Do tego, �eby m�c zarabia� na �ycie jako goniec konny, mawia� zwykle Aplegatt wst�puj�cym do s�u�by m�odzikom, potrzebne s� dwie rzeczy � z�ota g�owa i �elazna dupa.

Z�ota g�owa jest nieodzowna, poucza� m�odych go�c�w Aplegatt, albowiem pod ubraniem, w p�askiej, przypasanej do go�ej piersi sk�rzanej sakwie goniec wozi tylko wiadomo�ci mniejszej wagi, kt�re bez l�ku mo�na powierzy� zdradliwemu papierowi lub pergaminowi. Prawdziwie wa�ne, sekretne wie�ci, takie, od kt�rych wiele zale�y, goniec musi zapami�ta� i powt�rzy� komu trzeba. S�owo w s�owo, a niekiedy nieproste s� to s�owa. Wym�wi� trudno, a co dopiero zapami�ta�. Aby zapami�ta�, aby nie pomyli� si� powtarzaj�c, trzeba mie� i�cie z�ot� g�ow�.

A co daje �elazna rzy�, oho, tego ka�dy goniec rych�o do�wiadczy sam. Gdy przyjdzie sp�dzi� mu w siodle trzy dni i trzy noce, t�uc si� sto albo i dwie�cie mil po go�ci�cach, a czasami, gdy trzeba, po bezdro�ach. Ha, pewnie, nie ci�giem siedzi si� w siodle, czasem si� zsiada, odpoczywa. Bo cz�owiek du�o wytrzyma, ale ko� mniej. Ale gdy po odpoczynku trzeba znowu na kulbak�, zda si�, �e rzy� krzyczy: �Ratunku, morduj�!"

A komu teraz potrzebni go�cy konni, panie Aplegatt, wydziwiali niekiedy m�odzi. Z Yengerbergu do Wyzimy, przyk�adowo, nie doskacze nikt szybciej ni� w cztery, albo i pi�� dni, cho�by na naj�miglejszym dzianecie skaka�. A czarodziejowi z Yengerbergu ile trzeba, by magiczn� wiadomo�� przekaza� do czarodzieja z Wyzimy? Godziny p�, albo i tego nie. Go�cowi mo�e ko� okule�. Mog� go zb�je albo Wiewi�rki ubi�, wilcy albo gryfy go mog� rozedrze�. By� goniec, nie ma go�ca. A czarnoksi�ska wiadomo�� zaw�dy dotrze, drogi nie zgubi, nie op�ni si� ani nie zatraci. Po co go�cy, je�li wsz�dzie s� czarodzieje, przy ka�dym kr�lewskim dworze? Niepotrzebni ju� s� go�cy, panie Aplegatt.

Przez jaki� czas Aplegatt te� my�la�, �e ju� nie jest nikomu potrzebny. Mia� trzydzie�ci sze�� lat, by� ma�y, ale silny i �ylasty, pracy si� nie ba� i mia�, ma si� rozumie�, z�ot� g�ow�. M�g� znale�� sobie inn� robot�, by wy�ywi� siebie i �on�, by od�o�y� troch� grosza na posag dla dw�ch niezam�nych jeszcze c�rek, by m�c nadal pomaga� tej zam�nej, kt�rej m�owi, beznadziejnej ofermie, ci�giem nie wiod�o si� w interesach. Ale Aplegatt nie chcia� i nie wyobra�a� sobie innej roboty. By� kr�lewskim go�cem konnym.

I nagle, po d�ugim okresie zapomnienia i upokarzaj�cej bezczynno�ci, Aplegatt sta� si� znowu potrzebny. Go�ci�ce i le�ne dukty znowu zadudni�y od kopyt. Go�cy, jak za dawnych czas�w, j�li znowu przemierza� kraj, nios�c wiadomo�ci od grodu do grodu.

Aplegatt wiedzia�, dlaczego tak by�o. Widzia� wiele, a s�ysza� jeszcze wi�cej. Oczekiwano od niego, �e tre�� przekazanej wiadomo�ci natychmiast wyma�e z pami�ci, zapomni o niej, tak by nie m�c sobie przypomnie� nawet na torturach. Ale Aplegatt pami�ta�. I wiedzia�, dlaczego kr�lowie nagle przestali si� komunikowa� za pomoc� magii i magik�w. Wiadomo�ci, kt�re przewozili go�cy, mia�y pozosta� tajemnic� dla czarodziej�w. Kr�lowie nagle przestali ufa� magikom, przestali powierza� im swe sekrety.

Co by�o powodem nag�ego och�odzenia si� przyja�ni kr�l�w i czarodziej�w, tego Aplegatt nie wiedzia� i nie obchodzi�o go to zbytnio. Tak kr�lowie, jak i magicy byli w jego opinii istotami niepoj�tymi, nieobliczalnymi w czynach � zw�aszcza gdy czasy robi�y si� trudne. A tego, �e sz�y trudne czasy, nie spos�b by�o nie zauwa�y�, przemierzaj�c kraj od grodu do grodu, od zamku do zamku, od kr�lestwa do kr�lestwa.

Na drogach pe�no by�o wojska. Co krok natyka�o si� na kolumny piechoty lub jazdy, a ka�dy napotkany komendant by� zdenerwowany, przej�ty, opryskliwy i tak wa�ny, jakby los ca�ego �wiata od niego jednego zawis�. R�wnie� grody i zamki pe�ne by�y zbrojnego ludu, dzie� i noc trwa�a tam gor�czkowa bieganina. Niewidoczni zwykle burgrabiowie i kasztelani teraz bez ustanku latali po murach i dziedzi�cach �li niczym osy przed burz�, darli si�, kl�li, wydawali rozkazy, rozdawali kopniaki. Ku twierdzom i garnizonom dniem i noc� ci�gn�y oci�ale kolumny wy�adowanych woz�w, mijaj�c kolumny wracaj�ce, jad�ce szybko, leciutko i pusto. Pyli�y go�ci�ce p�dzone wprost ze stadnin tabuny rozbrykanych trzylatk�w. Niezwyczajne ni w�dzid�a, ni zbrojnego je�d�ca koniki weso�o korzysta�y z ostatnich dni swobody, dostarczaj�c koniuchom mn�stwo dodatkowego zaj�cia, a innym u�ytkownikom dr�g niema�o k�opot�w.

Kr�tko m�wi�c, w upalnym, nieruchomym powietrzu wisia�a wojna.

Aplegatt uni�s� si� w strzemionach, rozejrza�. W dole, u st�p wzg�rza, b�yska�a rzeka, ostro meandruj�c w�r�d ��k i k�p drzew. Za rzek�, na po�udniu, rozci�ga�y si� lasy. Goniec pop�dzi� konia. Czas nagli�.

By� w drodze od dw�ch dni. Rozkaz kr�lewski i poczta dopad�y go w Hagge, gdzie wypoczywa� po powrocie z Tretogoru. Opu�ci� twierdz� noc�, galopuj�c go�ci�cem wzd�u� lewego brzegu Pontaru, przekroczy� granic� z Temeri� przed �witem, a teraz, w po�udnie nast�pnego dnia, by� ju� nad brzegiem Ismeny. Gdyby kr�l Foltest by� w Wyzimie, Aplegatt dor�czy�by mu pos�anie jeszcze tej nocy. Niestety, kr�la nie by�o w stolicy � przebywa� na po�udniu kraju, w Mariborze, oddalonym od Wyzimy o blisko dwie�cie mil. Aplegatt wiedzia� o tym, dlatego w okolicach Bia�ego Mostu porzuci� wiod�cy na zach�d go�ciniec i pojecha� lasami, w kierunku Ellander. Ryzykowa� nieco. W lasach ci�gle grasowa�y Wiewi�rki, biada temu, kto wpad� im w r�ce lub nawin�� si� pod �uk. Ale goniec kr�lewski musi ryzykowa�. Taka s�u�ba.

Sforsowa� rzek� bez trudu � od czerwca nie pada�o, woda w l�nienie opad�a znacznie. Trzymaj�c si� skraju lasu, dotar� na szlak wiod�cy z Wyzimy na po�udniowy wsch�d, w stron� krasnoludzkich hut, ku�ni i osiedli w Masywie Mahakam. Szlakiem ci�gn�y wozy, wyprzedzane cz�sto przez konne podjazdy. Aplegatt odetchn�� z ulg�. Tam, gdzie by�o ludno, nie by�o Scoia'tael. Kampania przeciw walcz�cym z lud�mi elfom trwa�a w Temerii od roku, prze�ladowane po lasach wiewi�rcze komanda podzieli�y si� na mniejsze grupki, a mniejsze grupki trzyma�y si� z dala od ucz�szczanych dr�g i nie urz�dza�y na nich zasadzek.

Przed wieczorem by� ju� na zachodniej granicy ksi�stwa Ellander, na rozstaju w okolicach wioski Zavada, sk�d mia� prost� i bezpieczn� drog� do Mariboru � czterdzie�ci dwie mile bitym, ucz�szczanym traktem. Na rozstaju by�a karczma. Postanowi� da� odpocz�� koniowi i sobie. Wiedzia�, �e je�li wyruszy o brzasku, to nawet bez specjalnego m�czenia wierzchowca jeszcze przed zachodem s�o�ca ujrzy srebrno-czarne proporce na czerwonych dachach wie� mariborskiego zamku.

Rozkulbaczy� klacz i sam j� oporz�dzi�, ka��c pacho�kowi i�� precz. By� go�cem kr�lewskim, a goniec kr�lewski nikomu nie pozwala dotyka� swego konia. Zjad� solidn� porcj� jajecznicy z kie�bas� i �wiartk� pytlowego chleba, popi� kwart� piwa. Pos�ucha� plotek. R�norodnych. W karczmie popasali podr�ni ze wszystkich stron �wiata.

W Dol Angra, dowiedzia� si� Aplegatt, znowu dosz�o do incydent�w, znowu oddzia� lyrijskiej kawalerii �ci�� si� na granicy z nilfgaardzkim podjazdem, znowu Meve, kr�lowa Lyrii, wielkim g�osem oskar�y�a Nilfgaard o prowokacj� i wezwa�a pomocy od kr�la Demawenda z Aedirn. W Tretogorze odby�a si� publiczna egzekucja reda�skiego barona, kt�ry potajemnie znosi� si� z emisariuszami nilfgaardzkiego cesarza Emhyra. W Kaedwen po��czone w du�y oddzia� komanda Scoia'tael dopu�ci�y si� rzezi w forcie Leyda. W rewan�u za t� masakr� ludno�� Ard Carra-igh dokona�a pogromu, morduj�c blisko cztery setki bytuj�cych w stolicy nieludzi.

W Temerii, opowiedzieli kupcy jad�cy z po�udnia, panuj� smutek i �a�oba w�r�d cintryjskich emigrant�w, zebranych pod sztandarami marsza�ka Yissegerda. Potwierdzi�a si� bowiem straszna wie�� o �mierci Lwi�tka, ksi�niczki Cirilli, ostatniej z krwi kr�lowej Calanthe, zwanej Lwic� z Cintry.

Opowiedziano kilka jeszcze straszniejszych, z�owr�bnych plotek. Oto w kilku wsiach w okolicach Aldersbergu dojone krowy zacz�y nagle strzyka� z wymion krwi�, a o �wicie widziano we mgle Dziewic� Moru, zwiastunk� straszliwej zag�ady. W Brugge, w okolicach Lasu Brokilon, zakazanego kr�lestwa le�nych driad, pojawi� si� Dziki Gon, galopuj�cy po niebiosach orszak widm, a Dziki Gon, jak powszechnie wiadomo, zawsze zapowiada wojn�. A z przyl�dka Bremervoord dostrze�ono widmowy statek, a na jego pok�adzie upiora � czarnego rycerza w he�mie ozdobionym skrzyd�ami drapie�nego ptaka�

Goniec nie przys�uchiwa� si� d�u�ej, by� zbyt zm�czony. Poszed� do wsp�lnej izby noclegowej, zwali� si� na bar��g i zasn�� jak k�oda.

O brzasku wsta�. Gdy wyszed� na podw�rze, zdziwi� si� nieco � nie by� pierwszym szykuj�cym si� do drogi, a to rzadko si� zdarza�o. Przy studni sta� osiod�any kary ogier, a obok, przy korycie, my�a r�ce kobieta w m�skim stroju. S�ysz�c kroki Aplegatta, kobieta odwr�ci�a si�, mokrymi d�o�mi zebra�a i odrzuci�a do ty�u bujne czarne w�osy. Goniec uk�oni� si�. Kobieta lekko skin�a g�ow�.

Wchodz�c do stajni niemal zderzy� si� z drugim rannym ptaszkiem, kt�rym by�a m�oda dziewczyna w aksamitnym berecie, wywodz�ca w�a�nie na podw�rze jab�ko-wit� klacz. Dziewczyna tar�a twarz i ziewa�a, opieraj�c si� o bok wierzchowca.

��Ojej � mrukn�a, mijaj�c go�ca. - Usn� chyba na koniu� Usn� jak nic� Uaauaaua�

��Ch��d ci� orze�wi, gdy rozk�usujesz koby�k� � rzek� grzecznie Aplegatt, �ci�gaj�c siod�o z belki. - Szcz�liwej drogi, panieneczko.

Dziewczyna odwr�ci�a si� i spojrza�a na niego, jak gdyby dopiero teraz go zauwa�y�a. Oczy mia�a wielkie i zielone jak szmaragdy. Aplegatt narzuci� czaprak na konia.

��Szcz�liwej drogi �yczy�em � powt�rzy�. Zwykle nie by� wylewny ani rozmowny, ale teraz czu� potrzeb� pogadania z bli�nim, nawet je�li tym bli�nim by�a zwyk�a zaspana smarkula. Mo�e sprawi�y to d�ugie dni samotno�ci na szlaku, a mo�e to, �e smarkula troch� przypomina�a jego �redni� c�rk�.

��Niech was bogowie ustrzeg� � doda� � od wypadku i z�ej przygody. We dwie wy jeno i przy tym niewiasty� A czasy teraz niedobre. Wsz�dzie niebezpiecze�stwo czyha na go�ci�cach�

Dziewczyna szerzej otworzy�a zielone oczy. Goniec poczu� zimno na plecach, przeszy� go dreszcz.

