niemo�liwe, okaza�o si� prawd�. Stali oto w �rodku lasu, w�r�d m�awki, na drodze zas�anej trupami, a dobiega� ich �piew. Od po�udnia kto� nadchodzi�, �piewaj�c ra�nie i weso�o.

Milva szarpn�a wodze karosza, gotowa do ucieczki ale Wied�min powstrzyma� j� gestem. By� ciekawy. Bo �piew, kt�ry s�yszeli, nie by� gro�nym, rytmicznym, dudni�cym wielog�osowo �piewem maszeruj�cej piechoty ani bu�czuczn� piosenk� kawalerzyst�w. Zbli�aj�cy si� �piew nie budzi� l�ku. Wr�cz przeciwnie.

Deszcz szumia� w listowiu. Zacz�li rozr�nia� s�owa piosenki. Weso�ej piosenki, zdaj�cej si� w tym pejza�u wojny i �mierci czym� obcym, nienaturalnym i absolutnie. nie na miejscu.

Jaskier nagle za�mia� si�, wyci�gn�� spod mokrego p�aszcza lutni�, nie bacz�c na sykania wied�mina i Milvy szarpn�� struny i zawt�rowa� na ca�e gard�o:

� Hu-hu-ha!!! - odwrzasn�y z ca�kiem bliska liczne g�osy.

Hukn�� gromki �miech, kto� przenikliwie zagwizda� na palcach, po czym zza zakr�tu go�ci�ca wy�oni�a si� dziwna, acz malownicza kompania, maszeruj�ca g�siego, rozbryzguj�ca b�oto rytmicznymi uderzeniami ci�kich bucior�w.

� Krasnoludy � stwierdzi�a p�g�osem Milva. - Ale to nie Scoia'tael. Br�d nie maj� zaplecionych.

Nadchodz�cych by�o sze�ciu. Odziani byli w kr�tkie, mieni�ce si� niezliczonymi odcieniami szaro�ci i br�zu p�aszcze z kapturami, noszone zwykle przez krasnoludy w czasie s�oty. P�aszcze takie, jak wiedzia� Geralt, mia�y zalet� absolutnej wodoodporno�ci, uzyskiwan� w drodze kilkunastoletniej impregnacji dziegciem, kurzem z go�ci�c�w i resztkami t�ustej strawy. Praktyczna ta przyodziewa przechodzi�a z ojca na najstarszego syna, tote� dysponowa�y ni� z regu�y wy��cznie dojrza�e krasnoludy. Krasnolud osi�ga� dojrza�o��, gdy broda si�ga�a mu pasa, co nast�powa�o zwykle w wieku pi��dziesi�ciu pi�ciu lat.

�aden ze zbli�aj�cych si� nie wygl�da� na m�odszego. Ale i nie na starszego.

� Prowadz� ludzi � mrukn�a Milva, ruchem g�owy wskazuj�c Geraltowi grupk� wy�aniaj�c� si� z lasu w �lad za sz�stk� krasnali. - Niechybnie zbieg�w, bo tobo�ami objuczeni.

� Sami te� objuczeni s� nie�le � stwierdzi� Jaskier.

W samej rzeczy, ka�dy krasnolud taszczy� baga�, pod kt�rym w kr�tkim czasie pad�by niejeden cz�owiek i niejeden ko�. Opr�cz zwyk�ych rukzak�w i sakw Geralt dostrzeg� zamczyste kuferki, spory miedziany kocio�ek i co�, co wygl�da�o jak ma�a kom�dka. Jeden ni�s� na plecach ko�o od wozu.

Id�cy na czele nie ni�s� baga�u. Za pasem mia� niewielki toporek, na plecach d�ugi miecz w pochwie owini�tej sk�rami pr�gowatych kot�w, a na ramieniu zielon�, mokr�, i nastroszon� papug�. W�a�nie ten ich pozdrowi�.

� Witajcie!�� rykn��, zatrzymuj�c si� po�rodku drogi i bior�c pod boki. - Czasy takie, �e lepiej wilka spotka� w boru ni�li cz�owieka, a je�li ju�, to radziej spotkanego be�tem z kuszy ni�li dobrym s�owem powita�! Ale kto �piewem wita, kto muzyk� si� przedstawia, ten wida� sw�j ch�op! Albo i swoja baba, z przeproszeniem mi�ej pani! Witajcie. Jestem Zoltan Chivay.

� Jestem Geralt � przedstawi� si� po chwili wahania Wied�min. - ten, kt�ry �piewa�, to Jaskier. A to jest Milva.

� Rrr-rrwa ma�! - zaskrzecza�a papuga.

� Zamknij dzi�b � warkn�� na ptaka Zoltan Chivay. - Wybaczcie. M�dre to zamorskie ptaszysko, ale nieobyczajne. Dziesi�� talar�w za cudaka da�em. Zowie si� Feldmarsza�ek Duda. A to reszta mojej kompanii. Munro Byuys, Yazon Yarda, Caleb Stratton, Figgis Merluzzo i Percival.. Schuttenbach.

Percival Schuttenbach nie by� krasnoludem. Spod mokrego kaptura, miast sko�tunionej brody, wyziera� d�ugi i szpiczasty nos, niezawodnie okre�laj�cy przynale�no�� posiadacza do starej i szlachetnej rasy gnom�w.

� A tamci � Zoltan Chivay wskaza� na zatrzyman� i skupion� opodal grupk� � to uciekinierzy z Kern�w. Jak widzicie, same baby z dzieciakami. By�o ich wi�cej, ale Nilfgaard ogarn�� ich grup� trzy dni temu, wyr�n�� i rozproszy�. Natkn�li�my si� na nie w lasach i teraz wsp�lnie idziemy.

� �mia�o idziecie � pozwoli� sobie na uwag� Wied�min. - Go�ci�cem i ze �piewem.

� Nie wydaje mi si� � poruszy� brod� krasnolud � by marsz z p�aczem by� lepszym rozwi�zaniem. Od Dillihngen szli�my lasami, cicho i skrycie, gdy wojska przesz�y, wyszli�my na go�ciniec, by czas nadrobi�. - Urwa�, popatrzy� po pobojowisku.

� Do takich widok�w � wskaza� na trupy � przywykli�my. Od samego Dillingen, od Jarugi, na go�ci�cach jedna �mier� Nale�eli�cie do tych tutaj?

� Nie. Nilfgaard wyr�n�� kupc�w.

� Nie Nilfgaard � pokr�ci� g�ow� krasnolud, z beznami�tn� min� patrz�c na zabitych. - Scoia'tael. Regularne wojsko nie trudzi si� wyci�ganiem strza� z trup�w. A dobry grot kosztuje p� korony.

� Zna si� � mrukn�a Milva.

� Dok�d idziecie?

� Na po�udnie � odrzek� natychmiast Geralt.

� Odradzam � Zoltan Chivay znowu pokr�ci� g�ow�. - Tam istne piek�o, ogie� i zag�ada. Dillingen ju� niechybnie zdobyte, coraz wi�ksze si�y Czarnych przechodz� Jarug�, lada moment zalej� ca�� dolin� na prawym brzegu. Jak widzicie, s� te� ju� przed nami, na p�nocy, id� na miasto Brugge. Jedyny rozumny zatem kierunek ucieczki To wsch�d.

Milva wymownie spojrza�a na wied�mina, a Wied�min powstrzyma� si� od komentarza.

� My w�a�nie na wsch�d zmierzamy � ci�gn�� Zoltan Chivay. - Jedyna szansa to skry� si� za front, a od wschodu, od rzeki Iny, rusz� si� w ko�cu wojska temerskie. Chcemy tedy i�� le�nymi duktami do wzg�rz. Turiough, potem Star� Drog� do Sodden, do rzeki Chotli, kt�ra do Feny wpada. Chcecie, pomaszerujemy razem. Je�li wam wadzi� nie b�dzie, �e wolno. Wy macie konie, a nam ucieknierzy zwalniaj� tempo.

� Wam wszelako� � odezwa�a si� Milva, patrz�c na niego przenikliwie � jako� to nie wadzi. Krasnolud, nawet baga�em, piechty trzydzie�ci mil dziennie mo�e zrobi�. Bez ma�a tyle, co konny cz�owiek. Ja znam Star� Drog�. Bez zbieg�w byliby�cie nad Chotl� w jakie trzy dni.

� To s� baby z dzie�mi � Zoltan Chivay wypi�� brod� i brzuch. - Nie zostawimy ich na �asce losu. Doradzaliby�cie co� przeciwnego, h�?

� Nie � powiedzia� Wied�min. - Nie doradzaliby�my.

� Rad jestem to s�ysze�. Znaczy, nie zmyli�o mnie pierwsze wra�enie. Jak�e wi�c? Idziemy w kompanii?

Geralt spojrza� na Milv�, �uczniczka kiwn�a g�ow�.

� Dobra � Zoltan Chivay zauwa�y� kiwni�cie. - W drog� tedy, nim nas tu na go�ci�cu jaki podjazd ogarnie. Ale najsamprz�d� Yazon, Munro, spenetrujcie wozy. Je�li co� po�ytecznego tam osta�o, zabra� sakum-pakum. Figgis, sprawd�, czy nasze ko�o pasuje do tego ma�ego furgonku, zda�by dla nas w sam raz.

� Pasuje!�� wrzasn�� po chwili ten, kt�ry taszczy� ko�o. - Jakby od tego by�o!

� A widzisz, barani �bie? Dziwowa�e� si�, kiedym ci wczoraj kaza� to ko�o wzi�� i nie��! Montuj! Pom� mu, Caleb!

W imponuj�co kr�tkim czasie wyposa�ony w nowe ko�o w�z nieboszczki Very Loewenhaupt, odarty z plandeki i wszelkich niepotrzebnych element�w, wyci�gni�ty zosta� z rowu na drog�. Migiem zwalono na niego ca�y baga�. Po namy�le Zoltan Chivay rozkaza� posadzi� na w�z r�wnie� dzieci. Polecenie wykonane zosta�o z oci�ganiem � Geralt zauwa�y�, �e uciekinierki bocz� si� na krasnolud�w i staraj� trzyma� z daleka.

Jaskier z widocznym niesmakiem przygl�da� si� dw�m krasnoludom, przymierzaj�cym �ci�gni�te z trup�w sztuki odzie�y. Pozostali myszkowali w�r�d woz�w, ale niczego nie uznali za godne zabrania. Zoltan Chivay gwizdn�� na palcach, daj�c im zna�, �e czas ko�czy� szabrowanie, po czym fachowym wzrokiem obrzuci� P�otk�, Pegaza i karosza Milvy.

� Wierzchowe � stwierdzi�, z dezabrobat� kr�c�c nosem. - Znaczy, do niczego. Figgis, Caleb, do dyszla. B�dziemy zmienia� si� w zaprz�gu. Wymaaaaaarsz!

Geralt by� pewien, �e krasnoludom przyjdzie rych�o porzuci� zdobyty w�z, gdy ten na dobre uwi�nie na rozmi�k�ych duktach, ale myli� si�. Kar�y by�y silne jak byki, a wiod�ce na wsch�d le�ne drogi okaza�y si� trawiaste i niezbyt grz�skie. Pada�o nadal bez przerwy. Milva zrobi�a si� ponura i z�a, je�eli si� odzywa�a, to tylko aby wyrazi� przekonanie, �e lada moment koniom pop�ka rozmi�k�y r�g na kopytach. Zoltan Chivay oblizywa� si� w odpowiedzi, przygl�da� kopytom i powiada� si� mistrzem w przyrz�dzaniu koniny, czym doprowadza� Milv� do szalu.

Utrzymywali sta�y szyk, kt�rego centrum stanowi� ci�gni�ty na zmian� w�z. Przed wozem maszerowa� Zoltan, obok niego jecha� na Pegazie Jaskier, drocz�c si� z papug�. Za wozem jechali Geralt z Milv�, na ko�cu wlok�o si� sze�� kobiet z Kern�w.

Przewodnikiem by� zwyk�e Percival Schuttenbach, d�ugonosy gnom. Ust�puj�c krasnoludom wzrostem i si��, dor�wnywa� im wytrzyma�o�ci�, a zwinno�ci� znacznie przewy�sza�. W marszu nieustanie kluczy�, szpera� po krzakach, wysforowywa� si� do przodu i znika�, po czym objawia� si� nagle i nerwowymi, ma�pimi gestami dawa� z daleka znak, �e wszystko w porz�dku, mo�na i�� dalej.

Czasami wraca� i szybko zdawa� relacj� o przeszkodach na szlaku. Ilekro� wr�ci�, mia� dla czw�rki siedz�cych na wozie dzieci gar�� je�yn, orzechy lub jakie� dziwaczne, ale wyra�nie smakowite k��cza.

Tempo mieli potwornie wolne, maszerowali duktami trzy dni. Nie natkn�li si� na �adne wojska, nie widzieli dym�w ani �un. Nie byli jednak sami. Zwiadowca Percival kilkakrotnie meldowa� im o kryj�cych si� w lasach grupach uciekinier�w. Kilka takich grup min�li, i to szybko, bo miny uzbrojonych w wid�y i k�onice ch�op�w nie zach�ca�y do nawi�zywania kontakt�w. Pad�a propozycja, by jednak spr�bowa� negocjacji i pozostawi� kt�rej� z grup kobiety z Kern�w, ale Zoltan by� przeciwny, a Milva go popar�a. Kobiety te� wcale nie kwapi�y si�, by opu�ci� kompani�. By�o to o tyle dziwne, �e odnosi�y si� do krasnolud�w z wyra�n�, przepe�nion� strachem niech�ci� i rezerw�, nie odzywa�y si� prawie wcale, a na ka�dym postoju trzyma�y si� na uboczu.

Geralt przypisywa� zachowanie kobiet tragedii, jak� i niedawno prze�y�y, podejrzewa� jednak, �e przyczyn� niech�ci mog�y by� te� do�� swobodne maniery krasnolud�w. Zoltan i jego kompania kl�li r�wnie plugawie i cz�sto, co papuga nazywana Feldmarsza�kiem Dud�, ale mieli bogatszy repertuar. �piewali �wi�skie piosenki, w czym zreszt� dzielnie sekundowa� im Jaskier. Pluli, smarkali w palce i puszczali gromkie b�ki, stanowi�ce zazwyczaj okazj� do �miech�w, �art�w i wsp�zawodnictwa. W krzaki chodzili wy��cznie za naprawd� grub� potrzeb�, z l�ejszymi nie trudzili si� dalekim chodzeniem. To ostatnie rozjuszy�o wreszcie Milv�, kt�ra zdrowo obruga�a Zoltana, gdy ten rankiem wysika� si� na ciep�y jeszcze popi� ogniska, zupe�nie nie przejmuj�c si� widowni�. Zwymy�lany Zoltan nie stropi� si� i o�wiadczy�, �e wstydliwie ukrywa� si� z tego rodzaju czynno�ciami zwykli tylko osobnicy dwulicowi, perfidni i sk�onni do donosidelstwa, po czym si� takich zwykle rozpoznaje. Na �uczniczce jednak elokwentne wyja�nienie �adnego wra�enia nie wywar�o. Krasnoludy pocz�stowane zosta�y bogat� wi�zank� i kilkoma bardzo konkretnymi gro�bami, kt�re poskutkowa�y, bo wszyscy pos�usznie zacz�li chodzi� w zaro�la. By nie narazi� si� jednak na miano perfidnych donosicieli, chodzili grupowo.

Nowe towarzystwo zupe�nie natomiast odmieni�o Jaskra. Poeta by� z krasnoludami za pan brat, zw�aszcza gdy okaza�o si�, �e niekt�rzy s�yszeli o nim i znaj� nawet jego ballady i kuplety. Jaskier nie odst�powa� Zoltanowej kompanii na krok. Nosi� wycyganion� od krasnolud�w pikowan� kurt�, zniszczony kapelusik z pi�rkiem zast�pi� zawadiackim kunim ko�pakiem. Przepasa� si� szerokim, nabijanym mosi�dzem pasem, za kt�ry zatkn�� otrzymany w prezencie n� o zb�jeckim wygl�dzie. No�em tym zwykle k�u� si� w pachwin� przy ka�dej pr�bie pochylenia si�. Na szcz�cie szybko zgubi� gdzie� morderczy pugina�, a drugiego ju� nie dosta�.

W�drowali w�r�d g�stych las�w, porastaj�cych zbocza Turlough. Lasy zdawa�y si� wymar�e, nie by�o �ladu zwierzyny, wyp�oszonej wida� przez wojska i zbieg�w. Nie by�o na co zapolowa�, ale g��d im na razie nie zagra�a�. Krasnoludy tarabani�y ze sob� sporo prowiantu. Gdy ten za� si� sko�czy� � a sko�czy� si� rych�o, bo g�b do wy�ywienia by�o sporo � Yazon Yarda i Munro Brnys znikn�li, ledwie si� �ciemni�o, bior�c ze sob� pusty worek. Gdy nad ranem wr�cili, mieli dwa worki, oba pe�ne. W jednym by�a pasza dla koni, w drugim krupy, m�ka, suszona wo�owina, ledwie napocz�ty kr�g sera, a nawet ogromny kindziuk specja� w postaci nadziewanego podrobami wieprzowego �o��dka, sprasowanego mi�dzy dwiema deszczu�kami na kszta�t dmuchawy do niecenia ognia w kominku.

Geralt domy�la� si�, sk�d pochodzi�y zdobycze. Nie skomentowa� od razu, lecz odczeka� na sposobn� chwil� gdy by� z Zoltanem sam na sam, zagadn�� go grzecznie, czy nie widzi niczego zdro�nego w okradaniu innych uciekinier�w, nie mniej wszak�e od nich g�odnych i na r�wni z nimi walcz�cych o prze�ycie. Krasnolud odrzek� powa�nie, �e owszem, bardzo si� tego wstydzi, ale taki ju� ma charakter.

� Moj� ogromn� przywar� � wyja�ni� � jest niepohamowana dobro�. Ja po prostu musz� czyni� dobro. Jestem jednak rozs�dnym krasnoludem i wiem, �e wszystkim wy�wiadczy� dobra nie zdo�am. Gdybym pr�bowa� by� dobry dla wszystkich, dla ca�ego �wiata i wszystkich zamieszkuj�cych go istot, by�aby to kropelka pitnej wody w s�onym morzu, innymi s�owy: stracony wysi�ek. Postanowi�em zatem czyni� dobro konkretne, takie, kt�re nie idzie na marne. Jestem dobry dla siebie i dla mego bezpo�redniego otoczenia.

Geralt nie zadawa� wi�cej pyta�.

Na jednym z biwak�w Geralt i Milva pogaw�dzili d�u�ej z Zoltanem Chivayem, niepoprawnym i na�ogowym altruist�. Je�li chodzi o przebieg dzia�a� wojennych, krasnolud by� zorientowany. Przynajmniej sprawia� takie wra�enie.

� Atak � opowiedzia�, uciszaj�c co i rusz kln�cego skrzekliwie Feldmarsza�ka Dud� � wyszed� od Drieschot, zacz�� si� o �witaniu si�dmego dnia po Lammas. Razem z Nilfgaardem sz�o sprzymierzone verde�skie wojsko, bo Verden, jak wiecie, to teraz cesarska protekcja. Szli szybkim marszem, puszczaj�c z dymem wszystkie wsie za Drieschot i znosz�c brugge�skie wojska, kt�re tam sta�y na prezydiach. A na twierdz� Dillingen ruszy�a zza Jarugi nilfgaardzka Czarna Piechota. Przeszli rzek� w najmniej spodziewanym miejscu. Most ustawili na �odziach, w p� dnia postawili, uwierzycie?

� We wszystko przyjdzie uwierzy� � mrukn�a Milva. - Byli�cie w Dillingen, gdy si� zacz�o?

� W okolicach � odrzek� wymijaj�co krasnolud. - Gdy dosz�y nas wie�ci o naje�dzie, byli�my ju� w drodze ku miastu Brugge. Na go�ci�cu powsta� straszny bajzel, czarno by�o od zbieg�w, jedni wiali z po�udnia na p�noc, drudzy odwrotnie. Zatarasowali go�ciniec, tedy utkn�li�my. A Nilfgaard, jak si� pokaza�o, faktycznie by� i za nami, i przed nami. Ci, kt�rzy szli od Drieschot, musieli si� rozdzieli�. Widzi mi si�, �e du�y konny zagon poszed� na p�nocny wsch�d, ku miastu Brugge w�a�nie.

� Tedy Czarni s� ju� na p�noc od Turlough. Wychodzi, �e my�my s� w �rodku, miedzy dwoma zagonami. W pustym.

� W �rodku � przyzna� krasnolud. - Ale nie w pustym. Hufom cesarskim flankuj� boki Wiewi�rki, verde�scy wolentarze i r�ne lu�ne kupy, a ci s� jeszcze gorsi od Nilfgaardczyk�w. Tacy to Kern�w spalili i nas p�niej ma�o nie capn�li, ledwo�my zdo�ali w lasy dun��. Nie wysuwa� nam tedy nosa z puszczy. I baczenie mie�. Dojdziemy do Starej Drogi, tamt�dy z biegiem rzeczki Chotli do Iny, a nad In� musimy ju� trafi� na temerskie wojska. Wojacy kr�la Foltesta pewnie ju� si� otrz�sn�li z zaskoczenia i odp�r dali Nilfgaardczykom.

� Oby � powiedzia�a Milva, patrz�c na wied�mina. - W�dy s�k w tym, �e nas pilne a wa�ne sprawy na po�udnie goni�. Dumali�my od Turlough na po�udnie ruszy�, ku Jarudze.

� Nie wiem, jakie to sprawy gnaj� was w tamte strony � Zoltan �ypn�� na nich podejrzliwie. - Wielce jednak pilne i wa�ne by� musz�, by dla nich szyj� ryzykowa�.

Zawiesi� g�os, odczeka�, ale nikt nie pospieszy� z wyja�nieniem. Krasnolud podrapa� si� w zadek, chrz�kn��, splun��.

� Nie zdziwi�bym si� � powiedzia� wreszcie � gdyby Nilfgaard trzyma� ju� w gar�ci oba brzegi Jarugi a� po samo uj�cie Iny. A wam w kt�re miejsce nad Jarug� trzeba?

� W �adne konkretne � Geralt zdecydowa� si� odpowiedzie�. - Byle nad rzek�. Chc� �odzi� pop�yn�� do uj�cia.

Zoltan spojrza� na niego i za�mia� si�. Zamilk� natychmiast, gdy zorientowa� si�, �e to nie by� �art.

� Trzeba przyzna� � powiedzia� po chwili � �e nieliche marz� wam si� trasy. Ale porzu�cie te mrzonki. Cale po�udniowe Brugge w ogniu, nim dojdziecie do Jarugi, wbij� was na pale albo pognaj� do Nilfgaardu w �ykach. Gdyby za� nawet jakim� cudem uda�o si� wam dotrze� do rzeki, na sp�yw do uj�cia nie macie �adnych szans. Wspomnia�em wam o mo�cie na �odziach, przerzuconym z Cintry na brugge�ski brzeg. Tego mostu, wiem to, strzeg� pilnie dzie� i noc, tamt�dy nic rzek� nie przep�ynie, �oso� chyba. Wasze pilne i wa�ne sprawy musz� straci� na pilno�ci i wa�no�ci. Wy�ej rzyci nie podskoczysz. Tak ja widz� t� spraw�.

Wyraz twarzy i spojrzenie Milvy �wiadczy�y wymownie, �e widzi spraw� podobnie. Geralt nie komentowa�. Czu� si� bardzo �le. Ko�� lewego przedramienia i prawe kolano wci�� gryz�y niewidzialne k�y t�pego, dr���cego b�lu wzmaganego wysi�kiem i wszechobecn� wilgoci�. Dokucza�y mu te� dojmuj�ce, deprymuj�ce, nad wyraz niemi�e uczucia, obce uczucia, kt�rych nigdy dotychczas nie doznawa�, z kt�rymi nie umia� sobie poradzi�.

Bezsi�a i rezygnacja.

Po dw�ch dniach deszcz przesta� pada�, wyjrza�o s�o�ce. Lasy odetchn�y oparem i szybko rozwiewaj�c� si� mg��, ptaki gwa�townie zacz�y nadrabia� wymuszone s�ot� milczenie. Zoltan powesela� i zarz�dzi� d�u�szy post�j, po kt�rym obiecywa� szybszy marsz i dotarcie do Starej Drogi w ci�gu g�ra jednego dnia.

Kobiety z Kern�w ozdobi�y wszystkie okoliczne ga��zie czerni� i szaro�ci� suszonej przyodziewy, same, tylko w gieze�kach, skry�y si� wstydliwie w krzakach i pitrasi�y straw�. Rozebrane dzieciaki rozigra�y si�, na wyszukane sposoby zak��caj�c dostojny spok�j paruj�cej puszczy. Jaskier odsypia� zm�czenie. Milva znik�a.

Krasnoludy odpoczywa�y aktywnie. Figgis Merluzzo i Munro Bruys udali si� na poszukiwanie grzyb�w. Zoltan, Yazon Yarda, Caleb Stratton i Percival Schuttenbach osiedli nie opodal wozu i bez wytchnienia grali w gwinta, ich ulubion� gr� karcian�, kt�rej po�wi�cali ka�d� woln� chwil�, nawet w poprzednie, mokre wieczory. Wied�min przysiada� si� niekiedy i kibicowa�, teraz uczyni� podobnie. Skomplikowanych regu� tej typowo krasnoludzkiej gry nadal nie m�g� poj��, ale zachwyca� si� wyj�tkowo starannym wykonaniem kart i malunkami figur. W por�wnaniu do kart, w kt�re grali ludzie, karty krasnolud�w by�y prawdziwymi arcydzie�ami poligrafii. Geralt po raz kolejny przekonywa� si�, �e technika brodatego ludku by�� mocno zaawansowana bynajmniej nie wy��cznie w dziedzinie g�rnictwa, hutnictwa i metalurgii. To, �e w konkretnej, karcianej dziedzinie zdolno�ci krasnolud�w nie pomog�y im w zmonopolizowaniu rynku, wynika�o z faktu, �e karty by�y w�r�d ludzi wci�� mniej popularne od ko�ci, a ludzcy hazardzi�ci nie wywodzili si� z grup przywi�zuj�cych wag� do estetyki. Ludzcy karciarze, kt�rych Wied�min mia� niejedn� okazj� obserwowa�, grywali zawsze w wymam�ane kartoniki, tak brudne, �e przed po�o�eniem na st� trzeba by�o je mozolnie odlepia� od palc�w. Figury by�y wymalowane tak niechlujnie, �e odr�nienie panny od ni�nika mo�liwe by�o tylko dzi�ki temu, �e ni�nik siedzia� na koniu. Kt�ry to ko� bardziej zreszt� przypomina� kalek� �asic�.

Wizerunki na kartach krasnolud�w wyklucza�y podobne pomy�ki. Nosz�cy koron� wy�nik by� prawdziwie kr�lewski, panna cycata i urodziwa, a uzbrojony w halabard� ni�nik zawadiacko w�saty. Figury te zwa�y si� po krasnoludzku hraval, vaina i ballet, ale Zoltan i jego kompania u�ywali w grze j�zyka wsp�lnego i nazw ludzkich.

S�o�ce grza�o, las parowa�, Geralt kibicowa�.

Podstawow� zasad� krasnoludzkiego gwinta by�o co� przypominaj�cego licytacj� na targu ko�skim � tak intensywno�ci�, jak i nat�eniem g�osu licytuj�cych. Nast�pnie para zg�aszaj�ca najwy�sz� "cen�" stara�a si� zdoby� jak najwi�cej wzi�tek, czemu druga para na wszelkie sposoby przeszkadza�a. Rozgrywka przebiega�a g�o�no i gwa�townie, a obok ka�dego gracza le�a� gruby kij. Ok�adano si� kijami do�� rzadko, ale wymachiwano cz�sto.

� Jake� gra�, wo�ku ty zbo�owy? Pa�o zakuta? Czemu� w listki, miast w serca wyszed�? Co to ja, dla krotochwili w serca wistowa�em? Ach, wzi��bym pa�� i waln�� ci� w ten g�upi �eb!

� Mia�em cztery listki z ni�nikiem, my�la�em wyoptymowa�!

� Cztery listki, a ju�ci! Chyba� w�asnego ptoka doliczy�, karty na podo�ku dzier��cy. Ty my�l troch�, Stratton, bo tu nie uniwersytet! Tu si� w karty gra! No, ale i �winia burmistrza ogra�a, gdy dobre karty mia�a. Rozdawaj, Varda.

� Placek w dzwonki.

� Ma�a kupa w kule!

� Gra� kr�l w kule, przesra� koszul�. Dubel w listki!

� Gwint!

� Nie �pij, Caleb. Dubel z gwintem by�! Co licytujesz?

� Du�a kupa w dzwonki!

� Akces. Haaa! I co? Nikt nie gwintuje? Dudy w miech, synkowie? Wistujesz, Varda. Percival, jeszcze raz do niego mrugniesz, to ci� tak pieprzn� w oczod�, �e do zimy nie pomrugasz.

� Ni�nik.

� Panna!

� Wy�nikiem po niej! Panna wydymanna! Bij� i ha, ha, jeszcze serca mam, na czarn� godzin� ukryte! Ni�nik, kray�ka, kralka�

� I trumfem po niej! Kto nie �ci�ga kozery, ten jest cztery litery. I w kule! Aha, Zoltan? Tum ci� w mi�tkie trafi�!

� Widzieli�cie go, gnoma pieprzonego. Ech, wzi��bym pa��

Nim Zoltan zrobi� u�ytek z pa�y, z lasu dobieg� ich przera�liwy wrzask.

Geralt zerwa� si� pierwszy. Zakl�� w biegu, bo kolano znowu przeszy� mu b�l. Tu� za nim pospieszy� Zoltan Chiyay, chwyciwszy z wozu sw�j omotany kocimi sk�rkami miecz. Percival Schuttenbach i reszta krasnolud�w biegli za nimi, uzbrojeni w pa�ki, z ty�u pod��a� Jaskier, rozbudzony krzykiem. Z boku, z lasu wyskoczyli Figgis i Munro. Rzuciwszy koszyki z grzybami, oba krasnoludy z�apa�y i odci�gn�y uciekaj�ce dzieci. Nie wiadomo sk�d pojawi�a si� Milva, w biegu wyci�gaj�c strza�� z ko�czana i wskazuj�c wied�minowi miejsce, sk�d dobiega� krzyk.

Niepotrzebnie. Geralt s�ysza�, widzia� i ju� wiedzia�, w czym rzecz.

Krzycza�o jedno z dzieci, piegowata, dziewi�cioletnia, mo�e dziewuszka z warkoczykami. Sta�a jak wryta kilka, krok�w przed stert� spr�chnia�ych pni. Geralt doskoczy� b�yskawicznie, chwyci� j� pod pach�, przerywaj�c dziki pisk, k�tem oka �owi�c ruch pomi�dzy pniami. Cofn�� si� szybko, wpadaj�c na Zoltana i jego krasnolud�w: Milva, kt�ra r�wnie� dostrzeg�a ruch w�r�d pniak�w, napi�a �uk.

� Nie strzelaj � sykn��. - Zabierz st�d dzieciaka, pr�dko. A wy, cofn�� si�. Tylko spokojnie. Nie wykonywa� zbyt gwa�townych ruch�w.

Z pocz�tku zdawa�o im si�, �e poruszy�a si� kt�ra� ze spr�chnia�ych k��d, i�cie jakby mia�a zamiar zle�� z nas�onecznionej sterty i poszuka� cienia w�r�d drzew. Dopiero uwa�niejsze spojrzenia pozwoli�y dostrzec nietypowe dla k�ody elementy � przede wszystkim cztery pary cienkich n�g o gruz�owatych stawach wznosz�cych si� nad pobru�d�onym, nakrapianym i podzielonym na racze segmenty pancerzem.

� Tylko spokojnie � powt�rzy� cicho Geralt. - Nie prowokujcie go. Niech was nie zwiedzie jego pozorna nieruchawo��. Nie jest agresywny, ale potrafi porusza� si� b�yskawicznie. Je�li poczuje si� zagro�ony, mo�e zaatakowa�, a na jego jad nie ma odtrutki.

Stw�r powolutku wpe�z� na k�od�. Przygl�da� si� ludziom i krasnoludom, wolno obracaj�c osadzonymi na s�upkach oczami. Prawie si� nie porusza�. Czy�ci� ko�ce odn�y, po kolei unosz�c je i starannie poszczypnj�c imponuj�cymi, ostrymi �uwaczkami.

� Tyle by�o wrzasku � o�wiadczy� nagle bez emocji Zoltan, staj�c obok wied�mina � �em my�la�, �e to co� naprawd� strasznego. Na przyk�ad kawalerzysta z ochotniczej verde�skiej formacji. Albo prokurator. A to, ot, taki sobie wyro�ni�ty paj�kowaty skorupiak. Trzeba przyzna�, ciekawe formy potrafi przybiera� natura.

� Ju� nie potrafi � odrzek� Geralt. - To, co tam siedzi, to jest okog��w. Tw�r Chaosu. Wymieraj�cy relikt pokoniunkcyjny, je�li wiesz, o czym m�wi�.

� Pewnie, �e wiem � krasnolud spojrza� mu w oczy. - Chocia� nie jestem wied�minem, specem od Chaosu i takich stworzonek. No, wielcem ciekaw, co Wied�min teraz zrobi z reliktem pokoniunkcyjnym. Dok�adniej m�wi�c, ciekaw jestem, jak Wied�min to zrobi. U�yjesz w�asnego miecza czy wolisz m�j sihill?

� �adna bro� � Geralt rzuci� okiem na miecz, kt�ry Zoltan wyci�gn�� z omotanej kocimi sk�rkami pochwy, wykonanej z laki. - Ale nie b�dzie potrzebna.

� Ciekawe � powt�rzy� Zoltan. - Mamy zatem sta� i przygl�da� si� sobie wzajem? Czeka�, a� relikt poczuje si� zagro�ony? A mo�e zawr�ci� i wezwa� na pomoc Nilfgaardczyk�w? Co proponujesz, zab�jco potwor�w?

� Przynie�cie z wozu chochl� i pokrywk� od kocio�ka.

� Co?

� Nie dyskutuj ze specem, Zoltan � odezwa� si� Jaskier.

Percival Schuttenbach kopn�� si� do wozu i w mgnieniu oka dostarczy� wymagane przedmioty. Wied�min mrugn�� do kompanii, po czym z ca�ej si�y j�� wali� �y�k� w pokrywk�.

� Do��! Do��! - wrzasn�� po chwili Zoltan Chivay,�� przyciskaj�c d�onie do uszu. - Chochelk�, kurwa, zniszczysz! Skorupiak uciek�! Uciek� ju�, cholera jasna!

� Jeszcze jak ucieka�! - zachwyci� si� Percival. - A� si� kurzy�o! Mokro jest, a kurzy�o si� za nim, niech ja skonam!

� Okog��w � wyja�ni� ch�odno Geralt, oddaj�c krasnoludom lekko pogi�te kuchenne utensylia � ma niezwykle czu�y i wra�liwy s�uch. Nie ma uszu, ale s�yszy, ze si� tak wyra��, ca�ym sob�. W szczeg�lno�ci metalicznych d�wi�k�w nie jest w stanie znie��. Doznaje b�lu�

� Nawet w rzyci � przerwa� Zoltan. - Wiem, bo ja te� dozna�em, gdy zacz��e� t�uc w pokrywk�. Je�li monstrum ma s�uch czulszy ni�li ja, wsp�czuj� mu. Nie wr�ci on tu aby? Nie przyprowadzi koleg�w?

� Nie s�dz�, by na �wiecie pozosta�o wielu jego koleg�w. Sam okog��w te� z pewno�ci� niepr�dko wr�ci w te strony. Nie ma si� czego l�ka�.

� O potworach dyskutowa� nie b�d� � zas�pi� si� krasnolud. - Ale tw�j koncert na instrumenty blaszane s�ycha� by�o pewnie a� na Wyspach Skellige, nie wyklucza�bym, �e jacy� mi�o�nicy muzyki ju� ci�gn� w te strony, lepiej, by nas tu nie zastali, gdy nadci�gn�. Zwijamy ob�z, ch�opcy! Hej, niewiasty, odziewa� si� i przeliczy� dzieci! Wymarsz, �ywo!

Gdy zatrzymali si� na nocleg, Geralt postanowi� wyja�ni� niejasno�ci. Zoltan Chivay tym razem nie zasiad� do gry w gwinta, nie by�o wi�c problem�w z odci�gni�ciem go w ustronne miejsce na szczer� m�sk� rozmow�. Zacz�� bez owijania w bawe�n�.

� Gadaj, sk�d wiedzia�e�, �e jestem wied�minem?

Krasnolud �ypn�� na niego i u�miechn�� si� przebiegle.

� M�g�bym che�pi� si� przed tob� m� spostrzegawczo�ci�. M�g�bym powiedzie�, �e zauwa�y�em, jak zmieniaj� si� twoje oczy po zmierzchu i w pe�nym s�o�cu. M�g�bym te� wykaza�, �em krasnolud bywa�y i s�ysza�em niejedno o Geralcie z Rivii. Ale prawda jest bardziej banalna. Nie patrz wilkiem. Ty� dyskretny, ale tw�j przyjaciel bard �piewa i gada, g�ba mu si� nie zamyka. St�d wiem, jaka twa profesja.

Geralt wstrzyma� si� z zadaniem kolejnego pytania. I s�usznie.

� No, dobra � podj�� Zoltan. - Jaskier wygada� wszystko. Wyczu� musia�, �e szczero�� sobie cenimy, a tego, �e�my do was przyja�nie usposobieni, nie musia� przecie wyczuwa�, bo my usposobie� nie kryjemy. Kr�tko: wiem, dlaczego ci tak na po�udnie pilno. Wiem, jakie to wa�ne i pilne sprawy do Nilfgaardu ci� wiod�. Wiem, kogo tam szuka� zamierzasz. I nie tylko z plotek poety. Mieszka�em przed wojn� w Cintrze i s�ysza�em opowie�ci o Dziecku Niespodziance i bia�ow�osym wied�minie, kt�remu Niespodzianka by�a przeznaczona.

Geralt i tym razem nie skomentowa�.

� Reszta � podj�� krasnolud � to ju� kwestia obserwacji. Poniecha�e� tego skorupiatego obrzydliwca, chocia�e� Wied�min, a wied�mi�sk� wszak�e spraw� jest takie monstra t�pi�. Ale potw�r nic z�ego twojej Niespodziance nie wyrz�dzi�, wi�c po�a�owa�e� miecza, przep�dzi�e� go tylko, w pokrywk� t�uk�c. Bo� ty� teraz nie Wied�min, ale szlachetny rycerz, kt�ren porwanej i uci�nionej dziewicy na ratunek spieszy.

� Wci�� mnie oczami wiercisz � doda�, nadal nie mog� doczeka� si� odpowiedzi lub komentarza. - Wci�� zdrad� w�szysz, niespokojny, jak te� wyjawiony sekret przeciw tobie obr�ci� si� mo�e. Nie gry� si�. Dojdziemy wsp�lnie do Iny, wzajem sobie pomagaj�c, wspieraj�c si� wzajem. Taki sam cel przed tob�, jak i przed nami: prze�y� i �y� dalej. Po to, by szlachetn� misj� kontynuowa�. Albo �y� zwyczajnie, ale tak, by nie musie� wstydzi� si� w godzinie �mierci. Ty my�lisz, �e� si� odmieni�. �e �wiat si� odmieni�. A przecie taki ten �wiat jest, jaki wprz�dy by�, taki sam. I ty jeste� taki sam, jak by�e�. Nie gry� si�.

� Porzu� my�l o od��czeniu si� � Zoltan wznowi� monolog, nie speszony milczeniem wied�mina � i o samotnej podr�y na po�udnie, przez Brugge i Sodden ku Jarudze. Musisz poszuka� innej drogi do Nilfgaardu. Chcesz, doradz� ci�

� Nie doradzaj � Geralt pomasowa� kolano, kt�rego od kilku dni nie porzuca� b�l. - Nie doradzaj, Zoltan.

Odnalaz� Jaskra, kibicuj�cego �upi�cym w gwinta krasnoludom. Bez s�owa wzi�� poet� za r�kaw i odci�gn�� w las. Jaskier od razu zorientowa� si�, o co chodzi, wystarczy�o mu jednego spojrzenia na twarz wied�mina.

� Papla � powiedzia� cicho Geralt. - Gadu�a. K�apig�ba. J�zor by ci w leszczot nale�a�o wzi��, ba�wanie ty. W�dzid�o w z�by wsadzi�.

Trubadur milcza�, ale min� mia� hard�.

� Gdy rozesz�o si�, �e zacz��em z tob� przestawa� � ci�gn�� Wied�min � niekt�rzy rozs�dni ludzie dziwili si� tej znajomo�ci. Zdumiewa�o ich, �e pozwalam ci podr�owa� ze mn�. Doradzali mi, bym ci� gdzie� na pustkowiu ograbi�, udusi�, wrzuci� do wykrotu i przysypa� �ci�k�. Zaiste, �a�uj�, �e nie pos�ucha�em.

� Czy to by� a� taki sekret, kim jeste� i co zamierzasz?�� uni�s� si� nagle Jaskier. - Czy przed wszystkimi mamy si� kry� i udawa�? Te krasnoludy� To tak jakby nasza kompania�

� Ja nie mam kompanii � warkn��. - Nie mam. I nie chc� mie�. Nie jest mi potrzebna. Rozumiesz?

� Pewnie, �e rozumie � powiedzia�a Milva zza jego plec�w. - I ja te� rozumiem. Tobie nikt nie jest potrzebny, wied�minie. Cz�sto to pokazujesz.

� Ja nie prowadz� prywatnej wojny � odwr�ci� si� gwa�townie. - Zb�dna mi jest kompania chwat�w, bo nie id� do Nilfgaardu, by ocali� �wiat, obali� imperium z�a. Id� do Ciri. Dlatego mog� i�� samotnie. Wybaczcie, je�li to nie�adnie zabrzmi, ale reszta mnie nie obchodzi. A teraz odejd�cie. Chc� by� sam.

Gdy po chwili odwr�ci� si�, stwierdzi�, �e odszed� tylko Jaskier.

� Mia�em znowu sen � stwierdzi� kr�tko. - Milva, ja trac� czas. Ja trac� czas! Ona mnie potrzebuje. Ona potrzebuje ratunku.

� M�w � powiedzia�a cicho.. - Wyrzu� to z siebie. Cho�by straszne by�o, wyrzu�.

� To nie by�o straszne. W moim �nie� Ona ta�czy�a. Ta�czy�a w jakiej� zadymionej budzie. I by�a, cholera jasna, szcz�liwa. Muzyka gra�a, kto� wrzeszcza�� Ca�a buda a� trz�s�a si� od krzyku i rz�polenia� A ona ta�czy�a, ta�czy�a, tupa�a obcasikami� A nad dachem tej cholernej budy, w zimnym, nocnym powietrzu� ta�czy�a �mier�. Milva� Mario� Ona mnie potrzebuje.

Milva odwr�ci�a oczy.

� Nie tylko ona � szepn�a. Tak, by nie dos�ysza�.

Na nast�pnym postoju Wied�min wykaza� zainteresowanie sihillem, mieczem Zoltana, na kt�ry zd��y� rzuci� okiem podczas przygody z okog�owem. Krasnolud bez oci�gania odwin�� bro� z kocich futerek i doby� jej z lakowej pochwy.

Miecz mierzy� oko�o czterdziestu cali, wa�y� za� nie wi�cej ni� trzydzie�ci pi�� uncji. Pokryta na znacznej d�ugo�ci tajemniczymi znakami runicznymi klinga mia�a niebieskawe zabarwienie i by�a ostra jak brzytwa, przy odrobinie wprawy mo�na by si� ni� ogoli�. Dwunastocalowa, owini�ta krzy�uj�cymi si� paskami jaszczurczej sk�ry r�koje�� mia�a zamiast g�owicy walcowat� mosi�n� skuwk�, jelec by� bardzo ma�y i misternie wykonany.

� �adna rzecz � Geralt wykona� sihillem kr�tki, sycz�cy m�yniec, zamarkowa� szybkie ci�cie od lewicy i b�yskawiczne przej�cie do parady wysok� sekund� dester. W istocie, �adna sztuka �elaza.

� H�! - parskn�� Percival Schuttenbach. - Sztuka �elaza! We� i lepiej si� przyjrzyj, bo za chwil� got�w �e� to kawa�kiem chrzanu nazwa�.

� Mia�em kiedy� lepszy miecz.

� Nie przecz� � wzruszy� ramionami Zoltan. - Bo niechybnie pochodzi� z naszych ku�ni. Wy, wied�mini, umiecie mieczami wywija�, ale przecie sami ich nie robicie. Takie miecze tylko u nas si� kuje, w Mahakamie, pod g�r� Carbon.

� Krasnoludy wytapiaj� stal � doda� Perciyal � i wykuwaj� warstwowe g�ownie. Ale to my, gnomy, zajmujemy si� szlifem i ostrzeniem. W naszych warsztatach. Wedle naszej, gnomiej technologii, tak jak niegdy� robili�my nasze gwyhyry, najlepsze miecze �wiata.

� Miecz, kt�ry teraz nosz� � Geralt obna�y� kling� � pochodzi z Brokilonu, z katakumb na Craag An. Dosta�em go od driad. Pierwszorz�dna bro�, a przecie� ani krasnoludzka, ani gnomia. To elfi brzeszczot, ma ze sto albo i dwie�cie lat.

� On si� w og�le nie zna!�� zawo�a� gnom, bior�c miecz do r�ki i wodz�c po nim palcami. - Wyko�czenie jest elfie, owszem. R�koje��, jelec i g�owica. Tak�e elfie jest trawienie, ryt, cyzelerka i inne zdobienia. Ale g�ownia jest kuta i ostrzona w Mahakamie. I prawda to, �e wykowano j� par� wiek�w temu wstecz, bo od razu wida�, te to po�lednia stal i obr�bka prymitywna. Ot, przy�� do niego sihill Zoltana, widzisz r�nic�?

� Widz�. M�j sprawia wra�enie nie gorzej wykonanego.

Gnom parskn�� i machn�� r�k�. Zoltan u�miechn�� si� Z wy�szo�ci�.

� Brzeszczot � wyja�ni� mentorskim tonem � ma ci��, a nie sprawia� wra�enie, i nie po wra�eniu si� ga ocenia. Rzecz w tym, �e tw�j miecz to zwyk�a kompozycja stali i �elaza, a m�j sihill ma g�owni� kut� ze stopu uszlachetnionego grafitem i boraksem�

� Nowoczesna technika!�� nie wytrzyma� Percival, gor�czkuj�c si� nieco, albowiem dyskurs niechybnie schodzi� na dobrze znane mu sprawy. - Konstrukcja i kompozycja g�owni, liczne warstwy mi�kkiego rdzenia, okute tward�, nie za� mi�kk� stal��

� Z wolna, z wolna � zmitygowa� go krasnolud. - Metalurga z niego nie zrobisz, Schuttenbach, nie nud� go detalami. Ja mu to wyja�ni� prosto. Dobr�, tward� magnetytow� stal, wiedminie, nies�ychanie trudno naostrzy�. Dlaczego? Bo jest twarda! Gdy si� nie dysponuje technologi�, tak jak my niegdy�, a wy do dzisiaj, a chce si� mie� ostry miecz, utwardzony rdze� g�owni okuwa si� na kraw�dziach mi�kk� stal�, mniej oporn� w obr�bce. Tak� w�a�nie uproszczon� metod� wykonany jest tw�j brokilo�ski miecz. Nowoczesne klingi wykonane s� odwrotnie � mi�kki rdze�, twarde ostrze. Obr�bka jest czasoch�onna i jak powiedzia�em, wymaga zaawansswanej technologii. Ale w rezultacie mo�na otrzyma� kling�, kt�r� daje si� przeci�� w powietrzu podrzucony batystowy fular.

� Twoim sihillem da si� dokona� takiej sztuki?

� Nie � u�miechn�� si� krasnolud. - Tak wyostrzone egzemplarze mo�na na palcach policzy� i rzadko kt�ry wyszed� poza Mahakam. Ale gwarantuj� ci, skorupa tamtego kostropatego kraba stawi�aby sihillowi znikomy op�r. Poci��by� go na porcje i nawet by� si� nie zm�czy�.

Dyskusja o mieczach i metalurgii trwa�a jeszcze czas jaki�. Geralt przys�uchiwa� si� z zainteresowaniem, dzieli� w�asnymi do�wiadczeniami, uzupe�nia� wiedz�, pyta� o to i owo, ogl�da� i wypr�bowywa� Zoltanowy sihill. Nie widzia� jeszcze, �e ju� nazajutrz przyjdzie mu uzupe�ni� teori� praktyk�.

Pierwszym sygna�em, �e w okolicy mieszkaj� ludzie, by� stoj�cy w�r�d wi�r�w i kory r�wny s�g opa�owego drewna, dostrze�ony przy dukcie przez id�cego w awangardzie Percivala Schuttenbacha.

Zoltan zatrzyma� poch�d i wysia� gnoma na daleki zwiad. Percival znik�, a po p� godzinie wr�ci� p�dem, podniecony i zdyszany, z daleka gestykuluj�c. Dobieg�, ale miast od razu przyst�pic do relacji, chwyci� si� palcami za d�ugi nos i wysmarka� pot�nie, z odg�osem przypominaj�cym granie pasterskiej trombity.

� Nie p�osz zwierzyny � warkn�� Zoltan Chivay. - I gadaj. Co tam przed nami?

� Sadyba � wydysza� gnom, wycieraj�c palce w po�y swego opatrzonego licznymi kieszeniami kabata. - Na polanie. Cha�up trzy, stodo�a, par� kleci� Po podw�rzu lata pies, a z komina dymi. Strawa si� tam�j gotuje. Owsianka, i to na mleku.

� Ty co, w kuchni by�e�? - za�mia� si� Jaskier. - Do garnk�w zagl�da�e�? Sk�d wiesz, �e to owsianka?

Gnom spojrza� na niego z wy�szo�ci�, a Zoltan prychn�� gniewnie.

� Nie obra�aj go, poeto. On wyw�szy �arcie na mil�. Je�li m�wi, �e to owsianka, znaczy owsianka. Cholera, nie podoba mi si� to.

� A to czemu? Mnie owsianka si� podoba. Zjad�bym z ch�ci�.

� Zoltan ma racj� � powiedzia�a Milva. - A ty milcz, Jaskier, bo to nie poezja. Je�li owsianka jest na mleku, to tam jest krowa. A kmie�, kt�ren zoczy dymy, bierze krow� i zmyka w kniej�. Czemu ten akurat nie zemkn��? Skr�cajmy w las, obejd�my �ukiem. �le mi to pachnie.

� Z wolna, z wolna � mrukn�� krasnolud. - Uciec zawsze zd��ymy. A mo�e ju� po wojnie? Mo�e ruszy�a si� wreszcie temerska armia? Co my tu wiemy, w tej kniei? Mo�e ju� gdzie walna by�a bitwa, mo�e odparty Nilfgaard, mo�e front ju� za nami, ch�opi i krowy do dom�w wracaj�? Trzeba sprawdzi�, wywiedzie� si�. Figgis, Munro, obaj tu zosta�cie, a oczy miejcie otwarte. My za� uczynimy rekonesans. Je�li b�dzie bezpiecznie, zawo�am g�osem krogulca.

� G�osem krogulca?�� niespokojnie poruszy� brod� Munro Bruys. - Przecie ty poj�cia nie masz o na�ladowaniu ptasich g�os�w, Zoltan.

� I o to chodzi. Gdy us�yszysz dziwny, niepodobny do niczego g�os, to b�d� j�. Percival, prowad�. Geralt, p�jdziesz z nami?

� Wszyscy p�jdziemy � Jaskier zsiad� z konia. - Gdyby to by�a jaka� zasadzka, w du�ej grupie b�dzie bezpieczniej.

� Zostawiam wam Feldmarsza�ka � Zoltan zdj�� papug� z ramienia i poda� j� Figgisowi Merluzzo. - Ptaszysko gotowe z nag�a zacz�� kurwami sadzi� wniebog�osy i diabli wezm� skryte podej�cie. Idziemy.

Percival szybko wyprowadzi� ich na skraj lasu, w g�ste krzaki dzikiego bzu. Za krzakami teren lekko opada�, pi�trzy�a si� tam kupa wykarczowanych pniak�w. Dalej rozci�ga�a si� wielka polana. Wyjrzeli ostro�nie.

Relacja gnoma by�a precyzyjna. Na �rodku polany faktycznie sta�y trzy cha�upy, stodo�a i kilka krytych darni� kleri. Podw�rze l�ni�o ogromn� ka�u�� gnoj�wki. Zabudowania i niedu�y prostok�t zaniedbanego pola otacza� niski, cz�ciowo rozwalony p�ot, za p�otem uwija� si� bury pies. Z dachu jednej z cha�up unosi� si� dym, leniwie pe�zaj�c po zapadni�tej strzesze.

� W samej rzeczy � szepn�� Zoltan, w�sz�c � smakowicie ten dym pachnie. Zw�aszcza, �e do smrodu pogorzelisk nozdrza przywyk�y. Koni ni stra�y nie wida�, to dobrze, bo nie wyklucza�em, �e to jakie� hultajstwo tu popasa i pitrasi sobie. Hmm, widzi mi si�, rzecz jest bezpieczna.

� P�jd� tam � zadeklarowa�a Milva.

� Nie � zaprotestowa� krasnolud. - Ty za bardzo na Wiewi�rk� patrzysz. Je�li ciebie zocz�, mog� si� zl�kn��, a w strachu nieobliczalni bywaj� ludzie. P�jd� Yazon i Caleb. A ty �uk miej narychtowany, os�onisz ich w razie czego. Percival, kopnij si� do reszty. B�d�cie w pogotowiu, gdyby przysz�o do odwrotu zatr�bi�.

Yazon Varda i Caleb Stratton ostro�nie wyszli z g�stwiny i ruszyli ku zabudowaniom. Maszerowali wolno, bacznie rozgl�daj�c si� na boki.

Pies zw�szy� ich od razu, zahauka� w�ciekle, obiegaj�c podw�rko, nie zareagowa� na przymilne cmokania i pogwizdywania krasnolud�w. Drzwi chaty otworzy�y si�.

Milva natychmiast unios�a �uk i p�ynnie napi�a ci�ciw�. I natychmiast j� zwolni�a.

Na pr�g wypad�a niska, t�gawa dziewczyna z d�ugimi warkoczami. Krzykn�a co�, wymachuj�c r�koma. Yazon Yarda roz�o�y� r�ce, co� odkrzykn��. Dziewczyna zacz�a wrzeszcze�, s�yszeli ten wrzask, lecz nie byli w stanie rozr�ni� s��w.

Ale do Yazona i Caleba s�owa te musia�y dotrze� i zrobi� wra�enie, bo oba krasnoludy jak na komend� wykona�y w ty� zwrot i p�dem pu�ci�y si� z powrotem w stron� krzak�w bzu. Milva znowu napi�a �uk, wodzi�a grotem, szukaj�c celu.

� Co jest, do czarta?�� charkn�� Zoltan. - Co si� dzieje? Przed czym oni tak wiej�? Milva?

� Zawrzyj g�b� � sykn�a �uczniczka, wci�� wodz�c grotem od cha�upy do cha�upy, od kleci do kleci. Ale nadal nie znajdowa�a �adnego celu. Dziewczyna z warkoczami znik�a w chacie, zamkn�a za sob� drzwi.

Krasnoludy gna�y, jakby wszystkie demony Chaosu depta�y im po pi�tach. Yazon co� wrzeszcza�, mo�e kl��. Jaskier poblad� nagle.

� On wo�a� O, matko!

� Co za��� Zoltan urwa�, bo Yazon i Caleb ju� dobiegali, czerwoni z wysi�ku. - Co jest? Gadajcie!

� Tam zaraza��� wydysza� Caleb. - Czarna ospa�

� Dotykali�cie czego?�� Zoltan Chivay cofn�� si� gwa�townie, omal nie przewracaj�c Jaskra. - Dotykali�cie czego na podw�rzu?

� Nie� Pies nie da� podej��

� Dzi�ki niech b�d� pieprzonej sobace � Zoltan wzni�s� oczy ku niebu. - Dajcie jej bogowie d�ugie �ycie i kup� ko�ci, wy�sz� ni�li g�ra Carbon. Dziewucha, ta przysadzista, mia�a krosty?

� Nie. Ona zdrowa. Chorzy w ostatniej chacie le��, jej swaki. A wielu ju� pomar�o, m�wi�a. Aj, aj, Zoltan, wiatr ku nam zawiewa�!

� Do�� b�dzie tego szcz�kania z�bami � powiedzia�a Milva, opuszczaj�c �uk. - Je�li�cie zara�onych nie tykali, nic wam nie b�dzie, strachu nie ma. Je�li to zaiste prawda, z t� osp�. Mog�a ino chcie� was dziewka wyp�oszy�.

� Nie � zaprzeczy� Yazon, wci�� dygocz�c. - Za kleci� d� by�� W nim trupy. Dziewucha nie ma si� pomar�ych grzeba�, wi�c do do�u wrzuca�

� No � Zoltan poci�gn�� nosem. - To i masz owsiank�, Jaskier. Ale mnie jako� przeszed� na ni� smak. Zabierajmy si� st�d, �ywo.

Od zabudowa� rozszczeka� si� pies.

� Kry� si� � sykn�� Wied�min, kl�kaj�c.

Z przesieki po przeciwnej stronie polany wypad�a grapa je�d�c�w, gwi�d��c i ha��akuj�c galopem otoczy�a zabudowania, potem wdar�a si� na podw�rze. Je�d�cy byli zbrojni, ale nie nosili judnolitych barw. Wr�cz przeciwnie, ustrojeni byli pstrokato i nieparz�dnie, tak�e ich rynsztunek sprawia� wra�enie skompletowanego przypadkowo. I nie w cekhauzie, lecz na pobojowisku.

� Trzynastu � policzy� szybko Percival Schuttenbaeh.

� Co to za jedni?

� Ani Nilfgaard, ani inni regularni � oceni� Zoltan. - Ani Scoia'tael. Widzi mi si�, wolentarze. Lu�na kopa.

� Albo maruderzy.

Konni wrzeszczeli, hasali po podw�rzu. Pies dosta� trzonkiem oszczepu i uciek�. Dziewczyna z warkoczami wyskoczy�a na pr�g, krzykn�a. Ale tym razem ostrze�enie nie podzia�a�o albo nie potraktowano go powa�nie. Jeden z je�d�c�w podgalopowa�, chwyci� dziewczyn� za warkocz, �ci�gn�� z progu, powl�k� przez ka�u��. Inni zeskoczyli z koni, pomogli, wywlekli dziewczyn� na koniec podw�rza, obdarli z giez�a i zwalili na stert� przegni�ej demy. Dziewka broni�a si� zaci�cie, ale nie mia�a szans. Tylko jeden maruder nie do��czy� do uciechy, pilnowa� koni uwi�zanych do p�otu. Dziewczyna krzykn�a przeci�gle przeszywaj�co. Potem kr�tko, bole�nie. A potem ju� ju� nie s�yszeli.

� Wojownicy!�� Milva zerwa�a si�. - Bohaterowie, kurwa ich ma�!

� Ospy si� nie boj� � pokr�ci� g�ow� Yazon Varda.

� Strach � zamamrota� Jaskier � to rzecz ludzka. W nich nie zosta�o ju� niczego ludzkiego.

� Kromie flak�w � wychrypia�a Milva, pieczo�owicie osadzaj�c strza�� na ci�ciwie. - Kt�re im zaraz podziurawi�, hultajom.

� Trzynastu � powiedzia� znacz�co Zoltan Chivay. - I maj� konie. Si�gniesz jednego albo dw�ch, reszta nas osaczy. Poza tym, to mo�e by� podjazd. Diabe� wie, jaka si�a ci�gnie za nimi.

� Mam si� spokojnie przygl�da�?

� Nie � Geralt poprawi� miecz na plecach i opask� na w�osach. - Mam do�� przygl�dania si�. Mam serdecznie do�� bezczynno�ci. Ale oni nie powinni si� rozproszy�. Widzisz tego, kt�ry trzyma konie? Gdy tam dojd�, �ci�gnij go z kulbaki. Je�li ci si� da, to jeszcze z jednego. Ale dopiero gdy dojd�.

� Zostanie jedenastu � �uczniczka odwr�ci�a si�.

� Umiem liczy�.

� Zostaje jeszcze ospa � mrukn�� Zoltan Chiyay. - P�jdziesz tam, przywleczesz zaraz� Do czarta, wied�minie! Nara�asz nas wszystkich dla� Psiakrew, to nie jest ta dziewczyna, kt�rej szukasz!

� Zamknij si�, Zoltan. Wracajcie do wozu, skryjcie si� w lesie.

� Id� z tob� � o�wiadczy�a chrapliwie Milva.

� Nie. Os�aniaj mnie z daleka, w ten spos�b skuteczniej mi pomo�esz.

� A ja?�� spyta� Jaskier. - Co ja mam robi�?

� To, co zwykle. Nic.

� Ty� oszala�� - warkn�� Zoltan. - Sam na tak� kup� Co z tob�? Bohatera chcesz odgrywa�, wybawiciela dziewic?

� Zamknij si�.

� A niech ci� diabli! Zaczekaj. Zostaw tw�j miecz. Du�o ich, lepiej, by� nie musia� poprawia� ci��. We� m�j sihill. Nim wystarczy ci�� raz.

Wied�min przyj�� bro� krasnoluda bez wahania i bez s�owa. Jeszcze raz wskaza� Milvie marudera pilnuj�cego koni. A potem przeskoczy� przez karcze i szybkim krokiem ruszy� ku cha�upom.

S�o�ce �wieci�o. Pasikoniki pryska�y spod n�g. Strzeg�cy koni zauwa�y� go, wyci�gn�� oszczep z tu�ri przy siodle. Mia� bardzo d�ugie, zmierzwione w�osy, spadaj�ce na porwan�, poreperowan� zardzewia�ym drutem kolczug�. Nosi� nowiutkie, niedawno wida� zrabowane buty z b�yszcz�cymi klamerkami.

Wartownik krzykn��, wtedy zza p�otu wyszed� drugi maruder. Ten ni�s� pas z mieczem na szyi i w�a�nie dopina� portki. Geralt by� ju� ca�kiem blisko. Od sterty s�omy s�ysza� rechot zabawiaj�cych si� z dziewczyn�. Oddycha� g��boko, a ka�dy oddech wzmaga� w nim ��dz� mordu. M�g� si� uspokoi�, ale nie chcia�. Chcia� mie� troch� przyjemno�ci.

� A ty� kto? St�j!�� krzykn�� d�ugow�osy, wa��c oszczep w d�oni. - Czego tu chcesz?

� Mam dosy� przygl�dania si�.

� Czegoooo?

� Czy imi� Ciri m�wi ci co�?

� Ja ci�

Wi�cej maruder nie zd��y� powiedzie�. Szaropi�ra strza�a trafi�a go w �rodek piersi i zrzuci�a z kulbaki. Nim run�� na ziemi�, Geralt ju� s�ysza� szum lotek drugiej strza�y. Drugi �o�dak dosta� grotem w brzuch, nisko, mi�dzy d�onie trzymaj�ce rozporek. Zawy� jak zwierz�, zgi�� si� wp� i polecia� plecami na p�ot, obalaj�c i �ami�c �erdzie.

Nim pozostali zd��yli opami�ta� si� i chwyci� za bro�, Wied�min ju� by� w�r�d nich. Krasnoludzki miecz zamigota� i za�piewa�, w �piewie leciutkiej jak pi�rko i ostrej jak brzytwa stali by�a dzika ��dza krwi. Ci�te cia�a niemal nie stawia�y oporu. Krew trysn�a mu na twarz, nie mia� czasu jej obetrze�.

Je�li nawet maruderzy my�leli o walce, widok padaj�cych trup�w i sikaj�cej strumieniami posoki skutecznie ich zniech�ci�. Jeden mia� spodnie opuszczane do kolan, nie zd��y� nawet ich podci�gn��, dosta� w t�tnic� szyjn� i run�� na wznak, �miesznie ko�ysz�c wci�� nie zaspokojon� m�sko�ci�. Drugi, zupe�ny go�ow�s, zas�oni� g�ow� obu r�koma, a sihill przeci�� obie, w nadgarstkach. Pozostali pierzchn�li, rozbiegli si� w r�ne strony. Wied�min �ciga� ich, przeklinaj�c w duchu b�l, kt�ry znowu zat�tni� mu w kolanie. Mia� nadziej�, �e noga nie odm�wi pos�usze�stwa.

Dw�ch zdo�a� przyprze� do p�otu, ci spr�bowali si� broni�, zastawia� mieczami. Parali�owani groz�, robili to niemrawo. Twarz wied�mina znowu obryzga�a krew z ci�tych krasnoludzk� kling� arterii. Ale pozostali wykorzystali czas, zdo�ali zbiec, ju� wskakiwali na konie. Jeden natychmiast spad�, ugodzony strza��, trzepocz�c i podryguj�c jak wyrzucona z sieci ryba. Dwaj poderwali konie do galopu. Ale uciec zdo�a� tylko jeden, bo na placu boju zjawi� si� nagle Zoltan Chivay. Krasnolud zawin�� toporkiem i cisn�� nim, trafiaj�c jednego z umykaj�cych w �rodek plec�w. Maruder zarycza�, wylecia� z siod�a, fikaj�c nogami. Ostatni przywar� do ko�skiego karku, przesadzi� wype�niony trupami d� i pocwa�owa� w stron� przesieki.

� Milva!�� krzykn�li jednocze�nie Wied�min i krasnolud.

�uczniczka ju� bieg�a ku nim, teraz zatrzyma�a si�, zamar�a w rozkroku. Opu�ci�a napi�ty �uk i zacz�a go powoli podnosi�, coraz wy�ej i wy�ej. Nie us�yszeli szcz�ku ci�ciwy, Milva te� nie zmieni�a pozycji, nie drgn�a nawet. Strza�� zobaczyli dopiero wtedy, gdy za�ama�a lot i pomkn�a w d�. Je�dziec zwis� z konia, z ramienia stercza�a mu opierzona brzechwa. Ale nie spad�. Wyprostowa� si� i krzykiem pop�dzi� wierzchowca do ostrzejszego galopu.

� Ale� �uk � st�kn�� w podziwie Zo�tan Chivay. - Ale� strza�!

� Do dupy z takim strza�em � Wied�min otar� krew z twarzy. - Sukinsyn uciek� i sprowadzi kamrat�w.

� Trafi�a! A to by�o chyba ze dwie�cie krok�w!

� Mog�a mierzy� do konia.

� Ko� niczemu nie winien � sapn�a ze z�o�ci� Milva, podchodz�c do nich. Splun�a, patrz�c na je�d�ca znikaj�cego w lesie. - Chybi�am �apserdaka, bom si� zdysza�a krzyn� Tfu, gadzie, uciekaj z moim grotem! �eby ci tak pecha przyni�s�!

Z przesieki dobieg�o ich r�enie konia, a zaraz potem przera�liwy wrzask mordowanego cz�owieka.

� Ho, ho � Zoltan spojrza� na �uczniczk� z podziwem.

� Daleko nie ujecha�! Nie�le dzia�aj� twoje szypy! Zatrute? Czy to mo�e czary? Bo wszak�e nawet je�li hultaj osp� z�apa�, to tak szybko chor�bsko si� nie rozwija!

� To nie ja � Milva spojrza�a na wied�mina znacz�co.

� Ani nie ospa. Ale tak sobie my�l�, �e wiem, kto.

� Ja te� wiem � krasnolud przygryz� w�s w przebieg�ym u�miechu. - Przyuwa�y�em, �e ci�giem si� ogl�dacie, wiem, �e ktosik za nami tajemnie jedzie. Na cisawym �rebcu. Nie wiem, kto zacz, ale skoro wam to nie wadzi� Nie moja rzecz.

� Zw�aszcza, �e po�ytek bywa z takiej tylnej stra�y � powiedzia�a Milva, patrz�c na Geralta wymownie. - Pewien jeste�, �e ten Cahir ci wrogiem?

Wied�min nie odpowiedzia�. Odda� Zoltanowi miecz.

� Dzi�ki. Nie�le tnie.

� W dobrym r�ku � b�ysn�� z�bami krasnolud. - S�ysza�em opowie�ci o wied�minach, ale po�o�y� o�miu ch�opa w nieca�e dwie minuty�

� Nie ma si� czym szczyci�. Nie umieli si� broni�. Dziewczyna z warkoczami unios�a si� na czworaki, potem stan�a na nogach, zachwia�a si�, rozdygotanymi d�o�mi bezskutecznie stara�a si� poprawi� na sobie resztki podartego giez�a. Wied�min dozna� zdziwienia, widz�c, �e w og�le, w niczym, absolutnie w niczym nie jest podobna do Ciri, a jeszcze przed momentem przysi�g�by, �e wygl�da jak jej bli�niacza siostra. Dziewczyna nieskoordynowanym ruchem potar�a twarz, chwiejnie ruszy�a w stron� cha�upy. Nie omijaj�c ka�u�y.

� Hej, zaczekaj � zawo�a�a Milva. - Hej, ty� Mo�e ci w czym dopom�c? Hej!

Dziewczyna nawet nie spojrza�a w jej stron�. Na progu potkn�a si�, omal nie upadaj�c, przytrzyma�a o�cie�nicy. I zatrzasn�a za sob� drzwi.

� Wdzi�czno�� ludzka nie zna granic � powiedzia� krasnolud. Milva odwr�ci�a si� jak spr�yna, twarz jej st�a�a.

� Za co ona ma by� wdzi�czna?

� W�a�nie � doda� Wied�min. - Za co?

� Za maruderskie konie � Zoltan nie spu�ci� oczu. - Ubije na mi�so, nie b�dzie musia�a ubija� krowy. Na osp� wida� odporna, a teraz i g��d jej niestraszny. Prze�yje. A to, �e dzi�ki tobie omin�a j� d�u�sza zabawa i ogie� z tych cha�up, zrozumie dopiero za par� dni, gdy zbierze my�li. Chod�my st�d, nim zawieje nas morowe powietrze� Hej, wied�minie, a ty dok�d? Po wyrazy wdzi�czno�ci?

� Po buty � powiedzia� zimno Geralt, schylaj�c si� nad d�ugow�osym maruderem, wyba�uszaj�cym w niebo martwe oczy. - Wygl�da, �e te b�d� na mnie w sam raz.

Przez nast�pne dni jedli konin�. Buty z b�yszcz�cymi klamerkami by�y ca�kiem wygodne. Nilfgaardczyk zwany Cahirem wci�� jecha� za nimi na swym cisawym ogierze, ale Wied�min nie ogl�da� si�.

Rozgryz� wreszcie tajniki gry w gwinta i nawet zagra� z krasnoludami. Przegra�.

O wydarzeniu na puszcza�skiej por�bie nie rozmawiali. Nie by�o sensu.

Stara Droga zmieni�a si� nieco od czas�w, gdy Wied�min poprzedni raz podr�owa� po niej. R�wny niegdy�, wy�o�ony p�askimi z�omami bazaltu trakt, zbudowany przez elfy i krasnoludy przed setkami lat, sta� si� teraz ziej�c� dziurami ruin�. Miejscami wyryte dziury by�y tak g��bokie, �e przypomina�y ma�e kamienio�omy. Tempo marszu os�ab�o, w�z krasnolud�w z najwy�szym trudem lawirowa� w�r�d jam, utyka� co i rusz.

Zoltan Chivay zna� przyczyny dewastacji szlaku. Po ostatniej wojnie z Nilfgaardem, wyja�ni�, nies�ychanie wzros�o zapotrzebowanie na materia� budowlany. Ludzie w�wczas przypomnieli sobie, �e Stara Droga to niewyczerpane �r�d�o obrobionego kamienia. A poniewa� zaniedbany, po�o�ony na pustkowiu i wiod�cy znik�d donik�d trakt z dawien dawna utraci� znaczenie dla transportu i ma�o komu s�u�y�, dewastowano go bez lito�ci i umiaru.

� Wasze wi�ksze miasta � narzeka� krasnolud do wt�ru skrzekliwych przekle�stw papugi � jak jeden m�� pobudowali�cie na elfich i naszych fundamentach. Pod mniejsze zamki i miasteczka po�o�yli�cie w�asne fundamenty, ale na elewacje nadal bierzecie nasze kamienie. Przy tym ca�y czas powtarzacie, �e to dzi�ki wam, ludziom, dokonuje si� post�p i rozw�j.

Geralt nie komentowa�.

� Ale wy nawet dewastowa� z g�ow� nie umiecie � kl�� Zoltan, komenderuj�c kolejn� akcj� wyci�gania ko�a z dziury. - Dlaczego nie wyrywacie kamienia stopniowo, z kra�c�w drogi? Jeste�cie jak dzieci! Zamiast konsekwentnie je�� p�czek, wyd�ubujecie palcem marmolad� ze �rodka, a reszt� wyrzucacie, bo ju� nie tak smaczna.

Geralt t�umaczy�, �e wszystkiemu winna geografia polityczna. Zachodni kraniec Starej Drogi le�y w Brugge, wschodni w Temerii, �rodek natomiast w Sodden, ka�de kr�lestwo dewastuje wi�c sw�j kawa�ek wed�ug w�asnego uznania. W odpowiedzi Zoltan plugawi� okre�li� miejsce, w kt�rym ma kr�l�w i wymieni� wyszukane nieprzyzwoito�ci, jakich dopuszcza si� wobec ich polityki, za� Feldmarsza�ek Duda do�o�y� swoje na temat kr�lowych matek.

Im dalej, tym by�o gorzej. Zoltanowe por�wnanie do p�czka i marmolady okazywa�o si� coraz mniej trafne � droga przypomina�a raczej dro�d�owe ciasto, z kt�rego pracowicie wyd�ubano wszystkie rodzynki i bakalie. Wygl�da�o na to, �e nieuchronnie zbli�a si� chwila, gdy w�z roztrzaska si� lub uwi�nie zupe�nie i nieodwo�alnie. Uratowa�o ich jednak to samo, co zniszczy�o drog�. Natrafili na wiod�cy w kierunku po�udniowo-wschodnim szlak, wyje�d�ony i ubity przez ci�kie wozy transportuj�ce wyszabrowany cios. Zoltan powesela�, szlak uzna� za niezawodnie wiod�cy do kt�rego� z fort�w nad In�, rzek�, nad kt�r� mia� nadziej� spotka� ju� wojska temerskie. Krasnolud �wi�cie wierzy�, �e podobnie jak podczas poprzedniej wojny w�a�nie zza Iny, z Sodden, ruszy druzgoc�ce kontruderzenie p�nocnych kr�lestw, po kt�rym niedobitki z�amanego Nilfgaardu sromotnie zemkn� za Jarug�.

I faktycznie, zmiana kierunku marszu zbli�y�a ich ponownie do wojny. W nocy niebo przed nimi roz�wietli�a nagle wielka �una, w dzie� za� dostrzegli s�upy dymu, znacz�ce horyzont na po�udniu i wschodzie. Poniewa� jednak wci�� nie by�o pewno�ci, kto bije i pali, a kto jest bity i palony, posuwali si� ostro�nie, wysy�aj�c na dalekie zwiady Percivala Schuttenbacha.

Kt�rego� ranka prze�yli zaskoczenie � dogoni� ich ko� bez je�d�ca, cisawy ogier. Zielony czaprak z nilfgaardzkim haftem znaczy�y ciemne zacieki krwi. Nie spos�b by�o pozna�, czy jest to krew je�d�ca zabitego obok wozu hayekara, czy te� rozlana p�niej, gdy ko� zyska� ju� nowego w�a�ciciela.

� No, i po k�opocie � powiedzia�a Milva, patrz�c na Geralta. - O ile to naprawd� by� k�opot.

� Prawdziwy k�opot w tym, �e nie wiemy, kto je�d�ca z siod�a wysadzi� � mrukn�� Zoltan. - I czy �w kto� nie jedzie nam w trop, �ladem naszym i naszej by�ej a dziwnej stra�y tylnej.

� To by� Nilfgaardczyk � Geralt zacisn�� z�by. - M�wi� prawie bez akcentu, ale zbiegli ch�opi mogli rozpozna�

Milva odwr�ci�a g�ow�.

� Trzeba by�o go w�wczas zasiec, wied�minie � powiedzia�a cicho. - Mia�by l�ejsz� �mier�.

� Wyszed� z trumny � pokiwa� g�ow� Jaskier, patrz�c na Geralta wymownie � tylko po to, by zgni� w jakim� rowie.

Na tym sko�czy�o si� epitafium dla Cahira, syna Ceallacha, wypuszczonego z trumny Nilfgaardczyka, kt�ry twierdzi�, �e nie jest Nilfgaardczykiem. Wi�cej o nim ju� nie rozmawiano. Poniewa� Geralt � mimo wielokrotnych gr�b � nie kwapi� si� jako� rozsta� z narowist� P�otk�, ciska dosiad� Zoltan Chivay. Krasnolud nie si�ga� nogami strzemion, ale ogierek by� �agodny i dawa� sob� powodowa�.

Noc� widnokr�g wci�� ja�nia� od �un, za dnia wst�gi dym�w unosi�y si� w niebo, brudz�c b��kit. Wkr�tce trafili na spalone zabudowania, ogie� nadal jeszcze pe�za� po zw�glonych belkach i kalenicach. Tu� opodal zgliszcz siedzia�o o�miu oberwanc�w i pi�� ps�w, solidarnie zaj�tych objadaniem resztek mi�sa z rozd�tego, zw�glonego po cz�ci ko�skiego �cierwa. Na widok krasnolud�w ucztuj�cy zemkn�li w pop�ochu. Zosta� tylko jeden cz�owiek i jeden pies, kt�rych �adna groza nie by�a zdolna oderwa� od naje�onej grzebieniem �eber padliny. Zoltan i Percival spr�bowali indagowa� cz�owieka, ale niczego si� nie dowiedzieli. Cz�owiek kwili� tylko, dygota�, wci�ga� g�ow� w ramiona i d�awi� si� zdzieranymi z gnat�w och�apami. Pies warcza� i ods�ania� z�by a� po kra�ce dzi�se�. Ko�ski zew�ok cuchn�� wstr�tnie.

Zaryzykowali i nie porzucili drogi, kt�ra wkr�tce doprowadzi�a ich do kolejnego pogorzeliska. Puszczono tu z dymem spor� wie�, w pobli�u kt�rej musia�o te� doj�� do potyczki, bo tu� za dymi�cymi ruinami zobaczyli �wie�y kurhan. A w pewnej odleg�o�ci za kurhanem r�s� na rozstajach olbrzymi d�b. D�b by� obwieszony �o��dziami.

I lud�mi.

� Trzeba to obejrze� � zadecydowa� Zoltan Chiyay, k�ad�c kres dyskusji o ryzyku i zagro�eniu. - Podjed�my bli�ej.

� Po jak� choler� � uni�s� si� Jaskier � chcesz ogl�da� tych wisielc�w, Zoltan? �eby ich obedrze�? Widz� st�d, �e nie maj� nawet but�w.

� G�upi�. Nie o ich buty mi chodzi, ale o sytuacj� militarn�. O rozw�j wydarze� na teatrze dzia�a� wojennych. Czego rechoczesz? Ty jeste� poeta, nie wiesz, co to strategia.

� Zaskocz� ci�. Wiem.

� A ja ci powiadam, �e nie rozpozna�by� strategii nawet wtedy, gdyby wyskoczy�a z krzak�w i kopn�a ci� w dup�.

� W rzeczy samej, takiej bym nie rozpozna�. Strategie wyskakuj�ce z krzak�w zostawiam krasnoludom. Wisz�ce na d�bach r�wnie�.

Zoltan machn�� r�k� i pomaszerowa� w stron� drzewa. Jaskier, kt�ry nigdy nie potrafi� opanowa� ciekawo�ci, pop�dzi� Pegaza i pojecha� za nim st�pa. Geralt po chwili zastanowienia ruszy� w �lad. Zobaczy�, �e Milva jedzie za nim.

�eruj�ce na trupach wrony z oci�ganiem zerwa�y si� na ich widok, kracz�c i szumi�c pi�rami. Niekt�re odlecia�y ku lasowi, inne przesiad�y si� tylko na wy�sze ga��zie pot�nego drzewa, z zainteresowaniem przygl�daj�c si� Feldmarsza�kowi Dudzie, kt�ry z ramienia krasnoluda plugawie ubli�a� ich matkom.

Pierwszy z siedmiu wisielc�w mia� na piersi tabliczk� z napisem: "Zdrajca narodu". Drugi wisia� jako �Kolaborant�, trzeci jako "Elfi kapu�", czwarty jako �Dezerter�. Pi�ta by�a kobieta w podartym i pokrwawionym gie�le, oznakowana jako "Nilfgaardzka kurwa". Dw�ch wisielc�w nie mia�o tabliczek, z czego nale�a�o wnosi�, �e wisieli przypadkowo.

� Dobra jest � rozradowa� si� Zoltan Chivay, wskazuj�c na tabliczki. - Widzicie? Przesz�y t�dy nasze wojska. Nasi ch�opcy malowani przeszli do ofensywy, odparli agresora. I mieli, jak widz�, czas na odpoczynek i wojackie rozrywki.

� I co to dla nas oznacza?

� To, �e front przesun�� si� ju�, a od Nilfgaardczyk�w oddziela nas wojsko temerskie. Jeste�my bezpieczni.

� A dymy przed nami?

� To nasi � o�wiadczy� pewnym g�osem krasnolud. - Pal� wioski, w kt�rych dano Wiewi�rkom nocleg lub spy��. Jeste�my ju� za frontem, powiadam wam. Z tego rozstaja biegnie po�udniowy szlak, kt�ry wiedzie do Armerii, prezydium le��cego w wid�ach Chotli i Iny. Droga wygl�da porz�dnie, mo�emy ni� i��. Nilfgaardczyk�w l�ka� si� ju� nie musimy.

� Gdzie si� dymi, tam si� pali � odezwa�a si� Milva. - A gdzie si� pali, tam si� sparzy� mo�na. Tak sobie my�l�, �e g�upia to rzecz na ogie� si� kierowa�. G�upia to rzecz drog� i��, na kt�rej jazda w mig mo�e nas ogarn��. Zapadnijmy w lasy.

� T�dy przeszli Temerczycy lub armia z Sodden � upiera� si� krasnolud. - Jeste�my za frontem. Mo�emy bez l�ku wali� go�ci�cem; je�eli napotkamy wojska, to nasze.

� Hazardownie � pokr�ci�a g�ow� �uczniczka. - Je�li taki z ciebie wojennik, Zoltan, to wiesz przecie, �e Nilfgaard zwyk� by� daleko zagony jazdy puszcza�. Tutaj byli Temerczycy, mo�e to by�. Ale co jest przed nami, tego nie wiemy. Niebo na po�udniu a� czarne od dymu, ani chybi gorzeje w�a�nie owo twoje prezydium w Armerii. Tedy my nie za frontem, ale na froncie. Mo�emy nadzia� si� na wojsko, na maruder�w, na lu�ne hultajstwo, na Wiewi�rki. Id�my ku Chotli, ale duktami.

� Racja � popart j� Jaskier. - Mnie te� nie podobaj� si� tamte dymy. Nawet je�li Temeria przesz�a do ofensywy, przed nami mog� by� jeszcze wysforowane nilfgaardzkie szwadrony. Czarni robi� dalekie rajdy. Wychodz� na ty�y, ��cz� si� ze Scoia'tael, robi� m�t i zawracaj�. Pami�tam, co dzia�o si� w G�rnym Sodden podczas poprzedniej wojny. Te� jestem zdania, �eby i�� lasami. W lasach nic nam nie zagrozi.

� Nie by�bym tego taki pewien � Geralt wskaza� na ostatniego wisielca, kt�ry, cho� dynda� wysoko, zamiast st�p mia� poorane pazurami, skrwawione kikuty ze stercz�cymi ko��mi. - Sp�jrzcie. To robota ghuli.

� Upior�w?�� Zoltan Chivay cofn�� si�, splun��. - Trupojad�w?

� Jak najbardziej. W nocy w�r�d las�w musimy si� strzec.

� Krr-rrwa ma�! - zaskrzecza� Feldmarsza�ek Duda.

� Z ust mi to wyj��e�, ptaku � zmarszczy� brwi Zoltan Chivay. - Ot, popadli my w kaba��. Jak�e wi�c? W las, gdzie upiory, czy drog�, gdzie wojska i maruderzy?

� W lasy � powiedzia�a z przekonaniem Milva. - A co g�stsze. Wol� ghule ni�li ludzi.

Szli lasami, pocz�tkowo ostro�ni, spi�ci, reaguj�cy alarmem na ka�dy szelest w chaszczach. Wkr�tce jednak odzyskali kontenans, humor i poprzednie tempo. Nie widzieli ani ghuli, ani najmniejszych �lad�w ich bytno�ci. Zoltan �artowa�, �e upiory i wszelkie inne demony musia�y dowiedzie� si� o nadci�gaj�cych wojskach, a je�li potworom zdarzy�o si� zobaczy� w akcji maruder�w i verde�skich wolentarzy, to zdj�te zgroz� skry�y si� w najg��bszych i najdzikszych matecznikach, gdzie teraz siedz�, trz�s�c si� i dzwoni�c k�ami.

� I strzeg� upiorzyc, �on swych i c�rek � warcza�a Milva. - Monstra wiedz�, �e wojownik w pochodzie nawet owcy nie przepu�ci. A je�li babskie giez�o na wierzbie powiesi�, to bohaterom do�� b�dzie i dziury po s�ku.

Jaskier, kt�ry od d�u�szego czasu nie traci� werwy i humoru, nastroi� lutni� i zacz�� uk�ada� stosowny kuplet o wierzbach, dziuplach i jurnych wojownikach, a krasnoludy i papuga prze�ciga�y si� w podpowiadaniu mu rym�w.

� O - powt�rzy� Zoltan.

� Co? Gdzie?�� spyta� Jaskier, staj�c w strzemionach i zagl�daj�c do w�wozu, w kierunku wskazywanym przez krasnoluda. - Niczego nie widz�!

� O.

� Nie ple� jak papuga! Co: o?

� Rzeczka � wyja�ni� spokojnie Zoltan. - Prawy dop�yw Chotli. Nazywa si� O.

� Aaa�

� Sk�d�e znowu!�� za�mia� si� Percival Schuttenbach. - Rzeczka A wpada do Chotli w g�rze rzeki, kawa� drogi st�d. To jest O, nie A.

Par�w, dnem kt�rego p�yn�a rzeczka o nieskomplikowanej nazwie, zaro�ni�ty by� si�gaj�c� ponad g�owy pieszych krasnolud�w pokrzyw�, przenikliwie pachnia� mi�t� i zbutwia�ym drewnem i rozbrzmiewa� nieustannym rechotem �ab. Mia� te� strome zbocza, i te w�a�nie okaza�o si� fatalne. W�z Very Loewenhaupt, kt�ry od pocz�tku podr�y dzielnie znosi� przeciwno�ci losu i pokona� wszystkie przeszkody, przegra� w starciu z rzeczk� O. Wymkn�� si� z r�k sprowadzaj�cych go w d� krasnolud�w, zjecha� podskakuj�c na samo dno jaru i rozlecia� si� dokumentnie.

� Rrrurr� wa ma�! - zaskrzecza� Feldmarsza�ek Duda, kontrapunktuj�c ch�ralny okrzyk Zoltana i jego kompanii.

� Prawd� powiedziawszy � oceni� Jaskier, przypatruj�c si� szcz�tkom wehiku�u i porozrzucanym baga�om � to mo�e i lepiej si� sta�o. Ten wasz zatracony w�z tylko spowalnia� marsz, wieczne by�y z nim k�opoty. Sp�jrz realnie, Zoltan. I tak mieli�my szcz�cie, �e nikt nas nie zaskoczy� i nie �ciga�. Gdyby�my musieli szybko ucieka�, przysz�oby furgon porzuci� razem z ca�ym waszym dobytkiem, kt�ry w danej sytuacji jest do uratowania.

Krasnolud �achn�� si� i gniewnie zaburcza� w brod�, ale Percival Schuttenbach niespodziewanie popar� trubadura. Poparciu, jak zauwa�y� Wied�min, towarzyszy�o kilka znacz�cych mrugni��. Mrugni�cia mia�y by� ukradkowe, ale wyrazista mimika drobnej twarzy gnoma wyklucza�a ukradkowo��.

� Poeta ma racj� � powt�rzy� Percival, wykrzywiaj�c si� i mrugaj�c. - Od Chotli i Iny jeste�my na rzut mokrym kapeluszem. Przed nami Fen Cam, same bezdro�a. Tam ci�ko by�oby z wozem. Je�li za� nad In� spotkamy temerskie wojska, to z naszym �adunkiem� mogliby�my mie� k�opoty.

Zoltan zastanowi� si�, poci�gaj�c nosem.

� No, dobra � rzek� wreszcie, spogl�daj�c na resztki wozu, omywane leniwym nurtem rzeczki O. - Rozdzielamy si�. Munro, Figgis, Yazon i Caleb zostaj�. Reszta rusza w dalsz� drog�. Konie b�dziemy zmuszeni doci��y� sakwami z prowiantem i podr�cznym sprz�tem. Munro, wiecie, co robi�? �opaty macie?

� Mamy.

� Tylko �eby mi �lad�w widocznych nie zosta�o! A miejsce dobrze oznaczcie i zapami�tajcie!

� Spokojna g�owa.

� Dogonicie nas bez trudu � Zoltan zarzuci� na rami� rukzak i sihill, poprawi� toporek za pasem. - Idziemy z biegiem O, potem wzd�u� Chotli do Iny. Bywajcie.

� Ciekawe � mrukn�a Milva do Geralta, gdy os�abiony oddzia�ek ruszy� w drog�, �egnany machaniem pozostawionej z ty�u czw�rki krasnolud�w. - Ciekawe, c� takiego mieli w tych sepetach, �e a� zakopa� je trzeba i miejsce oznaczy�? I to tak, by nie widzia�o tego �adne z nas?

� Nie nasza rzecz.

� Nie s�dz� � rzek� p�g�osem Jaskier, ostro�nie kieruj�c Pegazem w�r�d obalonych pni � �eby w tych kuferkach by�y gacie na zmian�. Oni wielkie nadzieje wi��� z tym �adunkiem. Dostatecznie cz�sto z nimi gada�em, by wymiarkowa�, co w trawie piszczy i co w tych skrzynkach mo�e by� ukryte.

� A co tam mo�e by� ukryte, twoim zdaniem?

� Ich przysz�o�� � poeta obejrza� si�, czy kto� nie s�yszy. - Percival jest z zawodu szlifierzem kamieni, chce za�o�y� w�asny warsztat. Figgis i Yazon s� kowalami, m�wili o ku�ni. Caleb Stratton chce si� �eni�, a rodzice narzeczonej ju� raz przep�dzili go jako golca. A Zoltan�

� Przesta�, Jaskier. Plotkujesz jak baba. Przepraszam, Milva.

� A i nie ma za co.

Za rzeczk�, za ciemnym i podmok�ym pasem starodrzewu las zrzed�, wyjechali na polany, niskie brzeziny i suche ��ki. Mimo tego jechali wolno. Za przyk�adem Milvy, kt�ra natychmiast po wyruszeniu wzi�a na ��k piegowat� dziewuszk� z warkoczykami. Jaskier r�wnie� posadzi� dziecko na Pegaza, a Zoltan wzi�� na cisawego ogierka dwoje, sam szed� obok, trzymaj�c wodze. Ale tempo nie wzros�o, kobiety z Kern�w nie by�y w stanie nad��y�.

By� prawie wiecz�r, gdy po blisko godzinie kluczenia w�r�d jar�w i w�woz�w Zoltan Chivay zatrzyma� si�, wymieni� kilka s��w z Percivalem Schuttenbachem, po czym odwr�ci� si� do reszty kompanii.

� Nie wrzeszczcie i nie �miejcie si� ze mnie � powiedzia�. - Ale wydaje mi si�, �e zab��dzi�em. Nie wiem, cholera jasna, gdzie jeste�my i kt�r�dy mamy i��.

� Nie opowiadaj g�upstw � zdenerwowa� si� Jaskier. - Co to znaczy, nie wiesz? Przecie� kierujemy si� biegiem rzeczki. A tam, w w�wozie, to wszak�e wasza rzeczka O. Mam racj�?

� Masz. Ale zauwa�, w kt�r� stron� ona p�ynie.

� Jasna cholera. To niemo�liwe!

� Mo�liwe � powiedzia�a ponuro Milva, cierpliwie wyci�gaj�c suche listki i igliwie z w�os�w piegowatej dziewuszki, kt�r� wioz�a na ��ku. - Pogubili�my si� w�r�d jar�w. Rzeka kr�ci, wywija podkowy. Jeste�my na �uku.

� Ale to ci�gle rzeczka O � upiera! si� Jaskier. - Je�li b�dziemy trzyma� si� rzeczki, nie mo�emy zab��dzi�. Rzeczkom zdarza si� meandrowa�, przyznaj�, ale ko�cem ko�c�w wszystkie nieodmiennie do czego� wpadaj�. Taki jest porz�dek �wiata.

� Nie wym�drzaj si�, �piewaku � zmarszczy� nos Zoltan. - Zamknij g�b�. Nie widzisz, �e w�a�nie my�l�?

� Nie. Nic nie wskazuje, by� my�la�. Powtarzam, trzymajmy si� biegu rzeczki, a w�wczas�

� Zaprzesta� � warkn�a Milva. - Mieszczuch jeste�. Tw�j porz�dek �wiata murami ogrodzony, tam twe m�dro�ci mo�e i co warte. Rozejrzyj si� wko�o! Dolina parowami zryta, brzegi strome i zaro�ni�te. Jak chcesz wzd�u� rzeczki i��? Zboczem jaru w d�, w chaszcze i bagno, znowu w g�r�, znowu w d�, znowu w g�r�, konie za wodze ci�gn�c? Po dw�ch jarach tak ci si� oddech skr�ci, �e w po�owie zbocza plackiem zalegniesz. My kobiety i dzieci wiedziemy, Jaskier. A wnetki s�o�ce zajdzie.

� Zauwa�y�em. Ale dobrze, milcz�. Pos�ucham, co zaproponuj� obyci z lasami tropiciele �lad�w.

Zoltan Chivay trzepn�� po �bie kln�c� papug�, nakr�ci� na palec k�ak brody, szarpn�� ze z�o�ci�.

� Percival?

� Kierunek � grubsza znamy � gnom spojrza� na s�o�ce, wisz�ce tu�-tu� nad koronami drzew. - Tedy pierwsza koncepcja jest taka: plu�my na rzeczk�, zawr��my, wyjd�my z jar�w znowu na suchy teren i id�my przez Fen Cam, wskro� mi�dzyrzecza, a� do Chotli.

� Druga koncepcja?

� O jest p�ytka. Cho� po ostatnich deszczach niesie wi�cej wody ni� zwykle, mo�na j� przebrodzi�. Tnijmy meandry, brodz�c strug�, ilekro� zagrodzi nam szlak. Trzymaj�c kierunek podle s�o�ca, wyjdziemy wprost na wid�y Chotli i Iny.

� Nie � odezwa� si� nagle Wied�min. - Z drugiej koncepcji proponuj� od razu zrezygnowa�. Nawet o tym nie my�lmy. Na tamtym brzegu pr�dzej czy p�niej wpakujemy si� na kt�re� z Miechunowych Uroczysk. To paskudne miejsca, stanowczo radz� trzyma� si� od nich z daleka.

� Znasz tedy te tereny? By�e� tu kiedy�? Wiesz, jak si� st�d wydosta�?

Wied�min milcza� przez chwil�.

� By�em tam raz � powiedzia�, tr�c czo�o. - Trzy lata temu. Ale wjecha�em z przeciwnej strony, od wschodu. Zmierza�em ku Brugge i chcia�em skr�ci� sobie drog�. A jak si� wydosta�em, nie pami�tam. Bo wywieziono mnie p�ywego na wozie.

Krasnolud patrzy� na niego przez chwil�, ale wi�cej pyta� nie zadawa�.

Zawr�cili w milczeniu. Kobiety z Kem�w sz�y z trudem, potykaj�c si� i wspieraj�c na kosturach, ale �adna nie uroni�a s�owa skargi. Milva jecha�a tu� obok wied�mina, podtrzymaj�c w ramionach u�pion� na ��ku dziewuszk� z warkoczykami.

� Miarkuj� � odezwa�a si� nagle � �e poharatali ci� tam na uroczyskach, wtedy, trzy roki temu. Jaki� potw�r, mniemam. Hazardowne masz zaj�cie, Geralt.

� Nie przecz�.

� Ja wiem � pochwali� si� z ty�u Jaskier � jak to wtedy by�o. By�e� ranny, jaki� kupiec wywi�z� ci� stamt�d, a potem na Zarzeczu odnalaz�e� Ciri. M�wi�a mi o tym Yennefer.

Na d�wi�k imienia Milva u�miechn�a si� lekko. Uwadze Geralta to nie usz�o. Postanowi� na najbli�szym biwaku zdrowo natrze� Jaskrowi uszu za niepohamowane mielenie ozorem. Znaj�c poet�, nie liczy� jednak na efekty, tym bardziej, �e prawdopodobnie Jaskier wypapla� ju� wszystko, co wiedzia�.

� Mo�e �le si� jednak sta�o � powiedzia�a po chwili �uczniczka � �e nie pojechali�my na tamten brzeg, na uroczyska. Je�li� wonczas dziewczyn� odnalaz�� Elfy powiadaj�, �e je�li wt�ry raz takie miejsce odwiedzi�, gdzie si� co� wydarzy�o, to czas powt�rzy� si� mo�e. M�wi� na to� Psiama�, zapomnia�am. Stryczek losu?

� P�tla � poprawi�. - P�tla losu.

� Tfu!�� skrzywi� si� Jaskier. - Przestaliby�cie gada� o stryczkach i p�tlach. Mnie kiedy� elfka wywr�y�a, �e na rusztowaniu po�egnam ten pad� �ez, za spraw� ma�odobrego mistrza. Nie wierz� wprawdzie w tego typu tanie wr�biarstwo, ale par� dni temu przy�ni�o mi si�, �e mnie wieszaj�. Obudzi�em si� ca�y spocony, �liny nie mog�em prze�kn�� ani tchu z�apa�. Nierad wi�c s�ucham, jak kto� o szubienicach rozprawia.

� Nie do ciebie gadam, jeno do wied�mina � odparowa�a Milva. - A ty usz�w nie nadstawiaj, tedy nic paskudnego nie wleci do nich. Co, Geralt? Co na ow� p�tl� losu rzekniesz? Gdyby�my na uroczyska pojechali, a nu� powt�rzylby si� czas?

� Dlatego dobrze, �e zawr�cili�my � odpowiedzia� szorstko. - Nie mam najmniejszej ochoty powtarza� koszmaru.

� Nie ma co � pokiwa� g�ow� Zoltan, rozgl�daj�c si�. - W urocze miejsce nas wywiod�e�, Percival.

� Fen Carn � mrukn�� gnom, drapi�c si� w czubek d�ugiego nosa. - B�onie Kurhan�w� Zawsze zastanawia�em si�, sk�d ta nazwa�

� Teraz ju� wiesz.

Rozleg�a kotlina przed nimi osnuta ju� by�a wieczornym oparem, z kt�rego, niczym z morza, stercza�y jak okiem si�gn�� tysi�czne kurhany i omsza�e monolity. Niekt�re z g�az�w by�y zwyk�ymi bezkszta�tnymi bry�ami. Inne, r�wno ociosane, obrobiono na obeliski i menhiry. Jeszcze inne, stoj�ce bli�ej centrum tego kamiennego lasu, by�y pogrupowane w dolmeny, tumulusy i kromlechy, ustawione w kr�gi w spos�b wykluczaj�cy przypadkowe dzia�anie natury.

� Zaiste � powt�rzy� krasnolud. - Urokliwe miejsce na sp�dzenie nocy. Elfi cmentarz. Je�li mnie pami�� nie myli, wied�minie, niedawno wspomina�e� o ghulach? No, to wiedz, �e ja je czuj� w�r�d tych kurhan�w. Tu musi by� wszystko. Ghule, graveiry, upiory, wichty, elfie duchy, zjawy, widma, pe�ny przegl�d. Wszystkie siedz� tam i wiecie, co w�a�nie szepcz�? �e oto nie trza wieczerzy szuka�, bo sama przysz�a.

� Mo�e zawr��my?�� zaproponowa� szeptem Jaskier. - Mo�e wynie�my si� st�d, p�ki jeszcze w miar� widno?

� Te� jestem tego zdania.

� Baby ni kroku ju� nie ujd� � powiedzia�a gniewnie Milva. - Dziecka przez r�ce lec�. Konie usta�y. Sam pogania�e�, Zoltan, jeszcze id�my, jeszcze z p� mili, powtarza�e�, jeszcze ze staje, gada�e�. A teraz co? Ze dwa stajania nazad? �ajno. Cmentarz nie cmentarz, zanocujem, gdzie wypad�o.

� A i owszem � popar� j� Wied�min, zsiadaj�c. - Nie panikujcie. Nie ka�da nekropolia roi si� od potwor�w i widm. Nie bywa�em nigdy na Fen Carn, ale gdyby tu by�o naprawd� niebezpiecznie, s�ysza�bym o tym.

Nikt, nie wy��czaj�c Feldmarsza�ka Dudy, nie odezwa� si� ani nie skomentowa�. Kobiety z Kern�w odebra�y swe dzieci i siad�y w ciasnej grupce, milcz�ce i wyra�nie wystraszone. Percival i Jaskier sp�tali konie i pu�cili je na bujn� traw�. Geralt, Zoltan i Milya zbli�yli si� do skraju ��ki, obserwuj�c ton�ce w mg�ach i zapadaj�cym mroku cmentarzysko.

� Na domiar z�ego ksi�yc r�wniutko w pe�ni � mrukn�� krasnolud. - Oj, b�dzie dzi� w nocy upiorowe �wi�to, czuj�, oj, dadz� nam demony bobu� A co to tam ja�nieje od po�udnia? Nie �una?

� A jak�e, �una � potwierdzi� Wied�min. - Znowu kto� komu� strzechy nad g�owami zapali�. Wiesz co, Zoltan? Jako� bezpieczniej czuj� si� tu, na Fen Cam.

� Ja te� si� tak poczuj�, ale gdy s�o�ce wzejdzie. O ile pozwol� nam ghule wsch�d obejrze�.

Milva pogrzeba�a w sakwie, wyci�gn�a co� b�yszcz�cego.

� Srebrny grot � powiedzia�a. - Na takow� okazj� chowany. Pi�� koron mnie na bazarze kosztowa�. Takim ghula da si� ubi�, wied�minie?

� Nie s�dz�, by tu by�y ghule.

� Sam m�wi�e� � warkn�� Zoltan � �e wisielca na d�bie ghule obgryz�y. A gdzie cmentarz, tam i ghule.

� Nie zawsze.

� Trzymam ci� za s�owo. Ty� Wied�min, specjalista, b�dziesz nas tedy broni�, mam nadziej�. Maruder�w dziarsko pochlasta�e�� Czy ghule bij� si� lepiej od maruder�w?

� Niepor�wnanie. Prosi�em, przesta� panikowa�.

� A na w�pierza dobry b�dzie?�� Milva nakr�ci�a srebrny grot na brzechw�, sprawdzi�a ostro�� opuszkiem kciuka. - Albo na upiora?

� Mo�e podzia�a�.

� Na moim sihillu � warkn�� Zoltan, obna�aj�c miecz � wyryte jest starodawnymi krasnoludzkimi runami prastare krasnoludzkie zakl�cie. Niech no jeno kt�ry ghul zbli�y si� na d�ugo�� klingi, popami�ta mnie. O, popatrzcie.

� Ha � zaciekawi� si� Jaskier, kt�ry w�a�nie zbli�y� si� do nich. - Wi�c to s� s�ynne tajne runy krasnolud�w? Co g�osi ten napis?

� "Na pohybel skurwysynom!"

� Co� si� ruszy�o w�r�d kamieni � wrzasn�� nagle Percival Schuttenbach. - Ghul, ghul!

� Gdzie?

� Tam, tam! W�r�d g�az�w si� skry�!

� Jeden?

� Jednego widzia�em!

� Musi zdrowo by� g�odny, skoro pr�buje nas podskuba�, nim jeszcze ciemno�� zapad�a � krasnolud poplu� w d�onie i mocno uchwyci� r�koje�� sihilla. - Ha! Zaraz si� przekona, �e �akomstwo gubi! Milva, wsad� mu strza�� w rzy�, a ja wypuszcz� z niego w�tpia!

� Nic tam nie widz� � sykn�a Milva z lotk� strza�y przy podbr�dku. - Ani chwast mi�dzy kamieniami nie drgnie. Nie przywidzia�o ci si�, gnomie?

� �adn� miar� � zaprotestowa� Pereival. - Widzicie ten g�az, co wygl�da jak rozwalony st�? Tam si� ghul skry�, za ten g�az w�a�nie.

� Zosta�cie tu � Geralt szybkim ruchem wyci�gn�� miecz z pochwy na plecach. - Strze�cie bab i uwa�ajcie na konie. Gdyby ghule zaatakowa�y, zwierz�ta wpadn� w sza�. Ja p�jd� i sprawdz�, co to by�o.

� Sam nie p�jdziesz � zaprotestowa� stanowczo Zoltan. - Wtedy, na por�bie, pozwoli�em ci i�� samemu, bom przed osp� stch�rzy�. I przez dwie noce z rz�du nie mog�em ze sromoty spa�. Nigdy wi�cej! Percival, a ty dok�d? Na ty�y? Ty� niby upiora zoczy�, to teraz w przedniej stra�y p�jdziesz. Nie l�kaj si�, ja id� za tob�.

Ostro�nie weszli mi�dzy kurhany, staraj�c si� nie szele�ci� w chwastach, si�gaj�cych Geraltowi powy�ej kolan, a krasnoludowi i gnomowi do pasa. Zbli�aj�c si� do dolmenu, kt�ry wskaza� Percival, rozdzielili si� sprytnie, odcinaj�c ghulowi mo�liwe drogi ucieczki. Ale strategia okaza�a si� daremn�. Geralt wiedzia�, �e tak b�dzie � jego wied�mi�ski medalion nie drgn�� nawet, nie zasygnalizowa� niczego.

� Nikogo tu nie ma � stwierdzi� fakt Zoltan, rozgl�daj�c si�. - Ni �ywego ducha. To by�o jednak przywidzenie, Percival. Fa�szywy alarm. Nap�dzi�e� nam niepotrzebnie stracha, zaprawd�, godzien za to jeste� kopniaka w rzy�.

� Widzia�em!�� zaperzy� si� gnom. - Widzia�em, jak mi�dzy kamieniami przeskakiwa�! Chudy by�, czarny jak poborca podatk�w�

� Milcz, gnomie g�upi, bo jak ci�

� Co to za dziwny zapach?�� spyta� nagle Geralt. - Nie czujecie?

� W rzeczy samej � krasnolud pow�szy� jak wy�e�. - Dziwnie �mierdzi.

� Zio�a � Percival poci�gn�� swym wra�liwym, d�ugim na dwa cale nosem. - Pio�un, bazylia, sza�wia, any�ek� Cynamon? Ki diabe�?

� Czym �mierdz� ghule, Geralt?

� Trupem � Wied�min rozejrza� si� bystro, szukaj�c �lad�w w�r�d traw, potem kilkoma szybkimi krokami wr�ci� do zapadni�tego dolmenu i lekko postuka� p�azem miecza o kamie�.

� Wy�a� � powiedzia� przez zaci�ni�te z�by. - Wiem, �e tam jeste�. �ywo albo pchn� w dziur� �elazem.

Z doskonale zamaskowanej jamy pod g�azami rozleg� si� cichy chrobot.

� Wy�a� � powt�rzy� Geralt. - Niczego ci nie zrobimy.

� W�os ci z g�owy nie spadnie � zapewni� s�odko Zoltan, wznosz�c nad dziur� sihill i gro�nie przewracaj�c oczami. - Wychod� �mia�o!

Geralt pokr�ci� g�ow� i zdecydowanym gestem nakaza� mu odst�pi�. Z dziury pod dolmenem zachrobotalo ponownie i ostro powia�o zio�owo-korzennym zapachem. Po chwili ujrzeli szpakowat� g�ow�, a potem twarz ozdobion� szlachetnie garbatym nosem, nale��c� bynajmniej nie do ghula, lecz do szczup�ego m�czyzny w �rednim wieku. Percival nie myli� si�. M�czyzna w samej rzeczy przypomina� nieco poborc� podatk�w.

� Mog� wyj�� bez obawy?�� spyta�, unosz�c na Geralta czarne oczy pod lekko siwymi brwiami.

� Mo�esz.

M�czyna wygramoli� si� z dziury, otrzepa� czarn� szat�, przewi�zan� w pasie czym� w rodzaju fartucha, poprawi� p��cienn� torb�, powoduj�c kolejn� fal� zio�owych zapach�w.

� Proponuj�, by schowali panowie bro� � o�wiadczy� spokojnym g�osem, wodz�c oczami po otaczaj�cych go w�drowcach. - Nie b�dzie potrzebna. Ja, jak widzicie, �adnego or�a nie nosz�. Nigdy nie nosz�. Nie mam r�wnie� przy sobie niczego, co mo�na by nazwa� godziwym �upem. Zw� si� Emiel Regis. Pochodz� z Dillingen. Jestem cyrulikiem.

� W istocie � skrzywi� si� lekko Zoltan Chivay. - Cyrulik, alchemik lub zielarz. Bez obrazy, mo��ciewy, ale zdrowo jedzie od was aptek�.

Emiel Regis u�miechn�� si� dziwnie, zaci�ni�tymi wargami, przepraszaj�co roz�o�y� r�ce.

� Zapach was zdradzi�, panie cyruliku � powiedzia� Geralt, chowaj�c miecz do pochwy. - Mieli�cie jakie� szczeg�lne powody, by si� przed nami kry�?

� Szczeg�lne?�� m�czyzna skierowa� na niego czarne oczy. - Nie. Og�lne raczej. Przel�k�em si� was po prostu. Takie czasy.

� Prawda � przytakn�� krasnolud i wskaza� kciukiem na rozja�niaj�c� niebo �un�. - Takie czasy. Miarkuj�, �e�cie uciekinier, tak jak i my. Ciekawe jednakowo�, �e cho� tak daleko od rodzinnego Dillingen zbie�ali�cie, samojeden kryjecie si� w�r�d tych kurhan�w. No, ale r�na ludziom dola wypada, osobliwie w trudnych czasach. My�my zl�kli si� was, wy nas. Strach ma wielkie oczy.

� Z mojej strony � podaj�cy si� za Emiela Regisa m�czyzna nie spuszcza� z nich wzroku � nic wam nie grozi. Mam nadziej�, �e mog� liczy� na wzajemno��?

� C� to � Zoltan wyszczerzy� z�by w szerokim u�miechu. - Za rozb�jnik�w nas macie, czy jak? My, panie cyruliku, te� jeste�my uciekinierzy. Zmierzamy w kierunku granicy temerskiej. Je�li chcecie, mo�ecie si� przy��czy�. W kupie ra�niej i bezpieczniej ni� w pojedynk�, a nam medyk mo�e si� przyda�. Prowadzimy kobiety i dzieci. Czy w�r�d tych �mierdz�cych driakwi, kt�re, jak czuj�, macie przy sobie, znajdzie si� lek na obtarte nogi?

� Co� si� znajdzie � powiedzia� cicho cyrulik. - Rad oka�� pomoc. Je�li za� chodzi o wsp�lne w�drowanie. Dzi�kuj� za propozycj�, ale ja nie jestem uciekinierem, panowie. Nie uciek�em z Dillingen przed wojn�. Ja tutaj mieszkam.

� �e jak?�� zmarszczy� brwi krasnolud, cofaj�c si� o krok. - Mieszkacie tu? Tu, na cmentarzysku?

� Na cmentarzysku? Nie. Mam chat� niedaleko st�d. Opr�cz domu i sklepu w Dillingen, ma si� rozumie�. Ale tutaj sp�dzam lato, co roku, od czerwca do wrze�nia, od Sob�tki do ekwinokcjum. Zbieram lecznicze zio�a i korzenie, z cz�ci na miejscu destyluj� leki i eliksiry�

� Ale o wojnie wiecie � stwierdzi�, nie zapyta� Geralt � pomimo pustelniczej samotno�ci z dala od �wiata i ludzi. Od kogo?

� Od uciekinier�w, kt�rzy t�dy ci�gn�li. Nieca�e dwie mile st�d, nad rzek� Chotl�, jest wielki ob�z. Zgrupowa�o si� tam dobre par� setek zbieg�w, wie�niak�w z Brugge i Sodden.

� A wojska temerskie?�� zaciekawi� si� Zoltan. - Ruszy�y si�?

� Nic mi o tym nie wiadomo.

Krasnolud zakl��, potem �ypn�� na cyrulika.

� Tak tedy mieszkacie tu sobie, panie Regis � powiedzia� przeci�gle. - Nocami za� spacerujecie w�r�d grob�w. Nie strach wam?

� Czego mia�bym si� l�ka�?

� Ten oto jegomo�� � Zoltan wskaza� na Geralta � jest wied�minem. Widzia� niedawno �lady ghuli. Trupojad�w, rozumiecie? A nie trzeba by� wied�minem, by wiedzie�, �e ghule trzymaj� si� cmentarzy.

� Wied�min � cyrulik spojrza� na Geralta z wyra�nym zainteresowaniem. - Zab�jca potwor�w. No, no. Ciekawe. Nie wyja�nili�cie towarzyszom, panie wied�minie, �e ta nekropolia liczy sobie ponad p� tysi�ca lat? Ghule nie przebieraj� w jedzeniu, ale nie gryz� pi��setletnich ko�ci. Nie ma ich tutaj.

� Absolutnie mnie to nie martwi � rzek� Zoltan Chivay, rozgl�daj�c si�. - No, panie medyku, pozw�lcie do naszego obozowiska. Mamy zimn� konin�, przecie nie pogardzicie?

Regis patrzy� na niego d�ugo.

� Dzi�kuj� � powiedzia� wreszcie. - Mam jednak lepszy pomys�. Zapraszam do mnie. Moje letnie domostwo to wprawdzie sza�as raczej ni� chata, i to male�ki, nocowa� i tak przyjdzie wam pod ksi�ycem. Ale jest przy chacie �r�dlana woda. I palenisko, na kt�rym mo�na odgrza� konin�.

� Skorzystamy z ch�ci� � uk�oni� si� krasnolud. - Mo�e i nie ma tu ghuli, ale i tak my�l o nocy na tym cmentarzu nieszczeg�lnie mnie nastraja. Chod�my, poznacie reszt� naszej kompanii.

Gdy podchodzili do obozowiska, konie zaparska�y, uderzy�y kopytami o grunt.

� Sta�cie nieco pod wiatr, panie Regis � Zoltan Chivay obrzuci� medyka wymownym spojrzeniem. - Zapach sza�wii p�oszy wierzchowce, a mnie, wstyd przyzna�, przykro kojarzy si� z wyrywaniem z�b�w.

� Geralt � mrukn�� Zoltan, gdy tylko Emiel Begis znik� za p�acht� przes�aniaj�c� wej�cie do chaty. - Miejmy oczy otwarte. Ten �mierdz�cy zielarz niezbyt mi si� podoba.

� Jaki� konkretny pow�d?

� Nie podobaj� mi si� ludzie sp�dzaj�cy lato opodal cmentarzy, i to cmentarzy bardzo odleg�ych od miejsc zamieszkania. Czy�by w milszych okolicach nie ros�y zio�a? Ten ca�y Regis patrzy mi na rabusia grob�w. Cyrulicy, alchemicy i im podobni wykopuj� na zamkach trupy, by p�niej wyczynia� z nimi r�ne ekskrementy.

� Eksperymenty. Ale do takich praktyk u�ywa si� �wie�ych zw�ok. Ten cmentarz jest bardzo stary.

� Fakt � podrapa� si� w brod� krasnolud, obserwuj�c kobiety z Kern�w, szykuj�ce sobie nocleg pod krzakami czeremchy rosn�cymi dooko�a cha�upy cyrulika. - Mo�e wi�c on ograbia mogi�y z ukrytych kosztowno�ci?

� Zapytaj go � wzruszy� ramionami Geralt. - Zaproszenie do jego sadyby przyj��e� z miejsca, bez certowania si�, a teraz nagle zrobi�e� si� podejrzliwy niby stara panna, gdy jej prawi� komplementy.

� Hmmm��� zacuka� si� Zoltan. - Troch� racji masz. Ale ch�tnie rzuci�bym okiem, co on tam ma w tej lepiance. Ot tak, dla pewno�ci�

� Wejd� tam za nim i udaj, �e chcesz po�yczy� widelec.

� Dlaczego widelec?

� A dlaczego nie?

Krasnolud popatrzy� na niego przeci�gle, w ko�cu jednak zdecydowa� si�, szparkim krokiem zbli�y� si� do chatki, zapuka� grzecznie w o�cie�nic� i wszed�. Nie wychodzi� kilka bitych chwil, po czym nagle pojawi� si� w drzwiach.

� Geralt, Percival, Jaskier, pozw�lcie. Zobaczycie co� interesuj�cego. No, �mia�o, bez ceregieli, pan Regis nas zaprasza.

Wn�trze chaty by�o ciemne i przepe�nione ciep�ym, oszo�amiaj�cym, wierc�cym w nozdrzach zapachem, bij�cym g��wnie od p�k�w zi� i korzeni, kt�rymi obwieszone by�y wszystkie �ciany. Za ca�e umeblowanie s�u�y� bar��g, r�wnie� us�any zio�ami, oraz krzywy st�, zagracony niezliczon� liczb� szklanych, glinianych i porcelanowych buteleczek. Sk�pe �wiat�o, kt�re pozwala�o widzie� to wszystko, wydziela�y w�gle w palenisku dziwacznego p�katego piecyka, przypominaj�cego brzuchat� klepsydr�. Piecyk otocza�a paj�cza sie� b�yszcz�cych rurek r�nej �rednicy, powykr�canych w �uki i spirale. Pod jedn� z takich rurek sta� drewniany ceber, do kt�rego kapa�o.

Na widok piecyka Percival Schuttenbach wyba�uszy� oczy, rozdziawi� usta, westchn��, a potem podskoczy�.

� Ho, ho, ho!�� zawo�a� w nie daj�cym si� ukry� zachwyceniu. - Co ja widz�? To� to najprawdziwszy atanor sprz�ony z alembikiem! Wyposa�ony w kolumn� rektyfikacyjn� i miedzian� ch�odnic�! Pi�kna robota! Sami�cie to skonstruowali, panie cyruliku?

� Owszem � przyzna� skromnie Emiel Regis. - Zajmuj� si� wyrobem eliksir�w, musz� wi�c destylowa�, wyci�ga� pi�te esencje, a tak�e�

Urwa�, widz�c, jak Zo�tan Chivay �owi kapi�c� z rurki kropl� i oblizuje palec. Krasnolud westchn��, na jego rumianej twarzy odmalowa�a si� nieopisana b�ogo��.

Jaskier nie wytrzyma�, r�wnie� spr�bowa�. I j�kn�� z cicha.

� Pi�ta esencja � przyzna�, mlaskaj�c. - I chyba sz�sta albo nawet si�dma.

� No tak��� cyrulik u�miechn�� si� lekko. - M�wi�em, destylat.

� Samogon � poprawi� bez nacisku Zoltan. - I to jaki. Spr�buj, Percival.

� Ale ja si� nie znam na organicznej chemii � odrzek� w roztargnieniu gnom, na kolanach ogl�daj�cy szczeg�y monta�u alchemicznego pieca. - W�tpliwe, bym pozna� sk�adniki�

� Destylat jest z alrauny � rozwia� w�tpliwo�ci Regis. - Wzbogaconej belladonn�. I sfermentowan� mas� skrobiow�.

� Znaczy, zacierem?

� Mo�na to i tak nazwa�.

� A jaki� kubek mo�na dosta�?

� Zoltan, Jaskier � Wied�min skrzy�owa� r�ce na piersi. - Czy wy g�usi jeste�cie? To mandragora. Samogon jest zrobiony z mandragory. Zostawcie w spokoju ten kocio�ek.

� Ale� drogi panie Geralt � alchemik wygrzeba� niewielk� menzurk� spomi�dzy zakurzonych retort i butli, pieczo�owicie wytar� j� szmatk�. - Nie ma si� czego l�ka�. Mandragora jest w�a�ciwie sezonowana, a proporcje starannie dobrane i precyzyjnie odwa�one. Na libr� masy skrobiowej daj� tylko pi�� uncji alrauny, a belladonny tylko p� drachmy�

� Nie o to sz�o � Zoltan spojrza� na wied�mina, zrozumia� w lot, spowa�nia�, ostro�nie cofn�� si� od piecyka. Nie o to si� rozchodzi, panie Regis, ile drachm wrzucacie, ale o to, ile drachma alrauny kosztuje. Zbyt drogi to trunek jak dla nas.

� Mandragora � szepn�� z podziwem Jaskier, wskazuj�c na pi�trz�c� si� w k�cie sza�asu kupk� bulw przypominaj�cych ma�e buraki cukrowe. - To jest mandragora? Prawdziwa mandragora?

� Odmiana �e�ska � kiwn�� g�ow� alchemik. - Ro�nie w du�ych skupiskach w�a�nie na cmentarzu, na kt�rym przysz�o nam si� poznajomi�. Dlatego te� tutaj w�a�nie sp�dzam lato.

Wied�min wymownie spojrza� na Zoltana. Krasnolud mrugn��. Regis u�miechn�� si� p�g�bkiem.

� Prosz�, prosz�, panowie, je�li macie ochot�, serdecznie zapraszam do degustacji. Doceniam wasz takt, ale w obecnej sytuacji ma�o mam szans, by dowie�� eliksiry do obj�tego wojn� Dillingen. To wszystko i tak musia�oby si� zmarnowa�, w zwi�zku z czym nie m�wmy o cenach. Przepraszam, ale naczynie do picia mam tylko jedno.

� Wystarczy � mrukn�� Zoltan, bior�c menzurk� i ostro�nie naczerpuj�c z cebrzyka. - Pa�skie zdrowie, panie Regis. Uuuuuuch�

� Prosz� wybaczenia � u�miechn�� si� znowu cyrulik. - Jako�� destylatu pozostawia zapewne wiele do �yczenia� To w zasadzie p�fabrykat.

� To najlepszy p�fabrykat, jaki w �yciu pi�em � z�apa� oddech Zoltan. - Masz, poeto.

� Aaaach� O, matko moja! Przedni! Spr�buj, Geralt.

� Gospodarzowi � Wied�min uk�oni� si� lekko w stron� Emiela Regisa. - Gdzie twoje maniery, Jaskier?

� Raczcie wybaczy�, panowie � odk�oni� si� alchemik � ale nie pozwalam sobie na �adne u�ywki. Zdrowie ju� nie to, co niegdy�, przysz�o zrezygnowa� z wielu przyjemno�ci.

� Nawet �yczka?

� Chodzi o zasad� � wyja�ni� spokojnie Regis. - Nigdy nie �ami� zasad, kt�re sam sobie okre�lam.

� Podziwiam i zazdroszcz� pryncypialno�ci � Geralt upi� nieco z menzurki, po chwili wahania goln�� do dna. W delektowaniu si� smakiem przeszkodzi�y nieco �zy, ciekn�ce z oczu. Po �o��dku rozla�o si� o�ywcze ciep�o.

� P�jd� po Milv� � zaofiarowa� si�, oddaj�c naczynie krasnoludowi. - Nie wydudlijcie wszystkiego, nim wr�cimy.

Milva siedzia�a w pobli�u koni, przekomarzaj�c si� z piegowat� dziewuszk�, kt�r� ca�y dzie� wioz�a na ��ku. Gdy dowiedzia�a si� o go�cinno�ci Regisa, zrazu wzruszy�a ramionami, ale nie da�a si� d�ugo prosi�.

Gdy weszli do sza�asu, zastali towarzystwo przy ogl�dzinach zmagazynowanych korzeni mandragory.

� Pierwszy raz widz� � przyzna� si� Jaskier, obracaj�c w palcach k��czast� bulw�. - Rzeczywi�cie, nieco przypomina cz�owieka.

� Pokr�conego przez lumbago � stwierdzi� Zoltan. - A ten drugi, o, wypisz wymaluj baba w ci��y. Ten za�, z przeproszeniem, jakby dwoje ludzi, zaj�tych poch�d�k�.

� Wam tylko jedno w g�owie � Milva chwacko wychyli�a nape�nion� menzurk�, mocno kaszln�a w pi��. - A niech mnie� Krzepka ta gorza�a! Prawdziwie to z dziwostr�tu? Ha, tedy czarodziejski napitek pijemy! Nie co dnia si� trafia. Dzi�ki, panie cyruliku.

� Ale� ca�a przyjemno�� po mojej stronie. Konsekwentnie nape�niana menzurka okr��y�a kompani�, pobudzaj�c humor, wigor i gadatliwo��.

� Taka mandragora, jakem s�ysza�, to warzywo o wielkiej magicznej mocy � rzek� z przekonaniem Percival Schuttenbach.

� A jak�e � potwierdzi� Jaskier, po czym goln�� sobie, otrz�sn�� si� i zacz�� gada�. - Ma�o to ballad na ten temat u�o�ono? Czarodzieje u�ywaj� mandragory do eliksir�w, dzi�ki kt�rym zachowuj� wieczn� m�odo��. Czarodziejki nadto wyrabiaj� z airauny ma��, kt�ra nazywa si� glamarye. Wysmarowana tak� ma�ci� czarodziejka robi si� tak pi�kna i czarowna, �e oczy na wierzch wy�a��. Trzeba wam te� wiedzie�, �e mandragora jest silnym afrodyzjakiem i u�ywa si� jej do magii mi�osnej, zw�aszcza do prze�amywania dziewcz�cych opor�w. St�d w�a�nie bierze si� ludowa nazwa mandragory: dziwostr�t. Znaczy si�, ziele, kt�re str�czy dziwki.

� Ba�wan � skomentowa�a Milva.

� A ja s�ysza�em � rzeki gnom, wychyliwszy nape�nione naczynie � �e gdy si� korze� airauny ze ziemi wyci�ga, to ro�lina p�acze i zawodzi jak �ywa.

� Ba � powiedzia� Zoltan, naczerpuj�c z cebrzyka. - �eby tylko zawodzi�a! Mandragora, m�wi�, wrzeszczy tak okropnie, �e zmys�y postrada� od tego mo�na, a nadto gus�a wykrzykuje i kl�twy miota na tego, kto j� z ziemi wyrywa. �yciem mo�na taki hazard przyp�aci�.

� Widzi mi si� to osielsk� baj�d� � Milva wzi�a od niego menzurk�, wypi�a z rozmachem i otrz�sn�a si�. - Nie mo�e to by�, by ro�lina tak� moc mia�a.

� Niezawodna to prawda!�� zawo�a� zapalczywie krasnolud. - Ale roztropni zielarze wynale�li spos�b, by si� ochroni�. Znalaz�szy airaun�, trzeba umota� do korzenia postronek jednym ko�cem, do drugiego zasi� ko�ca postronka uwi�za� psa�

� Albo �wini� � wtr�ci� gnom.

� Albo dzik� �wini� � doda� powa�nie Jaskier.

� G�upi�, poeto. Rzecz w tym, by to sobaka albo �winia mandragor� z ziemi wytarga�a, w�wczas kl�twy i uroki zielska na ci�gn�cego zwierzaka spadn�, zielarz zasi�, daleko i bezpiecznie w chaszczach ukryty, ca�o ujdzie. Co, panie Regis? S�usznie m�wi�?

� Metoda jest interesuj�ca � przyzna� alchemik, u�miechaj�c si� zagadkowo. - G��wnie przez jej pomys�owo��. Minusem jest jednak daleko posuni�ta komplikacja. Wszak�e teoretycznie wystarczy�by sam postronek, bez poci�gowego zwierz�cia. Nie pos�dza�bym mandragory o zdolno�� rozpoznania, kto ci�gnie za postronek. Czary i kl�twy zawsze powinny spa�� na sznurek, kt�ry jest przecie� ta�szy i mniej k�opotliwy w obs�udze ni� pies, �e o �wini nie wspomn�.

� Kpicie?

� Gdzie�bym �mia�. M�wi�em, podziwiam pomys�owo��. Bo jakkolwiek mandragora, wbrew powszechnej opinii, nie jest zdolna do rzucania urok�w czy kl�tw, jest to w stanie �wie�ym ro�lina silnie toksyczna, tak dalece, �e truj�ca jest nawet gleba wok� korzenia. Pry�niecie �wie�ego soku na twarz lub na skaleczon� d�o�, ba, nawet wdychanie oparu mo�e mie� fatalne skutki. Ja u�ywam maski i r�kawic, co nie znaczy, bym mia� co� do zarzucenia metodzie postronka.

� Hmmm��� zastanowi� si� krasnolud. - A z owym krzykiem straszliwym, kt�ry wyrywana alrauna wydaje, prawda to?

� Mandragora nie posiada strun g�osowych � wyja�ni� spokojnie alchemik. - To raczej typowe dla ro�lin, nieprawda�? Wydzielana przez k��cze toksyna ma jednak silne dzia�anie halucynogenne. G�osy, krzyki, szepty i inne d�wi�ki to nic innego, jak halucynacje wytwarzane przez pora�ony centralny o�rodek nerwowy.

� Ha, na �mier� zapomnia�em � z ust Jaskra, kt�ry w�a�nie wychyli� menzurk�, wyrwa�o si� st�umione bekni�cie. - Mandragora jest silnie truj�ca! A ja bra�em j� do r�ki! A teraz chlamy ten wywar bez opami�tania�

� Toksyczny jest wy��cznie �wie�y korze� alrauny � uspokoi� go Regis. - M�j jest sezonowany i w�a�ciwie przygotowany, a destylat jest filtrowany. Nie ma powodu do obaw.

� Pewnie, �e nie ma � zgodzi� si� Zoltan. - Bimber zawsze b�dzie bimbrem, p�dzi� go mo�na nawet z szaleju, pokrzywy, rybich �usek i starych sznurowade�. Dawaj szklank�, Jaskier, bo kolejka czeka.

Konsekwentnie nape�niana menzurka okr��y�a kompani�. Wszyscy porozsiadali si� wygodnie na polepie. Wied�min sykn�� i zakl��, poprawi� pozycj�, bo przy siadaniu b�l znowu przeszy� mu kolano. Zobaczy�, �e Regis przygl�da mu si� uwa�nie.

� �wie�a rana?

� Niezbyt. Ale dokucza. Masz tu jakie� zio�a, zdolne u�mierzy� b�l?

� To zale�y od rodzaju b�lu � u�miechn�� si� nieznacznie cyrulik. - I od jego przyczyn. W twoim pocie, wied�minie, wyczuwam dziwny zapach. By�e� leczony magi�? Podawano ci magiczne enzymy i hormony?

� Podawano mi r�ne leki. Nie mia�em poj�cia, �e jeszcze mo�na je wyw�szy� w moim pocie. Masz cholernie czu�y w�ch, Regis.

� Ka�dy ma jakie� zalety. Dla wyr�wnania wad. Jak� dolegliwo�� leczono ci magicznie?

� Mia�em z�aman� r�k� i trzon ko�ci udowej.

� Jak dawno temu?

� Miesi�c z ok�adem.

� I ju� chodzisz? Niebywa�e. Driady z Brokilonu, prawda?

� Jak na to wpad�e�?

� Tylko driady znaj� leki, zdolne tak szybko odbudowa� tkank� kostn�. Na wierzchach twoich d�oni widz� ciemne punkty, miejsca, w kt�re wnikn�y korzonki conynhaeli i symbiotyczne p�dy purpurowego �ywokostu. Conynhael� umiej� si� pos�ugiwa� wy��cznie driady, a purpurowy �ywokost nie ro�nie poza Brokilonem.

� Brawo. Bezb��dna dedukcja. Mnie jednak interesuje co� innego. Z�amano mi ko�� uda i przedrami�. Silne b�le odczuwam natomiast w kolanie i w �okciu.

� Typowe � pokiwa� g�ow� cyrulik. - Magia driad odbudowa�a ci uszkodzon� ko��, ale jednocze�nie spowodowa�a ma�� rewolucj� w pniach nerwowych. Skutek uboczny, najsilniej odczuwalny w stawach.

� Co mo�esz mi na to poradzi�?

� Nic, niestety. Jeszcze przez d�ugi czas b�dziesz nieomylnie przewidywa� s�ot�. Zim� b�le si� nasil�. Nie zaleca�bym ci jednak silnych lek�w znieczulaj�cych. Zw�aszcza narkotyk�w. Jeste� wied�minem, w twoim przypadku jest to absolutnie niewskazane.

� Polecz� si� wi�c twoj� mandragor� � Wied�min uni�s� nape�nion� menzurk�, kt�r� w�a�nie wr�czy�a mu Milva, wypi� do dna i zakaszla�, a� �zy nap�yn�y mu do oczu. - Ju� mi, cholera, lepiej.

� Nie jestem pewien � Regis u�miechn�� si� zaci�ni�tymi wargami � czy leczysz w�a�ciw� chorob�. Przypominam te�, �e winno si� leczy� przyczyny, nie za� objawy.

� Nie w przypadku tego wied�mina � parskn�� nieco ju� rumiany Jaskier, przys�uchuj�cy si� rozmowie. - Jemu akurat, na jego zmartwienia, gorza�ka dobrze zrobi.

� Tobie te� powinna � Geralt zmrozi� poet� wzrokiem. - Zw�aszcza, je�li ci od niej j�zor sko�owacieje.

� Na to bym raczej nie liczy� � u�miechn�� si� znowu cyrulik. - W sk�ad preparatu wchodzi belladonna. Wiele alkaloid�w, w tym skopolamina. Zanim mandragora was rozbierze, wszyscy niezawodnie dacie mi popis elokwencji.

� Popis czego?�� spyta� Percival.

� Wymowno�ci. Przepraszam. U�ywajmy prostszych s��w.

Geralt skrzywi� wargi w pseudou�miechu.

� S�usznie � powiedzia�. - �atwo popa�� w manier� i zacz�� u�ywa� takich s��w na co dzie�. Ludzie maj� w�wczas rozm�wc� za aroganckiego b�azna.

� Albo za alchemika � powiedzia� Zoltan Chivay, czerpi�c menzurk� z cebra.

� Lub za wied�mina � parskn�� Jaskier � kt�ry naczyta� si�, by m�c imponowa� pewnej czarodziejce. Czarodziejki, moi panowie, na nic tak nie lec�, jak na wyszukany bajer. Prawd� m�wi�, Geralt? No, opowiedz nam co��

� Opu�� kolejk�. Jaskier � przerwa� zimno Wied�min.

� Za szybko dzia�aj� na ciebie zawarte w tym bimbrze alkaloidy. Rozgada�e� si�.

� Przesta�by�, Geralt � skrzywi� si� Zoltan � z tymi twymi sekretami. Wiele nowego nam Jaskier nie powiedzia�. Nic na to nie poradzisz, �e jeste� chodz�c� legend�. Historie o twoich przygodach grywa si� w teatrzykach kukie�kowych. W tym i histori� o tobie i czarodziejce imieniem Guinevere.

� Yennefer � poprawi� p�g�osem Regis. - Ogl�da�em taki spektakl. Histori� o polowaniu na d�inna, o ile mnie pami�� nie myli.

� By�em przy tym polowaniu � pochwali� si� Jaskier. - �miechu by�o, powiadam wam�

� Opowiedz wszystkim � Geralt wsta�. - Popijaj�c i ubarwiaj�c �adnie. Ja id� si� przej��.

� Ej�e � �achn�� si� krasnolud. - Nie ma si� o co obra�a�

� Nie zrozumia�e� mnie, Zoltan. Id� ul�y� p�cherzowi. C�, zdarza si� to nawet chodz�cym legendom.

Noc by�a zimna jak wszyscy diabli. Konie tupa�y i pochrapywa�y, para bucha�a im z nozdrzy. Zalana ksi�ycowym �wiat�em buda cyrulika wygl�da�a i�cie bajecznie. Wypisz, wymaluj, chatka le�nej wr�ki. Wied�min zapi�� spodnie.

Milva, kt�ra wysz�a wkr�tce po nim, chrz�kn�a niepewnie. Jej d�ugi cie� zr�wna� si� z jego cieniem.

� Czemu z powrotem zw��czysz?�� spyta�a. - Naprawde� si� na nich roze�li�?

� Nie � zaprzeczy�.

� Po kiego biesa stoisz tu tedy sam, po ksi�ycu?

� Licz�.

� H�?

� Od wyruszenia z Brokilonu min�o dwana�cie dni, w czasie kt�rych przeby�em jakie� sze��dziesi�t mil. Ciri, jak g�osi plotka, jest w Nilfgaardzie, stolicy cesarstwa, mie�cie, od kt�rego dzieli mnie, wed�ug ostro�nych rachunk�w, co� oko�o dw�ch i p� tysi�ca mil. Z prostej kalkulacji wynika, �e w tym tempie dotr� tam za rok i cztery miesi�ce. Co ty na to?

� Nic � Milva wzruszy�a ramionami, chrz�kn�a znowu. - Nie umiem rachowa� tak dobrze, jak ty. Czyta� ni pisa� w og�le nie umiem. Jestem g�upia, prosta dziewucha ze wsi. �adna dla ciebie kompania. Ni druh do gadki.

� Nie m�w tak.

� W�dy to prawda � odwr�ci�a si� gwa�townie. - Po co� mi te dni i te mile wyliczy�? Bym ci co poradzi�a? Otuchy doda�a? L�k tw�j odp�dzi�a, st�umi�a �al, co targa tob� gorzej ni�li b�l w po�amanym kulasie? Nie umiem! Tobie kogo innego trza. Tamtej, o kt�rej Jaskier gada�. M�drej, uczonej. Ukochanej.

� Jaskier jest papla.

� Ju�ci. Ale czasem z g�ow� paple. Wracajmy, chc� si� jeszcze napi�.

� Milva?

� Czego?

� Nigdy mi nie powiedzia�a�, dlaczego zdecydowa�a� si� jecha� ze mn�.

� Nigdy� nie pyta�.

� Teraz pytam.

� Teraz za p�no. Teraz ju� sama nie wiem.

� No, jeste�cie nareszcie � ucieszy� si� na ich widok Zoltan, wyra�nie ju� zmienionym g�osem. - A my�my tu, wystawcie sobie, ustalili, �e Regis rusza z nami w dalsz� drog�.

� Doprawdy?�� Wied�min spojrza� na cyrulika uwa�nie. - Sk�d ta nag�a decyzja?

� Pan Zoltan � nie spu�ci� oczu Regis � u�wiadomi� mi, �e moje okolice ogarn�a wojna znacznie powa�niejsza, ni� wynika�o to z opowie�ci uciekinier�w. Powr�t w tamte strony nie wchodzi w gr�, pozostanie na tym pustkowiu nie wydaje si� m�dre. Samotne w�drowanie r�wnie�.

� A my, cho� zupe�nie ci nie znani, wygl�damy na takich, z kt�rymi w�druje si� bezpiecznie. Wystarczy� ci jeden rzut oka?

� Dwa � odrzek� z lekkim u�miechem cyrulik. - Jeden na kobiety, kt�rymi si� opiekujecie. Drugi na ich dzieci.

Zoltan bekn�� gromko, skrobn�� menzurk� o dno cebrzyka.

� Pozory mog� myli� � zadrwi�. - Mo�e my zamierzamy sprzeda� te baby w niewol�? Percival, zr�b no co� z tym aparatem. Odkr�� troch� zaw�r albo co? Chcemy si� napi�, a ciecze jak krew z nosa.

� Ch�odnica nie wyrobi. Wygon b�dzie ciep�y.

� Nie szkodzi. Noc jest ch�odna.

Ciep�awy samogon ostro pobudzi� konwersacj�. Jaskier, Zoltan i Percival nabrali rumie�c�w, g�osy zmieni�y im si� jeszcze bardziej � w przypadku poety i gnoma mo�na by�o ju� w zasadzie m�wi� o lekkim be�kocie. Zg�odniawszy, towarzystwo �u�o zimn� konin� i pogryza�o znalezione w chacie korzonki chrzanu, roni�c �zy, bo chrzan by� r�wnie krzepki jak bimber. Ale dodawa� ognia dyskusji.

Regis nagle da� wyraz zdziwieniu, gdy okaza�o si�, �e finalnym celem w�dr�wki nie jest enklawa masywu Mahakam, odwieczna i bezpieczna krasnoludzka siedziba. Zoltan, kt�ry zrobi� si� jeszcze gadatliwszy od Jaskra, o�wiadczy�, �e do Mahakamu nie wr�ci pod �adnym pozorem, i da� upust swej niech�ci wobec panuj�cych tam porz�dk�w, zw�aszcza za� wobec polityki i absolutnej w�adzy starosty Mahakamu i wszystkich krasnoludzkich klan�w, Brouvera Hooga.

� Stary grzyb!�� wrzasn�� i naplu� w palenisko piecyka. - Spojrzysz i nie wiesz, �ywy czy wypchany. Prawie si� nie rusza, i dobrze, jako �e pierdzi przy ka�dym poruszeniu. Nie spos�b zrozumie�, co gada, bo mu si� broda z w�sami sklei�a zesch�ym barszczem. Ale rz�dzi wszystkim i wszystkimi, wszyscy musz� ta�czy�, jak zagra�

� Trudno jednak twierdzi�, by polityka starosty Hooga by�a z�a � wtr�ci� Regis. - To dzi�ki jego zdecydowanym akcjom krasnoludy od��czy�y si� od elf�w i nie walcz� ju� wsp�lnie ze Scoia'tael. A dzi�ki temu usta�y pogromy, dzi�ki temu nie dosz�o do karnej ekspedycji na Mahakam. Spolegliw�� w kontaktach z lud�mi przynosi owoce.

� G�wno prawda � Zoltan wychyli� menzurk�. - W sprawie Wiewi�rek staremu piernikowi nie sz�o o �adn� spolegliwo��, lecz o to, �e zbyt wielu m�odzik�w rzuca�o robot� w kopalniach i ku�niach, przy��cza�o si� do elf�w, by w komandach za�y� swobody i m�skiej przygody. Gdy zjawisko uros�o do rozmiar�w problemu, Brouver Hoog wzi�� g�wniarzy w twarde karby. Gdzie� mia� zabijanych przez Wiewi�rki ludzi i bimba� na represje, spadaj�ce z tego tytu�u na krasnolud�w, w tym i na wasze os�awione pogromy. Te ostatnie guzik go obchodzi�y i guzik obchodz�, bo krasnolud�w osiad�ych w miastach uwa�a za odszczepie�c�w. Co si� za� tyczy zagro�enia w postaci karnych ekspedycji na Mahakam, to nie roz�mieszajcie mnie, mili moi. Nijakiego zagro�enia nie ma i nie by�o, bo �aden z kr�l�w nie o�mieli�by si� ruszy� Mahakamu nawet palcem. Wi�cej wam powiem: nawet Nilfgaardczycy, gdyby uda�o im si� opanowa� otaczaj�ce masyw doliny, Mahakamu ruszy� si� nie o�miel�. Wiecie, dlaczego? Powiem wam: Mahakam to stal. I nie byle jaka. Tam jest w�giel, tam s� magnetytowe rudy, nieprzebrany pok�ad. Wsz�dzie indziej aby sama darni�wka.

� I technika jest w Mahakamie � wtr�ci� Percival Schuttenbach. - Hutnictwo i metalurgia! Wielkie piece, nie jakie� tam zasrane dymarki. M�oty wodne i parowe�

� Masz, Percival, golnij sobie � Zoltan poda� gnomowi nape�nione znowu naczynie � bo zanudzisz nas t� twoj� technik�. Wszyscy wiedz� o technice. Ale nie wszyscy wiedz�, �e Mahakam eksportuje stal. Do Kr�lestw, ale i do Nilfgaardu te�. A je�li nas kto palcem tknie, zniszczymy warsztaty i zalejemy kopalnie. A w�wczas bijcie si�, ludzie, ale na d�bowe pa�y, krzemienie i o�le szcz�ki.

� Niby taki zawzi�ty jeste� na Brouvera Hooga i porz�dki w Mahakamie � zauwa�y� Wied�min � a nagle zacz��e� m�wi� "my".

� A i owszem � potwierdzi� zapalczywie krasnolud. - Jest co� takiego jak solidarno��, nie? Przyznam, �e troch� te� i duma mnie rozpiera, �e�my m�drzejsi od pysza�k�w elf�w. Nie zaprzeczycie chyba? Elfy przez par� setek lat udawa�y, �e was, ludzi, wcale nie ma. W niebo patrza�y, kwiatki w�cha�y, a na widok cz�owieka odwraca�y wypacykowane oczka. A gdy si� okaza�o, �e to nic nie daje, nagle ockn�y si� i z�apa�y za bro�. Postanowi�y zabija� i da� si� pozabija�. A my, krasnoludy? My�my si� przystosowali � Nie, nie dali�my si� wam podporz�dkowa�, niech si� wam to nie marzy. To my�my was sobie podporz�dkowali. Ekonomicznie.

� Prawd� powiedziawszy � odezwa� si� Regis � wam by�o �atwiej si� przystosowa� ni� elfom. Elf�w integruje ziemia, terytorium. Was integruje klan. Gdzie klan, tam ojczyzna. Gdyby nawet jaki� szczeg�lnie kr�tkowzroczny kr�l zaatakowa� Mahakam, zalejecie kopalnie i bez �alu pow�drujecie gdzie indziej. W inne, odleg�e g�ry. A cho�by i do ludzkich miast.

� A pewnie! W waszych miastach mo�na ca�kiem fajnie �y�.

� Nawet w gettach?�� Jaskier z�apa� oddech po hau�cie destylatu.

� A co z�ego w gettach? Wol� mieszka� w�r�d swoich. Na co mi integracja?

� Byleby nas do cech�w przypu�cili � Percival otar� nos r�kawem.

� W ko�cu kiedy� dopuszcz� � rzek� z przekonaniem krasnolud. - A nie, to b�dziemy partaczy� albo za�o�ymy w�asne cechy, niech zadecyduje zdrowa konkurencja.

� A jednak w Mahakamie jest bezpieczniej ni� w miastach � zauwa�y� Regis. - Miasta mog� w ka�dej chwili p�j�� z dymem. Rozumniej by�oby przeczeka� wojn� w g�rach.

� Komu wola, niech tam idzie � Zoltan naczerpa� z cebra. - Mnie milsza swoboda, a w Mahakamie jej nie u�wiadczysz. Nie wyobra�acie sobie, jak wygl�da w�adza starego. On zabra� si� ostatnio za regulacj� spraw, jak to nazywa, spo�ecznych. Dla przyk�adu: wolno nosi� szelki azali nie. Je�� karpia od razu czy czeka�, a� si� galareta zetnie. Jest li gra na okarynie zgodna z nasz� wielowiekow� krasnoludzk� tradycj� azali to zgubny wp�yw zgni�ej i dekadenckiej kultury ludzi. Po ilu latach pracy mo�na z�o�y� wniosek o przydzia� sta�ej �ony. Kt�r� r�k� si� podciera�. W jakiej odleg�o�ci od kopalni dozwala si� gwizda�. I temu podobne sprawy o �ywotnym znaczeniu. Nie, ch�opcy, ja nie wracam pod g�r� Carbon. Nie mam ochoty sp�dzi� �ycia na przodku w kopalni. Czterdzie�ci lat na dole, o ile wcze�niej nie pierdyknie metan. Ale my ju� mamy inne plany, co, Percival? My�my ju� sobie zapewnili przysz�o��

� Przysz�o��, przysz�o�� - gnom wypi� menzurk�, smarkn�� i spojrza� na krasnoluda nieco ju� zamglonym wzrokiem. - Nie m�wmy hop, Zoltan. Bo jeszcze mog� nas z�apa�, a wtedy nasza przysz�o�� to stryczek� Albo Drakenborg.

� Zamknij g�b� � warkn�� krasnolud, patrz�c na niego gro�nie. - Rozgada�e� si�!

� Skopolamina � mrukn�� z cicha Regis.

Gnom bajdurzy�. Milva by�a ponura. Zoltan, zapomniawszy, �e ju� raz to czyni�, opowiada� wszystkim o Hoogu, starym grzybie, staro�cie Mahakamu. Geralt, zapomniawszy, �e ju� raz wys�ucha�, s�ucha�. Regis te� s�ucha� i nawet dodawa� komentarze, zupe�nie niespeszony tym, �e jest jedynym trze�wym w mocno ju� pijanym towarzystwie. Jaskier brzd�ka� na lutni i �piewa�.

� Idiota � skomentowa�a Milva. Jaskier nie przej�� si�.

��Puchar��� be�kota� Percival Schuttenbach. - Kielich, znaczy� Z jednego kawa�ka mlecznego opalu wyr�ni�ty� O, taki wielki. Znalaz�em go na szczycie g�ry Montsalvat. Brzeg mia� wysadzany jaspisami, a podstawa by�a ze z�ota. Istne cudo�

� Nie dawajcie mu wi�cej w�dki � powiedzia� Zoltan Chivay.

� Zaraz, zaraz � zaciekawi� si� Jaskier, r�wnie� nieco be�kocz�c. - Co sta�o si� z tym legendarnym kielichem?

� Wymieni�em go na mu�a. Potrzebowa�em mu�a, by przewie�� �adunek� Korundy i krystaliczny w�giel. Mia�em tego� Eee� Ca�� kup� Eeeep� �adunek, znaczy, ci�ki, bez mu�a ani rusz� Po choler� mi by� ten puchar?

� Korundy? W�giel?

� No, po waszemu rubiny i diamenty. Bardzo� eeep� przydatne.

� Ja my�l�.

� Do �widr�w i do pilnik�w. Do �o�ysk. Mia�em tego ca�� kup�

� S�yszysz, Geralt?�� Zoltan machn�� r�k� i chocia� siedzia�, o ma�o nie przewr�ci� si� od tego machni�cia. - Ma�y jest, to pr�dko si� ur�n��. Kupa diament�w mu si� �ni. Uwa�aj, Percival, �eby ci si� ten sen nie sprawdzi�! W po�owie. Tej, kt�ra nie dotyczy diament�w!

� Sny, sny � zabe�kotal znowu Jaskier. - A ty, Geralt? Znowu �ni�e� o Ciri? Bo trzeba ci wiedzie�, Regis, �e Geralt ma prorocze sny! Ciri to Dziecko Niespodzianka, Geralt zwi�zany jest z ni� wi�zami przeznaczenia, dlatego widzi j� w snach. Trzeba ci te� wiedzie�, �e my do Nilfgaardu jedziemy, aby odebra� nasz� Ciri cesarzowi Emhyrowi, kt�ry j� porwa�. Ale niedoczekanie jego, sukinsyna, bo my j� odbijemy, zanim si� obejrzy! Powiedzia�bym wam wi�cej, ch�opcy, ale to tajemnica. Straszna, g��boka i mroczna tajemnica� Nikt nie mo�e si� o tym dowiedzie�, rozumiecie? Nikt!

� Ja nie nie s�ysza�em � zapewni� Zoltan, patrz�c bezczelnie na wied�mina. - Chyba sk�rek wlaz� mi do ucha.

� Takie sk�rki to istna plaga � przyzna� Regis, udaj�c, �e d�ubie w uchu.

� Do Nilfgaardu w�drujemy��� Jaskier opar� si� o krasnoluda w celu utrzymania r�wnowagi, co w du�ej mierze okaza�o si� b��dem. - Jest to, jak powiedzia�em, tajemnica. Cel sekretny!

� I w samej rzeczy przemy�lnie ukryty � kiwn�� g�ow� cyrulik, rzucaj�c okiem na bladego ze z�o�ci Geralta. - Analizuj�c kierunek waszego marszu, nawet najbardziej podejrzliwy osobnik nie domy�li si� celu w�dr�wki.

� Milva, co ci jest?

� Nie odzywaj si� do mnie, pijany g�upku.

� Hej ona p�acze! Hej, patrzcie�

� Id� do biesa, m�wi�! - �uczniczka otar�a �zy. - Bo ci� mi�dzy oczy zdziel�, wierszokleto ty ch�do�ony� Dawaj szklenic�, Zoltan�

� Gdzie� si� zapodzia�a��� wybe�kota� krasnolud. - O, jest. Dzi�ki, cyruliku� A gdzie, u diab�a, jest Schuttenbach?

� Wyszed�. Jaki� czas temu. Jaskier, przypominam, obieca�e� opowiedzie� mi histori� o Dziecku Niespodziance.

� Zaraz. Zaraz, Regis. Tylko sobie �ykn� I wszystko o opowiem� O Ciri, o wied�minie� Z detalami�

� Na pohybel skurwysynom!

� Cichaj�e, krasnoludzie! Dzieciaka przed cha�up� pobudzisz!

� Nie z�o�� si�, �uczniczko. Masz, napij si�.

� Eeeech � Jaskier potoczy� po sza�asie lekko b��dnym wzrokiem. - �eby mnie tak teraz zobaczy�a hrabina de Lettenhove�

� Kto?

� Niewa�ne. Cholera, ten bimber faktycznie rozwi�zuje j�zyk� Geralt, nala� ci jeszcze? Geralt!

� Daj mu pok�j � powiedzia�a Milva. - Niech �ni.

Stoj�ca na skraju wsi stodo�a dudni�a muzyk�, muzyka dopad�a ich, zanim jeszcze podjechali, wype�ni�a podnieceniem. Mimo woli zacz�li ko�ysa� si� w siod�ach id�cych st�pa koni, najpierw w rytm g�uchego huku b�bna i basetli, potem, gdy byli bli�ej, w takt melodii wy�piewywanej przez g�le i piszcza�ki. Noc by�a zimna, ksi�yc l�ni� w pe�ni, w jego po�wiacie szopa, rozjarzona bij�cym przez szpary w deskach �wiat�em, wygl�da�a jak bajeczny, czarodziejski zamek.

Z wr�t szopy bi� gwar i blask, migotliwy od cieni pl�saj�cych par.

Gdy weszli, muzyka �cich�a natychmiast, rozp�yn�a si� w przeci�g�ym, fa�szywym akordzie. Rozta�czeni i spoceni wie�niacy rozst�pili si�, schodz�c z klepiska, skupili przy �cianach i s�upach. Ciri, id�ca obok Mistle, widzia�a rozszerzone strachem oczy dziewczyn, zauwa�a�a twarde, zawzi�te, gotowe na wszystko spojrzenia m�czyzn i ch�opak�w. S�ysza�a rosn�cy szept i pomruk, g�o�niejszy ni� pow�ci�gliwe buczenie dud, ni� owadzie brz�czenie skrzypek i g�li. Szept. Szczury� Szczury� Rozb�jniki�

� Bez l�ku � powiedzia� g�o�no Giselher, rzucaj�c oniemia�ym muzykantom nabity i brz�cz�cy mieszek. - Przyjechali�my si� bawi�. Festyn jest dla wszystkich, nieprawda�?

� Gdzie tu jest piwo?�� Kayleigh potrz�sn�� sakiewk�. - I gdzie tu jest go�cinno��?

� I dlaczego tak tu cicho?�� Iskra rozejrza�a si� dooko�a. - Jechali�my tu z g�r na zabaw�. Nie na styp�!

Kt�ry� z wie�niak�w prze�ama� wreszcie wahanie, podszed� do Giselhera z ociekaj�cym pian� gliniakiem. Giselher przyj�� z uk�onem, wypi�, grzecznie i obyczajnie podzi�kowa�. Kilku ch�op�w krzykn�o ochoczo. Ale reszta milcza�a.

� Ej, kumotrzy � zawo�a�a znowu Iskra. - Ochota do ta�ca bierze, ale widz�, �e wpierw trzeba was rozrusza�!

Pod �cian� szopy sta� ci�ki st�, zastawiony glinianymi naczyniami. Elfka klasn�a w d�onie, zwinnie wskoczy�a na d�bowy blat. Ch�opi co pr�dzej pozbierali naczynia, te, kt�rych zabra� nie zd��yli, Iskra usun�a zamaszystym kopniakiem.

� No, panowie grajkowie � wpar�a pi�ci w biodra, wstrz�sn�a w�osami. - Poka�cie, co umiecie. Muzyka!

Szybko wybi�a obcasami takt. B�ben powt�rzy�, basetla i sza�amaja zawt�rowa�y. Melodi� podchwyci�y fujarki i g�le, pr�dziutko komplikuj�c, wyzywaj�c Iskr� do zmiany kroku i rytmu. Elfka, kolorowa i lekka jak motyl, dopasowa�a si� z �atwo�ci�, zapl�sa�a. Wie�niacy zacz�li klaska�.

� Falka!�� zawo�a�a Iskra, mru��c przed�u�one ostrym makija�em oczy. - Z mieczem jeste� szybka! A w ta�cu? Dotrzymasz mi kroku?

Ciri wyzwoli�a si� spod ramienia Mistle, odwi�za�a z szyi chustk�, zdj�a beret i kubraczek. Jednym skokiem znalaz�a si� na stole obok elfki. Ch�opi wrzasn�li ochoczo, b�ben i basetla zahucza�y, dudy za�piewa�y j�kliwie.

� Gra�, muzykanci!�� wrzasn�a Iskra. - Od ucha! I �ywiej!

Chwyciwszy si� pod boki i ostro odrzuciwszy g�ow�, elfka zadrobila nogami, zapl�sa�a, wystuka�a obcasami szybkie, rytmiczne staccato. Ciri, urzeczona rytmem, powt�rzy�a kroki. Elfka za�mia�a si�, podskoczy�a, zmieni�a rytm. Ciri gwa�townym szarpni�ciem g�owy strz�sn�a z czo�a w�osy, powt�rzy�a idealnie. Zapl�sa�y obie jednocze�nie, ka�da jak lustrzane odbicie drugiej. Ch�opi wrzeszczeli, bili brawo. G�le i skrzypki zanios�y si� wysokim �piewem, dr�c na strz�py miarowe, powa�ne buczenie basetli i zawodzenie dud.

Ta�czy�y obydwie, wyprostowane jak trzciny, dotykaj�c si� �okciami wspartych o biodra r�k. Podk�wki obcas�w wybija�y rytm, st� trz�s� si� i dygota�, w �wietle �oj�wek i pochodni wirowa� kurz.

� Szybciej!�� ponagli�a grajk�w Iskra. - Z �yciem! To ju� nie by�a muzyka, to by�o szale�stwo.

� Ta�cz, Falka! Zapami�taj si�!

Obcas, czubek buta, obcas, czubek buta, obcas, wykrok i podskok, ruch ramieniem, pi�ci na biodrach, obcas, obcas. St� dygocze, �wiat�o faluje, t�um faluje, wszystko faluje, ca�a szopa ta�czy, ta�czy, ta�czy� T�um wrzeszczy, Giselher wrzeszczy, Asse wrzeszczy, Mistle �mieje si�, klaszcze, wszyscy klaszcz� i tupi�, szopa dr�y, ziemia dr�y, �wiat dr�y w posadach. �wiat? Jaki �wiat? Nie ma ju� �wiata, nie ma nic, jest tylko taniec, taniec� Obcas, czubek buta, obcas� �okie� Iskry� Gor�czka, gor�czka� R�n� ju� tylko skrzypki, fujarki, basetla i dudy, b�bnista tylko wznosi i opuszcza pa�eczki, jest ju� niepotrzebny, takt wybijaj� one. Iskra i Ciri, ich obcasy, a� huczy i ko�ysze si� st�, huczy i ko�ysze si� ca�a szopa� Rytm, rytm jest w nich, muzyka jest w nich, one s� muzyk�. Ciemne w�osy Iskry ta�cz� nad czo�em i na ramionach. Struny g�li zanosz� si� zgor�czkowanym, p�omiennym, si�gaj�cym najwy�szych rejestr�w �piewem. Krew wali w skroniach.

Zapami�tanie. Zapomnienie.

Jestem Falka. Zawsze by�am Falk�! Ta�cz, Iskra! Klaszcz, Mistle! Skrzypki i fujarki ko�cz� melodi� ostrym, wysokim akordem, Iskra i Ciri punktuj� koniec ta�ca jednoczesnym �omotni�ciem obcas�w, a ich �okcie nie trac� przy tym kontaktu. Dysz� obie, rozedrgane, mokre, lgn� do siebie nagle, obejmuj�, obdarzaj� si� wzajem potem, gor�cem i szcz�ciem. Szopa eksploduje jednym wielkim wrzaskiem, klaskaniem dziesi�tk�w d�oni.

� Falka, ty diablico � dyszy Iskra. - Gdy znudzi si� nam rozb�j, p�jdziemy w �wiat zarabia� jako tancerki�

Ciri te� dyszy. Nie jest w stanie powiedzie� ani s�owa. �mieje si� tylko spazmatycznie. Po jej policzku p�ynie �za.

W t�umie nagle krzyk, zamieszanie. Kayleigh gwa�townie popycha pot�nego wie�niaka, wie�niak popycha Kayleigha, obaj utykaj� w �cisku, migaj� wzniesione pi�ci. Reef doskakuje, w �wietle pochodni b�yska sztylet.

� Nie! Sta�! - krzyczy przenikliwie Iskra. - �adnej rozr�by!

� To jest noc ta�ca!�� elfka bierze Ciri za r�k�, obie sfruwaj� ze sto�u na klepisko. - Grajkowie, gra�! Kto chce pokaza�, jak umie skaka�, prosz� z nami! No, kto odwa�ny?

Basetla monotonnie buczy, w buczenie wdziera si� przeci�g�e zawodzenie dud, po nim wysoki, dziki �piew g�li. Wie�niacy �miej� si�, szturchaj� wzajem, pokonuj� wahanie. Jeden, barczysty i jasnow�osy, porywa Iskr�. Drugi, m�odszy i szczuplejszy, niepewnie k�ania si� przed Ciri. Ciri hardo podrzuca g�ow�, ale zaraz po tym u�miecha si� przyzwalaj�co. Ch�opak zaciska d�onie na jej talii, Ciri k�adzie swoje na jego ramionach. Dotyk przeszywa j� jak ognisty grot, wype�nia rozt�tnionym pragnieniem.

� Z �yciem, muzykanci!

Szopa dr�y od krzyku, wibruje rytmem i melodi�.

Ciri ta�czy.

Ptaki, jak zwykle, wyprzedzi�y wsch�d s�o�ca, wype�niaj�c szar� i mglist� cisz� �witu istn� eksplozj� �wierkania. Jak zwykle, pierwsze gotowe do drogi by�y milcz�ce kobiety z Kern�w i ich dzieci. R�wnie szybki i energiczny okaza� si� cyrulik Emiel Regis, do��czaj�c z podr�nym kosturem i sk�rzan� torb� na ramieniu. Reszta kompanii, kt�ra noc� rozprawi�a si� z destylarni�, nie by�a tak rze�ka. Ch��d poranka wybudzi� i ocuci� birbant�w, ale nie zdo�a� ca�kowicie unicestwi� skutk�w dzia�ania mandragorowego samogonu. Geralt ockn�� si� w k�cie lepianki z g�ow� na podo�ku Milvy. Zoltan i Jaskier, obj�ci, le�eli na stercie alraunowych korzeni, chrapi�c tak, �e a� powiewa�y wisz�ce na �cianach wi�zki zi�. Percival odnalaz� si� za cha�up�, zwini�ty w k��bek w krzaku czeremchy i nakryty s�omian� rog�k� s�u��c� Regisowi do wycierania but�w. Ca�a pi�tka zdradza�a wyra�ne, cho� zr�nicowane symptomy zm�czenia i intensywnie koi�a pragnienie przy �r�de�ku.