��Niebezpiecze�stwo��� odezwa�a si� nagle dziewczyna dziwnym, zmienionym g�osem. - Niebezpiecze�stwo jest ciche. Nie us�yszysz, gdy nadleci na szarych pi�rach. Mia�am sen. Piasek� Piasek by� gor�cy od s�o�ca�

��Co?�� Aplegatt zamar� z siod�em opartym o brzuch. - Co m�wisz, panieneczko? Jaki piasek?

Dziewczyna wzdrygn�a si� silnie, przetar�a twarz. Jab�kowita klacz potrz�sn�a �bem.

��Ciri!�� zawo�a�a ostro czarnow�osa kobieta z podw�rza, poprawiaj�c popr�g i juki karego ogiera. - Pospiesz si�!

Dziewczyna ziewn�a, spojrza�a na Aplegatta, zamruga�a, sprawiaj�c wra�enie zdziwionej jego obecno�ci� w stajni. Goniec milcza�.

��Ciri � powt�rzy�a kobieta. - Zasn�a� tam?

��Ju� id�, pani Yennefer!

Gdy Aplegatt okulbaczy� wreszcie konia i wywi�d� go na podw�rze, po kobiecie i dziewczynie nie by�o ju� �ladu. Kogut zapia� przeci�gle i chrypliwie, rozszczeka� si� pies, w�r�d drzew odezwa�a si� kuku�ka. Goniec wskoczy� na siod�o. Przypomnia� sobie nagle zielone oczy zaspanej dziewczyny, jej dziwne s�owa. Ciche niebezpiecze�stwo? Szare pi�ra? Gor�cy piasek? Chyba niespe�na rozumu by�a dziewka, pomy�la�. Sporo takich teraz si� widuje, pomylonych dziewek, ukrzywdzonych w wojenne dni przez maruder�w albo innych hultaj�w� Tak, ani chybi pomylona. A mo�e jeno rozespana, wyrwana ze snu, nie dobudzona jeszcze? Dziw, jakie brednie nieraz ludzie plot�, gdy o �witaniu wci�� jeszcze mi�dzy snem a jaw� si� ko�acz��

Znowu przeszy� go dreszcz, a mi�dzy �opatkami odezwa� si� b�l. Rozmasowa� plecy pi�ci�.

Gdy tylko znalaz� si� na mariborskim trakcie, wrazi� koniowi pi�t� w mi�kkie i poszed� w galop. Czas nagli�.

W Mariborze goniec nie odpoczywa� d�ugo � nie min�� dzie�, a wiatr znowu �wiszcza� mu w uszach. Nowy ko�, szpakowaty �rebiec z mariborskiej stadniny, szed� ostro, wyci�gaj�c szyj� i zamiataj�c ogonem. Miga�y przydro�ne wierzby. Pier� Aplegatta ugniata�a sakwa z poczt� dyplomatyczn�. Rzy� bola�a.

��Tfu, a �eby� kark skr�ci�, latawcze zatracony!�� wrzasn�� mu w �lad wo�nica, �ci�gaj�c powody zaprz�gu, sp�oszonego przemkni�ciem cwa�uj�cego szpaka. - Widzita go, jak to gna, jakby mu �mier� pi�ty liza�a! A p�d�, p�d�, �wiszczypa�o, i tak przed kostuch� nie ucieczesz!

Aplegatt otar� oko, za�zawione od p�du.

Wczorajszego dnia przekaza� kr�lowi Foltestowi listy, a potem wyrecytowa� tajne pos�anie kr�la Demawenda.

��Demawend do Foltesta. W Dol Angra wszystko przygotowane. Przebiera�cy czekaj� na rozkaz. Przewidywany termin: druga noc lipcowa po nowiu ksi�yca. �odzie musz� wyl�dowa� na tamtym brzegu dwa dni p�niej.

Nad go�ci�cem lecia�y stada wron, kracz�c dono�nie. Lecia�y na wsch�d, w kierunku Mahakamu i Dol Angra, w kierunku Yengerbergu. Jad�c, goniec powtarza� w pami�ci s�owa sekretnego poselstwa, kt�re za jego po�rednictwem kr�l Temerii s�a� kr�lowi Aedirn.

Foltest do Demawenda. Pierwsze: Wstrzymajmy akcj�. M�drale zwo�ali zjazd, maj� si� spotka� i radzi� na wyspie Thanedd. Ten zjazd mo�e wiele zmieni�. Drugie: poszukiwa� Lwi�tka mo�na zaprzesta�. Potwierdzi�o si�. Lwi�tko nie �yje.

Aplegatt d�gn�� szpaka pi�t�. Czas nagli�.

W�ska le�na droga by�a zatarasowana wozami. Aplegatt zwolni�, spokojnie podk�usowa� do ostatniego z d�ugiej kolumny wehiku��w. Natychmiast zorientowa� si�, �e nie przepchnie si� przez zator. O zawracaniu nie mog�o by� i mowy, by�aby to zbyt wielka strata czasu. Zapuszczanie si� w bagnisty g�szcz celem objechania zatoru te� niezbyt mu si� u�miecha�o, tym bardziej �e zmierzcha�o ju�.

��Co tu si� sta�o?�� zapyta� wo�nic�w ostatniego pojazdu kolumny, dw�ch staruszk�w, z kt�rych jeden zdawa� si� drzema�, a drugi nie �y�. - Napad? Wiewi�rki? Gadajcie! Spiesz� si�

Nim kt�ry� ze staruszk�w zd��y� odpowiedzie�, od niewidocznego w�r�d lasu czo�a kolumny rozleg�y si� krzyki. Wo�nice w po�piechu wskakiwali na wozy, smagali konie i wo�y przy wt�rze wyszukanych przekle�stw. Kolumna oci�ale ruszy�a z miejsca. Drzemi�cy staruszek ockn�� si�, poruszy� brod�, cmokn�� na mu�y i strzeli� je lejcami po zadach. Staruszek wygl�daj�cy na nie�ywego o�y�, odsun�� s�omiany kapelusz z oczu i popatrzy� na Aplegatta.

��Patrzcie go � powiedzia�. - Spieszno mu. H�, synku, poszcz�ci�o ci si�. W sam czas tu doskaka�e�.

��Ano � poruszy� brod� drugi staruszek i pop�dzi� mu�y. - W sam czas. Gdyby� tu w po�udnie zajecha�, sta�by� wraz z nami, czeka� na wolny przejazd. Wszystkim nam pilno, ale czeka� przysz�o. Jak pojedziesz, gdy trakt zamkni�ty?

��Zamkni�ty by� trakt? A to jak� mod�?

��Srogi ludojad si� tu objawi�, synku. Na rycerza napad�, co samowt�r z pacho�kiem traktem jecha�. Rycerzowi podobnie� potw�r g�ow� wraz z he�mem urwa�, koniu kiszki wypu�ci�. Pacho�ek umkn�� zdo�a�, baja�, �e zgroza jedna, �e czerwony by� pono go�ciniec od juchy�

��Co to by�o za monstrum?�� spyta� Aplegatt, wstrzymuj�c konia, by m�c kontynuowa� rozmow� z wo�nicami wlok�cego si� wozu. - Smok?

��Nie, nie smok � powiedzia� drugi staruszek, ten w s�omianym kapeluszu. - Powiadaj�, mandygora, czy jako� tak. Pacho�ek gada�, �e lataj�ca bestyja, okrutnie wielga. A zawzi�ta! My�lelim, �e �re rycerza i odleci, ale gdzie tam! Siad�a pono na drodze, kurwa jej ma�, i siedzi, syczy, z�biskami �yska� No, to i zatka�a szlak niczym korek flaszk�, bo kto podjecha� i potwor� zoczy�, zostawia� w�z i chodu nazad. Ustawi�o si� tedy woz�w na p� mili, a dooko�a, jak sam baczysz, synku, g�stwa i mokrad�o, ani objecha�, ani zawr�ci�. Stalim tedy�

��Tylu ch�opa!�� parskn�� goniec. - A stali jak dudki! By�o topory wzi�� a dzidy i wy�en�� besti� z drogi albo ubi�.

��Ano, paru pr�bowa�o � powiedzia� powo��cy staruszek, pop�dzaj�c mu�y, bo kolumna ruszy�a szybciej. -Trzech krasnolud�w z kupieckiej stra�y, a z nimi czterej nowobra�cy, co do Carreras do twierdzy szli, do wojska. Krasnolud�w bestyja okrutnie poharata�a, a nowobra�cy�

��Czmychn�li � doko�czy� drugi staruszek, po czym soczy�cie i daleko splun��, niechybnie trafiaj�c w woln� przestrze� mi�dzy zadami mu��w. - Czmychn�li, ledwo ow� mandygor� zoczyli. Jeden pono w gacie si� sfajda�. O, patrzaj, patrzaj, synku, to on! Tam!

��Co wy mi tu � zdenerwowa� si� lekko Aplegatt � posra�ca chcecie pokazywa�? Nieciekawym�

��Nie to! Potw�r! Ubity potw�r! Wojacy na fur� go k�ad�! Widzicie?

Aplegatt stan�� w strzemionach. Pomimo zapadaj�cych ciemno�ci i t�ocz�cych si� ciekawskich dostrzeg� podnoszone przez �o�nierzy ogromne p�owe cielsko. Nietoperze skrzyd�a i skorpioni ogon potwora wlok�y si� bezw�adnie po ziemi. Krzykn�wszy ch�ralnie, wojacy unie�li zew�ok wy�ej i zwalili na w�z. Zaprz�one do wozu konie, zaniepokojone wida� smrodem krwi i �cierwa, zar�a�y, targn�y dyszlem.

��Nie sta�! - wrzasn�� na staruszk�w komenderuj�cy �o�nierzami dziesi�tnik. - Dalej jecha�! Nie tarasowa� przejazdu!

Dziadek pop�dzi� mu�y, w�z podskoczy� na koleinach. Aplegatt szturchn�� konia pi�t�, zr�wna� si�.

��Wojacy, widno, besti� ut�ukli?

��Ale tam � zaprzeczy� staruszek. - Wojacy, jak przyszli, jeno g�by na ludzi rozwierali, rugali. A to st�j, a to nast�p si�, a to to, a to sio. Do potwora im spieszno nie by�o. Pos�ali po wied�mina.

��Po wied�mina?

��Tak by�o � zapewni� drugi staruszek. - Kt�remu� si� przypomnia�o, �e we wsi wied�mina widzia�, tedy pos�ali po niego. Przeje�d�a� potem podle nas. W�os mia� bia�y, g�b� paskudn� i srogi miecz na plecach. Nie min�a godzina, jak kto� od przodka krzykn��, �e zara b�dzie mo�na jecha�, bo wied�min bestyj� ukatrupi�. Tegdy ruszylim nareszcie i akuratnie� ty si�, synku, napatoczy�.

��Ha � rzek� Aplegatt w zamy�leniu. - Tyle lat po drogach goni�, a jeszcze wied�mina nie napotka�em. Widzia� kto, jak on tego potwora sprawia�?

��Ja widzia�em!�� zawo�a� ch�opak ze zmierzwion� czupryn�, podk�usowuj�c z drugiej strony wozu. Jecha� na oklep, powoduj�c chud� hreczkowat� szkapk� za pomoc� kantara. - Wszystko widzia�em! Bo przy �o�nierzach by�em, na samiu�kim przodku!

��Patrzcie go, smarka � powiedzia� powo��cy staruszek. - Mleko pod nosem, a jak si� m�drzy. A batem chcesz?

��Niechajcie go, ojciec � wtr�ci� si� Aplegatt. - Skoro rozstaje, tam na Carreras pojad�, a wcze�niej chcia�oby si� wiedzie�, co by�o z tym wied�minem. Gadaj, ma�y.

��A by�o tak � zacz�� szybko ch�opak, jad�c st�pa obok zaprz�gu � �e przyby� �w wied�min do wojskowego komendanta. Rzek�, �e zwie si� Gerant. Komendant za si� na to, �e jak si� zwa�, tak si� zwa�, lepiej niech si� do roboty we�mie. I pokaza�, k�dy potw�r siedzi. Wied�min podszed� bli�ej, popatrzy� krzynk�. Do potwora by�o ze staje, albo i wi�cej nawet, ale on tylko z dala pojrza� i od razu m�wi, �e to jest mantikora wyj�tkiem wielga i �e ubije j�, jak mu dwie�cie koron zap�ac�.

��Dwie�cie koron?�� zach�ysn�� si� drugi staruszek. -Co on, ze szcz�tem zdumia�?

��To samo pan komendant rzekli, ino �e plugawiej nieco. A wied�min na to, �e tyle to ma kosztowa� i �e jemu zajedno, niech potw�r siedzi na drodze cho�by do s�dnego dnia. Komendant na to, �e tyli grosza nie zap�aci, wolej mu poczeka�, a� stwora sama odleci. Wied�min za si� na to, �e stwora nie odleci, bo g�odna jest i w�ciek�a. A je�li odleci, to wnet nazad powr�ci, bo to jej �owieckie tero� teret� teretor�

��A ty, smarku, nie bublij!�� zez�o�ci� si� powo��cy staruszek, bez widocznego skutku pr�buj�c wysmarka� si� w palce, w kt�rych jednocze�nie trzyma� lejce. - Jeno m�w, jak by�o!

��W�dy m�wi�! Rzek� wied�min tak: nie odleci potw�r, a b�dzie sobie ca�� noc rycerza ubitego jad�, powolutku, bo rycerz w zbroicy, wyd�uba� go trudno ze �rodka. Na to podeszli kupce i nu�e wied�mina ugadywa�, tak i siak, �e �ciepk� zrobi� i sto koron mu dadz�. A wied�min im na to, �e bestia, pry, zowie si� mantikora i bardzo jest nieprzezpieczna, tedy sto koron to se mog� wsadzi� do rzyci, on karku nie nadstawi. Na to komendant rozsierdzi� si� i powiedzia�, �e taka to ju� pieska i wied�mi�ska dola karku nadstawia� i �e wied�min rychtyk do tego jest jako w�a�nie ona rzy� do srania. A kupce wida� bojali si�, �e wied�min tako� rozsierdzi si� i precz ruszy, bo ugodzili si� na sto pi��dziesi�t. I wied�min miecza doby� i go�ci�cem poszed�, ku temu miejscu, gdzie potwora siedzia�a. A komendant znak od uroku w �lad za nim zrobi�, na ziem poplu� i rzek�, �e takich odmie�c�w piekielnych nie wiedzie� czemu ziemia nosi. Jeden kupiec za si� na to, �e jakby wojsko, miast po lasach za elfami gania�, straszyd�a z dr�g przep�dza�o, toby wied�min�w nie by�o trzeba i �e�

��Nie ple� � przerwa� staruszek � ino opowiadaj, co� widzia�.

��Jam � pochwali� si� ch�opak � wied�mi�skiego konia strzeg�, koby�ki kasztanki ze strza�k� bia��.

��Z koby�k� pies ta�cowa�! A jak wied�min potwora ubija�, widzia�e�?

��Eee��� zaj�kn�� si� ch�opak. - Nie widzia�em� Do ty�u mnie wypchli. Wszyscy w g�os wrzeszczeli i konie si� sp�oszy�y, tedy�

��Przeciem m�wi� � rzek� pogardliwie dziadek � �e g�wno on widzia�, smark jeden.

��Alem widzia� wied�mina, gdy wr�ci�! - zaperzy� si� ch�opak. - A komendant, kt�ry na wszystko baczy�, blady by� ca�kiem na licu i rzek� po cichu do �o�nierz�w, �e s� to czary magiczne albo sztuczki elfie, �e zwyk�y cz�owiek tak szybko mieczem robi� nie zdo�a� Wied�min za si� od kupc�w wzi�� pieni�dz, koby�ki dosiad� i pojecha�.

��Hmmm��� mrukn�� Aplegatt. - Kt�r�dy pojecha�? Traktem ku Carreras? Je�li tak, to go mo�e dognam, cho� mu si� przyjrz�

��Nie � powiedzia� ch�opak. - On z rozstaja w stron� Dorian ruszy�. Spieszno mu by�o.

Wied�minowi rzadko �ni�o si� cokolwiek i nawet tych rzadkich sn�w nigdy nie pami�ta� po przebudzeniu. Nawet wtedy, gdy by�y to koszmary � a zwykle by�y to koszmary.

Tym razem to te� by� koszmar, ale tym razem wied�min zapami�ta� przynajmniej jego fragment. Ze sk��bionego wiru jakich� niejasnych, ale niepokoj�cych postaci, dziwnych, ale z�owr�bnych scen i niezrozumia�ych, ale budz�cych groz� s��w i d�wi�k�w wy�oni� si� nagle wyra�ny i czysty obraz. Ciri. Inna od tej, kt�r� pami�ta� z Kaer Morhen. Jej popielate w�osy, rozwiane w galopie, by�y d�u�sze � takie jakie nosi�a wtedy, gdy spotka� j� po raz pierwszy, w Brokilonie. Gdy przeje�d�a�a obok niego, chcia� krzykn��, ale nie doby� g�osu. Chcia� pobiec za ni�, ale mia� wra�enie, �e do po�owy ud pogr��ony jest w stygn�cej smole. A Ciri zdawa�a si� go nie widzie�, galopowa�a dalej, w noc, mi�dzy pokraczne olchy i wierzby, jak �ywe wymachuj�ce konarami. A on zobaczy�, �e jest �cigana. �e w �lad za ni� cwa�uje kary ko�, a na nim je�dziec w czarnej zbroi, w he�mie udekorowanym skrzyd�ami drapie�nego ptaka.

Nie m�g� si� poruszy�, nie m�g� krzykn��. M�g� tylko patrze�, jak skrzydlaty rycerz dogania Ciri, chwyta za w�osy, �ci�ga z siod�a i galopuje dalej, wlok�c j� za sob�. M�g� tylko patrze�, jak twarz Ciri sinieje z b�lu, a z jej ust rwie si� bezg�o�ny krzyk. Obudzi� si�, rozkaza� sobie, nie mog�c znie�� koszmaru. Obudzi� si�! Obudzi� si� natychmiast!

Obudzi� si�.

D�ugo le�a� nieruchomo, rozpami�tuj�c sen. Potem wsta�. Wyci�gn�� spod poduszki sakiewk�, szybko przeliczy� dziesi�ciokoron�wki. Sto pi��dziesi�t za wczorajsz� mantikor�. Pi��dziesi�t za mglaka, kt�rego zabi� na zlecenie w�jta z wioski pod Carreras. I pi��dziesi�t za wilko�aka, kt�rego wystawili mu osadnicy z Burdorffu.

Pi��dziesi�t za wilko�aka. Du�o, bo robota by�a �atwa. Wilko�ak nie broni� si�. Zagnany do jaskini, z kt�rej nie by�o wyj�cia, ukl�kn�� i czeka� na cios miecza. Wied�minowi by�o go �al.

Ale potrzebowa� pieni�dzy.

Nie min�a godzina, a w�drowa� ju� ulicami miasta Dorian, szukaj�c znajomego zau�ka i znajomego szyldu.

Napis na szyldzie g�osi�: �Codringher i Fenn, konsultacje i us�ugi prawne". Geralt jednak wiedzia� a� nadto dobrze, �e to, co robili Codringher i Fenn, mia�o z regu�y nad wyraz ma�o wsp�lnego z prawem, sami za� partnerzy mieli mn�stwo powod�w, by unika� jakiegokolwiek kontaktu zar�wno z prawem, jak i z jego przedstawicielami. W�tpi� te� powa�nie, by kt�rykolwiek ze zjawiaj�cych si� w kantorze klient�w wiedzia�, co znaczy s�owo �konsultacja".

W dolnej kondygnacji budyneczku nie by�o wej�cia; by�y tylko solidnie zaryglowane wrota, zapewne wiod�ce do wozowni lub stajni. Aby dosta� si� do drzwi wej�ciowych, trzeba by�o zapu�ci� si� na ty�y domu, wej�� na b�otniste, pe�ne kaczek i kur podw�rko, stamt�d na schodki, potem za� przej�� w�sk� galeryjk� i ciemnym korytarzykiem. Dopiero w�wczas stawa�o si� przed solidnymi, okutymi drzwiami z mahoniu, zaopatrzonymi w wielk� mosi�n� ko�atk� w kszta�cie lwiej g�owy.

Geralt zako�ata�, po czym cofn�� si� szybko. Wiedzia�, �e zamontowany w drzwiach mechanizm mo�e wystrzeli� z ukrytych w�r�d oku� otwor�w d�ugie na dwadzie�cia cali �elazne szpikulce. Teoretycznie, szpikulce strzela�y z drzwi tylko w�wczas, gdy kto� pr�bowa� manipulowa� przy zamku, wzgl�dnie gdy Codringher lub Fenn naciskali na urz�dzenie spustowe, ale Geralt wielokrotnie ju� przekona� si�, �e nie ma niezawodnych mechanizm�w i �e ka�dy z nich dzia�a czasem nawet wtedy, gdy dzia�a� nie powinien. I odwrotnie.

W drzwiach by�o zapewne jakie� urz�dzenie identyfikuj�ce go�ci, prawdopodobnie czarodziejskie. Po zako�ataniu nigdy nikt z wewn�trz nie indagowa� ani nie ��da�, by si� opowiada�. Drzwi otwiera�y si� i stawa� w nich Codringher. Zawsze Codringher, nigdy Fenn.

��Witaj, Geralt � powiedzia� Codringher. - Wejd�. Nie musisz si� tak p�aszczy� do framugi, bo rozmontowa�em zabezpieczenie. Par� dni temu co� si� w nim zepsu�o. Zadzia�a�o ni z gruszki, ni z pietruszki i podziurawi�o domokr��c�. Wchod� �mia�o. Masz spraw� do mnie?

��Nie � wied�min wszed� do obszernego, mrocznego przedpokoju, w kt�rym jak zwykle lekko �mierdzia�o kotem. - Nie do ciebie. Do Fenna.

Codringher zarechota� g�o�no, utwierdzaj�c wied�mina w podejrzeniu, �e Fenn by� postaci� stuprocentowo mityczn�, s�u��c� do mydlenia oczu prewotom, bajlifom, poborcom podatk�w i innym nienawistnym Codringherowi osobom.

Weszli do kantoru, w kt�rym by�o ja�niej, bo by� to pok�j szczytowy � solidnie zakratowane okna wychodzi�y na s�o�ce przez wi�ksz� cz�� dnia. Geralt zaj�� krzes�o przeznaczone dla klient�w. Naprzeciw, za d�bowym biurkiem, rozpar� si� w wy�cie�anym fotelu Codringher, ka��cy tytu�owa� si� �adwokatem" cz�owiek, dla kt�rego nie by�o rzeczy niemo�liwych. Je�li kto� mia� trudno�ci, k�opoty, problemy � szed� do Codringhera. I w�wczas ten kto� szybko dostawa� do r�ki dowody nieuczciwo�ci i malwersacji wsp�lnika w interesach. Otrzymywa� kredyt bankowy bez zabezpiecze� i gwarancji. Jako jedyny z d�ugiej listy wierzycieli egzekwowa� nale�no�ci od firmy, kt�ra og�asza�a bankructwo. Otrzymywa� spadek, cho� bogaty wuj odgra�a� si�, �e nie zapisze ni miedziaka. Wygrywa� proces spadkowy, bo najzawzi�tsi nawet krewni niespodziewanie wycofywali roszczenia. Jego syn wychodzi� z lochu, oczyszczony z zarzut�w na podstawie niezbitych dowod�w albo zwolniony z braku takowych, bo je�li dowody by�y, to znika�y tajemniczo, a �wiadkowie na wyprz�dki odwo�ywali wcze�niejsze zeznania. Nadskakuj�cy c�rce �owca posag�w nagle zwraca� afekt ku innej. Kochanek �ony lub uwodziciel c�rki w wyniku nieszcz�liwego wypadku doznawa� skomplikowanego z�amania trzech ko�czyn, w tym przynajmniej jednej g�rnej. A zapami�ta�y wr�g lub inny nader niewygodny osobnik przestawa� szkodzi� � z regu�y gin�� po nim wszelki �lad i s�uch. Tak, je�li kto� mia� problemy, jecha� do Dorian, bieg� chy�o do firmy �Codringher i Fenn" i ko�ata� do mahoniowych drzwi. W drzwiach stawa� �adwokat" Codringher, niewysoki, szczup�y i szpakowaty, o niezdrowej cerze cz�owieka rzadko przebywaj�cego na �wie�ym powietrzu. Codringher prowadzi� do kantoru, siada� w fotelu, bra� na kolana du�ego bia�o-czarnego kocura i g�aska� go. Obaj � Codringher i kocur � mierzyli klienta nie�adnym, niepokoj�cym spojrzeniem ��tozielonkawych oczu.

��Otrzyma�em tw�j list � Codringher i kocur zmierzyli wied�mina ��tozielonymi spojrzeniami. - Odwiedzi� mnie tak�e Jaskier. Przeje�d�a� przez Dorian kilka tygodni temu. Opowiedzia� mi co nieco o twoich strapieniach. Ale powiedzia� bardzo ma�o. Za ma�o.

��Doprawdy? Zaskakujesz mnie. To by�by pierwszy znany mi przypadek, gdy Jaskier nie powiedzia� za du�o.

��Jaskier � Codringher nie u�miechn�� si� � niewiele powiedzia�, bo i wiedzia� niewiele. A powiedzia� mniej, ni�

wiedzia�, bo po prostu o niekt�rych sprawach zakaza�e� mu gada�. Sk�d u ciebie ten brak zaufania? I to wzgl�dem kolegi w profesji?

Geralt �achn�� si� lekko. Codringher by�by uda�, �e nie zauwa�y�, ale nie m�g�, bo kot zauwa�y�. Rozwar�szy szeroko oczy, obna�y� bia�e kie�ki i zasycza� niemal bezg�o�nie.

��Nie dra�nij mojego kota � powiedzia� adwokat, uspokajaj�c zwierz�tko g�askaniem. - Poruszy�o ci� nazwanie koleg�? Przecie� to prawda. Ja te� jestem wied�minem. Ja te� wybawiam ludzi od potwor�w i od potwornych k�opot�w. I te� robi� to za pieni�dze.

��S� pewne r�nice � mrukn�� Geralt, wci�� pod nieprzyjaznym wzrokiem kocura.

��S� � zgodzi� si� Codringher. - Ty jeste� wied�minem anachronicznym, a ja wied�minem nowoczesnym, id�cym z duchem czasu. Dlatego ty wkr�tce b�dziesz bezrobotny, a ja b�d� prosperowa�. Strzyg, wiwern, endriag i wilko�ak�w wkr�tce nie b�dzie ju� na �wiecie. A skurwysyny b�d� zawsze.

��Przecie� ty wybawiasz od k�opot�w w�a�nie g��wnie skurwysyn�w, Codringher. Maj�cych k�opoty biedak�w nie sta� na twoje us�ugi.

��Na twoje us�ugi biedak�w nie sta� r�wnie�. Biedak�w nigdy nie sta� na nic, dlatego w�a�nie s� biedakami.

��Nies�ychanie to logiczne. A odkrywcze, �e a� dech zapiera.

��Prawda ma to do siebie, �e zapiera. A w�a�nie prawd� jest, �e baz� i ostoj� naszych profesji jest skurwysy�stwo. Z tym, �e twoje jest ju� prawie reliktem, a moje jest realne i rosn�ce w si��.

��Dobra, dobra. Przejd�my do rzeczy.

��Najwy�szy czas � kiwn�� g�ow� Codringher, g�aszcz�c kota, kt�ry wypr�y� si� i zamrucza� g�o�no, wbijaj�c mu pazury w kolano. - I za�atwiajmy te rzeczy zgodnie z hierarchi� ich wa�no�ci. Rzecz pierwsza: moje honorarium, kolego wied�minie, wynosi dwie�cie pi��dziesi�t novigradzkich koron. Dysponujesz tak� kwot�? Czy te� mo�e zaliczasz si� do maj�cych k�opoty biedak�w?

��Najpierw przekonajmy si�, czy zapracowa�e� na tak� kwot�.

��Przekonywanie � powiedzia� zimno adwokat � ogranicz wy��cznie do w�asnej osoby i bardzo przyspiesz. Gdy za� si� ju� przekonasz, po�� pieni�dze na stole. W�wczas przejdziemy do kolejnych, mniej wa�nych rzeczy.

Geralt odwi�za� od pasa mieszek i z brz�kiem rzuci� go na biurko. Kocur gwa�townym susem zeskoczy� z kolan Codringhera i umkn��. Adwokat schowa� trzos do szuflady, nie sprawdzaj�c zawarto�ci.

��Sp�oszy�e� mojego kota � powiedzia� z nieudawanym wyrzutem.

��Przepraszam. My�la�em, �e brz�k pieni�dzy jest ostatni� rzecz� mog�c� sp�oszy� twojego kota. M�w, czego si� dowiedzia�e�.