Gdy jednak rozwia�y si� mg�y i czerwona kula s�o�ca zap�on�a w koronach sosen i modrzewi Fen Cam, kompania by�a ju� w drodze, �wawo maszeruj�c w�r�d kurhan�w. Prowadzi� Regis, za nim kroczyli Percival i Jaskier, dodaj�c sobie animuszu �piewan� na dwa g�osy ballad� o trzech siostrach i wilku �elaznym. Za nimi tupa� Zoltan Chivay, ci�gn�c za wodze cisawego ogiera. Krasnolud znalaz� w obej�ciu cyrulika s�kat� lag� z jesionowego drewna, teraz wali� ni� we wszystkie mijane menhiry i �yczy� dawno umar�ym elfom wiecznego odpoczynku, za� siedz�cy na jego ramieniu Feldmarsza�ek Duda stroszy� pi�ra i od czasu do czasu skrzecza� niech�tnie, niewyra�nie i jako� bez przekonania.

Najmniej odporn� na airaunowy destylat okaza�a si� Milva. Maszerowa�a z wyra�nym trudem, by�a spocona, blada i z�a jak osa, nie odpowiada�a nawet na szczebiotanie dziewuszki z warkoczykami, wiezionej na siodle karosza. Geralt nie pr�bowa� wi�c nawi�za� rozmowy, sam r�wnie� nie by� w najlepszym nastroju.

Mg�a, a tak�e wy�piewywane g�o�nymi, acz nieco przepitymi g�osami perypetie �elaznego wilka sprawi�y, �e na grupk� wie�niak�w wpakowali si� nag�e i bez ostrze�enia. Ch�opi natomiast s�yszeli ich ju� z daleka i czekali, stoj�c nieruchomo w�r�d zarytych w ziemi� monolit�w, a ich szare siermi�gi znakomicie ich maskowa�y. Niewiele brakowa�o, by Zoltan Chivay zdzieli� jednego lag�, bior�c go za kamie� nagrobny.

� Ohohoho!�� krzykn��. - Wybaczcie, ludzie! Nie zauwa�y�em was. Dobry dzie�! Powita�!

Dziesi�tka ch�op�w wymrucza�a niesk�adnym ch�rem odpowied� na pozdrowienie, ponuro przypatruj�c si� kompanii. W r�kach wie�niacy �ciskali �opaty, oskardy i s��niowej d�ugo�ci zaostrzone ko�ki.

� Witajcie � powt�rzy� krasnolud. - Zgaduj�, �e�cie z obozu nad Chotl�. Utrafi�em?

Zamiast odpowiedzie�, jeden z ch�op�w wskaza� reszcie konia Milvy.

� Kary � powiedzia�. - Widzicie?

� Kary � powt�rzy� drugi i obliza� wargi. - I�cie, kary. W sam raz b�dzie.

� H�? - Zoltan zauwa�y� spojrzenia i gesty. - No, kary. I co z tego? Przecie to ko�, nie �yrafa, dziwowa� si� nie ma czemu. Co tu porabiacie, kumotrzy, na tym cmentarzysku?

� A wy?�� ch�op obrzuci� kompani� niech�tnym spojrzeniem. - Co wy tu robicie?

� Kupili�my ten teren � krasnolud spojrza� mu prosto w oczy i stukn�� lag� o menhir. - I mierzymy krokami, czy nas nie oszukali na akrach.

� A my tu w�pierza tropim!

� Kogo?

� W�pierza � powt�rzy� dobitnie najstarszy z ch�op�w, drapi�c si� w czo�o pod sztywn� od brudu filcow� czapk�. - Gdzie� tu swe le�e mie� musi, przekl�tnik. Osinowych ko�k�w nastrugalim, najdziem pot�pie�ca, przebodziem go, coby ju� nie wsta�!

� I wod� �wi�con� mamy w dwojakach, kt�rej nam b�ogos�awiony kap�an u�yczy�! - zawo�a� ochoczo drugi wie�niak, demonstruj�c naczynie. - Pokropim krwiopijc�, niech na wieki wiek�w scze�nie!

� Ha, ha � powiedzia� Zoltan Chivay z u�miechem. - Polowanie, jak widz�, ca�� g�b�, szeroko zakrojone i detalicznie przygotowane. Wampir, m�wicie? No, to macie szcz�cie, dobrzy ludzie. My specjalist� od upior�w w kompanii mamy, wied��

Urwa� i zakl�� z cicha, albowiem Wied�min silnie kopn�� go w kostk�.

� Kto tego wampira widzia�? - spyta� Geralt, wymownym spojrzeniem nakazuj�c towarzyszom milczenie. - Sk�d wiadomo, �e w�a�nie tutaj go nale�y szuka�?

Ch�opi poszeptali mi�dzy sob�.

� Nikt go nie widzia� � przyzna� wreszcie ten w filcowej czapce. - Ani nie s�ysza�. Jak�e jego widzie�, gdy on noc� lata, we �mie? Jak�e jego s�ysze�, gdy on na nietoperzych skrzyd�ach fruwa, bez szmeru i szustu?

� W�pierza nie widzielim � doda� drugi. - Ale �lady strasznego jego procederu by�y. Od kiedy miesi�c w pe�ni, co noc kogo� z naszych morduje upiorzysko. Dwoje ju� rozdar�, na sztuki poszarpa�. Bab� jedn� i otroka jednego. Zgroza a trwoga! Na szmaty w�pierz nieszcz�snych podar�, ca�� z �y� krew wypi�! Tak co nam, bezczynnie trzeciej nocy czeka�?

� Kto powiedzia�, �e sprawc� by� w�a�nie wampir, a nie inny drapie�nik? Kto wpad� na to, by buszowa� po cmentarzysku?

� �wi�tobliwy kap�an tak rzek�. Uczony i pobo�ny cz�ek, bogom dzi�ki, �e do naszego obozu popad�. Zrazu zgad�, �e to w�pierz nas nachodzi. Za kar�, bo�my mod��w zaniedbali i �wi�tynnych datk�w. On nynie w obozie modlitwy odprawia i przegzordyzmy wszelakie, nam za� nakaza� grobowca poszukiwa�, w kt�rym, martwie� dzionki przesypia.

� W�a�nie tutaj?

� A gdzie grobu w�pierza szuka�, je�li nie na �alniku? A to przecie elfowy �alnik, ka�de dziecko wie, �e elfy to rasa pod�a i bezbo�na, co drugi elf po �mierci pot�pie�cem zostaje! Wszystko, co z�e, przez elf�w!

� I balwierzy � powa�nie kiwn�� g�ow� Zoltan. - Prawda. Ka�de dziecko wie. Daleko ten ob�z, o kt�rym by�a mowa?

� Oj, niedaleko�

� A nie rzekajcie im za du�o, ojcze Owsiwuju � warkn�� zaro�ni�ty ch�op z w�osami po brwi, ten, kt�ry ju� poprzednio objawia� niech��. - Diasek ich wie, co oni za jedni, podejrzana to jaka� szajka. Nu�e, do dzie�a. Niech�e konia daj�, a potem id� w swoj� stron�.

� Ano, �wi�ta prawda � rzek� starszy wie�niak. - Trza nam dzie�o ko�czy�, bo czas bie�y. Dajta konia. Tego karego. Potrzebny nam, by w�pierza odszuka�. Zdejm, m��dko, dzieciaka z kulbaki.

Milva, kt�ra przez ca�y czas z oboj�tn� min� gapi�a si� w niebo, popatrzy�a na ch�opa, a rysy zaostrzy�y jej si� niebezpiecznie.

� Do mnie m�wisz, kmiocie?

� W�dy do ciebie. Dawaj karego, potrzebny nam.

Milva potar�a spocony kark i zaci�a z�by, a wyraz jej zm�czonych oczu sta� si� prawdziwie wilczy.

� O co wam chodzi, ludzie?�� Wied�min u�miechn�� si�, pr�buj�c roz�adowa� napi�t� sytuacj�. - Po co wam ko�, o kt�rego tak grzecznie prosicie?

� A jak�e nam inaczej gr�b upiora znale��? W�dy wiada, �e trza na karym �rebcu �alnik objecha�, a u kt�rej mogi�y �rebiec stanie i ruszy� si� z miejsca nie dozwoli, tam w�pierz le�y. Wtedy trza go wykopa� i osinowym ko�kiem przebi�. Nie przeciwcie si�, bo nam w�z albo przew�z. Musim tego karosza mie�!

� Inna ma�� � spyta� pojednawczo Jaskier, wyci�gaj�c ku ch�opu wodze Pegaza � nie mo�e by�?

� Nijak.

� Tedy bieda wam � powiedzia�a przez zaci�ni�te z�by Milva. - Bo ja konia nie dam.

� Jak�e to, nie dasz? Nie baczy�a�, co m�wilim, dziewko? Nam mus!

� Wam. A mnie nie.

� Istnieje rozwi�zanie polubowne � odezwa� si� �agodnie Regis. - Jak rozumiem, pani Milva wzdraga si� przed oddaniem wierzchowca w cudze r�ce�

� Ju�ci � �uczniczka splun�a siarczy�cie. - Wzdrygam si� na sam� my�l.

� Aby wi�c wilk by� syty, a owca ca�a � kontynuowa� spokojnie cyrulik � niechaj�e pani Milva sama wsi�dzie na karosza i dokona koniecznego jakoby objazdu nekropolii.

� Nie b�d� jak g�upia po cmentarzu je�dzi�!

� W�dy ci� nikt nie prosi, dziewko!�� krzykn�� ten z w�osami po brwi. - Do tego trza junaka, chwata, bia�ej g�owie w kuchni przy garnkach si� krz�ta�. Dziewka i owszem, mo�e si� p�niej przyda�, bo przeciw upioru wielce s� �zy dziewicze przydatne, je�li w�pierza pokropi� niemi, sp�onie jako �agiew. Ale �lozy musi czysta i nie ruchana jeszcze m��dka przela�. Nie widzi mi si�, �eby� ty taka by�a, bia�ko. Tegdy ty do niczego niezdatna.

Milva zrobi�a szybki krok do przodu i nieuchwytnym ruchem wyrzuci�a przed siebie praw� pi��. Trzasn�o, g�owa ch�opa odskoczy�a, przez co zaro�ni�ta szyja i podbr�dek utworzy�y znakomity cel. Dziewczyna zrobi�a drugi krok i waln�a na wprost, nasad� otwartej d�oni, wzmagaj�c si�� ciosu skr�tem bioder i barku. Ch�op podrepta� do tylu, zapl�ta� si� we w�asne �apcie i wywali�, ze s�yszalnym trzaskiem uderzaj�c potylic� o menhir.

� Teraz widzisz, do czegom zdatna � powiedzia�a dr��cym z w�ciek�o�ci g�osem �uczniczka, rozcieraj�c pi��. - Kto z nas chwat, a komu przy garnkach miejsce. Wier�, nie ma to jak ku�aczny b�j, po nim wszystko zaw�dy wiadome. Kto junak i chwat, ten na nogach stoi, kto kiep i chur��ga, ten na ziemi le�y. Prawam, kmiotkowie?

Wie�niacy nie spieszyli si� z potwierdzeniem, patrzyli na Milv� z otwartymi g�bami. Ten w filcowej czapce ukl�k� przy powalonym i delikatnie poklepa� go po policzku. Bez efektu.

� Ubity � j�kn��, podnosz�c g�ow�. - Na �mier�. Jak�e to tak, dziewko? Jak�e to tak, wzi�� i cz�eka ubi�?

� Nie chcia�am � szepn�a Milva, opuszczaj�c r�ce i bledn�c do przera�liwo�ci. A potem zrobi�a co�, czego absolutnie nikt si� nie spodziewa�.

Odwr�ci�a si�, zachwia�a, opar�a czo�em o menhir i zwymiotowa�a gwa�townie.

� Co z nim?

� Lekkie wstrz��nienie m�zgu � odrzek� Regis, wstaj�c i zapinaj�c torb�. - Czaszka jest ca�a. Ju� odzyska� przytomno��. Pami�ta, co si� sta�o, pami�ta, jak si� nazywa. To dobrze rokuje. �ywe emocje pani Milvy by�y, na szcz�cie, bezpodstawne.

Wied�min spojrza� na �uczniczk�, siedz�c� opodal pod g�azem z oczami zapatrzonymi w dal.

� To nie jest delikatna panienka, podatna na tego typu emocje � mrukn��. - Win� przypisywa�bym raczej wczorajszemu bimbrowi z belladonn�.

� Ona rzyga�a ju� wcze�niej � wtr�ci� z cicha Zoltan. - Przedwczoraj, �witem bladym. Wszyscy jeszcze spali. Ja my�l�, �e to przez te grzyby, kt�re �arli�my na Turlough. Mnie te� �ywot dwa dni bola�.

Regis spojrza� na wied�mina dziwnym spojrzeniem spod siwiej�cych brwi, u�miechn�� si� zagadkowo, owijaj�c w czarny, we�niany p�aszcz. Geralt podszed� do Milvy, chrz�kn��.

� Jak si� czujesz?

� Podle. Co z kmiotkiem?

� Nic mu nie b�dzie. Oprzytomnia�. Regis zabroni� mu jednak wstawa�. Ch�opi montuj� ko�ysk�, do obozu zawieziemy go mi�dzy dwoma ko�mi.

� We�cie mojego karego.

� Wzi�li�my Pegaza i ciska. �agodniejsze. Wsta�, czas w drog�.

Zwi�kszona liczebnie kompania przypomina�a teraz orszak pogrzebowy i wlok�a si� w pogrzebowym tempie.

� Co powiesz o tym ich wampirze?�� zagadn�� wied�mina Zoltan Chiyay. - Wierzysz w t� histori�?

� Nie widzia�em zabitych. Nic nie mog� powiedzie�.

� To jawna lipa � o�wiadczy� z przekonaniem Jaskier. - Kmiotkowie m�wili, �e zabici byli rozszarpani. Wampir nie rozszarpuje. Wgryza si� w arteri� i wypija krew, zostawiaj�c dwa wyra�ne �lady k��w. Ofiara wcale cz�sto prze�ywa. Czyta�em o tym w specjalistycznej ksi�dze. By�y tam te� grawiury przedstawiaj�ce �lady uk�sze� wampira na �ab�dzich szyjach dziewic. Potwierd�, Geralt.

� Co mam potwierdzi�? Nie widzia�em tych grawiur. Na dziewicach te� ma�o si� wyznaj�.

� Nie kpij. �lady uk�sze� wampirzych musia�e� widywa� nie raz i nie dwa. Zetkn��e� si� kiedy� z przypadkiem, by wampir rozszarpa� ofiar� na strz�py?

� Nie. To si� nie zdarza.

� W przypadku wampir�w wy�szych nigdy � odezwa� si� �agodnie Emiel Regis. - Z tego, co mi wiadomo, nie kalecz� te� w tak straszny spos�b alp, katakan, mul�, brusa ani nosferat. Do�� brutalnie ze zw�okami ofiar obchodz� si� natomiast fleder i ekimma.

� Brawo � Geralt spojrza� na niego z niek�amanym podziwem. - Nie pomin��e� ani jednego rodzaju wampira. I nie wymieni�e� �adnego z mitycznych, istniej�cych tylko w bajkach. Zaiste, imponuj�ca wiedza. Nie mo�esz wi�c te� nie wiedzie�, �e ekimm i fleder�w nigdy nie spotyka si� w naszym klimacie.

� Jak�e wi�c?�� parskn�� Zoltan, wywijaj�c sw� jesionow� lag�. - Kto tedy w naszym klimacie rozdar� ow� bab� i ch�opaka? Sami si� rozszarpali w przyst�pie desperacji?

� Lista stwor�w, kt�rym mo�na by przypisa� ten wyczyn, jest do�� d�uga. Otwiera j� stado zdzicza�ych ps�w, plagi do�� zwyk�ej w wojennych czasach. Nie wyobra�acie sobie, do czego s� zdolne takie psy. Po�owa ofiar przypisywanych chaotycznym potworom idzie w rzeczywisto�ci na konto stad zdzicza�ych podw�rzowych burk�w.

� Wykluczasz wi�c potwory?

� Bynajmniej. Mog�a to by� strzyga, harpia, graveir, ghul�

� Nie wampir?

� Raczej nie.

� Kmiotkowie powo�ywali si� na jakiego� kap�ana � przypomnia� Percival Schuttenbach. - Czy kap�ani znaj� si� na wampirach?

� Niekt�rzy znaj� si� na wielu rzeczach i to do�� dobrze, ich opinie z regu�y warte s� wys�uchania. Niestety, nie wszystkich to dotyczy.

� Zw�aszcza nie takich, kt�rzy w��cz� si� po lasach z uciekinierami � parskn�� krasnolud. - To najpewniej jaki� pustelnik, ciemny eremita z g�uszy. Skierowa� ch�opsk� ekspedycj� na tw�j cmentarz, Regis. Zbieraj�c mandragor� przy pe�ni ksi�yca, nigdy nie zauwa�y�e� tam �adnego wampira? Nawet malutkiego? Tyciego?

� Nie, nigdy � u�miechn�� si� p�g�bkiem cyrulik. - Ale i nie dziwota. Wampir, jak dopiero co s�yszeli�cie, fruwa w ciemno�ciach na nietoperzych skrzyd�ach, bez szmeru ni szustu. �atwo go przegapi�.

� I �atwo dostrzec tam, gdzie go nie ma i nigdy nie by�o � potwierdzi� Geralt. - Gdy by�em m�odszy, �adnych kilka razy zmarnowa�em czas i energi� na uganianie si� za przywidzeniem i zabobonem, kt�ry widzia�a i malowniczo opisa�a ca�a wie�, z so�tysem na czele. Kiedy� przez dwa miesi�ce mieszka�em na zamku nawiedzanym jakoby przez wampira. Wampira nie by�o. Ale nie�le dawali je��.

� Bez w�tpienia zdarza�y ci si� jednak przypadki, gdy pog�oska o wampirze by�a uzasadniona � powiedzia� Regis, nie patrz�c na wied�mina. - Wtedy, jak mniemam, czas i energia nie sz�y na marne. Potw�r gin�� od twego miecza?

� Zdarza�o si�.

� Tak czy inak � rzek� Zoltan � ch�opkowie maj� szcz�cie. My�l� poczeka� w tym ich obozie na Munro Bruysa i ch�opak�w, wam te� nie zaszkodzi odpoczynek. Cokolwiek ubi�o bab� i ch�opca, marny jego los, gdy w obozie b�dzie Wied�min.

� Je�li ju� przy tym jeste�my � zacisn�� wargi Geralt � to bardzo prosz�, by�cie nie rozpowiadali, kim jestem i jak si� nazywam. W pierwszej kolejno�ci pro�ba dotyczy ciebie. Jaskier.

� Twoja wola � kiwn�� g�ow� krasnolud. - Musisz mie� powody. Dobrze, �e w por� nas uprzedzi�e�, bo ob�z ju� wida�.

� I s�ycha� � potwierdzi�a Milva, przerywaj�c d�ugie milczenie. - Jazgot czyni�, �e strach.

� To, co nas dobiega � zrobi� m�dr� min� Jaskier � to zwyczajna symfonia obozu uciekinier�w. Jak zwykle, rozpisana na kilka setek ludzkich gardzieli, tudzie� nie mniej kr�w, owiec i g�si. Partie solowe w wykonaniu k��c�cych si� bab, dr�cych si� dzieci, piej�cego koguta oraz, je�li si� nie myl�, os�a, kt�remu wetkano oset pod ogon. Tytu� symfonii: "Ludzkie zbiorowisko walczy o przetrwanie".

� Symfonia � zauwa�y� Regis, poruszaj�c skrzyde�kami swego szlachetnego nosa � jest, jak zwykle, akustyczno � olfaktoryczna. Od walcz�cego o przetrwanie zbiorowiska bije rozkoszna wo� gotowanej kapusty, warzywa, bez kt�rego przetrwa� wida� nie spos�b. Charakterystyczny akcent zapachowy tworz� r�wnie� efekty potrzeb fizjologicznych, za�atwianych gdzie popad�o, najcz�ciej na obrze�ach obozowiska. Nigdy nie mog�em zrozumie�, dlaczego walka o przetrwanie objawia si� niech�ci� do kopania latryn.

� Niech was bies porwie z tym waszym m�drym gadaniem � zdenerwowa�a si� Milva. - Z p� setki wymy�lnych s��w, gdy starcz� trzy: �mierdzi g�wnem i kapust�!

� G�wno i kapusta zawsze w parze id� � rzek� sentencjonalnie Percival Schuttenbach. - Jedno pop�dza drugie. Perpetuum mobile.

Gdy tylko wkroczyli do gwarnego i smrodliwego obozu, mi�dzy ogniska, wozy i sza�asy, natychmiast stali si� o�rodkiem zainteresowania wszystkich zgromadzonych tu zbieg�w, kt�rych by�o dobre dwie setki, a mo�e nawet i wi�cej. Zainteresowanie zaprocentowa�o szybko i w spos�b trudny do uwierzenia � nagle kto� krzykn��, nagle kto� zawy�, nagle kto� rzuci� si� komu� na szyj�, kto� zacz�� si� dziko �mia�, a kto� r�wnie dziko szlocha�. Powsta�o pot�ne zamieszanie. Z kakofonii m�skich, damskich i dzieci�cych wrzask�w trudno by�o pocz�tkowo wywnioskowa�, o co idzie, ale wreszcie rzecz si� wyja�ni�a.

Dwie z w�druj�cych wsp�lnie z nimi kobiet z Kern�w odnalaz�y oto w obozie m�a i brata, o kt�rych mniema�y, �e nie �yj� lub zagin�li bez wie�ci w wojennej zawierusze. Rado�ci i �zom nie by�o ko�ca.

� Co� podobnie banalnego i melodramatycznego � rzek� z przekonaniem Jaskier, wskazuj�c palcem wzruszaj�c� scen� � mo�e zdarzy� si� tylko w prawdziwym �yciu. Gdybym spr�bowa� w ten spos�b zako�czy� kt�r�� z moich ballad, wykpiono by mnie bez lito�ci.

� Niechybnie � potwierdzi� Zoltan. - Wszelako� cieszy jako� taki bana�. L�ej sercu, gdy komu� dola podarzy, miast wci�� ujmowa�. No, baby mamy tedy z g�owy. Wiedlim, wiedlim, a� dowiedlim. Chod�cie, nie ma co tu sta�.

Wied�min mia� przez chwil� ochot� zaproponowa� wstrzymanie si� z odej�ciem. Uczy� bowiem, �e kt�ra� z kobiet uzna za stosowne i zechce cho�by s�owem wyrazi� krasnoludowi wdzi�czno�� i podzi�kowanie. Poniecha� jednak, bo nic na to nie wskazywa�o. Rozradowane spotkaniem kobiety przesta�y ich w og�le zauwa�a�.

� Na co czekasz?�� Zoltan spojrza� na niego bystro. - A� ci� w podzi�ce kwieciem obsypi�? Miodkiem poma��? Zabierajmy si�, nic tu po nas.

� Masz niew�tpliw� s�uszno��.

Nie uszli daleko. Powstrzyma� ich piskliwy g�osik. Dogoni�a ich piegowata dziewczynka z warkoczykami. By�a zdyszana, w r�ku dzier�y�a za� spory bukiecik polnych kwiat�w.

� Dzi�kuj� wam � zapiszcza�a � �e�cie si� opiekowali mn� i braciszkiem, i mam�. �e byli�cie dla nas dobrzy i w og�le. Nazrywa�am dla was kwiatk�w.

� Dzi�kujemy � powiedzia� Zoltan Chivay.

� Jeste�cie dobrzy � doda�a dziewuszka, wk�adaj�c do buzi koniec warkocza. - Ja wcale nie wierz� w to, co m�wi�a stryjna. Wy wcale a wcale nie jeste�cie plugawe podziemne karze�ki. Ty nie jeste� siwy odmieniec z piek�a rodem, a ty, wujku Jaskrze, wcale nie jeste� wrzaskliwy indor. Nieprawd� m�wi�a stryjna. A ty, ciociu Mario, nie jeste� �adna gamratka z �ukiem, tylko ciocia Maria, i ja ciebie lubi�. Dla ciebie nazrywa�am naj�adniejszych kwiatk�w.

� Dzi�kuj� � powiedzia�a Milva lekko zmienionym g�osem.

� Wszyscy dzi�kujemy � powt�rzy� Zoltan. - Hej, Percival, plugawy podziemny karze�ku, daj�e no dziecku na po�egnanie jakiego go�ci�ca. Co� na pami�tk�. Nie masz w kt�rej kieszeni jakiego zb�dnego kamienia?

� Mam. Trzymaj, panieneczko. To jest glinokrzemian berylu, popularnie zwany�

� Szmaragdem � doko�czy� krasnolud. - Nie m�� dziecku w g�owie, i tak nie spami�ta.

� Ale� �liczny! Zieloniutki! Dzi�kuj� bardzo, bardzo!

� Baw si� na zdrowie.

� I nie zgub � mrukn�� Jaskier. - Bo kamyczek wart jest tyle, co ma�y folwark.

� E, tam � Zoltan zatkn�� na ko�paku otrzymane od dziewczynki b�awatki. - Kamie� jak kamie�, o czym tu gada�. Bywaj w zdrowiu, dziewuszko. A my chod�my, si�dziemy gdzie przy brodzie, poczekamy na Bruysa, Yazona Vard� i innych. Lada chwila winni nadci�gn��. Dziwne, �e ich tak d�ugo nie wida�. Zapomnia�em im, cholera, odebra� kart. Za�o�� si�, �e siedz� gdzie� i r�n� w gwinta!

� Konie trza zaobroczy� � powiedzia�a Milva. - I napoi� je. Chod�my ku rzece.

� Mo�e trafi si� te� dla nas jaka� ciep�a strawa � doda� Jaskier. - Percival, rozejrzyj si� po obozie i zr�b u�ytek ze swego nosa. Zjemy tam, gdzie najsmaczniej gotuj�.

Ku ich lekkiemu zdumieniu, dost�p do rzeki by� zagrodzony i strze�ony, pilnuj�cy wodopoju ch�opi za��dali po groszu od konia. Milva i Zoltan w�ciekli si� nie na �arty, ale Geralt, nie �ycz�c sobie awantury i zwi�zanego z ni� rozg�osu, uspokoi� ich, a Jaskier wy�o�y� wygrzebane z dna kieszeni monety.

Wkr�tce odnalaz� si� Percival Schuttenbach, pos�pny i z�y.

� Znalaz�e� �arcie?

Gnom wysmarka� si� i wytar� palce w runo przechodz�cej obok owcy.

� Znalaz�em. Ale nie wiem, czy b�dzie nas sta�. Tutaj za wszystko wo�aj� zap�aty, a ceny, �e prosz� siada�. M�ka i krupy koron� za funt. Talerz cienkiej zupy dwa noble. Garnuszek z�owionych w Chotli wiun�w kosztuje tyle, co w Dillingen funt w�dzonego �ososia�

� A obrok dla koni?

� Miarka owsa talara.

� Ile?�� wrzasn�� krasnolud. - Ile?

� Ile, ile � warkn�a Milva. - Koni spytaj, ile. Padn�, gdy im traw� szczypa� ka�emy! Tu zreszt� i trawy nie ma.

Z oczywistymi faktami nie by�o sposobu dyskutowa�. Nie pomog�y te� ostre targi z dysponuj�cym owsem wie�niakiem. Ch�op odebra� Jaskrowi resztk� grosza, odebra� te� kilka wyzwisk Zoltana, wcale si� zreszt� nimi nie przejmuj�c. Ale konie z ochot� wsun�y �by w worki z obrokiem.

� Cholerne zdzierstwo!�� wrzeszcza� krasnolud, wy�adowuj�c z�o�� ciosami lagi w ko�a mijanych woz�w. - Dziwne, �e oddycha� tu pozwalaj� za darmo, nie wo�aj� po p�groszku od wdechu! Albo pi�taka od zrobionej kupy!

� Wy�sze potrzeby fizjologiczne � o�wiadczy� zupe�nie powa�nie Regis � s� wycenione. Widzicie t� rozpi�t� na kijach p�acht�? I ch�opa, kt�ry stoi obok? Frymarczy wdzi�kami w�asnej c�rki. Cena do uzgodnienia. Przed chwil� widzia�em, jak przyj�� kur�.

� �le wr�� waszej rasie, ludzie � rzek� ponuro Zoltan Chivay. - Ka�de rozumne stworzenie na tym �wiecie, gdy popadnie w bied�, n�dz� i nieszcz�cie, zwyk�o kupi� si� do pobratymc�w, bo w�r�d nich �atwiej z�y czas przetrwa�, bo jeden drugiemu pomaga. A w�r�d was, ludzi, ka�dy tylko patrzy, jakby tu na cudzej biedzie zarobi�. Gdy g��d, to nie dzieli si� �arcia, tylko najs�abszych si� z�era. Proceder taki sprawdza si� u wilk�w, pozwala przetrwa� osobnikom najzdrowszym i najsilniejszym. Ale w�r�d ras rozumnych taka selekcja zazwyczaj pozwala przetrwa� i dominowa� najwi�kszym skurwysynom. Wnioski i prognozy wyci�gnijcie sobie sami.

Jaskier zaoponowa� gwa�townie, rzucaj�c znanymi mu przyk�adami na jeszcze wi�ksze zdzierstwo i interesowno�� krasnolud�w, ale Zoltan i Percival zag�uszyli go, jednocze�nie i dono�nie imituj�c wargami przeci�g�e odg�osy towarzysz�ce pierdzeniu, co u obu ras uznawane by�o za wyraz lekcewa�enia argument�w adwersarza w dyspucie.

Kres k��tni po�o�y�o nag�e pojawienie si� grupki ch�op�w prowadzonych przez znanego ju� im �owc� wampir�w, starca w filcowej czapce.

� My wzgl�dem Chodaka � powiedzia� jeden z wie�niak�w.

� Nie kupujemy � warkn�li unisono krasnolud i gnom.

� Idzie o tego, kt�remu�cie �eb rozbili � wyja�ni� pr�dko drugi ch�op. - My jego �eni� zamy�lali�my.

� Nie mam nic przeciwko temu � powiedzia� gniewnie Zoltan. - Wszystkiego mu �ycz� dobrego na nowej drodze �ycia. Zdrowia, szcz�cia, pomy�lno�ci.

� I mn�stwo ma�ych Chodaczk�w � doda� Jaskier.

� No, no, panowie � powiedzia� wie�niak. - Was firleje si� trzymaj�, a jak my jego teraz �eni� mamy? Kiedy on po tym, jak go w rozum natlukli�cie, ko�owaty ca�y, dnia od nocy nie odr�nia?

� No, a� tak �le przecie nie jest � burkn�a Milva, patrz�c w ziemi�. - Widzi mi si�, �e ju� mu lepiej. Du�o lepiej si� ma, ni�li si� z samego rana mia�.

� Nie wiem ja, jak si� Chodak z samego rana mia� � odparowa� ch�op. - Ale aby co widzia�em, jak sta� przed ho�obl� sztorcem postawion� i prawi� tej holobli, �e kra�na z niej dziewka. At, co tu du�o gada�. Kr�tko rzekn�: zap�a�cie g��wszczyzn�.

� Co?

� Jak rycerz ch�opa ubije, ma g��wszczyzn� zap�aci�. Tak w prawie stoi.

� Nie jestem rycerzem!�� wrzasn�a Milva.

� To po pierwsze � popar� j� Jaskier. - Po drugie, to by� wypadek. Po trzecie, Chodak �yje, nie mo�e by� zatem mowy o g��wszczy�nie, a co najwy�ej o nawi�zce, czyli basarunku. Ale, po czwarte, nie mamy pieni�dzy.

� To konie oddajcie.

� Ej�e � oczy Milvy zw�zi�y si� z�owrogo. - Chyba� zbiesi� si�, kmiotku. Bacz, by� nie przeholowa�.

� Krrrrwa ma�! - zaskrzecz�! Feldmarsza�ek Duda.

� Ot, utrafi� ptak w samo sedno � rzek� przeci�gle Zoltan Chivay, poklepuj�c zatkni�ty za pas toporek. - Wiedzcie, rolnicy, �e i ja nie mam najlepszej opinii o matkach osobnik�w, kt�rzy my�l� wy��cznie o zarobku, nawet je�li zarobi� si� ma na rozbitym �bie swojaka. Ruszajcie precz, ludzie. Je�eli odejdziecie bezzw�ocznie, obiecuj�, �e nie b�d� was goni�.

� Nie chcecie p�aci�, niech nas wy�sza w�adza rozs�dzi.

Krasnolud zgrzytn�� z�bami i ju� si�ga� po bro�, gdy Geralt chwyci� go za �okie�.

� Spokojnie. Tak chcesz rozwik�a� ten problem? Pozabija� ich?

� Po co zaraz pozabija�? Wystarczy porz�dnie okaleczy�.

� Do�� tego, do diab�a � sykn�� Wied�min, po czym obr�ci� si� do wie�niaka. - Kto sprawuje tu ow� wy�sz� w�adz�, o kt�rej wspomnieli�cie?

� Starosta nasz obozowy, Hector Laabs, so�tys ze spalonej Brezy.

� Prowad�cie tedy do niego. Dogadamy si� jako�.

� On zaj�ty tera � oznajmi� wie�niak. - S�d nad czarownic� odprawia. Ot, widzicie, jakie tam zbiegowisko podle klona? Wied�m� schwytano, kt�ra z w�pierzem by�a w zmowie.

� Znowu wampir � Jaskier roz�o�y� r�ce. - S�yszycie? Oni znowu swoje. Jak nie cmentarz rozkopuj�, to czarownice �owi�, wampirze wsp�lniczki. Ludzie, a mo�e miast ora�, sia� i zbiera�, wied�minami zostaniecie?

� Wolne pa�skie �arty � powiedzia� ch�op. - I �michy � chichy. Kap�an tu jest, a kap�an pewniejszy ni�li Wied�min. Kap�an orzek�, �e w�pierz zaw�dy do sp�ki z czarownic� proceder sw�j czyni. Czarownica przyzywa upira i ofiary wskazuje jemu, a wszystkim oczy mroczy, �eby nie widzieli nic.

� I pokaza�o si�, �e w samej rzeczy tak jest � doda� drugi. - Wied�m� w�r�d nas zdradzieck� hodowali�my. Ale kap�an jej czary przejrza� i tera j� spalim.

� Jak�eby inaczej � mrukn�� Wied�min. - No c�, rzucimy okiem na ten wasz s�d. I pogadamy z panem starost� o wypadku, kt�ry spotka� nieszcz�snego Chodaka. Pomy�limy o jakim� stosownym zado��uczynieniu. Prawda, Percival? Za�o�� si�, �e jeszcze jaki� kamyczek znajdzie si� w kt�rej� z twoich kieszeni. Prowad�cie, ludkowie.

Orszak ruszy� w kierunku roz�o�ystego klonu, pod kt�rym w samej rzeczy czarno by�o od podnieconych ludzi. Wied�min, zostawszy nieco z ty�u, spr�bowa� nawi�za� rozmow� z jednym z ch�opk�w, kt�remu w miar� porz�dnie patrzy�o z oblicza.

� Co to za czarownica, kt�r� pojmano? Faktycznie uprawia�a magi�?

� Ech, panie � mrukn�� wie�niak � ja tam nie wiem. Dziewka owa to przyb��da, obca. Po mojemu, nie ca�kiem na umy�le zdrowa. Wyro�ni�ta, a ci�giem jeno z dzieciakami si� bawi�a, i sama jako dzieciak, zagadniesz, ni be, ni me. Ale ja tam nic nie wiem. Boga�, wszyscy m�wi�, �e z w�pierzem spro�no�� czyni�a i czary.

� Wszyscy opr�cz aresztowanej � powiedzia� cicho id�cy obok wied�mina Regis. - Bo ta, gdy j� o to zagadni�to, ni be, ni me. Jak mniemam.

Na szczeg�owsz� indagacj� zabrak�o czasu, bo ju� byli pod klonem. Przepuszczono ich przez t�um, prawda, �e nie bez pomocy Zoltana i jego jesionowej lagi.

Do drabiny wy�adowanego workami wozu przywi�zano dziewczyn� lat oko�o szesnastu, szeroko rozkrzy�owuj�c jej r�ce. Dziewczyna ledwie si�ga�a ziemi palcami st�p, W chwili, gdy podeszli, odarto jej z giez�a i koszuli chude ramiona, na co zwi�zana zareagowa�a przewr�ceniem oczu i g�upi� mieszank� chichotu i �kania.

Tu� obok rozpalono ognisko. Kto� porz�dnie rozdmucha� w�gle, kto� inny bra� za pomoc� obc�g�w podkowy i pieczo�owicie umieszcza� je w �arze. Nad ca�ym zbiegowiskiem unosi� si� podniecony krzyk kap�ana.

� Pod�a czarownico! Bezbo�na niewiasto! Wyznaj prawd�! Ha, sp�jrzcie jeno na ni�, ludzie, opi�a si� jakiego� czarciego ziela! Sp�jrzcie jeno na ni�! Wypisane ma czarostwo na obliczu!

Kap�an by� chudy, twarz mia� such� i ciemn� jak w�dzona ryba. Czarna szata wisia�a na nim jak na ko�ku. Na szyi po�yskiwa� �wi�ty symbol, Geralt nie m�g� rozpozna�, jakiego b�stwa, nie zna� si� na tym zreszt�. Szybko mno��cy si� ostatnimi czasy panteon ma�o go obchodzi�. Kap�an musia� jednak bez w�tpienia nale�e� do kt�rej� z nowszych sekt religijnych. Te starsze zajmowa�y si� rzeczami po�yteczniejszymi ni� chwytanie dziewcz�t, przywi�zywanie ich do woz�w i judzenie przeciw nim zabobonnej t�uszczy.

� Od samego zarania dziej�w kobieta wszelkiego z�a jest siedliskiem! Narz�dziem Chaosu, wsp�lniczk� spisku przeciw �wiatu i rodzajowi ludzkiemu! Kobiet� rz�dzi jeno cielesna lubie�no��! Dlatego tak ch�tnie demonom s�u�y, by mog�a chu� sw� nienasycon� zaspokoi� i swe naturze przeciwne ��dze!

� Zaraz dowiemy si� wi�cej o kobietach � mrukn�� Regis. - To fobia, w czystej, klinicznej postaci. �wi�tobliwemu m�owi cz�sto musi si� �ni� vagina dentata.

� Zale�� si�, �e jest gorzej � odmrukn�� Jaskier. - G�ow� dam, �e on nawet na jawie nieustannie marzy o zwyk�ej, bezz�bnej. I nasienie rzuci�o mu si� na m�zg.

� A upo�ledzona dziewczyna za to zap�aci.

� Je�eli nie znajdzie si� kto� � zawarcza�a Milva � kto powstrzyma tego czarnego durnia.

Jaskier wymownie i z nadziej� popatrzy� na wied�mina, ale Geralt unika� jego wzroku.

� A czeg�, je�li nie niewie�ciego czarostwa, s� obecne nasze kl�ski i nieszcz�cia wynikiem?�� wrzeszcza� dalej kap�an. - Wszak nie kto inny, a czarownice kr�l�w zdradzi�y na wyspie Thanedd, zamach na kr�la Redanii uknu�y! Wszak nie kto inny, a elfia wied�ma z Dol Blathanna nasy�a na nas Wiewi�rki! Widzicie teraz, do jakiego z�a przywiod�a konfidencja z czarownicami! Tolerowanie ich plugawych praktyk! Przymykanie oczu na ich samowol�, ich zuchwa�� pych�, ich bogactwo! A kto temu winien? Kr�lowie! Zadufam w�adcy wyrzekli si� bog�w, odsun�li kap�an�w, odebrali im urz�dy i miejsca w radach, a obmierz�e czarownice obsypali zaszczytami i z�otem! I maj� teraz skutek!

� Aha! To tu le�y wampir pogrzebany � powiedzia� Jaskier. - Myli�e� si�, Regis. Tu o polityk�, nie o wagin� chodzi.

� I o pieni�dze � doda� Zoltan Chivay.

� Zaprawd� � rycza� kap�an � powiadam wam, nim staniemy do walki z Nilfgaardem, oczy��my wpierw z tych abominacji w�asny dom! Wypalmy ten wrz�d bia�ym �elazem! Oczy��my chrztem ogniowym! Takiej, kt�ra para si� czarami, nie zezw�lmy �y�!

� Nie zezwolimy! Na stos z ni�!

Przywi�zana do wozu dziewczyna za�mia�a si� histerycznie, przewr�ci�a oczami.

� Zara, zara, pomalu�ku � odezwa� si� milcz�cy do tej pory pos�pny wie�niak olbrzymiego wzrostu, doko�a kt�rego kupi�a si� grupka podobnie milcz�cych m�czyzn i kilka ponurych kobiet. - Do nynie jeno aby krzyki s�yszelim. Krzyka� ka�dy potrafi, wrona nawet. Od was, �wi�tobliwy, szacunek wi�cej czeka� ni� od wrony ka�e.

� Negujecie me s�owa, starosto Laabs? S�owa kap�ana?

� Nie nygusuj� ja niczego � olbrzym splun�� na ziemi� i podci�gn�� zgrzebne portki. - Ta dziewka to sierota i przyb��da, nikt dla mnie. Je�li si� poka�e, �e z w�pierzem jest w zmowie, bierzcie j�, ubijcie. Ale p�kim ja tego obozu starost�, poty jeno winnych kara� si� tu b�dzie. Chcecie kara�, wprz�d dow�d winy poka�cie.

� A poka��! - krzykn�� kap�an, daj�c znak swoim pacho�kom, tym, kt�rzy niedawno wk�adali podkowy do ognia. - Do oczu poka��! Wam, Laabs, i wszystkim obecnym!

Pacho�kowie wynie�li zza wozu i ustawili na ziemi niedu�y, osmolony kocio�ek z pa��kiem.

� Oto dow�d!�� rykn�� kap�an, kopni�ciem wywracaj�c kocio�ek. Na ziemi� chlusn�a rzadka ciecz, osadzaj�c na piasku kawa�eczki marchwi, wst��ki nierozpoznawalnej zieleniny i kilka ma�ych kostek.

� Wied�ma warzy�a magiczne konkokeje! Eliksir, dzi�ki kt�remu mog�a w powietrzu lata�! Do swego mi�o�nika wampira, by z nim obcowa� wyst�pnie i dalsze zbrodnie knu�! Znam ja czarownik�w sprawy i sposoby, wiem ja, z czego ten dekokt! Czarownica ugotowa�a �ywcem kota!

T�um ochn�� ze zgroz�.

� Makabra � wzdrygn�� si� Jaskier. - Ugotowa� �ywe stworzenie? By�o mi �al dziewczyny, ale troch� za daleko posun�a si�

� Zawrzyj g�b� � sykn�a Milva.

� Oto dow�d!�� wrzeszcza� kap�an, podnosz�c z paruj�cej ka�u�y kostk�. - Oto dow�d niezbity! Kocia ko��!

� To ptasia ko�� � stwierdzi� zimno Zoltan Chivay, mru��c oczy. - S�jki, jak mi si� widzi, albo go��bia. Dziewucha troch� roso�u uwarzy�a sobie i tyle!

� Milcz, poga�ski skrzacie!�� hukn�� kap�an. - Nie blu�nij, bo ci� bogowie skar�� r�kami ludzi pobo�nych! To wywar z kota, twierdz�!

� Z kota! Niechybnie z kota!�� zawrza�li otaczaj�cy kap�ana ch�opi. - Dziewka mia�a kota! Czarnego kota! Wszyscy widzieli, �e mia�a! Wsz�dzie za ni� �azi�! A gdzie on tera, �w kot? Nie ma go! Znaczy ugotowany!

� Ugotowany! Ugotowany na dekokt!

� Prawda! Czarownica ugotowa�a kota na dekota!

� Nie trza innego dowodu! Do ognia z wied�m�! A najprz�d na m�ki! Niech wszystko wyzna!

� Rrrrwa ma�! - zaskrzecza� Feldmarsza�ek Duda.

� Szkoda tego kota � powiedzia� nagle g�o�no Percival Schuttenbach. - �adna by�a bestia, t�u�ciutka. Futerko l�ni�ce jak antracyt, �lepia niby dwa chryzoberyle, w�siska d�ugie, a ogon gruby jak zb�jecka pa�a! Kot jak malowanie. Musia� ci on si�a mysz�w zniszczy�!

Wie�niacy uciszyli si�.

� A wy sk�d to niby wiecie, panie gnom?�� b�kn�� kt�ry�. - Sk�d wam wiedzie�, jak �w kot wygl�da�?

Percival Schuttenbach wysmarka� si�, wytar� palce w nogawk�.

� A bo on tam, o, na wozie siedzi. Za waszymi plecyma. Wie�niacy odwr�cili si� jak na komend�, zamruczeli, patrz�c na siedz�cego na tobo�kach kota. Ten za�, za nic sobie maj�c powszechne zainteresowanie, zadar� do pionu tyln� nog� i skupi� si� na wylizywaniu sobie zadka.

� Ot i pokaza�o si� � powiedzia� w�r�d zupe�nej ciszy Zoltan Chivay � �e wasz niezbity dow�d kocurowi pod chwost, pobo�ny m�u. Jaki drugi dow�d b�dzie? Mo�e kocica? Dobrze by by�o, spikniemy park�, rozmno�ymy, �aden gryzo� do spichlerza na p� strzelenia z �uku nie podejdzie.

Kilku wie�niak�w parskn�o, kilku innych, w tym starosta Hector Laabs, otwarcie zarechota�o. Kap�an spurpurowia�.

� Zapami�tam ci�, blu�nierco!�� rykn��, mier��c palcem w krasnoluda. - Bezbo�ny koboldzie! Kreaturo ciemno�ci! Sk�d si� tu wzi��e�? Mo�e� i ty z wampirem w konszachtach? Poczekaj, ukarzemy wied�m�, ciebie we�miemy na spytki! Ale pierwej z czarownic� uczynimy s�d! W�o�one ju� podkowy w w�gle, zobaczymy, co grzesznica wyjawi, gdy jej paskudna sk�ra zasyczy! Zar�czam wam, �e sama si� do zbrodni czarostwa przyzna, trzeba� innego dowodu, jak przyznanie?

� A trzeba�, trzeba� � powiedzia� Hector Laabs. - Bo gdyby tak wam, �wi�tobliwy, te podkowy rozpalone do pi�t przystawi�, to wier�, przyznaliby�cie si� nawet i do wyst�pnego z koby�� obcowania. Tfu! Wy�cie cz�ek bo�y, a jak rakarz gadacie!

� Tak, jam jest cz�ek bo�y!�� zarycza� kap�an, przekrzykuj�c wzmagaj�cy si� w�r�d wie�niak�w pomruk. - W bosk� wierz� sprawiedliwo��, kar� i pomst�! I w bo�y s�d! Niech przed bo�ym s�dem wied�ma stanie! S�d bo�y�

� �wietny pomys� � przerwa� g�o�no Wied�min, wyst�puj�c z t�umu.

Kap�an zmierzy� go z�ym wzrokiem, ch�opi przestali szemra�, gapili si� z otwartymi ustami.

� S�d bo�y � podj�� Geralt w�r�d absolutnej ciszy � to rzecz ca�kowicie pewna i bezwzgl�dnie sprawiedliwa. Ordalia akceptowane s� r�wnie� przez s�dy �wieckie i maj� swe regu�y. Regu�y te stanowi�, �e w przypadku oskar�enia niewiasty, dziecka, starca lub osoby u�omnej do s�du stan�� mo�e obro�ca. Prawda, panie starosto Laabs? Zg�aszam si� oto na obro�c�. Ogrod�cie szranki. Kto pewien jest winy tej dziewczyny i nie boi si� s�du bo�ego, niech wyst�pi do walki ze mn�.

� Ha!�� zawo�a� kap�an, wci�� mier��c go wzrokiem. - Nie za chytrze, mo�ci nieznajomy? Do pojedynku wyzywasz? Na pierwszy rzut oka wida�, �e� rezun i r�bacz! Na tw�j miecz bandycki chcesz zda� s�d bo�y?

� Je�li miecz wam nie po my�li, �wi�tobliwy � oznajmi� przeci�gle Zoltan Chivay, staj�c obok Geralta � i je�li ten jegomo�� wam nie pasuje, to mo�e ja b�d� godny? Prosz�, niech oskar�yciel dziewki stanie ze mn� na topory.

� Albo ze mn� na �uki � Milva, mru��c oczy, r�wnie� wyst�pi�a. - Po jednej strzale, ze stu krok�w.

� Widzicie, ludzie, jak szybko mno�� si� obro�cy wied�my?�� krzykn�� kap�an, po czym odwr�ci� si� i wykrzywi� twarz w przebieg�ym u�miechu. - Dobrze, hultaje, przyjmuj� do ordalium ca�� wasz� tr�jk�. Wnet s�d bo�y si� odb�dzie, wnet ustalimy win� wied�my, a i wasz� cnot� sprawdzimy zarazem! Ale nie na miecze, topory, kopie czy strza�y! Znacie, m�wicie, regu�y s�du bo�ego? I ja je znam! Oto podkowy w w�gle w�o�one, rozpalone do bia�o�ci! Chrzest ognia! Nu�e, czarostwa poplecznicy! Kt�ry podkow� z ognia wyjmie, do mnie j� przyniesie i �ladu oparze� nie zdradzi, ten dowiedzie, �e wied�ma jest bez winy. Je�li za� co innego s�d bo�y poka�e, tedy i wam �mier�, i jej! Rzek�em!

Niech�tne pomruki starosty Laabsa i jego grupy zg�uszy�y entuzjastyczne wrzaski wi�kszo�ci zgromadzonej za kap�anem, wietrz�cej kapitaln� uciech� i widowisko. Milva spojrza�a na Zoltana, Zoltan na wied�mina, a Wied�min na niebo, a potem na Milv�.

� Wierzysz w bog�w?�� spyta� p�g�osem.

� Wierz� � odburkn�a z cicha �uczniczka, patrz�c na w�gle w ognisku. - Ale nie dumam, by chcia�o im si� zaprz�ta� g�owy gor�cymi podkowami.

� Od ogniska do tego sukinsyna wszystkiego trzy kroki � sykn�� przez zaci�ni�te z�by Zoltan. - Jako� wytrzymam, pracowa�em w hucie� M�dlcie si� jednak za mnie do tych waszych bog�w�

� Chwileczk� � Emiel Regis po�o�y� krasnoludowi r�k� na ramieniu. - Prosz� wstrzyma� si� z mod�ami.

Cyrulik podszed� do ogniska, uk�oni� si� kap�anowi i publiczno�ci, po czym schyli� si� szybko i w�o�y� r�k� w gorej�ce w�gle. T�um wrzasn�� jednym g�osem, Zoltan zakl��, Milva wpi�a palce w rami� Geralta. Regis wyprostowa� si�, spokojnie popatrzy� na trzyman� w d�oni roz�arzon� do bia�o�ci podkow�, nie spiesz�c si� podszed� do kap�ana. Ten cofn�� si�, ale utkn�� na stoj�cych za jego plecami wie�niakach.

� O to wam chodzi�o, je�li si� nie myl�, czcigodny?�� spyta� Regis, unosz�c podkow�. - Chrzest ognia? Je�li tak, mniemam, �e bo�y wyrok jest jednoznaczny. Dziewczyna jest niewinna. Jej obro�cy s� niewinni. I ja, imaginujcie sobie, te� jestem niewinny.

� Po� po� poka�cie r�k� - zabe�kota� kap�an. - Czy nie oparzona�

Cyrulik u�miechn�� si� po swojemu, zaci�ni�tymi ustami, po czym prze�o�y� podkow� do lewej d�oni, a praw�, ca�kiem zdrow�, zademonstrowa� najpierw kap�anowi, potem za�, unosz�c wysoko, wszystkim. T�um zarycza�.

� Czyja to podkowa?�� spyta� Regis. - Niech wia�ciciel we�mie j� sobie.

Nikt si� nie zg�osi�.

� To sztuczka diabelska!�� zawy� kap�an. - Ty� sam czarownik albo diabe� wcielony!

Regis cisn�� podkow� na ziemi� i odwr�ci� si�.

� Rzu�cie wi�c na mnie egzorcyzmy � zaproponowa� ch�odno. - Wolno wam. Ale s�d bo�y ju� si� odby�. S�ysza�em za�, �e podwa�anie wyniku ordali�w jest herezj�.

� Zgi�, przepadnij!�� wrzasn�� kap�an, wymachuj�c przed nosem cyrulika amuletem i wykonuj�c drug� r�k� kabalistyczne gesty. - Precz do piekielnej otch�ani, czarcie! Niechaj ziemia rozst�pi si� pod tob��

� Dosy� tego!�� krzykn�� gniewnie Zoltan. - Hej, ludzie! Panie starosto Laabs! Zamierzacie d�u�ej przygl�da� si� temu b�aze�stwu? Zamierzacie�

G�os krasnoluda zg�uszy� przera�liwy wrzask.

� Niiiilfgaaaaaard!

� Konni od zachodu! Konni! Nilfgaard nadci�ga! Ratuj si�, kto mo�e!

Obozowisko w jednej chwili zamieni�o si� w totalne pandemonium. Wie�niacy run�li do swych woz�w i sza�as�w, przewracaj�c si� i tratuj�c nawzajem. Jeden wielki ryk wzbi� si� ku niebiosom.

� Nasze konie!�� wrzasn�a Milva, czyni�c doko�a siebie rum ciosami pi�ci i kopniakami. - Nasze konie, wied�minie! Za mn�, pr�dko!

� Geralt!�� wrzeszcza� Jaskier. - Ratuj!

T�um rozdzieli� ich, rozrzuci� jak fala przyboju, w mgnieniu oka poni�s� Milv� ze sob�. Geralt, trzymaj�cy Jaskra za ko�nierz, nie da� si� ponie��, bo w por� uczepi� si� wozu, do kt�rego przywi�zana by�a oskar�ona o czary dziewczyna. W�z jednak szarpn�� nagle i ruszy� z miejsca, a Wied�min i poeta zwalili si� na ziemi�. Dziewczyna zaszarpa�a g�ow� i zacz�a si� histerycznie �mia�. W miar� oddalania si� wozu �miech cich� i gubi� si� w�r�d og�lnego ryku.

� Zadepcz�! - wrzeszcza� le��cy na ziemi Jaskier. - Zmia�d��! Ratunkuuuu!

� Rrrwa ma�! - skrzekn�� niewidoczny Feldmarsza�ek Duda.

Geralt uni�s� g�ow�, wyplu� piasek i zobaczy� prze�mieszn� scen�.

Do og�lnej paniki nie do��czy�y tylko cztery osoby, z czego jedna wbrew swej woli. T� ostatni� by� kap�an, unieruchomiony �elaznym chwytem za kark przez starost� Hectora Laabsa. Dwiema pozosta�ymi osobami byli Zoltan i Percival. Gnom szybkim ruchem zadar� z ty�u szat� kap�ana, a uzbrojony w obc�gi krasnolud wyci�gn�� z ogniska rozpalon� podkow� i wrzuci� j� w gacie �wi�tobliwego m�a. Wypuszczony z u�cisku Laabsa kap�an pomkn�� przed siebie jak kometa z dymi�cym ogonem, a jego wrzask uton�� w ryku t�umu. Geralt widzia�, jak starosta, gnom i krasnolud chcieli sobie wzajem pogratulowa� udanego ordalium, gdy wprost na nich zwali�a si� nast�pna fala uciekaj�cego w panice mot�ochu. Wszystko znik�o we wzbitym kurzu, Wied�min nie widzia� ju� nic, nie mia� zreszt� czasu si� przygl�da�, zaj�ty ratowaniem Jaskra, kt�rego ponownie zwali� z n�g gnaj�cy na o�lep wieprz. Gdy Geralt si� schyli�, by podnie�� poet�, z turkocz�cego obok wozu zrzucono mu prosto na plecy drabin�. Ci�ar przyp�aszczy� go do ziemi, nim zd��y� zwali� go z siebie, po drabinie przebieg�o z pi�tna�cie os�b. Gdy wreszcie zdo�a� si� wyzwoli�, tu� obok z trzaskiem i hukiem przewr�ci� si� kolejny w�z, z kt�rego spad�y na wied�mina trzy worki pszennej m�ki, kosztuj�cej tu koron� za funt. Worki rozwi�za�y si� i �wiat uton�� w bia�ym ob�oku.

� Wstawaj, Geralt!�� dar� si� trubadur. - Wstawaj, do cholery!

� Nie mog� � siekn�� o�lepiony drogocenn� m�k� Wied�min, chwytaj�c si� obur�cz za przeszywane obezw�adniaj�cym b�lem kolano. - Ratuj si�. Jaskier�

� Nie zostawi� ci�!

Od zachodniego skraju obozu dobiega�y makabryczne krzyki, mieszaj�ce si� z �oskotem podkutych kopyt i r�eniem koni. Wrzask i t�tent wzmog�y si� nagle, na�o�y� si� na nie dzwon, szcz�k i �omot �elaza zderzaj�cego si� z �elazem.

� Bitwa!�� krzykn�� poeta. - Bij� si�!

� Kto? Z kim?�� Geralt gwa�townymi ruchami stara� si� oczy�ci� oczy z m�ki i plew. Niedaleko co� si� pali�o, ogarn�� ich dech �aru i k��b smrodliwego dymu. T�tent r�s� w uszach, ziemia zadygota�a. Pierwszym, co zobaczy� w chmurze py�u, by�y dziesi�tki ko�skich p�cin w galopie. Wsz�dzie dooko�a. Przem�g� b�l.

� Pod w�z! Kryj si� pod w�z, Jaskier, bo nas stratuj�!

� Nie ruszajmy si� - zaj�cza� przyp�aszczony do ziemi poeta. - Le�my� S�ysza�em, �e ko� nigdy nie nadepnie le��cego cz�owieka�

� Nie jestem pewien � wydysza� Geralt � czy ka�dy ko� o tym s�ysza�. Pod w�z! Pr�dko!

W tym momencie Jeden z nie znaj�cych ludzkich przys��w koni kopn�� go w przelocie w bok g�owy. W oczach wied�mina rozb�ys�y nagle czerwieni� i z�otem wszystkie gwiazdozbiory firmamentu, a w chwil� potem nieprzebite ciemno�ci okry�y niebo i ziemi�.

Szczury zerwa�y si�, zbudzone przeci�g�ym krzykiem, dudni�cym zwielokrotnionym echem po �cianach jaskini. Asse i Reef chwycili za miecze, Iskra zakl�a g�o�no, bo uderzy�a g�ow� w wyst�p skalny.

� Co jest?�� wrzasn�� Kayleigh. - Co si� sta�o?

W jaskini panowa� mrok, cho� na zewn�trz �wieci�o s�o�ce � Szczury odsypia�y noc sp�dzon� na kulbakach w ucieczce przed po�cigiem. Giselher w�o�y� �uczywo do �aru, rozpali� je, uni�s�, podszed� do miejsca, gdzie spa�y Ciri i Mistle, jak zwykle z dala od reszty bandy. Ciri siedzia�a z opuszczon� g�ow�, Mistle obejmowa�a j�.

Giselher wy�ej uni�s� pochodni�. Pozostali te� si� zbli�yli. Mistle nakry�a futrem nagie ramiona Ciri.

� Pos�uchaj, Mistle � powiedzia� powa�nie herszt Szczur�w. - Nigdy nie wtr�ca�em si� do tego, co wy dwie robicie na jednym pos�aniu. Nigdy nie powiedzia�em przykrego ani kpi�cego s�owa. Zawsze staram si� patrze� w innym kierunku i nie zauwa�a�. To wasza sprawa i wasze upodobania, nic innym do tego, tak d�ugo, jak robicie to dyskretnie i cicho. Ale tym razem przesadzi�y�cie nieco.

� Nie b�d� g�upi � wybuchn�a Mistle. - Co ty sobie wyobra�asz, �e to� Dziewczyna krzycza�a przez sen! To by� koszmar!

� Nie wrzeszcz. Falka?

Ciri pokiwa�a g�ow�.

� Taki straszny by� ten sen? Co ci si� �ni�o?

� Zostaw j� w spokoju!

� Przymknij si�, Mistle. Falka?

� Kogo�, kogo kiedy� zna�am � wykrztusi�a Ciri � stratowa�y konie. Kopyta� Czu�am, jak mnie mia�d��� Czu�am jego b�l� G�owa i kolano� Wci�� jeszcze mnie boli. Przepraszam. Pobudzi�am was.

� Nie przepraszaj � Giselher spojrza� na zaci�te usta Mistle. - To wam nale�� si� przeprosiny. A sen? C�, ka�demu mo�e si� przy�ni�. Ka�demu.

Ciri zamkn�a oczy. Nie by�a pewna, czy Giselher ma s�uszno��.

Ocuci� go kopniak.

Le�a� z g�ow� opart� o ko�o przewr�conego wozu, tu� obok niego kurczy� si� Jaskier. Kopi�cym okaza� si� knecht w przeszywanicy i okr�g�ym he�mie. Obok niego sta� drugi. Obaj trzymali za wodze konie, przy siod�ach kt�rych wisia�y kusze i tarcze.

� M�ynarze czy ki diabe�?

Drugi knecht wzruszy� ramionami. Geralt zobaczy�, �e Jaskier nie odrywa oczu od tarcz. Sam te� ju� dawno zauwa�y�, �e na tarczach by�y lilie. God�a kr�lestwa Temerii. Takie same znaki nosili inni strzelcy konni, od kt�rych roi�o si� w pobli�u. Wi�kszo�� zaj�ta by�a �apaniem koni i obdzieraniem zw�ok. W wi�kszo�ci nosz�cych czarne nilfgaardzkie p�aszcze.

Obozowisko nadal by�o dymi�c� ruin� po szturmie, ale ju� pojawili si� ch�opi, kt�rzy ocaleli i nie uciekli za daleko. Strzelcy konni z temerskimi liliami sp�dzali ich do kupy, pokrzykiwali.

Milvy, Zoltana, Percivala i Regisa nigdzie nie by�o wida�.

Tu� obok siedzia� bohater niedawnego procesu o czary, czarny kocur, beznami�tnie patrz�c na Geralta zielonoz�otymi oczami. Wied�min zdziwi� si� nieco, zwykle koty nie znosi�y jego blisko�ci. Na zastanawianie si� nad niecodziennym zjawiskiem nie mia� czasu, bo jeden z knecht�w szturchn�� go drzewcem oszczepu.

� Wstawa�, obaj! Hola, ten siwy ma miecz!

� Rzu� bro�! - krzykn�� drugi, przywo�uj�c pozosta�ych. - Miecz na ziemi�, ale ju�, bo g�ewi� przebod�.

Geralt us�ucha�. W g�owie mu dzwoni�o.

� Wy co za jedni?

� Podr�ni � powiedzia� Jaskier.

� Ju�ci � parskn�� �o�dak. - Podr�ujecie do dom? Zbie�awszy spod znaku i zrzuciwszy barwy? Du�o w tym obozie takich podr�nych, co si� Nilfgaardu przel�kli, co im wojskowy chlebek nie smakowa�! Niekt�rzy starzy nasi znajomi. Z naszej chor�gwi!

� Tych podr�nych tera inna podr� czeka � zarechota� drugi. - Kr�tka! Do g�ry, na ga���!

� Nie jeste�my dezerterami!�� wrzasn�� poeta.

� Poka�e si�, kim jeste�cie. Szar�y zdacie spraw�.

Zza pier�cienia strzelc�w konnych wy�oni� si� oddzia� lekkiej jazdy prowadzony przez kilku ci�kozbrojnych z pysznymi pi�ropuszami na he�mach.

Jaskier przyjrza� si� rycerzom, otrzepa� z m�ki i doprowadzi� do porz�dku przyodziew�, po czym poplu� na d�o� i przyczesa� zmierzwione w�osy.

� Ty, Geralt, milcz � uprzedzi�. - Ja b�d� paktowa�. A fe temerskie rycerstwo. Rozbili Nilfgaardczyk�w. Nic nie zrobi�. Ju� ja wiem, jak si� z pasowanymi rozmawia�. Trzeba im pokaza�, �e nie z posp�lstwem, lecz z r�wnymi sobie maj� spraw�.

� Jaskier, zmi�uj si�

� Nie turbuj si�, wszystko b�dzie dobrze. Z�by zjad�em na rozmowach z rycerstwem i szlacht�, po�owa Temerii mnie zna. Hej, z drogi, pacho�ki, nast�pcie si�! Mam s�owo do waszych pan�w!

Knechci popatrzyli z wahaniem, ale unie�li nastawione w��cznie, rozst�pili si�. Jaskier i Geralt ruszyli w stron� rycerzy. Poeta kroczy� dumnie i z wielkopa�sk� min�, ma�o pasuj�c� do wystrz�pionego i utyt�anego w m�ce kabata.

� Sta�! - rykn�! do niego jeden z pancernych. - Ani kroku! Co�cie za jedni?

� A komu to niby niam si� opowiada�? - Jaskier wzi�� si� pod boki. - I dlaczego? Kim to s� urodzeni panowie, by niewinnych podr�nych oprymowa�?

� Nie tobie pyta�, ho�yszu! Tobie odpowiada�!

Trubadur przekrzywi� g�ow�, popatrzy� na herby na tarczach i tunikach rycerzy.

� Trzy serca czerwone w polu z�otym � zauwa�y�. - Z tego wynika, �e�cie Aubry. W g�owie tarczy lambel o trzech z�bach, a zatem musicie by� pierworodnym synem Anzelma Aubry'ego. Rodzica waszego dobrze znam, panie rycerzu. A wy, panie krzykliwy, co tam na srebrnej tarczy nosicie? Mi�dzy gryfimi g�owami s�up czarny? Herb rodu Papebrock�w, je�li si� nie myl�, a ja w takich sprawach rzadko si� myl�. S�up, jak powiadaj�, odzwierciedla w�a�ciwy cz�onkom tego rodu pomy�lunek.

� Przesta�, do licha � j�kn�� Geralt.

� Jestem s�ynny poeta � Jaskier!�� nad�� si� bard, nie zwracaj�c na niego uwagi. - Pewnikiem s�yszeli�cie? Prowad�cie tedy do waszego dow�dcy, do seniora, bo z r�wnymi sobie przywyk�em rozmawia�!

Pancerni nie zareagowali, ale wyraz ich twarzy stawa� si� coraz bardziej niesympatyczny, a �elazne r�kawice coraz mocniej zaciska�y si� na ozdobnych tr�zlach. Jaskier najwyra�niej tego nie dostrzega�.

� No, c� to z wami?�� zapyta� wynio�le. - Czego si� tak gapicie, rycerzu? Tak, do was m�wi�, panie s�upie czarny! Czemu miny robicie? Kto� wam powiedzia�, �e je�li zmru�ycie oczy i wysuniecie w prz�d doln� szcz�k�, b�dziecie wygl�da� po m�sku, m�nie, dostojnie i gro�nie? Nabra� was ten kto�. Wygl�dacie na kogo�, kto od tygodnia nie mia� szcz�cia porz�dnie si� wysra�!

� Bra� ich!�� wrzasn�� do knecht�w pierworodny syn Anzelma Aubryego, nosiciel tarczy z trzema sercami. S�up czarny z rodu Papebrock�w d�gn�� rumaka ostrogami.

� Bra� ich! W �yka hultaj�w!

Szli za ko�mi, ci�gnieni na powrozach ��cz�cych ich skr�powane nadgarstki z ��kami siode�. Szli, a niekiedy biegli, bo je�d�cy nie �a�owali ani wierzchowc�w, ani je�c�w. Jaskier dwukrotnie wywali� si� i kilka chwil jecha� na brzuchu, wrzeszcz�c, a� lito�� bra�a. Stawiano go na nogi, ma�o lito�ciwie ponaglaj�c drzewcem oszczepa. I gnano dalej. Kurz �zawi� i o�lepia� oczy, dusi� i wierci� w nosie. Pragnienie pali�o gard�a.

Jedno by�o pocieszaj�ce � droga, kt�r� ich gnano, wiod�a na po�udnie. Geralt podr�owa� oto nareszcie we w�a�ciwym kierunku, i to wcale szybko. Nie cieszy� si� jednak. Bo zupe�nie inaczej wyobra�a� sobie tak� podr�.

Na miejsce dotarli w momencie, gdy Jaskier ochryp� od blu�nierstw mieszanych z wo�aniem o mi�osierdzie, a b�l w �okciu i kolanie Geralta stal si� istn� tortur�, na tyle dotkliw�, by Wied�min zacz�� rozwa�a� podj�cie radykalnych, cho�by i rozpaczliwych akcji.

Dotarli do wojskowego obozu, rozmieszczonego doko�a zrujnowanej, na wp� spalonej warowni. Za pier�cieniem stra�y, koniowi�z�w i dymi�cych biwakowych ogni ujrzeli ozdobione proporcami namioty rycerstwa, otaczaj�ce obszerny i ruchliwy majdan za porozwalan� i osmalon� palisad�. Majdan okaza� si� kresem ich wymuszonej w�dr�wki.

Ujrzawszy koryto do pojenia koni, Geralt i Jaskier napi�li powrozy. Je�d�cy nie byli pocz�tkowo sk�onni pu�ci� ich do wodopoju, ale syn Anzelma Aubry'ego przypomnia� sobie wida� o rzekomej znajomo�ci Jaskra ze swym rodzicielem i zechcia� by� �askawy. Wepchn�li si� mi�dzy konie, napili, obmyli twarze skr�powanymi r�koma. Szarpni�cie postronk�w wkr�tce przywiod�o ich rzeczywisto�ci.

� Kogo�cie mi znowu przywiedli?�� spyta� wysoki i szczup�y rycerz w szmelcowanej, bogato z�oconej zbroicy uderzaj�c rytmicznie buzdyganem o ornamentowan� taszk�. - Nie m�wcie mi aby, �e to kolejni szpiedzy.

� Szpiedzy albo dezerterzy � potwierdzi� syn Anzelma Aubry'ego. - Pojmali�my ich w obozie nad Chotl�, gdy�my znie�li nilfgaardzki podjazd. To niezawodnie podejrzany element!

Rycerz w poz�acanej zbroi parskn��, potem za� uwa�nie przyjrza� si� Jaskrowi, a m�oda, lecz surowa twarz rozja�ni�a mu si� nagle.

� Bzdura. Rozwi�za� ich.

� Nilfgaardzcy s� to szpiegarze!�� zaperzy� si� S�up Czarny z rodu Papebrock�w. - Zw�aszcza ten, o, ga�gan, wyszczekany jak wiejska sobaka. Poet� si� by� powiada�, �otrzyk!

� Tedy nie ze�ga� � u�miechn�� si� rycerz w poz�acanym pancerzu. - To bard Jaskier. Znam go. Zdj�� z niego p�ta. Z tego drugiego te�.

� Pewni jeste�cie, panie hrabio?

� To by� rozkaz, rycerzu Papebrock.

� Nie wiedzia�e�, na co mog� ci si� przyda�, tak?�� mrukn�� Jaskier do Geralta, rozcieraj�c zdr�twia�e od wi�z�w nadgarstki. - To teraz ju� wiesz. Moja s�awa mnie wyprzedza, wsz�dzie mnie znaj� i powa�aj�.

Geralt nie skomentowa�, zaj�ty masowaniem w�asnych nadgarstk�w, obola�ego �okcia i kolana.

� Baczcie wybaczy� gorliwo�� tych m�odzik�w � powiedzia� rycerz tytu�owany hrabi�. - Wsz�dzie upatruj� nilfgaardzkich szpieg�w. Ka�dy wys�any podjazd przyprowadza kilku takich, kt�rzy wydali si� podejrzani. To znaczy takich, kt�rzy czymkolwiek wyr�niali si� w�r�d uchodz�cego mot�ochu. A wy, mo�ci Jaskier, wyr�niacie si� wszak�e. Sk�d wzi�li�cie si� nad Chotl�, w�r�d zbieg�w?

� By�em w drodze z Dillingen do Mariboru � ze�ga� g�adko poeta � gdy wpadli�my w to piek�o, ja i m�j� kolega po pi�rze. Pewnie go znacie. Zwie si� Giraldus.

� Ale� znam, znam, czyta�em � pochwali� si� rycerz. - Honor dla mnie, panie Giraldus. Jestem Daniel Etcheverty, hrabia Ganamone. Na honor, mistrzu Jaskier, wiele zmieni�o si� od czas�w, gdy �piewali�cie na dworze kr�la Foltesta.

� Niew�tpliwie wiele.

� Kto by pomy�la� � spochmumia� hrabia � �e do tego dojdzie. Verden zho�dowane Emhytowi, Brugge praktycznie ju� podbite, Sodden w ogniu� A my cofamy si�, bez przerwy cofamy� Przepraszam, chcia�em rzec: dokonujemy taktycznego manewru. Nilfgaard dooko�a pali i grabi, ju� prawie do Iny podchodzi, ju� ma�o brakuje, by zamkn�� obl�eniem twierdze Mayeny i Bazwanu, a armia temerska wci�� dokonuje tego manewru�

� Gdy nad Chotl� zobaczy�em lilie na waszych tarczach � rzek� Jaskier � my�la�em, �e to ju� ofensywa.

� Kontruderzenie � poprawi� � Daniel Etcheverty i rozpoznanie walk�. Przekroczyli�my In�, starli�my kilka nilfgaardzkich podjazd�w i kilka komand Scoia'tael szerz�cych po�ary. Widzicie, co zosta�o z prezydium w Temerii, kt�re uda�o si� nam odbi�. A forty w Carcano i Wdort spalone do gruntu� Ca�e po�udnie we krwi, ognie i dymie� Ach, nudz� waszmo�ciow. Dobrze wiecie, co si� dzieje w Brugge i Sodden, ze zbiegami stamt�d przysz�o przecie� wam si� tu�a�. A moje chwaty za szpieg�w was wzi�y! Jeszcze raz wybaczenia prosz�. I zapraszam na obiad. Niekt�rzy z pan�w szlachty i oficer�w radzi pozna� was, panowie poeci.

� Zaszczyt to dla nas prawdziwy, panie hrabio � uk�oni� si� sztywno Geralt. - Ale czas nagli. Musimy rusza� w drog�.

� Ale� prosz� si� nie kr�powa� � u�miechn�� si� Daniel Etcheverry � Zwyk�y, skromny �o�nierski posi�ek. Sarnina, jarz�bki, steriety, trufle�

� Odm�wi� � Jaskier prze�kn�� �lin� i zmierzy� wied�mina wymownym spojrzeniem � wielkim by�oby nietaktem. Chod�my nie mieszkaj�c, panie hrabio. Czy ta �wjlB| S namiot, ten bogaty, w b��kitno-z�otych barwach?

� Nie. To namiot g��wnodowodz�cego. Lazur i z�oto to barwy jego ojczyzny.

� Jak to?�� zdziwi� si� Jaskier. - Pewien by�em, �e te armia Temerii. �e wy tu dowodzicie.

� To jest wydzielony oddzia� armii Temerii. Ja jestem oficerem ��cznikowym kr�la Foltesta, s�u�y tu te� sporo temerskiej szlachty z pocztami, kt�re dla porz�dku lilie nosz� na tarczach. Ale trzon tego korpusu stanowi� poddani innego kr�lestwa. Widzicie sztandar przed nazaioteia?

� Lwy � Geralt zatrzyma� si�. - Z�ote lwy na b��kitnym polu. To� To god�o�

� Cintry � potwierdzi� hrabia. - To s� emigranci z kr�lestwa Cintry, obecnie okupowanego przez Nilfgaard. Dowodzi nimi marsza�ek Vissegerd.

Geralt odwr�ci� si� z zamiarem o�wiadczenia hrabiemu, �e pilne sprawy zmuszaj� go jednak do rezygnacji z sarniny, sterlet�w i trufli. Nie zd��y�. Zobaczy� zbli�aj�c� si� ku nim grup�, na czele kt�rej szed� postawny, brzuchaty i siwy rycerz w b��kitnym p�aszczu i ze z�otym �a�cuchem na zbroi.

� Oto, panowie poeci, w�a�nie marsza�ek Vissegerd we w�asnej osobie � powiedzia� Daniel Etcheverry. - Pozw�lcie, wasza wielmo�no��, �e wam przedstawi�

� Nie trzeba � przerwa� chrapliwie marsza�ek Vissegerd, wierc�c Geralta wzrokiem. - Byli�my ju� sobie przedstawieni. W Cintrze, na dworze kr�lowej Calanthe. W dniu zar�czyn kr�lewny Pavetty. By�o to pi�tna�cie lat temu, ale ja pami�� mam dobr�. A ty, �ajdaku wied�minie? Pami�tasz mnie?

� Pami�tam � kiwn�� g�ow� Geralt, pos�usznie podaj�c �o�nierzom r�ce do zwi�zania.

Daniel Etcheverry, hrabia Garramone, pr�bowa� uj�� si� za nimi ju� w�wczas, gdy knechci usadzili skr�powanych Geralta i Jaskra na stoj�cych w namiocie zydlach, teraz, gdy na rozkaz marsza�ka Vissegerda knechci wyszli, hrabia wznowi� wysi�ki.

� To jest poeta i trubadur Jaskier, panie marsza�ku � powt�rzy�. - Ja go znam. Ca�y �wiat go zna. Nie uwa�am za stosowne, by tak go traktowa�. R�cz� s�owem rycerskim, �e nie jest nilfgaardzkim szpiegiem.

� Nie r�czcie pochopnie � warkn�� Vissegerd, nie spuszczaj�c oka z je�c�w. - Mo�e to i poeta, ale je�li pojmano go w kompanii tego oto szubrawca wied�mina, to ja bym za niego nie r�czy�. Wy, zda si�, ci�gle nie imaginujecie, co to za ptaszek wpad� nam w sid�a.

� Wied�min?

� A jak�e. Geralt, kt�rego Wilkiem wo�aj�. Ten sam hultaj, kt�ry ro�ci� sobie prawa do Cirilli, c�rki Pavetty, wnuczki Calanthe, tej samej Ciri, o kr�rej teraz tyle si� gada. Za m�odzi jeste�cie, hrabio, by pami�ta� czasy, kiedy ta afera g�o�na by�a na wielu dworach, ale ja, tak si� sk�ada, by�em naocznym �wiadkiem.

� A c� jego mo�e ��czy� z ksi�niczk� Cirill�?

� Ten�e pies � Vissegerd wskaza� Geralta palcem przyczyni� si� do wydania Pavetty, c�rki kr�lowej Calanthe, za Duny'ego, nikomu nie znanego przyb��d� z po�udnia. Z tego to sobaczego zwi�zku urodzi�a si� p�niej Cirilla, przedmiot ich niecnego spisku. Bo trzeba wam wiedzie�, �e �w bastard Duny zawczasu przyrzek� dziewczynk� wied�minowi w zap�acie za umo�liwienie maria�u. Prawo Niespodzianki, rozumiecie?

� Nie ca�kiem. Ale m�wcie dalej, im� panie marsza�ku.

� Wied�min � Vissegerd ponownie wycelowa� w Geralta palec � chcia� po �mierci Pavetty zabra� dziewczynk�, ale Calanthe nie zezwoli�a, przep�dzi�a go sromotnie. Ale on doczeka� sposobnej chwili. Gdy wybuch�a wojna z Nilfgaardem i Cintra pad�a, porwa� Ciri, korzystaj�c z wojennej zawieruchy. Trzyma� dziewczyn� w ukryciu, cho� wiedzia�, �e jej szukamy. A w ko�cu znudzi� si� ni� i sprzeda� Emhyrowi!

� To k�amstwo i potwarz!�� wrzasn�� Jaskier. - W tym nie ma s�owa prawdy!

� Milcz, grajku, bo ka�� ci� zakneblowa�. Po��czcie fakty, hrabio. Wied�min mia� Cirill�, teraz ma j� Emhyr var Emreis. A Wied�min zostaje przychwycony w awangardzie nilfgaardzkiego zagonu. Co to znamionuje?

Daniel Etcheverry wzruszy� ramionami.

� Co to znamionuje?�� powt�rzy� Vissegerd, pochylaj�c si� nad Geraltem. - Co, ty szelmo? Gadaj! Od jak dawna szpiegujesz dla Nilfgaardu, psie?

� Nie szpieguj� dla nikogo.

� Ka�� pasy z ciebie drze�!

� Ka�cie.

� Panie Jaskier � odezwa� si� nagle hrabia Garramone. - Korzystniej chyba b�dzie, je�li przyst�picie do wyja�nie�. Im pr�dzej, tym lepiej.

� Dawno ju� bym to zrobi� � wybuchn�� poeta � ale ja�nie pan marsza�ek grozi� mi kneblem! Jeste�my niewinni, to wszystko wymys�y wierutne i ohydne potwarze. Cirilla zosta�a porwana z wyspy Thanedd, a Geralt zosta� ci�ko ranny w jej obronie. Ka�dy to mo�e potwierdzi�. Ka�dy czarodziej, kt�ry by� na Thanedd. I sekretarz stanu Redanii, pan Sigismund Dijkstra�

Jaskier zamilk� nagle, przypominaj�c sobie, �e akurat Dijkstra zupe�nie nie nadaje si� w tej sprawie na �wiadka obrony, a powo�ywanie si� na czarodziej�w z Thanedd r�wnie� niespecjalnie polepsza po�o�enie.

� Jak�e� wielk� bzdur� � podj�� g�o�no i szybko � jest zarzuca� Geraltowi, �e porwa� Ciri w Cintrze! Geralt odnalaz� dziewczynk�, gdy po rzezi miasta tu�a�a si� na Zarzeczu, a ukry� j� nie przed wami, lecz przed tropi�cymi j� agentami Nilfgaardu! Ja sam zosta�em przez tych agent�w pojmany i wzi�ty na m�ki, bym zdradzi�, gdzie Ciri si� ukrywa! Ale s�owa nie uroni�em, a owi agenci ju� ziemi� gryz�. Nie wiedzieli, z kim zadzieraj�!