��Ten Rience � zacz�� Codringher � kt�ry tak ci� interesuje, to do�� tajemnicza posta�. Uda�o mi si� ustali� tylko to, �e studiowa� dwa lata w szkole czarodziej�w w Ba� Ard. Wywalili go stamt�d, przy�apawszy na drobnych kradzie�ach. Pod szko��, jak zwykle, czekali werbownicy z kaedwe�skiego wywiadu. Rience da� si� zwerbowa�. Co robi� dla wywiadu Kaedwen, nie uda�o mi si� ustali�. Ale odrzuty ze szko�y czarodziej�w zwykle szkoli si� na morderc�w. Pasuje?

��Jak ula�. M�w dalej.

��Nast�pna informacja pochodzi z Cintry. Pan Rience siedzia� tam w lochu. Za rz�d�w kr�lowej Calanthe.

��Za co siedzia�?

��Wyobra� to sobie, �e za d�ugi. Kiblowa� kr�tko, bo kto� go wykupi�, sp�acaj�c te d�ugi wraz z procentami. Transakcja odby�a si� za po�rednictwem banku, z zastrze�eniem anonimowo�ci dobroczy�cy. Pr�bowa�em wy�ledzi�, od kogo pochodzi�y pieni�dze, ale da�em za wygran� po czterech kolejnych bankach. Ten, kto wykupi� Rience'a, by� profesjona�em. I bardzo zale�a�o mu na anonimowo�ci.

Codringher zamilk�, zakas�a� ci�ko, przyk�adaj�c chustk� do ust.

��I nagle, tu� po zako�czeniu wojny, pan Rience pojawi� si� w Sodden, w Angrenie i w Brugge � podj�� po chwili, ocieraj�c wargi i patrz�c na chustk�. - Odmieniony nie do poznania, przynajmniej je�li chodzi o zachowanie i ilo�� got�wki, jak� dysponowa� i jak� szasta�. Bo je�eli chodzi o miano, to bezczelny sukinsyn nie wysila� si� � nadal u�ywa� imienia Rience. I jako Rience zacz�� prowadzi� intensywne poszukiwania pewnej osoby, czy raczej os�bki. Odwiedzi� druid�w z angre�skiego Kr�gu, tych, kt�rzy opiekowali si� wojennymi sierotami. Cia�o jednego z druid�w odnaleziono po jakim� czasie w pobliskim lesie, zmasakrowane, nosz�ce �lady tortur. Potem Rience pojawi� si� na Zarzeczu�

��Wiem � przerwa� Geralt. - Wiem, co zrobi� z ch�opsk� rodzin� z Zarzecza. Za dwie�cie pi��dziesi�t koron liczy�em na wi�cej. Jak do tej pory, nowo�ci� by�a dla mnie jedynie informacja o szkole czarodziej�w i o kaedwe�skim wywiadzie. Reszt� znam. Wiem, �e Rience to bezwzgl�dny morderca. Wiem, �e to arogancki �obuz, nie wysilaj�cy si� nawet na przybieranie fa�szywych imion. Wiem, �e pracuje na czyje� zlecenie. Na czyje, Codringher?

��Na zlecenie jakiego� czarodzieja. To czarodziej wykupi� go wtedy z lochu. Sam mnie informowa�e�, a Jaskier to potwierdzi�, �e Rience u�ywa magii. Prawdziwej magii, nie sztuczek, kt�re m�g�by zna� �ak wylany z akademii. Kto� go zatem wspiera, wyposa�a w amulety, prawdopodobnie potajemnie szkoli. Niekt�rzy z oficjalnie praktykuj�cych magik�w maj� takich sekretnych uczni�w i totumfackich do za�atwiania nielegalnych lub brudnych spraw. W �argonie czarodziej�w co� takiego okre�la si� jako dzia�anie ze smyczy.

��Dzia�aj�c z czarodziejskiej smyczy, Rience korzysta�by z magii kamufluj�cej. A on nie zmienia ani imienia, ani aparycji. Nie pozby� si� nawet odbarwienia sk�ry po poparzeniu przez Yennefer.

��W�a�nie to potwierdza, �e dzia�a ze smyczy � Codringher zakas�a�, otar� wargi chustk�. - Bo czarodziejski kamufla� to �aden kamufla�, tylko dyletanci u�ywaj� czego� takiego. Gdyby Rience ukrywa� si� pod magiczn� zas�on� lub iluzoryczn� mask�, natychmiast sygnalizowa�by to ka�dy magiczny alarm, a takie alarmy s� w tej chwili praktycznie w ka�dej bramie grodowej. A czarodzieje wyczuwaj� iluzoryczne maski bezb��dnie. W najwi�kszym skupisku ludzi, w najwi�kszej ci�bie Rience zwr�ci�by na siebie uwag� ka�dego czarodzieja, jak gdyby z uszu wali� mu p�omie�, a z rzyci k��by dymu. Powtarzam: Rience dzia�a na zlecenie czarodzieja i dzia�a tak, by nie �ci�ga� na siebie uwagi innych czarodziej�w.

��Niekt�rzy maj� go za nilfgaardzkiego szpiega.

��Wiem o tym. Uwa�a tak na przyk�ad Dijkstra, szef wywiadu Redanii. Dijkstra myli si� rzadko, mo�na wi�c przyj��, �e i tym razem ma racj�. Ale jedno nie wyklucza drugiego. Totumfacki czarodzieja mo�e by� jednocze�nie nilfgaardzkim szpiegiem.

��Co oznacza�oby, �e jaki� oficjalnie praktykuj�cy czarodziej szpieguje dla Nilfgaardu za po�rednictwem tajnego totumfackiego.

��Bzdura � Codringher zakas�a�, z uwag� obejrza� chustk�. - Czarodziej mia�by szpiegowa� dla Nilfgaardu? Z jakich powod�w? Dla pieni�dzy? �mieszne. Licz�c na wielk� w�adz� pod rz�dami zwyci�skiego cesarza Emhyra? Jeszcze �mieszniejsze. Nie jest tajemnic�, �e Emhyr var Emreis trzyma podleg�ych mu czarodziej�w kr�tko. Czarodzieje w Nilfgaardzie traktowani s� r�wnie funkcjonalnie jak, dajmy na to, stajenni. I maj� nie wi�cej w�adzy ni� stajenni. Czy kt�rykolwiek z naszych rozwydrzonych magik�w zdecydowa�by si� walczy� o zwyci�stwo cesarza, przy kt�rym by�by stajennym? Filippa Eilhart, kt�ra dyktuje Vizimirowi Reda�skiemu kr�lewskie or�dzia i edykty? Sabrina Glevissig, kt�ra przerywa przemowy Henselta z Kaedwen, wal�c pi�ci� w st� i nakazuj�c, by kr�l si� zamkn�� i s�ucha�? Vilgefortz z Roggeveen, kt�ry niedawno odpowiedzia� Demawendowi z Aedirn, �e chwilowo nie ma dla niego czasu?

��Kr�cej, Codringher. Jak to wi�c jest z Rience'em?

��Zwyczajnie. Nilfgaardzki wywiad pr�buje dotrze� do czarodzieja, wci�gaj�c do wsp�pracy totumfackiego. Z tego, co wiem, Rience nie pogardzi�by nilfgaardzkim florenem i zdradzi� swego mistrza bez wahania.

��Teraz to ty opowiadasz bzdury. Nawet nasi rozwydrzeni magicy z miejsca zorientowaliby si�, �e s� zdradzani, a rozszyfrowany Rience zadynda�by na szubienicy. Je�li mia�by szcz�cie.

��Dziecko z ciebie, Geralt. Rozszyfrowanych szpieg�w nie wiesza si�, lecz wykorzystuje. Faszeruje dezinformacj�, pr�buje przerobi� na podw�jnych agent�w�

��Nie nud� dziecka, Codringher. Nie interesuj� mnie kulisy pracy wywiadu ani polityka. Rience depcze mi po pi�tach, chc� wiedzie� dlaczego i na czyje zlecenie. Wychodzi na to, �e na zlecenie jakiego� czarodzieja. Kto jest tym czarodziejem?

��Jeszcze nie wiem. Ale wkr�tce b�d� to wiedzia�.

��Wkr�tce � wycedzi� wied�min � to dla mnie za p�no.

��Wcale tego nie wykluczam � powiedzia� powa�nie Codringher. - Wpakowa�e� si� w paskudn� kaba��, Geralt. Dobrze, �e zwr�ci�e� si� do mnie, ja umiem wyci�ga� z kaba�. W zasadzie ju� ci� wyci�gn��em.

��Doprawdy?

��Doprawdy � adwokat przy�o�y� chustk� do ust i zakas�a�. - Bo widzisz, kolego, opr�cz czarodzieja, a mo�e i Nilfgaardu, w rozgrywce jest te� trzecia partia. Odwiedzili mnie, wystaw sobie, agenci tajnych s�u�b kr�la Foltesta. Mieli k�opot. Kr�l rozkaza� im poszukiwa� pewnej zaginionej ksi�niczki. Gdy okaza�o si�, �e to nie takie proste, agenci postanowili wci�gn�� do wsp�pracy specjalist� od nieprostych spraw. Na�wietlaj�c problem, zasugerowali specjali�cie, �e sporo o poszukiwanej ksi�niczce mo�e wiedzie� pewien wied�min. Ba, mo�e nawet wiedzie�, gdzie ona jest.

��A co uczyni� specjalista?

��Pocz�tkowo da� wyraz zdziwieniu. Zdziwi�o go mianowicie, �e wzmiankowanego wied�mina nie wsadzono do lochu, by tam tradycyjnym sposobem dowiedzie� si� wszystkiego, co wie, a nawet sporo tego, czego nie wie, ale zmy�li, by zadowoli� pytaj�cych. Agenci odrzekli, �e ich szef zabroni� im tego. Wied�mini, wyja�nili agenci, maj� tak wra�liwy system nerwowy, �e pod wp�ywem tortur natychmiast umieraj�, albowiem, jak si� obrazowo wyrazili, �y�ka im w m�zgu p�ka. W zwi�zku z tym polecono im wied�mina tropi�, ale to zadanie r�wnie� okaza�o si� nie�atwe. Specjalista pochwali� agent�w za rozs�dek i nakaza� im zg�osi� si� za dwa tygodnie.

��Zg�osili si�?

��A jak�e. A w�wczas specjalista, kt�ry ju� uwa�a� ci� za klienta, przedstawi� agentom niezbite dowody na to, �e wied�min Geralt nie mia�, nie ma i nie m�g� mie� niczego wsp�lnego z poszukiwan� ksi�niczk�. Specjalista znalaz� bowiem naocznych �wiadk�w �mierci ksi�niczki Cirilli, wnuczki kr�lowej Calanthe, c�rki kr�lewny Pavetty. Cirilla zmar�a trzy lata temu w obozie dla uchod�c�w w Angrenie. Na dyfteryt. Dziecko przed �mierci� cierpia�o strasznie. Nie uwierzysz, ale temerscy agenci mieli �zy w oczach, gdy s�uchali relacji moich naocznych �wiadk�w.

��Ja te� mam �zy w oczach. Temerscy agenci, jak tusz�, nie mogli lub nie chcieli zaoferowa� ci wi�cej ni� dwie�cie pi��dziesi�t koron?

��Tw�j sarkazm rani moje serce, wied�minie. Wyci�gn��em ci� z kaba�y, a ty, miast dzi�kowa�, ranisz moje serce.

��Dzi�kuj� i przepraszam. Dlaczego kr�l Foltest rozkaza� agentom poszukiwa� Ciii, Codringher? Co im rozkazano uczyni�, gdy j� odnajd�?

��Ale� ty niedomy�lny. Zabi� j�, rzecz jasna. Uznano j� za pretendentk� do tronu Cintry, a s� wobec tego tronu inne plany.

��To si� kupy nie trzyma, Codringher. Tron Cintry sp�on�� razem z kr�lewskim pa�acem, miastem i ca�ym krajem. Teraz rz�dzi tam Nilfgaard. Foltest dobrze o tym wie, inni kr�lowie te�. W jaki spos�b Ciri mo�e pretendowa� do tronu, kt�rego nie ma?

��Chod� � Codringher wsta�. - Spr�bujemy wsp�lnie znale�� odpowied� na to pytanie. Przy okazji dam ci dow�d zaufania� Co ci� tak interesuje w tym portrecie, mo�na wiedzie�?

��To, �e jest podziurawiony, jakby dzi�cio� dzioba� go kilka sezon�w � powiedzia� Geralt, patrz�c na wizerunek w z�oconych ramach, wisz�cy na �cianie naprzeciw biurka adwokata. - I to, �e przedstawia wyj�tkowego idiot�.

��To m�j nieboszczyk ojciec � Codringher skrzywi� si� lekko. - Wyj�tkowy idiota. Powiesi�em tu portret, by zawsze mie� go przed oczami. W charakterze przestrogi. Chod�, wied�minie.

Wyszli do przedpokoju. Kocur, kt�ry le�a� na �rodku dywanu i zapami�tale liza� wyci�gni�t� pod dziwnym k�tem tyln� �apk�, na widok wied�mina umkn�� natychmiast w ciemno�� korytarza.

��Dlaczego koty ci� tak nie lubi�, Geralt? Czy to ma co� wsp�lnego z�

��Tak � uci��. - Ma.

Mahoniowy panel boazerii usun�� si� bezszelestnie, ods�aniaj�c sekretne przej�cie. Codringher poszed� pierwszy. Panel, niew�tpliwie uruchamiany magicznie, zamkn�� si� za nimi, ale nie pogr��y� w ciemno�ci. Z g��bi tajnego korytarza dociera�o �wiat�o.

W pomieszczeniu na ko�cu korytarza by�o zimno i sucho, a w powietrzu unosi� si� ci�ki, dusz�cy zapach kurzu i �wiec.

��Poznasz mojego wsp�pracownika, Geralt.

��Fenna?�� u�miechn�� si� wied�min. - Nie mo�e by�.

��Mo�e. Przyznaj si�, podejrzewa�e�, �e Fenn nie istnieje?

��Sk�d�e.

Spomi�dzy si�gaj�cych niskiego sklepienia rega��w i p�ek z ksi�gami rozleg�o si� skrzypienie, a po chwili wyjecha� stamt�d dziwaczny wehiku�. By� to wysoki fotel zaopatrzony w ko�a. Na fotelu siedzia� karze� o ogromnej g�owie, osadzonej � z pomini�ciem szyi � na nieproporcjonalnie w�skich ramionach. Karze� nie mia� obu n�g.