� Wasze m�stwo � wtr�ci� hrabia � by�o jednak daremne. Emhyr w ko�cu ma Cirill�. Jak powszechnie wiadomo, zamierza si� z ni� o�eni� i uczyni� z niej cesarzow� Nilfgaardu. Na razie obwo�a� j� kr�low� Cintry i okolic, sprawiaj�c nam tym troch� k�opot�w.

� Emhyr � o�wiadczy� poeta � m�g� posadzi� na tronie Cintry, kogo by tylko chcia�. Ciri, z kt�rej strony by nie patrze�, ma do tego tronu prawa.

� Prawa?�� wrzasn�� Vissegerd, obryzguj�c Geralta �lin�. - G�wno, nie prawa! Emhyr mo�e si� z ni� o�eni�, jego wola. Mo�e i jej, i dzieciakowi, kt�rego jej zrobi, dawa� nadania i tytu�y wedle fantazji i widzimisi�. Kr�lowa Cintry i Wysp Skellige? Czemu nie? Ksi�na Brugge? Hrabina palatynka Sodden? Prosz� bardzo, k�aniamy si� w pas! A dlaczego, zapytuj� uni�enie, nie kr�lowa S�o�ca i suzerenka Ksi�yca? Ta przekl�ta, skalana krew nie ma �adnych praw do tronu! Przekl�ta krew, ca�a babska linia tego rodu to przekl�te, pod�e kreatury, od Riannon poczynaj�c! Jak prababka Cirilli, Adalia, co si� z w�asnym kuzynem skazi�a, jak jej praprababka, Muriel �otrzyca, co kazi�a si� z ka�dym! Kazirodne b�karcice i pokrzywniczki z tego rodu id�, jedna za drug�!

� M�wcie ciszej, panie marsza�ku � rzek� butnie Jaskier. - Przed waszym namiotem wisi sztandar ze z�otymi lwami, a wy gotowi�cie za chwil� obwo�a� b�kartem babk� Ciri, Calanthe, Lwic� z Cintry, za kt�r� wi�kszo�� waszych �o�nierzy przelewa�a krew w Mamadalu i pod Sodden. A w�wczas nie by�bym pewien wierno�ci waszego wojska.

Vissegerd dwoma krokami pokona� dziel�c� go od Jaskra odleg�o��, chwyci� poet� za �abot i uni�s� z krzes�a. Twarz marsza�ka, przed chwil� jedynie upstrzona kra�nymi plamami, teraz przybra�a barw� g��bokiej czerwieni heraldycznej. Geralt zacz�� mocno obawia� si� o przyjaciela, szcz�ciem do namiotu wpad� nagle adiutant, podnieconym g�osem zawiadamiaj�c o pilnych i wa�nych wie�ciach przyniesionych przez podjazd. Vissegerd silnym pchni�ciem zwali� Jaskra na zydel i wyszed�.

� Uff��� st�kn�� poeta, kr�c�c g�ow� i szyj�. - Ma�o brakowa�o, a by�by mnie zad�awi�� Czy mo�ecie nieco rozlu�ni� mi wi�zy, panie hrabio?

� Nie, panie Jaskier. Nie mog�.

� Dajecie wiar� tym bzdurom? �e jeste�my szpiegami?

� Moja wiara nie ma tu nic do rzeczy. Pozostaniecie jednak zwi�zani.

� Trudno � Jaskier odkaszlna�. - Co za diabe� wst�pi� w waszego marsza�ka? Dlaczego nagle rzuci� si� na mnie niczym kobuz na stonk�?

Daniel Etcheverry u�miechn�� si� krzywo.

� Napomykaj�c o wierno�ci �o�nierzy, niechc�cy zadrapali�cie bol�cy wrz�d, panie poeto.

� Jak�e to? Jaki, wrz�d?

� Ci �o�nierze serdecznie op�akali ow� Cirill�, gdy dosz�y ich wie�ci o jej �mierci. A potem gruchn�a nowa wie��. Okaza�o si�, �e wnuczka Calanthe �yje. �e jest w Nilfgaardzie i cieszy si� �askami cesarza Embyra. W�wczas dosz�o do masowych dezercji. Zwa�cie, �e ci ludzie porzucili domy i rodziny, uciekli do Sodden i Brugge, do Temerii, bo chcieli si� bi� za Cintr�, za krew Calanthe. Chcieli walczy� o wyzwolenie kraju, chcieli wyp�dzi� z Cintry naje�d�c�, sprawi�, by potomkini Calanthe odzyska�a tron. A co si� okaza�o? Krew Calanthe wraca na tron Cintry w chwale i glorii�

� Jako marionetka w r�ku Emhyra, kt�ry j� porwa�.

� Emhyr �eni si� z ni�. Chce posadzi� obok siebie na cesarskim stolcu, potwierdzi� tytu�y i lenna. Czy tak post�puje si� z marionetkami? Cirill� widzieli na cesarskim dworze pos�owie z Koviru. Twierdz�, �e nie sprawia�a wra�enia uprowadzonej przemoc�. Cirilla, jedyna dziedziczka tronu Cintry, wraca na ten tron jako sojuszniczka Nilfgaardu, Takie wie�ci rozesz�y si� w�r�d �o�nierzy.

� Rozpuszczone przez nilfgaardzkieh agent�w.

� Wiem o tym � kiwn�� g�ow� hrabia. - Ale �o�nierze nie wiedz�. Gdy chwytamy dezerter�w, karzemy ich stryczkiem, ale ja ich troch� rozumiem. To Cintryjczycy. Oni chc� si� bi� za w�asne, nie temerskie domy. Pod w�asn�, nie temersk� komend�. Pod w�asnym sztandarem. Oni Widz�, �e tu, w tej armii, ich z�ote lwy pochyl� si� przed temerskimi liliami. Vissegerd mia� osiem tysi�cy �o�nierza, w tym pi�� tysi�cy rodowitych Cintryjczyk�w, reszt� stanowi�y temerskie oddzia�y posi�kowe i ochotnicze rycerstwo z Brogge i Sodden. W tej chwili korpus liczy sze�� tysi�cy. A zdezerterowali wy��cznie ci z Cintry. Wojsko Vissegerda zosta�o zdziesi�tkowane bez bitwy. Rozumiecie, co to dla niego oznacza?

� Traci presti� i pozycj�.

� Oczywi�cie. Jeszcze kilka setek zdezerteruje, a kr�l Foltest odbierze mu bu�aw�. Ju� w tej chwili trudno ten korpus nazywa� cintryjskim. Vissegerd miota si�, chce powstrzyma� ucieczki, dlatego rozpuszcza plotki o niepewnym, acz pewnie nieprawym pochodzeniu Cirilli i jej przodk�w.

� Czego wy � nie m�g� powstrzyma� si� Geralt � s�uchacie z wyra�nym niesmakiem, hrabio.

� Zauwa�yli�cie?�� u�miechn�� si� lekko Daniel Etcheverry. - C�, Vissegerd nie zna mego rodowodu� Kr�tko m�wi�c, jestem z ow� Cirilla spokrewniony. Muriel, hrabina Garramone, zwana Pi�kn� �otrzyc�, praprababka Cirilli, by�a r�wnie� moj� praprababk�. O jej podbojach mi�osnych kr��� w rodzie legendy, niemniej z niech�ci� s�ucham, gdy Vissegerd imputuje mej antenatce sk�onno�ci kazirodcze i puszczanie si� na prawo i lewo. Ale nie reaguj�. Bo jestem �o�nierzem. Czy dobrze mnie panowie rozumiej�?

� Tak � powiedzia� Geralt.

� Nie � powiedzia� Jaskier.

� Vissegerd jest dow�dc� tego korpusu wchodz�cega w sk�ad temerskiej armii. A Cirilla w r�ku Emhyra jest zagro�eniem dla korpusu, a wi�c i dla armii, tym samym dla mego kr�la i mego kraju. Nie zamierzam przeczy� rozpuszczanym przez Vissegerda plotkom o Cirilli i podwa�a� autorytetu dow�dcy. Zamierzam nawet wspiera� go w udowadnianiu, �e Cirilla jest b�kartem i nie ma praw do tronu. Nie tylko nie przeciwstawi� si� marsza�kowi, nie tylko nie b�d� kwestionowa� jego decyzji i rozkaz�w, ale wr�cz je popr�. I wykonam, gdy b�dzie trzeba.

Wied�min skrzywi� usta w u�miechu.

� Teraz chyba rozumiesz, Jaskier? Pan hrabia ani przez moment nie mia� nas za szpieg�w, inaczej nie udzieli�by nam tak dog��bnych wyja�nie�. Pan hrabia wie, �e jeste�my niewinni. Ale palcem nie ruszy, gdy Vissegerd wyda na nas wyrok.

� Czy to znaczy� Czy to znaczy, �e�

Hrabia odwr�ci� wzrok.

� Vissegerd � powiedzia� cicho � jest w�ciek�y. Mieli�cie t�giego pecha wpadaj�c w jego r�ce. Zw�aszcza ty panie wied�minie. Pana Jaskra postaram si�

Przerwa�o mu wej�cie Vissegerda, wci�� czerwonego i sapi�cego jak buhaj. Marsza�ek podszed� do sto�u, waln�� buzdyganem w zalegaj�ce blat mapy, potem odwr�ci� si� do Geralta i przewierci� go wzrokiem. Wied�min nie spu�ci� oczu.

� Ranny Nilfgaardczyk, kt�rego schwyta� podjazd � wycedzi� Vissegerd � zdo�a� w drodze zedrze� opatrunek i wykrwawi� si�, nie odzyskawszy przytomno�ci. Wola� umrze� ni� przyczyni� si� do kl�ski i �mierci swych pobratymc�w. Chcieli�my go wykorzysta�, a on uciek� nam w �mier�, przeciek� przez palce, nic na palcach nie zosta�o pr�cz jego krwi. Dobra szko�a. Szkoda, �e wied�mini nie wpajaj� takich rzeczy kr�lewskim dzieciom, kt�re zabieraj� na wychowanie.

Geralt milcza�, ale wzroku nadal nie spuszcza�.

� Co, dziwol�gu? Wybryku natury? Piekielna kreaturo? Czego nauczy�e� porwan� Cirill�? Jak j� wychowa�e�? Wszyscy widz� i wiedz�, jak! Ten wyrodek �yje, rozpiera si� na nilfgaardzkim tronie jak gdyby nic! A gdy Emhyr we�mie j� do lo�a, jak gdyby nic rozkraczy si� pewnie ochotnie, gamratka jedna!

� Ponosi was z�o�� � b�kn�� Jaskier. - Po rycersku to, panie marsza�ku, dziecko obarcza� win� za wszystko? Dziecko, kt�re Emhyr uprowadzi� przemoc�?

� Na przemoc te� s� sposoby! W�a�nie rycerskie, w�a�nie kr�lewskie sposoby! By�aby to prawdziwie kr�lewska krew, znalaz�aby je! Znalaz�by si� n�! No�yce, szk�a zbitego u�amek, szyd�o wreszcie! Mog�a sobie, suka, z�bami poszarpa� �y�y na napi�stkach! Na po�czosze w�asnej si� powiesi�!

� Nie chc� was d�u�ej s�ucha�, panie Vissegerd � powiedzia� cicho Geralt. - Nie chc� was d�u�ej s�ucha�.

Marsza�ek slyszalnie zgrzytn�� z�bami, pochyli� si�.

� Nie chcesz � powiedzia� g�osem dygoc�cym od z�o�ci.

� To si� dobrze sk�ada, bo ja ju� nic wi�cej nie mam ci do powiedzenia. Tylko jedno. Wtedy, w Cintrze, pi�tna�cie lat temu, du�o si� gada�o o przeznaczeniu. My�la�em w�wczas, �e to bzdury. A jednak to by�o twoje przeznaczenie, wied�minie. Od tamtej nocy tw�j los by� ju� przes�dzony, czarnymi runami zapisany w�r�d gwiazd. Ciri, c�rka Pavetty, to twoje przeznaczenie. I twoja �mier�. Bo za Ciri, c�rk� Pavetty, b�dziesz wisia�.

Milva nie zd��y�a dobiec i ocali� koni. By�a �wiadkiem ich kradzie�y, ale �wiadkiem bezsilnym. Najpierw porwa� j� oszala�y, spanikowany t�um, potem drog� zagrodzi�y p�dz�ce wozy, potem ugrz�z�a w we�nianym i becz�cym stadzie owiec, przez kt�re musia�a przedziera� si� jak przez �nie�n� zasp�. Potem, ju� nad Chotl�, wy��cznie skok w zaro�ni�te tatarakiem przybrze�ne bagienko uratowa� j� przed mieczami Nilfgaardczyk�w, r�bi�cych bez lito�ci st�oczonych nad rzek� uciekinier�w, nie daj�cych pardonu ani kobietom, ani dzieciom. Milva rzuci�a si� w wod� i przedosta�a na drugi brzeg, cz�ciowo brodz�c, cz�ciowo p�yn�c na wznak w�r�d znoszonych pr�dem trup�w.

I podj�a po�cig. Zapami�ta�a, w jakim kierunku zemkn�li ch�opi, kt�rzy ukradli Plotk�, Pegaza, cisawego ogiera i jej w�asnego karosza. A w hibie przy siodle karego by� jej bezcenny �uk. Trudno, my�la�a, chlupocz�c w biegu wyciskan� z but�w wod�, pozostali musz� na razie radzi� sobie sami. Mnie, psia ma�, mus odzyska� �uk i wierzchowce!

Najpierw odbi�a Pegaza. Wa�ach poety lekcewa�y� szturthaj�ce jego boki s�omiane �apcie, bimba� sobie na ponaglaj�ce krzyki niewprawnego je�d�ca i ani my�la� cwa�owa�, bieg� przez brzezin� ospale, leniwie i wolno. Ch�opina zosta� znacznie z tylu za reszt� koniokrad�w. Gdy us�ysza� i zobaczy� za plecami Milv�, bez zastanowienia zokoczy� i da� drapaka w chaszcze, obur�cz podtrzymuj�c gacie. Milva nie �ciga�a go, przemog�a wr�c� w niej ��dz� ci�kiego mordobicia. Wskoczy�a na siod�o, z biegu, ostro, a� zabrz�cza�y struny lutni przytroczonej do juk�w.

Obeznana z ko�mi, zdo�a�a zmusi� wa�acha do galopu. Czy te� raczej do oci�a�ego chodu, kt�ry Pegaz uwa�a� za galop.

Ale nawet ten pseudogalop wystarczy�, albowiem ucieczk� koniokrad�w przyhamowa� kolejny nietypowy ko�. Narowista Plotka wied�mina, gniada klaczka, kt�r� rozz�oszczony jej fochami Geralt niejeden raz obiecywa� wymieni� na, innego wierzchowca, cho�by os�a, mu�a lub nawet koz�a. Milva dop�dzi�a z�odziei w momencie, gdy zdenerwowana niewprawnym poci�gni�ciem wodzy Plotka � zwali�a je�d�ca na ziemi�, a reszta ch�op�w, zeskoczywszy z siode�, stara�a si� poskromi� rozbrykan� i wierzgaj�c� "koby�k�. Byli tak zaj�ci, �e dostrzegli Milv� dopiero wtedy gdy wpad�a na nich na Pegazie i kopn�a jednego w twarz, �ami�c mu nos. Gdy pada�, wyj�c i wzywaj�c pomocy boskiej, rozpozna�a go. By� to Chodak. Ch�op, kt�ry najwyra�niej nie mia� szcz�cia do ludzi. A zw�aszcza do Milvy.

Milv�, niestety, te� opu�ci�o szcz�cie. Dok�adniej bior�c, nie szcz�cie by�o winne, lecz jej w�asna arogancja i lekko podbudowane praktyk� przekonanie, �e byle dw�jce wie�niak�w zdolna jest zawsze spu�ci� takie lanie, jakie uzna za stosowne. Ale gdy zeskoczy�a z siod�a, dosta�a nagle pi�ci� w oko i nie wiedz�c kiedy znalaz�a si� na ziemi. Doby�a no�a, zdecydowana na prucie flak�w, ale oberwa�a po g�owie grubym kijem, tak �e kij p�k�, zasypuj�c jej oczy kor� i pr�chnem. Og�uszona i o�lepiona, zdo�a�a jednak uczepi� si� kolana nadal ok�adaj�cego j� u�omkiem kija wie�niaka, a wie�niak niespodziewanie zawy� i upad�. Drugi wrzasn��, zas�aniaj�c g�ow� obur�cz.

Milva przetar�a oczy i zobaczy�a, �e chroni si� przed sypi�cymi si� na niego razami pletni, zadawanymi przez je�d�ca siedz�cego na siwym koniu. Zerwa�a si�, z rozmachem kopn�a obalonego, ch�opa w szyj�. Koniokrad zacharcza�, wierzgn�� nogami i rozkraczy� si�, a Milva natychmiast to wykorzysta�a, wk�adaj�c w precyzyjnie mierzony kopniak ca�� z�o��. Ch�op zwin�� si� w k��bek, zacisn�� d�onie na kroczu i zawy� tak, �e a� listowie posypa�o si� z brz�z.

Je�dziec na siwku upora� si� tymczasem z drugim, ch�opem i brocz�cym z nosa Chodakiem, przep�dzi� ich w las razami bata. Zawr�ci�, by wysmaga� wyj�cego, ale wstrzyma� konia. Bo Milva zd��y�a ju� dopa�� swego karosza, ju� mia�a w gar�ci �uk i strza�� na ci�ciwie. Ci�ciwa by�a w po�owie naci�gu, ale grot strza�y mierzy� prosto w pier� je�d�ca.

Przez chwil� patrzyli na siebie, je�dziec i dziewczyna. Potem je�dziec wolnym ruchem wydoby� zza pasa strza�� opierzon� d�ugimi lotkami i rzuci� j� pod nogi Milvy.

� Wiedzia�em � rzek� spokojnie � �e b�d� mia� okazj� zwr�ci� ci tw�j grot, elfko.

� Nie jestem elk�, Nilfgaardczyku.

� Nie jestem Nilfgaardczykiem. Opu�� nareszcie ten �uk. Gdybym �yczy� ci �le, wystarczy�oby si� przygl�da�, jak ci� poniewieraj�.

� Bies ciebie wie � powiedzia�a przez z�by � co� ty za jeden i czego mi �yczysz. Ale dzi�ki za ratunek. I za m�j szyp. I za tego hultaja, com go na por�bie �le strzeli�a.

Skopany, zwini�ty w k��bek koniokrad d�awi� si� szlochem, wtuliwszy twarz w �ci�k�. Je�dziec nie patrzy� na niego. Patrzy� na Milv�.

� �ap konie � powiedzia�. - Musimy co rychlej odskoczy� od rzeki, wojsko przeczesuje lasy na obu brzegach.

� Musimy?�� wykrzywi�a si�, opuszczaj�c �uk. - Razem? A od kiedy to my swojaki? Albo kompanija?

� Wyja�ni� ci � obr�ci� konia, chwyci� wodze cisawego �rebca � je�li dasz mi czas.

� W�dy rzecz w tym, �e ja czasu nie mam. Wied�min i reszta�

� Wiem. Ale nie uratujemy ich, sami pozwalaj�c si� zabi� lub uj��. �ap konie i uciekajmy w kniej�. Pospiesz si�!

Nazywa si� Cahir, przypomnia�a sobie Milva, rzucaj�c okiem na dziwnego towarzysza, z kt�rym przysz�o jej siedzie� w wykrocie. Dziwny Niligaardczyk, kt�ry gada, �e nie jest Nilfgaardczyldem. Cahir.

� My�leli�my, �e ci� ubili � mrukn�a. - Cisek bez je�d�ca przybie�a��

� Mia�em ma�� przygod� � odrzek� sucho. - Z tr�jk� zb�j�w zaro�ni�tych jak wilko�aki. Wyskoczyli na mnie z zasadzki. Ko� uciek�. Zb�je nie zdo�ali, ale byli pieszo. Zanim uda�o mi si� zdoby� nowego wierzchowca, daleko w tyle zosta�em za wami. Dopiero dzi� rano was dogoni�em. Pod samym obozem. Przejecha�em rzek� w dole i czeka�em na tym brzegu. Wiedzia�em, �e pojedziecie na wsch�d.

Kt�ry� z ukrytych w olszynie koni zaparska�, tupn��. Zmierzcha�o. Komary natr�tnie bzycza�y ko�o uszu.

� Cicho w lesie � powiedzia� Cahir. - Wojska odesz�y. Ju� po bitwie.

� Po rzezi, chcia�e� rzec.

� Nasza kawaleria��� zaj�kn�� si�, chrz�kn��. - Kawaleria cesarska uderzy�a na ob�z, a wtedy od po�udnia zaatakowa�y wasze wojska. Chyba temerskie.

� Je�li ju� po bitwie, teza by tam wr�ci�. Wied�mina odszuka�, Jaskra i reszt�.

� Rozumniej doczeka� zmroku.

� Strasznie tu jako� � powiedzia�a cicho, �ciskaj�c �uk. - Ponure uroczysko, a� ciarki przejmuj�. Niby cicho, a stale sz�ci co� po krzach� Wied�min gada�, �e ghule ci�gn� do pobojowisk� A ch�opkowie o w�pierzu bajali�

� Nie jeste� sama � odrzek� p�g�osem. - Samemu straszniej.

� I�cie � poj�a, o czym m�wi. - Blisko dwie niedziele przede w �lad za nami jedziesz, sam jak palec. Za nami si� wleczesz, a wsz�dzie dooko�a twoi� Chocia�e�, jak prawisz, nie Nilfgaardczyk, ale to przecie twoi. Niech mnie czart, je�li rozumiem� Zamiast do swoich za wied�minem �ledzisz. Dlaczego?

� To d�uga historia.

Gdy wysoki Scoia'tael pochyli� si� nad nim, zwi�zany w kij Struycken przymkn�� oczy ze strachu. M�wiono, �e nie istniej� brzydkie elfy, �e wszystkie s� urodziwe jak jaden m��, �e takie si� rodz�. By� mo�e legendarny przyw�dca Wiewi�rek te� urodzi� si� pi�kny. Ale teraz jego twarz przecina�a skosem paskudna szrama zniekszta�caj�ca czo�o, brew, nos i policzek, z w�a�ciwej elfom urody nie zosta�o nic.

Pokiereszowany elf usiad� na le��cym obok pniu.

� Jestem Isengrim Faoiltiama � powiedzia�, znowu pochylaj�c si� nad je�cem. - Od czterech lat walcz� z lud�mi, od trzech lat dowodz� komandem. Pochowa�em poleg�ego w boju brata, czterech kuzyn�w, ponad czterystu towarzyszy broni. W mojej walce waszego cesarza mam za sprzymierze�ca, co wielokrotnie udowadnia�em, przekazuj�c waszym s�u�bom informacje wywiadowcze, pomagaj�c waszym agentom i rezydentom, likwiduj�c wskazane przez was osoby.

Faoiltiarna zamilk�, da� znak ur�kawiczon� d�oni�, Stoj�cy opodal Scoia'tael podni�s� z ziemi niedu�� �agiewk� wykonan� z brzozowej kory. Z �agiewki bi� s�odki zapach.

� Mia�em i mam Nilfgaard za sprzymierze�ca � powt�rzy� elf z blizn�. - Dlatego pocz�tkowo nie dawa�em wiary, gdy m�j informator ostrzeg� mnie, �e szykuje si� na mnie zasadzk�. �e otrzymam polecenie spotkania si� sam na sam z nilfgaardzkim emisariuszem, a gdy przyb�d�, zostan� uj�ty. Nie wierzy�em w�asnym uszom, ale b�d�c z natury ostro�ny, stawi�em si� na spotkanie nieco wcze�niej i nie sam. Jak�e� wielkie by�o moje zdziwienie i rozczarowanie, gdy okaza�o si�, �e w miejscu tajnego spotkania, zamiast emisariusza, czeka sze�ciu zbir�w wyposa�onych w ryback� sie�, powrozy, sk�rzan� haub� z kneblem i kaftan zapinany na pasy i klamry. Ekwipunek, powiedzia�bym, standardowo u�ywany przez wasz wywiad przy porwaniach. Wywiad nilfgaardzid zapragn�� schwyta� mnie, Faoiltiam�, �ywego, zawie�� dok�d�, zakneblowanego, zapi�tego po uszy w kaftan bezpiecze�stwa. Sprawa zagadkowa, powiedzia�bym. Wymagaj�ca wyja�nienia. Rad jestem, �e cho� jeden z zasadzonych na mnie zbir�w, bez w�tpienia ich dow�dca, da� si� uj�� �ywcem i b�dzie w stanie wyja�nie� mi udzieli�.

Struycken zacisn�� z�by i odwr�ci� g�ow�, by nie patrze� na pokiereszowan� twarz elfa. Wola� patrze� na �agiewk� z brzozowej kory, przy kt�rej brz�cza�y dwie osy.

� Teraz wi�c � podj�� Faoiltiama, wycieraj�c chustk� spocon� szyj� � pogaw�dzimy sobie, panie porywaczu. Dla u�atwienia konwersacji, wyja�ni� kilka detali. W tej oto �agiewce znajduje si� klonowy syrop. Je�li nasza rozmowa nie b�dzie przebiega�a w duchu wzajemnego zrozumienia i daleko id�cej szczero�ci, wspomnianym syropem wysmarujemy ci obficie g�ow�. Ze szczeg�lnym uwzgl�dnieniem oczu i uszu. Potem umie�cimy ci� na mrowisku, o, tym w�a�nie, po kt�rym biegaj� sympatyczne i pracowite owady. Dodam, �e metoda znakomicie sprawdzi�a si� ju� w przypadku kilku Dh'oine i an'giyare, kt�rzy okazywali wobec mnie up�r i brak szczero�ci.

� Jestem w cesarskiej s�u�bie!�� wrzasn�� szpieg, bledn�c. - Jestem oficerem cesarskich s�u�b specjalnych, podw�adnym pana Vattiera de Rideaus, wicehrabiego Eiddon! Nazywam si� Jan Struycken! Protestuj�

� Fatalnym zbiegiem okoliczno�ci � przerwa� elf � tutejsze czerwone mr�wki, �ase na klonowy syrop, nigdy nie s�ysza�y o panu de Rideaux. Zaczynajmy. O to, kto wyda� rozkaz porwania mnie, nie b�d� pyta�, bo to jasne. Moje pierwsze pytanie brzmi zatem: dok�d mia�em by� zawieziony?

Nilfgaardzki szpieg zatarga� si� w powrozach, potrz�sn�� g�ow�, bo wyda�o mu si�, �e mr�wki ju� �a�� mu po policzkach. Milcza� jednak.

� Trudno � przerwa� milczenie Faoiltiama, daj�c gestem znak elfowi z �agiewk�. - Wysmarowa� go.

� Mia�em was przetransportowa� do Verden, do zamku Nastrog!�� zarycza� Struycken. - Na rozkaz pana de Rideaux!

� Dzi�kuj�. Co czeka�o na mnie w Nastrogu?

� �ledztwo�

� O co miano pyta�?

� O wydarzenia na Thanedd! B�agam, rozwi��cie mnie! Powiem wszystko!

� To oczywiste, �e powiesz � westchn�� elf, przeci�gaj�c si�. - Zw�aszcza, �e pocz�tek ju� mamy za sob�, a pocz�tek jest w takich sprawach najtrudniejszy. Kontynuuj.

� Mia�em rozkaz zmusi� was do wyznania, gdzie ukrywaj� si� Vilgefortz i Rience! I Cahir Mawr Dyffryn, syn Ceallacha!

� Zabawne � Zastawia si� na mnie pu�apk�, by pyta� o Vilgefortza i Rience'a? A c� ja mog� wiedzie� o nich? Co mo�e mnie z nimi ��czy�? A z Cahirem sprawa jest jeszcze zabawniejsza. Tego odes�a�em wam przecie�, tak jak sobie �yczyli�cie. W p�tach. Czy�by przesy�ka do was nie dotar�a?

� Wymordowano oddzia� wys�any na ustalone miejsce spotkania� Cahira nie by�o w�r�d zabitych�

� Aha. A pan Vattier de Rideaux nabra� podejrze�? Ale miast po prostu wys�a� do komanda kolejnego emisariusza i poprosi� o wyja�nienia, od razu zastawia na mnie zasadzk�. Rozkazuje zawlec mnie do Nastroga i przes�uchiwa�. W sprawie wydarze� na Thanedd.

Szpieg milcza�.

� Nie zrozumia�e�? - elf pochyli� nad nim sw� straszn� twarz. - To by�o pytanie. Brzmia�o: o co idzie?

� Nie wiem� Tego nie wiem, kln� si�

Faoiltiama skin�� r�k�, wskaza�. Struycken rycza�, ciska� si�, zaklina� na Wielkie S�o�ce, zapewnia� o swej niewiedzy, p�aka�, miota� g�ow� i plu� syropem, kt�rym grubo wymazano mu twarz. Dopiero niesiony przez czterech Scoia'tael w stron� mrowiska zdecydowa� si� m�wi�. Cho� konsekwencje mog�y by� straszniejsze ni� mr�wki.

� Panie� Je�li kto� si� o tym dowie, to zgin��em� Ale wyznam wam� Widzia�em sekretne rozkazy. Pods�ucha�em� Powiem wszystko�

� To oczywiste � kiwn�� g�ow� elf. - Rekord w mrowisku wynosz�cy godzin� i czterdzie�ci minut, nale�a� do pewnego oficera z oddzia��w specjalnych kr�la Demawenda. Ale i on w ko�cu m�wi�. No, zaczynaj. Szybko, sk�adnie i konkretnie.

� Cesarz jest pewien, �e na Thanedd zdradzono go. Zdrajc� jest Vilgefortz z Roggeveen, czarodziej. I jego pomocnik, zw�cy si� Rience. A przede wszystkim Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach. Vattier� Pan Vattier nie jest pewien, czy i wy�cie nie maczali palc�w w tej zdradzie, cho�by nie�wiadomie� Dlatego rozkaza� was uj�� i cichcem dostarczy� do Nastroga� Panie Faoiltiama, ja dwadzie�cia lat pracuj� w wywiadzie� Vattier de Rideaux to m�j trzeci szef�

� Sk�adniej, prosz�. I przesta� si� trz���. Je�li b�dziesz ze mn� szczery, masz szans� pos�u�y� jeszcze kilku szefom.

� Cho� utrzymywano to w najg��bszej tajemnicy, ale ja wiedzia�em� Wiedzia�em, kogo Vilgefortz i Cahir mieli schwyta� na wyspie. I wychodzi�o na to, �e si� im uda�o. Bo do Loc Grim przywieziono t� Jak jej tam� No, kr�lewn� z Cintry. Tom my�la�, �e sukces, �e Cahir i Rience zostan� baronami, a ten czarodziej hrabi� co najmniej� A zamiast tego cesarz wezwa� Puszczyka. Znaczy, pana Skellena, i pana Vattiera, rozkaza� schwyta� Cahira� I Rience'a, i Vilgefortza� Wszyscy, kt�rzy mogli co� o Thanedd wiedzie� i o tej sprawie, mieli by� k�adzeni na tortury� I wy te�� Nietrudno by�o si� domy�li� No� �e by�a zdrada. �e do Loc Grim przywieziono fa�szyw� kr�lewn�

Szpieg zdysza� si�, nerwowo �apa� powietrze ustami zalepionymi klonowym syropem.

� Rozwi��cie go � skomenderowal swym Wiewi�rkom Faoiltiama. - I niech sobie umyje twarz.

Rozkaz wykonano bezzw�ocznie. Po chwili organizator nieudanej zasadzki sta� ju� z opuszczon� g�ow� przed te gendamym przyw�dc� Scoia'tael. Faoiltiama przygl�da� mu si� oboj�tnie.

� Wytrz��nij skrupulatnie syrop z uszu � powiedzia� wreszcie. - Nadstaw ich i wyt� pami��, jak przystoi szpiegowi z wieloletni� praktyk�. Dam dow�d mojej lojalno�ci wobec cesarza, zdam pe�n� relacj� o interesuj�cych was sprawach. Ty za� wszystko, s�owo w s�owo, powt�rzysz Vattierowi de Rideaux.

Agent skwapliwie pokiwa� g�ow�.

� W po�owie Blathe, czyli wed�ug waszej rachuby na pocz�tku czerwca � zacz�� elf � nawi�za�a ze mn� kontakt Enid an Gleanna, czarodziejka, znana jako Francesca Findabair. Z jej polecenia przyby� wkr�tce do mojego komanda niejaki Rience, podobno totumfacki Vilgefortza z Roggeveen, te� magika. W najg��bszej tajemnicy opracowany zosta� plan akcji, maj�cej na celu wyeliminowanie pewnej liczby czarodziej�w podczas zjazdu na wyspie Thanedd. Plan zosta� mi przedstawiony jako akcja maj�ca pe�ne poparcie cesarza Emhyra, Vattiera de Rideaux i Stefana Skellena, inaczej nie zgodzi�bym si� wsp�pracowa� z Dh'oine, czarodziejami czy nie, bo za wiele widzia�em w �yciu prowokacji. Zaanga�owanie cesarstwa w t� afer� potwierdzi�o przybycie na przyl�dek Bremerroord i statku, kt�ry przywi�z� Cahira, syna Ceallacha, zaopatrzonego w specjalne pe�nomocnictwa i rozkazy. Zgodnie z tymi rozkazami wy�oni�em z komanda specjaln� grup�, kt�ra mia�a podlega� wy��cznie Cahirowi. Wiedzia�em, �e grupa ma za zadanie schwyta� i uprowadzi� z wyspy� pewn� osob�.

� Na Thanedd � podj�� po chwili Faoiltiama � pop�yn�li�my statkiem, kt�rym przyby� Cahir. Rience mia� amulety, za pomoc� kt�rych okry� statek czarodziejsk� mg��. Wp�yn�li�my do pieczary pod wysp�. Stamt�d dostali�my si� do podziemi pod Garstangiem.

� Ju� w podziemiach wiedzieli�my, �e co� jest nie tak, Rience odebra� jakie� sygna�y telepatyczne od Vilgefortza. Wiedzieli�my, �e przyjdzie nam z marszu wej�� do tocz�cej si� walki. Byli�my gotowi. I dobrze, bo od razu po wyj�ciu z loch�w wpadli�my w piek�o.

Elf silnie skrzywi� pokaleczon� twarz, zupe�nie jakby wpomnienie sprawi�o mu b�l.

� Po pocz�tkowych sukcesach sprawy zacz�y si� komplikowa�. Nie uda�o si� nam wyeliminowa� wszystkich kr�lewskich czarodziej�w, mieli�my du�e straty. �mier� ponios�o r�wnie� kilku mag�w, kt�rzy byli w spisku, inni po kolei zacz�li ratowa� sk�r� i teleportowa� si�. W pewnym momencie znik� Vilgefortz, potem znik� Rience, a wkr�tce po nich Enid an Gleanna. To ostatnie znikni�cie uzna�em za ostateczny sygna� do odwrotu. Nie wydawa�em jednak rozkazu, czeka�em na powr�t Cahira i jego grupy, kt�ra zaraz na pocz�tku akcji ruszy�a, by wykona� swoj� misj�. Poniewa� nie wracali, zacz�li�my ich szuka�.

� Z grupy � Faoiltiarna spojrza� w oczy nilfgaardzkiego szpiega � nie ocala� nikt, wszyscy zostali wysieczeni w bestialski spos�b. Cahira znale�li�my na schodach prowadz�cych do Tor Lara, wie�y, kt�ra w czasie walki eksplodowa�a i rozsypa�a si� w gruzy. By� ranny i bez przytomno�ci, oczywiste by�o, �e zleconej mu misji nie wykona�. Obiektu owej misji w okolicy nie by�o ni �ladu, a z do�u, od Aretuzy i Loxii, sypali si� ju� kr�lewscy. Wiedzia�em, �e Cahir �adn� miar� nie mo�e wpa�� im w r�ce, bo by�by dowodem na czynny udzia� Nilfgaardu w akcji. Zabrali�my go i uciekli�my do podziemi, do kawerny. Wsiedli�my na statek i odp�yn�li�my. Z komanda zosta�o nas dwunastu, w wi�kszo�ci rannych.

� Wiatr nam sprzyja�. Wy�adowali�my na zach�d od Hirundum, ukryli�my si� w lasach. Cahir pr�bowa� drze� na sobie banda�e, wykrzykiwa� co� o szalonej pannie o zielonych oczach, o Lwi�tku z Cintry, o wied�minie, kt�ry wyr�n�� jego grup�, o Wie�y Mewy i o czarodzieju, kt�ry lata� jak ptak. Domaga� si� konia, rozkazywa� wraca� na wysp�, powo�ywa� na cesarskie rozkazy, co w danej sytuacji musia�em uzna� za bredzenie szale�ca. W Aedirn, jak wiedzieli�my, wrza�a ju� wojna, za wa�niejsze uznawa�em szybkie odtworzenie zdziesi�tkowanego komanda i wznowienie walki z Dh'oine.

Cahir wci�� by� z nami, gdy w skrzynce kontaktowej znalaz�em tamten wasz sekretny rozkaz. By�em zdumiony. Cho� Cahir ewidentnie nie wykona� misji, nic nie wskazywa�o, by by� winny zdrady. Ale nie deliberowa�em d�ugo, uzna�em, �e to wasza sprawa i sami powinni�cie j� wyja�nia�. Cahir, gdy go wi�zano, nie stawia� oporu, by� spokojny i zrezygnowany. Rozkaza�em wsadzi� go do drewnianej trumny i przy pomocy znajomego hayefft dostarczy� we wskazane w li�cie miejsce. Nie by�em, przyznaj� to, sk�onny do uszczuplenia komanda o eskort�. Nie wiem, kto wymordowa� waszych ludzi w miejscu spotkania. A o tym, gdzie to jest, wiedzia�em wy��cznie ja. Je�li wi�c nie odpowiada wam wersja ca�kiem przypadkowej zag�ady waszego oddzia�u, to zdrajcy szukajcie u siebie, bo opr�cz mnie tylko wy znali�cie termin i miejsce.

Faoiltiarna wsta�.

� To wszystko. Wszystkie powy�sze informacje s� prawdziwe. W lochach Nastroga nie dostarczy�bym wam ich wi�cej. K�amstwa i konfabulacje, kt�rymi, by� mo�e, pr�bowa�bym zadowoli� �ledczego i oprawc�w, zaszkodzi�yby wam raczej, ni� pomog�y. Niczego wi�cej nie wiem, w szczeg�lno�ci nie znam miejsca pobytu Vilgefortza i Rience'a, nie wiem te�, czy s�usznie podejrzewacie ich o zdrad�. O�wiadczam te� dobitnie, �e nic nie wiem o kr�lewnie z Cintry, ani prawdziwej, ani fa�szywej. Powiedzia�em wszystko, co wiedzia�em. Licz�, �e pan de Rideaux ani Stefan Skellen nie zechc� ju� zastawia� na mnie zasadzek. Dh'oine od dawna pr�buj� mnie schwyta� lub zabi�, nabra�em tedy zwyczaju bezwzgl�dnego eksterminowania wszystkich zasadzkowicz�w. W przysz�o�ci r�wnie� nie b�d� docieka�, czy kt�ry� z zasadzkowicz�w nie jest przypadkiem podw�adnym Vattiera lub Skellena. Nie b�d� mia� na takie dociekanie ani czasu, ani ochoty. Czy wyra�am si� jasno?

Struycken kiwn�� g�ow�, prze�kn�� �lin�.

� Bierz wi�c konia, szpiegu, i wyno� si� z moich las�w.

� Znaczy, katu ci� w tej trumnie wie�li � mrukn�a, Milva. - Nynie pojmuj�, cho� te� nie ze wszystkim. Czemu� to miast utai� si� gdzie, za wied�minem jedziesz? On na ciebie zawzi�ty okrutnie� Dwa razy �ycie ci darowa��

� Trzy razy.

� Dwa widzia�am. Cho� to nie ty wied�minowi gnaty na Thanedd poprzetr�ca�e�, jakem zrazu my�la�a, nie wiem, zali ci bezpiecznie znowu pod miecz mu le��. Ja tam wiele z waszych wa�ni nie rozumiem, ale mnie przecie zratowaie� i dobrze ci jako� z oczu patrzy� Tedy rzekn� ci, Cahir, kr�tko: gdy Wied�min wspomina tych, kt�rzy jego Ciri do Nilfgaardu porwali, to z�bami zgrzyta, a� iskry lec�. A gdyby� na niego naplu�, �lina zasyczy.

� Ciri � powt�rzy�. - �adnie j� nazywa.

� Nie wiedzia�e�?

� Nie. Przy mnie zawsze m�wiono na ni� Cirilla albo Lwi�tko z Cintry� A gdy by�a ze mn�� Bo kiedy� by�a� Nie odezwa�a si� do mnie ani s�owem. Chocia� uratowa�em jej �ycie.

� Czart jeden chyba zdo�a poj�� to wszystko � pokr�ci�a g�ow�. - Powik�ane te wasze losy, Cahir, posuplone a popl�tane. Nie na moj� g�ow�.

� A ty jak masz na imi�? - spyta� nagle.

� Milva� Maria Barring. Ale m�w: Milva.

� Wied�min zmierza w z�ym kierunku, Milva � powiedzia� po chwili. - Ciri nie ma w Nilfgaardzie. Nie do Nilfgaardu j� porwano. Je�eli w og�le j� porwano.

� Jak�e to?

� To d�uga historia.

� Na Wielkie S�o�ce � Fringilla, staj�c w progu, przechyli�a g�ow� i ze zdziwieniem przyjrza�a si� przyjaci�ce.

� Co� ty zrobi�a z w�osami, Assire?

� Umy�am � odrzek�a sucho Assire var Anahid. - I ufryzowa�am. Wejd�, prosz�, siadaj. Zejd� z fotela, Merlin. Psik!

Czarodziejka usiad�a na niech�tnie zwolnionym przez czarnego kota miejscu, nie przestaj�c przygl�da� si� fryzurze przyjaci�ki.

� Przesta� si� dziwowa� � Assire dotkn�a d�oni� puszystych i l�ni�cych lok�w. - Postanowi�am odmieni� si� nieco. Zreszt�, wzi�am przyk�ad z ciebie.

� Mnie � zachichota�a Fringilla Vigo � zawsze uwa�ano za dziwaczk� i buntowniczk�. Ale gdy ciebie zobacz� w akademii lub na dworze�

� Nie bywam na dworze � uci�a Assire. - A akademia b�dzie musia�a si� przyzwyczai�. Mamy trzynasty wiek Najwy�sza pora na zerwanie z przes�dem, �e dba�o�� o wygl�d zewn�trzny dowodzi u magiczki p�ocho�ci i mia�ko�ci umys�u.

� Paznokcie te� � Fringilla lekko zmru�y�a zielone oczy, kt�rym nigdy nic nie uchodzi�o. - Nie poznaj� ci�, moja droga.

� Proste zakl�cie � odrzek�a ch�odno czarodziejka � powinno ci wystarczy� do stwierdzenia, �e to ja, a nie �aden doppelgfinger. Rzu� taki czar, je�li musisz. A potem przejd� do tego, o co ci� prosi�am.

Fringilla Vigo pog�aska�a kota, kt�ry ociera� si� o jej �ydk�, mrucz�c i pr꿹c grzbiet, udaj�c, �e to gest sympatii, a nie zawoalowana sugestia, by czarnow�osa czarodziejka wynios�a si� z fotela.

� Ciebie za� � powiedzia�a, nie podnosz�c g�owy � prosi� seneszal Ceallach aep Gryffyd, prawda?

� Prawda � potwierdzi�a �ciszonym g�osem Assire � Ceallach odwiedzi� mnie, zrozpaczony, prosi� o pomoc o wstawiennictwo, o ratunek dla syna, kt�rego Emhyr rozkaza� schwyta�, podda� torturom i straci�. Do kogo mia� si� zwr�ci�, je�li nie do powinowatej? Mawr, ma��onka Ceallacha, matka Cahira, to moja siostrzenica, najm�odsza c�rka mojej rodzonej siostry. Pomimo tego niczego mu nie obieca�am. Bo nic nie mog� zrobi� w tej sprawie. Niedawno mia�y miejsce okoliczno�ci, kt�re nie pozwalaj� mi �ci�ga� na siebie uwagi. Wyja�ni� ci to. Ale po wys�uchaniu informacji, o kt�rych zebranie ci� prosi�am.

Fringilla Vigo ukradkiem odetchn�a z ulg�. Ba�a si�, �e przyjaci�ka zechce jednak anga�owa� si� w �mierdz�c� szafotem spraw� Cahira, syna Ceallacha. I �e j� poprosi o pomoc, kt�rej ona nie mog�aby odm�wi�.

� Oko�o polowy lipca � zacz�a � ca�y zebrany w Loc Oma dw�r mia� okazj� podziwia� pi�tnastoletni� dziewczyn�, rzekomo ksi�niczk� Cintry, kt�r� zreszt� Emhyr w czasie audiencji uparcie tytu�owa� kr�low� i traktowa� tak �askawie, �e nawet rozesz�y si� plotki o rych�ym ma��e�stwie.

� S�ysza�am � Assire pog�aska�a kota, kt�ry zniech�ci� si� Fringill� i w�a�nie pr�bowa� dokona� aneksji jej w�asnego fotela. - Nadal m�wi si� o tym niew�tpliwie politycznym maria�u.

� Ale ciszej i nie tak cz�sto. Bo Cintryjka zosta�a wywieziona do Dam Rowan. W Dam Rowan, jak wiesz, cz�sto trzyma si� wi�ni�w stanu. Kandydatki na cesarzowe znacznie rzadziej.

Assire nie skomentowa�a. Czeka�a cierpliwie, przygl�daj�c si� swym niedawno wyr�wnanym i polakierowanym paznokciom.

� Niew�tpliwie pami�tasz � podj�a Fringilla Vigo � jak trzy lata temu Emhyr wezwa� nas wszystkich i rozkaza� ustali� miejsce pobytu pewnej osoby. Na terenie P�nocnych Kr�lestw. Niew�tpliwie pami�tasz, jak w�ciek� si�, gdy nam si� nie uda�o. Albricha, kt�ry wyja�ni�, �e na tak� odleglo�� nie da si� sondowa�, nie wspominaj�c ju� o przebijaniu ekran�w, zwymy�la� od ostatnich. A teraz s�uchaj. Tydzie� po s�ynnej audiencji w Loc Grim, gdy �wi�towano Wiktori� odniesion� pod Aldersbergiem, Emhyr dostrzeg� na sali zamkowej Albricha i mnie. I zaszczyci� nas rozmow�. Sens jego wypowiedzi, niewiele trywializuj�c, by� taki: "Jeste�cie darmozjady, indolenci i lenie. Wasze kuglarskie sztuczki kosztuj� mnie maj�tek, a po�ytku z nich �adnego. Zadanie, kt�remu nie podo�a�a ca�a wasza po�a�owania godna akademia, zwyk�y astrolog wykona� w cztery dni.

Assire var Anahid parskn�a lekcewa��co, nie przestaj�c g�aska� kota.

� Bez trudu dowiedzia�am si� � ci�gn�a Fringill� Vigo � �e owym astrologiem cudotw�rc� byt nie kto inny, a os�awiony Xarthisius.

� Poszukiwan� by�a tedy owa Cintryjka, kandydatka na cesarzow�. Xarthisius j� odnalaz�. I co? Mianowano go sekretarzem stanu? Szefem Departamentu Spraw Niewykonalnych?

� Nie. Wtr�cono go do lochu ju� po tygodniu.

� Obawiam si�, �e nie rozumiem, co to ma wsp�lnego z Cahirem, synem Ceallacha.

� Cierpliwo�ci. Pozw�l mi zachowa� kolejno��. To konieczne.

� Wybacz. S�ucham.

� Pami�tasz, co da� nam Emhyr, gdy�my trzy lata temu zabierali si� do poszukiwa�?

� Kosmyk w�os�w.

� Zgadza si� � Fringill� si�gn�a do kaletki. - Ten oto. Ja�niutkie w�osy nale��ce do sze�cioletniej dziewczynki. Zachowa�am resztk�. A warto, by� wiedzia�a, �e opiek� nad izolowan� w Darn Rowan cintryjsk� ksi�niczk� sprawuje Stella Congreye, hrabina Liddertal. Stelli zdarzy�o si� niegdy� zaci�gn�� u mnie kilka d�ug�w wdzi�czno�ci, dlatego te� bez problem�w wesz�am w posiadanie drugiego kosmyka w�os�w. O, tego oto. Nieco ciemniejsze, ale w�osy ciemniej� z wiekiem. Tym niemniej, kosmyki, nale�� do dw�ch ca�kowicie r�nych os�b. Zbada�am, nie ma pod tym wzgl�dem w�tpliwo�ci.

� Domy�la�am si� podobnej w typie rewelacji � przyzna�a Assire var Anahid � gdy tylko us�ysza�am, �e Cintryjk� odizolowano w Dam Rowan. Astrolog albo pokpi� spraw�, albo da� si� wci�gn�� do spisku maj�cego na celu dostarczenie Emhyrowi fa�szywej osoby. Spisku, kt�ry Cahira aep Ceallach b�dzie kosztowa� g�ow�. Dzi�kuj�, Fringilla. Wszystko jasne.

� Nie wszystko � pokr�ci�a czarn� g��wk� czarodziejka. - Po pierwsze, to nie Xarthisius odnalaz� Cintryjk�, nie on sprowadzi� j� do Loc Grim. Astrolog rozpocz�� horoskopy i astromancj� ju� po tym, gdy Emhyr zorientowa� si�, �e dostarczono mu fa�szyw� ksi�niczk� i rozpocz�� intensywne poszukiwania prawdziwej. A do lochu, stary b�azen, pow�drowa� za zwyk�y b��d w sztuce lub szalbierstwo. Okre�li� bowiem, jak uda�o mi si� ustali�, miejsce pobytu poszukiwanej osoby z tolerancj� radiusa rz�du sto mil. A terenem tym okaza�a si� pustynia, dzikie pustkowie gdzie� a� za masywem Tir Tochair, za �r�d�ami Veldy. Stefan Skellen, kt�rego tam posiano, znalaz� wy��cznie skorpiony i s�py.

� Nie spodziewa�abym si� wi�cej po tym Xarthisiusie. Ale na los Cahira nie b�dzie to mia�o wp�ywu, Emhyr jest zapalczywy, ale nikogo nie skazuje na tortury i �mier� ot, tak sobie, bezpodstawnie. Kto�, jak sama powiedzia�a�, sprawi�, �e do Loc Grim dotar�a ksi�niczka fa�szywa miast prawdziwej. Kto� postara� si� o sobowt�ra. A wi�c spisek by�, a Cahir da� si� we� wmiesza�. Nie wykluczam, �e nie�wiadomie. �e pos�u�ono si� nim.

� Gdyby tak by�o, pos�u�ono by si� nim do ko�ca. Osobi�cie przywi�z�by sobowt�ra Emhyrowi. A Cahir znikn�� bez �ladu. Dlaczego? Przecie� jego znikni�cie musia�o obudzi� podejrzenia. Czy m�g� si� spodziewa�, �e Emhyr rozpozna oszustwo na pierwszy rzut oka? Bo przecie� rozpozna�. Zawsze by rozpozna�, bo przecie� mia��

� Kosmyk w�os�w � przerwa�a Assire. - Kosmyk w�os�w sze�cioletniej dziewczynki. Fringilla, tej dziewczynki Emhyr nie szuka od trzech lat, ale o wiele d�u�ej. Wygl�da na to, �e Cahir da� si� wci�gn�� w co� bardzo paskudnego, w co�, co zacz�o si�, gdy on jeszcze je�dzi� na udaj�cym konia patyku. Hmm� Zostaw mi te kosmyki w�os�w. Chcia�abym oba dok�adnie zbada�.

Fringilla Vigo wolno pokiwa�a g�ow�, zmru�y�a zielone oczy.

� Zostawi�. Ale b�d� ostro�na, Assire. Nie wpl�tuj si� w paskudne sprawy. Bo to mo�e �ci�gn�� na ciebie uwag�. A na pocz�tku rozmowy napomkn�a�, �e ci to nie na r�k�. I przyrzek�a� wyjawi� powody.

Assire var Anahid wsta�a, podesz�a do okna, wpatrzy�a si� w po�yskuj�ce w zachodz�cym s�o�cu dachy baszt i pinakli Nilfgaardu, stolicy cesarstwa, zwanej Miastem Z�otych Wie�.

� Powiedzia�a� kiedy�, a ja zapami�ta�am � rzek�a, nie odwracaj�c si� � �e magii nie powinny dzieli� �adne granice. �e dobro magii powinno by� dobrem najwy�szym, stoj�cym ponad wszelkiego typu podzia�ami. �e przyda�oby si� co� w rodzaju� sekretnej organizacji� Co� w rodzaju konwentu lub lo�y�

� Jestem gotowa � przerwa�a kilkusekundowe milczenie Fringilla Vigo, nilfgaardzka czarodziejka. - Jestem zdecydowana i gotowa przyst�pi�. Dzi�kuj� za zaufanfe i za wyr�nienie. Kiedy i gdzie odb�dzie si� zebranie owej lo�y, moja pe�na zagadek i tajemnic przyjaci�ko?

Assire var Anahid, nilfgaardzka czarodziejka, odwin�a si�. Na jej ustach igra� cie� u�miechu.

� Wkr�tce � powiedzia�a. - Zaraz wszystko ci wyja�ni�. Ale przedtem, bym nie zapomnia�a� Daj mi adres twojej modystki, Fringilla.

� Ni jednego ognia � szepn�a Milva wpatrzona w ciemny brzeg za l�ni�c� w �wietle ksi�yca rzek�. - Ni �ywego ducha tam nie ma, widzi mi si�. W obozie by�o ze dwie setki zbieg�w. �aden g�owy nie uni�s�?

� Je�li cesarscy przewa�yli, pop�dzili wszystkich w niewol� � odszepn�l Cahir. - Je�li zwyci�yli wasi, zabrali ich, odchodz�c.

Podeszli bli�ej brzegu, do zarastaj�cych bagno trzcin. Milva nadepn�a na co� i odskoczy�a, t�umi�c krzyk, na widok wy�aniaj�cej si� z b�ota zesztywnia�ej, pokrytej pijawkami r�ki.

� To tylko trup � mrukn�� Cahir, chwytaj�c j� za rami�. - Nasz. Daeria�czyk.

� Kto?

� Si�dma daerla�ska brygada kawalerii. Srebrny skorpion na r�kawie�

� Bogowie � wzdrygn�a si� gwa�townie dziewczyna, �ciskaj�c �uk w spoconej pi�ci. - S�ysza�e� ten g�os? Co to by�o?

� Wilk.

� Albo ghul� Albo inny pot�pieniec. Tam, w obozie, te� moc trup�w musi le�e� Zaraza, nie p�jd� w nocy na tamten brzeg!

� Zaczekamy do �witu� Milva? Co tu tak dziwnie�

� Regis��� �uczniczka st�umi�a krzyk, w�sz�c zapach pio�unu, sza�wii, kolendry i any�ku. - Regis? To ty?

� Ja � cyrulik bezszelestnie wy�oni� si� z mroku,�� Martwi�em si� o ciebie. Nie jeste� sama, jak widz�.

� Ano, dobrze widzisz � Milva pu�ci�a rami� Cahira, kt�ry ju� dobywa� miecza. - Ja nie sama i on ju� te� nie sam. Ale to d�uga historia, jak niekt�rzy m�wi�. Regis, co z wied�minem? Z Jaskrem? Z reszt�? Wiesz, co si� z nimi sta�o?

� Wiem. Macie konie?

� Mamy. W �ozie ukryte�

� Ruszajmy wi�c na po�udnie, z biegiem Chotli. Bez zw�oki. Przed p�noc� musimy by� pod Armeri�.

� Co z wied�minem i poet�? �yj�?

� �yj�. Ale maj� k�opoty.

� Jakie?

� To d�uga historia.

Jaskier zast�ka�, usi�uj�c obr�ci� si� i przybra� cho�by odrobin� tylko wygodniejsz� pozycj�. By�o to jednak zadanie niewykonalne dla kogo�, kto le�a� w stercie zapadaj�cych si� wi�r�w i trocin i by� skr�powany sznurami jak przygotowana do w�dzenia szynka.

� Nie powiesili nas od razu � st�kn��. - W tym nadzieja. W tym ca�a nasza nadzieja�

� Da�by� spok�j � Wied�min le�a� spokojnie, patrz�c na ksi�yc widoczny przez dziur� w dachu drewutni. - Wiesz, dlaczego Vissegerd nie powiesi� nas od razu? Bo mamy by� straceni publicznie, o �wicie, gdy ca�y korpus zbierze si� do wymarszu. W celach propagandowych.

Jaskier zamilk�. Geralt s�ysza�, jak sapie z przej�ciem.

� Ty jeszcze masz szans� si� wymiga� � powiedzia�, by go uspokoi�. - Na mnie Vissegerd chce zwyczajnie wywrze� prywatn� zemst�, do ciebie nic nie ma. Tw�j znajomy hrabia wyci�gnie ci� z opresji, zobaczysz.

� G�wno � odrzek� bard, ku zdziwieniu wied�mina spokojnie i ca�kiem rozs�dnie. - G�wno, g�wno, g�wno. Nie traktuj mnie jak dziecka. Po pierwsze, do cel�w propagandowych lepsi s� dwaj wisielcy ni� jeden. Po drugie, nie zostawia si� przy �yciu �wiadka prywatnej zemsty. Nie, bracie, zadyndamy obydwaj.

� Przesta�, Jaskier. Le� cicho i obmy�laj fortele.

� Jakie fortele, do cholery?

� Byle jakie.

Gadanina poety przeszkadza�a wied�minowi zebra� my�li, a my�la� intensywnie. W ka�dej chwili oczekiwa�, �e do drewutni wpadn� ludzie z temersidego wywiadu wojskowego, kt�rzy niew�tpliwie byli w korpusie Vissegerda. Wywiad z pewno�ci� mia�by ochot� popyta� go o r�ne szczeg�y dotycz�ce wydarze� w Garstangu na wyspie Thanedd. Geralt nie zna� prawie �adnych szczeg��w, wiedzia� jednak, �e nim agenci w to uwierz�, b�dzie ju� bardzo, bardzo chory. Ca�a jego nadzieja kry�a si� w tym, �e za�lepiony ��dz� zemsty Vissegerd nie rozg�osi� o jego uj�ciu. Wywiad m�g�by chcie� wyrwa� je�c�w ze szpon�w rozw�cieczonego marsza�ka, by zabra� ich do kwatery g��wnej. Dok�adniej, zabra� do kwatery g��wnej to, co z je�c�w zostanie po pierwszych przes�uchaniach.

Tymczasem poeta wymy�li� fortel.

� Geralt! Udajmy, �e co� wa�nego wiemy. �e naprawd� jeste�my szpiegami albo co� w tym stylu. Wtedy�

� Zlituj si�. Jaskier.

� Mo�emy te� spr�bowa� przekupi� stra�e. Mam ukryte pieni�dze. Dublony, wszyte w podszewk� buta. Na czarn� godzin� Zawo�amy stra�nik�w�

� A oni odbior� ci wszystko i jeszcze dokopi�.

Poeta zaburcza� niech�tnie, ale zamilk�. Z majdanu dolatywa�y ich okrzyki, tupot koni i, co najgorsze, zapach �o�nierskiej groch�wki, za misk� kt�rej w tej chwili Geralt odda�by wszystkie sterlety i trufle �wiata. Stoj�cy przed szop� wartownicy gadali leniwie, rechotali, od czasu do czasu przeci�gle charcz�c i spluwaj�c. Wartownicy byli �o�nierzami zawodowymi, dawa�o si� to pozna� po zadziwiaj�cej umiej�tno�ci porozumiewania si� za pomoc� zda� z�o�onych wy��cznie z zaimk�w i obrzydliwych plugastw.

� Geralt?

� Czego?

� Ciekawe, co sta�o si� z Milv�� Z Zoltanem, Percivalem, Regisem� Nie widzia�e� ich?

� Nie. Wcale nie wykluczam, �e w czasie potyczki zar�bali ich albo stratowali ko�mi. Tam, w obozie, trup na trupie le�a�.

� Nie wierz� � o�wiadczy� Jaskier twardo i z nadziej� w g�osie. - Nie wierz�, by tacy spryciarze jak Zoltan, Percival� Albo Milva�

� Przesta� si� �udzi�. Je�li nawet prze�yli, nie pomog� nam.

� Dlaczego?

� Z trzech powod�w. Po pierwsze, maj� w�asne k�opoty. Po drugie, le�ymy zwi�zani w szopie stoj�cej w centrum obozu kilkutysi�cznego korpusu.

� A trzeci pow�d? M�wi�e� o trzech.

� Po trzecie � odrzek� zm�czonym g�osem � limit cud�w na ten miesi�c wyczerpa�o spotkanie baby z Kern�w z jej zaginionym m�em.

� Tam � cyrulik wskaza� pa�aj�ce punkciki biwakowych ogni. - Tam jest fort Armeria, aktualnie ob�z forpoczty wojsk temerskich skoncentrowanych pod Mayen�.

� Tam wied�mina i Jaskra wi꿹? - Milva stan�a w strzemionach. - Ha, tedy kiepsko� Tam hurma zbrojnego luda musi by�, a i stra�e dooko�a. Nielekko b�dzie si� tam�j przekra��.

� Nie b�dziecie musieli � odrzek� Regis, zsiadaj�c z Pegaza, Wa�ach parskn�� przeci�gle, odwr�ci� �eb, wyra�nie zdegustowany wierc�cym w nosie, zio�owym zapachem cyrulika.

� Nie b�dziecie musieli si� podkrada� � powt�rzy�. - Ja sam to za�atwi�. Wy zaczekacie z ko�mi tam, gdzie b�yszczy rzeka, widzicie? Poni�ej najja�niejszej gwiazdy Siedmiu K�z. Tam Chotla wpada do Iny. Gdy wyci�gn� wied�mina z tarapat�w, skieruj� go w tamt� stron�. Tam si� spotkacie.

� Wielce zadufany � mrukn�� Cahir do Milvy, gdy zsiadaj�c znale�li si� blisko siebie. - Sam, bez niczyjej pomocy b�dzie z tarapat�w wyci�ga�, s�ysza�a�? Kto to jest?

� I�cie, nie wiem � odmrukn�a Milva. - Wzgl�dem za� wyci�gania, to ja mu wierz�. Wczoraj na mych oczach go�� d�oni� wyci�gn�� rozpalon� podkow� z w�gli�

� Czarodziej?

� Nie � zaprzeczy� zza Pegaza Regis, daj�c dow�d nieprzeci�tnie czu�ego s�uchu. - Czy to zreszt� takie wa�ne, kto? Ciebie wszak�e nie pytam o personalia.

� Jestem Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach.

� Dzi�kuj� i pe�en jestem podziwu � w g�osie cyrulika zabrzmia�a leciutka nutka szyderstwa. - Prawie nie zna� nilfgaardzkiego akcentu w nilfgaardzkim nazwisku.

� Nie jestem�

� Do��! - uci�a Milva. - Nie czas spiera� si� i mitr�y�. Regis, Wied�min czeka na ratunek.

� Nie przed p�noc� � rzek� zimno cyrulik, patrz�c na ksi�yc. - Mamy tedy chwil� czasu na rozmow�. Kim jest ten cz�owiek, Milvo?

� Ten cz�owiek � �uczniczka, rozgniewana nieco, uj�a si� za Cahirem � wybawi� mnie od z�ej przygody. Ten cz�owiek rzeknie wied�minowi, gdy go spotka, �e w z�� stron� zmierza. Ciri nie ma w Nilfgaardzie.

� Faktycznie, rewelacja � g�os cyrulika z�agodnia�. - A jakie jest jej �r�d�o, szanowny Cahirze, synu Ceallacha?

� To d�uga historia.

Jaskier od d�u�szego czasu nie odzywa� si�, gdy jeden z postawionych na warcie �o�nierzy przerwa� nagle przemow� w p� przekle�stwa, drugi charkn��, a mo�e j�kn��. Geralt wiedzia�, �e by�o trzech, wyt�y� wi�c s�uch, ale trzeci �o�nierz nie wyda� z siebie nawet najmniejszego, odg�osu.

Czeka�, wstrzymuj�c oddech, ale tym, co dobieg�o po chwili jego uszu, nie by� skrzyp otwieranych przez wybawc�w drzwi szopy. Bynajmniej. Us�ysza� r�wne, ciche, wielog�osowe chrapanie. Wartownicy zwyczajnie pospali si� na s�u�bie.

Odetchn��, zakl�� bezg�o�nie i ju� mia� zamiar ponownie pogr��y� si� w my�lach o Yennefer, gdy wied�mi�ski medalion na jego szyi zadrga� nagle silnie, a w nozdrza uderzy� zapach pio�unu, bazylii, kolendry, sza�wii i any�ku. I diabli wiedz� czego jeszcze.

� Regis?�� szepn�� z niedowierzaniem, bezskutecznie usi�uj�c unie�� g�ow� z wi�r�w.

� Regis � odszepn�� Jaskier, poruszaj�c si� i szeleszcz�c. - Nikt inny tak nie �mierdzi� Gdzie jeste�? Nie widz� ci�

� Ciszej.

Medalion przesta� drga�, Geralt us�ysza� pe�ne ulgi westchnienie poety, a zaraz potem posykiwanie ostrza, tn�cego powr�z. Po chwili Jaskier st�ka� ju� z b�lu spowodowanego powracaj�cym kr��eniem, t�umi�c st�kanie wsadzon� mi�dzy z�by pi�ci�.

� Geralt � niewyra�ny, chwiej�cy si� cie� cyrulika pojawi� si� przy nim, bezzw�ocznie zabieraj�c si� do ci�cia wi�z�w. - Przez warty obozowe musicie przedrze� si� sami. Kierujcie si� na wsch�d, na najja�niejsz� gwiazd� Siedmiu K�z. Prosto do Iny. Tam czeka na was Milva z ko�mi.

� Pom� mi wsta�

Posta� najpierw na jednej, potem na drugiej nodze, gryz�c pi��. Kr��enie Jaskra ju� zd��y�o wr�ci� do normy. Wied�min po chwili r�wnie� by� sprawny.

� Jak wyjdziemy?�� spyta� nagle poeta. - Wartownicy przy drzwiach chrapi�, ale mog��

� Nie mog� � przerwa� szeptem Regis. - Ale wychodz�c uwa�ajcie. Ksi�yc w pe�ni, na majdanie jasno od ogni. Mimo nocnej pory w ca�ym obozie ruch, ale to i lepiej. Rontom znudzi�o si� ju� okrzykiwa�. Wychod�cie. Powodzenia.

� A ty?

� O mnie si� nie martwcie. Nie czekajcie na mnie i nie ogl�dajcie si�.

� Ale�

� Jaskier � sykn�� Wied�min. - Masz si� o niego nie martwi�, s�ysza�e�?

� Wychod�cie � powt�rzy� Regis. - Powodzenia. Bo zobaczenia, Geralt.

Wied�min odwr�ci� si�.

� Dzi�kuj� ci za ratunek � powiedzia�. - Ale lepiej, gdyby�my si� ju� nigdy nie spotkali. Rozumiesz mnie?

� W pe�ni. Nie tra�cie czasu.

Wartownicy spali w malowniczych pozach, pochrapuj�c i pomlaskuj�c. �aden nawet nie drgn��, gdy Geralt i Jaskier wy�lizgiwali si� przez uchylone drzwi. �aden nie zareagowa�, gdy Wied�min bezceremonialnie �ci�ga� z dw�ch grube samodzia�owe p�aszcze.

� To nie jest zwyk�y sen � szepn�� Jaskier.

� Pewnie, �e nie � Geralt, ukryty w mroku pod cieniem szopy, rozgl�da� si� po majdanie.

� Rozumiem � westchn�� poeta. - Regis to czarodziej?

� Nie. To nie czarodziej.

� Wyci�gn�� z �aru podkow�. U�pi� stra�nik�w�

� Przesta� gada� i skup si�. Jeszcze nie jeste�my, na wolno�ci. Owi� si� p�aszczem i ruszamy przez majdan. Gdyby nas kto� zatrzyma�, udajemy �o�nierzy.

� Dobra. W razie czego powiem�

� Udajemy g�upich �o�nierzy. Idziemy.

Przeci�li majdan, trzymaj�c si� z dala od �o�dak�w skupionych przy p�on�cych ma�nicach i biwakowych ogniskach. Po majdanie tu i tam snuli si� ludzie, dw�ch wi�cej nie rzuca�o si� tedy w oczy. Nie wzbudzili niczyich podejrze�, nikt ich nie okrzykn�� ani nie zatrzyma�. Szybko i bez k�opot�w wyszli za palisad�.

Wszystko sz�o tak g�adko, �e a� za g�adko. Geralt zrobi� si� niespokojny, albowiem instynktownie wyczuwa� z�gro�enie, a uczucie to w miar� oddalania si� od centrum obozu ros�o, miast male�. Powtarza� sobie, �e nie ma w tym nic dziwnego � w �rodku ruchliwego nawet noc zgrupowania nie zwracali uwagi, grozi� im wy��cznie alarm, gdyby kto� zauwa�y� u�pionych przy drzwiach drewutni wartownik�w. Teraz natomiast zbli�ali si� do perymetru, na kt�rym posterunki si�� rzeczy musia�y by� czujne. To, ze szli od strony obozu, nie mog�o im pom�c Wied�min pami�ta� o szerz�cej si� w korpusie Vissegerda, pladze dezercji i by� pewien, �e stra�e mia�y rozkaz pilnie baczy� na takich, kt�rzy chcieliby ob�z opu�ci�.

Ksi�yc dawa� do�� blasku, by Jaskier nie musia� i�� po omacku. Wied�min w takim �wietle widzia� r�wnie dobrze jak w dzie�, dzi�ki czemu uda�o im si� omin�� dwie widety i przeczeka� w krzakach przejazd konnego patrolu. Tu� przed sob� mieli ciemn� olszynk�, zdaj�c� si� le�e� ju� poza pier�cieniem posterunk�w. Wszystko sz�o g�adko. Za g�adko.

Zgubi�a ich nieznajomo�� wojskowych zwyczaj�w. Niska i mroczna k�pa olszyn n�ci�a, bo dawa�a ukrycie. Ale jak �wiat �wiatem, bywali wojacy, gdy przychodzi�o im pe�ni� s�u�b� wartownicz�, zalegali w krzakach, sk�d ci, kt�rzy akurat nie spali, mogli mie� baczenie zar�wno na nieprzyjaciela, jak i na w�asnych upierdliwych oficer�w, gdyby tym ostatnim zachcia�o si� przyj�� z niespodziewan� kontrol�.

� Ledwie Geralt i Jaskier podeszli do olszynki, gdy wyros�y przed nimi sylwetki. I ostrza sulic.

� Has�o?

� Cintra!�� wypali� bez wahania Jaskier.

�o�nierze zarechotali ch�rem.

� Oj ludzie, ludzie � powiedzia� jeden. - Za grosz fantazyi. �eby tak cho� jeden co oryginalnego wymy�li�, nie. Ki�, ino �Cintra�. Do domku si� zat�skni�o, h�? Dobra. Stawka ta sama co i wczora.

Jaskier s�yszalnie zazgrzyta� z�bami. Geralt ocenia� sytuacj� i szans�. Ocena wypada�a zdecydowanie kiepsko.

� Nu�e � ponagli� �o�nierz. - Chcecie przej��, zap�a�cie myto, a my przymkniemy oko. Skorzej, bo runtu tylko patrze�.

� Zara � poeta zmieni� spos�b m�wienia i akcent. - Si�d� i but z�uj�, bo w bucie mam�

Wi�cej powiedzie� nie zdo�a�. Czterech �o�dak�w obali�o go na ziemi�, dw�ch, bior�c ka�d� z jego n�g mi�dzy swoje, �ci�gn�o buty. Ten, kt�ry pyta� o has�o, wydar� z wewn�trznej strony cholewy podszewk�. Co� posypa�o si� brz�kliwie.

� Z�oto!�� rykn�� dow�dca. - Rozzujta tego drugiego! I wezwijta ront!

� Nie by�o jednak komu rozzuwa� ani wzywa�, bo cz�� sk�adu warty rzuci�a si� na kolana w poszukiwaniu porozrzucanych w�r�d li�ci dublon�w, reszta natomiast zaciekle bi�a si� o drugi but Jaskra. Teraz albo nigdy, pomy�la� Geralt, po czym waln�� dow�dc� w szcz�k�, a pad�cego kopn�� jeszcze w bok g�owy. Poszukiwacze z�ota nawet tego nie dostrzegli. Jaskier bez zach�ty zerwa� si� i pomkn�� przez krzaki, powiewaj�c onucami. Geralt bieg� za nim.

� Rata! Rata!�� zawy� obalony dow�dca warty, chwili wsparty w krzyku przez towarzyszy. - Ruuuu

� �obuzy!�� wrzasn�� w biegu Jaskier. - Oczajdusze? Wzi�li�cie pieni�dze!

� Oszcz�dzaj oddech, ba�wanie! Widzisz las? Biegiem.

� Alarm! Alaaaaarm!

Biegli. Geralt zakl�� w�ciekle, s�ysz�c krzyki, �wisty, tupot koni i r�enie. Za nimi. I przed nimi. Jego zdziwienie by�o kr�tkie, wystarczy�o jednego uwa�nego spojrzenia. To, co bra� za zbawczy las, to by�a zbli�aj�ca si� ku nim �awa konnicy, wzbieraj�ca jak fala.

� St�j, Jaskier!�� krzykn��, po czym odwr�ci� si� w kierunku nadje�d�aj�cego galopem patrolu i przenikliwie zagwizda� na palcach.

� Nilfgaard!�� rykn��, co si� w p�ucach. - Nilfgaard nadci�ga! Do obozu! Wraca� do obozu, durnie! Gra� larum! Nilfgaard!

Wysforowany je�dziec �cigaj�cego ich patrolu wry� konia, spojrza� we wskazanym kierunku, wrzasn�� ze zgroz� i chcia� zawr�ci�. Ale Geralt uzna�, �e ju� i tak do�� uczyni� dla cintryjskich lw�w i temerskich lilii. Doskoczy� do �o�nierza i zr�cznym targni�ciem zwali� go z siod�a.

� Wskakuj, Jaskier! I trzymaj si�!

Poecie nie trzeba by�o dwa razy powtarza�. Ko� przysiad� lekko pod ci�arem dodatkowego je�d�ca, ale d�gni�ty dwiema parami pi�t poszed� w ostry galop. Nadci�gaj�ce mrowie Nilfgaardczyk�w stanowi�o teraz zagro�enie o wiele wi�ksze ni� Vissegerd i jego korpus, cwa�owali wi�c wzd�u� pier�cienia obozowych posterunk�w, usi�uj�c jak najszybciej zemkn�� z linii mog�cego rozgorze� lada moment starcia obu wojsk. Nilfgaardczycy byli jednak blisko i dostrzegli ich. Jaskier wrzasn��, Geralt obejrza� si� i te� zobaczy�, jak ciemna �ciana nilfgaardzkiego zagonu zaczyna wysuwa� w ich stron� czarne macki po�cigu.

Bez wahania skierowa� konia w stron� obozu, prze�cigaj�c w galopie uciekaj�cych wartownik�w. Jaskier wrzasn�� ponownie, ale tym razem niepotrzebnie. Wied�min r�wnie dobrze widzia� wal�c� na nich od strony obozu jazd�. Zaalarmowany korpus Vissegarda znalaz� si� w siod�ach w podziwu godnym tempie. A Geralt i Jaskier znale�li si� w potrzasku.

Nie by�o wyj�cia. Wied�min ponownie zmieni� kierunek ucieczki i wycisn�� z konia wszystkie mo�liwo�ci galopu, staraj�c si� wy�lizgn�� z niebezpiecznie zw�aj�cej si� szpary mi�dzy m�otem a kowad�em. Gdy za�wita�a nadzieja, �e jednak si� uda, nocne powietrze roz�piewa�o si� nagle szumem lotek. Jaskier wrzasn��, tym razem naprawd� g�o�no, wpi� palce w boki Geralta. Wied�min poczu�, jak co� ciep�ego pola�o mu si� na kark..

� Trzymaj si�! - chwyci� poet� za �okie� i z moc� przycisn�� go do swych plec�w. - Trzymaj si�. Jaskier!

� Zabili mnie!�� zawy� poeta, jak na zabitego wcale g�o�no. - Krwawi�! Umieram!

� Trzymaj si�!

Grad strza� i be�t�w, kt�rym zasypa�y si� obie armie, a kt�ry okaza� si� tak fatalny dla Jaskra, sta� si� jednocze�nie wybawieniem. Ostrzelane wojska skot�owa�y si� i utraci�y impet, a ju� � ju� maj�ca si� zewrze� luka mi�dzy frontami pozosta�a luk� jeszcze dostatecznie d�ugo, by chrapi�cy ci�ko ko� wyni�s� obu je�d�c�w z pu�apki.

Geralt bezlito�nie zmusi� rumaka do dalszego galopu, bo cho� przed nimi majaczy� ju� zbawczy las, za nimi wci�� dudni�y kopyta. Ko� st�kn��, potkn�� si�, ale bieg� i mo�e uda�oby im si� uciec, ale Jaskier zaj�cza� nagle i gwa�townie obwis� z zadu, �ci�gaj�c z siod�a i wied�mina. Geralt bezwiednie napi�� wodze, ko� stan�� d�ba, a oni obaj zlecieli na ziemi� mi�dzy niziutkie sosenki. Poeta run�� bezw�adnie i nie podnosi� si�, j�cza� tylko rozdzieraj�co. Ca�y bok g�owy i lewe rami� mia� we krwi, czarno po�yskuj�cej w �wietle ksi�yca.

Za nimi armie zderzy�y si� z hukiem, szcz�kiem i wrzaskiem. Ale mimo wr�cej bitwy nilfgaardzki po�cig nie zapomnia� o nich. Galopowa�o na nich trzech je�d�c�w.

Wied�min zerwa� si�, czuj�c wzbieraj�c� w nim fal� zimmnej w�ciek�o�ci i nienawi�ci. Skoczy� naprzeciw po�cigowi, odci�gaj�c uwag� konnych od Jaskra. Ale nie. Nie chcia� po�wi�ca� si� dla przyjaciela. Chcia� zabija�.

Pierwszy, wysforowany je�dziec nalecia� na niego ze wzniesionym toporem, ale nie m�g� si� spodziewa�, �e oblatuje na wied�mina. Geralt bez wysi�ku uskoczy� przed ciosem, chwyci� przechylonego w siodle Nilfgaardczykazgp p�aszcz, palce drugiej d�oni zaczepi� za szeroki pas. Silnym szarpni�ciem �ci�gn�� konnego z kulbaki, zwali� si� na niego, przygni�t�. Teraz dopiero u�wiadomi� sobie, nie ma �adnej broni. Z�apa� obalonego za gard�o, ale nie m�g� go udusi�, przeszkadza� �elazny ryngraf. Nilfgaardczyk targn�� si�, trzepn�� go pancern� r�kawic�, rozora� policzek. Wied�min przyt�amsi� go ca�ym cia�em, namaca� przy szerokim pasie mizerykordi�, wyrwa� j� z pochwy. Obalony poczu� to i zawy�. Geralt odepchn�� wci�� t�uk�c� go r�k� ze srebrnym skorpionem na r�kawie, wzni�s� sztylet do ciosu.

Nilfgaardczyk zakraka�.

Wied�min wbi� mu mizerykordi� w otwarte usta. Po r�koje��.

Gdy si� zerwa�, zobaczy� konie bez je�d�c�w, trupy i oddalaj�cy si� w stron� tocz�cej si� bitwy oddzialek. Cintryjczycy z obozu znie�li nilfgaardzki po�cig, a poety i walcz�cych na ziemi wcale nie zauwa�yli w mroku w�r�d niskich sosenek.

� Jaskier! Gdzie dosta�e�? Gdzie strza�a?

� W g�o� g�owie� Wbita w g�ow�

� Nie wygaduj g�upstw! Cholera, mia�e� szcz�cie� Obtar�o ci� tylko�

� Krwawi�

Geralt �ci�gn�� kubrak i udar� r�kaw koszuli. Brzeszczot grotu zawadzi� Jaskra nad uchem, zostawiaj�c paskudne, si�gaj�ce skroni rozci�cie. Poeta co chwila przyciska� do rany rozedrgane r�ce, po czym przygl�da� si� krwi, obficie paprz�cej mu d�onie i mankiety. Oczy mia� b��dne. Wied�min zrozumia�, �e ma przed sob� cz�owieka kt�remu po raz pierwszy w �yciu zadano b�l i ran�. Kt�ry po raz pierwszy w �yciu widzia� w�asn� krew w takiej ilo�ci.

� Wstawaj � powiedzia�, szybko i byle jak okr�caj�c g�ow� trubadura r�kawem koszuli. - To nic. Jaskier, to tylko dra�ni�cie� Wstawaj, musimy st�d wia�

Nocna bitwa na b�oniu wrza�a, �oskot �elaza, r�enie koni i wrzaski przybiera�y na sile. Geralt szybko schwyta� dwa nilfgaardzkie wierzchowce, ale potrzebny okaza� si� tylko jeden. Jaskier zdo�a� wsta�, ale natychmiast znowu siad� ci�ko, zaj�cza� i rozdzieraj�co zaszlocha�. Wied�min podni�s� go, ocuci� szarpaniem, wpakowa� na siod�o. Sam siad� z ty�u i pop�dzi� konia. Na wsch�d, tam, gdzie powy�ej widocznej ju� na niebie bladoniebieskiej smugi brzasku wisia�a najja�niejsza gwiazda gwiazdozbioru Siedmiu K�z.

� �wita� wkr�tce b�dzie � powiedzia�a Milva, patrz�c nie na niebo, ale na b�yszcz�c� powierzchni� rzeki. - Sumy ostro bia�oryb prze�laduj�. A wied�mina i Jaskra ani widu, ani s�ychu. Oj, czy nie pokpi� aby sprawy Regis�

� Nie bud� licha � mrukn�� Cahir, poprawiaj�c popr�g odzyskanego cisawego ogierka.