��Poznajcie si� � powiedzia� Codringher. - Jakub Fenn, uczony legista, m�j wsp�lnik i nieoceniony wsp�pracownik. A to nasz go�� i klient�

��Wied�min Geralt z Rivii � doko�czy� z u�miechem kaleka.�� Domy�li�em si� bez zbytniego trudu. Pracuj� nad zagadnieniem od kilku miesi�cy. Pozw�lcie za mn�, panowie.

Ruszyli za poskrzypuj�cym fotelem w labirynt mi�dzy rega�ami uginaj�cymi si� pod ci�arem tom�w, kt�rych nie powstydzi�aby si� uniwersytecka biblioteka w Oxenfurcie. Inkunabu�y, jak oceni� Geralt, musia�y by� gromadzone przez kilka pokole� Codringher�w i Fenn�w. By� rad z okazanego dowodu zaufania, cieszy� si�, mog�c wreszcie pozna� Fenna. Nie w�tpi� jednak, �e posta�, cho� stuprocentowo realna, po cz�ci by�a te� mityczna. Mitycznego Fenna, niezawodnie alter ego Codringhera, cz�sto widywano w terenie, a przykuty do fotela uczony legista prawdopodobnie nigdy nie opuszcza� budynku.

�rodek pomieszczenia by� szczeg�lnie dobrze o�wietlony, sta� tu niski, dost�pny z fotela na k�kach pulpit, na kt�rym pi�trzy�y si� ksi�gi, zwoje pergaminu i welinu, papierzyska, butle inkaustu i tuszu, p�ki pi�r i tysi�czne zagadkowe utensylia. Nie wszystkie by�y zagadkowe. Geralt rozpozna� formy do fa�szowania piecz�ci i diamentow� tark� do usuwania zapis�w z urz�dowych dokument�w. Na �rodku pulpitu le�a� ma�y kulowy arbalet repetier, a obok wyziera�y spod aksamitnej tkaniny wielkie szk�a powi�kszaj�ce, sporz�dzone ze szlifowanego kryszta�u g�rskiego. Takie szk�a by�y rzadko�ci� i kosztowa�y maj�tek.

��Znalaz�e� co� nowego, Fenn?

��Niewiele � kaleka u�miechn�� si�. U�miech mia� mi�y i bardzo ujmuj�cy. - Zaw�zi�em list� potencjalnych mocodawc�w Rience'a do dwudziestu o�miu czarodziej�w�

��To na razie zostawmy � przerwa� pr�dko Codringher. - Na razie interesuje nas co� innego. Wyja�nij Geraltowi powody, dla kt�rych zaginiona ksi�niczka Cintry jest obiektem szeroko zakrojonych poszukiwa� agent�w Czterech Kr�lestw.

��Dziewczyna ma w �y�ach krew kr�lowej Calanthe � powiedzia� Fenn, jakby zaskoczony konieczno�ci� wyja�niania tak oczywistych spraw. - Jest ostatni� z kr�lewskiej linii. Cintra ma spore znaczenie strategiczne i polityczne. Zaginiona, pozostaj�ca poza stref� wp�yw�w pretendentka do korony jest niewygodna, a mo�e by� gro�na, je�li dostanie si� pod niew�a�ciwe wp�ywy. Na przyk�ad wp�ywy Nilfgaardu.

��O ile pami�tam � rzek� Geralt � w Cintrze prawo wy��cza kobiety z sukcesji.

��To prawda � potwierdzi� Fenn i znowu si� u�miechn��. - Ale kobieta zawsze mo�e zosta� czyj�� �on� i matk� potomka p�ci m�skiej. S�u�by wywiadowcze Czterech Kr�lestw dowiedzia�y si� o wszcz�tych przez Rience'a gor�czkowych poszukiwaniach ksi�niczki i by�y przekonane, �e o to w�a�nie chodzi�o. Postanowiono wi�c uniemo�liwi� ksi�niczce zostanie �on� i matk�. Prostym, ale skutecznym sposobem.

��Ale ksi�niczka nie �yje � rzek� szybko Codringher, obserwuj�c zmiany, jakie na twarzy Geralta wywo�a�y s�owa u�miechni�tego kar�a. - Agenci dowiedzieli si� o tym i zaprzestali poszukiwa�.

��Na razie zaprzestali � wied�min z niema�ym trudem zdoby� si� na spok�j i ch�odny ton. - Fa�sz ma to do siebie, �e wychodzi na jaw. Poza tym kr�lewscy agenci to tylko jedna z partii bior�cych udzia� w tej grze. Agenci, sami to powiedzieli�cie, tropili Ciri, by pokrzy�owa� plany innym tropicielom. Ci inni mog� by� mniej podatni na dezinformacj�. Wynaj��em was, by�cie znale�li spos�b na zapewnienie dziecku bezpiecze�stwa. Co proponujecie?

��Mamy pewn� koncepcj� � Fenn rzuci� okiem na wsp�lnika, ale nie znalaz� na jego twarzy rozkazu milczenia. - Chcemy dyskretnie, ale szeroko rozpowszechni� opini�, �e nie tylko ksi�niczka Cirilla, ale nawet jej ewentualni m�scy potomkowie nie maj� �adnych praw do tronu Cintry.

��W Cintrze k�dziel nie dziedziczy � wyja�ni� Codringher, walcz�c z kolejnym atakiem kaszlu. - Dziedziczy wy��cznie miecz.

��Dok�adnie tak � potwierdzi� uczony legista. - Geralt przed chwil� sam to powiedzia�. To prastare prawo, nawet tej diablicy Calanthe nie uda�o si� go uniewa�ni�, a stara�a si�.

��Pr�bowa�a obali� to prawo intryg� � rzek� z przekonaniem Codringher, wycieraj�c wargi chustk�. - Nielegaln� intryg�. Wyja�nij, Fenn.

��Calanthe by�a jedyn� c�rk� kr�la Dagorada i kr�lowej Adalii. Po �mierci rodzic�w przeciwstawi�a si� arystokracji, widz�cej w niej wy��cznie �on� dla nowego kr�la.

Chcia�a panowa� niepodzielnie, co najwy�ej dla formy i podtrzymania dynastii, zgadza�a, si� na instytucj� ksi�cia ma��onka, zasiadaj�cego przy niej, ale znacz�cego tyle co pa�dzierna kuk�a. Stare rody opar�y si� temu. Calanthe mia�a do wyboru wojn� domow�, abdykacj� na rzecz innej linii lub ma��e�stwo z Roegnerem, ksi�ciem Ebbing. Wybra�a to trzecie rozwi�zanie. Rz�dzi�a krajem, ale u boku Roegnera. Rzecz jasna, nie da�a si� ujarzmi� ani wypchn�� do babi�ca. By�a Lwic� z Cintry. Ale panowa� Roegner, cho� nikt nie tytu�owa� go Lwem.

��A Calanthe � doda� Codringher � gwa�townie usi�owa�a zaj�� w ci��� i urodzi� syna. Nic z tego nie wysz�o. Urodzi�a c�rk� Pavett�, potem dwukrotnie poroni�a i sta�o si� jasne, �e nie b�dzie mia�a wi�cej dzieci. Wszystkie plany wzi�y w �eb. Ot, babska dola. Wielkie ambicje przekre�la zrujnowana macica.

Geralt skrzywi� si�.

��Jeste� obrzydliwie trywialny, Codringher.

��Wiem. Prawda te� by�a trywialna. Bo Roegner zacz�� si� rozgl�da� za m�od� kr�lewn� o odpowiednio szerokich biodrach, najlepiej z rodu o potwierdzonej p�odno�ci a� do praprababki wstecz. A Calanthe zacz�� grunt umyka� spod n�g. Ka�dy posi�ek, ka�dy kielich wina m�g� zawiera� �mier�, ka�de polowanie mog�o si� sko�czy� nieszcz�liwym wypadkiem. Wiele �wiadczy o tym, �e Lwica z Cintry przej�a w�wczas inicjatyw�. Roegner zmar�. W kraju szala�a w�wczas ospa i zgon kr�la nikogo nie zdziwi�.

��Zaczynam rozumie� � rzek� wied�min, pozornie beznami�tnie � na czym opiera� si� b�d� wie�ci, kt�re zamierzacie dyskretnie, acz szeroko rozpu�ci�. Ciri zostanie wnuczk� trucicielki i m�ob�jczyni?

��Nie uprzedzaj fakt�w, Geralt. M�w dalej, Fenn.

��Calanthe � u�miechn�� si� karze� � uratowa�a �ycie, ale korona by�a coraz dalej. Gdy po �mierci Roegnera Lwica si�gn�a po w�adz� absolutn�, arystokracja ponownie twardo opar�a si� �amaniu praw i tradycji. Na tronie Cintry mia� zasiada� kr�l, nie kr�lowa. Postawiono spraw� jasno: gdy tylko ma�a Pavetta zacznie cho� troch� przypomina� kobiet�, nale�y j� wyda� za m�� za kogo�, kto zostanie nowym kr�lem. Powt�rne ma��e�stwo bezp�odnej kr�lowej nie wchodzi�o w gr�. Lwica z Cintry zrozumia�a, �e mo�e liczy� co najwy�ej na rol� kr�lowej matki. Na domiar z�ego m�em Pavetty m�g� zosta� kto�, kto by totalnie odsun�� te�ciow� od rz�d�w.

��B�d� znowu trywialny � ostrzeg� Codringher. - Calanthe zwleka�a z wydaniem Pavetty za m��. Zniszczy�a pierwszy projekt maria�u, gdy dziewczyna mia�a dziesi�� lat, i drugi, gdy mia�a trzyna�cie. Arystokracja przejrza�a plany i za��da�a, by pi�tnaste urodziny Pavetty by�y jej ostatnimi panie�skimi urodzinami. Calanthe musia�a wyrazi� zgod�. Ale wcze�niej osi�gn�a to, na co liczy�a. Pavetta za d�ugo pozostawa�a pann�. Zacz�o j� wreszcie �wierzbi� tak, �e pu�ci�a si� z pierwszym z brzegu przyb��d�, do tego zakl�tym w potwora. By�y w tym jakie� okoliczno�ci nadprzyrodzone, jakie� przepowiednie, czary, obietnice� Jakie� Prawa Niespodzianki? Prawda, Geralt? Co sta�o si� potem, pami�tasz zapewne. Calanthe �ci�gn�a do Cintry wied�mina, a wied�min narozrabia�. Nie wiedz�c, �e jest sterowany, zdj�� kl�tw� z potwornego Je�a, umo�liwiaj�c mu maria� z Pavett�. Tym samym wied�min u�atwi� Calanthe utrzymanie tronu. Zwi�zek Pavetty z odczarowanym potworem by� dla wielmo��w tak wielkim szokiem, �e zaakceptowali nag�e ma��e�stwo Lwicy z Eistem Tuirseach. Jarl z Wysp Skellige wyda� im si� jednak lepszy ni� przyb��da Je�. W ten spos�b Calanthe nadal rz�dzi�a krajem. Eist, jak wszyscy wyspiarze, obdarza� Lwic� z Cintry zbyt wielkim szacunkiem, by si� jej w czymkolwiek przeciwstawia�, a kr�lowanie nudzi�o go po prostu. Ca�kowicie odda� rz�dy w jej r�ce. A Calanthe, faszeruj�c si� medykamentami i eliksirami, wlok�a ma��onka do �o�a w dzie� i w nocy. Chcia�a rz�dzi� a� do ko�ca swych dni. A je�li jako kr�lowa matka, to matka w�asnego syna. Ale, jak ju� m�wi�em, ambicje du�e, ale�

��Ju� m�wi�e�. Nie powtarzaj si�.

��Natomiast kr�lewna Pavetta, �ona dziwacznego Je�a, ju� w czasie �lubnej ceremonii mia�a na sobie podejrzanie lu�n� sukni�. Zrezygnowana Calanthe zmieni�a plany. Je�li nie jej syn, pomy�la�a, to niech to b�dzie syn Pavetty. Ale Pavetta urodzi�a c�rk�. Przekle�stwo, czy jak? Kr�lewna mog�a jednak jeszcze rodzi�. To znaczy mog�aby. Bo zdarzy� si� zagadkowy wypadek. Ona i �w dziwaczny Je� zgin�li w nie wyja�nionej katastrofie morskiej.

��Czy ty nie za du�o sugerujesz, Codringher?

��Staram si� wyja�ni� sytuacj�, nic wi�cej. Po �mierci Pavetty Calanthe za�ama�a si�, ale na kr�tko. Jej ostatni� nadziej� by�a wnuczka. C�rka Pavetty, Cirilla. Ciri, szalej�cy po kr�lewskim burgu wcielony diabe�ek. Dla niekt�rych oczko w g�owie, zw�aszcza dla starszych, bo tak przypomina�a Calanthe, gdy ta by�a dzieckiem. Dla innych� odmieniec, c�rka potwornego Je�a, do kt�rej ro�ci� sobie nadto prawa jaki� wied�min. I teraz dochodzimy do sedna sprawy: pupilka Calanthe, ewidentnie szykowana na nast�pczyni�, traktowana wr�cz jak drugie wcielenie, Lwi�tko z krwi Lwicy, ju� w�wczas uwa�ana by�a przez niekt�rych za wykluczon� z praw do tronu. Cirilla by�a �le urodzona. Pavetta pope�ni�a mezalians. Zmiesza�a kr�lewsk� krew z po�ledniejsz� krwi� przyb��dy o nieznanym pochodzeniu.

��Chytrze, Codringher. Ale to nie tak. Ojciec Ciri wcale nie by� po�ledniejszy. By� kr�lewiczem.

��Co ty powiesz? O tym nie wiedzia�em. Z jakiego kr�lestwa?

��Z kt�rego� na po�udniu� Z Maecht� Tak, w�a�nie z Maecht.

��Interesuj�ce � mrukn�� Codringher. - Maecht od dawna jest nilfgaardzk� marchi�. Wchodzi w sk�ad Prowincji Metinna.

��Ale jest kr�lestwem � wtr�ci� Fenn. - Panuje tam kr�l.

��Panuje tam Emhyr var Emreis � uci�� Codringher. - Ktokolwiek siedzi tam na tronie, siedzi z �aski i decyzji Emhyra. Ale je�li ju� przy tym jeste�my, to sprawd�, kogo Emhyr tam uczyni� kr�lem. Ja nie pami�tam.

��Ju� szukam � kaleka popchn�� ko�a swego fotela, skrzypi�c odjecha� w kierunku rega�u, �ci�gn�� z niego gruby rulon zwoj�w i zacz�� je przegl�da�, rzucaj�c przejrzane na pod�og�. - Hmmm� Ju� mam. Kr�lestwo Maecht. W herbie srebrne ryby i korony naprzemiennie w polu b��kitno-czerwonym czterodzielnym�

��Plu� na heraldyk�, Fenn. Kr�l, kto jest tam kr�lem?

��Hoet zwany Sprawiedliwym. Wybrany w drodze elekcji��� �przez Emhyra z Nilfgaardu � domy�li� si� zimno Codringher.

���dziewi�� lat temu.

��Nie ten � policzy� pr�dko adwokat. - Ten nas nie interesuje. Kto by� przed nim?

��Chwileczk�. Mam. Akerspaark. Zmar��

��Zmar� na ostre zapalenie p�uc, przebitych sztyletem przez siepaczy Emhyra albo tego Sprawiedliwego � Codringher znowu popisa� si� domy�lno�ci�. - Geralt, czy rzeczony Akerspaark budzi u ciebie jakie� skojarzenia? Czy to m�g�by by� tatunio tego Je�a?

��Tak � potwierdzi� wied�min po chwili namys�u. - Akerspaark. Pami�tam, Duny tak nazwa� swego ojca.

��Duny?

��Takie nosi� imi�. By� kr�lewiczem, synem tego Akerspaarka�

��Nie � przerwa� Fenn, zapatrzony w zwoje. - Tu s� wszyscy wymienieni. Legalni synowie: Orm, Gorm, Torm, Horm i Gonzalez. Legalne c�rki: Alia, Valia, Nina, Paulina, MaMna i Argentina�

��Odwo�uj� oszczerstwa rzucone na Nilfgaard i na Sprawiedliwego Hoeta � o�wiadczy� powa�nie Codringher. - Ten Akerspaark nie zosta� zamordowany. On zwyczajnie zach�do�y� si� na �mier�. Bo pewnie mia� i b�kart�w, co, Fenn?

��Mia�. Sporo. Ale �adnego o imieniu Duny tutaj nie widz�.

��I nie liczy�em, �e zobaczysz. Geralt, tw�j Je� nie by� �adnym kr�lewiczem. Nawet je�li rzeczywi�cie sp�odzi� go gdzie� na boku ten gbur Akerspaark, od praw do takiego tytu�u dzieli�a go, opr�cz Nilfgaardu, cholernie d�uga kolejka legalnych Orm�w, Gorm�w i innych Gonzalez�w, z w�asn�, zapewne liczn� progenitur�. Z formalnego punktu widzenia Pavetta pope�ni�a mezalians.

��A Ciri, dziecko mezaliansu, nie ma praw do tronu?

��Brawo.

Fenn przyskrzypia� do pulpitu, popychaj�c ko�a fotela.

��To jest argument � powiedzia�, zadzieraj�c wielk� g�ow�. - Wy��cznie argument. Nie zapominaj, Geralt, my nie walczymy ani o koron� dla ksi�niczki Cirilli, ani o pozbawienie jej korony. Z rozpuszczonej plotki ma wynika�, �e nie mo�na dziewczyny wykorzysta� do si�gni�cia po Cintr�. �e je�li kto� tak� pr�b� podejmie, �atwo b�dzie mo�na j� podwa�y�, zakwestionowa�. Dziewczyna w grze politycznej przestanie by� figur�, b�dzie ma�o wa�nym pionkiem. A w�wczas�

��Pozwol� jej �y� � doko�czy� beznami�tnie Codringher.

��Od strony formalnej � spyta� Geralt � jak moc� y jest ten wasz argument?

Fenn spojrza� na Codringhera, potem na wied�mina.-

��Niezbyt mocny � przyzna�. - Cirilla to ci�gle Calanthe, cho� nieco rozcie�czona. W normalnych krajach mo�e i odsuni�to by j� od tronu, ale warunki nie s� normalne. Krew Lwicy ma znaczenie polityczne�

��Krew��� Geralt potar� czo�o. - Co to znaczy Dziecko Starszej Krwi, Codringher?

��Nie rozumiem. Czy kto�, m�wi�c o Cirilli, u�ywa� takiego miana?

��Tak.

��Kto?

��Niewa�ne kto. Co to znaczy?

��Luned aep Hen Ichaer � powiedzia� nagle Fenn, odje�d�aj�c od pulpitu. - Dos�ownie to nie by�oby Dziecko, ale C�rka Starszej Krwi. Hmmm� Starsza Krew� Spotka�em si� z tym okre�leniem. Nie pami�tam dok�adnie� Chyba chodzi o jakie� elfie przepowiednie. W niekt�rych wersjach tekstu wr�by Itliny, tych starszych, s�, jak mi si� zdaje, wzmianki o Starszej Krwi Elf�w, czyli Aen Hen Ichaer. Ale my tu nie mamy pe�nego tekstu tej Trzeba by zwr�ci� si� do elf�w�

��Zostawmy to � przerwa� zimno Codringher. - Nie za wiele zagadnie� naraz, Fenn, nie za wiele srok za ogon, nie za wiele przepowiedni i tajemnic. Dzi�kujemy ci na razie. Bywaj, owocnej pracy. Geralt, pozw�l. Wr��my do kantoru.

��Za ma�o, prawda?�� upewni� si� wied�min, gdy tylko wr�cili i zasiedli w fotelach, adwokat za biurkiem, on naprzeciw. - Za niskie honorarium, tak?

Codringher podni�s� z blatu biurka metalowy przedmiot w kszta�cie gwiazdy i kilkakrotnie obr�ci� go w palcach.

��Za niskie, Geralt. Kopanie w elfich przepowiedniach to dla mnie diabelne obci��enie, strata czasu i �rodk�w. Konieczno�� szukania doj�� do elf�w, bo opr�cz nich nikt nie jest w stanie poj�� ich zapis�w. Elfie manuskrypty to w wi�kszo�ci przypadk�w jaka� pokr�tna symbolika, akrostychy, czasami wr�cz szyfry. Starsza Mowa jest zawsze co najmniej dwuznaczna, a zapisana mo�e mie� i dziesi�� znacze�. Elfy nigdy nie by�y sk�onne pomaga� komu�, kto chcia� rozgryza� ich przepowiednie. A w dzisiejszych czasach, gdy po lasach trwa krwawa wojna z Wiewi�rkami, gdy dochodzi do pogrom�w, niebezpiecznie jest zbli�a� si� do nich. Podw�jnie niebezpiecznie. Elfy mog� wzi�� za prowokatora, ludzie mog� oskar�y� o zdrad�

��Ile, Codringher?

Adwokat milcza� przez chwil�, bezustannie bawi�c si� metalow� gwiazd�.

��Dziesi�� procent � powiedzia� wreszcie.

��Dziesi�� procent od czego?

��Nie drwij ze mnie, wied�minie. Sprawa robi si� powa�na. Zaczyna by� coraz mniej jasne, o co tu chodzi, a gdy nie wiadomo, o co chodzi, to z pewno�ci� chodzi o pieni�dze. Milszy mi tedy procent ni� zwyk�e honorarium. Dasz mi dziesi�� procent od tego, co sam b�dziesz z tego mia�, pomniejszone o ju� zap�acon� sum�. Spisujemy umow�?

��Nie. Nie chc� ci� nara�a� na straty. Dziesi�� procent od zera daje zero, Codringher. Ja, m�j drogi kolego, nie b�d� nic z tego mia�.

��Powtarzam, nie drwij ze mnie. Nie wierz�, �eby� nie dzia�a� dla zysku. Nie wierz�, �eby nie kry�y si� za tym�

��Ma�o mnie obchodzi, w co wierzysz. Nie b�dzie �adnej umowy. I �adnych procent�w. Okre�l wysoko�� honorarium za zebranie informacji.

��Ka�dego innego � zakas�a� Codringher � wyrzuci�bym za drzwi, pewnym b�d�c, �e pr�buje mnie wykiwa�. Ale do ciebie, anachroniczny wied�minie, dziwnie jako� pasuje szlachetna i naiwna bezinteresowno��. To w twoim stylu, to wspaniale i patetycznie staromodne� da� si� zabi� za darmo�

��Nie tra�my czasu. Ile, Codringher?

��Drugie tyle. Razem pi��set.

- �a�uj� � Geralt pokr�ci� g�ow� � ale nie sta� mnie na tak� sum�. Przynajmniej nie w tej chwili.

��Ponawiam propozycj�, kt�r� ju� ci kiedy� z�o�y�em, na pocz�tku naszej znajomo�ci � powiedzia� wolno adwokat, wci�� bawi�c si� gwiazd�. - Przyjmij prac� u mnie, a b�dzie ci� sta�. Na informacje i na inne luksusy.

��Nie, Codringher.

��Dlaczego?

��Nie zrozumiesz.

��Tym razem ranisz nie moje serce, lecz dum� zawodow�. Bo pochlebiam sobie mniemaj�c, �e z regu�y wszystko rozumiem. U podstaw naszych zawod�w le�y skurwysy�stwo, ale ty jednak ci�gle wolisz anachroniczne od nowoczesnego.

Wied�min u�miechn�� si�.

��Brawo.

Codringher znowu zani�s� si� kaszlem, otar� wargi, spojrza� na chustk�, potem podni�s� ��tozielone oczy.

��Zapu�ci�e� �urawia w list� magiczek i magik�w, kt�ra le�a�a na pulpicie? W spis potencjalnych mocodawc�w Rience'a?

��Zapu�ci�em.

��Nie dam ci tej listy, dop�ki nie sprawdz� dok�adnie. Nie sugeruj si� tym, co podpatrzy�e�. Jaskier powiedzia� mi, �e Filippa Eilhart prawdopodobnie wie, kto stoi za Rience'em, ale tobie posk�pi�a tej wiedzy. Filippa nie ochrania�aby byle p�taka. Za tym draniem stoi wi�c jaka� wa�na figura.

Wied�min milcza�.

��Strze� si�, Geralt. Jeste� w powa�nym niebezpiecze�stwie. Kto� prowadzi z tob� gr�. Kto� dok�adnie przewiduje twoje ruchy, kto� nimi wr�cz kieruje. Nie daj si� ponie�� arogancji i zadufaniu. Ten, kto z tob� igra, to nie strzyga i nie wilko�ak. To nie bracia Micheletowie. To nawet nie Rience. Dziecko Starszej Krwi, cholera. Jakby ma�o by�o tronu Cintry, czarodziej�w, kr�l�w i Nilfgaardu, jeszcze na dodatek elfy. Przerwij t� gr�, wied�minie, wy��cz si� z niej. Pokrzy�uj plany, robi�c to, czego nikt si� nie spodziewa. Zerwij ten szalony zwi�zek, nie pozw�l, by kojarzono ci� z Cirill�. Zostaw j� Yennefer, a sam wracaj do Kaer Morhen i nie wystawiaj stamt�d nosa. Zaszyj si� w g�rach, a ja poszperam w elfich manuskryptach, spokojnie, bez po�piechu, dok�adnie. A gdy ju� b�d� mia� informacje o Dziecku Starszej Krwi, gdy b�d� zna� imi� zaanga�owanego w to czarodzieja, ty zd��ysz zebra� pieni�dze i dokonamy wymiany.

��Ja nie mog� czeka�. Dziewczyna jest w niebezpiecze�stwie.

��To prawda. Ale jest mi wiadome, �e ciebie uwa�a si� za przeszkod� na drodze do niej. Za przeszkod�, kt�r� nale�y bezwzgl�dnie usun��. W zwi�zku z tym to ty jeste� w niebezpiecze�stwie. Wezm� si� za dziewczyn� dopiero wtedy, gdy wyko�cz� ciebie.

��Lub wtedy, gdy przerw� gr�, usun� si� i zaszyj� w Kaer Morhen. Za du�o ci zap�aci�em, Codringher, by� udziela� mi takich rad.

Adwokat obr�ci� w palcach stalow� gwiazd�.

��Za kwot�, kt�r� dzi� mi zap�aci�e�, dzia�am aktywnie ju� od jakiego� czasu, wied�minie � powiedzia�, powstrzymuj�c kaszel. - Rada, kt�rej ci udzielani, jest przemy�lana. Zaszyj si� w Kaer Morhen, zniknij. A w�wczas ci, kt�rzy szukaj� Cirilli, dostan� j�.

Geralt zmru�y� oczy i u�miechn�� si�. Codringher nie zblad�.

��Ja wiem, co m�wi� � podj��, wytrzymuj�c spojrzenie i u�miech. - Prze�ladowcy twojej Ciri znajd� j� i zrobi� z ni�, co zechc�. A tymczasem i ona, i ty b�dziecie bezpieczni.

��Wyja�nij, prosz�. W miar� szybko.

��Znalaz�em pewn� dziewczyn�. Szlachciank� z Cintry, sierot� wojenn�. Przesz�a przez obozy dla uchod�c�w, aktualnie mierzy �okciem i kroi tkaniny, przygarni�ta przez sukiennika z Brugge. Nie wyr�nia si� niczym szczeg�lnym. Pr�cz jednego. Jest do�� podobna do wizerunku z pewnej miniatury przedstawiaj�cej Lwi�tko z Cintry� Chcesz zobaczy� jej portrecik?

��Nie, Codringher. Nie chc�. I nie zgadzam si� na takie rozwi�zanie.

��Geralt � adwokat przymkn�� powieki � co tob� kieruje? Je�li chcesz ocali� t� twoj� Ciri� Wydaje mi si�, �e nie sta� ci� teraz na luksus pogardy. Nie, �le si� wyrazi�em. Nie sta� ci� na luksus pogardzania pogard�. Nadchodzi czas pogardy, kolego wied�minie, czas wielkiej, bezbrze�nej pogardy. Musisz si� dopasowa�. To, co ci proponuj�, to prosta alternatywa. Kto� umrze, �eby �y� m�g� kto�. Kto�, kogo kochasz, ocaleje. Umrze inna dziewczynka, kt�rej nie znasz, kt�rej nigdy nie widzia�e��

��Kt�r� mog� pogardza�? - przerwa� wied�min. - Mam za to, co kocham, zap�aci� pogard� dla samego siebie? Nie, Codringher. Zostaw tamto dziecko w spokoju, niech nadal mierzy sukno �okciem. Jej portrecik zniszcz. Spal. A za moje dwie�cie pi��dziesi�t ci�ko zarobionych koron, kt�re wrzuci�e� do szuflady, daj mi co� innego. Informacj�. Yennefer i Ciri opu�ci�y Ellander. Jestem pewien, �e o tym wiesz. Jestem pewien, �e wiesz, dok�d zmierzaj�. Jestem pewien, �e wiesz, czy kto� pod��a ich tropem.