� Tfu, tfu� Ale bo to te� tak jako� jest� Kto si� z t� wasz� Ciri zetknie, jakby �eb pod top�r wk�ada�� Nieszcz�cie ta dziewczyna przynosi� Nieszcz�cie i �mier�.

� Wypluj, Milva.

� Tfu, tfu, na urok, na Z�e� Ale� ch��d, a� mn� trz�sie� I pi� si� chce, a w rzece przy brzegu znowu trupa gnij�cego widzia�am. Brrr� Mdli mnie� Wyrzygam si� chyba�

� Masz � Cahir poda� jej manierk�. - Napij si�. I usi�d� blisko mnie, ogrzej� ci�.

Kolejny sum uderzy� na p�yci�nie w stado uklei, �awica rozprysn�a si� po powierzchni srebrzystym gradem.

W ksi�ycowej smudze mign�� gacek lub lelek.

� Kto to wiedzie� mo�e � mrukn�a w zamy�leniu Milva, przytulona do ramienia Cabira � co jutro b�dzie? Kto t� rzek� przejdzie, a kto ziemi� ob�api?

� B�dzie, co ma by�. Odp�d� te my�li.

� Nie boisz si�?

� Boj�. A ty?

� Mnie mdli.

Milczeli d�ugo.

� Rzeknij mi, Cahir, kiedy� ty si� z ow� Ciri spotka�?

� Po raz pierwszy? Trzy lata temu. Podczas walk o Cintr�. Wywioz�em j� z miasta. Odnalaz�em j�, otoczon� po�arem ze wszystkich stron. Jecha�em przez ogie�, przez p�omie� i dym, trzymaj�c j� w ramionach, a ona te� by�a jak p�omie�.

� I co?

� Nie da si� utrzyma� w r�kach p�omienia.

� Je�li to nie Ciri jest w Nilfgaardzie � powiedzia�a po d�ugim milczeniu � tedy kto?

� Nie wiem.

Drakenborg, reda�ski fort zamieniony na ob�z mte^ife wania elf�w i innych wywrotowych element�w, mia� ponure tradycje, wytworzone w ci�gu trzech lat fankgfr nowania. Jedn� z takich tradycji by�o wieszanie o �wicie. Drug� by�o wcze�niejsze gromadzenie skazanych na �mier� w du�ej, wsp�lnej celi, sk�d o brzasku wyprowadzano pod szubienic�.

Skaza�c�w grupowano w celi po kilkunastu, a ca icwer ka wieszano dw�ch, trzech, czasami czterech. Pozostali czekali na swoj� kolejk�. D�ugo. Niekiedy tydzie�. Oczekuj�cych zwano w obozie Weso�kami. Bo atmosfera wok� �mierci zawsze by�a weso�a. Po pierwsze, do posi�k�w podawano je�com kwa�ne i mocno rozcie�czone wino, nosz�ce w obozowym �argonie nazw�: "Wytrawny Dijkstra" nie by�o bowiem sekretem, �e przed�miertny trunek serwowany by� skazanym na osobisty rozkaz szefa reda�skich s�u�b wywiadowczych. Po drugie, nikogo z celi �mierci nie wleczono ju� wi�cej na przes�uchania w z�owrogiej podziemnej Pralni, a stra�nikom nie wolno by�o zn�ca� si� nad wi�niami.

Tej nocy tradycji r�wnie� dzia�o si� zado��. W celi zajmowanej przez sze�ciu elf�w, jednego p�elfa, jednego nizio�ka, dw�ch ludzi i jednego Nilfgaardczyka by�o weso�o.

"Wytrawnego Dijkstr�" solidarnie zlewano na blaszany talerz i ch�eptano bez pomocy r�k, albowiem taki spos�b dawa� najwi�ksze szans� lekkiego cho�by oszo�omienia si� cie�kuszem. Tylko jeden z elf�w, Scoia'tael z rozbitego komanda lorwetha, niedawno mocno skatowany w Pralni, zachowywa� spok�j i powag�, zaj�ty wyskrobywaniem na belce �ciany napisu: "Wolno�� lub �mier�". Podobnych napis�w widnia�o na belkach kilkaset. Pozostali skaza�cy, te� zgodnie z tradycj�, �piewali w k�ko hymn Weso�k�w, anonimow�, u�o�on� w Drakenborgu pie��, kt�rej s��w ka�dy z wi�ni�w uczy� si� w barakach, s�uchaj�c nocami d�wi�k�w dobiegaj�cych z celi �mierci, wiedz�c, �e kiedy� i jemu przyjdzie wyst�pi� w ch�rze.

Stukn�a zasuwa, zazgrzyta� zamek. Weso�ki przerwa�y pie��. Wchodz�cy o �wicie stra�nicy mogli oznacza� tylko jedno � za moment ch�r zostanie uszczuplony o kilka z g�os�w. Pytanie brzmia�o � czyich.

Stra�nicy weszli kup�. Nie�li powrozy, s�u��ce do kr�powania r�k wiedzionym pod szubienic�. Jeden poci�gn�� nosem, wzi�� pa�k� pod pach�, rozwin�� pergamin, odkaszln��.

� Echel Trogelton!

� Traighlethan � poprawi� bez nacisku elf z komanda Iorwetha. Jeszcze raz popatrzy� na wyskrobane has�o i wsta� z trudem.

� Cosmo Baldenyegg!

Nizio�ek g�o�no prze�kn�� �lin�. Nazarian wiedzia�, �e wi�ziono go pod zarzutem akt�w dywersji, dokonywanych na zlecenie nilfgaardzkiego wywiadu. Baldenyegg nie przyznawa� si� jednak do winy i uparcie twierdzi�, �e oba kawaleryjskie konie ukrad� z w�asnej inicjatywy i dla zarobku, a Nilfgaard nic do tego nie ma. Ale najwyra�niej nie uwierzono mu.

� Nazarian!

Nazarian wsta� pos�usznie, poda� stra�nikom r�ce do zwi�zania. Gdy wyprowadzano ca�� tr�jk�, reszta Weso�k�w podj�a �piew.

�wit gorza� purpur� i czerwieni�. Zapowiada� si� pi�kny, s�oneczny dzie�.

Hymn Weso�k�w, stwierdzi� Nazarian, wprowadza� w b��d. Powieszeni nie mogli odta�czy� �wawego wisielczego ta�ca, albowiem wieszano nie na szubienicy z poprzeczk�, lecz na zwyczajnych s�upach, wkopanych w ziemi�. Spod n�g nie wytr�cano za� sto�k�w, lecz praktyczne, niziutkie, nosz�ce �lady cz�stego u�ywania brzozowe pie�ki. Anonimowy, stracony przed rokiem tw�rca piosenki nie m�g� wszak�e o tym wiedzie�, gdy tworzy�. Jak ka�dy powieszony, pozna� detale na kr�tko przed �mierci�. W Drakenborgu egzekucji nigdy nie wykonywane publicznie. Sprawiedliwa kara, nie sadystyczna zemsta.

S�owa te r�wnie� przypisywano Dijkstrze.

Elf z komanda Iorwetha strz�sn�� z siebie r�ce stra�nik�w, bez oci�gania wszed� na pieniek i pozwoli� na�o�y� sobie p�tl�.

� Niech �y�

Pieniek wykopni�to mu spod n�g.

Dla nizio�ka potrzebne by�y dwa pie�ki, kt�re ustawiono jeden na drugim. Rzekomy dywersant nie pr�bowa� wznosi� �adnych patetycznych okrzyk�w. Wierzgn�� energicznie kr�tkimi nogami i obwis� na s�upie. G�owa bezw�adnie opad�a ma na bark.

Stra�nicy chwycili Nazariana, a Nazarian nagle zdecydowa� si�.

� B�d� m�wi�! - wychrypia�. - B�d� zeznawa�! Mam wa�ne informacje dla Dijkstry!

� Troch� p�no � rzeki z pow�tpiewaniem Vascoigne, asystuj�cy przy egzekucji zast�pca komendanta Drakenborgu do spraw politycznych. - W co drugim z was na widok stryczka budzi si� fantazja!

� Nie zmy�lam!�� Nazarian szarpn�� si� w ramionach kat�w. - Mam informacje!

Po nieca�ej godzinie Nazarian siedzia� w karcerze i zachwyca� si� urod� �ycia, goniec sta� w gotowo�ci obok konia i z zapa�em drapa� si� w krocze, a Vascoigne czyta� i sprawdza� przeznaczony dla Dijkstry raport.

Vascoigne zamaszy�cie podpisa� raport, odcisn�� piecz�� i wezwa� go�ca.

Tre�� raportu znana byla Dijkstrze wieczorem tego samego dnia. Filippie Eilhart znana by�a w po�udnie dnia nast�pnego.

Gdy nios�cy wiedzmina i Jaskra ko� wy�oni� si� z nadbrze�nych olszyn, Milva i Cahir byli mocno zdenerwowani. Wcze�niej ju� s�yszeli odg�osy bitwy, woda Iny nios�a d�wi�ki na du�� odleg�o��.

Pomagaj�c �ci�gn�� poet� z siod�a, Milva widzia�a, jak Geralt st�a� na widok Nilfgaardczyka. Nie zd��y�a powiedzie� s�owa, Wied�min zreszt� te� nie, bo Jaskier j�cza� rozpaczliwie i lecia� przez r�ce. Po�o�yli go na piasku, wk�adaj�c pod g�ow� zwini�ty p�aszcz. Milva zabiera�a si� ju� do zmiany przemoczonego krwi� prowizorycznego opatrunku, gdy poczu�a na ramieniu r�k� i zw�szy�a znajomy zapach pio�unu, any�ku i innych zi�. Regis, swoim zwyczajem, zjawi� si� nie wiadomo kiedy, nie wiadome jak i nie wiadomo sk�d.

� Pozw�l � powiedzia�, wyci�gaj�c ze swej przepastnej torby medyczne utensylia i instrumenty. - Ja si� tym zajm�.

Gdy cyrulik odrywa� opatrunek od rany, Jaskier zaj�cza� bole�nie.

� Spokojnie � rzeki Regis, przemywaj�c ran�. - To nic. Troch� krwi. Tylko troch� krwi� �adnie pachnie twoja krew, poeto.

I w�a�nie w�wczas Wied�min zachowa� si� w spos�b, jakiego Milva nie mog�a oczekiwa�. Podszed� do konia i wyci�gn�� z przypi�tej pod tybink� pochwy d�ugi nilfgaardzki miecz.

� Odejd� od niego � warkn��, staj�c nad cyrulikiem.

� �adnie pachnie ta krew � powt�rzy� Regis, nie zwracaj�c na wied�mina najmniejszej uwagi. - Nie wyczuwam w niej zapachu zaka�enia, kt�re w ranie g�owy mog�oby mie� fatalne skutki. Arteria i �y�a nie naruszone� Teraz zaszczypie.

Jaskier zaj�cza�, gwa�townie wci�gn�� powietrze. Miecz w d�oni wied�mina zadrga�, zal�ni� �wiat�em odbitym od rzeki.

� Za�o�� kilka szw�w � powiedzia� Regis, nadal nie zwracaj�c uwagi ani na wied�mina, ani na jego miecz. - B�d� m�ny. Jaskier.

Jaskier by� m�ny.

� Ju� ko�cz� � Regis zabra� si� za banda�owanie. - Do wesela, trywialnie m�wi�c, zagoi si�. Rana w sam raz dla poety. Jaskier. B�dziesz chodzi� jak wojenny bohater, z dumnym banda�em na czole, a serca patrz�cych na ciebie panien topi� si� b�d� jak wosk. Tak, i�cie poetyczna rana. Nie to, co postrza� w brzuch. Rozwalona w�troba, rozdarte nerki i jelita, wylana tre�� i ka�, zapalenie otrzewnej� No, gotowe. Geralt, ju� jestem do twojej dyspozycji.

Wsta�, a w�wczas Wied�min przystawi� mu miecz do gard�a. Ruchem tak szybkim, �e a� umykaj�cym oczom.

� Cofnij si� � warkn�� do Milvy. Regis nie drgn�� nawet, cho� sztych miecza delikatnie opiera� si� o jego szyj�. �uczniczka wstrzyma�a oddech, widz�c, jak oczy cyrulika rozpalaj� si� w mroku dziwnym, kocim �wiat�em.

� No, dalej�e � powiedzia� spokojnie Regis. - Pchnij.

� Geralt � st�kn�� z ziemi Jaskier, ca�kiem przytomnie. - Czy� ty do reszty zwariowa�? On uratowa� nas spod szubienicy� Opatrzy� mi �eb�

� Ocali� w obozie dziewczyn� i nas � przypomnia�a cicho Milva.

� Milczcie. Nie wiecie, kim on jest.

Cyrulik nie poruszy� si�. A Milva nagle z przera�eniem dostrzeg�a to, co powinna by�a dostrzec ju� dawno, Regis nie rzuca� cienia.

� W samej rzeczy � powiedzia� wolno. - Nie wiem kim jestem. A pora, by�cie wiedzieli. Nazywam si� Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy. �yj� na tym �wiecie czterysta dwadzie�cia osiem lat wed�ug waszego rachunku, sze��set czterdzie�ci dwa lata wed�ug rachuby elf�w. Jestem potomkiem rozbitk�w, nieszcz�snych istot uwi�zionych w�r�d was po kataklizmie, kt�ry wy nazywacie Koniunkcj� Sfer. Uchodz�, delikatnie m�wi�c, za potwora. Za krwio�ercze monstrum. A teraz trafi�em na wied�mina, kt�ry zawodowo para si� eliminowaniem takich jak ja. To wszystko.

� I wystarczy � Geralt opu�ci� miecz. - A� nadto. Zmykaj st�d, Emielu Regisie Co� Tam Jako� Tam. Wyno� si�.

� To niebywa�e � zadrwi� Regis. - Pozwolisz mi odej��? Mnie, b�d�cemu zagro�eniem dla ludzi? Wied�min powinien wykorzystywa� ka�d� okazj� do eliminowania takich zagro�e�.

� Zje�d�aj. Oddal si�, i to szybko.

� W jak dalekie strony mam si� oddali�? - spyta� wolno Regis. - W ko�cu, jeste� wied�minem. Wiesz o mnie. Gdy uporasz si� ju� z twoim problemem, gdy za�atwisz co masz do za�atwienia, zapewne wr�cisz w te strony. Wiesz, gdzie mieszkam, gdzie bywam, czym si� zajmuj�. B�dziesz mnie tropi�?

� Nie wykluczam. Je�li b�dzie nagroda. Jestem wied�minem.

� �ycz� powodzenia � Regis zapi�� torb�, rozwin�� p�aszcz. - Bywaj. Ach, jeszcze jedno. Jak wysoka musia�aby by by� nagroda za moj� g�ow�, by� zechcia� si� fatygowa�? Jak mnie wyceniasz?

� Cholernie wysoko.

� �echczesz moj� pr�no��. A konkretnie?

� Spieprzaj, Regis.

� Ju�. Ale przedtem wyce� mnie. Prosz�.

� Za zwyk�ego wampira bra�em r�wnowarto�� dobrego konia pod wierzch. A ty przecie� zwyk�y nie jeste�.

� Ile?

� W�tpi� � g�os wied�mina by� zimny jak l�d. - W�tpi�, by kogokolwiek by�o sta�.

� Rozumiem i dzi�kuj� � wampir u�miechn�� si�, tym razem ods�aniaj�c z�by. Na ten widok Milva i Cahir cofn�li si�, a Jaskier st�umi� krzyk przestrachu.

� Bywajcie. Powodzenia.

� Bywaj, Regis. Nawzajem.

Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy strzepn�� p�aszczem, owin�� si� nim zamaszy�cie i znik�. Po prostu znik�.

� Teraz � Geralt odwr�ci� si�, nada� z obna�onym mieczem w d�oni � czas na ciebie, Nilfgaardczyku�

� Nie � przerwa�a gniewnie Milva. - Wy�ej uszu mam ju� tego. Na konie, wyno�my si� st�d! Rzek� krzyki si� nios�, ani si� obejrzym, gdy kto� nam tu na kark wsi�dzie!

� Nie pojad� w jego towarzystwie.

� To jed� sam!�� wrzasn�a rozw�cieczona nie na �arty. - W inn� stron�! Wy�ej uszu mam ju� twoich humor�w, wied�minie! Regisa przep�dzi�e�, cho� �ycie ci zratowa�, ale to twoja sprawa. Ale Cahir zratowa� mnie, tedy mi druhem! Je�li za� tobie jest wrogiem, to wracaj do Armerii, wolna droga! Tam twoi przyjaciele ju� ze strykiem czekaj�!

� Nie krzycz.

� To nie st�j niby ko�. Pom� mi wsadzi� Jaskra na wa�acha.

� Ocali�a� nasze konie? P�otk� te�?

� On ocali� � ruchem g�owy wskaza�a na Cahira. - Jazda, w drog�.

Przeprawili si� przez In�. Jechali prawym brzegiem, wzd�u� rzeki, przez p�ytkie �achy, przez �ozy i starorzecza, przez ��gi i mokrad�a rozbrzmiewaj�ce rechotem �ab, kwakaniem niewidocznych kaczek i cyranek. Dzie� eksplodowa� czerwonym s�o�cem, o�lepiaj�co zal�ni� na poro�ni�tych gr��elem taflach jeziorek, a oni skr�cili ku miejscu, gdzie jedna z licznych odn�g Iny wpada�a do Jarugi. Teraz jechali przez mroczne, ponure lasy, w kt�rych drzewa wyrasta�y wprost z zielonych od rz�sy bagien.

Milva jecha�a na czele, obok wied�mina, ca�y czas zdaj�c mu p�g�osem relacj� z opowie�ci Cahira. Geralt milcza� jak g�az, ani razu nie obejrza� si�, nie spojrza� na Nilfgaardczyka, kt�ry jecha� z ty�u i pomaga� poecie. Jaskier troch� poj�kiwa�, kl�� i narzeka� na b�l g�owy, ale trzyma� si� dzielnie, nie hamowa� pochodu. Odzyskanie Pegaza i przytroczonej do siod�a lutni znacznie poprawi�o jego samopoczucie.

Oko�o po�udnia wyjechali znowu na nas�onecznione ��gi, za kt�rymi rozci�ga�a si� szeroka pia� Wielkiej Jarugi. Przedarli si� przez starorzecza, przebrodzili mielizny i �achy. I trafili na wysp�, suche miejsce w�r�d bagien i k�p pomi�dzy licznymi odnogami rzeki. Wyspa by�a zakrzaczona i zaro�ni�ta wiklin�, ros�o na niej kilka drzew, go�ych, usch�ych, bia�ych od kormoranich odchod�w.

Milva pierwsza dostrzeg�a w trzcinach ��d�, kt�r� musia� zagna� tu pr�d. Pierwsza wypatrzy�a te� w�r�d wiklin polank�, �wietnie nadaj�c� si� na popas.

Zatrzymali si�, a Wied�min uzna�, �e czas na rozmow� z Nilfgaardczykiem. W cztery oczy.

� Darowa�em ci �ycie na Thanedd. �al mi si� ciebie zrobi�o, ch�ystku. Najwi�kszy b��d, jaki pope�ni�em w �yciu. Nad ranem wypu�ci�em spod ostrza wy�szego wampira, kt�ry z pewno�ci� ma na sumieniu niejedno ludzkie �ycie. Powinienem by� go zabi�. Ale nie my�la�em o nim, bo my�l zaprz�ta mi jedno: dobra� si� do sk�ry tym, kt�rzy skrzywdzili Ciri. Przysi�g�em sobie, �e ci, kt�rzy j� skrzywdzili, zap�ac� za to krwi�.

Cahir milcza�.

� Twoje rewelacje, o kt�rych opowiedzia�a mi Milva, niczego nie zmieniaj�. Wynika z nich tylko jedno: na Thanedd nie uda�o ci si� porwa� Ciri, cho� bardzo si� stara�e�. Teraz wi�c wleczesz si� za mn�, bym ci� znowu do niej doprowadzi�. By� m�g� znowu po�o�y� na niej �apy, bo mo�e w�wczas tw�j cesarz daruje ci �ycie, nie po�le na szafot.

Cahir milcza�. Geralt czu� si� �le. Bardzo �le.

� Ona przez ciebie krzycza�a po nocach � warkn��. - W jej dzieci�cych oczach uros�e� do koszmaru. A przecie� by�e� i jeste� tylko narz�dziem, tylko marnym s�ugusem twego cesarza. Nie wiem, co� ty jej uczyni�, by sta� si� dla niej koszmarem. A najgorsze jest, �e nie rozumiem, dlaczego mimo tego wszystkiego nie mog� ci� zabi�. Nie rozumiem, co mnie powstrzymuje.

� Mo�e to � powiedzia� cicho Cahir � �e wbrew wszystkim przes�ankom i pozorom mamy ze sob� co� wsp�lnego, ty i ja?

� Ciekawe, co.

� Podobnie jak ty, ja chc� uratowa� Ciri. Podobnie jak ty, nie przejmuj� si�, gdy kogo� to dziwi i zaskakuje. Podobnie jak ty, nie mam zamiaru nikomu t�umaczy� si� z pobudek.

� To wszystko?

� Nie.

� S�ucham wi�c.

� Ciri � zacz�� wolno Nilfgaardczyk � jedzie konno przez zakurzon� wie�. Z sz�stk� m�odych ludzi. W�r�d tych ludzi jest kr�tko ostrzy�ona dziewczyna. Ciri ta�czy w szopie na stole i jest szcz�liwa�

� Milva opowiedzia�a ci moje sny.

� Nie. Nie opowiedzia�a mi niczego. Nie wierzysz mi?

� Nie.

Cahir spu�ci� g�ow�, powierci� obcasem w piasku.

� Zapomnia�em � powiedzia� � �e nie mo�esz mi wierzy�, nie mo�esz mie� do mnie zaufania. Rozumiem to. Ale �ni�e� przecie�, tak jak i ja, jeszcze jeden sen. Sen, kt�rego nikomu nie opowiedzia�e�. Bo w�tpi�, by� chcia� go komukolwiek opowiada�.

Mo�na powiedzie�, �e Servadio mia� po prostu szcz�cie. Do Loredo przyby� bez zamiaru szpiegowania kogo� konkretnego. Ale wie� nie bez kozery zwana by�a Zb�jeck� Posad�. Loredo le�a�o przy Bandyckim Szlaku, bryganci i z�odzieje ze wszystkich po�o�onych nad G�rn� Veld� okolic zagl�dali tu, spotykali si�, by sprzedawa� lub wymienia� �upy, zaopatrywa� si�, odpoczywa� i bawi� ai� w doborowym bandyckim towarzystwie. Wie� by�a kilkakrotnie palona, ale nieliczni stali i liczni nap�ywowi mieszka�cy wci�� j� odbudowywali. �yli z bandyt�w, �yli wcale dostatnio. A szpicle i donosiciele, tacy jak Servadio, zawsze mieli szans� zdoby� w Loredo jak�� informacj�, kt�ra dla prefekta warta by�a kilku floren�w.

Teraz Servadio liczy� na wi�cej ni� kilka. Bo do wsi wje�d�a�y Szczury.

Prowadzi� Giselher, flankowany przez Iskr� i Kayleigha. Za nimi jecha�y Mistle i ta nowa, szarow�osa, nazywana Falk�. Asse i Reef zamykali poch�d, ci�gn�c luzaki, niechybnie zrabowane i przyprowadzone na sprzeda�. Byli zm�czeni i pokryci kurzem, ale trzymali si� w siod�ach dziarsko, ochoczo odpowiadali na pozdrowienia goszcz�cych w Loredo kamrat�w i znajomych. Zeskoczywszy z koni i pocz�stowani piwem, natychmiast przyst�pili do ha�a�liwych negocjacji z handlarzami i paserami. Wszyscy opr�cz Mistle i tej nowej, szarow�osej, nosz�cej miecz przerzucony przez plecy. Te posz�y mi�dzy stragany, jak zwykle zape�niaj�ce majdan. Loredo mia�o swoje dni targowe, wtedy obliczona na przyjezdnych bandyt�w oferta towar�w by�a szczeg�lnie bogata i r�norodna. Dzisiaj w�a�nie by� taki dzie�.

Servadio ostro�nie pod��y� za dziewczynami. Aby zarobi�, musia� donie��, aby donie��, musia� pods�ucha�.

Dziewczyny ogl�da�y kolorowe chustki, koraliki, haftowane bluzki, czapraki, ozdobne nacz�ki dla koni. Przebiera�y w towarze, ale nie kupowa�y. Mistle prawie ca�y. czas trzyma�a r�k� na ramieniu szarow�osej.

Szpicel ostro�nie przysun�� si� bli�ej, uda�, �e ogl�da rzemienie i pasy na straganie rymarza. Dziewczyny rozmawia�y, ale cicho, nie m�g� wyrozumie�, bli�ej za� l�ka� si� podchodzi�. Mog�y zauwa�y�, nabra� podejrze�.

Na jednym z kram�w sprzedawano cukrow� wat�. Dziewczyny podesz�y, Mistle kupi�a dwa omotane �nie�n� s�odko�ci� patyczki, jeden wr�czy�a szarow�osej. Ta delikatnie skubn�a. Bia�y k�aczek przyklei� si� jej do wargi. Mistle starta go ostro�nym, pieszczotliwym ruchem. Szarow�osa szeroko otworzy�a szmaragdowe oczy, wolniutko obliza�a usta, u�miechn�a si�, figlarnie przekrzywiaj�c g�ow�. Servadio poczu� dreszcz, stru�k� zimna sp�ywaj�cy z karku pomi�dzy �opatki. Przypomnia� sobie plotki, kr���ce o obu bandytkach.

Zamierza� wycofa� si� chy�kiem, by�o jasne, �e niczego nie pods�ucha ani nie wyszpieguje. Dziewczyny nie rozprawia�y o niczym wa�nym, natomiast nie opodal, tam, gdzie zgromadzi�a si� starszyzna rozb�jniczych szajek, Giselher, Kayleigh i pozostali ha�a�liwie k��cili si�, targowali, wrzeszczeli, co i rusz podstawiali kubki pod szpunt anta�ka. Od nich Servadio mia� szans� dowiedzie� si� wi�cej. Kt�ry� ze Szczur�w m�g� uroni� s�owo, a cho�by p� s�owa, zdradzaj�cego najbli�sze plany bandy, ich tras� lub cel. Gdyby uda�o mu si� pods�ucha� i w por� dostarczy� wiadomo�� �o�nierzom prefekta lub �ywo interesuj�cym si� Szczurami agentom z Nilfgaardu, nagroda by�a ju� praktycznie w kieszeni. Gdyby za� na bazie jego informacji prefekt zdo�a� zastawi� udan� zasadzk�, Servadio m�g� liczy� na naprawd� znaczny przyp�yw got�wki. Kupi� babie ko�uch, my�la� gor�czkowo. Dzieciom butki nareszcie i zabawki jakie�� A sobie�

Dziewczyny spacerowa�y wzd�u� stragan�w, oblizuj�c i skubi�c z patyczk�w cukrow� wat�. Servadio nagle zorientowa� si�, �e s� obserwowane. I wskazywane palcami. Zna� tych, kt�rzy wskazywali, z�odziei i koniokrad�w z szajki Knty, zwanego Wydrzychwostem.

Z�odzieje wymienili kilka wyzywaj�co g�o�nych uwag, rozrechotali si�. Mistle zmru�y�a oczy, po�o�y�a szarow�osej r�k� na ramieniu.

� Synogarliczki!�� parskn�� jeden ze z�odziei Wydrzychawosta, dryblas z w�sami wygl�daj�cymi jak wiechcie paku�. - Patrzajta, i�cie zaraz dzi�bk�w sobie dadz�!

Servadio widzia�, jak szarow�osa drgn�a, widzia�, jak Mistle zaciska palce na jej barku. Z�odzieje zarechotali ch�rem. Mistle odwr�ci�a si� wolno, kilku natychmiast przesta�o si� �mia�. Ale ten z paku�owymi w�sami by� albo zbyt pijany, albo zupe�nie pozbawiony wyobra�ni.

� Mo�e ch�opa kt�rej� z was trza?�� podszed� bli�ej, wykonuj�c obrzydliwe i niedwuznaczne gesty,�� Wier�, takie jak wy ino przech�do�y� zdrowo, a w mig si� z perwersyi ulecz�! Hola! Do ciebie m�wi�, ty�

Nie zd��y� jej dotkn��. Szarow�osa zwin�a si� jak atakuj�ca �mija, miecz b�ysn�� i uderzy�, zanim jeszcze upuszczona cukrowa wata upad�a na ziemi�. W�sacz zatoczy� si�, zagulgota� jak indor, krew z przeci�tej szyi sikn�a d�ugim strumieniem. Dziewczyna zwin�a si� ponownie dopad�a w dw�ch tanecznych krokach, ci�a jeszcze raz, fala posoki bryzgn�a na stragany, trup run��, piasek wok� niego momentalnie zrudzia�. Kto� wrzasn��. Drugi z�odziej schyli� si�, wydoby� n� z cholewy, ale w tym samym momencie pad� zdzielony przez Giselhera okntyttt trzonkiem nahajki.

� Do�� b�dzie jednego trupa!�� wrzasn�� herszt Szczur�w. - Ten tu sam sobia winien, nie wiedzia�, z kim zadziera! Cofnij si�, Falka!

Szarow�osa dopiero teraz opu�ci�a miecz. Gigelher imi�t! sakiewk� i potrz�sn�� ni�.

� Wedle praw naszego bractwa, p�ac� za tego ubitego. Uczciwie, wedle wagi, talar za ka�dy funt parszywego Uw�oka! I na tym koniec wa�ni! Dobrze m�wi�, kamraci? Hej, Pitito, co rzekniesz?

Iskra, Kayleigh, Keef i Asse stan�li za hersztem. Twarze mieli jak z kamienia, d�onie na r�koje�ciach mieczy.

� Uczciwie � odezwa� si� z grupy bandyt�w Wydrzychwost, niski, krzywonogi m�czyzna w sk�rzanym kabacie. - Prawy�, Giselher. Koniec wa�ni.

Servadio prze�kn�� �lin�, usi�uj�c wtopi� si� w otaczaj�cy ju� zaj�cie t�um. Nagle poczu�, �e nie ma za grosz ochoty kr�ci� si� ko�o Szczur�w i ko�o popielatow�osej dziewczyny, kt�r� nazywano Falk�. Nagle uzna�, �e obiecana przez prefekta nagroda wcale nie jest tak wysoka jak my�la�.

Falka spokojnie schowa�a miecz do pochwy, rozejrza�a si�. Servadio os�upia� widz�c, jak jej drobna twarz zmienia si� nagle i kurczy.

� Moja wata � j�kn�a �a�o�ciwie dziewczyna, patrz�c na walaj�cy si� na brudnym piasku smako�yk. - Moja wata mi upad�a�

Mistle obj�a j�.

� Kupi� ci drug�.

Wied�min siedzia� na piasku w�r�d wiklin, ponury, z�y i zamy�lony. Patrzy� na kormorany siedz�ce na obsranym drzewie.

Cahir po rozmowie znik� w krzakach i nie pokazywa� si�. Milva i Jaskier szukali czego� do zjedzenia. W przygnanej pr�dem �odzi uda�o im si� odkry� pod sieciami miedziany kocio�ek i kobia�k� warzyw. Zastawili w przybrze�nej rynnie znalezion� w cz�nie wiklinow� wiersz�, sami brodzili przy brzegu i t�ukli kijami w wodorosty, by nap�dzi� do pu�apki ryb. Poeta czu� si� ju� dobrze, chodzi� z bohatersko zabanda�owan� g�ow� dumny jak paw.

Geralt by� zamy�lony i z�y.

Milva z Jaskrem wyci�gn�li wiersz� i zacz�li kl��, albowiem zamiast spodziewanych sum�w i karpi, wewn�trz srebrzy�a si� i trzepota�a drobnica.

Wied�min wsta�.

� Chod�cie no tu, oboje! Zostawcie ten wi�cierz i chod�cie tu. Mam wam co� do powiedzenia.

� Wracacie do domu � zacz�� bez ogr�dek, gdy podeszli, mokrzy i �mierdz�cy ryb�. - Na p�noc, w kierunku Mahakamu. Ja jad� dalej sam.

� Co?

� Rozchodz� si� nasze drogi. Jaskier. Do�� tej zabawy. Wracasz do domu pisa� wiersze. Milva przeprowadzi ci� przez lasy� O co chodzi?

� O nic � Milva gwa�townym ruchem odrzuci�a w�osy z ramienia. - O nic. M�w, wied�minie. Ciekawam tego, co powiesz.

� Nie mam nic wi�cej do powiedzenia. Jad� na po�udnie, na tamten brzeg Jarugi. Przez terytoria nilfgaardzkie. To niebezpieczna i daleka droga. A ja nie mog� zwleka�. Dlatego jad� sam.

� Pozbywszy si� niewygodnego baga�u � pokiwa� g�ow� Jaskier. - Kuli u nogi op�niaj�cej marsz i sprawiaj�cej k�opoty. Innymi s�owy, mnie.

� I mnie � doda�a Milva, patrz�c w bok.

� Pos�uchajcie � rzek� Geralt, ju� znacznie spokojniej. - To jest moja w�asna, osobista sprawa. To wszystka was nie dotyczy. Nie chc�, by�cie nadstawiali karku za co�, co dotyczy wy��cznie mnie.

� To dotyczy wy��cznie ciebie � powt�rzy� wolno Jaskier. - Nikt nie jest ci potrzebny. Towarzystwo ci przeszkadza i op�nia marsz. Nie oczekujesz od nikogo pomocy i sam nie masz zamiaru na nikogo si� ogl�da�. Ponadto, kochasz samotno��. Czy czego� zapomnia�em wymieni�?

� Owszem � odrzek� gniewnie Geralt. - Zapomnia�e� wymieni� tw�j pusty �eb na taki, kt�ry zawiera m�zg. Gdyby tamta strza�a posz�a cal w prawo, idioto, w tej chwili gawrony wydziobywa�yby ci oczy. Jeste� poet� masz wyobra�ni�, spr�buj wyobrazi� sobie taki obrazek. Powtarzam: wy wracacie na p�noc, ja zmierzam w kierunku przeciwnym. Sam.

� A jed� � Milva wsta�a spr�y�cie. - My�lisz mo�e, �e b�d� ci� prosi�? Do biesa z tob�, wied�minie. Chod�, Jaskier, przyrz�dzimy jakiego jad�a. G��d mnie morzy, a jak jego s�ucham, to mnie mdli.

Geralt odwr�ci� g�ow�. Obserwowa� zielonookie kormorany susz�ce skrzyd�a na konarach obsranego drzewa. Nagle poczu� ostry zapach zi� i zakl�� w�ciekle.

� Nadu�ywasz mojej cierpliwo�ci, Regis.

Wampir, kt�ry zjawi� si� nie wiadomo sk�d i kiedy, nie przej�� si�, usiad� obok.

� Musz� zmieni� poecie opatrunek � powiedzia� spokojnie.

� To id� do niego. Ode mnie trzymaj si� za� z daleka. Regis westchn��, wcale nie maj�c zamiaru odchodzi�.

� Przys�uchiwa�em si� przed chwil� twojej rozmowie z Jaskrem i �uczniczk� � powiedzia� nie bez drwiny w g�osie. - Trzeba przyzna�, masz prawdziwy talent do pozyskiwania sobie ludzi. Cho� ca�y �wiat zdaje si� na ciebie dyba�, ty lekce sobie wa�ysz pragn�cych ci pom�c towarzyszy i sprzymierze�c�w.

� �wiat stan�� na g�owie. Wampir b�dzie mnie uczy�, jak mam post�powa� z lud�mi. Co ty wiesz o ludziach, Regis? Jedyna rzecz, kt�r� znasz, to smak ich krwi. Cholera jasna, zacz��em z tob� rozmawia�?

� �wiat stan�� na g�owie � przyzna� wampir, ca�kiem powa�nie. - Zacz��e�. Mo�e wi�c zechcesz r�wnie� wys�ucha� rady?

� Nie. Nie zechc�. Jest mi zb�dna.

� Prawda, by�bym zapomnia�. Rady s� ci zb�dne, sprzymierze�cy s� ci zb�dni, bez towarzyszy podr�y r�wnie� si� obejdziesz. Cel twojej wyprawy to wszak cel osobisty i prywatny, wi�cej, charakter celu wymaga, by� zrealizowa� go sam, osobi�cie. Ryzyko, zagro�enie, trud, walka ze zw�tpieniem musz� obci��y� tylko i wy��cznie ciebie. Bo s� wszak elementami pokuty, odkupienia winy, kt�re chcesz uzyska�. Taki, powiedzia�bym, chrzest ognia. Przejdziesz przez ogie�, kt�ry pali, ale i oczyszcza. Sam, samotnie. Bo gdyby kto� ci� w tym wspar�, pom�g�, wzi�� na siebie cho�by cz�stk� tego chrztu ognia, tego b�lu, tej pokuty, zubo�y�by ci� tym samym. Pozbawi� nale�nej mu za wsp�udzia� cz�ci ekspiacji, kt�ra wszak jest wy��cznie twoj� ekspiacj�. To wy��cznie ty masz d�ug do sp�acenia, nie chcesz sp�aca� go, zad�u�aj�c si� jednocze�nie u innych wierzycieli. Czy rozumuj� logicznie?

� A� dziwnie, �e na trze�wo. Twoja obecno�� dra�ni mnie, wampirze. Zostaw mnie sam na sam z moj� ekspiacj�, prosz�. I z moim d�ugiem.

� Bezzw�ocznie � Regis wsta�. - Posied�, pomy�l. A rady jednak ci udziel�. Potrzeba ekspiacji, oczyszczaj�cego chrztu ognia, poczucie winy, to nie s� rzeczy, do kt�rych ro�ci� sobie mo�esz wy��czne prawo. �ycie tym r�ni si� od bankowo�ci, �e zna d�ugi, kt�re sp�aca si� zad�u�eniem u innych.

� Odejd�, prosz�.

� Bezzw�ocznie.

Wampir odszed�, do��czy� do Jaskra i Milvy. Podczas zmiany opatrunku ca�a tr�jka debatowa�a, co by tu zje��. Milva wytrz�sn�a z wierszy drobnic� i przyjrza�a si� nad wyraz krytycznie.

� Nie ma co medytowa� � powiedzia�a. - Trza nadzia� te ma�e karaluchy na witki i upiec je nad �arem.

� Nie � pokr�ci� �wie�o obanda�owan� g�ow� Jaskier � To nie jest dobry pomys�. Rybek jest za ma�o, nie najemy si� nimi. Proponuj�, by ugotowa� z nich zup�.

� Zupa z ryb?

� Jasne. Mamy kup� tego drobiazgu, mamy s�l � Jaskier ilustrowa� wyliczanie odginaniem kolejnych palc�w. - Zdobyli�my cebul�, marchew, pietruszk�, seler z naci�. I kocio�. Po zsumowaniu otrzymujemy zup�. � Och � u�miechn�� si� Regis, si�gaj�c do torby. - Z tym problemu nie b�dzie. Bazylia, piment, pieprz, li�� laurowy, sza�wia�

� Do��, do�� � powstrzyma� go Jaskier. - Wystarczy, mandragory w zupie nam nie potrzeba. Dobra, do roboty Oczy�� rybki, Milva.

� Sam je czy��! Patrzajta ich! My�l�, �e jak maj� niewiast� w kompanii, to im b�dzie przy kuchni harowa�! Przynios� wody i ogie� rozniec�. A z tymi piskorzami sami si� paprzcie.

� To nie s� piskorze � powiedzia� Regis. - To s� klenie, p�otki, jazgarze i podleszczyki.

� Ha � nie wytrzyma� Jaskier. - Znasz si� na rybach jak widz�. � Je�li� taki uczony � Milva jeszcze raz dmuchn�a w ogie�, po czym wsta�a � to uczenie wypatrosz te rybi�ta. Ja po wod� p�jd�.

� Dasz rad� przynie�� pe�ny kocio�? Geralt, pom� jej.

� Dam rad� � parskn�a Milva. - A jego pomocy nie trza mi. On ma w�asne, osobiste sprawy, nie lza mu przeszkadza�!

Geralt odwr�ci� g�ow�, udaj�c, �e nie s�yszy. Jaskier i wampir sprawnie czy�cili rybi drobiazg.

� Chuda b�dzie ta zupa � stwierdzi� Jaskier, wieszaj�c kocio� nad ogniem. - Zda�aby si�, cholera, jaka� wi�ksza rybka.

� Ta mo�e by�? - z wikliny nagle wy�oni� si� Cahir, nios�c za kark trzyfuntowego szczupaka, wci�� jeszcze pr꿹cego ogon i poruszaj�cego skrzelami.

� Oho! Ale� krasawice! Sk�d go wytrzasn��e�, Nilfgaardczyku?

� Nie jestem Nilfgaardczykiem. Pochodz� z Vicovaro, a nazywam si� Cahir�

� Dobrze, dobrze, ju� s�yszeli�my. Sk�d masz szczuk�, pyta�em?

� Zmajstrowa�em �erlic�. Jako przyn�ty u�y�em �aby. Zarzuci�em w jam� pod brzegiem. Szczupak wzi�� z miejsca.

� Sami specjali�ci � pokr�ci� obanda�owan� g�ow� Jaskier. - Szkoda, �e nie zaproponowa�em befsztyk�w, pewnie zaraz przynie�liby krow�. No, ale bierzmy si� za to, co mamy. Regis, wszystkie ma�e rybki wal w kocio�, z g�owami i ogonami. Szczuk� za� trzeba �adnie sprawi�. Umiesz, Nilf� Cahir?

� Umiem.

� Do dzie�a zatem. Geralt, do jasnej cholery, d�ugo masz zamiar tam siedzie� z obra�on� min�? Warzywa obierz!

Wied�min wsta� pos�usznie, dosiad� si�, ale demonstracyjnie daleko od Cahira. Zanim jeszcze zd��y� poskar�y� si�, �e nie ma no�a, Nilfgaardczyk � czy te� Vicovarczyk poda� mu sw�j, dobywaj�c drugi z cholewy. Przyj��, wyburczawszy podzi�kowanie.

Wsp�lna praca sz�a sk�adnie. Pe�en rybiej drobnicy i warzyw kocio� wkr�tce zabulgota� i zapieni� si�. Wampir zr�cznie zebra� pian� wystrugan� przez Milv� �y�k�. Gdy Cahir sprawi� i podzieli� szczupaka. Jaskier wrzuci� do kot�a ogon, p�etwy, kr�gos�up i z�baty �eb drapie�nika, zamiesza�.

� Mniam, mniam, ale� pachnie. Gdy si� to wszystko wygotuje, odcedzimy �mieci.

� Przez onuc� chyba � wykrzywi�a si� Milva, strugaj�c kolejn� �y�k�. - Jak�e cedzi�, gdy przetaka nie mamy?

� Ale� droga Milvo � u�miechn�� si� Regis. - Tak nie mo�na! To, czego nie mamy, z �atwo�ci� zast�pimy tym, co mamy. To wy��cznie kwestia inicjatywy i my�lenia pozytywnego.

� Id� do biesa z twym uczonym gadaniem, wampirze.

� Przecedzimy przez moj� kolczug� � powiedzia� Cahir. - Co tam, potem si� j� wyp�ucze.

� Przedtem te� si� j� wyp�ucz� � o�wiadczy�a Milva. - Inaczej ja tej zupy je�� nie b�d�.

Cedzenie posz�o sprawnie.

� Teraz wrzucaj do wywaru szczuk�, Cahir � zarz�dzi� � Jaskier,�� Ale� zapach, mniam, mniam. Nie podrzucajcie ju� drewna, niech tylko mruga. Geralt, dok�d si� pchasz z t� �y�k�! Teraz si� ju� nie miesza!

� Nie wrzeszcz. Nie wiedzia�em.

� Niewiedza � u�miechn�� si� Regis � nie stanowi usprawiedliwienia dla nie przemy�lanych dzia�a�. Gdy si� nie wie, gdy ma si� w�tpliwo�ci, dobrze jest zasi�gn�� porady�

� Zamknij si�, wampirze!�� Geralt wsta� i odwr�ci� si� plecami. Jaskier parskn��.

� Obrazi� si�, patrzcie go.

� On ju� taki jest � stwierdzi�a Milva, wydymaj�c wargi. - Gadacz. Je�li nie wie, co czyni�, gada jeno i obra�a si�. Jeszcze�cie tego nie wymiarkowali?

� Dawno � rzek� cicho Cahir.

� Doda� pieprzu � Jaskier obliza� �y�k�, zamlaska�. - Doda� jeszcze soli. Ach, teraz jest w sam raz. Zestawmy kocio� z ognia. Psiakrew, ale gor�cy! Nie mam r�kawic�

� Ja mam � rzek� Cahir.

� A ja � Regis chwyci� kocio� z drugiej strony � nie potrzebuj�.

� Dobra � poeta wytar� �y�k� o spodnie. - No, kompania, dosiada� si�. Smacznego! Geralt, czekasz na specjalne zaproszenie? Na herolda i fanfary?

Wszyscy ciasno obsiedli ustawiony na piasku kocio�ek i przez d�ugi czas s�ycha� by�o jedynie dystyngowane siorbanie, przerywane dmuchaniem w �y�ki. Po zjedzeniu po�owy wywaru rozpocz�o si� ostro�ne �owienie kawa�k�w szczupaka, wreszcie �y�ki drapn�y po dnie kocio�ka.

� Ale si� na�ar�am � st�kn�a Milva. - To nieg�upi by� pomys� z t� polewk�. Jaskier.

� W rzeczy samej � przyzna� Regis. - Co powiesz, Geralt?

� Powiem: dzi�kuj� � Wied�min wsta� z trudem, pomasowa� kolano, kt�re znowu zacz�� k�sa� b�l. - Wystarczy? Czy potrzebne s� fanfary?

� Z nim tak zawsze � machn�� r�k� poeta. - Nie przejmujcie si� nim. I tak macie szcz�cie, mnie przysz�o by� z nim w�wczas, gdy k��ci� si� z t� jego Yennefer, blad� pi�kno�ci� o hebanowych w�osach.

� Dyskretniej � upomnia� go wampir. - I nie zapominaj, on ma problemy.

� Problemy � Cahir st�umi� bekni�cie � nale�y rozwi�zywa�.

� Ba � rzek� Jaskier. - Ale jak?

Milva parskn�a, wygodniej uk�adaj�c si� na gor�cym piasku.

� Wampir jest uczony. Ani chybi wie.

� Rzecz polega nie na wiedzy, lecz na umiej�tnym zwa�eniu koniunktur � rzek� spokojnie Regis. - A gdy si� koniunktury zwa�y, dochodzi si� do wniosku, �e mamy do czynienia z problemem nierozwi�zywalnym. Ca�e to przedsi�wzi�cie jest pozbawione szans na sukces. Prawdopodobie�stwo odnalezienia Ciri r�wna si� zeru.

� Ale� tak nie mo�na � zakpi�a Milva. - Trza duma� pozytywnie i jencytjatywnie, To tak, jako z tym sitem. Je�li nie mamy, zast�pmy czym innym. Tak sobie my�l�.

� Do niedawna � ci�gn�� wampir � s�dzili�my, �e Ciri jest w Nilfgaardzie. Dotarcie tam i wyzwolenie, czy te� wykradzenie jej, wydawa�o si� przedsi�wzi�ciem ponad si�y. Teraz, po rewelacjach Cahira, w og�le nie wiemy, gdzie Ciri jest. Trudno m�wi� o inicjatywie, gdy nie ma si� poj�cia, w kt�r� stron� j� skierowa�.

� C� tedy mamy czyni�? - �achn�a si� Milva. - Wied�min upiera si�, by na po�udnie ruszy�

� Dla niego � u�miechn�� si� Regis � strony �wiata nie maj� specjalnego znaczenia. Wszystko mu jedno, w kt�r� ruszy�, byleby nie siedzie� bezczynnie. I�cie wied�minskie principium. �wiat pe�en jest Z�a, wystarczy tedy i�� gdzie oczy ponios�, a napotykane po drodze Z�o unicestwia�, tym sposobem przys�u�y� si� sprawie Dobra. Reszta przyjdzie sama. Inaczej m�wi�c: ruch jest wszystkim, cel niczym.

� Osielstwo � skomentowa�a Milva. - W�dy jego cel to Ciri. Jak�e to: ona niczym?

� �artowa�em sobie � przyzna� wampir, �ypi�c na wci�� odwr�conego plecami Geralta. - I to niezbyt taktownie. Przepraszam. Masz racj�, droga Milvo. Nasz cel to Ciri. A poniewa� nie wiemy, gdzie ona jest, sensownie jest dowiedzie� si� tego i odpowiednio ukierunkowa� dzia�ania. Sprawa Dziecka Niespodzianki, jak zauwa�am, a� t�tni od magii, przeznaczenia i innych nadprzyrodzonych element�w. A ja znam kogo�, kto w takich sprawach �wietnie si� orientuje i zapewne nam pomo�e.

� Ha � ucieszy� si� Jaskier. - Kto to taki? Gdzie? Daleko?

� Bli�ej ni� stolica Nilfgaardu. Dok�adnie rzecz bior�c, ca�kiem blisko. W Angrenie. Na tym brzegu Jarugi. M�wi� o druidzkim kr�gu, maj�cym sw� siedzib� w borach na Caed Dhu.

� Ruszamy bez zw�oki!

� Czy nikt z was � zdenerwowa� si� wreszcie Geralt � nie uwa�a za stosowne zapyta� mnie o zdanie?

� Ciebie?�� Jaskier odwr�ci� si�. - Ty wszak poj�cia nie masz, co czyni�. Nawet zup�, kt�r� ch�epta�e�, zawdzi�czasz nam. Gdyby nie my, by�by� g�odny. I my te�, gdyby�my czekali na twoj� aktywno��. Ten kocio�ek zupy to dzie�o kooperacji. Efekt wsp�lnego dzia�ania grupy, dru�yny zjednoczonej przez wsp�lny cel. Pojmujesz to, przyjacielu?

� Jak�e jemu to poj��? - wykrzywi�a si� Milva. - On ci�giem tylko ja i ja, sam, samotnie. Wilk samotnik! Wida�, �e �aden �owca z niego, �e z lasem nie obyty. Nie poluj� wilcy samotnie! Nigdy! Wilk samotnik, ha, �e� to, g�upie mieszczuch�w bajanie. Ale on tego nie pojmuje!

� Ale� pojmuje, pojmuje � u�miechn�� si� Regis, swoim zwyczajem z zaci�ni�tymi wargami.

� On tylko tak g�upio wygl�da � potwierdzi� Jaskier. - Ale ca�y czas licz� na to, �e wreszcie zechce mu si� wyt�y� m�zgownic�. Mo�e wyci�gnie s�uszne wnioski? Mo�e zrozumie, �e jedyn� czynno�ci�, kt�ra dobrze wychodzi samotnym, jest samogwa�t?

Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach taktownie milcza�.

� Niech was wszystkich cholera � powiedzia� wreszcie Wied�min, chowaj�c �y�k� do cholewy. - Niech was cholera, wy kooperuj�ca grupo idiot�w, zjednoczona przez wsp�lny cel, kt�rego �adne z was nie rozumie. I mnie te� niech cholera.

Tym razem pozostali, wzorem Cahira, r�wnie� milczeli taktownie. Jaskier, Maria Barring, zwana Milv�, i Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy.

� Kompania mi si� trafi�a � podj�� Geralt, kr�c�c g�ow�. - Towarzysze broni! Dru�yna bohater�w! Nic, tylko r�ce za�ama�. Wierszokleta z lutni�. Dzikie i pyskate p� driady, p� baby. Wampir, kt�remu idzie na pi��dziesi�ty krzy�yk. I cholerny Nilfgaardczyk, kt�ry upiera si�, �e nie jest Nilfgaardczykiem.

� A na czele dru�yny Wied�min, chory na wyrzuty sumienia, bezsi�� i niemo�no�� podj�cia decyzji � doko�czy� spokojnie Regis. - Zaiste, proponuj� podr�owa� incognito, by nie wzbudza� sensacji.

� I �miechu � doda�a Milva.

� Prosi�am ci� � warkn�a gniewnie le��ca na wznak Ciri. - Prosi�am ci�, by� mnie nie dotyka�a.

Mistie cofn�a r�k� i trawk�, kt�r� �askota�a Ciri w szyj�, wyci�gn�a si� obok, zapatrzy�a w niebo, pod�o�ywszy obie d�onie pod ostrzy�ony kark.

� Dziwnie si� ostatnio zachowujesz, Sokoliczko.

� Nie chc�, by� mnie dotyka�a i tyle!

� To tylko zabawa.

� Wiem � Ciri zacisn�a usta. - Tylko zabawa. To wszystko by�a tylko zabawa. Ale mnie przesta�o to bawi�, rozumiesz? Ca�kiem przesta�o!

Mistle po�o�y�a si� znowu na wznak, milcza�a d�ugo, zapatrzona w b��kit poci�ty poszarpanymi smugami chmur. Wysoko nad lasem ko�owa� jastrz�b.

� Twoje sny � powiedzia�a wreszcie. - To przez te twoje sny, tak? Prawie co noc zrywasz si� z krzykiem. To, co niegdy� przesz�a�, wraca w snach. Znam to.

Ciri nie odpowiedzia�a.

� Nigdy mi o sobie nie m�wi�a� � Mistle znowu przerwa�a cisz�. - O tym, co przesz�a�. Ani o tym, sk�d jeste�. Ani czy masz bliskich�

Ciri gwa�townie poruszy�a r�k� ko�o szyi, ale tym razem to by�a tylko biedronka.

� Mia�am bliskich � powiedzia�a g�ucho, nie patrz�c na towarzyszk�. - To znaczy, my�la�am, ze mia�am� Takich, kt�rzy odnale�liby mnie, nawet tu, na ko�cu �wiata, gdyby tylko chcieli� Lub gdyby �yli. Och, o co ci chodzi, Mistle? Mam ci o sobie opowiada�?

� Nie musisz.

� To dobrze. Bo to pewnie tylko zabawa. Jak wszystko mi�dzy nami.

� Nie rozumiem � Mistle odwr�ci�a g�ow� � dlaczego nie odejdziesz, je�li ci tak ze mn� �le.

� Nie chc� by� sama.

� Tylko tyle?

� To du�o.

Mistle zagryz�a wargi. Nim jednak zd��y�a cokolwiek powiedzie�, us�ysza�y gwizd. Zerwa�y si� obie, otrzepa�y z igliwia, dopad�y koni.

� Zaczyna si� zabawa � rzek�a Mistle, wskakuj�c na siod�o i dobywaj�c miecza � jak� od pewnego czasu lubisz ponad wszystkie inne, Falka � Nie my�l, �e nie zauwa�y�am.

Ciri ze z�o�ci� uderzy�a konia pi�tami. Pogna�y zboczem w�wozu, na �eb na szyj�, s�ysz�c ju� dzikie ha��akowanie pozosta�ych Szczur�w, wypadaj�cych z zagajnika po drugiej stronie go�ci�ca. Kleszcze zasadzki zamyka�y si�.

Prywatna audiencja by�a sko�czona. Vattier de Rideaux, icehnibu Eiddon, szef wywiadu wojskowego cesarza Emhyra var Emreisa, opu�ci� bibliotek�, k�aniaj�c si� kr�lowej Doliny Kwiat�w w spos�b nawet uprzejmiejszy, ni� tego wymaga� protok� dworski. Uk�on by� jednocze�nie bardzo ostro�ny, a ruchy Vattiera wypracowane i pow�ci�gliwe � szpieg cesarski nie spuszcza� wzroku z dw�ch ocelot�w, wyci�gni�tych u st�p w�adczyni elf�w. Z�otookie koty wygl�da�y na rozleniwione i senne, ale Vattier wiedzia�, �e to nie maskotki, lecz czujni stra�nicy, gotowi w mgnieniu oka zamieni� w krwaw� miazg� ka�dego, kto usi�owa�by zbli�y� si� do kr�lowej na odleg�o�� mniejsz� od okre�lonej protoko�em.

Francesca Emdabair, nazywana Enid an Gleanna, Stokrotka z Dolin, odczeka�a, a� za Vattierem zamkn� si� drzwi, pog�aska�a oceloty.

� Ju�, Ida � powiedzia�a.

Ida Emean aep Siyney, elfia czarodziejka, wolna Aen Seidhe z G�r Sinych, podczas audiencji skryta pod czarem niewidzialno�ci, zmaterializowa�a si� w k�cie biblioteki, poprawi�a sukni� i cynobroworude w�osy. Oceloty zareagowa�y jedynie nieco szerszym otwarciem oczu. Jak wszystkie koty, widzia�y niewidzialne, nie mo�na by�o ich oszuka� tak prostym zakl�ciem.

� Dra�ni� mnie ju� zaczyna ten festiwal szpieg�w � powiedzia�a z przek�sem Francesca, przybieraj�c wygodniejsz� pozycj� na hebanowym krze�le. - Henselt z Kaedwen niedawno przys�a� mi �konsula�, Dijkstra skierowa� do Dol Blatharma "misj� handlow�". A teraz sam arcyszpicel Vattier de Rideaux! Ach, a wcze�niej kr�ci� si� tu Stefan Skellen, Wielki Cesarski Nikt. Ale nie udzieli�am mu pos�uchania. Ja jestem kr�low�, a Skellen jest nikim. Cho� z urz�du, ale nikim.

� Stefan Skellen � powiedzia�a wolno Id� Emean � by� r�wnie� u nas, gdzie mia� wi�cej szcz�cia. Rozmawia� z Filavandrelem i Vanadainem.

� I podobnie jak Vattier mnie, wypytywa� ich o Vilgefortza, Yennefer, Rience'a i Cahira Mawr Dyffryna aep Caellacha?

� Mi�dzy innymi. Zdziwisz si�, ale bardziej interesowa�a go oryginalna wersja proroctwa Ithlinne Aegli aep Aeyenien, zw�aszcza fragmenty m�wi�ce o Aen Hen Ichaer, Starszej Krwi. Interesowa�a go r�wnie� Tor Lara, Wie�a Mewy, i legendarny portal, niegdy� ��cz�cy Wie�� Mewy z Tor Zireael, Wie�� Jask�ki. Jak�e� to typowe dla ludzi, Enid. Liczy� na to, �e od razu, na skinienie, wy�wietlimy im zagadki i tajemnice, kt�re sami staramy si� rozwik�a� od setek lat.

Francesca unios�a r�k� i przyjrza�a si� pier�cieniom.

� Ciekawe � powiedzia�a � czy Filippa wie o dziwnych zainteresowaniach Skellena i Vattiera? I Emhyra var Emreisa, kt�remu oni obaj s�u��?

� Ryzykownie by�oby zak�ada�, �e nie wie � Ida Emean spojrza�a bystro na kr�low� � i zatai� na naradzie w Montecalvo to, co wiemy my, tak przed Filipp�, jak i przed ca�� lo��. Niezbyt �adne �wiat�o rzuci�oby to na nas� A chcemy wszak�e, by ta lo�a zaistnia�a. Chcemy, by nam, elfim magiczkom, ufano, nie pos�dzano o podw�jn� gr�.

� Rzecz w tym, �e my prowadzimy podw�jn� gr�, Ida. I troszk� igramy z ogniem. Z Bia�ym P�omieniem Nilfgaardu�

� Ogie� pali � Ida Emean podnios�a na kr�low� przed�u�one ostrym makija�em oczy � ale i oczyszcza. Trzeba przeze� przej��. Trzeba podj�� ryzyko, Enid. Ta lo�a powinna zaistnie�, powinna zacz�� dzia�a�. W pe�nym sk�adzie. Dwana�cie czarodziejek, w�r�d nich za� ta jedna, o kt�rej m�wi proroctwo. Nawet je�li to gra, postawmy na zaufanie.

� A je�li to prowokacja?

� Ty lepiej znasz zaanga�owane w spraw� osoby.

Enid an Gleanna zastanowi�a si�.

� Sheala de Tancarville � powiedzia�a wreszcie � to skryta samotnica, nie ma �adnych powi�za�. Triss Merigold i Keira Metz mia�y, ale teraz obie s� emigrantkami, kr�l Foltest wyp�dzi� z Temerii wszystkich czarodziej�w.

� Margarit� Laux-Antille interesuje tylko jej szko�a, nic poza tym. Oczywi�cie, w tej chwili trzy ostatnie s� pod silnym wp�ywem Filippy, a Filippa jest zagadk�. Sabrina Glevissig nie zrezygnuje z wp�yw�w politycznych, kt�re ma w Kaedwen, ale nie zdradzi lo�y. Zbyt poci�ga j� w�adza, kt�r� lo�a daje.

� A owa Assire var Anahid? I ta druga Nilfgaardka, kt�r� poznamy w Montecalvo?

� Ma�o o nich wiem � u�miechn�a si� lekko Francesca. - Ale gdy tylko je zobacz�, b�d� wiedzia�a wi�cej. Gdy tylko zobacz�, w co i jak s� ubrane.

Ida Emean zmru�y�a wymalowane powieki, ale powstrzyma�a si� z zadaniem pytania.

� Zostaje nefrytowa statuetka � powiedzia�a po chwili � Wci�� niepewna i enigmatyczna figurynka z nefrytu wzmianek o kt�rej te� mo�na doszuka� si� w Ithlinnespath. Chyba ju� czas, by da� si� jej wypowiedzie�. I oznajmi�, co j� czeka. Pom�c ci w dekompresji?

� Nie, zrobi� to sama. Wiesz, jak reaguje si� na rozpakowanie. Im mniej b�dzie �wiadk�w, tym mniej dotkliwy b�dzie to cios dla jej dumy.

Francesca Findabair jeszcze raz sprawdzi�a, czy ca�y dziedziniec szczelnie odizolowany jest od reszty pa�acu polem ochronnym, przes�aniaj�cym widok i t�umi�cym d�wi�ki. Zapali�a trzy czarne �wiece osadzone w lichtarzach zaopatrzonych we wkl�s�e lustrzane reflektory. Lichtarze sta�y w miejscach wyznaczonych kolist� mozaik� pawimentu, przedstawiaj�c� osiem znak�w Viccaeineo.

Zodiaku, na symbolach oznaczaj�cych Belleteyn, Lammtf i Yule. Wewn�trz zodiakalnego ko�a mozaika tworzy�a drugie, mniejsze, usiane magicznymi symbolami i otaczaj�ce pentagram. Na trzech symbolach mniejszego ko�a Francesca ustawi�a niewielkie �elazne tr�jnogi, na nich za� ostro�nie i pieczo�owicie zamontowa�a trzy kryszta�y. Szlif spod�w kryszta��w odpowiada� formie zako�cze� tr�jnog�w, przez co u�o�enie si�� rzeczy musia�o by� precyzyjne, ale Francesca sprawdzi�a wszystko kilkakrotnie. Wola�a nie ryzykowa� b��du.

Nie opodal szumia�a fontanna, woda tryska�a z marmurowego dzbana trzymanego przez marmurow� najad�, czterema strumieniami spada�a do sadzawki, wprawiaj�c w ruch li�cie nenufar�w, mi�dzy kt�rymi �miga�y z�ote rybki.

Francesca otworzy�a szkatu�k�, wyj�a z niej malutk�, wykonan� z nefrytu, mydlan� w dotyku figurynk�, ustawi�a j� dok�adnie po�rodku pentagramu. Cofn�a si�, jeszcze raz zajrza�a do le��cego na stoliku grimoire'a, wzi�a g��boki wdech, unios�a r�ce i wyskandowala zakl�cie.

�wiece momentalnie zap�on�y ja�niej, fasety kryszta��w rozb�ys�y i trysn�y smugami �wiat�a. Smugi zestrzeli�y si� na figurynce, kt�ra natychmiast zmieni�a kolor z zielonej sta�a si� z�ota, a po chwili transparentna. Powietrze zadrga�o od magicznej energii, bij�cej o ochronne ekrany. Jedna ze �wiec prysn�a iskrami, po posadzce zata�czy�y cienie, mozaika zacz�a �y�, zmienia� kszta�ty. Francesca nie opuszcza�a r�k, nie przerywa�a inkantacji.

Figurka ros�a b�yskawicznie, pulsuj�c i t�tni�c, zmienia�a struktur� i kszta�t niczym pe�zaj�cy po posadzce ob�ok dymu. �wiat�o bij�ce z kryszta��w przeszywa�o dym, w smugach blasku pojawi�y si� ruch i twardniej�ca materia. Jeszcze moment, a w centrum magicznych k� pokaza�a si� nagle posta� ludzka. Posta� czarnow�osej kobiety, bezw�adnie le��cej na posadzce.

�wiece zakwit�y wst��kami dymu, kryszta�y zgas�y. Francesca opu�ci�a r�ce, rozpr�y�a palce i otar�a pot z czo�a.

Czarnow�osa kobieta na posadzce zwin�a si� w k��bek i zacz�a krzycze�.

� Jak si� nazywasz?�� spyta�a d�wi�cznie Francesca. Kobieta wypr�y�a si�, zawy�a, przyciskaj�c obie r�ce do podbrzusza.

� Jak si� nazywasz?

� Ye� Yennef� Yennefeeeer!!! Aaaaaaa�

Elfka odetchn�a z ulg�. Kobieta nada� zwija�a si�, wy�a, j�cza�a, t�uk�a pi�ciami o posadzk�, pr�bowa�a wymiotowa�. Francesca czeka�a cierpliwie. I spokojnie. B�d�ca jeszcze przed chwil� nefrytow� figurynk� kobieta cierpia�a, by�o to widoczne. I normalne. Ale m�zg mia�a nie uszkodzony.

� No, Yennefer � powiedzia�a po d�u�szej chwili, przerywaj�c j�ki. - Mo�e ju� dosy�, co?

Yennefer z wyra�nym wysi�kiem unios�a si� na czworaki, otar�a nos przedramieniem, rozejrza�a si� b��dnie. Jej wzrok przemkn�� po Francesce, jak gdyby elfki w og�le nie by�o na dziedzi�cu, zatrzyma� si� i o�y� dopiero na widok tryskaj�cej wod� fontanny. Podpe�z�szy z ogromnym trudem, Yennefer przegramoli�a si� przez cembrowin� i z pluskiem wwali�a do sadzawki. Zakrztusi�a si�, zacz�a parska�, kaszle� i plu�, wreszcie, rozgarniaj�c lilie wodne, dobrn�a na czworakach do marmurowej najady i usiad�a, opieraj�c si� plecami o cok� pos�gu. Woda si�ga�a jej do piersi.

� Francesca��� wybe�kota�a, dotykaj�c obsydianowi gwiazdy na szyi i patrz�c na elfk� nieco przytomniejszym wzrokiem. - Ty�

� Ja. Co pami�tasz?

� Spakowa�a� mnie� Cholera, spakowa�a� mnie?

� Spakowa�am i rozpakowa�am. Co pami�tasz?

� Garstang� Elfy. Ciri. Ty. I pi��set cetnar�w, kt�re nagle zwali�y mi si� na g�ow� Teraz ju� wiem, co to by�o. Kompresja artefaktowa�

� Pami�� funkcjonuje. To dobrze. Yennefer opu�ci�a g�ow�, spojrza�a mi�dzy swoje uda, nad kt�rymi przemyka�y z�ote rybki.

� Ka� potem zmieni� wod� w sadzawce, Enid � zamamrota�a. - W�a�nie wysika�am si� do niej.

� Drobiazg � u�miechn�a si� Francesca. - Zwr�� jednak uwag�, czy w wodzie nie wida� krwi. Zdarza si�, �e kompresja niszczy nerki.

� Tylko nerki?�� Yennefer wzi�a ostro�ny wdech � We mnie nie ma chyba jednego zdrowego organu� Przynajmniej tak si� czuj�. Do diab�a, Enid, nie wiem, czym zas�u�y�am sobie na taki traktament�

� Wyjd� z sadzawki.

� Nie. Dobrze mi tu.

� Wiem. Dehydracja.

� Degradacja. Degrengolada! Dlaczego mi to zrobi�a�?

� Wyjd�, Yennefer.

Czarodziejka wsta�a z trudem, obur�cz przytrzymuj�c si� marmurowej najady. Strz�sn�a z siebie nenufary, silnym szarpni�ciem rozdar�a i zwlek�a ociekaj�c� wod� sukni�, naga stan�a przed fontann�, pod tryskaj�cymi strumieniami. Op�ukawszy si� i napiwszy, wysz�a z sadzawki, usiad�a na brzegu basenu, wy��a w�osy, rozejrza�a si�.

� Gdzie ja jestem?

� W Dol Blathanna.

Yennefer wytar�a nos.

� Draka na Thanedd jeszcze trwa?

� Nie. Sko�czy�a si�. P�tora miesi�ca temu.

� Musia�am ci� bardzo skrzywdzi� � powiedzia�a po chwili Yennefer. - Musia�am zdrowo zale�� ci za sk�r�, Enid. Ale mo�esz uzna� nasze rachunki za wyr�wnane. Zem�ci�a� si� godnie, cho� mo�e troch� zbyt sadystycznie. Nie mog�a� ograniczy� si� do poder�ni�cia mi gard�a?

� Nie m�w g�upstw � elfka skrzywi�a usta. - Spakowa�am ci� i wynios�am z Garstangu, by ocali� ci �ycie. Wr�cimy do tego, ale p�niej nieco. Prosz�, oto r�cznik. Oto prze�cierad�o. Now� sukni� dostaniesz po k�pieli. W stosownym miejscu, w wannie z ciep�� wod�. Ju� wystarczaj�co zaszkodzi�a� z�otym rybkom.

Ida Emean i Francesca pi�y wino. Yennefer pi�a glukoz� i sok z marchwi. W ogromnych ilo�ciach.

� Podsumujmy � powiedzia�a, wys�uchawszy relacji Franceski. - Nilfgaard podbi� Lyri�, do sp�ki z Kaedwen rozebra� Aedirn, spali� Vengerberg, zho�dowa� Verden, w�a�nie podbija Brugge i Sodden. Vilgefortz znik� bez �ladu. Tissaia de Vries pope�ni�a samob�jstwo. A ty zosta�a� kr�low� Doliny Kwiat�w, cesarz Emhyr koron� i ber�em odwdzi�czy� ci si� za moj� Ciri, kt�rej tak d�ugo poszukiwa�, a kt�r� teraz ma i wykorzysta wedle woli i zachcianki. Mnie spakowa�a� i przez p�tora miesi�ca trzyma�a� w pude�ku jako statuetk� z nefrytu. I zapewne spodziewasz si�, �e ci za to podzi�kuj�.

� Wypada�oby � odrzek�a ch�odno Francesca Findabair. - Na Thanedd by� niejaki Rience, kt�ry za punkt honoru postawi� sobie zadanie ci powolnej i okrutnej �mierci, a Vilgefortz obieca� mu to umo�liwi�. Rience ugania� si� za tob� po ca�ym Garstangu. Ale nie znalaz�, bo ju� by�a� nefrytow� figurynk� za moim dekoltem.

� I by�am t� figurynk� czterdzie�ci siedem dni.

� Tak. Ja za�, pytana, mog�am spokojnie odpowiada�, �e Yennefer z Vengerbergu nie ma w Dol Blathanna. Pytano wszak o Yennefer, nie o statuetk�.

� Co si� zmieni�o, �e wreszcie zdecydowa�a� si� rozpakowa� mnie?

� Wiele. Zaraz ci to wyja�ni�.

� Przedtem wyja�nisz mi co� innego. Na Thanedd by� Geralt. Wied�min. Pami�tasz, przedstawi�am ci go w Aretuzie. Co z nim?

� Uspok�j si�. �yje.

� Jestem spokojna. M�w, Enid.

� Tw�j Wied�min � powiedzia�a Francesca � w ci�gu jednej tylko godziny zrobi� wi�cej ni� niejeden przez ca�e �ycie. Nie rozwodz�c si�: z�ama� nog� Dijkstrze, uci�� g�ow� we Artaudowi Terranovie i bestialsko zar�ba� oko�o dziesi�ciu Scoia'tael. Ach, by�abym zapomnia�a: obudzi� jeszcze niezdrowe podniecenie Keiry Metz.

� Straszne � Yennefer wykrzywi�a si� przesadnie. - Ale Keira dosz�a ju� chyba do siebie? Nie �ywi chyba do niego urazy? To, �e podnieciwszy j�, nie wych�do�y�, wynika�o z ca�� pewno�ci� z braku czasu, nie z brakli szacunku. Zapewnij j� o tym w moim imieniu.

� Sama b�dziesz mia�a okazj� to uczyni� � powiedzia�a ch�odno Stokrotka z Dolin. - I to wkr�tce. Wr��my jednak: do spraw, wzgl�dem kt�rych nieudolnie udajesz oboj�tno��. Tw�j Wied�min tak zapali� si� do obrony Ciri, �e post�pi� bardzo nierozs�dnie. Rzuci� si� na Vilgefortza. A Vilgefortz zmasakrowa� go. To, �e nie zabi�, wynika�o z pewno�ci� z braku czasu, nie z braku stara�. I co? Nadal b�dziesz udawa�, �e nic ci� to nie wzrusza?

� Nie � grymas na ustach Yennefer przesta� wyra�a� szyderstwo. - Nie, Enid. Wzrusza mnie to. Wkr�tce nie kt�re osoby bli�ej zapoznaj� si� z moim wzruszeniem. Masz na to moje s�owo.

Tak, jak wcze�niej drwin�, tak teraz Francesca nie przej�a si� gro�b�.

� Triss Merigold teleportowa�a skatowanego wied�mina do Broklionu � powiedzia�a. - Z tego, co wiem, driady lecz� go tam nadal. Ma si� ju� podobno dobrze, ale lepiej, by nie wychyla� stamt�d nosa. Tropi� go agenci Dijkstry i wywiady wszystkich kr�l�w. Ciebie zreszt� te�.

� Czym�e zas�u�y�am sobie na takie wyr�nienie? Ja przecie� niczego Dijkstrze nie z�ama�am� Ach, nie m�w, sama zgadn�. Znik�am z Thanedd bez �ladu. Nikt nie domy�la si�, �e wyl�dowa�am w twojej kieszeni, zredukowana i spakowana. Wszyscy s� przekonani, �e uciek�am do Nilfgaardu wraz z moimi wsp�lnikami spiskowcami. Wszyscy opr�cz faktycznych spiskowc�w, ma si� rozumie�, ale ci nikogo nie wyprowadz� z b��du. Wszak�e trwa wojna, dezinformacja to or�, ostrze kt�rego zawsze musi by� dobrze wycelowane. A teraz, po czterdziestu siedmiu dniach, przyszed� czas, by or�a u�y�. M�j dom w Vengerbergu spalony, jestem poszukiwana. Nic, tylko przysta� do komanda Scoia'tael. Lub w inny spos�b w��czy� si� do walki o wolno�� elf�w.

Yennefer �ykn�a soku z marchwi, wpi�a wzrok w oczy wci�� zachowuj�cej spok�j i cisz� Idy Emean aep Sivney.

� Co, pani Ido? Pani wolna Aen Seidhe z G�r Sinych? Trafnie odgaduj� pisany mi los? Czemu to milczy pani niby g�az?

� Ja, pani Yennefer � odrzek�a rudow�osa elika � milcz� gdy nie mam nic sensownego do powiedzenia. Zawsze to lepiej, ni� snu� nieuzasadnione przypuszczenia i maskowa� niepok�j gadulstwem. Przejd� do rzeczy, Enid. Wyja�nij pani Yennefer, o co chodzi.

� Zamieniam si� w s�uch � Yennefer dotkn�a palcami obsydianowej gwiazdy na aksamitce. - M�w, Francesca. Stokrotka z Dolin oparta podbr�dek na z��czonych d�oniach.

� Dzi� � oznajmi�a � jest druga noc, od kiedy ksi�yc jest w pe�ni. Za ma�� chwil� teleportujemy si� do zamku Mentecalvo, siedziby Filippy Eilhart. We�miemy udzia� w posiedzeniu organizacji, kt�ra powinna ci� zainteresowa�. Zawsze wszak by�a� zdania, �e magia stanowi warto�� najwy�sz�, stoj�c� powy�ej wszelkich podzia��w, spor�w, wybor�w politycznych, osobistych interes�w, ans�w, sentyment�w i animozji. Ucieszy ci� zapewne wie��, niedawno powsta� zr�b instytucji, co� w rodzaju tajnej lo�y, powo�anej wy��cznie do obrony interes�w magii, maj�cej dopilnowa�, by magia zajmowa�a w hierarchii sprw r�nych nale�ne jej miejsce. Korzystaj�c z przywileju rekomendowania nowych cz�onk�w wspomnianej lo�y, pozwoli�am sobie wzi�� pod uwag� dwie kandydatury: Idy Emean aep Sivney i twoj�.

� C� za nieoczekiwany zaszczyt i awans � zadrwi�a Yennefer. - Z magicznego niebytu wprost do tajnej, elitarnej i wszechmocnej lo�y. Stoj�cej ponad osobistymi ansami i resentymentami. Tylko czy ja aby si� nadaj�? Czy znajd� w sobie do�� si�y charakteru, by wyzby� si� ans�w wzgl�dem os�b, kt�re odebra�y mi Ciri, skatowa�y nieoboj�tnego mi m�czyzn�, a mnie sam��

� Jestem pewna � przerwa�a elfka � �e znajdziesz w sobie do�� si�y charakteru, Yennefer. Znam ci� i wie�� �e nie brakuje ci takiej si�y. Nie brakuje ci te� ambny, kt�ra winna rozwiewa� w�tpliwo�ci co do spotykaj�cego ci� zaszczytu i awansu. Je�li jednak tego chcesz, powiesi wprost: rekomenduj�, ci� do lo�y, bo uwa�am za osob�, kt�ra na to zas�uguje i mo�e wydatnie przys�u�y� sprawie.

� Dzi�kuj� � szyderczy u�mieszek ani my�la� znika� z ust czarodziejki. - Dzi�kuj�, Enid. Zaiste, czuj�, jak rozpieraj� mnie ambicja, pycha i samouwielbienie. Gotowam p�kn�� lada moment. I to zanim jeszcze zaczn� si� zastanawia�, dlaczego miast mnie nie rekomendujesz do owej lo�y jeszcze jednego elfa z Dol Blathanna lub elfki z G�r Sinych.

� W Montecalvo � odrzek�a zimno Francesca � dowiesz si�, dlaczego.

� Wola�abym zaraz.

� Powiedz jej � mrukn�a Ida Emean.

� Chodzi o Ciri � powiedzia�a po chwili zastanowienia Francesca, unosz�c na Yennefer swe nieprzeniknione oczy.

� Lo�a interesuje si� ni�, a nikt nie zna tej dziewczyny tak dobrze jak ty. Reszty dowiesz si� na miejscu.

� Zgoda � Yennefer energicznie podrapa�a si� w �opatk�. Wysuszona kompresj� sk�ra wci�� sw�dzia�a j� niezno�nie. - Powiedz mi tylko, kto jeszcze wchodzi w sk�ad owej lo�y? Opr�cz was i Filippy?

� Margarita Laux-Antille, Triss Merigold i Keira Metz. Sheala de Tancarville z Koviru. Sabrina Glevissig. I dwie czarodziejki z Nilfgaardu.

� Internacjonalna rzeczpospolita babska?

� Mo�na to tak nazwa�.

� One zapewne wci�� uwa�aj� mnie za wsp�lniczk� Vilgefortza. Zaakceptuj� mnie?

� Zaakceptowa�y mnie. O reszt� postarasz si� sama. B�dziesz poproszona o zrelacjonowanie twych zwi�zk�w z Ciri. Od samego pocz�tku, kt�ry za spraw� twego wied�mina mia� miejsce przed pi�tnastoma laty w Cintrze, a� do wydarze� sprzed p�tora miesi�ca. Szczero�� i prawdom�wno�� b�d� absolutnie konieczne. I potwierdz� lojalno�� wobec konwentu.

� Kto powiedzia�, �e jest co potwierdza�? Nie za wcze�nie m�wi� o lojalno�ci? Nie znam nawet statutu i programu tej damskiej mi�dzynarod�wki�

� Yennefer � elfka lekko zmarszczy�a regularne brwi. - Rekomenduj� ci� do lo�y. Ale nie mam zamiaru zmusza� do czegokolwiek. A zw�aszcza do lojalno�ci. Masz wyb�r.

� Domy�lam, si�, jaki.

� Dobrze si� domy�lasz. Ale wci�� jest to wyb�r wolny. Ze swej strony gor�co jednak namawiam, by� wybra�a lo��. Wierz mi, w ten spos�b pomo�esz twojej Ciri o wiele skuteczniej, ni� rzucaj�c si� na o�lep w wir wydarze�, na co, jak mniemam, masz wielk� ochot�. Ciri grozi �mier�. Uratowa� mo�e j� tylko nasze solidarne dzia�anie. Gdy wys�uchasz tego, co b�dzie powiedziane w Montecalvo, przekonasz si�, �e m�wi�am prawd� Yennefer, nie podobaj� mi si� b�yski, kt�re widz� w twoich oczach. Daj mi s�owo, �e nie b�dziesz pr�bowa� ucieczki.

� Nie � pokr�ci�a g�ow� Yennefer, przykrywaj�c d�oni� gwiazd� na aksamitce. - Nie dam, Francesca.

� Chcia�abym lojalnie ci� uprzedzi�, moja droga.

Wszystkie stacjonarne portale Montecalvo maj� blokad� pacz�c�. Ka�dy, kto bez przyzwolenia Filippy chcia�by tam wej�� albo stamt�d wyj��, l�duje w loszku o �cianach wy�o�onych dwimerytem. W�asnego teleportu nie otworzysz, nie dysponuj�c komponentami. Twojej gwiazdy nie chc� ci odbiera�, bo musisz by� w pe�ni w�adz umys�owych. Ale je�eli spr�bujesz figli� Yennefer, ja nie mog� pozwoli� Lo�a nie mo�e pozwoli�, by� szale�czo i samotnie pogna�a ratowa� Ciri i szuka� zemsty. Ja wci�� mam twoj� matryc�, mam algorytm zakl�cia. Zredukuj� ci� i spakuj� znowu w nefrytow� statuetk�. Je�li b�dzie trzeba, na kilka miesi�cy. Albo lat.