Codringher pob�bni� palcami po stole, zakas�a�.

��Wilk, niepomny na przestrogi, chce polowa� nadal � stwierdzi�. - Nie widzi, �e to na niego poluj�, �e lezie prosto mi�dzy fl�dry zastawione przez prawdziwego �owc�.

��Nie b�d� banalny. B�d� konkretny.

��Skoro sobie �yczysz. Nietrudno si� domy�li�, �e Yennefer jedzie na zjazd czarodziej�w, zwo�any na pocz�tek lipca do Garstangu na wyspie Thanedd. Sprytnie kluczy i nie pos�uguje si� magi�, trudno wi�c j� namierzy�. Tydzie� temu by�a w jeszcze w Ellander, obliczy�em, �e za trzy, cztery dni dotrze do miasta Gors Velen, z kt�rego na Thanedd jeden krok. Jad�c do Gors Velen, musi przejecha� przez osad� Anchor. Wyruszaj�c natychmiast, masz szans� przechwyci� tych, kt�rzy jad� za ni�. Bo jad� za ni�.

��Mam nadziej� � Geralt u�miechn�� si� paskudnie � �e to nie jacy� kr�lewscy agenci?

��Nie � powiedzia� adwokat, patrz�c na metalow� gwiazd�, kt�r� si� bawi�. - To nie agenci. Ale te� nie jest to Rience, kt�ry jest m�drzejszy od ciebie, bo po drace z Micheletami utai� si� w jakiej� dziurze i nie wysuwa stamt�d nosa. Za Yennefer jedzie trzech najemnych zbir�w.

��Domniemywani, �e ich znasz?

��Ja wszystkich znam. I dlatego co� ci zaproponuj�: zostaw ich w spokoju. Nie jed� do Anchor. A ja wykorzystam posiadane znajomo�ci i koneksje. Spr�buj� podkupi� zbir�w i odwr�ci� kontrakt. Innymi s�owy, napuszcz� ich na Rience'a. Je�li si� uda�

Urwa� nagle, zamachn�� si� silnie. Stalowa gwiazda zawy�a w locie i z hukiem wyr�n�a w portret, prosto w czo�o Codringhera seniora, dziurawi�c p��tno i wbijaj�c si� w �cian� prawie do po�owy.

��Dobre, co?�� u�miechn�� si� szeroko adwokat. - To si� nazywa orion. Zamorski wynalazek. �wicz� od miesi�ca, trafiam ju� bez pud�a. Mo�e si� przyda�. Na trzydzie�ci st�p ta gwiazdeczka jest niezawodna i zab�jcza, a ukry� j� mo�na w r�kawicy lub za wst��k� kapelusza. Od roku oriony s� na wyposa�eniu nilfgaardzkich s�u�b specjalnych. Ha, ha, je�li Rience szpieguje dla Nilfgaardu, to b�dzie zabawne, gdy znajd� go z orionem w skroni� Co ty na to?

��Nic. To twoja sprawa. Dwie�cie pi��dziesi�t koron le�y w twojej szufladzie.

��Jasne � kiwn�� g�ow� Codringher. - Traktuj� twoje s�owa jako dan� mi woln� r�k�. Pomilczmy chwil�, Geralt. Uczcijmy rych�� �mier� pana Rience'a minut� milczenia. Dlaczego si� krzywisz, u diab�a? Nie masz szacunku dla majestatu �mierci?

��Mam. Zbyt du�y, by spokojnie s�ucha� drwi�cych z niej idiot�w. Czy ty my�la�e� kiedy� o w�asnej �mierci, Codringher?

Adwokat zakas�a� ci�ko, d�ugo patrzy� na chustk�, kt�r� zas�ania� usta. Potem podni�s� oczy.

��Owszem � powiedzia� cicho. - My�la�em. I to intensywnie. Ale nic ci do moich my�li, wied�minie. Pojedziesz do Anchor?

��Pojad�.

��Ralf Blunden, zwany Profesorem. Heimo Kantor. Kr�tki Yaxa. M�wi� ci co� te imiona?

��Nie.

��Wszyscy trzej s� nie�li na miecze. Lepsi od Michelet�w. Sugerowa�bym wi�c pewniejsz�, dalekosi�n� bro�. Na przyk�ad te nilfgaardzkie gwiazdki. Chcesz, sprzedam ci kilka sztuk. Mam tego du�o.

��Nie kupi�. To niepraktyczne. Ha�asuje w locie.

��Gwizd dzia�a psychologicznie. Potrafi sparali�owa� ofiar� strachem.

��Mo�liwe. Ale mo�e i ostrzec. Ja zd��y�bym si� przed tym uchyli�.

��Gdyby� widzia�, jak w ciebie rzucaj�, owszem. Wiem, �e potrafisz uchyli� si� przed strza�� albo be�tem� Ale z ty�u�

��Z ty�u te�.

��G�wno prawda.

��Za��my si� � powiedzia� zimno Geralt. - Ja odwr�c� si� twarz� do podobizny twego taty idioty, a ty rzu� we mnie tym orionem. Trafisz mnie, wygra�e�. Nie trafisz, przegra�e�. Je�li przegrasz, rozszyfrujesz elfie manuskrypty. Zdob�dziesz informacje o Dziecku Starszej Krwi. Pilnie. I na kredyt.

��A je�li wygram?

��R�wnie� zdob�dziesz te informacje i udost�pnisz je Yennefer. Ona zap�aci. Nie b�dziesz pokrzywdzony. Codringher otworzy� szuflad� i wyci�gn�� drugi orion.

��Liczysz na to, �e nie przyjm� zak�adu � stwierdzi�, nie zapyta�.

��Nie � u�miechn�� si� wied�min. - Jestem pewien, �e go przyjmiesz.

��Ryzykant z ciebie. Zapomnia�e�? Ja nie miewam skrupu��w.

��Nie zapomnia�em. Nadchodzi wszak czas pogardy, a ty idziesz z post�pem i duchem czasu. Ale ja wzi��em sobie do serca zarzuty anachronicznej naiwno�ci i tym razem zaryzykuj� nie bez nadziei na zysk. Jak�e wi�c? Zak�ad stoi?

��Stoi � Codringher uj�� stalow� gwiazd� za jedno z ramion i wsta�. - Ciekawo�� zawsze bra�a u mnie g�r� nad rozs�dkiem, nie wspominaj�c o bezzasadnym mi�osierdziu. Odwr�� si�.

Wied�min odwr�ci� si�. Spojrza� na g�sto podziurawione oblicze na portrecie i na utkwiony w nim orion. A potem zamkn�� oczy.

Gwiazda zawy�a i hukn�a w �cian� cztery cale od ramy portretu.

��Jasna cholera!�� wrzasn�� Codringher. - Nawet nie drgn��e�, ty sukinsynu!

Geralt odwr�ci� si� i u�miechn��. Niezwykle paskudnie.

��A po co mia�em drga�? S�ysza�em, �e rzucasz tak, by nie trafi�.

W zaje�dzie by�o pusto. W k�cie, na �awie, siedzia�a m�oda kobieta z podkr��onymi oczami. Odwr�cona wstydliwie bokiem, karmi�a piersi� dziecko. Barczysty ch�op, mo�e m��, drzema� obok, oparty plecami o �cian�. W cieniu za piecem siedzia� jeszcze kto�, kogo Aplegatt nie widzia� wyra�nie w mroku izby.

Gospodarz podni�s� g�ow�, zobaczy� Aplegatta, dostrzeg� jego ubi�r i blach� z herbem Aedirn na piersi, momentalnie spochmurnia�. Aplegatt by� przyzwyczajony do takich powita�. By� go�cem kr�lewskim, przys�ugiwa�o mu bezwzgl�dne prawo podwody. Kr�lewskie dekrety by�y wyra�ne � goniec mia� prawo w ka�dym mie�cie, w ka�dej wsi, w ka�dym zaje�dzie i w ka�dym obej�ciu za��da� �wie�ego konia � i biada takiemu, kt�ry by odm�wi�. Rzecz jasna, goniec zostawia� w�asnego wierzchowca, a nowego bra� za pokwitowaniem � w�a�ciciel m�g� zwr�ci� si� do starosty i otrzyma� rekompensat�. Ale r�nie z tym bywa�o. Dlatego na go�ca patrzono zawsze z niech�ci� i obaw� � za��da czy nie za��da? Zabierze na zatracenie naszego Z�otka? Nasz� wykarmion� od �rebaka Krask�? Naszego wypieszczonego Wronka? Aplegatt widywa� ju� rozszlochane dzieciaki, uczepione siod�anego, wyprowadzanego ze stajni ulubie�ca i towarzysza zabaw, niejeden raz patrzy� w twarze doros�ych, poblad�e w poczuciu niesprawiedliwo�ci i bezsi�y.

- �wie�ego konia mi nie trza � powiedzia� szorstko. Zdawa�o mu si�, �e gospodarz odetchn�� z ulg�.

��Zjem jeno, bom zg�odnia� na szlaku � doda� goniec. - Jest co w garnku?

��Polewki nieco zosta�o, wraz podam, siednijcie. Zanocujecie? Zmierzcha ju�.

Aplegatt zastanowi� si�. Przed dwoma dniami spotka� si� z Hansomem, znajomym go�cem, i zgodnie z rozkazem wymieni� poselstwa. Hansom przej�� listy i pos�anie dla kr�la Demawenda, pocwa�owa� przez Temeri� i Mahakam do Yengerbergu. Aplegatt za�, przej�wszy poczt� dla kr�la Vizimira z Redanii, pojecha� w kierunku Oxenfurtu i Tretogoru. Mia� do przebycia ponad trzysta mil.

��Zjem i pojad� � zdecydowa�. - Miesi�c w pe�ni, a go�ciniec r�wny.

��Wasza wola.

Zupa, kt�r� mu podano, by�a cienka i bez smaku, ale goniec nie zwa�a� na takie drobiazgi. Smakowa� w domu, �onin� kuchni�, na szlaku jad�, co si� trafi�o. Siorba� wolno, niezgrabnie dzier��c �y�k� w palcach zgrabia�ych od trzymania wodzy.

Kot, drzemi�cy na przypiecku, uni�s� nagle g�ow�, za-sycza�.

��Goniec kr�lewski?

Aplegatt drgn��. Pytanie zada� ten siedz�cy w cieniu, z kt�rego teraz wyszed�, staj�c obok go�ca. Mia� w�osy bia�e jak mleko, �ci�gni�te na czole sk�rzan� opask�, czarn� kurtk� nabijan� srebrnymi �wiekami i- wysokie buty. Nad prawym ramieniem po�yskiwa�a mu kulista g�owica przerzuconego przez plecy miecza.

��Dok�d droga prowadzi?

��Dok�d kr�lewska wola pogna � odrzek� zimno Aplegatt. Nigdy nie odpowiada� inaczej na podobne pytania.

Bia�ow�osy milcza� czas jaki�, patrz�c na go�ca badawczo. Mia� nienaturalnie blad� twarz i dziwne ciemne oczy.

��Kr�lewska wola � powiedzia� wreszcie nieprzyjemnym, lekko chrapliwym g�osem � zapewne ka�e ci si� spieszy�? Zapewne pilno ci w drog�?

��A wam co do tego? Kim to jeste�cie, by mnie pop�dza�?

��Jestem nikim � bia�ow�osy u�miechn�� si� paskudnie. - I nie pop�dzam ci�. Ale na twoim miejscu odjecha�bym st�d jak najszybciej. Nie chcia�bym, by sta�o ci si� co� z�ego.

Na takie stwierdzenia Aplegatt r�wnie� mia� wypraktykowan� odpowied�. Kr�tk� i w�z�owat�. Niezaczepn� i spokojn� � ale dobitnie przypominaj�c�, komu s�u�y goniec kr�lewski i co grozi temu, kto odwa�y�by si� tkn�� go�ca. Ale w g�osie bia�ow�osego by�o co�, co powstrzyma�o Aplegatta przed udzieleniem zwyk�ej odpowiedzi.

��Musz� da� wytchn�� koniowi, panie. Godzin�, mo�e dwie.

��Rozumiem � kiwn�� g�ow� bia�ow�osy, po czym uni�s� g�ow�, zdaj�c si� nads�uchiwa� dobiegaj�cych z zewn�trz odg�os�w. Aplegatt r�wnie� nadstawi� ucha, ale s�ysza� tylko �wierszcze.

��Odpoczywaj wi�c � powiedzia� bia�ow�osy, poprawiaj�c pas miecza, sko�nie przecinaj�cy pier�. - Ale nie wychod� na podw�rze. Cokolwiek by si� dzia�o, nie wychod�.

Aplegatt powstrzyma� si� od pyta�. Instynktownie czu�, �e tak b�dzie lepiej. Pochyli� si� nad misk� i wznowi� �owienie nielicznych p�ywaj�cych w zupie skwarek. Gdy podni�s� g�ow�, bia�ow�osego nie by�o ju� w izbie.

Po chwili na podw�rzu zar�a� ko�, zastuka�y kopyta.

Do zajazdu wesz�o trzech m�czyzn. Na ich widok karczmarz zacz�� szybciej wyciera� kufel. Kobieta z niemowl�ciem bli�ej przysun�a si� do drzemi�cego m�a, zbudzi�a go szturcha�cem. Aplegatt nieznacznie przyci�gn�� ku sobie zydel, na kt�rym le�a�y jego pas i kord.

M�czy�ni podeszli do szynkwasu, bystrymi spojrzeniami obrzucaj�c i taksuj�c go�ci. Szli wolno, pobrz�kuj�c ostrogami i broni�.

��Powita� waszmo�ci�w � karczmarz odchrz�kn�� i od-kaszln��. - Czym�e s�u�y� mog�?

��Gorza�k� � powiedzia� jeden, niski i kr�py, z d�ugimi jak u ma�py r�kami, uzbrojony w dwie zerrika�skie szable, wisz�ce na krzy� na plecach. - �ykniesz, Profesor?

��Pozytywnie ch�tnie � zgodzi� si� drugi m�czyzna, poprawiaj�c osadzone na haczykowatym nosie okulary ze szlifowanych, niebieskawo zabarwionych kryszta��w, oprawnych w z�oto. - Byleby trunek nie by� fa�szowany �adnymi ingrediencjami.