� Dzi�ki za ostrze�enie. Ale s�owa nie dam ci i tak.

Fringilla Vigo nadrabia�a min�, ale by�a zdenerwowana i spi�ta. Sama niejednokrotnie gani�a m�odych nilfgaardzkich magik�w za bezkrytyczne uleganie stereotypowym opiniom i wyobra�eniom, sama regularnie wy�miewa�a trywialny, namalowany przez plotk� i propagand� wizerunek typowej czarodziejki z P�nocy � sztucznie pi�knej, aroganckiej, pr�nej i zepsutej do granic perwersji, a cz�sto i poza te granice. Teraz jednak, im bardziej kolejne przesiadki w teleportach przybli�a�y j� do zamku Montecalvo, tym silniej szarpa�a ni� niepewno��, co te� zastanie na miejscu zjazdu tajemniczej lo�y. I co j� tam czeka. Rozbrykana imaginacja podsuwa�a obrazy zab�jczo urodziwych kobiet z diamentowymi koliami na obna�onych piersiach z ukarminowanymi sutkami, kobiet o wilgotnych ustach i oczach b�yszcz�cych od alkoholu i narkotyk�w. Oczyma wyobra�ni Fringilla widzia�a ju�, jak obrady sekretnego konwentu zamieniaj� si� w dzik� i rozpasan� orgi� z u�yciem frenetycznej muzyki, afrodyzjak�w, niewolnik�w pici obojga i wyszukanych akcesori�w.

Ostatni teleport zostawi� j� mi�dzy dwiema kolumnami z czarnego marmuru, z sucho�ci� w ustach, �zawi�cym wiatrem magii w oczach i r�k� kurczowo zaci�ni�t� na szmaragdowym naszyjniku, wype�niaj�cym karo dekoltu. Obok zmaterializowa�a si� Assire var Anahid, takie zauwa�alnie zdenerwowana. Fringilla mia�a jednak podstawy przypuszcza�, �e przyjaci�k� peszy nowy i nietypowy dla niej str�j: niewymy�lna, ale bardzo elegancka suknia w kolorze hiacyntu, uzupe�niona malutk� i skromn� koli� z aleksandryt�w.

Zdenerwowanie prys�o momentalnie. W wielkiej, jasnej od magicznych lampion�w sali by�o ch�odno i cicho. Nigdzie nie da�o si� zauwa�y� nagiego Murzyna, wal�cego w b�ben, ani pl�saj�cych na stole dziewcz�t z cekinami na wzg�rkach �onowych, nie wyczuwa�o si� zapachu haszyszu i kantarydy. Nilfgaardzkie czarodziejki zosta�y natychmiast powitane przez Filipp� Eilhart, pani� zamku, strojn�, powa�n�, uprzejm� i rzeczow�. Inne obecne czarodziejki zbli�y�y si� i przedstawi�y, a Fringilla odetchn�a z ulg�. Magiczki z P�nocy by�y pi�kne, kolorowe i skrzy�y si� od bi�uterii, ale w podkre�lonych stonowanym makija�em oczach nie by�o �ladu ani �rodk�w odurzaj�cych, ani nimfomanii. �adna te� nie mia�a odkrytych piersi. Wr�cz przeciwnie, dwie by�y niezwykle skromnie zapi�te pod szyj� � surowa, odziana w czer� Sheala de Tancaryille i m�odziutka Triss Merigold o b��kitnych oczach i przepi�knych kasztanowych w�osach. Ciemna Sabrina Glevissig oraz blondynki Margarita Laux-Antille i Keira Metz nosi�y dekolty, ale niewiele g��bsze od dekoltu Fringilli.

Oczekiwanie na inne uczestniczki konwentu wype�ni�a grzeczna konwersacja, podczas kt�rej wszystkie mia�y okazje powiedzie� co� o sobie, a taktowne stwierdzenia i uwagi Filippy Eilhart szybko i zr�cznie �ama�y lody, cho� jedynym lodem w okolicy by� ten na bufecie, na kt�rym pi�trzy�a si� g�ra ostryg. Innych lod�w nie wyczuwa�o si�. Sheala de Tancarville, badaczka, natychmiast znalaz�a mn�stwo wsp�lnych temat�w z badaczk� Assire var Anahid, Fringilla za� szybko nabra�a sympatii do weso�ej Triss Merigold. Konwersacji towarzyszy�o �akome poch�anianie ostryg. Nie jad�a jedynie Sabrina Gleyissig, nieodrodna c�ra kaedwe�skich puszcz, kt�ra pozwoli�a sobie wyrazi� pogardliw� opini� o "o�lizg�ych paskudztwach" i ochot� na kawa�ek zimnej sarniny ze �liwkami. Filippa Eilhart, miast zareagowa� na obraz� wynios�ym ch�odem, poci�gn�a za sznur dzwonka, a po chwili ma�o rzucaj�ca si� w oczy i bezszelestna s�u�ba dostarczy�a mi�siwo. Zdumienie Fringilli by�o ogromne. C�, pomy�la�a, co kraj, to obyczaj.

Teleport mi�dzy kolumnami rozb�ysn�� i s�yszalnie zawibrowa�. Na twarzy Sabriny Glevissig odmalowa�o si� bezbrze�ne zdumienie. Keira Metz upu�ci�a na l�d ostryg� i n�. Triss st�umi�a westchnienie.

Z portalu wy�oni�y si� trzy czarodziejki. Trzy elfki. Jedna o w�osach w kolorze ciemnego z�ota, jedna cynobroruda i jedna kruczoczarna.

� Witaj, Francesca � powiedzia�a Filippa. W jej g�osie nie s�ycha� by�o emocji, kt�r� wyra�a�y oczy, szybko jednak zmru�one. - Witaj, Yennefer.

� Otrzyma�am przywilej obsadzenia dw�ch foteli powiedzia�a melodyjnie nazwana Francesk� z�otow�osa elfka, niew�tpliwie zauwa�aj�c zdumienie Filippy. - Oto moje kandydatki. Znana wszystkim Yennefer z Vengerbergu. I pani Ida Emean aep Sivney, Aen Saevheme z G�r Sinych.

Ida Emean sk�oni�a lekko rud� g�ow�, zaszele�ci�a powiewn� �onkilow� sukni�.

� Tusz� � rozejrza�a si� Francesca � �e ju� jeste�my w komplecie?

� Brakuje tylko Vilgefortza � sykn�a cicho, lecz z wyra�n� z�o�ci� Sabrina Glevissig, patrz�c koso na Yennefer.

� I ukrytych w podziemiach Scoia'tael � mrukn�a Keira Metz. Triss zmrozi�a j� wzrokiem.

Filippa dokona�a prezentacji. Fringilla z ciekawo�ci� przyjrza�a si� Francesce Findabair, Enid an Gleanna, Stokrotce z Dolin, s�ynnej kr�lowej Dol Blathanna, w�adczyni elf�w, kt�re niedawno odzyska�y sw�j kraj. Pog�oski o urodzie Franceski, stwierdzi�a Fringilla, nie by�y przesadzone.

Rudow�osa i wielkooka Ida Emean wzbudzi�a wyra�ne zainteresowanie wszystkich, nie wy��czaj�c obu magiczek z Nilfgaardu. Wolne elfy z G�r Sinych nie utrzymywa�y �adnych stosunk�w nie tylko z lud�mi, ale nawet z �yjcymi bli�ej ludzi pobratymcami. A nieliczni w�r�d wolnych elf�w Aen Saevherne � Wiedz�cy, byli blisk� legendzie enigm�. Ma�o kto, nawet w�r�d elf�w, m�g� pochwali� si� bli�szym kontaktem z Aen Saevheme. Ida wyr�nia�a si� w grupie nie tylko kolorem w�os�w. W jej bi�uterii nie by�o ani uncji kruszcu, ani karata kamienia � nosi�a wy��cznie per�y, korale i bursztyny.

�r�d�em najwi�kszych emocji by�a jednak w spos�b oczywisty trzecia przyby�a czarodziejka, Yennefer, kruczow�osa, odziana w czer� i biel, wbrew pierwszemu wra�eniu nie b�d�ca elfk�. Jej pojawienie si� w Montecalvo musia�o by� pot�nym i nie dla wszystkich mi�ym zaskoczeniem. Fringilla czu�a bij�c� od niekt�rych magiczek aur� antypatii i wrogo�ci.

Gdy przedstawiano jej niligaardzkie czarodziejki, Yennefer zatrzyma�a na Fringilli fio�kowe oczy. Oczy by�y zm�czone i podkr��one, nawet makija� nie by� w stanie tego ukry�.

� My si� znamy � stwierdzi�a, dotykaj�c przypi�tej do aksamitki gwiazdy z obsydianu.

W sali zapad�a nagle ci�ka, pe�na wyczekiwania cisza.

� Widzia�y�my si� ju� � powt�rzy�a Yennefer.

� Nie przypominam sobie � Fringilla wytrzyma�a spojrzenie.

� Nie dziwi� si�. Ja jednak mam dobr� pami�� do twarzy i sylwetek. Widzia�am ci� ze wzg�rza Sodden.

� A zatem nie mo�e by� mowy o pomy�ce � Fringilla Vigo dumnie unios�a g�ow�, powiod�a oczami po wszystkich. - By�am pod wzg�rzem Sodden.

Filippa Eilhart uprzedzi�a odpowied�.

� Ja te� tam by�am � powiedzia�a. - Te� niejedno pami�tam. Nie wydaje mi si� jednak, by nadmierne wysilanie pami�ci i niepotrzebne grzebanie w niej mog�o przynie�� nam jak�kolwiek korzy�� tutaj, w tej sali. Temu, co zamierzamy tu przedsi�wzi��, bardziej pos�u�� zapomnienie, wybaczenie i pojednanie. Zgadzasz si� ze mn�, Yennefer?

Czarnow�osa czarodziejka odrzuci�a z czo�a kr�te loki.

� Gdy dowiem si� wreszcie, co zamierzacie tu przedsi�bra� � odrzek�a � powiem ci, Filippa, z czym si� zgadzam. A z czym nie.

� W takim razie najlepiej b�dzie, je�li rozpoczniemy bez zw�oki. Prosz� panie o zaj�cie miejsc.

Miejsca przy okr�g�ym stole � opr�cz jednego � by�y oznaczone. Fringilla siedzia�a obok Assire var Anahid, maj�c po prawej w�a�nie owo wolne krzes�o, oddzielaj�ca j� od Sheali de Tancaryille, za kt�r� zaj�y miejsca Sabina Glevissig i Keira Metz. Na lewo od Assire siedzia�a Ida Emean, Francesca Findabair i Yennefer. Dok�adnie naprzeciw Assire usadowi�a si� Filippa Eilhart, maj�ca po prawej Margarit� Laux-Antille, a po lewej Triss Merigold.

Wszystkie krzes�a mia�y por�cze rze�bione w kszta�ty sfinks�w.

Filippa rozpocz�a. Powt�rzy�a powitanie i natychmiast przesz�a do rzeczy Fringilla, kt�rej Assire zda�a szczeg�ow� relacj� o poprzednim zebraniu �o�y, nie dowiedzia�a si� ze wst�pu niczego nowego. Nie zaskoczy�y jej r�wnie� ani z�o�one przez wszystkie czarodziejki deklaracje o przyst�pieniu do konwentu, ani pierwsze g�osy w dyskusji.

By�a jednak lekko speszona, albowiem te pierwsze g�osy dotyczy�y wojny, jak� Cesarstwo prowadzi�o z Nordlingami, a zw�aszcza ca�kiem niedawno rozpocz�tej operacji w Sodden i Brugge, w trakcie kt�rej wojska cesarskie star�y si� zbrojnie z armi� Temerii. Mimo zak�adanej apolityczno�ci konwentu, czarodziejki nie by�y w stanie ukry� swych pogl�d�w. Niekt�re ewidentnie niepokoi�a obecno�� Nilfgaardu u bram. Fringilla doznawa�a mieszanych uczu�. Zak�ada�a, �e osoby tak wykszta�cone powinny rozumie�, �e Cesarstwo niesie na P�noc kultur�, dobrobyt, porz�dek i stabilno�� polityczn�. Z drugiej za� strony nie wiedzia�a, jak sama reagowa�aby, gdyby to do jej domu zbli�a�y si� obce wojska.

Filippa Eilhart najwyra�niej mia�a jednak do�� dystorsji o sprawach militarnych.

� Wyniku wojny nikt nie jest w stanie przewidzie� � powiedzia�a. - Co wi�cej, przewidywanie takie pozbawione jest sensu. Sp�jrzmy wreszcie na t� rzecz ch�odnym okiem. Po pierwsze, wojna nie jest a� tak wielkim z�em. Bardziej obawia�abym si� skutk�w przeludnienia, kt�re na tym etapie rozwoju rolnictwa i przemys�u oznacza�oby totaln� kl�sk� g�odu. Po drugie, wojna to kontynuacja polityki w�adc�w. Ilu z obecnie rz�dz�cych b�dzie �y�o za lat sto? �aden, to oczywiste. Ile dynastii przetrwa? Nie spos�b przewidzie�. Dzisiejsze spory terytorialne, dynastyczne, dzisiejsze ambicje i dzisiejsze nadzieje b�d� za sto lat prochem i py�em na kronikach. Ale je�li my si� nie zabezpieczymy, je�li damy si� wci�gn�� w wojn�, z nas te� zostanie proch i py�. Je�eli natomiast spojrzymy nieco ponad sztandary, je�li zamkniemy uszy na bojowe i patriotyczne okrzyki, przetrwamy. A musimy przetrwa�. Musimy, bo ponosimy odpowiedzialno��. Nie wobec kr�l�w i ich partykularnych, zaw�onych do jednego kr�lestwa interes�w. My odpowiadamy za �wiat. Za post�p. Za zmiany, kt�re ten post�p niesie. Odpowiadamy za przysz�o��.

� Tissaia de Vries uj�aby to inaczej � powiedzia�a Francesca Findabair. - Jej zawsze chodzi�o o odpowiedzialno�� wobec zwyk�ych, prostych ludzi. Nie w przysz�o�ci, ale tu i teraz.

� Tissaia de Vries nie �yje. Gdyby �y�a, by�aby w�r�d nas.

� Zapewne � u�miechn�a si� Stokrotka z Dolin. - Ale nie my�l�, by zgodzi�a si� z teori� o wojnie jako remedium na kl�sk� g�odu i przeludnienia. Zwr��cie uwag� na to ostatnie s�owo, szanowne konfraterki. Obradujemy u�ywaj�c j�zyka wsp�lnego, maj�cego u�atwi� porozumienie. Ale dla mnie jest to j�zyk obcy. Coraz bardziej obcy. W j�zyku mojej matki nie ma s�owa: �przeludnienie�, a s�owo: �przeelfienie� by�oby neologizmem. Nieod�a�owanej pami�ci Tissaia de Vries przejmowa�a si� losem zwyk�ych ludzi. Je�eli chodzi o mnie, to nie mniej wa�ny jest los zwyk�ych elf�w. Ch�tnie przyklasn�abym idei wybiegania my�l� w przysz�o�� i traktowania dnia dzisiejszego jako efemerydy. Ale z przykro�ci� stwierdzam, �e dzie� dzisiejszy warunkuje jutrzejszy, a bez jutra nie b�dzie przysz�o�ci. Dla was, ludzi, �mieszny jest mo�e p�acz nad krzakiem bzu, kt�ry sp�on�� w czasie wojennej zawieruchy, wszak�e bzu nie zabraknie, nie b�dzie tego, b�dzie inny, a nie b�dzie bzu, c�, b�dzie akacja. Wybaczcie botaniczne metafory. Ale przyjnmcie �askawie do wiadomo�ci �e to, co dla was, ludzi, jest kwesti� polityki, dla nas elf�w, jest kwesti� fizycznego przetrwania.

� Polityka mnie nie interesuje � o�wiadczy�a g�o�no Margarita Laux-Antille, rektorka akademii magicznej. Ja po prostu nie �ycz� sobie, by dziewcz�ta, kt�rych edukacji si� po�wi�ci�am, wykorzystywano jako kondotiera mydl�c im oczy sloganami o mi�o�ci ojczyzny. Ojczyzn� tych dziewcz�t jest magia, tego ich ucz�. Je�eli moje dziewcz�ta kto� zaanga�uje w wojn�, postawi na nowym wzg�rzu Sodden, to one b�d� przegrane niezale�nie od wyniku na polu bitwy. Rozumiem twoje zastrze�enia Enid, ale mamy si� zajmowa� przysz�o�ci� magii, nie problemami rasowymi.

� Mamy zajmowa� si� przysz�o�ci� magii � powt�rzy�a Sabrina Glevissig. - Ale przysz�o�� magii warunkuje status czarodziej�w. Nasz status. Nasze znaczenie. Rol�, jak� spe�niamy w spo�ecze�stwie. Zaufanie, szacunek i wiarygodno��, powszechna wiara w nasz� przydatno��, w to �e magia jest niezb�dna. Stoj�ca przed nami alternatywa zdaje si� prosta: albo utrata statusu i izolacja w wie�ach z ko�ci s�oniowej, albo s�u�ba. S�u�ba nawet na wzgorzach Sodden, nawet jako kondotierki�

� Albo jako s�u��ce i dziewki na posy�ki?�� Triss Merigold odrzuci�a z ramienia swe pi�kne w�osy. - Ze zgi�tym karkami, gotowe do pos�ug na ka�de kiwni�cie cesarskiego palca? Bo wszak�e tak� rol� przydzieli nam Pax Nilfe gaardiana, je�li powszechnie zapanuje.

� Je�li zapanuje � powiedzia�a z naciskiem Filippa. - My nie mamy alternatywy. My musimy s�u�y�. Ale magii. Nie kr�lom i cesarzom, nie ich dzisiejszej polityce. Nie sprawom rasowej integracji, bo ta r�wnie� poddana jest dzisiejszym celom politycznym. Nasz konwent, drogie panie, nie po to zosta� powo�any, by�my dopasowywa�y fflt do dzisiejszej polityki i codziennych zmian na linii frontu. Nie po to, by�my gor�czkowo szuka�y rozwi�za� adekwatnych do danej sytuacji, zmieniaj�c kolor sk�ry kameleonim sposobem. Rola naszej lo�y winna by� aktywna. I ca�kiem odwrotna. Realizowana wszystkimi dost�pnymi nam sposobami.

� Je�li dobrze pojmuj� � unios�a g�ow� Sheala de Tancarville � namawiasz nas do aktywnego wp�ywania na bieg wydarze�. Wszystkimi sposobami. R�wnie� bezprawnymi?

� O jakim prawie m�wisz? O tym dla maluczkich? O tym zapisanym w kodeksach, kt�re same opracowa�y�my i podyktowa�y�my kr�lewskim jurystom? Nas obliguje tylko jedno prawo. Nasze!

� Rozumiem � u�miechn�a si� czarodziejka z Koviru. - Wp�yniemy zatem aktywnie na bieg wydarze�. Je�li polityka w�adc�w b�dzie nam nie po my�li, zwyczajnie j� zmienimy. Tak, Filippo? A mo�e lepiej od razu obali� tych koronowanych durni�w, zdetronizowa� ich i przep�dzi�? Mo�e od razu przej�� w�adz�?

� Sadza�y�my ju� na tronach wygodnych nam w�adc�w. B��d nasz polega� na tym, �e nie sadza�y�my na tronie magii. Nigdy nie dawa�y�my magii w�adzy absolutnej. Czas naprawi� ten b��d.

� Masz oczywi�cie na my�li siebie?�� Sabrina Glevissig przechyli�a si� przez st�. - Oczywi�cie na tronie Redanii? Jej wysoko�� Filippa Pierwsza? Z Dijkstr� jako ksi�ciem ma��onkiem?

� Nie mam na my�li siebie. Nie mam na my�li kr�lestwa Redanii. Mam na my�li wielkie Kr�lestwo P�nocy, w kt�re rozwinie si� dzisiejsze Kr�lestwo Koviru. Imperium, kt�rego si�a r�wna b�dzie sile Nilfgaardu, dzi�ki czemu ko�ysz�ce si� w tej chwili szale wagi �wiata stan� wreszcie w r�wnowadze. Imperium, rz�dzone przez magi�, kt�r� my wyniesiemy na tron, �eni�c nast�pc� kovirskiego tronu z czarodziejk�. Tak, dobrze s�yszycie, drogie konfraterki, spogl�dacie we w�a�ciwym kierunku. Tak, tu, za tym sto�em, na tym w�a�nie pustym miejscu posadzimy dwunast� czarodziejk� lo�y. A potem posadzimy j� na tronie.

Milczenie, kt�re zapad�o, przerwa�a Sheala de Tancarville.

� Projekt w rzeczy samej ambitny � powiedzia�a z nutk� szyderstwa w g�osie. - W rzeczy samej godny nas wszystkich, jak tu siedzimy. Ca�kowicie uzasadnia powo�anie do �ycia takiego konwentu. Wszak�e uw�acza�yby nam zadania mniej szczytne, cho�by chwiej�ce si� na granicy realno�ci i wykonalno�ci. By�oby to tak, jakby wbija� gwo�dzie astrolabi�. Nie, nie, lepiej od razu stawia� sobie zadania ca�kowicie niewykonalne.

� Dlaczego niewykonalne?

� Zlituj si�, Filippa � powiedzia�a Sabrina Glevissig �aden z kr�l�w nigdy nie po�lubi czarodziejki, �adne spo�ecze�stwo nie zaakceptuje czarodziejki na tronie. Na przeszkodzie stoi odwieczny zwyczaj. Mo�e ten zwyczaj jest niem�dry, ale jest.

� Istniej� te� � doda�a Margarita Laux-Antille � przeszkody natury, powiedzia�abym, technicznej. Osoba, letnia mo�na by skojarzy� z domem kovirskim, musia�aby spe�nia� szereg warunk�w, tak z naszego punktu widzenia, jak i z punktu widzenia domu kovirskiego w�a�nie. Warunki te wykluczaj� si� wzajemnie, przecz� sobie w oczywisty spos�b. Nie zauwa�asz tego, Filippo? Dla nas powinna to by� osoba magicznie wyszkolona, ca�kowicie oddana sprawie magii, rozumiej�ca swoj� rol� i zdolna gra� j� zr�cznie, niezauwa�alnie, bez podejrze�. Bez dyrygent�w i sufler�w, bez jakich� stoj�cych w cieniu szarych eminencji, przeciw kt�rym zawsze, przy pierwszym przewrocie, zwraca si� gniew rokoszan. Musi to by� zarazem osoba, kt�r� Kovir sam, bez widocznego nacisku z naszej strony, wybierze na �on� nast�pcy tronu.

� To oczywiste.

� A jak my�lisz, kogo wybierze nie naciskany Kovir? Dziewczyn� z kr�lewskiego rodu, maj�c� w �y�ach kr�lewsk� krew od pokole�. Dziewczyn� m�odziutk�, odpowiedni� dla m�odego ksi�cia. Dziewczyn�, kt�ra mo�e rodzi�, bo tu chodzi o dynasti�. Tak ustawiona poprzeczka wyklucza ciebie, Filippo, wyklucza mnie, wyklucza nawet Keir� i Triss, najm�odsze w�r�d nas. Wyklucza te� wszystkie adeptki z mojej szko�y, kt�re zreszt� i dla nas s� ma�o ciekawe, bo to p�czki o niewiadomym wci�� jeszcze kolorze p�atk�w, nie do pomy�lenia jest, by kt�rakolwiek mog�a zasi��� na dwunastym, pustym miejscu za tym sto�em. Innymi s�owy, nawet gdyby ca�y Kovir oszala� i by� sk�onny zaakceptowa� ma��e�stwo kr�lewicza z czarodziejk�, nie znajdziemy takiej czarodziejki. Kto wi�c ma by� ow� Kr�low� P�nocy?

� Dziewczyna z kr�lewskiego rodu � odrzek�a spokojnie Filippa. - W �y�ach kt�rej p�ynie krew kr�lewska, krew kilku wielkich dynastii. M�odziutka i zdolna rodzi�. Dziewczyna o niebywa�ych zdolno�ciach magicznych i wieszczych, nosicielka zwiastowanej przepowiedniami Starszej Krwi. Dziewczyna, kt�ra �piewaj�co gra�a b�dzie swoj� rol� bez dyrygent�w, sufler�w, poplecznik�w i szarych eminencji, bo tego chce jej przeznaczenie. Dziewczyna, kt�rej faktyczne zdolno�ci znane s� i b�d� znane tylko nam. Cirilla, c�rka Pavetty z Cintry, wnuczka Lwicy Calanthe. Starsza Krew, Lodowy P�omie� P�nocy, Niszczycielka i Odnowicielka, nadej�cie kt�rej wyprorokowano ju� przed setkami lat. Ciri z Cintry, Kr�lowa P�nocy. I jej krew, z kt�rej narodzi si� Kr�lowa �wiata.

Na widok wypadaj�cych z zasadzki Szczur�w dw�ch eskortuj�cych karet� je�d�c�w natychmiast zawr�ci�o i rzuci�o si� do ucieczki. Nie mieli szans. Giselher z Reefem i Iskr� odci�li im odwr�t i po kr�tkiej walce zar�bali bez ceregieli. Na dw�ch pozosta�ych, gotowych desperacko broni� zaprz�onej w czw�rk� tarant�w karety, wpadli Kayleigh, Asse i Mistle. Ciri poczu�a rozczarowanie i przemo�n� z�o��. Nie zostawiono jej nikogo. Zanosi�o si� na to, �e nie b�dzie mia�a kogo zabi�.

Ale by� jeszcze jeden je�dziec, jad�cy przed karet� jako laufer, lekkozbrojny, na szybkim koniu. M�g� uciec, ale nie uciek�. Zawr�ci�, zam�ynkowa� mieczem i pomkn�� wprost na Ciri.

Pozwoli�a, by dojecha�, wstrzyma�a nawet lekko konia. Gdy uderzy�, unosz�c si� w strzemionach, zwis�a z siod�a, zr�cznie unikaj�c ostrza, natychmiast wynurkowa�a, ostro odpychaj�c si� od strzemienia. Je�dziec by� szybki i zr�czny, zdo�a� uderzy� jeszcze raz. Tym razem sparowa�a uko�nie, gdy miecz si� ze�lizgn��, ci�a je�d�ca z do�u kr�tko, w ki�� r�ki, zawin�a mieczem w fincie na twarzy gdy odruchowo zas�oni� g�ow� lew� r�k�, zwinnie odwr�ci�a miecz w d�oni i chlasn�a go pod pach�, ciosem, kt�ry godzinami �wiczy�a w Kaer Morhen. Nilfgaardczyk zsun�� si� z siod�a, upad�, podni�s� na kolana, zawy� dziko gwa�townymi ruchami pr�buj�c tamowa� buchaj�c� z poci�tych arterii krew. Ciri przez chwil� przygl�da�a mu si� jak zwykle zafascynowana widokiem cz�owieka zajadle i ze wszystkich si� walcz�cego ze �mierci�. Odczeka�a, a� si� wykrwawi. Potem odjecha�a, nie ogl�daj�c si�.

By�o po zasadzce. Eskorta wybita do nogi. Asse i Reef zatrzymali karet�, uczepiwszy si� uzd pary lejcowych. Zepchni�ty z prawego lejcowego fory�, m�odziutki ch�opak w kolorowj liberii, kl�cza� na ziemi, p�aka� i wo�a� lito�ci. Stangret rzuci� lejce i te� b�aga� zmi�owania, sk�adaj�c r�ce jak do modlitwy. Giselher, Iskra i Mistle podgalopowali do karety, Kayleigh zeskoczy� z konia i szarpn�� drzwiczki. Ciri podjecha�a bli�ej, zsiad�a, wci�� trzymaj�c w d�oni pokryty krwi� miecz.

W karecie siedzia�a gruba matrona w robronie i czepcu, obejmuj�ca m�od� i przera�liwie blad� dziewczyn� w czarnej, zapi�tej pod szyj� sukience z gipiurowym ko�nierzykiem. Do sukienki, jak zauwa�y�a Ciri, przypi�t� by�a gemma. Bardzo �adna.

� Ale taranciki!�� krzykn�a Iskra, ogl�daj�c zaprz�g. - Nakrapiatki �liczne, jak z obrazka! Dostaniemy za t� czw�rk� kilka floren�w!

� A karetk� � Kayleigh wyszczerzy� si� do kobiety i dziewczyny � poci�gn� do miasteczka stangret i fory�, na�o�ywszy sobie szorki. A gdy b�dzie pod g�rk�, to obie paniusie pomog�!

� Panowie zb�jcy!�� zaj�cza�a matrona w robronie, kt�r� oble�ny u�miech Kayleigha najwyra�niej przera�a� bardziej ni� okrwawione �elazo w r�ku Ciri. - Apeluj� do waszego honoru! Nie poha�bicie wszak tej m�odej dziewicy.

� Hej, Mistle � zawo�a� Kayleigh, u�miechaj�c si� � kpiarsko. - Tu si�, jak s�ysz�, apeluje do twojego honoru!

� Zamknij g�b� � skrzywi� si� Giselher, wci�� w siodle. - Nikogo nie �miesz� twoje facecje. A ty uspok�j si�, kobieto. My jeste�my Szczury. Nie wojujemy z niewiastami i nie krzywdzimy ich. Beef, Iskra, wyprz�gajcie k�usaki! Mistle, z�ap wierzchowe! I wiejemy!

� My, Szczury, nie wojujemy z niewiastami � wyszczerzy� znowu z�by Kayleigh, wpatruj�c si� w poblad�� twarz dziewczyny w czarnej sukience. - Czasem tylko zabawiamy si� z nimi, je�li maj� ch��. A ty masz, panienko? Nie �wierzbi ci� wypadkiem mi�dzy n�kami? No, nie ma si� czego wstydzi�. Wystarczy kiwn�� g��wk�.

� Wi�cej szacunku!�� krzykn�a �ami�cym si� g�osem dama w robronie. - Jak �miesz tak m�wi� do ja�nie wielmo�nej baron�wny, panie zb�ju!

Kayleigh zarechota�, po czym uk�oni� si� przesadnie.

� Wybaczenia upraszam. Nie chcia�em ubli�y�. Co, nawet spyta� nie wolno?

� Kayleigh!�� zawo�a�a Iskra. - Chod� tu! Czego tam mitr�ysz? Pom� nam taranty wyprz�c! Falka! Rusz si�!

Ciri nie odrywa�a oczu od herbu na drzwiach karety, srebrnego jednoro�ca w czarnym polu. Jednoro�ec, my�la�a. Widzia�am kiedy� takiego jednoro�ca� Kiedy? W innym �yciu? A mo�e to by� tylko sen?

� Falka! Co z tob�?

� Jestem Falka. Ale nie zawsze ni� by�am. Nie zawsze. Otrz�sn�a si�, zaci�a wargi. By�am niemi�a dla Mistle, pomy�la�a. Urazi�am j�. Musz� j� jako� przeprosi�. - Postawi�a nog� na stopniach karety, wpatrzona w gemm� na sukience bladej dziewczyny.

� Dawaj to � powiedzia�a kr�tko.

� Jak �miesz?�� zach�ysn�a si� matrona. - Czy wiesz, do kogo m�wisz? To ja�nie urodzona baron�wna Casadei!

Ciri rozejrza�a si�, upewni�a, czy nikt nie s�yszy.

� Baron�wna?�� sykn�a. - Niski tytu�. A nawet gdyby szczeniara by�a kontess�, to powinna przede mn� dyga�, tak by ty�eczek by� przy ziemi, a g��wka nisko. Dawaj broszk�! Na co czekasz? Mam j� z ciebie zedrze� razem z gorsetem?

Cisz�, kt�ra po o�wiadczeniu Pilippy zapad�a przy stole, szybko zast�pi�a wrzawa. Magiczki na wyprz�dki wyra�aly zdziwienie i niedowierzanie, ��da�y wyja�nie�.

Niekt�re bez w�tpienia wiedzia�y wiele o owej przewidzianej na W�adczyni� P�nocy Cirilli czy Ciri, innym imi� by�o nieobce, ale wiedzia�y mniej. Fringilla Vigo nie wiedzia�a nic, ale mia�a podejrzenia i gubi�a si� w domys�ach, kr���cych g��wnie wok� pewnego kosmyka w�os�w. Zagadni�ta p�g�osem Assire milcza�a jednak i jej r�wnie� nakaza�a milczenie. G�os zabiera�a bowiem ponownie Filippa Eilhart.

� Wi�kszo�� z nas widzia�a Ciri na Thanedd, gdzie swym wyg�oszonym w transie jasnowidzeniem narobi�a sporo zamieszania. Niekt�re z nas mia�y z ni� bliski, a nawet bardzo bliski kontakt. My�l� g��wnie o tobie, Yennefer. Czas, by� przem�wi�a.

Gdy Yennefer opowiada�a zgromadzonym o Ciri, Triss Merigold z uwag� przygl�da�a si� przyjaci�ce. Yennefer m�wi�a spokojnie i bez emocji, ale Triss zna�a j� zbyt d�ugo i zbyt dobrze. Widywa�a j� ju� w r�nych sytuacjach, r�wnie� w takich, kt�re wywo�ywa�y stres, m�czy�y i wiod�y na granic� choroby, czasem w chorob�. Teraz w�a�nie bez w�tpienia Yennefer by�a w takiej sytuacji. Wygl�da�a na przybit�, zm�czon� i chor�.

Czarodziejka opowiada�a, a Triss, kt�ra zna�a zar�wno opowie��, jak i osob�, kt�rej opowie�� dotyczy�a, dyskretnie przygl�da�a si� wszystkim s�uchaj�cym. Zw�aszcza dw�m czarodziejkom z Nilfgaardu. Niezwykle odmienionej Assire var Anahid, wypiel�gnowanej, ale wci�� niepewnie czuj�cej si� w makija�u i modnej sukni. I Fringilli Vigo, tej m�odszej, sympatycznej, naturalnie wdzi�cznej i skromnie eleganckiej, o zielonych oczach i w�osach czarnych jak w�osy Yennefer, ale mniej bujnych, kr�cej ostrzy�onych i g�adko zaczesanych.

Obie Nilfgaardki nie sprawia�y wra�enia zagubionych w�r�d zawi�o�ci historii Ciri, cho� opowie�� Yennefer by�a d�uga i do�� zagmatwana, zaczyna�a si� od os�awionej afery mi�osnej Pavetty z Cintry i m�odzie�ca zakl�tego w Je�a, m�wi�a o roli Geralta i o Prawie Niespodzianki, o wi���cym wied�mina i Ciri przeznaczenin. Yennefer opowiedzia�a o spotkaniu Ciri i Geralta w Brokilonie, o wojnie, o zagini�ciu i odnalezieniu, o Kaer Morhen. O Riensie i tropi�cych dziewczyn� nilfgaardzkich agentach. O nauce w �wi�tyni Melitele, o zagadkowych zdolno�ciach Ciri.

S�uchaj� z kamiennymi twarzami, pomy�la�a Trias, patrz�c na Assire i Fringill�. Jak sfinksy. Ale w oczywisty spos�b co� maskuj�. Ciekawe, co. Zdziwienie, nie wiedzia�y bowiem, kogo to Emhyr uprowadzi� do Nilfgaardu? Czy to, ze wiedz� o wszystkim od dawna, mo�e nawet lepiej ni� my? Yennefer za chwil� m�wi� b�dzie o przybyciu Ciri na Thanedd, o wyg�oszonym w transie jasnowidzeniu, kt�re narobi�o tyle zamieszania. O krwawej walce w Garstangu, w wyniku kt�rej Geralt zosta� zmasakrowany, a Ciri uprowadzona. Sko�czy si� w�wczas czas udawania, pomy�la�a Triss, spadn� maski. Wszyscy wiedz�, �e za afer� na Thanedd sta� Nilfgaard. A gdy wszystkie oczy skieruj� si� na was, Nilfgaardki, nie b�dzie wyj�cia, trzeba b�dzie m�wi�. A w�wczas wyja�ni si� kilka spraw, w�wczas mo�e i ja dowiem si� wi�cej. Jakim sposobem Yennefer znikn�a z Thanedd, dlaczego pojawi�a si� nagle tu, w Montecalvo, w towarzystwie Franceski. Kim jest i jak� rol� gra Ida Emean, elka, Aen Saeyheme z G�r Sinych. Dlaczego mam wra�enie, �e Filippa Eilhart wci�� m�wi mniej, ni� wie, cho� deklaruje oddanie i wierno�� magii, a nie Dijkstrze, z kt�rym nieustannie wymienia korespondencj�.

I mo�e dowiem si� nareszcie, kim naprawd� jest Ciri. Ciri, dla nich Kr�lowa P�nocy, a dla mnie popielatow�osa wiedzminka z Kaer Morhen, o kt�rej wci�� my�l� jak o m�odszej siostrzyczce.

Fringilla Vigo s�ysza�a co nieco o wied�minach, osobnikach zawodowo paraj�cych si� zabijaniem potwor�w i bestii. Uwa�nie przys�uchiwa�a si� opowie�ci Yennefer, ws�uchiwa�a w brzmienie jej g�osu, obserwowa�a twarz. Nie da�a si� zwie��. Silny zwi�zek emocjonalny mi�dzy Yennefer a ow� tak interesuj�c� wszystkich Ciri by� oczywisty. Co ciekawe, zwi�zek mi�dzy czarodziejk� a wspomnianym przez ni� wied�minem by� r�wnie oczywisty I r�wnie silny. Fringilla zacz�a si� zastanawia� si�, ale przeszkodzi�y jej podniesione g�osy.

Domy�li�a si� ju�, �e niekt�re z zebranych znalaz�y si� podczas rebelii na Thanedd we wrogich obozach, wcale nie zdziwi�y j� zatem antypatie, od�ywaj�ce za gtotoijt w postaci k��liwych uwag, jakie pad�y nagle pod adresem relacjonuj�cej Yennefer. Zanosi�o si� na k��tni�, kt�rej jednak zapobieg�a Filippa Eilhart, bezceremonialnie wal�c otwart� d�oni� w blat, a� zadzwoni�y puchary i kielichy.

� Do��! - krzykn�a. - Przymknij si�, Sabrina! Nie daj si� prowokowa�, Francesca! Do�� ju� o Thanedd i Garstangu. To ju� historia!

Historia, pomy�la�a z zaskakuj�cym uczuciem przykro�ci Fringilla. Ale taka, na kt�r� one, cho� w r�nych obozach, wywiera�y wp�yw. Liczy�y si�. Wiedzia�y, co czynili i dlaczego. A my, cesarskie czarodziejki, nie wiemy nic. Faktycznie jeste�my jak dziewki na posy�ki, pomy�la�a kt�re wiedz�, po co s� posy�ane, ale nie wiedz�, dlaczego.

Dobrze, pomy�la�a, �e powstaje ta lo�a. Diabli wiedz� czym to si� sko�czy, ale dobrze, �e si� zaczyna.

� Kontynuuj, Yennefer � wezwa�a Filippa.

� Nie mam nic wi�cej do powiedzenia � zacisn�a wargi czarnow�osa czarodziejka. - Powtarzam, to Tissaia Vries rozkaza�a mi przyprowadzi� Ciri do Garstangu.

� Naj�atwiej zwala� wszystko na nie�yj�cych � warkn�a Sabrina Glevissig, ale Filippa uciszy�a j� gwa�townym gestem.

� Nie chcia�am miesza� si� do tego, co sta�o si� w Aretuzie � podj�a Yennefer, poblad�a i wyra�nie zdenerwowana. - Chcia�am zabra� Ciri i uciec z TtialwjSi. Ale Tissaia przekona�a mnie, �e pojawienie si� dziewczyny w Garstangu b�dzie dla wielu szokiem, a jej wyg�oszone w transie prorocze jasnowidzenie za�egna konflikt. Nie zrzucam na ni� winy, bo ja my�la�am podobnie. Obie pope�ni�y�my b��d. M�j by� jednak wi�kszy. Gdybym zostawi�a Ciri pod opiek� Rity�

� Co si� sta�o, to si� nie odstanie � przerwa�a Filippa. - B��d zdarzy� si� mo�e ka�demu. Nawet Tissai de Vries. Kiedy Tissaia po raz pierwszy zobaczy�a Ciri?

� Trzy dni przed rozpocz�ciem zjazdu � powiedzia�a Margarita Laux-Antille. - W Gors Velen. Ja te� wtedy j� pozna�am. I gdy tylko j� zobaczy�am, od razu wiedzia�am, �e to niezwyk�a os�bka!

� Niezwykle niezwyk�a � odezwa�a si� milcz�ca do tej pory Ida Emean aep Sivney. - Skoncentrowa�o si� w niej bowiem dziedzictwo niezwyk�ej krwi. Hen Ichaer, Starsza Krew. Materia� genetyczny przes�dzaj�cy o niezwyk�ych zdolno�ciach nosicielki. Przes�dzaj�cy o wielkiej roli, jak� odegra. Jak� musi odegra�.

� Bo tego chc� elfie legendy, mity i proroctwa?�� spyta�a z przek�sem Sabrina Glevissig. - Ca�a sprawa od pocz�tku tr�ci�a mi bajk� i fantazj�! Teraz ju� w�tpliwo�ci nie mam. Szanowne panie, proponuj� zaj�� si� dla odmiany czym� powa�nym, racjonalnym i realnym.

� Chyl� czo�a przed trze�w� racjonalno�ci�, b�d�c� si�� i �r�d�em wielkich przewag waszej rasy � u�miechn�a si� lekko Ida Emean. - Jednak tu, w gronie os�b zdolnych robi� u�ytek z mocy, kt�ra nie zawsze poddaje si� racjonalnej analizie i wyt�umaczeniu, nieco niestosownym wydaje mi si� lekcewa�enie proroctw elf�w. Nasza rasa nie jest tak racjonalna i nie z racjonalno�ci czerpie si��. Mimo to istnieje od kilkudziesi�ciu tysi�cy lat.

� Materia� genetyczny, zwany Starsz� Krwi�, o kt�rym m�wimy, okaza� si� jednak nieco mniej odporny � zauwa�y�a Sheala de Tancarrille. - Nawet elfie legendy i proroctwa, kt�rych wcale nie lekcewa��, uznaj� Starsz� Krew za ca�kowicie zniszczon�, wymar��. Nieprawda�, pani Ido? Nie ma ju� na �wiecie Starszej Krwi. Ostatni�, kt�ra mia�a j� w �y�ach, by�a Lara Dorren aep Shiadhal. Wszyscy znamy legend� o Larze Dorren i Cregennanie Lod.

� Nie wszyscy � rzek�a Assire var Anahid, po raz pierwszy zabieraj�c g�os. - Wasz� mitologi� studiowa�am pobie�nie i nie znam tej legendy.

� To nie legenda � powiedzia�a Filippa Eilhart. - To prawdziwa historia. Jest te� w�r�d nas kto�, kto doskonale zna nie tylko histori� Lary i Cregennana, ale i jej nast�pstwa, te za� z pewno�ci� bardzo wszystkich zamteresuj�. Prosimy ci� o zabranie g�osu, Francesca.

� Z tego, co m�wisz � u�miechn�a si� kr�lowa elfka wynika, �e znasz sprawy nie gorzej ni� ja.

� Nie wykluczam. Ale jednak to ciebie prosz� o wypowied�.

� Aby przetestowa� moj� szczero�� i lojalno�� wobec lo�y � kiwn�a g�ow� Enid an Gleanna. - Dobrze. Prosz� panie o przybranie wygodnych pozycji, bo opowie�� nie b�dzie kr�tka.

� Historia Lary i Cregennana to historia prawdziwa obecnie jednak tak obro�ni�ta bajkowymi ornamentami, �e ma�o rozpoznawalna. Istniej� te� olbrzymie rozbie�no�ci mi�dzy ludzk� a elfi� wersj� legendy, w obu pobrzmiewaj� szowinizm i nienawi�� rasowa. Dlatego te� odrzuc� ozdobniki, ogranicz� si� do suchych fakt�w. I tak, Cregennan z Lod by� czarodziejem. Lara Dorren aep Shiadhal elfi� magiczk�, Aen Saeyheme, Wiedz�c�, jedn� z zagadkowej nawet dla nas, elf�w, nosicieli Hen Ichaer, Starszej Krwi. Przyja��, a potem zwi�zek mi�osny obojga by� pocz�tkowo z rado�ci� powitany przez obie rasy, wkr�tce jednak pojawili si� wrogowie, zdecydowani przeciwnicy koncepcji po��czenia ludzkiej i elfiej magii. Tak w�r�d elf�w, jak i w�r�d ludzi znale�li si� tacy, kt�rzy uwa�ali to za zdrad�. By�y te� jakie� niejasne ju� dzi� zatargi o charakterze osobistym, zazdro�� i zawi��. Kr�tko: w wyniku uknutej intrygi Cregennan zosta� zg�adzony. Lara Dorren, zaszczuta i �cigana, zmar�a z wycie�czenia na jakim� pustkowiu, rodz�c c�rk�. Dziecko uratowano cudem. Przygarn�a je Cerro, kr�lowa Redanii.

� Przera�ona kl�tw�, kt�r� rzuci�a na ni� Lara, gdy Cerro odm�wi�a jej pomocy i wyp�dzi�a na mr�z � wtr�ci�a Keira Metz. - Gdyby nie przygarn�a dziecka, mia�y na ni� i na ca�y jej r�d spa�� straszliwe kl�ski�

� To w�a�nie s� bajeczne ornamenty, z kt�rych zrezygnowa�a Francesca � przerwa�a Filippa Eilhart. - Trzymajmy si� fakt�w.

� Prorocze zdolno�ci Wiedz�cych ze Starszej Krwi s� faktami � powiedzia�a Ida Emean, unosz�c oczy na Filipp�. - A powtarzaj�cy si� we wszystkich wersjach legendy sugestywny motyw proroctwa daje do my�lenia.

� Daje do dzi� i dawa� niegdy� � potwierdzi�a Francesca. - Pog�oski o kl�twie Lary nie cich�y, przypomniano sobie o nich nawet po siedemnastu latach, gdy przygarni�ta przez Cerro dziewczynka, nazwana Riannon, wyros�a na pann� o urodzie za�miewaj�cej nawet legendarn� urod� matki. Przysposobiona Riannon nosi�a oficjalny tytu� reda�skiej kr�lewny, a interesowa�o si� ni� wiele dom�w panuj�cych. Gdy spo�r�d wielu konkurent�w Bian Bon wybra�a wreszcie Goidemara, m�odego kr�la Temerii, niewiele brakowa�o, by plotki o kl�twie zniweczy�y maria�. Z prawdziwie jednak zwielokrotnion� si�� pog�oski posz�y w lud trzy lata po �lubie Goidemara i Riannon. Podczas rebelii Falki.

Fringilla, kt�ra nigdy nie s�ysza�a ani o Falce, ani o jej rebelii, unios�a brwi. Francesca zauwa�y�a to.

� Dla kr�lestw p�nocnych � wyja�ni�a � by�y to wydarzenia tragiczne i krwawe, do dzi� �ywe w pami�ci, cho� min�o ponad sto lat. W Nilfgaardzie, z kt�rym pod�wczas P�noc nie mia�a prawie �adnych kontakt�w, sprawa zapewne znana nie jest, dlatego pozwol� sobie skr�towo przypomnie� pewne fakty. Falka by�a c�rk� Vridanka, kr�la Redanii. Z ma��e�stwa, kt�re rozwi�za�, gdy w oko wpad�a mu pi�kna Cerro, ta sama, kt�ra p�niej przygarn�a dziecko Lary. Zachowa� si� dokument, rozwlekle i zawile podaj�cy przyczyny rozwodu, ale zachowa� si� r�wnie� wi�cej m�wi�cy portrecik pierwszej �ony Vridanka, szlachcianki kovirskiej, niew�tpliwie p�elfki, ale o zdecydowanej przewadze cech ludzkich. Oczy szalonej eremitki, w�osy topielicy i usta jaszczurki. Kr�tko: brzydul� odes�ano do Koviru razem z roczn� c�rk�, Falk�. I wkr�tce zapomniano o jednej i drugiej.

� Falka � podj�a po chwili Enid an Gleanna � przypomnia�a o sobie po dwudziestu pi�ciu latach, wzniecaj�c powstanie i w�asn� jakoby r�k� morduj�c ojca, Cerro i dw�ch braci przyrodnich. Zbrojna rebelia wybuch�a pocz�tkowo jako popierana przez cz�� temerskiej i kovirskiej szlachty walka legalnej pierworodnej o nale�ny jej tron, ale wkr�tce przeistoczy�a si� w wojn� ch�opsk� o ogromnym zasi�gu. Obie strony dopuszcza�y si� makabrycznych okrucie�stw. Falka przesz�a do legend jako krwawy demon, w istocie prawdopodobniejsze jest, �e po prostu przesta�a panowa� nad sytuacj� i nad wci�� nowymi has�ami, kt�re wypisywano na powsta�czych sztandarach. �mier� kr�lom, �mier� czarodziejom, �mier� kap�anom, szlachcie, bogaczom i panom, wkr�tce �mier� wszystkiemu, co �yje, bo pranej krwi� czerni nie spos�b by�o ju� okie�zna�. Rebelia zacz�a si� rozszerza� na inne kraje�

� Nilfgaardzcy historycy pisali o tym � przerwa�a z wyra�nym przek�sem Sabrina Gleyissig. - A pani Assire i pani Vigo niew�tpliwie czyta�y. Skracaj, Francesea, Przejd� do Riannon i trojaczk�w z Houtborga.

� Prosz� uprzejmie. Riannon, przygarni�ta przez Cerro c�rka Lary Dorren, teraz ju� �ona Goidemara, kr�la Temerii, zosta�a przypadkowo pojmana przez rebeliant�w Falki i uwi�ziona w zamku Houtborg. W chwili pojmania by�a ci�arna. Zamek broni� si� jeszcze d�ugo po st�umieniu buntu i po straceniu Falki, ale Goidemar wzi�� go wreszcie szturmem i oswobodzi� �on�. Z tr�jk� dzieci, dwiema dziewczynkami, kt�re ju� chodzi�y, i ch�opcem, kt�ry pr�bowa�. Riannon by�a ob��kana. Rozw�cieczony Goidemar rozci�gn�� na torturach wszystkich je�c�w i ze strz�pk�w przerywanych wyciem zezna� u�o�y� si� czytelny obraz.

� Falka, kt�ra urod� przej�a raczej po elfiej babce ni� po matce, hojnie obdarza�a wdzi�kami wszystkich swych hetman�w, od szlachty po zwyk�ych wata�k�w i rezun�w, zapewniaj�c tym sobie ich wierno�� i lojalno��. Zasz�a wreszcie w ci��� i urodzi�a dziecko, dok�adnie w tym samym czasie, gdy uwi�ziona w Houtborgu Riannon powi�a bli�ni�ta. Falka rozkaza�a do�o�y� swego niemowlaka do dzieci Riannon. Jak si� podobno mia�a wyrazi�, godne zaszczytu bycia mamkami jej b�kart�w s� tylko kr�lowe, taki los czeka wszystkie koronowane samiczki w nowym porz�dku, kt�re ona, Falka, zbuduje po zwyci�stwie.

� Problem polega� na tym, �e nikt, w��czaj�c w to Riannon, nie wiedzia�, kt�re z tr�jki jest dzieckiem Falki. Domniemywano z du�� doz� prawdopodobie�stwa, �e jest te jedna z dziewczynek, bo Riannon urodzi�a podobno dziewczynk� i ch�opca. Powtarzam, podobno, albowiem pomimo che�pliwych deklaracji Falki dzieci karmi�y zwyczajne, ch�opskie mamki. Riannon, gdy wyleczono j� wreszcie z ob��du, prawie niczego nie pami�ta�a. Owszem, rodzi�a. Owszem, przynoszono jej czasami do ��ka i pokazywano trojaczki. Nic wi�cej.

� W�wczas wezwano czarodziej�w, by zbadali tr�jk� i ustalili, kto jest kim. Goidemar by� tak zawzi�ty, �e po wykryciu b�karta Falki mia� zamiar straci� dziecko, i to publicznie. Do tego dopu�ci� nie mogli�my. Po st�umieniu powstania na pojmanych rebeliantach dopuszczano si� niewypowiedzianych bestialstw, nale�a�o nareszcie po�o�y� temu kres. Egzekucja mniej ni� dwuletniego dziecka, wyobra�acie sobie? Dopiero powsta�yby legendy! A ju� i tak zaczyna�a kr��y� plotka, �e sama Falka urodzi�a si� potworem skutkiem kl�twy Lary Dorren, co by�o oczywist� bzdur�, Falka urodzi�a si�, zanim jeszcze Lara pozna�a Cregennana. Ale jako� ma�o komu chcia�o si� liczy� lata. Pamflety i bzdurne dokumenty pisano i publikowano cichcem nawet w akademii oxenfurckiej. Wracam jednak do bada�, kt�re zleci� nam Goidemar�

� Nam?�� unios�a g�ow� Yennefer. - To znaczy, komu?

� Tissai de Vries, Augu�cie Wagner, Leticii Charbonneau i Henowi Gedymdeithowi � powiedzia�a spokojnie Francesca. - Do tego zespo�u do��czono p�niej mnie. By�am m�od� czarodziejk�, ale czystej krwi elfk�. A m�j ojciec� Biologiczny, albowiem wyrzek� si� mnie� By� Wiedz�cym. Wiedzia�am, co to jest gen Starszej Krwi. - A taki gen odnaleziono u Riannon, gdy badali�cie j�, i kr�la przed zbadaniem dzieci � stwierdzi�a Sheala de Tancaryille. - I u dw�jki dzieci, co pozwoli�o ujawni� pozbawionego genu b�karta Falki. Jak ocalili�cie dziecko przed gniewem kr�la?

� Bardzo prostym sposobem � u�miechn�a si� elfka. Udawali�my niewiedz�. T�umaczyli�my kr�lowi, �e sprawa jest nie�atwa, �e wci�� badamy, ale takie badania wymagaj� czasu� Du�o czasu. Goidemar, cz�owiek w gruncie rzeczy dobry i szlachetny, och�on�� szybko i wcale nie ponagla� nas, a trojaczki ros�y i biega�y po pa�acu, wzbudzaj�c rado�� kr�lewskiej pary i ca�ego dworu. Amav Fiona i Adela. Ca�a tr�jka podobna, jak trzy wr�ble. Przygl�dano im si� uwa�nie, rzecz jasna, co i rusz powstawa�y podejrzenia, zw�aszcza gdy kt�re� z dzieci narozrabia�o Fiona wyla�a kiedy� z okna zawarto�� nocnika wprost na wielkiego konetabla, ten g�o�no nazwa� j� diabelskim b�kartem i po�egna� si� z urz�dem. Jaki� czas p�niej Acaavet wysmarowa� schody �ojem, a pewna dama dworu, gdy wk�adano jej r�k� w �upki, wyj�czala co� o przekl�tej krwi i po�egna�a si� z dworem. Ni�ej urodzeni pyskacze witali si� natomiast z pr�gierzem i ka�czugiem, wszyscy zatem pr�dko nauczyli si� trzyma� j�zyk za z�bami. Nawet pewien baron z bardzo starego rodu, kt�rego Adela postrzeli�a w ty�ek z �uku, ograniczy� si� do�

� Nie rozwod�my si� nad psotami milusi�skich � uci�a Filippa Eilhart. - Kiedy wreszcie powiedziano Goidemarowi prawd�?

� Nigdy mu jej nie powiedziano. Nie pyta� o ni�, a nam to konweniowa�o.

� Ale kt�re z dzieci by�o b�kartem Falki, wiedzieli�cie?

� Oczywi�cie. Adela.

� Nie Fiona?

� Nie. Adela. Zmar�a na d�um�. Diabelski b�kart, przekl�ta krew, c�rka demonicznej Falki, podczas epidemii wbrew protestom kr�la pomaga�a kap�anom w szpitalu na podgrodziu, ratowa�a chore dzieci, sama zarazi�a si� i umar�a. Mia�a siedemna�cie lat. W rok p�niej jej pseudobrat Amavet wda� si� w romans z hrabin� Ann� Kameny i zosta� zamordowany przez siepaczy naj�tych przez hrabiego. Tego samego roku umar�a Riannon, przybita i za�amana �mierci� dzieci, kt�re uwielbia�a. W�wczas to Goidemar wezwa� nas znowu. Ostatni� bowiem ze s�ynnych trojaczk�w, kr�lewn� Fion�, interesowa� si� kr�l Cintry, Coram. Chcia� jej na �on� dla swego syna, te� Corama, ale zna� kr���ce plotki i nie chcia� �eni� syna z mo�liwym b�kartem Falki. Zapewnili�my go ca�ym naszym autorytetem, �e Fiona jest dzieckiem legalnym. Nie wiem, czy uwierzy�, ale m�odzi przypadli sobie do gustu i tym sposobem c�rka Riannon, prapraprababka waszej Ciri, zosta�a wkr�tce kr�low� Cintry.

� Wnosz�c do dynastii Coram�w s�ynny gen, kt�ry wy tropili�cie nadal.

� Fiona � powiedzia�a spokojnie Enid an Gleanna � nie by�a nosicielk� genu Starszej Krwi. Kt�ry my ju� w�wczas nazywali�my genem Lary.

� Jak to?

� Nosicielem genu Lary by� Amavet, a nasz eksperyment trwa�. Bo Anna Kameny, przez kt�r� stracili �ycie kochanek i m��, b�d�c jeszcze w �a�obie po obydwu powi�a bli�ni�ta. Ch�opca i dziewczynk�. Ojcem by� niew�tpliwie Amavet, bo dziewczynka by�a nosicielk� genu. Otrzyma�a imi� Muriel.

� Muriel Pi�kna �otrzyca?�� zdziwi�a si� Sheala de Tancarville.

� Du�o p�niej � u�miech�a si� Francesca. - Z pocz�tku Muriel Milusia. Faktycznie, by�o to milutkie, s�odkie dziecko. Gdy sko�czy�a czterna�cie lat, m�wiono ju� na ni� Muriel Aksamitnooka. Niejeden w tych oczach uton��. Wydano j� wreszcie za Roberta hrabiego Garramone.

� A ch�opiec?

� Crispin. Nie nosi� genu, wi�c nie interesowa� nas. Zdaje si�, �e poleg� na jakiej� wojnie, bo tylko wojaczka mu by�a w g�owie.

� Zaraz � Sabrina gwa�townym ruchem rozburzy�a w�osy. - Muriel Pi�kna �otrzyca by�a przecie� matk� Adalii zwanej Wr�k��

� Zgadza si� � potwierdzi�a Francesca. - Ciekawa osoba, Adalia. Silne �r�d�o, doskona�y materia� na czarodziejk�. Niestety, nie chcia�a by� czarodziejk�. Wola�a by� kr�low�.

� A gen?�� spyta�a Assire var Anahid. - Nosi�a go?

� Ciekawe, ale nie.

� Tak my�la�am � kiwn�a g�ow� Assire. - Gen Lary mo�e by� przekazywany w spos�b ci�g�y tylko po linii �e�skiej. Je�li nosicielem jest m�czyzna, gen zatraca si� w drugim, najdalej w trzecim pokoleniu.

� Ale po tym jednak si� uaktywnia � rzek�a Filippa Eilhart. - Pozbawiona genu Adalia by�a wszak matk� Calanthe, a Calanthe, babka Ciri, by�a przecie� nosicielk� genu Lary.

� Pierwsz� po Riannon � odezwa�a si� nagle Sheala de Tancarville. - Pope�nili�cie b��d, Francesca. By�y dwa geny. Jeden, ten w�a�ciwy, by� utajony, latentny, przegapili�cie go u Fiony, zmyleni silnym i wyra�nym genem Amaveta. Ale to, co mia� Amavet, nie by�o genem, lecz aktywizatorem. Pani Assire ma racj�. Id�cy z m�skiej linii aktywizator by� ju� u Adalii tak ma�o wyra�ny, �e nie wykryli�cie go. Adalia by�a pierwszym dzieckiem �otrzycy, nast�pne z pewno�ci� nie mia�y nawet �ladu aktywizatora. Latentny gen Fiony te� zapewne zanik�by u jej m�skich, potomk�w najdalej w trzecim pokoleniu. Ale nie zanik� i ja wiem, dlaczego.

� Jasna cholera � sykn�a przez z�by Yennefer.

� Zgubi�am si� � oznajmi�a Sabrina Gleyissig. - W g�szczu tej genetyki i genealogii.

Francesca przysun�a do siebie pater� z owocami, wyci�gn�a r�k�, wymrucza�a zakl�cie.

� Przepraszam za i�cie jarmarczn� psychokinez� � u�miechn�a si�, ka��c czerwonemu jab�ku unie�� si� wysoko nad st�. - Ale za pomoc� lewituj�cych owoc�w b�dzie mi �atwiej wszystko obja�ni�, w tym i b��d, jaki pope�nili�my. To czerwone jab�uszko to gen Lary, Starsza Krew. Zielone jab�ko wyobra�a gen latentny. Granat to pseudogen, aktywizator. Zaczynamy. Oto Riannon, czerwone jab�uszko. Jej syn, Amavet, granat. C�rka Amavete, Muriel Pi�kna �otrzyca, i jego wnuczka Adalia, wci�� granaty, przy czym ostatni w zaniku. A oto druga linia Fiona, c�rka Riannon, zielone jab�uszko. Jej syn Corbett, kr�l Cintry, zielony. Syn Corbetta i Elen Kaedwe�skiej, Dagorad, zielony. Jak zauwa�y�y�cie, w dw�ch kolejnych pokoleniach wy��cznie m�scy potomkowie, gen zanika, jest ju� bardzo s�abiutki. Na samym dole mamy oto teraz jednak granat i jab�uszko zielone. Adalia, ksi�na Mariboru i Dagorad, kr�l Cintry. I c�rka tych dwojga, Calanthe. Czerwone jab�uszko. Odrodzony, silny gen Lary.

� Gen Fiony � kiwn�a g�ow� Margarita Lauz-AntiIIe � spotka� si� z aktywizatorem Amaveta poprzez ma��e�ski incest. Nikt nie zwr�ci� uwagi na pokrewie�stwo? �aden z kr�lewskich heraldyk�w i kronikarzy nie zwr�ci� uwagi na jawne kazirodztwo?

� Nie by�o to takie jawne. Anna Kameny wszak�e nie rozg�asza�a, �e jej bli�ni�ta by�y b�kartami, bo rodzina m�a wnet wyzu�a by j� i dzieci z herbu, tytu��w i maj�tku. Plotki i owszem, pojawi�y si� i uporczywie kr��y�y, i te nie tylko w�r�d plebsu. M�a dla ska�onej incestem Calanthe trzeba by�o szuka� a� w dalekim Ebbing, dok�d plotki nie dotar�y.

� Dodaj do twej piramidki dwa nast�pne czerwone jab�ka, Enid � powiedzia�a Margarita. - Teraz, zgodnie ze s�uszn� uwag� pani Assire, odrodzony gen Lary idzie g�adko po linii �e�skiej.

� Tak. Oto Pavetta, c�rka Calanthe. I c�rka Pavetty, Cirilla. Jedyna w tej chwili spadkobierczyni Starszej Krwi, nosicielka genu Lary.

� Jedyna?�� spyta�a ostro Sheala de Tancaryille. - Jeste� bardzo pewna siebie, Enid.

� Co masz na my�li?

Sheala unios�a si� nagle, strzeli�a upier�cienionymi palcami w stron� patery i zmusi�a do lewitacji reszt� owoc�w, burz�c i zamieniaj�c w r�nokolorowy ba�agan ca�y schemat Franceski.

� To mam na my�li � powiedzia�a zimno, wskazuj�c na owocowy chaos. - Bo to s� mo�liwe genetyczne kombinacje. I tyle wiemy, ile tu widzimy. Czyli nic. Wasz b��d zem�ci� si�, Francesko, spowodowa� lawin� b��d�w. Gen objawi� si� przypadkiem, po stu latach, w czasie kt�rych mog�y mie� miejsce wydarzenia, o kt�rych nie mamy poj�cia. Wydarzenia sekretne, ukrywane, tuszowane. Dzieci przedma��e�skie, pozama��e�skie, tajnie przysposobiane, nawet podmieniane. Incesty. Krzy�owanie ras, krew zapomnianych przodk�w odzywaj�ca si� w p�nych pokoleniach. Konkluduj�c: sto lat temu mieli�cie gen w zasi�gu r�ki, w r�kach nawet. I wymkn�� wam si�. B��d, Enid, b��d, b��d! Za du�o �ywio�owo�ci, za du�o przypadk�w. Za ma�o kontroli, za ma�o ingerencji w przypadkowo��.

� Nie mieli�my � zacisn�a wargi Enid an Gleazma do czynienia z kr�likami, kt�re mo�na zamyka� do klatek, dobieraj�c w parki.

Fringilla, id�c �ladem wzroku Triss Merigold, dostrzeg�a, jak d�onie Yennefer zacisn�y si� nagle na rze�bionych por�czach krzes�a.

Oto, co ��czy w tej chwili Yennefer i Francesk�, my�la�a gor�czkowo Triss, wci�� unikaj�c wzroku przyjaci�ki. Wyrachowanie. Bo wszak�e nie oby�o si� bez kojarzenia w parki i hodowli. Tak, ich plany wzgl�dem Ciri i kr�lewicza z Koviru, cho� z pozoru nieprawdopodobne, s� przecie� ca�kiem realne. One ju� to robi�y. Sadza�y na tronach a kogo chcia�y, tworzy�y zwi�zki i dynastie, jakich zapragn�y, jakie by�y dla nich wygodne. W ruch sz�y uroki, afrodyzjaki, eliksiry. Kr�lowe i kr�lewny zawiera�y nagle dziwaczne, cz�sto morganatyczne ma��e�stwa, cz�sto wbrew wszystkim planom, zamiarom i umowom. A p�niej tym, kt�re chcia�y rodzi�, a nie powinny, podawano tajemnie �rodki zapobiegaj�ce ci��y. Te, kt�re rodzi� nie chcia�y, a trzeba by�o, by rodzi�y, zamiast obiecanych �rodk�w otrzymywa�y placebo, wod� z lukrecj�. St�d te wszystkie nieprawdopodobne koligacje. Calanthe, Pavetta� I Ciri. Yennefer by�a w to zaanga�owana. A teraz �a�uje. I ma s�uszno��. Do licha, je�li Geralt si� o tym dowie�

Sfinksy, my�la�a Fringilla Vigo. Sfinksy, rze�bione na por�czach foteli. Tak, to powinno zosta� znakiem i god�em lo�y. Wiedza, tajemnica, milczenie. One s� sfinksami. One bez trudu osi�gn� to, czego chc�. To dla nich fraszka, po�eni� Kovir z t� ich Ciri. Maj� moc. Maj� wiedz�. I maj� �rodki. Brylantowa kolia na szyi Sabriny Glevissig warta jest chyba bez ma�a tyle, ile ca�y bilans p�atniczy lesistego i skalistego Kaedwen. Bez trudu osi�gn�yby to, co planuj�. Ale jest jeden szkopu��

Aha, pomy�la�a Trias Merigold, nareszcie zaczyna m�wi� si� o tym, od czego nale�a�o zacz��. Od trze�wi�cego i ch�odz�cego zapa� faktu, �e Ciri jest w Nilfgaardzie, we w�adzy Emhyra. Bardzo daleko od czynionych tu plan�w�

� Nie ulega kwestii � m�wi�a Filippa � �e Emhyr polowa� na Cirill� od dawna. Wszyscy s�dzili, �e chodzi�o o polityczny maria� z Cintr� i zaw�adni�cie lennem, b�d�cym prawnym dziedzictwem dziewczyny. Nie mo�na jednak wykluczy�, �e tu chodzi nie o polityk�, ale o gen Starszej Krwi, kt�ry Emhyr chce wprowadzi� do cesarskiej linii. Je�li Emhyr wie to, co my, mo�e chcie�, by proroctwo zi�ci�o si� w jego rodzie, a przysz�a Kr�lowa �wiata urodzi�a si� w Nilfgaardzie.

� Poprawka � wtr�ci�a Sabrina Glevissig. - To nie Emhyr tego chce, lecz nilfgaardzcy czarodzieje. Tylko oni mogli wytropi� gen i u�wiadomi� Emhyrowi jego znaczenie. Obecne tu nilfgaardzkie panie zechc� zapewne to potwierdzi� i wyja�ni� sw� rol� w intrydze.

� Dziwi mnie � nie wytrzyma�a Fringilla � tendencja pa� do tropienia nici intryg w dalekim Nilfgaardzie, podczas gdy przes�anki ka�� szuka� spiskowc�w i zdrajc�w znacznie bli�ej was samych.

� Uwaga r�wnie bezpo�rednia, co celna � Sheala de Tancaryille ostrym spojrzeniem uciszy�a gotowi�c� si� do riposty Sabrin�. - Informacja o Starszej Krwi przeciek�a do Nilfgaardu od nas, wszystkie przes�anki na to wskazuj�. Czy�by zapomnia�y panie o Vilgefortzu?

� Ja nie � w czarnych oczach Sabriny zap�on�� na sekund� ogie� nienawi�ci. - Ja nie zapomnia�am!

� Przyjdzie na niego czas � z�owrogo b�ysn�a z�bami Keira Metz. - Ale na razie nie o niego chodzi, lecz o to, �e Ciri, t� tak wa�n� dla nas Starsz� Krew, ma r�ku Emhyr var Emreis, cesarz Nilfgaardu.

� Cesarz � o�wiadczy�a spokojnie Assire, rzucaj�c okiem na Fringill� � niczego nie ma r�ku. Przetrzymywana w Dam Rowan dziewczyna nie jest nosicielk� �adnego ekstraordynaryjnego genu. Jest zwyk�a do pospolito�ci. Ponad wszelk� w�tpliwo�� nie jest to Ciri z Cintry. Nie jest to dziewczyna, kt�rej cesarz poszukiwa�. A poszukiwa� tej, kt�ra nosi�a gen. Dysponowa� nawet jej w�osami. W�osy te zbada�am i znalaz�am co�, czego nie rozumia�am. Ale teraz ju� rozumiem.

� Ciri nie ma wi�c w Nilfgaardzie � powiedzia�a cicho Yennefer. - Nie ma jej tam.

� Nie ma jej tam � potwierdzi�a powa�nie Filippa Elihart. - Emhyra oszukano, podsuni�to mu sobowt�ra sama wiem o tym od wczoraj. Cieszy mnie jednak swym wyznanie pani Assire. Potwierdza ono, �e nasza lo�a ju� funkcjonuje.

Yennefer mia�a wielkie trudno�ci z opanowaniem drzenia r�k i warg. Tylko spokojnie, powtarza�a sobie, tylko spokojnie, nie demaskowa� si�, czeka� na sposobno��. I s�ucha�, s�ucha�, zbiera� informacje. Sfinks. By� sfinksem.

� A zatem to Vilgefortz � Sabrina wyr�n�a pi�ci� w st�. - Nie Emhyr, ale Vilgefortz, ten czaru�, ten przy stojny �ajdak! Wykiwa� i Emhyra, i nas!

Yennefer uspokaja�a si� g��bokimi wdechami. Assir var Anahid, w spos�b oczywisty nieswojo czuj�ca si� w obcis�ej sukni czarodziejka z Nilfgaardu opowiada�a o jakm� m�odym niligaardzkim szlachcicu. Yennefer wiedzia�a, o kogo chodzi i bezwiednie zaciska�a pi�ci. Czarny rycerz ze skrzyd�ami na he�mie, koszmar z majacze� Ciri� Czu�a na sobie wzrok Franceski i Filippy. Triss, kt�rej spojrzenie stara�a si� natomiast przyci�gn��, unika�a jej oczu.

Cholera, my�la�a Yennefer, z trudem przywo�uj�c na twarz oboj�tny wyraz, ale si� wrobi�am. W jak�� cholern� matni� wpl�ta�am t� dziewczyn�. Cholera, jak ja spojrz� wied�minowi w oczy�

� B�dzie zatem �wietna okazja � zawo�a�a podnieconym g�osem Keira Metz � by odzyska� Ciri i zarazem dobra� si� do sk�ry Vilgefortzowi. Zapalmy �obuzowi grunt pod dup�!

� Zapalanie gruntu musi poprzedzi� odnalezienie kryj�wki Vilgefortza � zadrwi�a Sheala de Tancarville, czarodziejka z Koviru, kt�rej Yennefer nigdy nie darzy�a specjaln� sympati�. - A dotychczas nikomu si� to nie uda�o. Nawet niekt�rym siedz�cym za tym sto�em paniom, kt�re wszak�e nie sk�pi�y na poszukiwania ani czasu, ani swych nieprzeci�tnych talent�w.

� Odnaleziono ju� dwie z licznych kryj�wek Vilgefortza � odrzek�a ch�odno Filippa Eilhart. - Dijkstra intensywnie szuka pozosta�ych, a nie lekcewa�y�abym go. Niekiedy tam, gdzie zawodzi magia, sprawdzaj� si� szpiedzy i konfidenci.

Jeden z towarzysz�cych Dijkstrze agent�w zajrza� do lochu, cofn�� si� gwa�townie, opar� o mur i zblad� jak p��tno, wygl�da�, jakby za moment mia� zemdle�. Dijkstra zanotowa� w pami�ci, by przenie�� delikacika do pracy papierkowej. Ale gdy sam zajrza� do celi, natychmiast zmieni� zdanie. �o��dek podjecha� mu do gard�a. Nie m�g� jednak skompromitowa� si� przed podw�adnymi. Nie spiesz�c si� wyj�� z kieszeni perfumowan� chustk�, przy�o�ywszy j� do nosa i ust, pochyli� si� nad nagimi zw�okami le��cymi na kamiennej posadzce.

� Brzuch i macica rozci�te � zdiagnozowa�, sil�c si� na spok�j i zimny ton. - Bardzo wprawnie, r�k� chirurga. Z dziewczynki wyj�to p��d. Gdy to robiono, �y�a. Ale nie robiono tego tutaj. Wszystkie s� w takim stanie? Lennep, m�wi� do ciebie.

� Nie��� agent drgn��, oderwa� wzrok od trupa. - Innym po�amano karki zakr�can� garot�. Nie by�y ci�arne� Ale zrobimy sekcj�

� ��cznie ile znaleziono?

� Opr�cz tej tutaj, cztery. �adnej nie uda�o si� zidentyfikowa�.

� Nieprawda � zaprzeczy� zza chustki Dijkstra. - Ja ju� zd��y�em zidentyfikowa� t� tutaj. To Jolie, najm�odsza c�rka grafa Laniera. Ta, kt�ra rok temu przepad�a bez wie�ci. Rzuc� okiem na pozosta�e.

� Niekt�re ogie� nadtrawi� � powiedzia� Lennep. Ci�ko b�dzie pozna� Ale, panie, pr�cz tego� Znale�li�my�

� Gadaj, przesta� si� j�ka�.

� W tamtej studni � agent wskaza� ziej�c� w pod�odze dziur� � s� ko�ci. Du�o ko�ci. Nie zd��yli�my wydoby� i zbada�, ale g�ow� stawi�, �e wszystko to b�d� ko�ci m�odych dziewek. Gdyby tak poprosi� magik�w, mo�e da�oby si� rozpozna� I powiadomi� tych rodzic�w, kt�rzy wci�� poszukuj� zaginionych c�rek�

� Pod �adnym pozorem � Dijkstra odwr�ci� si� gwa�townie. - Ani s�owa o tym, co tu znaleziono. Nikomu. A zw�aszcza magikom. Po tym, co tu widzia�em, trac� do nich zaufanie. Lennep, czy g�rne poziomy zosta�y dok�adnie zbadane? Nie odnaleziono niczego, co mog�oby pom�c w poszukiwaniach?

� Niczego, panie � Lennep opu�ci� g�ow�. - Gdy tylko dotar�o do nas doniesienie, p�dzili�my do zamku co ko� wyskoczy. Ale przybyli�my za p�no. Wszystko sp�on�o. Ogie� o straszliwej mocy. Magiczny, ani chybi. Jeno tutaj w lochach, czar nie ze wszystkim podzia�a�. Nie wiem dlaczego�

� A ja wiem. Zap�onu nie odpala� Vilgefortz, lecz Rience albo inny totumfacki czarownika. Vilgefortz nie pope�ni�by b��du, nie zostawi�by nam nic pr�cz czarnego nalotu na murach. Tak, on wie, �e ogie� oczyszcza� I zaciera �lady.

� Ano, zaciera � mrukn�� Lennep. - Nie ma nawet dowodu, �e �w Vilgefortz w og�le tu by��

� Sfabrykujcie zatem takie dowody � Dijkstra odj�� chustk� od twarzy. - Mam was uczy�, jak si� to robi? Ja wiem, �e Vilgefortz tu by�. W podziemiu, opr�cz trup�w, nic nie ocala�o? Co jest tam, za tymi �elaznymi drzwiami?

� Pozw�lcie, panie � agent wzi�� z r�k pomocnika pochodni�. - Poka�� wam.

Nie by�o w�tpliwo�ci, �e magiczny zap�on, maj�cy spopieli� wszystko, co znajdowa�o si� w podziemiu, ulokowany by� w�a�nie tutaj, w przestronnym pomieszczeniu za �elaznymi drzwiami. B��d w zakl�ciu w znacznej mierze zniweczy� ten plan, ale po�ar i tak by� silny i gwa�towny. Ogie� zw�gli� rega�y zajmuj�ce jedn� ze �cian, porozsadza� i stopi� szklane naczynia, zamieni� wszystko w �mierdz�c� mas�. Tym, co w pomieszczeniu pozosta�o nienaruszone, by� st� z blaszanym blatem i dwa wmurowane w pod�og� krzes�a o dziwacznych kszta�tach. Dziwacznych, ale nie pozostawiaj�cych w�tpliwo�ci co do przeznaczenia.

� To jest tak skonstruowane � prze�kn�� �lin� Lennep, wskazuj�c krzes�a i zamocowane na nich uchwyty � by trzyma� nogi� w rozwarcia. Szerokim rozwarciu.

� Skurwysyn � warkn�� przez zaci�ni�te z�by Dijkstra. - Cholerny skurwysyn�

� W �cieku pod drewnianym fotelem � kontynuowa� cicho agent � znale�li�my �lady krwi, ka�u i uryny. Stalowy fotel jest nowiutki, chyba nigdy nie u�ywany. Nie wiem, co o tym s�dzi�

� A ja wiem � powiedzia� Dijkstra. - Ten stalowy szykowany by� dla kogo� specjalnego. Kogo�, kogo Vilgefortz podejrzewa� o specjalne zdolno�ci.

� Wcale nie lekcewa�� Dijkstry i jego wywiadu � powiedzia�a Sheala de Tanvcarville. - Wiem, �e odnalezienie Vilgefortza to kwesti� czasu. Pomijaj�c jednak motyw osobistej zemsty, zdaj�cy si� pasjonowa� niekt�re z pa�, pozwol� sobie zauwa�y�, �e wcale nie jest pewne, �e to Vilgefortz ma Ciri.

� Je�eli nie Vilgefortz, to kto j� ma? By�a na wyspie. �adna z nas, jak rozumiem, nie teleportowa�a jej stamt�d. Nie ma jej Dijkstra ani �aden z kr�l�w, wiemy to. A w gruzach Wie�y Mewy nie odnaleziono jej cia�a.

� Tor Lara � powiedzia�a wolno Id� Emean � kry�a niegdy� bardzo silny portal. Czy wykluczacie, �e dziewczyna uciek�a z Thanedd tym portalem?

Yennefer zakry�a oczy rz�sami, wpi�a paznokcie w g�owy sfinks�w na por�czach fotela. Tylko spokojnie, pomy�la�a. Tylko spokojnie. Poczu�a na sobie wzrok Margarity, ale nie podnosi�a g�owy.

� Je�eli Ciri wesz�a w teleport z Tor Lara � powiedzia�a zmienionym nieco g�osem rektorka Aretuzy � to obawiam si�, �e o naszych planach i projektach mo�emy zapomnie�. Obawiam si�, �e mo�emy ju� Ciri nigdy wi�cej nie zobaczy�. Nie istniej�cy ju� portal Wie�y Mewy by� uszkodzony, wypaczony. Zab�jczy.

� O czym my tu m�wimy?�� wybuchn�a Sabrina. �eby w og�le wykry� teleport w wie�y, �eby w og�le m�c go zobaczy�, trzeba by�o u�y� magii czwartego stopnia? A do uruchomienia portalu potrzeba by�o zdolno�ci arcymistrzowskich! Nie wiem, czy Vilgefortz zdo�a�by tego dokona�, a co dopiero jaka� pi�tnastoletnia podfruwajka. Jak wy w og�le mo�ecie zak�ada� co� takiego? Kim, wed�ug was, ta dziewczyna jest? Co w niej takiego jest?

� Czy to wa�ne � przeci�gn�� si� Stefan Skellen, zwany Puszczykiem, koroner cesarza Emhyra var Emreisa � co w niej takiego jest, panie Bonhart? I czy w og�le co� w niej jest? Mnie interesuje, by jej w og�le nie by�o. P�ac� wam za to sto floren�w. Je�li wola wasza, sprawd�cie, co w niej jest, po zabiciu lub przed, jak wolicie. Cena nie wzro�nie wszelako�, nawet je�li co� znajdziecie, uprzedzam solennie i lojalnie.

� A je�li dostarcz� �yw�?

� Te� nie.

Olbrzymiego wzrostu, ale ko�cisty jak szkielet m�czyzna nazwany Bonhartem podkr�ci� siwego w�sa. Drug� d�o� opiera� na mieczu, ca�y czas, jak gdyby chcia� ukry� przed wzrokiem Skellena rze�b� r�koje�ci.

� Mam przywie�� g�ow�?

� Nie � skrzywi� si� Puszczyk. - Na co mi jej g�owa? Mam j� zakonserwowa� w miodzie?

� Dow�d.

� Uwierz� waszemu s�owu. Jeste�cie s�awni, Bonhart. Tak�e z solidno�ci.

� Dzi�ki za uznanie � �owca nagr�d u�miechn�� si�, a Skellen, cho� przed ober�� mia� dwudziestu uzbrojonych ludzi, poczu� na widok tego u�miechu ciarki na plecach,�� Niby powinno, a rzadko spotyka. Panom baronom i panom Varnhagenom musz� g�owy wszystkich Szczur�w pokaza�, inaczej nie zap�ac�. Je�li wam g�owa Falki zb�dna, nie b�dziecie mieli, tusz�, nic przeciw, gdy j� do kompletu do��cz�?

� By skasowa� drug� nagrod�? A etyka zawodowa?

� Ja, wielmo�ny panie Skellen � zmru�y� oczy Bonhart � nie ka�� sobie p�aci� za zabijanie, ale za us�ug�, kt�r� zabijaniem wy�wiadczam. A przecie wy�wiadcz� i wam, i Vamhagenom.

� Logiczne � zgodzi� si� Puszczyk. - R�bcie, jak uwa�acie. Kiedy mog� si� was spodziewa� po odbi�r zap�aty?

� Rych�o.

� To znaczy?

� Szczury jad� na Bandycki Szlak, my�l� zimowa� w g�rach. Przetn� im drog�. Dwadzie�cia dni, nie d�u�ej.

� Macie pewno�� co do ich trasy?

� Byli pod Fen Aspra, ograbili tam konw�j i dw�ch kupc�w. Grasowali pod Tyffi. Potem wpadli noc� do Druigh, by pota�cowa� na ch�opskim festynie. Wreszcie zawitali do Loredo. Tam, w Loredo, owa Falka zar�ba�a cz�eka. Takim sposobem, �e do dzi� tam o tym gadaj�, z�bami dzwoni�c. Dlatego i pyta�em, co w tej Falce takiego siedzi.

� Mo�e co� takiego, co i w was � zadrwi� Stefan Skellen. - Chocia� nie, wybaczcie. Wy wszak nie bierzecie pieni�dzy za zabijanie, lecz za �wiadczone us�ugi. Prawdziwy z was rzemie�lnik, Bonhart, solidny kawa� profesjona�a. Fach jak ka�dy inny? Robota do odwalenia? P�ac� za to, a �y� trzeba? H�?

�owca nagr�d patrzy� na niego d�ugo. Tak d�ugo, a� z warg Puszczyka znik� wreszcie u�mieszek.

� I�cie � powiedzia�. - �y� trzeba. Jeden zarabia na to �ycie tym, co umie. Drugi robi to, co musi. W�dy mnie poszcz�ci�o si� w �yciu jak ma�o kt�remu rzemie�lnikowi, chyba �e niekt�rej kurwie. P�ac� mi za rzemios�o, kr�re szczerze i prawdziwie lubi�.

Przerw� na przek�sk� i zwil�enie wysuszonych przemowami garde�, kt�r� zaproponowa�a Filippa, Yennefer powita�a z ulg�, rado�ci� i nadziej�. Rych�e jednak okaza�o si�, �e nadzieje by�y p�onne. Margarit�, wyra�nie pragn�c� z ni� porozmawia�, Filippa szybko odci�gn�a w drugi koniec sali. Triss Merigold, kt�ra zbli�y�a si� do niej towarzyszy�a Francesca. Elfka bez �enady kontrolowa�a rozmow�. Yennefer widzia�a jednak niepok�j w chabrowych oczach Triss i by�a pewna, �e nawet w rozmowie bez �wiadk�w daremne by�yby pro�by o pomoc. Triss bez w�tpienia by�a ju� ca�� dusz� oddana lo�y. I bez w�tpi�nia wyczuwa�a, �e lojalno�� Yennefer wci�� jest chwiejna.

Triss pr�bowa�a j� pocieszy�, zapewni�a, �e Geralt jest w Brokilonie bezpieczny i staraniem driad wraca do zdrowia. Jak zwykle, gdy m�wi�a o Geralcie, rumieni�a si�. Musia� jej wtedy dogodzi�, pomy�la�a nie bez z�o�liwo�ci Yennefer. Nie zna�a, wcze�niej takich jak on. Pr�dko o nim nie zapomni. I bardzo dobrze.

Zby�a rewelacje pozornie oboj�tnym wzruszeniem ramion. Nie przejmowa�a si� tym, �e ani Triss, ani Francesca nie uwierzy�y w jej oboj�tno��. Chcia�a by� sama, chcia�a da� im to do zrozumienia.

Zrozumia�y.

Stan�a w dalekim ko�cu bufetu, po�wi�ci�a si� ostrygami. Jad�a ostro�nie, wci�� czu�a b�le, skutki kompresji. Wina ba�a si� pi�, nie wiedzia�a, jak zareaguje.

� Yennefer?

Odwr�ci�a si�. Fringilla Vigo u�miechn�a si� lekko, patrz�c na kr�tki n�, trzymany przez ni� w zaci�ni�tej d�oni.

� Widz� i czuj� � powiedzia�a � �e wola�aby� otworzy� mnie, miast ostrygi. Wci�� nieprzyja��?

� Lo�a � odrzek�a ch�odno Yennefer � wymaga wzajemnej lojalno�ci. Przyja�� nie jest obowi�zkowa.

� Nie jest i nie powinna by� � nilfgaardzka czarodziejka rozejrza�a si� po sali. - Przyja�� albo powstaje w wyniku d�ugotrwa�ego procesu, albo jest spontaniczna.

� Podobnie jest z nieprzyja�ni� � Yennefer otworzy�a ostryg� i po�kn�a zawarto�� ra�eni z morsk� wod�. Czasem widzisz kogo� przez u�amek sekundy, tu� przed tym, zanim ci� o�lepi�, i ju� nie lubisz.

� Och, sprawa z nieprzyja�ni� jest znacznie bardziej skomplikowana � zmru�y�a oczy Fringilla. - Dajmy na to kto�, kogo w og�le nie rozpoznajesz na szczycie wzg�rza, i rozwala na strz�py twego przyjaciela, na twoich oczach. W og�le nie widzisz i nie znasz, a nie lubisz.

� Bywa tak � wzruszy�a ramionami Yennefer. - Los, p�ata r�ne figle.

� Los � powiedzia�a cicho Fringilla � jest faktycznie nieobliczalny, jak psotne dziecko. Przyjaciele niekiedy odwracaj� si� plecami, a z nieprzyjaci� jest po�ytek. Mo�na, dla przyk�adu, porozmawia� z nimi w cztery oczy. Nikt nie pr�buje przeszkodzi�, nie przerywa nie pods�uchuje. Wszyscy my�l�, o czym mog� rozmawia� te dwie nieprzyjaci�ki? O niczym istotnym. Ot, prawi� sobie r�ne bana�y, wbijaj�c od czasu do czasu szpile.

� Niew�tpliwie � kiwn�a g�ow� Yennefer � tak wszyscy my�l�. I maj� absolutn� racj�.

� Tym wygodniej � Fringilla nie speszy�a si� � b�dzie nam w takich warunkach poruszy� pewn� kwesti�, wa�n� i niebanaln�.

� Jak�� to kwesti� masz na my�li?

� Kwesti� ucieczki, kt�r� planujesz.

Yennefer, w�a�nie otwieraj�ca drug� ostryg�, o ma�o nie zaci�a si� w palec. Rozejrza�a si� ukradkiem, potem spojrza�a na Nilfgaardk� spod rz�s. Fringilla Vigo u�miechn�a si� leciutko.

� B�d� �askawa u�yczy� mi no�a. Do ostrygi. Wasze ostrygi s� wy�mienite. U nas, na po�udniu, nie�atwo takie dosta�. Zw�aszcza teraz, w warunkach blokady wojennej� Blokada to rzecz bardzo niedobra. Prawda?

Yennefer chrz�kn�a cicho.

� Zauwa�y�am � Fringilla po�kn�a ostryg�, si�gn�a po drug�. - Tak, Filippa patrzy na nas. Assire te�. Assire l�ka si� pewnie o moj� lojalno�� wobec lo�y. Zagro�on� lojalno��. Ona gotowa pomy�le�, �e ulegn� wsp�czuciu. Hmmm�. Kochany m�czyzna zmasakrowany. Dziewczyna, traktowana jak c�rka, znikn�a, mo�e jest uwi�ziona� Mo�e grozi jej �mier�? A mo�e tylko te, �e b�dzie wykorzystana jako karta w szulerskiej grze? S�owo daj�, ja nie wytrzyma�abym. Uciek�abym st�d natychmiast. Prosz�, we� n�. Do�� ju� tych ostryg, musz� dba� o lini�.

� Blokada, jak dopiero co raczy�a� zauwa�y� � szepn�a Yennefer, patrz�c w zielone oczy nilfgaardzkiej czarodziejki � to rzecz bardzo niedobra. Wr�cz wredna. Nie pozwala na zrobienie tego, na co ma si� ochot�. Blokad� i mo�na pokona�, je�li si� ma� �rodki. Ja ich nie mam.

� Liczysz na to, �e ci je dam?�� Nilfgaardka przyjrza�a gi� kostropatej skorupce ostrygi, kt�r� wci�� trzyma�a w d�oni. - O, to nie wchodzi w gr�. Jestem lojalna wobec lo�y, a lo�a, to oczywiste, nie �yczy sobie, by� spieszy�a na ratunek kochanym osobom. Ponadto jestem twoj� nieprzyjaci�lk�, jak mog�a� o tym zapomnie�, Yennefer?

� W samej rzeczy. Jak mog�am?

� Przyjaci�k� � powiedzia�a cicho Fringilla � ostrzeg�abym, �e nawet maj�c komponenty do zakl�� teleportacyjnych, nie zdo�a niepostrze�enie z�ama� blokady. Taka operacja wymaga czasu i zbyt rzuca si� w oczy. Lepszy nieco jest jaki� niepozorny, �ywio�owy przyci�gacz. Powtarzam: nieco. Teleportacja na zaimprowizowany przyci�gacz, jak bez w�tpienia wiesz, jest bardzo ryzykowna. Przyjaci�ce, gdyby decydowa�a si� na takie ryzyko, odradza�abym. Ale ty ni� nie jeste�.

Fringilla przechyli�a trzyman� w d�oni skorupk� i wyla�a na blat sto�u odrobin� morskiej wody.

� I na tym sko�czmy t� banaln� rozmow� � powiedzia�a. - Lo�a wymaga od nas tylko wzajemnej lojalno�ci. Przyja��, na szcz�cie, nie jest obowi�zkowa.

� Teleportowa�a si� � stwierdzi�a ch�odno i bez emocji Francesca Findabair, gdy tylko uspokoi�o si� wywo�ane znikni�ciem Yennefer zamieszanie. - Nie ma si� co gor�czkowa�, moje panie. Teraz ju� nic na to nie poradzimy. Jest za daleko. To m�j b��d. Podejrzewa�am, �e jej obsydianewa gwiazda maskuje echo zakl��

� Jak ona to zrobi�a, cholera jasna?�� wrzasn�a Filippa. - Echo mog�a st�umi�, to nie jest trudne. Ale jakim cudem otworzy�a sobie portal? Montecalvo ma blokad�!

� Nigdy jej nie lubi�am � wzruszy�a ramionami Sheala de Tancarrille. - Nigdy nie pochwala�am jej stylu �ycia. Ale nigdy nie kwestionowa�am jej zdolno�ci.

� Ona wyszczeka wszystko!�� rozdar�a si� Sabrina Glevissig. - Wszystko o lo�y! Poleci wprost�

� Bzdura � przerwa�a �ywo Triss Merigold, patrz�c na Francesk� i Id� Emean. - Yennefer nie zdradzi nas. Nie dlatego st�d uciek�a, by nas zdradzi�.

� Triss ma racj� � popar�a j� Margarita Laux-Antflle. - Ja wiem, dlaczego ona uciek�a, kogo chce ratowa�. Ja widzia�am je obie, j� i Ciri, razem. I wszystko rozumiem.

� A ja nic nie rozumiem!�� wrzasn�a Sabrina i znowu zrobi�o si� g�o�no.

Assire var Anahid nachyli�a si� ku przyjaci�ce.

� Nie pytam, dlaczego to zrobi�a� � szepn�a. - Nie pytam, jak to zrobi�a�. Pytam: dok�d?

Fringilla Vigo u�miechn�a si� nieznacznie, g�aszcz�c palcami rze�bion� g�ow� sfinksa na por�czy fotela.

� A sk�d ja mog� wiedzie� � odszepn�a � z kt�rego wybrze�a pochodz� te ostrygi?

Dzieci otaczaj�ce wianuszkiem w�drownego bajarza P^JjUMul^ WffV�u)� ^U�^�U^ ^�dl�m�l UU�miU�U.W i ^ILLL' tyczny harmider. Wreszcie Connor, kowal�w syn, najstarszy, najsilniejszy i najodwa�niejszy, a nadto b�d�cy tym, kt�ry dostarczy� bajarzowi dwojak pe�en kapu�niaku i okraszonych skwarkami ziemniak�w, wystapi� jako rzecznik i wyraziciel opinii og�u.

� Jak�e to tak?�� wrzasn��. - Jak�e to tak, dziadu? Jak�e to: koniec na dzi�? Godzi si� to, w takim miejscu ba�� sko�czy�? W gor�co�ci nas ostawi�? Chcemy wiedzie�, co dalej by�o! Nie b�dziem czeka�, a� znowu do wsi zawitacie, bo to za p� roku lubo za rok mo�e by�! Bajajcie dalej!

� S�onko zasz�o � odrzek� staruszek. - Do ��ek wam pora, niedolatki. Gdy z jutra przy robocie ziewa� b�dziecie a st�ka�, co rodziciele wasi rzekn�? Wiem ja, co rzekn�. Baja� im stary Pogwizd znowu do p�nocka, g�owy dzieciskom bylinami moroczy�, wyspa� si� nie da�. Tegdy gdy zn�w do wsi zawita, nie da� jemu nic, ani kaszy, ani klusek, ani sperki, jeno nap�dzi� jego, dziada, bo z jego bajek jeno szkoda a utrapienie�

� W�dy nie rzekn� tak!�� zakrzykn�y ch�rem dzieci.

� Bajajcie jeszcze, dziadu! Prosim was!

� Hmmmmm � zamamla� starzec, patrz�c na s�o�ce znikaj�ce za wierzcho�kami drzew na drogim brzegu Jarugi. - Niechaj b�dzie. Ale umowa taka stanie: jeden niech kopnie si� do cha�upy i mleka zsiad�ego przyniesie, bym mia� czym gard�o zwil�a�. Reszta zasi� niech zastanowi si�, o czyich losach mam baja�, bo przecie o wszystkich opowiedzie� wam dzi� nie zdol�, cho�bym do jutrzni pl�t�. Trza b�dzie tedy wybra�: o kim tera, a o kim inszym razem.

Dzieciaki znowu podnios�y wrzask, przekrzykuj�c si� nawzajem.

� Cicho!�� krzykn�� Pogwizd, machn�wszy kosturem.

� Powiedzia��em, wybra�, a nie jako s�jki: ret � ret, re � re � ret! Jako�e wi�c? O czyich losach opowiedzie�?

� O Yennefer � zapiszcza�a Nimue, najm�odsza w�r�d s�uchaczy, z racji wzrostu zwana �okietkiem, g�aszcz�ca �pi�cego na podo�ku kotka. - Opowiedzcie� dalsze losy czarodziejki, dziadu. Jak to z owego kowe� kowenu na �ysej G�rze zbie�a�a magicznym sposobem, by Ciri ratowa�. Tego rada bym pos�ucha�. Bo ja, gdy urosn�, czarodziejk� zostan�.

� Akurat!�� krzykn�� Bronik, syn m�ynarza. - Smarki z nosa utrzyj. �okietku, bo do czarodziejskiego terminu zasmarkanych nie bier�! A wy, dziadu, bajajcie nie o Yennefer, ale o Ciri i o Szczurach, jak to na rozb�j chodzili a prali�

� Cichajcie � rzek� Connor, zas�piony i zamy�lony. - G�upi�cie s�, i tyle. Je�li co jeszcze dzi� mamy us�ysze�, li niech to za porz�dkiem jakim� b�dzie. Opowiedzcie nam, dziadka, o wied�minie i dru�ynie jego, jak znad Jarugi wyruszyli�

� Ja chc� o Yennefer � pisn�a Nimue.

� Ja te� � odezwa�a si� Orla, jej starsza siostra. O jej i wied�mina kochaniu chc�. Jak si� mi�owali. Ale niech to si� dobrze sko�czy, dziadku! Nie chc�, by o praniu by�o, nie!

� Cichaj, g�upia, kogo mi�owanie obchodzi! O wojnie chcemy, o bojowaniu!

� O wied�mi�skim mieczu!

� O Ciri i o Szczurach!

� Zawrzyjcie jadaczki � Connor rozejrza� si� gro�nie. Bo chyc� kija a spior� was, gnojki! Rzek�em: za porz�dkiem. Niechaj dziad dalej o wied�minie prawi, o tym, jak w�drowa� z Jaskrem, Milv��

� Tak!�� pisn�a znowu Nimue. - O Milvie chc� pos�ucha�, o Milvie! Bo ja, gdy mi� czarodziejki nie zechc�, �uczniczk� zostan�!

� Tedy wybrali�my � rzek� Connor. - I w sam czas, dziad, baczcie, zadrzemie wraz, ju� �bem siwym kiwa, nosem niby derkacz k�uje� Hej�e, dziadu! Nie �pijcie! Bajajcie nam o wied�minie Geralcie. Od tego miejsca, nad Jarug� dru�yna powsta�a.

� W�dy pierwej � wtr�ci� Bronik � by nas tak ciekawo�� nie spiera�a, to rzeknijcie nam, dziadku, cho� troch� o innych. Co z nimi bylo. Lekcej b�dzie czeka�, a� wr�cicie do wsi, by ba�� ci�gn��. Cho� kr�ciutko powiedzcie o Yennefer i o Ciri. Prosim was.

� Yennefer � zachichota� dziad Pogwizd � z czarodziejskiego zamku, co si� zwa� G�ra �ysa, na zakl�ciu ulecia�a. I prosto � pro�ciutko w morze chlup�a. W oceanu wzburzone fale, mi�dzy ska�y ostre. Ale nie strachajcie si�, dla magiczki fraszka to, nie utopi�a si�. Na Wyspy Skellge trafi�a, tam sprzymierze�c�w nasz�a. Bo widzicie, wielka w niej z�o�� ros�a na czarodzieja Vilgefortza. Przekonana �e to on Ciri porwa�, umy�li�a go wytropi�, zemst� srog� wywrze�, a Ciri uwolni�. I tyle. Kiedy indziej opowiem jak to by�o.

� A Ciri?

� Ciri ci�giem ze Szczurami grasowa�a, pod imieniem Falki si� kryj�c. Lubi�o si� jej zb�jeckie �ycie, bo cho� nikt wonczas o tym nie wiedzia�, by�y w tej dziewczynie z�o�� a okrucie�stwo, wszystko, co najgorsze, co w ka�dym cz�eku ukryte, wy�azi�o z niej i g�r� nad dobrym poma�u bra�o. Oj, wielki b��d pope�nili wied�mini z Kaer Morhen, �e j� zabija� wyuczyli! Sama za� Ciri ani podejrzewa�a, �mier� zadaj�c, �e jej samej kostucha po pi�tach depcze. Bo ju� straszny Bonhart za ni� �ledzi�, na tropie by�. Pisane im by�o, �e si� spotkaj�, Bonhart a Ciri. Ale o tym kiedy indziej opowiem. Teraz zasi� o wied�minie pos�uchajcie.

Dzieci uciszy�y si�, obsiad�y starca ciasnym ko�em. S�ucha�y. Zapada� zmrok. Przyjazne w dzie� konopie, maliniak i rosn�ce opodal cha�upy malwy zamieni�y si� nagle w niesamowity, ciemny b�r. Co w nim szu�ci? Czy to layez, czy straszny, piomiennooki elf? A mo�e strzyga albo Baba Jaga, na dzieci zawzi�ta? Czy to w� w oborze tupie, czy to t�tent bojowych koni okrutnych naje�d�c�w, znowu, jak przed stu laty, przekraczaj�cych Jarug�? Czy i to lelek nad strzech� �mign��, czy mo�e wampir, spragniony krwi? Czy mo�e pi�kna czarodziejka, na magicznym zakl�ciu lec�ca ku dalekiemu morzu?

� Wied�min Geralt � zacz�� bajarz � razem ze sw� now� kompani� ruszy� na Angren, gdzie bagna i bory. Wonczas by�y tam bory, ho, ho, nie to, co nynie, nynie nie masz ju� takich bor�w, w Brokilonie chyba� Dru�yna pow�drowa�a na wsch�d, w g�r� Jarugi, w stron� uroczysk Czarnego Lasu. Zrazu dobrze si� im wiod�o, ale p�niej, ho ho� Co by�o, opowiem�

P�yn�a, snu�a si� ba�� o dawno minionych, zapomnianych czasach. Dzieci s�ucha�y.

Wied�min siedzia� na pie�ku, na szczycie urwiska, z kt�rego roztacza� si� widok na ��gi i trzcinowiska na brzegu Jarugi. S�o�ce zachodzi�o. �urawie wzbi�y si� z mokrade�, zatr�bi�y, lec�c klinem.

Wszystko si� popieprzy�o, pomy�la� Wied�min, ogl�daj�c si� na ruin� drwalskiego sza�asu i male�ki dymek, unosz�cy si� z ogniska Milvy. Wszystko wzi�o w �eb. A tak ju� dobrze sz�o. Dziwna ta moja kompania by�a, rtt by�a. Mieli�my przed sob� cel, bliski, realny, konkretny. Przez Angren na wsch�d, ku Caed Dhu. Ca�kiem dobrze nam sz�o. Ale musia�o si� popieprzy�. Pech czy fatum?

�urawia tr�bi�y hejna�.

Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy prowadzi�. Jad�c na gniadym nilfgaardzkim ogierze, zdobytym przez wied�mina pod Armeri�, Ogier, cho� z pocz�tku boczy� si� nieco na wampira i jego zio�owy zapach, przyzwyczai� si� szybko i nie sprawia� wi�cej k�opot�w ni� id�ca obok niego P�otka, kt�ra uk�szona przez gza potrafi�a t�go brykn��. Za Regisem i Geraltem pod��a� na Pegazie Jaskier z obanda�owan� g�ow� i wojownicz� min�. W drodze Poeta uk�ada� rytmiczn� pie�� bohatersk�, w kt�rej bojowej melodii i rymach pobrzmiewa�y reminiscencje niedawnych przyg�d. Forma utworu sugerowa�a wyra�nie, �e w czasie tych przyg�d w�a�nie autor i wykonawca okaza� si� najm�niejszym z m�nych. Poch�d zamykali Milva i Cahir Mawr Dynryn aep Ceallach. Cahir jecha� na odzyskanym cisku, ci�gn�c za sob� siwka, objuczonego cz�ci� ich skromnego ekwipunku.

Wyjechali wreszcie z nadrzecznych mokrade� na wy�ej po�o�ony i suchy teren, na wzg�rza, z kt�rych na po�udniu mogli obserwowa� po�yskliw� wst�g� Wielkiej Jarugi, na p�nocy za� wysokie i skaliste przedpole dalekiego masywu Mahakam. Pogoda by�a pi�kna, s�onko przygrzewa�o, moskity przesta�y k�u� i brz�cze� ko�o uszu. Buty i nogawki wysch�y. Na nas�onecznionych zboczach krzaki je�yn czarne by�y od owoc�w, konie znajdywa�y traw�, sp�ywaj�ce ze wzg�rz strumyki nios�y kryszta�owo czyst� wod� i pe�ne by�y pstr�g�w. Gdy zapad�a noc, mo�na by�o rozpali� ognisko i nawet po�o�y� si� obok. S�owem, hsj wspaniale, a nastroje winny ulec natychmiastowej poprawie. Nie uleg�y. Dlaczego tak by�o, okaza�o si� na jednym z pierwszych biwak�w.

� Zaczekaj chwil�, Geralt � zacz�� poeta, rozgl�daj�c si� i pochrz�kuj�c. - Nie spiesz si� tak do obozu. Chcemy tu, na osobno�ci, porozmawia� z tob�, ja i Milva. Chodzi o� No, o Regisa.

� Aha � Wied�min po�o�y� na ziemi nar�cze chrustu. - Zacz�li�cie si� ba�? Rych�o w czas.

� Przesta� � skrzywi� si� Jaskier. - Zaakceptowali�my go jako towarzysza, zadeklarowa� nam pomoc w poszukiwaniach Ciri. Moj� w�asn� szyj� wyci�gn�� z p�tli, tego mu nie zapomn�. Ale, cholera, odczuwamy co� w rodzaju l�ku. Dziwisz si�? Ca�e �ycie tropi�e� i zabija�e� takich jak on.

� Jego nie zabi�em. I nie zamierzam. Wystarczy ci ta deklaracja? Je�li nie, to cho� �al przepe�nia mi serce, nie jestem w stanie uleczy� ci� ze stan�w l�kowych. To paradoksalne, ale w�r�d nas jedynym znaj�cym si� na leczeniu jest w�a�nie on, Regis.

� Powiedzia�em, przesta� � zdenerwowa� si� trubadur. Nie rozmawiasz z Yennefer, daruj sobie i nam pokr�tn� elokwencj�. Odpowiedz prosto na proste pytanie.

� Zadaj je. Bez pokr�tnej elokwencji.

� Regis to wampir. Nie jest tajemnic�, czym �ywi� si� wampiry. Co b�dzie, gdy on porz�dnie zg�odnieje? Tak, tak, widzieli�my, jad� rybn� polewk�, od tamtej pory jada wraz z nami, zupe�nie normalnie, jak ka�de z nas. Ale czy� czy b�dzie w stanie zapanowa� nad ��dz�� Geralt, Czy ja ci� musz� ci�gn�� za j�zyk?

� Zapanowa� nad ��dz� krwi, cho� by� blisko, gdy twoja la�a ci si� ze �ba. Gdy ci� opatrzy�, nawet palc�w nie obliza�. A wtedy, podczas pe�ni, gdy�my popili si� mandragorowym bimbrem i pospali w jego sza�asie, mia� �wietn� okazj�, by si� do nas dobra�. Sprawdzi�e�, czy masz �lady na twej �ab�dziej szyi?

� Nie szyd�, wied�minie � burkn�a Milva. - Ty przecie wi�cej wiesz o w�pierzach ni�li my. Z Jaskra podkpiwasz, tedy mnie odpowiedz. Ja w puszczy wyros�am, do szk� nie chodzi�am, ciemna jestem. W�dy nie moja to wina, nie godzi si� drwi�. Ja, wstyd powiedzie�, to� troch� bojam si� tego� Regisa.

� Niebezpodstawnie � kiwn�� g�ow�. - To tak zwany wy�szy wampir. Niezwykle niebezpieczny. Gdyby by� naszym wrogiem, ja ba�bym si� go r�wnie�. Ale, do diab�a, on z nie znanych mi przyczyn jest naszym towarzyszem. W�a�nie prowadzi nas na Caed Dhu, do druid�w, kt�rzy mog� pom�c mi w zdobyciu informacji o Ciri. Jestem zdesperowany, chc� tedy spr�bowa� tej szansy, nie zrezygnuj� z niej. Dlatego zgadzam si� na jego wampirze towarzystwo.

� Tylko dlatego?

� Nie � odrzek� z lekkim oci�ganiem, ale wreszcie zdecydowa� si� na szczero��. - Nie tylko. On� On zachowuje si� w spos�b prawy. W obozie nad Chotl�, podczas s�du nad dziewczyn�, nie zawaha� si� dzia�a�. Cho� wiedzia�, �e go to zdemaskuje.

� Wyci�gn�� roz�arzon� podkow� z ognia � przypomnia� sobie Jaskier. - Ba, przez kilka bitych chwil trzyma� j� w d�oni i nawet si� nie skrzywi�. �adne z nas nie zdo�a�oby powt�rzy� tej sztuki nawet z pieczonym kartoflem.

� Jest niewra�liwy na ogie�.

� Co jeszcze potrafi?

� Mo�e, gdy zechce, sta� si� niewidzialny. Mo�e spojrzeniem zauroczy�, wprawi� w g��boki sen, zrobi� to z wartownikami w obozie Vissegerda. Przybiera� posta� nietoperza i lata� jak nietoperz. My�l�, �e mo�e tych rzeczy dokonywa� tylko noc� i tylko w czasie pe�ni. Ale mog� si� myli�. Ju� �adnych kilka razy mnie zaskoczy�, mo�e jeszcze co� mie� w zanadrzu. Podejrzewam, �e on jest niezwyk�y nawet w�r�d wampir�w. Doskonale upodabnia si� de cz�owieka, i to od lat. Konie i psy, mog�ce wyczu� jego prawdziw� natur�, myli zapachem zi�, kt�re stale ma przy sobie. Ale m�j medalion te� na niego nie reaguje, a powinien. Powtarzam, jego nie mo�na mierzy� zwyk�� miark�. O reszt� zapytajcie go sami. To nasz towarzysz, Nie powinno by� mi�dzy nami niedom�wie�, a tym bardziej wzajemnych nieufno�ci i obaw. Wracamy do obozu. Pom�cie mi z tym chrustem.

� Geralt?

� S�ucham, Jaskier.

� Gdyby� No, pytam czysto teoretycznie� Gdyby�

� Nie wiem � odpowiedzia� uczciwie i szczerze. - Nie wiem, czy zdo�a�bym go zabi�. Doprawdy wola�bym nie spr�bowa�.

� Jaskier wzi�� sobie do serca rad� wied�mina, postanowi� wyja�ni� niejasno�ci i rozwia� w�tpliwo�ci. Uczyni� to, gdy tylko wyruszyli w dalsz� drog�. Uczyni� to z w�a�ciwym sobie taktem.

� Milva!�� zawo�a� nagle w czasie jazdy, zezuj�c na wampira. - Mog�aby� ruszy� przodem z twoim �ukiem, kropn�� strza�� jakiego� jelonka albo kabana. Dosy� mam, cholera, je�yn i grzyb�w, ryb i szcze�ui. Zjad�bym dla odmiany kawa�ek prawdziwego mi�sa. Co ty na to, Regis?

� S�ucham?�� wampir podni�s� g�ow� znad szyi konia.

� Mi�so!�� powt�rzy� dobitnie poeta. - Namawiam Milv� na polowanie. Zjad�by� �wie�ego mi�sa?

� Zjad�bym.

� A krwi, �wie�ej krwi popi�by�?

� Krwi?�� Regis prze�kn�� �lin�. - Nie. Je�li chodzi o krew, dzi�kuj�. Ale wy, je�li macie ochot�, nie kr�pujcie si�.

Geralt, Milva i Cahir zachowywali ci�kie, grobowe milczenie.

� Wiem, w czym rzecz. Jaskier � powiedzia� wolno Regis. - I niech mi b�dzie wolno uspokoi� ci�. Jestem wampirem, owszem. Ale nie pij� krwi.

� Milczenie sta�o si� ci�kie jak o��w. Ale Jaskier nie by�by Jaskrem, gdyby r�wnie� milcza�.

� Chyba �le mnie zrozumia�e� � rzek� pozornie niefrasobliwie. - Nie chodzi mi o�

� Ja nie pij� krwi � przerwa� Regis. - Od dawna. Odzwyczai�em si�.

� Jak to, odzwyczai�e�?

� Zwyczajnie.

� Doprawdy, nie pojmuj�

� Wybacz. To sprawa osobista.

� Ale�

� Jaskier � Wied�min nie wytrzyma�, odwr�ci� si� w siodle. - Regis przed chwil� powiedzia� ci, by� si� odpieprzy�. Uj�� to tylko grzeczniej. B�d� tedy uprzejmy zamkn�� wreszcie g�b�.

Posiane ziarno niepokoju i niepewno�ci zakie�kowa�o jednak i wzesz�o. Gdy zatrzymali si� na nocleg, atmosfera wci�� by�a ci�ka i napi�ta, nie roz�adowa�a jej nawet strzelona przez Milv� nad rzeczk� t�usta, o�miofuntowa chyba g� bemikla, kt�r� oblepili glin�, upiekli i zjedli, ogryzaj�c do czyste najmniejsz� nawet kosteczk�. Zabili g��d, ale niepok�j pozosta�. Rozmowa nie klei�a si� pomimo tytanicznych wysi�k�w Jaskra. Gadanie poety sta�o si� monologiem, tak wyra�nie oczywistym, �e wreszcie on sam te� te� zauwa�y� i zamkn�� si�. Panuj�c� przy ognisku grobow� cisz� zak��ca� jedynie chrz�st �utego przez konie siana.

Mimo p�nej pory nikt jednak nie sposobi� si� jako� do snu. Milva grza�a wod� w zawieszonym nad ogniem kocio�ku i rozprostowywa�a nad par� zmi�te lotki strza� Cahir reperowa� zerwan� klamr� buta. Geralt struga� patyk. A Regis wodzi� oczami po wszystkich po kolei.

� No, dobrze � powiedzia� wreszcie. - Widz�, �e to nieuniknione. Zdaje si�, �e ju� dawno powinienem by� wam wyja�ni� pewne sprawy�

� Nikt od ciebie tego nie wymaga � Geralt wrzuci� do ogniska d�ugo i nami�tnie strugany ko�ek i podni�s� g�ow�. - Ja nie potrzebuj� twoich wyja�nie�. Jestem typem staromodnym, gdy wyci�gam do kogo� r�k� i akceptuj� jako kompana, te dla mnie znaczy wi�cej, ni� kontrakt zawarty w przytomno�ci notariusza.

� Te� jestem staromodny � odezwa� si� Cahir, wci�� schylony nad butem.

� Nie znam inszych m�d � rzek�a sucho Milva, wsuwaj�c kolejn� strza�� w unosz�c� si� z kocio�ka par�.

� Gadaniem Jaskra si� nie przejmuj � doda� wied�min. - On ju� taki jest. A nam zwierza� si� ani t�umaczy� nie musisz. My�my te� ci si� nie zwierzali.

� Mniemam jednak � u�miechn�� si� lekko wampir � �e zechcecie wys�ucha� tego, co chc� powiedzie�, wcale nie musz�c? Odczuwam potrzeb� szczero�ci wobec os�b, do kt�rych wyci�gam r�k� i akceptuj� jako kompan�w.

Tym razem nikt si� nie odezwa�.

� Zacz�� nale�y od tego � powiedzia� po chwili Regis � �e bezzasadne s� wszelkie obawy, mog�ce si� wi�za� z moj� wampirz� natur�. Nie rzuc� si� na nikogo, nie podkradn� noc�, by zatopi� z�by w szyi �pi�cego. I nie chodzi tylko o mych towarzyszy, do kt�rych mam stosunek nie mniej staromodny ni� inni obecni tu staromodni. Ja nie tykam krwi. W og�le i nigdy. Odzwyczai�em si� od niej, gdy sta�a si� dla mnie problemem. Gro�nym problemem, kt�ry nie�atwo by�o mi rozwi�za�.

� Problem � podj�� po chwili � w gruncie rzeczy pojawi� si� i nabra� z�ych cech i�cie podr�cznikowo, Ju� w m�odych latach lubi�em� hmmm� zabawi� si� w dobrej kompanii, nie r�ni�em si� zreszt� pod tym wzgl�dem od wi�kszo�ci moich r�wie�nik�w. Wiecie, jak to jest, te� byli�cie m�odzi. W�r�d was jednak istnieje system zakaz�w i ogranicze�: w�adza rodzicielska, opiekunowie, prze�o�eni i starszyzna, obyczaj wreszcie. W�r�d nas tego nie ma. M�odzie� ma pe�n� swobod� i korzysta z niej. I tworzy w�asne wzorce zachowa�, g�upie, ma si� rozumie�, i�cie m�odzie�cz� g�upot�. Nie napijesz si�? To co z ciebie za wampir? Nie pije? To nie zaprasza� go, psuje zabaw�! Nie chcia�em psu� zabawy, a mo�liwo�� utraty akceptacji towarzyskiej przera�a�a mnie. No i by�a zabawa. Hulanka i swawola, biba i popijawa, w ka�d� pe�ni� ksi�yca lata�o si� do wsi i pi�o, z kogo popad�o. Najpaskudniejsz�, najgorszego gatunku� hmm� ciecz. Nie czyni�o nam r�nicy, z kogo, byle� hmmm� hemoglobina� Bez krwi nie ma wszak zabawy! Do wampirek te� jako� �mia�o�ci si� nie mia�o, nim si� nie �ykn�o.

Regis zamilk�, zaduma� si�. Nikt nie komentowa�. Geralt czu�, �e ma straszn� ochot� si� napi�.

� Robi�o si� coraz huczniej � podj�� wampir. - I w miar� up�ywu czasu coraz gorzej. Niekiedy jak si� posz�o w cug, to trzy, cztery noce nie wraca�em do krypty. �mieszna dawniej ilo�� p�ynu pozbawia�a mnie kontroli, co nie przeszkadza�o w kontynuowaniu imprezy. Koledzy, jak to koledzy. Jedni przyja�nie mitygowali, wi�c si� na nich obrazi�em. Inni namawiali, wyci�gali z krypty na hulanki, ba, podsuwali� hmm� obiekty. I bawili si� moim kosztem.

Milva, wci�� zaj�ta odnawianiem zgniecionych lotek strza�, zamrucza�a gniewnie. Cahir sko�czy� reperowa� but i sprawia� wra�enie, �e �pi.

� P�niej � ci�gn�� Regis � wyst�pi�y alarmuj�ce objawy. Zabawa i towarzystwo zacz�y pe�ni� rol� absolutnie drugorz�dn�. Zauwa�y�em, �e mog� si� bez nich oby�. Wystarczaj�ca i naprawd� wa�na sta�a si� krew, nawet pita�

� Do lustra?�� wtr�ci� Jaskier.

� Gorzej � odrzek� spokojnie Regis. - Ja nie odbijam si� w lustrach.

Milcza� czas jaki�.

� Pozna�em pewn�� wampirk�. Mog�o to by�, i chyba by�o, co� powa�nego. Przesta�em szale�. Ale nie na d�ugo, Odesz�a ode mnie. A ja zacz��em pi� w dw�jnas�b. Rozpacz, �al, jak wiecie, to doskona�e usprawiedliwienia.

Wszystkim si� wydaje, �e rozumiej�. Nawet mnie wydawa�o si�, �e rozumiem. A wy��cznie dopasowywa�em teori� do praktyki. Nudz� was? Ju� ko�cz�. Zacz��em wreszcie robi� rzeczy niedopuszczalne, absolutnie nieakceptowalne, takie, jakich nie robi �aden wampir. Zacz��em lata� po pijanemu. Kt�rej� nocy ch�opaki pos�ali mnie do wsi po krew, a ja chybi�em dziewczyny id�cej ku studni, z rozp�du wyr�n��em w cembrowin� Ch�opi ma�o mnie nie zat�ukli, na szcz�cie nie wiedzieli, jak si� do tego zabra� Podziurawili mnie ko�kami, odr�bali g�ow�, oblali wod� �wi�con� i zakopali. Przedstawiane sobie, jak czu�em si� po przebudzeniu?

� Przedstawiamy � powiedzia�a Milva, ogl�daj�c strza��. Wszyscy popatrzyli na ni� dziwnie. �uczniczka chrz�kn�a i odwr�ci�a g�ow�. Regis u�miechn�� si� nieznacznie.

� Ju� ko�cz� � powiedzia�. - W grobie mia�em do�� czasu na zastanowienie si� nad sob��

� Do��? - spyta� Geralt. - Jak wiele?

Regis spojrza� na niego.

� Ciekawo�� profesjonalna? Oko�o pi��dziesi�ciu lat. Gdy zregenerowa�em si�, postanowi�em wzi�� si� w gar��. �atwo nie by�o, ale poradzi�em sobie. Od tamtego czasu nie pij�.

� W og�le?�� Jaskier zaj�kn�� si�, ale ciekawo�� przemog�a. - W og�le? Nigdy? Przecie��

� Jaskier � Geralt uni�s� lekko brwi. - Opanuj si�. I zastan�w. W milczeniu.

� Przepraszam � burkn�� poeta.

� Nie przepraszaj � rzek� pojednawczo wampir. - A ty, Geralt, nie strofuj go. Rozumiem jego ciekawo��. Ja, a dok�adniej bior�c ja i m�j mit, uosabiamy wszystkie jego ludzkie l�ki. Trudno wymaga� od cz�owieka, by wyzby� si� l�k�w. L�ki pe�ni� w psychice cz�owieka rol� nie mniej wa�n� od wszystkich pozosta�ych stan�w emocjonalnych. Psychika pozbawiona l�k�w by�aby psychik� kalek�.

� Wystaw sobie � powiedzia� Jaskier, odzyskuj�c kontenans � �e nie budzisz we mnie zgrozy. By�bym wi�c kalek�?

Geralt przez chwil� s�dzi�, �e Regis zademonstruje z�by i uleczy Jaskra z mniemanego kalectwa, ale myli� si�. Wampir nie mia� inklinacji do teatralnych gest�w.

� M�wi�em o l�kach zakorzenionych w �wiadomo�ci i pod�wiadomo�ci � wyja�ni� spokojnie. - Niech ci� nie dotknie metafora, ale wrona nie boi si� zawieszonych na kiju kapelusza i kapoty, gdy ju� prze�amie l�k i usi�dzie. Ale gdy wiatr szarpnie strachem, ptak zareaguje ucieczk�.

� Zachowanie wrony t�umaczy walka o byt � zauwa�y� z ciemno�ci Cahir.

� T�umaczy � sraczy � parskn�a Milya. - Nie stracha wrona si� boi, ino cz�eka, bo cz�ek kamie� ma i strza�y na ni�.

� Walka o byt � przytakn�� Geralt. - Tyle, �e w ludzkim, nie wronim wydania. Dzi�kujemy ci za wyja�nienia, Regis, akceptujemy je w pe�ni. Ale nie kop w otch�aniach ludzkiej pod�wiadomo�ci. Milva ma racj�. Powody, dla kt�rych ludzie paniczn� zgroz� reaguj� na widok spra�niemego wampira, nie s� irracjonalne, lecz wynikaj� z ch�ci przetrwania.

� S�yszymy g�os specjalisty � wampir uk�oni� si� lekko w jego stron�. - Zawodowca, kt�remu duma zawodowa nie pozwoli�aby wszak�e bra� pieni�dzy za walk� z l�kami urojonymi. Szanuj�cy si� Wied�min najmuje si� wy��cznie do walki ze z�em rzeczywistym i bezpo�rednio zagra�aj�cym. Zawodowiec zechce wi�c zapewne nam wyja�ni�, dlaczego wampir jest wi�kszym z�em ni� smok czy wilk. Wszak�e dwaj ostatni te� maj� k�y.

� Mo�e dlatego, �e dwaj ostatni u�ywaj� k��w z g�odu lub w obronie w�asnej, nigdy za� gwoli zabawy ani prze�amywania lod�w towarzyskich i nie�mia�o�ci wobec p�ci przeciwnej?

� Ludzie nie wiedz� o tym � odparowa� z miejsca Regis. - Ty o tym wiesz od dawna, reszta kompanii od chwili zaledwie. Pozosta�a wi�kszo�� jest g��boko przekonana, �e wampiry nie bawi� si�, lecz �ywi� krwi�, wy��cznie krwi� i wy��cznie krwi� ludzk�. A krew to p�yn �yciodajny, jego utrata wi��e si� z os�abieniem organizmu, si�y witalnej. Rozumujecie tak: stw�r, kt�ry rozlewa nasz� krew, jest naszym �miertelnym wrogiem. A stw�r, kt�ry na nasz� krew czyha, bo si� ni� �ywi, jest stworem w dw�jnas�b z�ym: wzmaga w�asn� si�� witaln� kosztem naszej, �eby jego gatunek kwit�, nasz musi gasn��. Wreszcie, taki stw�r jest obrzydliwy, bo cho� znamy �yciodajn� warto�� krwi, jest ona nam wstr�tna. Czy kt�re� z was napi�oby si� krwi? W�tpi�. A s� ludzie, kt�rzy na sam widok krwi s�abn� lub mdlej�. W niekt�rych spo�eczno�ciach kobiety przez kilka dni w miesi�cu uwa�a si� za nieczyste i izoluje�

� Chyba w�r�d dzikich � przerwa� Cahir. - A mdleje si� na widok krwi chyba tylko u was, Nordling�w.

� B��dzimy po manowcach � uni�s� g�ow� Wied�min � zbaczaj�c z prostej �cie�ki w g�szcz w�tpliwej filozofii. S�dzisz, Regis, �e ludziom zrobi�oby r�nic�, gdyby wiedzieli, �e traktujecie ich nie jako �er, lecz jako wyszynk? Gdzie tu widzisz irracjonalno�� l�k�w? Wampiry wysysaj� z ludzi krew, tego akurat faktu podwa�y� si� nie da. Cz�owiek potraktowany przez wampira jak g�siorek w�dki traci si�y, to r�wnie� oczywiste. Cz�owiek, �e si� tak wyra��, osuszony, traci witalno�� definitywnie. Zwyczajnie umiera. Wybacz, ale l�ku przed �mierci� nie mo�na pakowa� do tego samego wora, co odraz� wobec krwi. Miesi�cznej lub innej.

� Gadacie tak m�drze, �e a� �eb kr�giem wiruje � parskn�a Milva. - A przecie i tak wszystkie te m�dro�ci ko�o tego si� kr�c�, co u baby pod kieck�. Filozofy zasrane.

� Zostawmy na chwil� symbolik� krwi � powiedzia� Regis. - Bo ta rzeczywi�cie mity maj� pewne uzasadnienie w faktach. Skupmy si� na mitach, uzasadnienia w faktach nie maj�cych, a przecie� rozpowszechnionych. Wszak�e ka�dy wie, �e uk�szony przez wampira, je�li prze�yje, sam musi zosta� wampirem. Prawda?

� Prawda � rzek� Jaskier. - By�a taka ballada�

� Znasz podstawy arytmetyki?

� Studiowa�em wszystkie siedem sztuk wyzwolonych. A dyplom uzyska�em summa cum laude.

� W waszym �wiecie po Koniunkcji Sfer zosta�o oko�o tysi�ca dwustu wy�szych wampir�w. Ca�kowitych abstynent�w, bo opr�cz mnie jest takich niema�o, r�wnowa�y liczba pij�cych ponad miar�, jak ja swego czasu. U�redniaj�c, statystyczny wampir pije w ka�d� pe�ni� ksi�yca, bo pe�nia jest dla nas �wi�tem, kt�re zwykli�my��� hmmm� oblewa�. Sprowadzaj�c rzecz do ludzkiego kalendarza i przyjmuj�c dwana�cie pe�ni w roku, otrzymujemy teoretyczn� liczb� czternastu tysi�cy czterystu uk�szonych ludzi rocznie. Od Koniunkcji, ponownie licz�c wed�ug waszej rachuby czasu, min�o oko�o tysi�ca pi�ciuset lat. Z rezultatu prostego mno�enia wynika, �e w chwili obecnej na �wiecie winno teoretycznie egzystowa� dwadzie�cia jeden milion�w sze��set tysi�cy wampir�w. Je�li za� rachunek uzupe�ni� o przyrost geometryczny�

� Do�� � westchn�� Jaskier. - Nie mam abakusa, ale liczb� wyobra�am sobie. A raczej nie wyobra�am. Znaczy, zara�anie wampiryzmem to bzdura i wymys�.

� Dzi�kuj� � Regis uk�oni� si�. - Przejd�my do nast�pnego mitu, kt�ry g�osi: wampir to cz�owiek, kt�ry umar� ale nie ca�kiem. W grobie nie gnije i nie obraca w proch. Le�y sobie w mogile �wie�utki i rumiany, got�w do wyj�cia i k�sania. Sk�d bierze si� taki mit, Je�li nie z waszej pod�wiadomej a irracjonalnej odrazy wobec czcigodnych zmar�ych? Otaczacie zmar�ych czci� i pami�ci�, marzycie o nie�miertelno�ci, w waszych mitach i legendach co i rusz kto� zmartwychwstaje, zwyci�a �mier�. Ale gdyby wasz czcigodny nieboszczyk pradziadek faktycznie w ylaz� nagle z grobu i za��da� piwa, powsta�aby panika. I nie dziwi� si�. Materia organiczna, w kt�rej ustaj� procesy �yciowe, ulega nieprzyjemnie objawiaj�cej si� degradacji. �mierdzi, rozp�ywa si� w ma�. Nie�miertelny duch, nieodzowny element waszych mit�w, ze wstr�tem porzuca �mierdz�c� padlin� i ulatuje. Jest czysty, mo�na spokojnie go czci�. Wymy�lili�cie jednak taki odra�aj�cy rodzaj ducha, kt�ry nie odlatuje, nie opuszcza zew�oka ba, nie chce nawet �mierdzie�. To wstr�tne i mesatssJ'SJfi- ne! �ywy umar�y to dla was najobrzydliwsza z obrzydliwych anomalii. Jaki� kretyn uku� nawet termin �martwiak�, kt�rym tak ch�tnie nas obdarzacie.

� Ludzie � u�miechn�� si� lekko Geralt � s� ras� prymitywn� i zabobonn�. Trudno im w pe�ni zrozumie� i w�a�ciwie nazwa� istot�, kt�ra zmartwychwstaje, cho� podziurawiono j� ko�kami, pozbawiono g�owy i zakopano na pi��dziesi�t lat w ziemi.

� Ano, trudno, w samej rzeczy � wampir nie przej�� si� szyderstwem. - Wasza zmutowana rasa regeneruje, paznokcie, w�osy i nask�rek, niezdolna jest wszak�e zaakceptowa� faktu, �e istniej� rasy pod tym wzgl�dem doskonalsze. Niezdolno�� ta nie wynika jednak z prymitywizmu. Wr�cz przeciwnie: z egocentryzmu i przekonania o w�asnej doskona�o�ci. Co�, co jest od was doskonalsze, musi by� obrzydliw� aberracj�. A obrzydliwe aberracje wpisuje si� do mit�w. W celach socjologicznych.

� G�wno z tego wszystkiego rozumiem � oznajmi�a spokojnie Milva, odgarniaj�c w�osy z czo�a brzechw� strza�y. - W�dy pojmuj�, �e o bajkach gadacie, a bajki przede i ja znam, chocia�em g�upia dziewka z lasu. Wielce mnie dziwuje, �e ty si� wcale s�o�ca nie l�kasz, Regis. W bajkach sionce wampira na popi� pali. Mam li i to mi�dzy bajki w�o�y�?

� Jak najbardziej � potwierdzi� Regis. - Wierzycie, �e wampir jest gro�ny tylko w nocy, pierwszy promie� s�o�ca obraca go w proch. U podstaw mitu, ukutego przy pierwotnych ogniskach, le�y wasza solarno��, to znaczy ciep�olubno�� i rytm dobowy, zak�adaj�cy aktywno�� dzienn�. Noc jest dla was zimna, ciemna, z�a, gro�na, pe�na niebezpiecze�stw, wsch�d s�o�ca oznacza za� kolejne zwyci�stwo w walce o przetrwanie, nowy dzie�, kontynuacj� egzystencji. �wiat�o s�oneczne niesie jasno�� i ciep�o, o�ywcze dla was promienie s�o�ca nios� zag�ad� wrogim wam monstrom. Wampir rozpada si� w popi�, troll ulega petryfikacji, wilko�ak odwilko�acza si�, goblin umyka, zas�aniaj�c oczy. Nocne drapie�niki wracaj� na swe le�e, przestaj� zagra�a�. A� do zachodu s�o�ca �wiat nale�y do was. Powtarzam i podkre�lam: mit powsta� przy pradawnych obozowych ogniskach. Obecnie jest tylko mitem, bo o�wietlacie i ogrzewacie ju� swoje siedziby, cho� wci�� rz�dzi wami rytm solarny, zdo�ali�cie zaanektowa� noc. My, wy�sze wampiry, te� odeszli�my nieco od naszych pierwotnych krypt. Zaanektowali�my dzie�. Analogia jest pe�na. Czy wyja�nienie zadowala ci�, droga Milvo?

� Nijak � �uczniczka odrzuci�a strza��. - Ale chyba poj�am. Ucz� si�. Umna b�d�. Socjolocja, aktywocja, srututucja, wilko�acja. W szko�ach, powiadaj�, r�zg� bija, Z wami uczy� si� przyjemniej. G�owa boli krzynk�, ale rzy� ca�a.

� Jedna rzecz kwestii nie ulega i �atwo j� zauwa�y� � rzek� Jaskier. - Promienie s�o�ca nie obracaj� ci� w popi�, Regis, ciep�o s�oneczne ma na ciebie wp�yw r�wnie ma�y, co tamta rozpalona podkowa, kt�r� gracko wyci�gn��e� z ognia go�� r�k�. Powracaj�c jednak do twoich analogii, dla nas, ludzi, dzie� zawsze pozostanie naturaln� por� aktywno�ci, a noc naturaln� por� odpoczynku. Taka jest nasza konstrukcja fizyczna, za dnia, dla przyk�adu, widzimy lepiej ni� noc�. Wyj�tkiem jest Geralt, kt�ry zawsze widzi r�wnie dobrze, ale on jest mutantem. Czy u wampir�w to te� by�a sprawa mutacji?

� Mo�na to i tak nazwa� � zgodzi� si� Regis. - Cho� uwa�am, �e mutacja roz�o�ona na odpowiednio d�ugi czas przestaje by� mutacj�, staje si� ewolucj�. Ale to, co m�wi�e� o konstrukcji fizycznej, jest trafne. Zaadaptowanie do �wiat�a s�onecznego by�o dla nas przykr� konieczno�ci�. Aby przetrwa�, musieli�my upodobni� si� pod tym wzgl�dem do ludzi. Mimikra, rzek�bym. Maj�ca zreszt� konsekwencje. U�ywaj�c metafory: po�o�yli�my si� do ��ka chorego.

� S�ucham?

� S� podstawy, by mniema�, �e �wiat�o s�oneczne jest na d�ug� met� zab�jcze. Jest teoria, �e za jakie� pi�� tysi�cy lat, skromnie licz�c, ten �wiat b�d� zamieszkwa� tylko stworzenia lunarne, aktywne noc�.

� Dobrze, �e nie do�yj� � westchn�� Cahir, po czym ziewn�� mocno. - Nie wiem, jak wam, ale mnie wzmo�ona aktywno�� dzienna w�a�nie przypomina o konieczno�ci nocnego snu.

� Mnie te� � przeci�gn�� si� Wied�min. - A do wschodu morderczego s�o�ca zosta�o ju� tylko kilka godzin. Zanim nas jednak sen zmorzy� Regis, w ramach nauki i poszerzania wiedzy, rozwiej jeszcze jaki� mit o wampiryzmie. Bo za�o�� si�, �e jeszcze jaki� ci zosta�.

� Owszem � kiwn�� g�ow� wampir. - Jeszcze jeden. Ostatni, ale zgo�a nie najmniej wa�ny. Jest to mit, kt�ry podyktowa�y wam wasze fobie seksualne.

Cahir parskn�� z cicha.

� Mit zostawi�em na koniec � Regis zmierzy� go wzrokiem � i sam taktownie nie napomyka�bym o nim, to Geralt wyzwa� mnie, nie oszcz�dz� go wam zatem. Lud�mi najsilniej powoduj� l�ki o pod�o�u seksualnym. Dziewica, omdlewaj�ca w u�cisku ss�cego j� wampira, m�odzieniaszek, wydany na pastw� wstr�tnych praktyk wampirki, b��dz�cej ustami po jego ciele. Tak to sobie wyobra�acie. Gwa�t oralny. Wampir parali�uje ofiar� strachem i zmusza j� do seksu oralnego. Czy raczej obrzydliwej parodii seksu oralnego. A taki seks, wykluczaj�cy wszak prokreacj�, jest czym� wstr�tnym.

� M�w za siebie � mrukn�� Wied�min.

� Akt, ukoronowany nie prokreacj�, ale rozkosz� i �mierci� � kontynuowa� Regis. - Uczynili�cie z tego z�owrogi mit. Sami pod�wiadomie marzycie o czym� takim, ale wzdragacie si�, by co� takiego da� partnerowi lub partnerce. Robi to wi�c za was �w mitologiczny wampir, urastaj�c przez to do fascynuj�cego symbolu z�a.

� A nie m�wi�am?�� wrzasn�a Milva, gdy tylko Jaskier sko�czy� jej obja�nia�, o co sz�o Regisowi. - Nic, jeno o tym! M�drze zaczynaj�, a zaw�dy na dupie ko�cz�!

Tr�bienie �urawi powoli cich�o w oddali.

Nazajutrz, przypomnia� sobie Wied�min, w znacznie poprawionych nastrojach wyruszyli�my na szlak. I wtedy, ca�kiem niespodzianie, znowu do�cign�a nas wojna.

Podr�owali przez poro�ni�ty dzikim borem, praktycznie bezludny i strategicznie ma�o wa�ny kraj, nie mog�cy n�ci� najezdnik�w. Chocia� do Nilfgaardu by�o blisko, a od ziem cesarskich oddziela�a ich tylko p�a� Wielkiej Jarugi, by�a to rubie� nie�atwa do pokonania. Tym wi�ksze by�o ich zaskoczenie.

Wojna objawi�a si� w spos�b mniej spektakularny, ni� w Brugge i Sodden, gdzie nocami horyzont ja�nia� od �un, a za dnia s�upy czarnego dymu przekre�la�y b��kit. Tu, w Angrenie, nie by�o tak widowiskowo. By�o gorzej. Nagle zobaczyli stado wron, z dzikim krakaniem kr���ce nad lasem, a wkr�tce potem natkn�li si� na trupy. Cho� obdarte z odzie�y i niemo�liwe do zidentyfikowania, zw�oki nosi�y nieomylne i wyra�ne �lady bardzo gwa�townej �mierci. Ludzie ci zostali zabici w boju. I nie tylko. Wi�kszo�� trup�w le�a�a w zaro�lach, ale niekt�re, makabrycznie okaleczone, wisia�y za r�ce lub za nogi na ga��ziach drzew, wyci�ga�y zw�glone ko�czyny z wyga�ni�tych stos�w, stercza�y na palach. I �mierdzia�y. Ca�y Angren zacz�� nagle �mierdzie� potwornym, wstr�tnym odorem barbarzy�stwa.

Nie trwa�o d�ugo, a musieli ju� tai� si� w jarach i chaszczach, bo z prawa i lewa, z przodu i z ty�u ziemia rozhuczala si� od kopyt kawaleryjskich koni, a coraz to inne oddzia�y mija�y ich kryj�wk�, wzbijaj�c kurz.

� Znowu � kr�ci� g�ow� Jaskier. - Znowu nie wiemy kto bije kogo i dlaczego. Znowu nie wiemy, kto jest za nami, a kto przed nami, kto w jakim kierunku zmierza. Kto jest w natarciu, a kto w odwrocie. Zaraza niech to porwie. Nie pami�tam, czy m�wi�em wam to ju�, ale stwierdzam: �e wojna zawsze przypomina burdel ogarni�ty po�arem�.

� M�wi�e� � przerwa� Geralt. - Dobr� setk� razy.

� O co tutaj si� bij�? - poeta splun�� soczy�cie. - O ja�owce i piachy? Niczym wi�cej wszak�e nie dysponuje ta przepi�kna kraina!

� W�r�d tych, co le�eli w krzach � powiedzia�a Milva � by�y elfy. Komanda Scoia'tael chodz� t�dy, zawsze chodzi�y. T�dy droga im wypada, gdy ochotniki z Dol Blathanna i G�r Sinych ci�gn� do Temerii. Kto� im t� drog� zagrodzi� chce. Tak sobie my�l�.

� Nie jest wykluczone � przyzna� Regis � �e temerskie wojsko robi tu ob�awy na Wiewi�rki. Ale za du�o co� tego wojska w okolicy. Podejrzewam, �e Nilfgaardczycy przeszli jednak Jarug�.

� Te� tak podejrzewam � skrzywi� si� lekko wied�min patrz�c na zachowuj�cego kamienne oblicze Cahira. Trupy, kt�re widzieli�my rano, nosi�y �lady nilfgaardzkiego sposobu wojowania.

� Jedni od drugich nie lepsi � warkn�a Milva, niespodzianie bior�c m�odego Nilfgaardczyka w obron�. - A na Cahira oczu nie ko�, bo�cie teraz obaj jednak� a przedziwn� dol� z��czeni. Jemu �mier�, gdy Czarnym w �apy wpadnie, a ty� niedawno Temerczykom ze stryczka si� urwa�. Pr�no tedy docieka�, jakie wojsko za nami, jakie przed nami, kt�rzy swoi, kt�rzy cudzy, kt�rzy dobrzy, a kt�rzy �li. Nynie wszyscy nasi to wsp�lni niedrugowie, zajedno, jakie barwy nosz�.

� Masz racj�.

� Ciekawe � rzeki Jaskier, gdy nast�pnego dnia znowu utaili si� w jarze, przeczekuj�c kolejn� kawalkad�. - Wojsko cwa�uje po wzg�rzach, a� ziemia dudni, a z do�u, od Jarugi, s�ycha� siekiery. Drwale r�bi� las, jak gdyby nigdy nic. S�yszycie?

� Mo�e to nie drwale � zastanowi� si� Cahir. - Mo�e to te� wojsko? Jakie� saperskie roboty?

� Nie, to drwale � stwierdzi� Regis. - Najwyra�niej nic nie jest w stanie przerwa� eksploatacji angre�skiego z�ota.

� Jakiego z�ota?

� Przyjrzyjcie si� tym drzewom � wampir po raz kolejny przybra� pe�en wy�szo�ci ton wszystkowiedz�cego m�drca pouczaj�cego maluczkich i nierozgarni�tych. Ton taki zdarza�o mu si� przybiera� do�� cz�sto, co troch� Geralta z�o�ci�o.

� Te drzewa � powt�rzy� Regis � to cedry, jawory i sosny angrenskie. Bardzo cenny materia�. Wsz�dzie s� tu bindugi, z kt�rych sp�awia si� pnie w d� rzeki. Wsz�dzie s� wyr�by, a topory stukaj� dzie� i noc. Wojna, kt�r� obserwujemy i s�yszymy, nabiera sensu. Nilfgaard, jak wiecie, opanowa� uj�cie Jarugi, Cintr� i Verden, tak�e G�rne Sodden. W tej chwili r�wnie� prawdopodobnie Brugge i cz�� Dolnego Sodden. To oznacza, �e sp�awiane z Angrenu drewno zaopatruje ju� cesarskie tartaki i stocznie. P�nocne kr�lestwa pr�buj� wi�c wstrzyma� sp�aw, Nilfgaardczycy przeciwnie, chc�, by r�bano i sp�awiano jak najwi�cej.

� A my, jak zwykle, mamy pecha � pokiwa� g�ow� Jaskier. - Bo nam trzeba na Caed Dhu, akuratnie przez Sam �rodek Angrenu i tej drewnianej wojny. Nie ma, cholera, innej drogi?

To samo pytanie, przypomnia� sobie Wied�min, wpatrzony w zachodz�ce nad Jarug� s�o�ce, zada�em Regisowi, gdy tylko �omot kopyt �cich� w oddali, uspokoi�o si� i mogli�my wreszcie wyruszy� w dalsz� drog�.

� Inna droga do Caed Dhu?�� zamy�li� si� wampir � �eby omin�� wzg�rza, zej�� z drogi wojskom? Owszem jest taka droga. Niezbyt wygodna i niezbyt bezpieczna. D�u�sza. Ale wojsk, gwarantuj�, nie napotkamy tam.

� M�w.

� Mo�emy skr�ci� na po�udnie i spr�bowa� przedosta� si� przez depresj� w meandrze Jarugi. Przez Ysgith Znasz Ysgith, wied�minie?

� Znam.

� Przeje�d�a�e� kiedy� przez gr�dy?

� Owszem.

� Spok�j w twoim g�osie � wampir � odchrz�kn�� � zdaje si� �wiadczy�, �e akceptujesz pomys�. C�, jest nas pi�tka, w tym Wied�min, wojownik i �uczniczka. Do�wiadczenie, dwa miecze i �uk. Za ma�o, by stawi� � czo�a nilfgaardzkiemu zagonowi, ale na Ysgith powinno wystarczy�.

Ysgith, pomy�la� Wied�min. Trzydzie�ci kilka mil kwadratowych bagien i b�ot, upstrzonych oczkami jeziorek. I rozdzielaj�ce trz�sawiska mroczne gr�dy, na kt�rych, rosn� dziwaczne drzewa. Jedne maj� pnie pokryte �usk� u nasady bulwiaste jak cebule, smuklej�ce ku g�rze, ku p�askim i g�stym koronom. Inne s� niskie i ko�lawe, siedz� na kupach pokr�conych jak o�miornice korzeni, a na ich go�ych konarach wisz� brody mch�w i wysch�ych bagiennych porost�w. Brody te stale poruszaj� si�, ale to nie wiatr, lecz truj�cy b�otny gaz. Ysgith, czyli Blotniaiti Nazwa "�mierdziuch" by�aby trafniejsza.

A w b�otach, trz�sawiskach, w zaro�ni�tych rz�s� i moczark� stawkach i jeziorkach t�tni �ycie. Bytuj� tam tam tylko bobry, �aby, ��wie i ptactwo wodne. Ysgith roi si� od stworze� znacznie niebezpieczniejszych, wyposa�onych w kleszcze, macki i chwytne odn�a, za pomoc� kt�rych zwyk�y �apa�, kaleczy�, topi� i rozszarpywa�. Stworze� tych jest tyle, �e nikt nigdy nie zdo�a� wszystkich pozna� i sklasyfikowa�. Nawet wied�mini. On sam te� rzadko polowa� w Ysgith i w og�le w Dolnym Angrenie. Kraina by�a ma�o zaludniona, nieliczni mieszkaj�cy na obrze�u bagien ludzie przyzwyczaili si� traktowa� potwory jako element krajobrazu. Mieli przed nimi respekt, ale rzadko przychodzi�o im do g�owy, by wynajmowa� wied�mina, by je t�pi�. Rzadko, ale nie nigdy. Geralt zna� wi�c Ysgith i jego groz�. Dwa miecze i �uk, pomy�la�. I do�wiadczenie, moja wied�mi�ska praktyka. W grupie powinno si� uda�. Zw�aszcza gdy ja pojad� w awangardzie i b�d� mia� baczenie na wszystko. Na przegni�e pnie, kupy wodorost�w, krzaki, k�py traw, ro�liny, nawet orchidee. Bo na Ysgith nawet orchidea czasami tylko wygl�da na kwiat, w rzeczywisto�ci jest jadowitym krabopaj�kiem. Trzeba b�dzie trzyma� Jaskra kr�tko, pilnowa�, by czego� nie dotkn��. Tym bardziej, �e nie brakuje tam ro�lin, lubi�cych uzupe�nia� chlorofilow� diet� kawa�kiem mi�sa. Takich, kt�rych p�dy w kontakcie ze sk�r� dzia�aj� r�wnie skutecznie jak jad krabopaj�ka. No i gaz, oczywi�cie. Truj�cy opar. Trzeba pomy�le� o zas�onach na usta i nos�

� Jak�e wi�c?�� Regis wyrwa� go z zamy�lenia. - Akceptujesz plan?

� Akceptuj�. Ruszajmy.

� Co� mnie w�wczas tkn�o, przypomnia� sobie wied�min, by nie m�wi� reszcie kompanii o projekcie przeprawy przez Ysgith. �eby poprosi� Regisa, by te� si� tym nie � chwali�. Sam nie wiem, dlaczego si� oci�ga�em. Dzisiaj, gdy wszystko r�wno i totalnie si� popieprzy�o, m�g�bym sobie wmawia�, �e zwr�ci�em uwag� na zachowanie Milvy. Na problemy, kt�re miewa�a. Na ewidentne objawy. Ale to nie by�aby prawda. Niczego nie zauwa�y�em, a to, co zauwa�y�em, zlekcewa�y�em. Jak ba�wan. I jechali�my nadal na wsch�d, oci�gaj�c si� ze skr�ceniem ku bagnom.

� Z drugiej strony dobrze, �e si� oci�gali�my, pomy�la�, dobywaj�c miecza i dotykaj�c kciukiem ostrej jak brzytwa klingi. Gdyby�my w�wczas od razu pojechali ku Ysgith, nie mia�bym dzi� tej broni.

Od �witu nie widzieli ani nie s�yszeli �adnych wojsk. Milva jecha�a przodem, daleko przed reszt� kompanii. Regis, Jaskier i Cahir gadali.

� Oby tylko ci druidzi zechcieli si� wysili�, by nam pom�c w sprawie Ciri � martwi� si� poeta. - Zdarza�o mi si� spotyka� druid�w i wierzcie mi, by�y to mruki nieu�yte zdziwacza�e odludki. Mo�e zdarzy� si� tak, �e w og�le nie zechc� z nami gada�, a co dopiero u�ywa� magii.

� Regis � przypomnia� Wied�min � zna kogo� w�r�d tych z Caed Dhu.

� A nie datuje si� aby ta znajomo�� sprzed trzystu lub czterystu lat?

� Jest znacznie m�odsza � zapewni� z zagadkowym u�miechem wampir. - Zreszt�, druidzi s� d�ugowieczni. Stale przebywaj� na powietrzu, w�r�d pierwotnej i nieska�onej przyrody, a to znakomicie wp�ywa na zdrowie. Oddychaj pe�n� piersi�, Jaskier, wype�niaj p�uca le�nymi, powietrzem, te� b�dziesz zdrowy.

� Od tego le�nego powietrza � rzek� z przek�sem Jaskier � nied�ugo sier�ci� porosn�, cholera. Po nocach �ni� mi si� karczma, piwo i �a�nia. A pierwotn� przyrod� niech pierwotna zaraza porwie, pow�tpiewam zreszt� w jej zbawienny wp�yw na zdrowie, zw�aszcza psychiczne. Rzeczeni druidzi s� tu najlepszym przyk�adem, albowiem s� to zdziwaczali pomyle�cy. Maj� absolutnego chyzia na punkcie tej ich przyrody i jej ochrony. Ma�o to razy by�em �wiadkiem, jak zanosili petycje do w�adz? Nie polowa�, drzew nie wycina�, gnoj�wek do rzek nie spuszcza� i temu podobne bzdury. A szczytem g�upoty by�o zjawienie s� ca�ej ich przybranej w jemio�owe wie�ce delegacji u kr�la Ethaina w Cidaris. By�em tam akurat�

� Czego chcieli?�� zaciekawi� si� Geralt.

� Cidaris, jak wiecie, to jedno z kr�lestw, w kt�rym wi�kszo�� ludno�ci utrzymuje si� z rybo��wstwa. Druidzi za��dali, by kr�l nakaza� u�ywa� sieci o okre�lonej wielko�ci ok i surowo kara� tych, kt�rzy b�d� stosowa� sieci o okach mniejszych, ni� nakazane. Ethainowi szcz�ka opad�a, a jemiolarze wyja�nili, �e te oka to jedyny spos�b, by uchroni� zasoby rybne przed wyczerpaniem. Kr�l wyprowadzi� ich na taras, pokaza� morze i opowiedzia�, jak to naj�mielszy z jego �eglarzy p�yn�� kiedy� na zach�d dwa miesi�ce i zawr�ci�, bo s�odka woda ko�czy�a si� na korabiu, a l�du na horyzoncie i �ladu nie by�o. Czy oni, druidzi, wyobra�aj� sobie, zapyta�, �e mo�na wyczerpa� zasoby rybne z takiego morza? Jak najbardziej, potwierdzili jemiolarze, cho� niezawodnie rybo��wstwo morskie najd�u�ej przetrwa jako spos�b pozyskiwania �ywno�ci wprost z natury, to nastanie czas, gdy ryb zabraknie i g��d zajrzy w oczy. Trzeba tedy bezwzgl�dnie �owi� sieciami o wi�kszych okach, chwyta� wyro�ni�te ryby, chroni�c narybek. Ethain spyta�, kiedy to, zdaniem drnid�w, nast�pi ten straszny, g�odowy czas, a oni na to, �e za dwa tysi�ce lat, wed�ug ich prognoz. Kr�l po�egna� ich grzecznie i poprosi�, by wpadli znowu za jakie� tysi�c lat, wtedy si� pomy�li. Jemiolarze �artu nie zrozumieli i zacz�li si� stawia�, wi�c wyrzucono ich za bram�.

� Oni ju� tacy s�, ci druidzi � potwierdzi� Cahir. - U nas, w Nilfgaardzie�

� Tu� mi!�� krzykn�� triumfalnie Jaskier. - U nas, w Nilfgaardzie! Jeszcze wczoraj, gdy nazwa�em ci� Nilfgaardczykiem, to� podskakiwa�, jakby ci� szersze� u��dli�! Ty mo�e zdecyduj si� wreszcie, Cahir, kim jeste�.

� Dla was � wzruszy� ramionami Cahir � musz� by� Nilfgaardczykiem, nic was, jak widz�, nie przekona. Gwoli �cis�o�ci wiedzcie jednak, �e takie miano w Cesarstwie przys�uguje tylko rdzennym mieszka�com stolicy i jej najbli�szych okolic, po�o�onych nad doln� Alb�. M�j r�d wywodzi si� z Vicovaro, a zatem�

� Zamkn�� g�by!�� skomenderowa�a raptownie i ma�o grzecznie jad�ca w awangardzie Milva. Wszyscy zamilkli natychmiast i wstrzymali konie, nauczeni ju�, �e jest to znak, �e dziewczyna widzi, s�yszy lub wyczuwa instynktem co�, co mo�na b�dzie zje��, gdy da si� to podej�� i trafi� strza��. Milva w samej rzeczy przysposobi�a �uk, ale nie zeskoczy�a z siod�a. Nie chodzi�o zatem o polowanie. Geralt zbli�y� si� ostro�nie.

� Dym � powiedzia�a kr�tko.

� Nie widz�.

� Nosem poci�gnij.

W�ch nie myli� �uczniczki, cho� zapach dymu by� nik�y. Nie m�g� to te� by� dym po�aru ani pogorzeliska. Ten dym, skonstatowa� Geralt, pachnia� mi�o. Pochodzi� z ogniska, na kt�rym co� pieczono.

� Ominiemy?�� spyta�a p�g�osem Milva.

� Ale rzuciwszy okiem � odpowiedzia�, zsiadaj�c z klaczy i podaj�c wodze Jaskrowi. - Dobrze b�dzie wiedzie� co omin�li�my. I kogo mamy za plecami. Chod� ze mn�. Reszta niech zostanie w siod�ach. B�d�cie czujni.

Z zaro�li na skraju lasu roztacza� si� widok na rozleg�y wyr�b, na ustawione w r�wne s�gi pnie. Cieniutkie pasemko dymu unosi�o si� w�a�nie spomi�dzy s�g�w. Geralt uspokoi� si� nieco � w zasi�gu wzroku nic si� nie porusza�o, a mi�dzy s�gami za ma�o by�o miejsca, by mog�a si� tam kry� jaka� wi�ksza grupa. Milva te� to spostrzeg�a.

� Nie ma koni � szepn�a. - To nie wojsko. Drwale, widzi mi si�.

� Mnie te�. Ale p�jd� sprawdzi�. Os�aniaj mnie. Gdy zbli�y� si�, ostro�nie klucz�c mi�dzy zwa�ami pni, us�ysza� glosy. Podszed� bli�ej. I bardzo si� zdumia�. Ale s�uch nie zwodzi� go.

� P� placka w kule!

� Ma�a kupa w dzwonki!

� Gwint!

� Akces. Wist! Wy��cie wychodek. O �e� � Ha-ha-ha! Jeno ni�nik z ma�ymi. W mi�tkie trafione! Pierwej prawdziwie usrasz si�, nim ma�� kup� usk�adasz!

� Uwidzim jeszcze. Ni�nika k�ad�. Co, wzi��? Ech, Yazon, pogra�e� jak rzy� kacza!

� Czemu� panny nie po�o�y�, zasra�cze? Ech, wzi��bym pa��

Wied�min, by� mo�e, by�by nadal ostro�ny � ostatecznie w gwinta grywa� mog�o wielu r�norakich osobnik�w, a imi� Yazon te� nosi� moglo wielu. W podniecone glosy karciarzy wdar� si� jednak nagle znany mu dobrze chrapliwy skrzek.

� Rrrr� wa ma�!

� Witajcie, ch�opaki � Geralt wyszed� zza s�gu. - Rad jestem was widzie�. Zw�aszcza znowu w pe�nym sk�adzie, nawet z papug�.

� Jasna cholera!�� Zoltan Chivay z wra�enia upu�ci� karty, po czym szybko zerwa� si� z ziemi, tak gwa�townie, �e siedz�cy na jego ramieniu Feldmarsza�ek Duda zatrzepota� skrzyd�ami i wrzasn�� przestraszony. - Wied�min,�� jak pragn� dobrobytu! Czy te� to fatamorgana? Percival, widzisz to samo co ja?

Percival Schuttenbach, Munro Bruys, Yazon Yarda i Figgs Merluzzo obiegli Geralta i mocno nadwer�yli mu prawic� u�ciskami. A gdy zza zwa��w pni wy�oni�a si� reszta dru�yny, ha�a�liwa rado�� wzmog�a si� odpowiednio.

� Milva! Regis!�� wykrzykiwa� Zoltan, �ciskaj�c wszystkich. - Jaskier, �ywy, cho� z banda�em na �bie! I co powiesz, grajku zatracony, na kolejny melodramatyczny bana�? �ycie, wychodzi, to nie poezja! A wiesz, dlaczego? Bo nie poddaje si� krytyce!

� A gdzie � rozejrza� si� Jaskier � Caleb Stratton?

Zoltan i reszta zamilkli nagle i spowa�nieli.

� Caleb � powiedzia� wreszcie krasnolud, poci�gn�wszy nosem � w ziemi pod brzezink� �pi, daleko od jego ukochanych wierch�w i g�ry Carbon. Jak nas Czarni nad In� dopadli, zbyt wolno nogami przebiera�, lasu nie dobieg�� Wzi�� po �bie mieczem, gdy upad�, sk�uli go rohatynami. No, rozchmurzcie si�, my ju� jego op�akali, do�� b�dzie. Cieszy� si� nam raczej. Wy�cie wszak w komplecie z tumultu w obozie wyszli. Ba, nawet powi�kszy�a si� dru�yna, jak widz�.

Cahir sk�oni� lekko g�ow� pod uwa�nym spojrzeniem krasnoluda, nic nie powiedzia�.

� No, siadajcie � zaprosi� Zoltan. - My tu owieczk� pieczemy. Napotkali�my par� dni temu, samotn� i smutn�, nie dali�my z�� �mierci� zgin��, z g�odu albo w wilczej paszczy, lito�ciwie zar�n�li�my i na straw� przerabiamy. Siadajcie. Ciebie za�, Regis, na stron� na chwilk� poprosz�. Geralt, ty pozw�l r�wnie�.

Za s�giem siedzia�y dwie kobiety. Jedna karmi�a piersi� niemowl�, na widok podchodz�cych odwr�ci�a si� skromnie. Opodal m�oda dziewczyna z owini�t� niezbyt czystymi szmatami r�k� bawi�a si� na piasku z dw�jk� dzieci. T� Wied�min pozna� natychmiast, gdy tylko podnios�a na niego zamglone, oboj�tne oczy.

� Odwi�zali�my j� od wozu, kt�ry ju� si� pali� � wyja�ni� krasnolud. - Ma�o brakowa�o, by jednak sko�czy�a tak, jak chcia� �w zawzi�ty na ni� kap�an. Chrzest ogniowy wszelako� przesz�a. Lizn�� j� p�omie�, przypiek� do �ywego mi�sa. Opatrzyli�my, jak umieli�my, pomazawszy sad�em, ale to si� paprze krzynk�. Cyruliku, je�li m�g�by��

� Bezzw�ocznie.

Gdy Regis chcia� odwin�� opatrunek, dziewczyna zakwili�a, cofaj�c si� i zas�aniaj�c twarz zdrow� r�k�. Geralt zbli�y� si�, by j� przytrzyma�, ale wampir pohamowa� go gestem. Spojrza� g��boko w b��dne oczy dziewczyny, a ta natychmiast uspokoi�a si�, zmi�k�a. G�owa lekko opad�a jej na pier�. Nawet nie drgn�a, gdy Regis ostro�nie odklei� brudn� szmat� i posmarowa� przypieczone rami� ostro i dziwnie pachn�c� ma�ci�.

Geralt odwr�ci� g�ow�, popatrzy� na obie kobiety, na dw�jk� dzieci, potem na krasnoluda. Zoltan chrz�kn��.

� Na baby � wyja�ni� p�g�osem � i t� park� ma�olat�w natrafili�my ju� tu, w Angrenie. Zagubi�o si� toto w ucieczce, samo by�o, zestrachane i g�odne, no to przygarn�li�my, opiekujemy si�. Jako� tak wysz�o.

� Jako� tak wysz�o � powt�rzy� Geralt, u�miechaj�c si� leciutko. - Jeste� niepoprawnym altruist�, Zoltanie Chivay.

� Ka�dy ma jakie� wady. Ty przecie nadal dziewczynie twojej na ratunek spieszysz.

� Nadal. Cho� sprawy si� pokomplikowa�y.

� Przez tego Nilfgaardczyka, co dawniej za tob� �ledzi�, a teraz do kompanii doszlusowa�?

� Cz�ciowo. Zoltan, sk�d s� ci uciekinierzy? Przed kim uciekali? Przed Nilfgaardem czy Wiewi�rkami?

� Ci�ko wymiarkowa�. Dzieciaki g�wno wiedz�, baby jako� ma�o rozmowne i bocz� si� nie wiedzie� czemu. Zaklniesz przy nich, wzgl�dnie pierdniesz, jak te buraki czerwieniej�� Niewa�ne. Ale spotkali�my innych zbieg�w, drwali, od nich wiemy, �e grasuje tu Nilfgaard. Starzy nasi znajomi chyba, zagon, kt�ry od zachodu nadci�gn��, zza Iny. Ale s� tu te� podobno oddzia�y, kt�re przysz�y od po�udnia. Zza Jarugi.

� A z kim walcz�?

� To jest zagadka. Drwale m�wili o armii, kt�rej jaka� Bia�a Kr�lowa przewodzi. Owa kr�lowa Czarnych bije. Podobno nawet na tamten brzeg Jarugi si� zapuszcza ze swym wojskiem, na cesarskie ziemie nosi ogie� i miecz.

� O jakie wojska mo�e chodzi�?

� Nie mam przedstawienia � Zoltan podrapa� si� w ucho. - Widzisz, co dnia jacy� zbrojni kopytami tu dukty orz�, ale nie pytamy, kto oni. W krzaki si� chowamy�

Rozmow� przerwa� Regis, kt�ry upora� si� z poparzonym ramieniem dziewczyny.

� Opatrunek trzeba codziennie zmienia� � powiedzia� do krasnoluda. - Zostawiam wam ma�� i tiul, kt�ry nie lepi si� do oparzeliny.

� Dzi�ki, cyruliku.

� R�ka si� jej zagoi � powiedzia� cicho wampir, patrz�c na wied�mina. - Z czasem nawet blizna zniknie z m�odej sk�ry. Gorzej z tym, co dzieje si� w g�owie tej nieszcz�snej. Tego moje ma�ci nie wykuruj�.

Geralt milcza�. Regis wytar� r�ce szmatk�.

� Fatum albo przekle�stwo � powiedzia� p�g�osem. - M�c wyczuwa� we krwi chorob�, ca�� istot� choroby, a nie potrafi� wyleczy�

� Ano � westchn�� Zoltan � sk�r� �ata� to jedno, ale gdy rozum popsowany, nie poradzi si� nic. Jeno dba� a opiekowa� si� Dzi�ki ci za pomoc, cyruliku. Ty, jak widz�, te� do wied�minowej kompanii si� przy��czy�e�?

� Jako� tak wysz�o.

� Hmm � Zoltan pog�adzi� brod�. - I k�dy� to zamiarujecie Ciri szuka�?

� Idziemy na wsch�d, na Caed Dhu, do druidzkiego kr�gu. Liczymy na pomoc druid�w�

� Znik�d pomocy � odezwa�a si� d�wi�cznym, metalicznym g�osem siedz�ca pod s�giem dziewczyna z zabanda�owanym ramieniem. - Znik�d pomocy. Tylko krew. - I ogniowy chrzest. Ogie� oczyszcza. Ale i zabija.

Regis mocno chwyci� za rami� os�upia�ego Zoltana, gestem nakaza� mu milczenie. Geralt, kt�ry wiedzia�, co to jest hipnotyczny trans, milcza� i nie porusza� si�.

� Kto krew rozlewa� i kto krew pi� � m�wi�a dziewczyna, nie podnosz�c g�owy � ten krwi� zap�aci. Trzy dni nie min�, jedno umrze w drugim, a wtedy co� umrze w ka�dym. Po trochu b�d� umiera�, po troszeczku� A gdy w ko�cu zetr� si� chodaki �elazne i wyschn� �zy, wtedy umrze ta reszteczka, kt�ra zostanie. Umrze nawet to, co nigdy nie umiera.

� M�w � powiedzia� cicho i �agodnie Regis. - M�w, co widzisz.

� Mg��. Wie�e we mgle. To jest Wie�a Jask�ki� Na jeziorze, kt�re skuwa l�d.

� Co jeszcze widzisz?

� Mg��.

� Co czujesz?

� B�l�

Regis nie zd��y� zada� nast�pnego pytania. Dziewczyn na szarpn�a g�ow�, zakrzycza�a dziko, zakwili�a. Gdy podnios�a oczy, faktycznie by�a w nich ju� tylko mg�a.

Zoltan, przypomnia� sobie Geralt, wci�� wodz�c palcami po pokrytym runami brzeszczocie, po tym wydarzeniu nabra� do Regisa respektu, porzuci� familiarny ton, kt�rym zwyk� by� zwraca� si� do cyrulika. Zgodnie z pro�b� Regisa, nie powiedzieli pozosta�ym ani s�owa o dziwnym wydarzeniu. Wied�min niezbyt si� tym wszystkim przej��. Widywa� ju� podobne transy i sk�ania� si� ku pogl�dowi, �e gadanina zahipnotyzowanych nie by�a wieszczeniem, lecz powtarzaniem przechwyconych my�li i pod�wiadomych sugestii hipnotyzera. Co prawda, w tym przypadku nie by�a to hipnoza, lecz wampirzy urok, i Geralt troch� zastanawia� si�, co te� jeszcze zauroczona dziewczyna wychwyci�aby z my�li Regisa, gdyby trans trwa� d�u�ej.

� Przez p� dnia w�drowali razem z krasnoludami i ich podopiecznymi. Potem Zoltan Chivay zatrzyma� poch�d i wzi�� wied�mina na stron�.

� Trzeba si� rozsta� � o�wiadczy� kr�tko. - My�my, Geralt, podj�li decyzj�. Na p�nocy niebieszczy si� ju� Mahakam, ta za� dolina wprost w g�ry wiedzie. Do�� przyg�d. Wracamy do swoich. Pod g�r� Carbon.

� Rozumiem.

� Mi�o, �e chcesz rozumie�. �ycz� ci szcz�cia, tobie i twojej kompanii. Dziwnej kompanii, o�miel� si� zauwa�y�.

� Chc� mi pom�c � rzek� cicho Wied�min. - To dla mnie co� nowego. Dlatego postanowi�em nie docieka� pobudek.

� M�drze � Zoltan �ci�gn�� z plec�w sw�j krasnoludzki sihill w pochwie z laki, omotanej kocimi sk�rkami. - Masz, bierz. Nim si� nasze drogi rozejd�.

� Zoltan�

� Nie gadaj, tylko bierz. My w g�rach t� wojn� przesiedzimy, na nic nam �elazo. Ale przyjemnie b�dzie nieraz przy piwie wspomnie�, �e kuty w Mahakamie sihill w dobrym r�ku i w dobrej sprawie �wiszczy. �e nie zha�bi si�. A i ty, gdy t� kling� krzywdzicieli twojej Ciri b�dziesz p�ata�, p�atnij cho� jednego za Caleba Strattona. I wspomnij Zoltana Chivaya i krasnoludzkie ku�nie.

� Mo�esz by� pewien � Geralt przyj�� miecz, przewiesi� go przez plecy. - Mo�esz by� pewien, �e b�d� wspomina�. Na tym parszywym �wiecie, Zoltanie Chivay, dobro, uczciwo�� i prawo�� mocno zapadaj� w pami��.

� A i owszem � krasnolud zmru�y� oczy. - Dlatego ja nie zapomn� ani ciebie i maruder�w na le�nej por�bie, ani Regisa i podkowy w �arze. Je�li za� chodzi o wzajemno�� pod tym wzgl�dem�

Zawiesi� g�os, chrz�kn��, charkn�� i splun��.

� My�my, Geralt, obrobili kupca pod Dillingen. Bogacza, co si� na hayekarskim handlu upas�. Gdy za�adowa� z�oto i klejnoty na w�z i z miasta ucieka�, zasadzili�my si� na niego. Jako lew maj�tku broni�, pomocy wzywa�, wi�c razy kilka obuszkiem w czerep wzi�� i potem ju� spokojny by� i cichutki. Pami�tasz kuferki, kt�re�my taszczyli, na wozie wie�li, a na koniec nad rzeczk� O w ziemi zaryli? Tam w�a�nie by�o zrabowane havekarskie dobro. Z�odziejski �up, na kt�rym nasz� przysz�o�� zamiarujemy pobudowa�.

� Dlaczego mi to m�wisz, Zoltan?

� Bo ciebie, jak mniemam, oszuka�cze pozory zwiod�y nie tak dawno. To, co za dobro i prawo�� mia�e�, okaza�o � si� pod�ym i niegodziwym pod �adn� mask�. Ciebie �atwo oszuka�, wied�minie, bo ty nie dociekasz pobudek. Ale ja nie chc� ci� oszukiwa�. Tedy nie patrz na te baby i dzieci� nie miej krasnoluda, kt�ry przed tob� stoi, za prawego i szlachetnego. Stoi przed tob� z�odziej, rabu�, a mo�e i morderca. Bo nie wykluczam, �e obity hayekar skapia� w rowie przy dillinge�skim go�ci�cu.

Milczeli d�ugo, patrz�c na dalekie, ton�ce w chmurach g�ry na p�nocy.

� Bywaj, Zoltan � rzek� wreszcie Geralt. - By� mo�e si�y, w istnienie kt�rych powoli przestaj� w�tpi�, pozwol� nam si� jeszcze kiedy� spotka�. Chcia�bym, by tak by�o. Chcia�bym m�c przedstawi� ci Ciri, chcia�bym, by mog�a ci� pozna�. Ale nawet je�li si� nie uda, wiedz, �e nie zapomn� ci�. Bywaj, krasnoludzie.

� Podasz mi r�k�? Z�odziejowi i bandycie?

� Bez wahania. Bo mnie ju� nie tak �atwo oszuka� Jak niegdy�. Cho� nie dociekam pobudek, poma�u ucz� si� sztuki zagl�dania pod maszkary.

Geralt machn�� sihillem i przeci�� w po�owie przelatuj�c� obok �m�.

Po rozstaniu z Zoltanem i jego grup�, przypomnia� sobie, nadybali�my w lasach grup� w�druj�cych ch�op�w. Cz�� na nasz widok pierzch�a, ale kilku Milva powstrzyma�a, gro��c im �ukiem. Ch�opi, jak si� okaza�o, byli do niedawna je�cami Nilfgaardczyk�w. Zap�dzono ich do wyr�bu cedr�w, ale przed kilkom dniami stra�nik�w zaatakowa� i rozbi� jaki� oddzia� i wyzwoli� ich. Teraz wracali do dom�w. Jaskier upar� si�, by wyja�ni�, kim byli owi wyzwoliciele, indagowa� ostro i dociekliwie.

� Owi wojacy � powt�rzy� ch�op � Bia�ej Kr�lowej s�u��. Gromi� Czarnych, �e hej! Powiadali, �e s� jako goryle na ty�ach wra�ych.

� Jako kto?

� Przecie m�wi�. Jako goryle.

� Goryle, psiakrew � Jaskier skrzywi� si� i machn�� r�k�. - Oj, ludzie, ludzie� Jakie znaki, pyta�em, owo wojsko nosi�o?

� Rozmaite, panie. Osobliwie konni. Piechota zasi� takie krasne co�.

Ch�op wzi�� patyk i wyskroba� na piasku kszta�t rombu.

� Raut � zdziwi� si� oblatany w heraldyce Jaskier. - Nie temerska lilia, ale raut. God�o Rivii. Ciekawe. Do Rivii st�d dobre dwie�cie mil. Nie wspominam ju� o fakcie, �e armia Lyrii i Rivii zosta�a ca�kowicie unicestwiona podczas walk o Dol Angra i pod Aldersbergiem, a kraj okupuje Nilfgaard. Nic z tego nie rozumiem!

� To normalne � uci�� Wied�min. - Do�� gadania. W drog�.

� Ha!�� krzykn�� poeta, kt�ry ca�y czas rozmy�la� i analizowa� wydobyte od ch�op�w informacje. - Po�apa�em si�! Nie goryle, ale gerylasi! Partyzantka! Na ty�ach wroga, uwa�acie?

� Uwa�amy � kiwn�� g�ow� Cahir. - Jednym s�owem, na tych terenach dzia�a partyzantka Nordling�w. Jakie� oddzia�y, zapewne sformowane z resztek wojsk Lyrii i Rivii, rozbitych w po�owie lipca pod Aldersbergiem. S�ysza�em o tej bitwie, gdy by�em u Wiewi�rek.

� Wie�� uwa�am za pocieszaj�c� � o�wiadczy� Jaskier, dumny, �e to jemu uda�o si� rozszyfrowa� zagadk� o gorylach. - Nawet je�li ch�opom pomyli�y si� heraldyczne god�a, to raczej nie mamy do czynienia z armi� Temerii. A nie s�dz�, by do ryskich gerylas�w dotar�a ju� wie�� o dw�ch szpiegach, kt�rzy niedawno tajemniczo zbiegli spod szubienicy marsza�ka Vissegerda. Gdyby�my napatoczyli si� na tych partyzant�w, mamy szans� si� wy�ga�.

� Mo�na na to liczy� � powiedzia� Geralt, uspokajaj�c brykaj�c� P�otk�. - Ale, szczerze m�wi�c, wola�bym si� nie napatoczy�.

� To wszak�e twoi rodacy, wied�minie � rzek� Regis. - Przecie� nazywaj� ci� Geraltem z Rivii.

� Poprawka � odrzek� zimno. - To ja sam si� tak nazywam, �eby by�o �adniej. Imi� z takim dodatkiem budzi u moich klient�w wi�ksze zaufanie.

� Pojmuj� � u�miechn�� si� wampir. - Dlaczego jednak wybra�e� w�a�nie Rivi�?

� Ci�gn��em patyki, oznaczone r�nymi d�wi�cznymi nazwami. Zasugerowa� mi t� metod� m�j wied�mi�aki preceptor. Nie od razu. Dopiero w�wczas, gdy upar�em si� przybra� nazwisko Geralt Roger Eryk du Haute-Bellegarcie. Vesemir uzna� to za �mieszne, pretensjonalne i krety�skie. Zdaje si�, �e mia� racj�.

Jaskier parskn�� g�o�no, wymownie patrz�c na wampira i Nilfgaardczyka.

� Moje wielocz�onowe nazwisko � rzek� nieco ura�ony spojrzeniem Regis � jest nazwiskiem prawdziwym. I zgodnym z wampirz� tradycj�.

� Moje r�wnie� � pospieszy� z wyja�nieniem Cahir. - Mawr to imi� mojej matki, a Dyffryn pradziadka. I nie ma w tym nic �miesznego, poeto. A ty sam, ciekawo��, jak si� nazywasz? Przecie� Jaskier to oczywisty pseudonim.

� Nie mog� u�ywa� i zdradza� prawdziwego nazwiska � odrzek� tajemniczo bard, zadzieraj�c dumnie nos. - Jest zbyt s�ynne.

� A mi� � w��czy�a si� nagle do rozmowy Milva, od d�u�szego czasu ponura i milcz�ca � srodze �li�o, gdy mi� spieszczali na Maja, Mania albo Marilka. Gdy kto� takie imi� s�yszy, zara duma, �e wolno po ty�ku klepa�.

Ciemnia�o. �urawie odlecia�y, ich tr�bienie ucich�o w oddali. Uciszy� si� wiaterek, wiej�cy od wzg�rz. Wied�min schowa� sihill do pochwy.

To by�o dzi� rano. Dzi� rano. A po po�udniu zacz�a si� afera.

Mogli�my zacz�� podejrzewa� wcze�niej, pomy�la�. Ale kto z nas, opr�cz Regisa, zna� si� na takich sprawach? Owszem, wszyscy zauwa�yli, �e Milva cz�sto wymiotuje o �wicie. Ale jedli�my nieraz takie rzeczy, �e wszystkim flaki si� przewraca�y. Jaskier te� rzyga� raz czy dwa razy, a Cahir kiedy� dosta� takiej sraczki, �e przerazi� si�, i� z�apa� czerwonk�. To za�, �e dziewczyna co i rusz z�azi z siod�a i chodzi w krzaki, bra�em za przezi�bienie p�cherza�

Ba�wan by�em.

Regis, wydaje si�, domy�la� si� prawdy. Ale milcza�. Milcza� do chwili, gdy nie m�g� ju� d�u�ej milcze�. Gdy zatrzymali�my si� na biwak w opuszczonym drwalskim sza�asie, Milva odci�gn�a go w las, rozmawia�a z nim do�� d�ugo i momentami do�� g�o�no. Wampir wr�ci� z lasu sam. Warzy� i miesza� jakie� zio�a, potem nagle wezwa� nas wszystkich do sza�asu. Zacz�� ogr�dkowo, swym denerwuj�cym mentorskim tonem.

� Zwracam si� do wszystkich � powt�rzy� Regis. - Stanowimy wszak�e dru�yn� i ponosimy wzajemn� odpowiedzialno��. Niczego nie zmienia tu fakt, �e najprawdopodobniej nie ma w�r�d nas tego, kt�ry ponosi odpowiedzialno�� najwy�sz�. Bezpo�redni�, �e si� tak wyra��.

� Wyra�aj si� ja�niej, do cholery � zdenerwowa� si� Jaskier. - Dru�yna, odpowiedzialno�� Co jest Milvie? Na co jest chora?

� To nie jest choroba � powiedzia� cicho Cahir.

� Przynajmniej nie w �cis�ym znaczeniu tego s�owa � potwierdzi� Regis. - Dziewczyna jest w ci��y.

Cahir kiwn�� g�ow� na znak, �e si� domy�la�. Jaskier natomiast os�upia�. Geralt zagryz� wargi.

� Kt�ry miesi�c?

� Odm�wi�a mi, i to w do�� niegrzecznej formie, podania jakiejkolwiek daty, w tym i daty ostatniej miesi�czki. Ale ja si� na tym znam. To b�dzie dziesi�ty tydzie�.

� Poniechaj wi�c patetycznych odwo�a� do odpowiedzialno�ci bezpo�redniej � powiedzia� pos�pnie Geralt � to �aden z nas. Je�li mia�e� pod tym wzgl�dem jakiekolwiek w�tpliwo�ci, niniejszym je rozwiewam. Mia�e� jednak bezwzgl�dn� racj�, m�wi�c o odpowiedzialno�ci zbiorowej. Ona jest teraz z nami. Nagle wszyscy awansowali�my do roli m��w i ojc�w. S�uchamy w napi�ciu, co powie medyk.

� Porz�dne, regularne od�ywianie si� � zacz�� wyliczanie Regis. - �adnych stres�w. Zdrowy sen. A nied�ugo koniec z jazd� konn�.

Wszyscy milczeli d�ugo.

� Zrozumieli�my � rzek� wreszcie Jaskier. - Mamy problem, panowie m�owie i ojcowie.

� Wi�kszy, ni� my�licie � powiedzia� wampir. - Lub mniejszy. Wszystko zale�y od punktu widzenia.

� Nie rozumiem.

� A powiniene� � mrukn�� Cahir.

� Za��da�a � podj�� po ma�ej chwili Regis � bym przyrz�dzi� i da� jej pewien silnie i radykalnie dzia�aj�cy� medykament. Uwa�a to za remedium na k�opot. Jest zdecydowana.

� Da�e�?

Regis u�miechn�� si�.

� Bez porozumienia z innymi ojcami?

� Lek, o kt�ry ona prosi � odezwa� si� cicho Cahir � nie jest cudownym panaceum. Mam trzy siostry, wiem, co m�wi�. Ona, zdaje si�, my�li, �e z wieczora wypije odwar, a nazajutrz ruszy z nami w dalsz� drog�. Nie z tego. Przez jakie� dziesi�� dni nie ma co nawet marzy� o tym, by zdo�a�a usiedzie� na koniu. Zanim podasz jej ten lek Regis, musisz jej o tym powiedzie�. A poda� medykament mo�esz jej dopiero wtedy, gdy znajdziemy dla niej ��ko. Czyste ��ko.

� Zrozumia�em � kiwn�� g�ow� Regis. - Jeden g�os za. A ty, Geralt?

� Co, ja?

� Moi panowie � wampir powi�d� po nich swymi ciemnymi oczami. - Nie udawajcie, �e nie rozumiecie.

� W Nilfgaardzie � powiedzia� Cahir, czerwieniej�c i opuszczaj�c g�ow� � o takich sprawach decyduje wy��cznie kobieta. Nikt nie ma prawa wp�ywa� na jej decyzj�. Regis powiedzia�, �e Milva jest zdecydowana na� medykament. Tylko dlatego, wy��cznie dlatego zacz��em niechc�cy my�le� o tym jako o fakcie dokonanym. I o skutkach tego faktu. Ale ja jestem cudzoziemcem, nie znaj�cym� Nie powinienem si� w og�le odzywa�. Przepraszam was.

� Za co?�� zdziwi� si� trubadur. - Czy ty nas masz za dzikus�w, Nilfgaardczyku? Za prymitywne plemiona, stosuj�ce si� do jakich� szama�skich tabu? To oczywiste, �e tylko kobieta mo�e podj�� tak� decyzj�, to jej niezbywalne prawo. Je�li Milva decyduje si� na�

� Zamknij si�, Jaskier � warkn�l Wied�min. - Zamknij si�, bardzo ci� prosz�.

� Uwa�asz inaczej?�� uni�s� si� poeta. - Chcia�by� jej zakaza� albo�

� Zamknij si�, do cholery, bo nie r�cz� za siebie! Regis, ty, jak mi si� zdaje, przeprowadzasz w�r�d nas co� w rodzaju plebiscytu. Po co? To ty jeste� medykiem. �rodek, o kt�ry ona prosi� Tak, �rodek, s�owo medykament jako� mi nie le�y� Tylko ty mo�esz jej ten �rodek przyrz�dzi� i da�. I zrobisz to, gdy poprosi ponownie. Nie odm�wisz.

� �rodek ju� przyrz�dzi�em � Regis pokaza� wszystkim male�k� buteleczk� z ciemnego szk�a. - Je�li poprosi ponownie, nie odm�wi�. Je�li poprosi ponownie.

� O co wi�c chodzi? O nasz� jednomy�lno��? O powszechn� akceptacj�? Tego oczekujesz?

� Dobrze wiesz, o co chodzi � rzek� wampir. - Doskonale czujesz, co nale�y zrobi�. Ale poniewa� pytasz, odpowiem. Tak, Geralt, o to w�a�nie chodzi. Tak, to w�a�nie nale�y zrobi�. Nie, to nie ja tego oczekuj�.

� Czy mo�esz m�wi� ja�niej?

� Nie, Jaskier � odrzek� wampir. - Ja�niej ju� nie mog�. Tym bardziej, �e nie ma potrzeby. Prawda, Geralt?

� Prawda � Wied�min opar� czo�o na z��czonych d�oniach. - Tak, psiakrew, prawda. Ale dlaczego patrzysz na mnie? Ja mam to zrobi�? Ja tego nie umiem. Nie potrafi�. Kompletnie nie nadaj� si� do tej roli� Kompletnie, rozumiecie?

� Nie � zaprzeczy� Jaskier. - Kompletnie nie rozumiemy. Cahir? Czy ty rozumiesz?

Nilfgaardczyk spojrza� na Begisa, potem na Geralta.

� Chyba tak � powiedzia� wolno. - Tak s�dz�.

� Aha � kiwn�� g�ow� trubadur. - Aha. Geralt zrozumia� w lot, Cahir s�dzi, �e rozumie. Ja w oczywisty spos�b wymagam o�wiecenia, ale najpierw rozkazuje mi si� milcze�, potem s�ysz�, �e nie ma potrzeby, bym rozumia�. Dzi�kuj�. Dwadzie�cia lat w s�u�bie poezji, dostateczniej d�ugo, by wiedzie�, �e s� rzeczy, kt�re albo rozumie si� w lot, nawet bez s��w albo nigdy si� ich nie zrozumie.

Wampir u�miechn�� si�.

� Nie znam nikogo � powiedzia� � kto potrafi�by pi�kniej to uj��.

�ciemnia�o zupe�nie. Wied�min wsta�. Raz kozie �mier�, pomy�la�. Nie uciekn� przed tym, Nie ma co d�u�ej zwleka�. Trzeba to zrobi�. Trzeba i koniec.

Milva siedzia�a samotnie obok male�kiego ogniska, kt�re rozpali�a w lesie, w wykrocie, z dala od drwalskiego sza�asu, w kt�rym nocowa�a reszta kompanii. Nie drgn�a, s�ysz�c jego kroki. Zupe�nie, jakby si� go spodziewa�a. Posun�a si� tylko, robi�c mu miejsce na zwalonym pniaku.

� No i co?�� rzek�a ostro, nie czekaj�c, a� on powie cokolwiek. - Narobi�o si�, h�?

Nie odpowiedzia�.

� Ani� przypuszcza�, gdy�my wyruszali, co? Gdy� mi� do kompanii bra�? Duma�e� sobie, co z tego, �e chamka, �e g�upia wsiowa dziewucha? Pozwoli�e� jecha�. Pogada�, duma�e�, w drodze z ni� o m�dro�ciach nie pogadasz, ale mo�e si� przyda�. Ona zdrowa, krzepka rzepa, z �uku szyje, rzyci w siodle nie odparzy, a niebezpiecznie si� zrobi, nie zesmrodzi si� w gacie, b�dzie z niej po�ytek. A pokaza�o si�, �e nie po�ytek, jeno zawada. K�oda u nogi. Rozebra�o g�upi� dziewk� i�cie na dziewczy�sk� mod��!

� Dlaczego pojecha�a� ze mn�? - spyta� cicho. - Dlaczego nie zosta�a� w Brokilonie? Przecie� wiedzia�a��

� Wiedzia�am � przerwa�a szybko. - Przecie w�r�d driad by�am, a one w mig poznaj�, co dziewce jest, nie zataisz przed nimi. Pr�dzej si� pozna�y, ni�li ja sama� Alem nie spodziewa�a si�, �e mnie tak rych�o s�abo�� dopadnie. Duma�am, b�dzie okazja, wypij� sporyszu albo innego odwaru, ani si� spostrze�esz, ani wymiarkujesz�

� To nie takie proste.

� Wiem. Wampir mi to rzek�. Za d�ugo zw��czy�am, medytowa�am, waha�am si�. Teraz g�adko nie p�jdzie�

� Nie to mia�em na my�li.

� Zaraza � powiedzia�a po chwili. - Podumaj tylko. Jaskra w odwodzie mia�am! Bom baczy�a, �e on min� nadrabia, ale przecie mi�tki, s�aby, do trudu nie nawyk�y, tylko patrze�, jak dalej i�� nie zdo�a i mus go b�dzie ostawi�. Duma�am, b�dzie �le, wr�c� z Jaskrem� A tu masz: Jaskier chwat, a ja�

G�os za�ama� jej si� nag�e. Geralt obj�� j�. I z miejsca wiedzia�, �e by� to gest, aa kt�ry czeka�a, kt�rego ogromnie potrzebowa�a. Szorstko�� i twardo�� brokilonskiej �uczniczki znik�y momentalnie, zosta�a dr��ca, delikatna mi�kko�� przera�onej dziewczyny. Ale jednak to ona przerwa�a przed�u�aj�ce si� milczenie.

� Take� mi i wtedy rzek�� W Broklionie. �e potrzebowa�a b�d� ramienia. �e w noc b�d� krzycze�, w ciemno�� Jeste� tu, czuj� twoje rami� pod�e mego� A krzycze� wci�� si� chce� Jejku, jej� Czemu dr�ysz?

� Nic. Wspomnienie.

� Co ze mn� b�dzie?

Nie odpowiedzia�. Pytanie nie by�o skierowane do niego.

� Tatko mi raz pokaza�� U nas nad rzek� taka czarna osa �yje, co w �yw� g�sienic� jaja sk�ada. Z jaj osi�ta si� l�gn�, g�sienic� za �ywo zjadaj�� Od �rodka� Teraz we mnie takie co� siedzi. We mnie, wewn�trz, w moim w�asnym brzuchu. Ro�nie, wci�� ro�nie i za �ywo mnie ze�re�

� Milva�

� Maria. Jestem Maria, nie Milva. Jaka ze mnie Kania? Kwoka z jajem jestem, nie Kania� Milva z driadami �mia�a si� na pobojowisku, wyrywa�a strza�y z okrwawionych trup�w, dobrej brzechwie nie przepada� przecie, �al dobrego grotu! A je�li kt�ry dycha� jeszcze, piersiami robi�, to no�em po gardle! Na taki los zdrad� wodzi�a tamtych ludzi Milva i �mia�a si� Ich krew wola teraz. Tamta krew, jak osi jad, �re teraz Mari� od �rodka. Maria p�aci za Milv�.

Milcza�. G��wnie dlatego, �e nie wiedzia�, co powiedzie�. Dziewczyna silniej opar�a si� o jego rami�.

� Wiod�am do Brokilonu komando � powiedzia�a cicho. - Na Wypalankach to by�o, w czerwcu, w niedziel� przed Sob�tk�. Zgonili nas, by�a bitka, uszli�my w siedem koni pi�ciu elf�w, jedna elfka i ja. Do Wst��ki z p� mili, ale konni za nami, konni przed nami, dooko�a �ma, m�aka, bagno� Noc� skryli�my si� w �ozinie, odetchn�� trza by�o da� koniom i sobie. Wtedy to elfka rozdzia�a si� bez s�owa, pok�ad�a� a pierwszy elf do niej� Mnie zmrozi�o, ani wiem, co czyni� Odej��, zali udawa�, �e nie widz�? Krew mi w skroniach wali, a ona m�wi nagle: "Kto wie, co jutro b�dzie? Kto Wst��k� przejdzie, a kto ziemi� ob�api? En'ca minne." Tak rzek�a: male�ko mi�o�ci. Tylko tak rzecze, mo�na zwyci�y� �mier�. I strach. Oni si� bali, ona si� ba�a, i ja si� ba�am� I rozdzia�am si� tako� i pok�ad�am opodal, derk� sobie pod plecy pod�cieli�am� Gdy mnie pierwszy obj��, z�by zwar�am, bom niegotowa by�a, przera�ona i sucha� Ale on m�dry by�, przecie elf, z pozoru jeno m�odzik� M�dry� Czu�y� Mchem pachnia�, trawami i ros�� Ku drugiemu sama ramiona wyci�g�am� Z ch�ci�� Male�ko mi�o�ci? Bies jeden wie, ile w tym by�o mi�o�ci, a ile strachu, ale strachu by�o wi�cej tegom pewna� Bo mi�o�� udawana by�a, cho� dobrze, ale udawana przecie, jako w jarmarcznej igrze, jako w jace, bo tam, je�li aktorowie zdolni, to wnet zapominasz, co udawaniem, a co prawd�. A strach by�. Prawdziwie by�.

Milcza�.

� A �mierci tako� nie uda�o si� nam pokona�. O �wicie dw�ch ubili, zanime�my brzegu Wst��ki doszli. Z tych trzech, co prze�yli, �adnegom wi�cej na oczy nie widzia�a. Matula moja powiada�a, �e dziewka zawsze wie, czyj owoc w �ywocie nosi� Ale ja nie wiem. Ja nawet i ich tamtych elf�w nie zna�am, jak mi wiedzie�? Powiedz, jak?

Milcza�. Pozwala� ramieniu, by m�wi�o za niego.

� A zreszt� po co mi to wiedzie�. Wampir wnet sporyszu nagotowi� Przyjdzie wam ostawi� nmie gdzie w jakiej wsi� Nie, nie gadaj nic, milcz. Ja wiem, jaki� ty. Ty nawet twej narowistej koby�y nie porzucisz, nie ostawisz, na inn� nie wymienisz, cho� odgra�asz si� ci�giem. Ty� nie z takich, co ostawiaj�. Ale teraz mus. Po sporyszu na kulbace nie usiedz�. Ale i to wiedz, �e gdy ozdrowiej�, rusz� za wami w �lad. Bo chcia�abym, by� twoj� Ciri odnalaz�, wied�minie. By� j� z moj� pomoc� odnalaz� i odzyska�.

� To dlatego pojecha�a� ze mn� � powiedzia�, tr�c czo�o. - Dlatego.

Opu�ci�a g�ow�.

� Dlatego w�a�nie pow�drowa�a� ze mn� � powt�rzy�. - Wyruszy�a�, by pom�c w ratowaniu cudzego dziecka. Chcia�a� p�aci�. Sp�aci� d�ug, kt�ry ju� w�wczas, wyruszaj�c, zamierza�a� zaci�gn�� Cudze dziecko za w�asne. A ja obieca�em ci pomoc w potrzebie. Milva, ja nie potrafi� ci pom�c. Wierz mi, nie potrafi�.

Tym razem ona milcza�a. On nie m�g�. Czu�, �e nie wolno.

� Wtedy, w Brokilonie, ja zaci�gn��em wobec ciebie d�ug i przyrzek�em, �e go sp�ac�. Nierozs�dnie. G�upio. Okaza�a� mi pomoc w chwili, gdy bardzo pomocy potrzebowa�em. Nie spos�b sp�aci� takiego d�ugu. Nie mo�na zap�aci� za co�, co nie ma ceny. Niekt�rzy twierdz�, �e ka�da, absolutnie ka�da rzecz na �wiecie ma swoj� cen�. To nieprawda. S� rzeczy, kt�re ceny nie maj�, s� bezcenne. Naj�atwiej pozna� takie rzeczy po tym, �e raz utracone, s� utracone na zawsze. Sam straci�em wiele takich rzeczy. Dlatego dzi� nie potrafi� ci pom�c.

� Wla�nie pomog�e� � odrzek�a, bardzo spokojnie. - Nawet nie wiesz, jak mi pomog�e�, teraz odejd�, prosz�. Zostaw mnie sam�. Odejd�, wied�minie. Odejd�, zanim do ko�ca rozwalisz m�j �wiat.

Gdy o brzasku ruszyli w dalsz� drog�, Milva pojecha�a przodem, spokojna i u�miechni�ta. A kiedy jad�cy za ni� Jaskier zacz�� brzd�ka� na lutni, pogwizdywa�a w tak t melodii.

Geralt i Regis zamykali poch�d. W pewnym momencie wampir spojrza� na wied�mina, u�miechn�� si�, pokiwa� g�ow� z uznaniem i podziwem. Bez s�owa. Potem wyci�gn�� ze swej medycznej torby male�k� buteleczk� z ciemnego szk�a, pokaza� j� Geraltowi. U�miechn�� si� znowu i cisn�� buteleczk� w krzaki.

Wied�min milcza�.

Gdy zatrzymali si�, by napoi� konie, Geralt odci�gn�� Regisa w ustronne miejsce.

� Zmiana plan�w � zakomunikowa� sucho. - Nie jedziemy przez Ysgith.

Wampir milcza� przez chwil�, wierc�c go czarnymi oczami.

� Gdybym nie wiedzia� � rzek� wreszcie � �e jako Wied�min l�kasz si� jedynie zagro�e� rzeczywistych, pomy�la�bym, �e przej��e� si� niedorzecznym gadaniem nienormalnej.

� Ale wiesz. Wi�c pomy�lisz logiczniej.

� Owszem. Chcia�bym jednak zwr�ci� tw� uwag� na dwie sprawy. Po pierwsze, stan, w jakim znajduje si� Milva, to nie choroba ani upo�ledzenie. Dziewczyna musi oczywi�cie o siebie dba�, ale jest ca�kowicie zdrowa i w pe�ni sprawna. Powiedzia�bym, nawet sprawniejsza. Hormony�

� Porzu� mentorski i zabarwiony wy�szo�ci� ton � przerwa� Geralt. - Bo zaczyna on dzia�a� mi na nerwy.

� To by�a pierwsza sprawa � przypomnia� Regis � z dw�ch, kt�re zamierza�em poruszy�. Oto druga: gdy Milva dostrze�e twoj� nadopieku�czo��, gdy zorientuje si�, �e cackasz si� i trz�siesz nad ni� jak nad jajkiem, po prostu si� w�cieknie. A potem pogr��y si� w stresie, kt�ry jest dla niej absolutnie niewskazany. Geralt, ja nie chc� by� mentorem. Chc� by� racjonalny.

Nie odpowiedzia�.

� Jest te� trzecia sprawa � doda� Regis, wci�� wierc�c go oczami. - Przez Ysgith nie pchaj� nas entuzjazm i ��dza przyg�d, lecz konieczno��. Po wzg�rzach hulaj� wojska, a my musimy dosta� si� do druid�w w Caed Dhu. Zdawa�o mi si�, �e to pilne. �e zale�y ci, by jak najszybciej zdoby� informacje i ruszy� twojej Ciri na ratunek.

� Zale�y mi � odwr�ci� wzrok. - Bardzo mi zale�y. Chc� uratowa� i odzyska� Ciri. Do niedawna my�la�em, �e za ka�d� cen�. Ale nie. Za t� jedn� nie. Tej ceny nie zap�ac�, tego ryzyka nie zgadzam si� podj��. Nie p�jdziemy przez Ysgith.

� Alternatywa?

� Tamten brzeg Jarugi. Pojedziemy w g�r� rzeki, daleko za trz�sawiska. Przeprawimy si� przez Jarug� ponownie na wysoko�ci Caed Dhu. Je�li to b�dzie trudne, przeprawimy si� do druid�w tylko we dw�ch. Ja przep�yn�, ty przelecisz pod postaci� nietoperza. Czemu mi si� tak przygl�dasz? Przecie� to, �e rzeka jest dla wampira przeszkod�, to kolejny mit i zabobon. A mo�e si� myl�?

� Nie, nie mylisz si�. Ale lata� mog� tylko w czasie pe�ni.

� To tylko dwa tygodnie. Gdy dotrzemy we w�a�ciwe miejsce, b�dzie ju� prawie pe�nia.

� Geralt � rzek� wampir, nadal nie spuszczaj�c z wied�mina wzroku. - Dziwny z ciebie cz�owiek. Dla wyja�nienia, to nie by�o okre�lenie pejoratywne. Dobrze wi�c. Rezygnujemy z Ysgith, niebezpiecznego dla kobiet w odmiennym stanie. Przeprawiamy si� na tamten brzeg Jarugi, w twoim mniemaniu bezpieczniejszy.

� Umiem ocenia� stopnie ryzyka.

� Nie w�tpi�.

� Milvie i pozosta�ym ani s�owa. Gdyby pytali, to jest cz�� naszego planu.

� Oczywi�cie. Rozpoczynamy poszukiwania �odzi.

Nie szukali d�ugo, a rezultat poszukiwa� przeszed� oczekiwania. Znale�li nie ��d�, lecz prom. Ukryty w�r�d wierzb, sprytnie zamaskowany ga��ziami i p�kami sitowia prom zdradzi�a lina ��cz�ca go z lewym brzegiem.

Znalaz� si� te� przewo�nik. Gdy nadje�d�ali, szybko ukry� si� w krzakach, ale Milva wy�ledzi�a go i wywlek�a z chaszczy za ko�nierz, wyp�aszaj�c r�wnie� pomocnika, pot�nie nie zbudowanego ch�opaka o barach walig�ry i twarzy patentowanego idioty. Przewo�nik trz�s� si� ze strachu, a oczy lata�y mu jak para myszy po pustym spichrzu.

� Na tamten brzeg?�� j�kn��, gdy dowiedzia� si�, czego od niego chc�. - Za nic! Tam nilfgaardzka ziemia, a tera wojenny czas! Pochwyc�, na pal posadz�! Nie pop�yn�! Ubijcie, nie pop�yn�!

� Ubi� mo�em � zgrzytn�a z�bami Milva. - Obi� przedtem te� mo�em. Rozewrzyj no jeszcze raz g�b�, a obaczysz, �e mo�em.

� Wojenny czas � wampir przewierci� przewo�nika wzrokiem � z pewno�ci� nie przeszkadza w przemycie, co, dobry cz�owieku? Temu wszak�e s�u�y tw�j prom, chytrze zainstalowany z dala od kr�lewskich i nilfgaardzkich fordon�w, nie myl� si�? Dalej�e wi�c, spychaj go na wod�.

� Tak b�dzie rozs�dniej � doda� Cahir, g�aszcz�c r�koje�� miecza. - B�dziesz si� oci�ga�, to przeprawimy si� sami, bez ciebie, a w�wczas tw�j prom zostanie na tamtym brzegu, by go odzyska�, b�dziesz musia� p�ywa� �abk�. A tak przeprawisz nas i wr�cisz. Godzinka strachu, potem zapomnisz.

� A b�dziesz si� stawia�, kpie jeden � zawarcza�a znowu Milva � to tak ci przy�o��, �e do zimy nas nie zapomnisz!

W obliczu twardych, nie podlegaj�cych dyskusji argument�w przewo�nik ust�pi� i wkr�tce ca�a kompania znalaz�a si� na promie. Niekt�re wierzchowce, zw�aszcza P�otka, opiera�y si� i nie chcia�y si� zaokr�towa�, ale przewo�nik i jego g�upawy pomocnik na�o�yli im dudki z patyk�w i sznurk�w. Wprawa, z jak� to uczynili, dowodzi�a, �e nie po raz pierwszy przemycaj� przez Jarug� kradzione konie. G�upek � walig�ra wzi�� si� za kr�cenie nap�dzaj�cym prom ko�em i rozpocz�a si� przeprawa.

Gdy wyp�yn�li na p�a� i owia� ich wiatr, nastroje poprawi�y si�. Przeprawa przez Jarug� by�a czym� nowym, wyra�nym etapem, wskazuj�cym na post�p w podr�y.

Przed nimi byl nilfgaardzki brzeg, rubie�, granica. Wszyscy o�ywili si� nagle. Udzieli�o si� to nawet g�upawemu pomocnikowi przewo�nika, kt�ry zaczai nagle pogwizdywa� i nuci� jak�� krety�sk� melodyjk�. Geralt te� czu� dziwn� eufori�, jak gdyby lada moment z olszyn na lewym brzegu mia�a wy�oni� si� Ciri i krzykn�� rado�nie na jego widok.

Zamiast tego krzykn�� przewo�nik. I bynajmniej nie rado�nie.

� Bogowie! Przepadli my!

Geralt spojrza� we wskazanym kierunku i zakl��.

W�r�d olszyn na wysokim brzegu b�ysn�y zbroje, zadudni�y kopyta. Za moment lewobrze�na przysta� promowa zaroi�a si� od konnych.

� Czarni!�� wrzasn�� przewo�nik, bledn�c i puszczaj�c ko�o. - Nilfgaardczyki! �mier�! Ratujcie, bogowie!

� Trzymaj konie. Jaskier!�� rozdar�a si� Milva, pr�buj�c jedn� r�k� wydoby� �uk z lubu. - Trzymaj konie!

� To nie cesarscy � powiedzia� Cahir. - Nie wydaje mi si�

Jego g�os zag�uszy�y okrzyki konnych z przystani i wrzask przewo�nika. Ponaglony wrzaskiem g�upowaty pomocnik porwa� za top�r, zamachn�� si� i z impetem spu�ci� ostrze na lin�. Przewo�nik pom�g� mu z drugim toporem. Je�d�cy na przystani dostrzegli to, te� zacz�li wrzeszcze�. Kilku wjecha�o do wody, chwyci�o powr�z.

Niekt�rzy rzucili si� wp�aw w stron� promu.

� Zostawcie t� lin�! - krzykn�� Jaskier. - To nie Nilfgaard! Nie przecinajcie�

By�o jednak za p�no. Przer�bana lina ci�ko pogr��y�a si� w wodzie, prom obr�ci� si� lekko i zacz�� sp�ywa� w d� rzeki. Konni na brzegu podnie�li straszliwy ryk.

� Jaskier ma racj� � rzek� ponuro Cahir. - To nie cesarscy� S� na nilfgaardzkim brzegu, ale to nie Nilfgaard.

� Pewnie, �e nie!�� zawo�a� Jaskier. - Przecie� poznaj� znaki! Or�y i rauty! To god�a Lyrii! To lyrijscy gerylasi! Hej, ludzie�

� Kryj si� za burt�, g�upku!

� Poeta, jak zwykle, zamiast us�ucha� ostrze�enia, chcia� dowiedzie� si�, w czym rzecz. I w�wczas w powietrzu zawy�y strza�y. Cz�� z nich ze stukiem wbi�a si� w burt� promu, cz�� przelecia�a wy�ej i chlupn�a w wod�. Dwie lecia�y wprost na Jaskra, ale Wied�min ju� mia� w r�ku miecz, skoczy�, szybkimi uderzeniami odbi� obie.

� Na Wielkie S�o�ce � st�kn�� Cahir. - Odbi�� dwie strza�y! Niebywa�e! Nigdy czego� takiego nie widzia�em�

� I nie zobaczysz! Po raz pierwszy w �yciu uda�o mi si� odbi� dwie! Kry� si� za burty!

Wojacy z przystani zaprzestali jednak ostrza�u, widz�c �e pr�d pcha uwolniony prom wprost na ich brzeg. Woda spieni�a si� u bok�w wp�dzanych w rzek� koni. Przysta� promowa wype�nia�a si� dalszymi konnymi. By�o ich przynajmniej ze dwie setki.

� Pom�ta!�� zarycza� przewo�nik. - Bierta si� za tyki, ja�nie pany! Do brzega nas niesie!

Poj�li w lot, a tyk by�o na szcz�cie do��. Regis i Jaskier trzymali konie, Milva, Cahir i Wied�min wspomogli wysi�ki przewo�nika i jego g�upawego akolity. Odepchni�ty pi�cioma tykami prom obr�ci� si� i zacz�� sp�ywa� szybciej, wyra�nie sun�c w stron� �rodka nurtu. Wojacy na brzegu znowu podnie�li wrzask, znowu si�gn�li po �uki, kilka strza� znowu zaawiszcza�o, jeden z koni zar�a� dziko. Porwany silniejszym pr�dem prom sp�ywa� szcz�ciem szybko i coraz bardziej oddala� si� od brzegu, poza zasi�g skutecznego strza�u.

P�yn�li ju� �rodkiem rzeki, p�ani�. Prom kr�ci� si� jak g�wno w przer�bli. Konie tupa�y i r�a�y, targaj�c uczepionymi wodzy Jaskrem i wampirem. Konni na brzegu darli si� i wygra�ali im pi�ciami. Geralt dostrzeg� nagle w�r�d nich je�d�ca na bia�ym wierzchowcu, wymachuj�cego mieczem i wydaj�cego rozkazy. "W chwil� potem kawalkada cofn�a si� w las i pocwa�owa�a skrajem wysokiego brzegu. Zbroje b�yska�y w�r�d nadbrze�nych chaszczy.

� Nie poniechaj� nas � zaj�cza� przewo�nik. - Wiedz� �e za zakr�tem bystrzyna znowu do brzega nas przepchnie� Dzier�cie tyki na gotowiu, wielmo�ni! Gdy si� ku prawemu brzegowi obr�ci, trza krypie pom�c, przem�c pr�d i wyl�dowa� Inaczej gorze nam�

P�yn�li, obracaj�c si�, dryfuj�c lekko ku prawemu brzegowi, ku wysokiej, stromej, naje�onej krzywymi sosnami skarpie. Lewy brzeg, ten, od kt�rego si� oddalali, zrobi� si� p�aski, wnika� w rzek� p�okr�g�ym, piaszczystym cyplem. Na cypel galopem wypadli je�d�cy, z rozp�du wje�d�aj�c w wod�. Przy cyplu by�a najwyra�niej p�ycizna, przykosa, nim woda si�gn�a koniom do brzuch�w, konni wjechali w rzek� do�� daleko.

� Dotr� na strza� � oceni�a ponuro Milya. - Kryjcie si�. Strza�y znowu za�wiszcza�y, niekt�re �omotn�y w deski. Ale odbijaj�cy od przykosy nurt szybko poni�s� jednostk� w stron� ostrego zakr�tu na prawym brzegu.

� Tera do tyk!�� wezwa� trz�s�cy si� przewo�nik. - �ywo, l�dujmy, nim nas bystrzyca porwie!

Nie by�o to takie �atwe. Pr�d by� wartki, woda g��boka, prom wielki, ci�ki i niezgrabny. Z pocz�tku w og�le nie reagowa� na ich wysi�ki, ale wreszcie tyki chwyci�y mocniej dno. Wygl�da�o, �e si� uda, gdy Milva pu�ci�a nagle �erd� i bez s�owa wskaza�a na prawy brzeg.

� Tym razem��� Cahir otar� pot czo�a. - Tym razem to jednak z pewno�ci� Nilfgaard.

Geralt te� to widzia�. Je�d�cy, kt�rzy pojawili si� nagle na prawym brzegu, nosili czarne i zielone p�aszcze, konie mia�y charakterystyczne okularowe uzdy. By�a ich co najmniej setka.

� Przepadli my tera z kretesem��� zaj�cza� przewo�nik. - Mate�ko moja, to Czarni!

� Do tyk!�� rykn�� Wied�min. - Do tyk, na nurt! Dalej od brzegu!

Ponownie okaza�o si� to zadaniem nie�atwym. Pr�d pod prawym brzegiem by� silny, pcha� prom prosto pod wysok� skarp�, z kt�rej s�yszeli ju� okrzyki Nilfgaardczyk�w. Gdy po chwili wsparty na tyce Geralt spojrza� w g�r�, zobaczy� nad g�ow� ga��zie sosen. Puszczona ze szczytu skarpy strza�a wbi�a si� w pok�ad promu prawie pionowo, dwie stopy od niego. Drug�, lec�c� na Cahira, odbi� uderzeniem miecza.

Milva, Cahir, przewo�nik i jego pomocnik odpychali si� ju� nie od dna, ale od brzegu, od skarpy. Geralt rzuci� miecz, chwyci� tyk� i pom�g� im, a prom zacz�� zn�w dryfowa� w stron� p�ani. Ale wci�� byli niebezpiecznie blisko prawego brzegu, a brzegiem cwa�owa� po�cig. Nim zdo�ali si� oddali�, skarpa sko�czy�a si�, a na p�aski zatrzciniony brzeg wpadli Nilfgaardczycy. W powietrzu zawy�y lotki strza�.

� Kry� si�!

Pomocnik przewo�nika zakas�a� nagle dziwnie, upuszczaj�c �erd� w wod�. Geralt zobaczy� okrwawiony grot i cztery cale brzechwy, stercz�cej mu z plec�w. Cisek Cahira stan�� d�ba, zar�a� bole�nie, miotaj�c przestrzelon� szyj�, obali� Jaskra i wyskoczy� za burt�. Pozosta�e wierzchowce te� r�a�y i ciska�y si�, prom dygota� od uderze� kopyt.

� Trzymajcie konie!�� krzykn�� wampir. - Trzy�

Urwa� nagle, upad� plecami na burt�, usiad�, pochyli� g�ow�. Z piersi stercza�a mu czarnopi�ra strza�a.

Milva te� to zobaczy�a. Wrzasn�a w�ciekle, si�gn�a po �uk, wysypa�a pod nogi brzechwy z ko�czana. I zacz�a szy�. Szybko. Strza�� po strzale. Ani jedna nie chybi�a celu.

Na brzegu zakot�owa�o si�, Nilfgaardczycy cofn�li si� w las, zostawiaj�c w trzcinach zabitych i wyj�cych rannych. Ukryci w g�szczu, strzelali nadal, ale groty ju� ledwo donosi�y, wartki pr�d ni�s� prom w stron� �rodka rzeki. Odleg�o�� by�a za du�a na celny strza� dla nilfgaardzkich �uk�w. Ale nie dla �uku Milvy.

W�r�d Nilfgaardczyk�w pojawi� si� nagle oficer w czarnym p�aszczu, w he�mie, na kt�rym chwia�y si� krucze skrzyd�a. Krzycza�, wymachiwa� buzdganem, wskazywa� w d� rzeki. Milva szerzej rozstawi�a nogi, doci�gn�a ci�ciw� do ust, mierzy�a kr�tko. Strza�a zaszumia�a w powietrzu, oficer wygi�� si� w ty� na kulbace, obwis� w ramionach podtrzymuj�cych go �o�nierzy. Milva ponownie napi�a �uk, wypu�ci�a ci�ciw� z palc�w. Jeden z podtrzymuj�cych oficera Nilfgaardczyk�w krzykn�� rozdzieraj�co i zlecia� z konia. Pozostali znikli w lesie.

� Mistrzowskie strza�y � powiedzia� spokojnie Regis zza plec�w wied�mina. - Ale lepiej chwy�cie za �erdzie. Wci�� jeste�my zbyt blisko brzegu, a niesie nas na mielizn�.

�uczniczka i Geralt odwr�cili si�.

� �yjesz?�� spytali jednym g�osem.

� S�dzili�cie � wampir pokaza� im czarnopi�r� brzechw� � �e mo�na wyrz�dzi� mi krzywd� byle kawa�kiem patyka?

Nie byle czasu na dziwienie si�. Prom znowu kr�ci� si� w nurcie i sp�ywa� piania. Ale na zakr�cie rzeki ponownie pojawi�a si� pla�a, piaszczysta �acha i p�ytka przykosa, a na brzegu zaczernia�o od Nilfgaardczyk�w. Niekt�rzy wje�d�ali w rzek� i sposobili �uki. Wszyscy, nie wy��czaj�c Jaskra, rzucili si� do tyk. Wkr�tce dr�gi przesta�y �apa� dno, pr�d wyni�s� prom na ploso.

� Dobra � sapn�a Milva, rzucaj�c �erd�. - Teraz nas ju� nie dostan��

� Jeden dotar� do �achy!�� wskaza� Jaskier. - Szykuje si� do strza�u! Kryjmy si�!

� Nie trafi � oceni�a zimno Milva.

Strza�a plusn�a w wod� dwa s��nie od dziobu promu.

� Znowu napina!�� wrzasn�� trubadur, zerkaj�c zza burty. - Uwaga!

� Nie trafi � powt�rzy�a Milva, poprawiaj�c ochraniacz na lewym przedramienia. - �uk ma dobry, ale �ucznik z niego jak z koziej rzyci waltornia. Gor�czkuje si�. Po strzale dryga i trz�sie si� jak baba, kt�rej �limak wpe�z� mi�dzy p�dupki. Dzier�cie konie, by mnie kt�ry nie tr�ci�.

Tym razem Nilfgaardczyk zg�rowa�, strza�a �wisn�a i nad promem. Milva unios�a �uk, stan�a w rozkroku, szybko naci�gn�a ci�ciw� do policzka i spu�ci�a j� delikatnie, nawet na u�amek cala nie zmieniaj�c pozycji.

Nilfgaardczyk run�� w wod� jakby ra�ony piorunem, zacz�� sp�ywa� z pr�dem. Jego czarny p�aszcz wyd�� si� jak balon.

� Tak si� to robi � Milva opu�ci�a �uk. - Ale jemu p�no ju� na nauk�.

� Pozostali cwa�uj� za nami � Cahir wskaza� na prawy brzeg. - I zar�czam, �e nie ustan� w po�cigu. Nie po tym, jak Milva postrzeli�a oficera. Rzeka wije si�, na kolejnym zakr�cie pr�d przyniesie nas znowu pod ich brzeg. Oni wiedz� o tym i b�d� czekali�

� Na razie inszy mamy frasunek � zaj�cza� przewo�nik, podnosz�c si� z kolan, porzucaj�c zabitego pomocnika. - Pcha nas tera rychtyk ku lewemu brzegowi� Bogwie, we dwa ognie nas wzi�li� A to wszystko przez was wielmo�ni! Na wasze g�owy krew ta spadnie�

� Zamknij g�b� i chwy� za tyk�!

Na lewym, p�askim, teraz ju� bli�szym brzegu k��bili si� konni, zidentyfikowani przez Jaskra jako lyrijscy partyzanci. Wrzeszczeli, wymachiwali r�kami. Geralt dostrzeg� w�r�d nich je�d�ca na bia�ym koniu. Nie by� pewien, ale wyda�o mu si�, �e je�dziec jest kobiet�. Jasnow�osa kobiet� w zbroi, ale bez he�mu.

� Co oni krzycz�? - nadstawi� ucha Jaskier. - Co� o kr�lowej, czy jak?

Wrzaski na lewym brzegu wzmog�y si�. Wyra�nie us�yszeli szcz�k �elaza.

� To bitwa � oceni� kr�tko Cahir. - Sp�jrzcie. Z lasu wypadaj� cesarscy. Nordlingowie uciekali przed nimi. A teraz s� w pu�apce.

� Wyj�ciem z tej pu�apki � Geralt splun�� do wody � by� prom. Chcieli, zdaje mi si�, ocali� chocia� sw� kr�low� i starszyzn�, przewo��c ich promem na drugi brzeg. A my�my ten prom porwali. Oj, nie lubi� nas oni teraz nie lubi��

� A powinni � rzek� Jaskier. - Prom nie ocali�by nikogo, lecz zani�s� prosto w �apy Nilfgaardczykom na prawym brzegu. My te� unikajmy prawego brzegu. Z Lyryjczykami podejmuj� si� paktowa�, ale Czarni zat�uk� nas bez lito�ci�

� Niesie nas coraz szybciej � oceni�a Milva, te� spluwaj�c do wody i przygl�daj�c si� oddalaj�cej plwocinie. I �rodkiem plosa. Mog� nas w rzy� poca�owa�, jedni i drudzy. Zakr�ty �agodne, brzegi r�wne i ca�e w wiklinie. P�yniem w d� Jarugi, nie do�cign� nas. Rych�o im si� znudzi.

� �ajno � j�kn�� przewo�niki � Przed nami Czerwona Binduga� Tam�j most! I mielizna! Prom utknie� Je�li nas wyprzedz�, b�d� tam czekali�

� Nordlingowie nas nie wyprzedz� � Regis wskaza� z rufy lewy brzeg. - Maj� w�asne zmartwienia.

Faktycznie, na prawym brzegu wrza�a zaciek�a walka. Jej centrum by�o ukryte w lesie i dawa�o o sobie zna� jedynie bitewnym wrzaskiem, ale w wielu miejscach czarni i kolorowi je�d�cy prali si� mieczami w przybrze�nej wodzie, trupy z pluskiem pada�y w nurt Jarugi. Zgie�k i szcz�k �elaza cich�y, prom majestatycznie, ale do�� szybko sp�ywa� w d� rzeki.

P�yn�li �rodkiem nurtu, a na zaro�ni�tych brzegach nie wida� by�o zbrojnych, nie s�ycha� by�o odg�os�w po�cigu. Geralt ju� zaczyna� mie� nadziej�, �e wszystko dobrze we sko�czy, gdy zobaczyli przed sob� drewniany most, spinaj�cy oba brzegi. Rzeka pod mostem op�ywa�a �achy lewyspy, na najwi�kszej z takich wysp opiera� si� jeden z mostowych filar�w. Na prawym brzegu by�a binduga � widzieli zwa�y pni, s�gi, sterty drewna.

� Tam wsz�dzie mia�ko � wydysza� przewo�nik. - Jeno �rodkiem da si� przep�yn��, prawo od wyspy. Nurt tam. w�a�nie nas niesie, ale chwy�cie tyk, mog� si� przywodzi�, gdyby�my utkn�li�

� Na tym mo�cie � Cahir przys�oni� oczy d�oni� � jest wojsko. Na mo�cie i na bindudze�

Wszyscy ju� widzieli owo wojsko. I wszyscy zobaczyli, jak na owo wojsko wypada nagle z lasu za binduga wataha konnych w czarnych i zielonych p�aszczach. Byli ju� na tyle blisko, by m�c us�ysze� bitewny wrzask.

� Nilfgaard � stwierdzi� sucho Cahir. - Ci, kt�rzy nas �cigali. W takim razie ci na bindudze to Nordlingowie�

� Za tyki!�� krzykn�� przewo�nik. - P�ki si� bij� mo�e przemkniem si�!

Nie przemkn�li si�. Byli ju� bardzo blisko mostu, gdy ten za�omota� nagle od st�p biegn�cych �o�dak�w. �o�dacy nosili na kolczugach bia�e jaki, ozdobione znakiem czerwonego rauta. Wi�kszo�� mia�a kusze, kt�re teraz oparli na balustradzie i wycelowali w zbli�aj�cy si� do mostu prom.

� Nie strzela�, wiara!�� wrzasn�� co si� w gardle Jaskier. - Nie strzela�! My swoi!

�o�dacy nie dos�yszeli. Lub nie chcieli s�ucha�.

Salwa z kusz okaza�a si� tragiczna w skutkach. Z ludzi trafiony zosta� tylko przewo�nik, wci�� usi�uj�cy sterowa� tyk�. Be�t przeszy� go na wylot. Cahir, Milva i Regis skryli si� w por� za burtami. Geralt porwa� za miecz i odbi� jeden be�t, ale be�t�w by�o du�o. Jaskier, kt�ry wy� wrzeszcza� i macha� r�koma, nie zosta� trafiony niewyt�umaczalnym cudem. Prawdziw� masakr� grad pocisk�w wyrz�dzi� jednak w�r�d koni. Ugodzony trzema grotami siwy luzak run�� na kolana. Pad�, wierzgaj�c, karosz Milvy, pad� gniady ogier Regisa. Postrzelona w k��b P�otka stan�a d�ba i wyskoczy�a za burt�.

� Nie strzelaaaa�! - dar� si� Jaskier. - My swoi!

Tym razem poskutkowa�o.

Zniesiony pr�dem prom ze zgrzytem wry� si� w �ach i znieruchomia�. Wszyscy wyskoczyli na wysp� lub w wod�, uciekaj�c przed kopytami wierzgaj�cych w m�ce koni. Milva by�a ostatnia, albowiem jej ruchy sta�y si� nagle przera�aj�co wolne. Dosta�a be�tem, pomy�la� wied�min widz�c, jak dziewczyna niezgrabnie gramoli si� przez burt�, jak bezw�adnie wali si� na piasek. Doskoczy� do niej, ale wampir by� szybszy.

� Cosik si� we mnie urwa�o � powiedzia�a dziewczyna bardzo powoli. I bardzo nienaturalnie. A potem przycisn�a r�ce do krocza. Geralt zobaczy�, jak nogawka we�nianych spodni ciemnieje od krwi.

� Lej mi to na r�ce � Regis poda� mu wyci�gni�t� z torby buteleczk�. - Lej mi to na r�ce, pr�dko.

� Co jej jest?

� Roni. Daj mi n�, musz� rozci�� jej odzienie. I odejd�.

� Nie � powiedzia�a Milva. - Chc�, by by� przy nas�

Po jej policzku pociek�a �za.

Most nad nimi zahucza� od �o�nierskich but�w.

� Geralt!�� wrzeszcza� Jaskier. Wied�min, widz�c, co wampir robi Milvie, z za�enowaniem odwr�ci� g�ow�. Zobaczy�, jak po mo�cie p�dz� na �eb na szyj� �o�nierze w bia�ych jakach. Z prawego brzegu, od bindugi, wci�� s�ycha� by�o wrzask.

� Uciekaj� � wydysza� Jaskier, doskakuj�c i szarpi�c go za r�kaw. - Nilfgaardczycy sa ju� na prawym przedmo�ciu! Tam wci�� trwa bitwa, ale wi�kszo�� wojska pierzcha na lewy brzeg! S�yszysz? My te� musimy ucieka�!

� Nie mo�emy � zacisn�� z�by. - Milva poroni�a. Nie b�dzie mog�a i��.

Jaskier zakl�� wrednie.

� Trzeba wi�c j� nie�� � o�wiadczy�. - To jedyna szansa�

� Nie jedyna � powiedzia� Cahir. - Geralt, na most.

� Po co?

� Powstrzymamy ucieczk�. Je�eli ci Nordlingowie dostatecznie d�ugo utrzymaj� prawe przedmo�cie, mo�e nam uda si� wymkn�� lewym.

� Jak chcesz powstrzyma� ucieczk�?

� Dowodzi�em ju� wojskiem. W�a� na filar i na most!

Na mo�cie Cahir z miejsca wykaza�, �e istotnie ma do�wiadczenie w opanowywaniu paniki w�r�d wojska.

� Dok�d, psiewiary! Dok�d, skurwysyny!�� zarycza�, akcentuj�c ka�dy ryk ciosem pi�ci, zwalaj�cym zbiega na dyle mostu. - Sta�! Sta�, �ajdaki pieprzone!

Niekt�rzy z uciekaj�cych � daleko nie wszyscy � zatrzymali si�, przera�eni rykiem i b�yskami miecza, kt�rym Cahir malowniczo wywija�. Inni usi�owali przemkn�� si� za jego plecami. Ale Geralt te� ju� doby� miecza i w��czy� si� do przedstawienia.

� Dok�d?�� krzykn��, mocnym chwytem osadzaj�c jednego z �o�nierzy w miejscu. - Dok�d? Sta�! Zawraca�!

� Nilfgaard, panie!�� krzykn�� knecht. - Tam rze�! Puszczajcie!

� Tch�rze!�� rykn�� w�a��cy na most Jaskier g�osem, jakiego Geralt nie s�ysza� nigdy. - Niegodziwi tch�rze! Zaj�cze serca! Zmykacie, ratujecie sk�ry? By w sromocie �ycie prze�y�, pod�oty?

� Si�a ich, panie rycerzu! Nie dostoimy!

� Setnik ubity��� wyst�ka� drugi. - Dziesi�tniki pierzch�y! �mier� idzie!

� G�owy nam unosi�!

� Wasi towarzysze � krzykn�� Cahir, wywijaj�c mieczem � wci�� bij� si� na przedmo�ciu i na bindudze! Wci�� walcz�! Ha�ba temu, kto im z pomoc� nie ruszy! Za mn�!

� Jaskier � sykn�� Wied�min. - Z�a� na wysp�. Musicie z Regisem jako� dotaszczy� Milv� na lewy brzeg, czego tu jeszcze stoisz?

� Za mn�, ch�opy!�� dar� si� Cahir, wywijaj�c mieczem. - Za mn�, kto w bog�w wierzy! Na bindug�! Bij zabij!

Kilkunastu �o�nierzy potrz�sn�o broni� i podj�li okrzyk, g�osami wyra�aj�cymi bardzo r�ne stopnie, zdecydowania. Kilkunastu z tych, kt�rzy ju� uciekli, zawstydzi�o si�, zawr�ci�o i do��czy�o do mostowej armii. Armii na kt�rej czele stan�li nagle Wied�min i Nilfgaardczyk Armia mo�e i rzeczywi�cie, ruszy�aby na bindug�, ale na przedmo�ciu zaczernia�y nagle p�aszcze konnych. Nilfgaardczycy przebili si� przez obron� i wdarli na most o dyle za�omota�y podkowy. Cz�� powstrzymanych �o�nierzy znowu rzuci�a si� do ucieczki, cz�� zatrzyma�a niezdecydowanie. Cahir zakl��. Po niligaardzkn. Ale nikt opr�cz wied�mina nie zwr�ci� uwagi.

� Co si� zacz�o, trzeba sko�czy� � warkn�� Geralt, �ciskaj�c miecz w gar�ci. - Idziemy na nich! Trzeba zagrza� do boju nasze wojsko.

� Geralt � Cahir zatrzyma� si�, spojrza� na niego niepewnie. - Chcesz, bym� bym zabija� swoich? Nie mog�

� Ja sram na t� wojn� � zgrzytn�� z�bami Wied�min. - Ale tu chodzi o Milv�. Przy��czy�e� si� do kompanii, podejmij decyzj�. Idziesz ze mn� albo stajesz po stronie tamtych w czarnych p�aszczach. Szybko.

� Id� z tob�.

I sta�o si� tak, �e jeden Wied�min i jeden sprzymierzony z nim Niligaardczyk rykn�li dziko, zam�ynkowali mieczami i skoczyli bez zastanowienia, dwaj towarzysze, dwaj druhowie i kompani, na spotkanie wsp�lnych wrog�w, na nier�wny b�j. I to by� ich chrzest ognia. Chrzest wsp�lnej walki, w�ciek�o�ci, szale�stwa i �mierci. Szli na �mier�, oni, dwaj towarzysze. Tak my�leli. Nie mogli przecie� wiedzie�, �e nie umr� tego dnia, na tym w�a�nie mo�cie, przerzuconym nad rzek� Jarug�. Nie wiedzieli �e przeznaczona jest im obu inna �mier�. W innym miejscu i w innym czasie.

Nilfgaardczycy mieli na r�kawach srebrne hafty, wyobra�aj�ce skorpiony. Cahir zar�ba� dw�ch szybkimi ciosami swego d�ugiego miecza, Geralt zasiek� dw�ch ude�eniami sihilla. Potem wskoczy� na balustrad� mostu, biegn�c po niej zaatakowa� pozosta�ych. By� wied�minem, utrzymanie r�wnowagi by�o dla niego fraszk�, ale akrobatyczny wyczyn zdumia� i zaskoczy� atakuj�cych Nilfgaardczyk�w. I umarli, zdumieni i zaskoczeni, od ci�� krasnoludzkiego brzeszczotu, dla kt�rego kolczugi by�y jak we�na. Krew zbryzga�a wy�lizgane deski i dyle mostu.

Obserwuj�ca or�ne przewagi dow�dc�w silna ju� liczebnie mostowa armia wznios�a ch�ralny okrzyk, ryk, w kt�rym s�ycha� by�o powracaj�ce morale i wzbieraj�cy duch bojowy. I sta�o si� tak, �e niedawni spanikowani zbiegowie rzucili si� na Niligaardczyk�w jak zajad�e wilki, r�bi�c mieczami i toporami, d�gaj�c dzidami, t�uk�c maczugami i halabardami. P�k�y balustrady, konie polecia�y do rzeki razem z je�d�cami w czarnych p�aszczach.

Rycz�ca armia wwali�a si� na przedmo�cie, nadal pchaj�c przed sob� Geralta i Cahira, przypadkowych dow�dc�w, nie pozwalaj�c im zrobi� tego, co chcieli zrobi�. A chcieli wycofa� si� chy�kiem, wr�ci� po Milv� i da� nog� na lewy brzeg.

Na bindudze wrza�a walka. Nilfgaardczycy otoczyli i odci�li od mostu �o�nierzy, kt�rzy nie zbiegli, ci bronili si� zaciekle zza barykad zbudowanych z cedrowych i sosnowych kloc�w. Na widok nadci�gaj�cej odsieczy garstka broni�cych si� podnios�a radosny wrzask. Nieco zbyt pochopnie i przedwcze�nie. Zwarty klin odsieczy wypchn�� i wymi�t� Nilfgaardczyk�w z mostu, teraz jednak, na przedmo�ciu, run�o na nich flankowe kontruderzenie jazdy. Gdyby nie barykady i s�gi bindugi, hamuj�ce zar�wno ucieczk�, jak i impet kawalerii, piechota w mgnieniu oka posz�aby w rozsypk�. Przyparci do s�g�w, �o�nierze podj�li zaci�ty b�j.

Dla Geralta by�o to co�, czego nie zna�, zupe�nie nowy rodzaj walki. Nie by�o mowy o fechtunku i pracy n�g, by�a tylko chaotyczna r�banina i nieustanne parowanie cios�w, kt�re lecia�y ze wszystkich stron. Wci�� jednak korzysta� z niezbyt zas�u�onego przywileju dow�dcy � ��nierze kupili si� do niego, os�aniali boki, chronili plecy wymiatali front przed nim, robi�c miejsce, w kt�re m�g� uderzy� i uk�si� na �mier�. Ale t�ok robi� si� coraz wi�kszy. Wied�min i jego wojsko nie wiedzie� kiedy walczy� ju� rami� w rami� z pokrwawion� i wycie�czon� garstk� obro�c�w barykady, w wi�kszo�ci krasnoludzkimi najemnikami. Walczyli w pier�cieniu okr��enia.

A potem przyszed� ogie�.

Jednym z bok�w barykady, usytuowanym mi�dzy bindug� a mostem, by�a wielka, kolczasta jak je� kupa sosnowych konar�w i ga��zi, niepokonana przeszkoda dla koni i piechoty. Teraz ta kupa stan�a w ogniu � kto� cisn�� na ni� pochodni�. Obro�cy cofn�li si�, uderzeni zsaeaS i dymem. St�oczeni, o�lepieni, przeszkadzaj�cy sobie wzajem, zacz�li umiera� pod ciosami szturmuj�cych Nilfgaardczyk�w.

Sytuacj�, uratowa� Cahir. Maj�c do�wiadczenie wojenne, nie pozwoli� okr��y� na barykadzie skupionego wok� siebie wojska. Da� si� odci�� od grupy Geralta, ale teraz wraca�. Zdoby� nawet konia w czarnym kropierzu, teraz r�bi�c dooko�a mieczem, uderza� na flank�. Za nim, wrzeszcz�c op�ta�czo, wdzierali si� w luk� halabardnicy i oszczepnicy w jakach z czerwonym rautem.

Geralt z�o�y� palce i uderzy� w gorej�cy stos Znakiem Aard. Nie liczy� na wielki efekt, od tygodni pozbawiony by� wied�mi�skich eliksir�w. Ale efekt by�. Stos eksplodowa� i rozsypa� si�, tryskaj�c iskrami.

� Za mn�! - rykn��, tn�c w skro� wdzieraj�cego si� na barykad� Nilfgaardczyka. - Za mn�! Przez ogie�!

I poszli, rozrzucaj�c oszczepami wci�� pal�c� si� stert�, ciskaj�c w nilfgaardzkie konie chwytanymi go�� r�k� g�owniami. Chrzest ognia, pomy�la� Wied�min, jak szalony r�bi�c i paruj�c ciosy. Mia�em przej�� przez ogie� dla Ciri. A id� przez ogie� w bitwie, kt�ra w og�le mnie nie obchodzi. Kt�rej w og�le nie rozumiem. Ogie�, kt�ry mia� mnie oczy�ci�, zwyczajnie pali mi w�osy i twarz.

Krew, kt�r� by� zbryzgany, sycza�a i parowa�a.

� Naprz�d, wiara! Cahir! Do mnie!

� Geralt!�� Cahir zmi�t� z siod�a kolejnego Nilfgaardczyka. - Na most! Przebijaj si� z lud�mi na most! Zewrzemy obron�

Nie doko�czy�, bo run�� na niego w galopie je�dziec w czarnym napier�niku, bez he�mu, z rozwianymi, zakrwawionymi w�osami. Cahir sparowa� cios d�ugiego miecza, ale zwali� si� z przysiadaj�cego na zadzie konia. Nilfgaardczyk schyli� si�, by przygwo�dzi� go do ziemi. Lecz nie zrobi� tego, wstrzyma! cios. Na jego naramienniku B�yszcza� srebrny skorpion.

� Cahir!�� krzykn�� zdumiony. - Cahir aep Ceallach!

� Morteisen��� w g�osie rozci�gni�tego na ziemi Cahira by�o nie mniej zdumienia.

Biegn�cy obok Geralta krasnoludzki najemnik w osmalonej i nadpalonej jace z czerwonym rautem nie traci� czasu na dziwienie si� czemukolwiek. Z rozmachem wbi� rohatyn� w brzuch Nilfgaardczyka, pchaj�c drzewce zwali� go z kulbaki. Drugi doskoczy�, przydepta� czarny napier�nik obalonego ci�kim butem, wrazi� grot oszczepu prosto w gard�o. Nilfgaardczyk zacharcza�, rzygn�� krwi� i zaora� piasek ostrogami.

W tym samym momencie Wied�min dosta� w krzy�e czym� bardzo ci�kim i bardzo twardym. Kolana ugi�y si� pod nim. Upad�, s�ysz�c wielki triumfalny ryk. Widzia�, jak je�d�cy w czarnych p�aszczach pierzchaj� w las. S�ysza�, jak most huczy pod kopytami nadci�gaj�cej z lewego brzegu konnicy, nios�cej sztandar z or�em otoczonym czerwonymi rautami.

I tak sko�czy�a si� dla Geralta wielka bitwa o most na Jarudze, bitwa, kt�rej p�niejsze kroniki nie po�wi�ci�y, rzecz jasna, najmniejszej nawet wzmianki.

� Nie turbujcie si�, wielmo�ny panie � powiedzia� felczer, opukuj�c i obmacuj�c plecy wied�mina. - Most zniesiony. Nie zagrozi nam po�cig z tamtego brzegu. Wasi druhowie i owa niewiasta te� w bezpieczno�ci. To ma��onka wasza?

� Nie.

� Ach, a jam my�la�� W�dy straszne to, panie, gdy wojna bia�og�owy brzemienne krzywdzi�

� Milczcie, ani s�owa o tym. Co to za chor�gwie?

� Nie wiecie, dla kogo walczyli�cie? Dziw, dziw� To armia Lyrii. Widzicie, lyrijski orze� czarny i ryskie taiB(|E czerwone. No, gotowym. To jeno st�uczenie. Krzy� &odat bole� b�dzie, ale nic to. Ozdrowiejecie.

� Dzi�ki.

� To mnie wam dzi�kowa�. Gdyby�cie wy mostu nie udzier�yli, Nilfgaard w pie� wyci��by nas na tamtym brzegu, do rzeki przypar�szy. Nie zdo�aliby�my uj�� pogoni� Kr�low� ocalili�cie! No, bywajcie, panie. Id�, inni ranni pomocy wygl�daj�.

� Dzi�ki.

Siedzia� na pniu bindugi, zm�czony, obola�y i zfshoyjffr maty. Sam. Cahir gdzie� znikn��. Mi�dzy palami prze�amanego w po�owie mostu p�yn�a zielonoz�ota Jaruga, po�yskuj�c w blasku zmierzaj�cego na zach�d s�o�ca.

Uni�s� g�ow�, s�ysz�c kroki, stuk podk�w i chrz�st pancerzy.

� To on, mi�o�ciwa pani. Pozw�lcie, pomog� wam zsi���

� Zoftaw.

Geralt podni�s� g�ow�. Sta�a przed nim kobieta w zbroi kobieta o bardzo jasnych w�osach, prawie tak jasnych, jak jego w�asne. Zrozumia�, �e w�osy nie by�y jasne, lecz siwe cho� twarz kobiety nie nosi�a znamion staro�ci. Wieku dojrza�ego, owszem. Ale nie staro�ci.

Kobieta przyciska�a do ust batystow� chusteczk� z koronkowymi r�bkami. Chusteczka by�a silnie zakrwawiona.

� Wsta�cie, panie � szepn�� do Geralta jeden ze stoj�cych obok rycerzy. - I z��cie ho�d. To kr�lowa.

Wied�min wsta�. I uk�oni� si�, pokonuj�c b�l w krzy�ach.

� Tyf obroni� moft?

� S�ucham?

Kobieta odj�a chustk� od ust, splun�a krwi�. Kilka czerwonych kropelek osiad�o na ornamentowanym napier�niku.

� Jej wysoko�� Meve, kr�lowa Lyrii i Rivii � powiedzia� stoj�cy obok kobiety rycerz w fioletowym p�aszczu zdobionym z�otymi haftami � zapytuje, czy to wy bohatersko dowodzili�cie obron� mostu na Jarudze?

� Jako� tak wysz�o.

� Wyf�o!�� kr�lowa usi�owa�a si� za�mia�, ale nie bardzo jej si� uda�o. Wykrzywi�a si�, zakl�a brzydko, acz niewyra�nie, splun�a znowu. Zanim zd��y�a zas�oni� usta, zobaczy� paskudn� ran�, zauwa�y� brak kilku z�b�w. Z�owi�a jego spojrzenie.

� Atak � powiedzia�a zza chusteczki, patrz�c mu w oczy. - Jakif fkurwyfyn waln�� mnie profto w g�b�.

� Kr�lowa Meve � oznajmi� z emfaz� ten w fioletowym p�aszczu � bi�a si� w pierwszej linii, jak m��, jak rycerz, staj�c przeciw przewa�aj�cym si�om Nilfgaardu! Ta rana boli, ale nie szpeci! A wy uratowali�cie i j�, i nasz korpus. Gdy jacy� zdrajcy opanowali i porwali prom, ten most by� dla nas jedynym ratunkiem. A wy�cie go bohatersko obronili�

� Pfefta�, Odo, Jak fi� nazywaf, bohatefe?

� Ja?

� No pewnie, �e wy � rycerz w fioletach spojrza� na niego gro�nie. - Co z wami? Ranni�cie? Kontuzjowani? W g�ow� was ra�ono?

� Nie.

� Odpowiadajcie tedy, gdy kr�lowa pyta! Widzicie wszak, �e jest raniona w usta, �e trudno jej m�wi�!

� Pfefta�, Odo.

Fioletowy sk�oni� si�, po czym spojrza� na Geralta.

� Wasze imi�?

A niech tam, pomy�la�. Dosy� mam ju� tego wszystkiego. Nie b�d� �ga�.

� Geralt.

� Geralt sk�d?

� Znik�d.

� Nie pafowany?�� Meve ponownie ozdobi�a piasek pod stopami czerwonym rozbryzgiem �liny zmieszanej z krwi�.

� S�ucham? Nie, nie. Nie pasowany. Wasza kr�lewska wysoko��.

Meve wyci�gn�a miecz.

� Kl�knij.

Us�ucha�, nadal nie mog�c uwierzy� w to, co si� dzieje. Nadal my�l�c o Milvie i o drodze, kt�r� wybra� dla niej, l�kaj�c si� trz�sawisk Ysgith.

Kr�lowa odwr�ci�a si� do fioletowego.

� Ty powief formu��. Ja nie mam f�b�w.

� Za bezprzyk�adne m�stwo w boju za s�uszn� spraw� � wyrecytowa� z emfaz� Fioletowy � za dany dow�d cnoty, honoru i wierno�ci koronie, ja, Meve, z �aski bog�w kr�lowa Lyrii i Rivii, moc� moj�, prawem i przywilejem pasuj� ci� na rycerza. S�u� wiernie. Znie� to uderzenie, ni jednego bolej.

Geralt poczu� na ramieniu uderzenie klingi. Spojrza� w jasnozielone oczy kr�lowej. Meve splun�a g�st� czerwieni�, przy�o�y�a chusteczk� do twarzy, mrugn�a do niego znad koronek.

Fioletowy podszed� do monarchini, szepta�. Wied�min us�ysza� s�owa: �predykat�, "ryskie rauty", �sztandar� i "cze��".

� S�ufilie � skin�a g�ow� Meve. M�wi�a coraz wyra�niej, pokonuj�c b�l, wpycha�a j�zyk w szczerb� po wybitych z�bach. - Trzyma�e� most wesp� z wojakami z Rivii, m�ny Geralcie znik�d. Tak ci wyf�o, ha, ha. No, a mnie wyf�o nada� ci za to predykat: Geralt z Rivii. Ha, ha.

� Sk�o�cie si�, panie rycerzu � sykn�� Fioletowy. Pasowany rycerz Geralt z Riyii sk�oni� si� g��boko, tak, by kr�lowa Meve, jego suzerenka, nie dostrzeg�a u�miechu, gorzkiego u�miechu, nad kt�rym nie potrafi� zapanowa�.