Karczmarz nala�. Aplegatt zauwa�y�, �e r�ce trz�s�y mu si� lekko. M�czy�ni oparli si� plecami o szynkwas, bez po�piechu poci�gali z glinianych czareczek.

��Mo�ci gospodarzu � odezwa� si� nagle ten w okularach. - Suponuj�, �e przeje�d�a�y t�dy niedawno dwie damy, zmierzaj�ce intensywnie w kierunku Gors Velen?

��T�dy r�ni je�d�� � b�kn�� gospodarz.

��Inkryminowanych dam � rzek� wolno okularnik � nie m�g�by� nie zauwa�y�. Jedna z nich jest czarnow�osa i ekstraordynaryjnie urodziwa. Dosiada wronego �rebca. Druga, m�odsza, jasnow�osa i zielonooka, woja�uje na jab�kowitej klaczce. By�y tu?

��Nie � uprzedzi� karczmarza Aplegatt, czuj�c nagle zimno na plecach. - Nie by�o.

Szaropi�re niebezpiecze�stwo. Gor�cy piasek�

��Goniec?

Aplegatt kiwn�� g�ow�.

��Sk�d i dok�d?

��Sk�d i dok�d kr�lewska dola pogna.

��Niewiast, o kt�re indagowa�em, na trakcie akcydentalnie nie napotka�e�?

��Nie.

��Co� szybko zaprzeczasz � warkn�� trzeci m�czyzna, wysoki i chudy niby tyka. W�osy mia� czarne i b�yszcz�ce, jakby wysmarowane t�uszczem. - A nie zda mi si�, by� pami�� wyt�a� nadto.

��Zostaw, Heimo � machn�� r�k� okularnik. - To goniec. Nie czy� subiekcji. Jakie miano nosi ta stacja, gospodarzu?

��Anchor.

��Do Gors Velen jaki dystans?

��H�?

��Ile mil?

��Jam mil nie mierzy�. Ale b�dzie ze trzy dni jazdy�

��Konno?

��Kole�no.

��Hej � zawo�a� nagle p�g�osem ten kr�py, prostuj�c si� i wygl�daj�c na podw�rze przez szeroko otwarte drzwi. - Rzu� no okiem, Profesor. Co to za jeden? Czy to aby nie�

Okularnik te� wyjrza� na podw�rze, a twarz skurczy�a mu si� nagle.

��Tak � sykn��. - To pozytywnie on. Poszcz�ci�o si� nam jednakowo�.

��Poczekamy, a� wejdzie?

��On nie wejdzie. Widzia� nasze konie.�� Wie, �e my�

��Zamilknij, Yaxa. On co� m�wi.

��Macie wyb�r � rozleg� si� z podw�rza lekko chrapliwy, ale dono�ny g�os, kt�ry Aplegatt rozpozna� natychmiast. - Jeden z was wyjdzie i powie mi, kto was naj��. Wtedy odjedziecie st�d bez k�opot�w. Albo wyjdziecie wszyscy trzej. Czekam.

��Sukinsyn��� warkn�� czarnow�osy. - Wie. Co robimy? Okularnik wolnym ruchem odstawi� czark� na szynkwas.

��To, za co nam zap�acono.

Poplu� na d�o�, poruszy� palcami i doby� miecza. Na ten widok dwaj pozostali r�wnie� obna�yli klingi. Gospodarz rozwar� usta do krzyku, ale zamkn�� je pr�dko pod zimnym spojrzeniem sponad niebieskich okular�w.

��Siedzie� tu wszyscy � sykn�� okularnik. - I ani mru-mru. Heimo, gdy si� zacznie, postaraj si� zaj�� go od ty�u. No, ch�opcy, z fartem. Wychodzimy.

Zacz�o si� natychmiast, gdy wyszli. St�kni�cia, tupot n�g, szcz�k brzeszczot�w. A potem krzyk. Taki, od kt�rego w�osy staj� d�ba.

Gospodarz zbiela� na twarzy, kobieta z podkr��onymi oczami krzykn�a g�ucho, obur�cz przyciskaj�c oseska do piersi. Kot na zapiecku skoczy� na r�wne nogi, wygi�� grzbiet, ogon zje�y� mu si� jak szczotka. Aplegatt szybko wsun�� si� z krzes�em w k�t. Kord mia� na kolanach, ale nie dobywa� go z pochwy.

Z podw�rza znowu �omot n�g o deski, �wist i szcz�k kling.

��Ach, ty��� krzykn�� kto� dziko, a w krzyku tym, cho� zako�czonym plugawym wyzwiskiem, by�o wi�cej rozpaczy ni� w�ciek�o�ci. - Ty�

�wist klingi. I natychmiast po tym wysoki, przeszywaj�cy wrzask, zdaj�cy si� drze� powietrze na strz�py. �omot, jakby na deski run�� ci�ki worek ziarna. Od koniowi�zu stuk kopyt, r�enie przera�onych koni.

Na deskach znowu �omot, ci�kie, szybkie kroki biegn�cego. Kobieta z oseskiem przytuli�a si� do m�a, gospodarz wpar� plecy w �cian�. Aplegatt doby� korda, nadal kryj�c bro� pod blatem sto�u. Biegn�cy cz�owiek zmierza� wprost do zajazdu, by�o jasne, �e za moment stanie w drzwiach. Ale nim stan�� w drzwiach, sykn�a klinga.

Cz�owiek wrzasn��, a zaraz po tym wtoczy� si� do �rodka. Wydawa�o si�, �e padnie na pr�g, ale nie pad�. Post�pi� kilka chwiejnych, spowolnionych krok�w i dopiero w�wczas ci�ko run�� na �rodek izby, wzbijaj�c kurz nagromadzony w szparach pod�ogi. Upad� na twarz, bezw�adnie, przygniataj�c r�ce i kurcz�c nogi w kolanach. Kryszta�owe okulary ze stukiem upad�y na deski, st�uk�y si� w niebiesk� kasz�. Spod nieruchomego ju� cia�a j�a wyrasta� ciemna, po�yskliwa ka�u�a.

Nikt si� nie poruszy�. Ani nie krzykn��.

Do izby wszed� bia�ow�osy.

Miecz, kt�ry trzyma� w r�ku, zr�cznie wsun�� do pochwy na plecach. Zbli�y� si� do kontuaru, nawet spojrzeniem nie zaszczycaj�c le��cego na pod�odze trupa. Gospodarz skurczy� si�.

��Niedobrzy ludzie��� powiedzia� chrapliwie bia�ow�osy. - Niedobrzy ludzie umarli. Gdy przyjedzie bajlif, mo�e si� okaza�, �e by�a nagroda za ich g�owy. Niech z ni� zrobi, co uwa�a za stosowne.

Gospodarz skwapliwie pokiwa� g�ow�.

��Mo�e si� te� zdarzy� � podj�� po chwili bia�ow�osy � �e o los tych niedobrych ludzi zapytaj� ich kamraci albo druhowie. Tym rzeknij, �e pok�sa� ich Wilk. Bia�y Wilk. I dodaj, �eby cz�sto ogl�dali si� za siebie. Pewnego dnia obejrz� si� i zobacz� Wilka.

Gdy po trzech dniach Aplegatt dotar� do bram Tretogoru, by�o ju� dobrze po p�nocy. W�ciek� si�, bo zmitr�y� nad fos� i zdar� sobie gard�o � stra�nicy spali bezbo�nie i oci�gali si� z otwarciem wr�t. Ul�y� sobie i skl�� ich sumiennie, do suchej nitki i do trzeciego pokolenia wstecz. P�niej z przyjemno�ci� przys�uchiwa� si�, jak zbudzony dow�dca warty o ca�kiem nowe szczeg�y uzupe�nia zarzuty, kt�re on postawi� matkom, babkom i prababkom knecht�w. Oczywi�cie, o dostaniu si� noc� do kr�la Vizimira nie m�g� nawet marzy�. By�o mu to zreszt� po my�li � liczy�, �e wy�pi si� do jutrzni, do porannego dzwonu. By� w b��dzie. Miast wskaza� mu miejsce do odpoczynku, bez zw�oki zaprowadzono go do kordegardy. W izbie nie czeka� na niego grododzier�ca, ale ten drugi, wielgachny i gruby. Aplegatt zna� go � by� to Dijkstra, zaufany kr�la Redanii. Dijkstra � goniec wiedzia� o tym � by� uprawniony do wys�uchania wiadomo�ci przeznaczonej wy��cznie dla uszu kr�la. Aplegatt wr�czy� mu listy.

��Ustne pos�anie masz?

��Mam, panie.

��Gadaj.

��Demawend do Vizimira � wyrecytowa� Aplegatt, przymykaj�c oczy. - Pierwsze: przebiera�cy gotowi na drug� noc po lipcowym nowiu. Dopilnuj, �eby Foltest nie skrewi�. Drugie: zjazdu M�drali na Thanedd w�asn� obecno�ci� nie zaszczyc� i tobie to samo radz�. Trzecie: Lwi�tko nie �yje.

Dijkstra skrzywi� si� lekko, pob�bni� palcami po stole.

��Tutaj masz listy dla kr�la Demawenda. A pos�anie ustne� Nadstaw dobrze uszu i wyt� pami��. Powt�rzysz twemu kr�lowi s�owo w s�owo. Tylko jemu, nikomu innemu. Nikomu, pojmujesz?

��Pojmuj�, panie.

��Wiadomo�� jest taka: Vizimir do Demawenda. Przebiera�c�w koniecznie wstrzyma�. Kto� zdradzi�. P�omie� zgromadzi� armi� w Dol Angra i tylko czeka na pretekst. Powt�rz.

Aplegatt powt�rzy�.

��Dobrze � kiwn�� g�ow� Dijkstra. - Wyruszysz, gdy tylko s�o�ce wzejdzie.

��Od pi�ciu dni jestem na trakcie, wielmo�ny panie � goniec potar� zadek. - Przespa� by si� cho� do przedpo�udnia� Zezwolicie?

��Czy tw�j kr�l, Demawend, sypia teraz w nocy? Czy ja sypiam? Za samo takie pytanie powinienie� wzi�� w pysk, ch�opie. Je�� ci dadz�, potem rozprostuj nieco ko�ci na sianie. A przed s�onkiem wyruszysz. Kaza�em, by ci dali rasowego ogierka, zobaczysz, niesie niby wicher. I nie krzyw g�by. Na�ci jeszcze sakieweczk� z ekstra premi�, �eby� nie gada�, �e z Vizimira sk�pirad�o.

��Dzi�ki, panie.

��Gdy b�dziesz w lasach nad Pontarem, uwa�aj. Widziano tam Wiewi�rki. A i zwyk�ych zb�j�w nie brakuje w tamtych okolicach.

��O, wiem to, panie. O, com ja widzia� trzy dni temu nazad�

��Co� widzia�?

Aplegatt szybko zrelacjonowa� wydarzenia w Anchor. Dijkstra s�ucha�, krzy�uj�c pot�ne przedramiona na piersi.

��Profesor��� powiedzia� w zamy�leniu. - Heimo Kantor i Kr�tki Yaxa. Zakatrupieni przez wied�mina. W Anchor, na trakcie wiod�cym do Gors Velen, czyli na Thanedd, do Garstangu� A Lwi�tko nie �yje?

��Co m�wicie, panie?

��Niewa�ne � Dijkstra uni�s� g�ow�. - Przynajmniej dla ciebie. Wypoczywaj. A o brzasku w drog�.

Aplegatt zjad�, co mu przyniesiono, pole�a� troch�, ze zm�czenia nie zmru�ywszy oka, przed �witem by� ju� za bram�. Ogierek by� rzeczywi�cie chy�y, ale narowisty. Aplegatt nie lubi� takich koni.

Na plecach, mi�dzy lew� �opatk� a kr�gos�upem co� sw�dzia�o niezno�nie, ani chybi pch�a uci�a go, gdy drzema� w stajni. A nijak by�o si� podrapa�.

Ogierek zata�czy�, zar�a�. Goniec da� mu ostrog� i poszed� w galop. Czas nagli�.

-

��Gar'ean � sykn�� Cairbre, wychylaj�c si� zza ga��zi drzewa, z kt�rego obserwowa� go�ciniec. - En Dh'oine aen evall a strsede!

Toruviel zerwa�a si� z ziemi, chwytaj�c i przypasuj�c miecz, czubkiem buta szturchn�a w udo Yaevinna, kt�ry drzema� obok, oparty o �cian� wykrotu. Elf zerwa� si�, sykn��, sparzony przez gor�cy piasek, o kt�ry opar� d�o�.

��Que suecc's?

��Konny na drodze.

��Jeden?�� Yaevinn podni�s� �uk i ko�czan. - Cairbre? Tylko jeden?

��Jeden. Zbli�a si�.

��To za�atwmy go. B�dzie jeden Dh'oine mniej.

��Daj pok�j � Toruviel chwyci�a go za r�kaw. - Po co nam to? Mieli�my przeprowadzi� rekonesans, a potem do��czy� do komanda. Mamy mordowa� cywil�w po drogach? Czy tak wygl�da walka o wolno��?

��W�a�nie tak. Odsu� si�.

��Je�li na drodze zostanie trup, ka�dy przeje�d�aj�cy patrol podniesie alarm. Wojsko zacznie na nas polowa�. Obstawi� brody, mo�emy mie� k�opoty z przej�ciem rzeki!

��Po tej drodze ma�o kto je�dzi. Zanim odkryj� trupa, b�dziemy ju� daleko.

��Ten je�dziec te� ju� jest daleko � powiedzia� z drzewa Cairbre. - Zamiast gada�, trzeba by�o strzela�. Teraz go ju� nie si�gniesz. To dobre dwie�cie krok�w.

��Z mojej sze��dziesi�ciofunt�wki?�� Yaevinn pog�adzi� �uk. - Trzydziestocalowym fletem? Poza tym to nie jest dwie�cie krok�w. To jest sto pi��dziesi�t, g�ra. Mir�, que spar aen'le.

��Yeavinn, zostaw�

��Thaess aep, Toruviel.

Elf odwr�ci� czapk� tak, by nie zawadza� mu przypi�ty do niej wiewi�rczy ogon, szybko napi�� �uk, mocno, a� do ucha, wymierzy� dok�adnie i spu�ci� ci�ciw�.

Aplegatt nie us�ysza� strza�y. By�a to strza�a �cicha", specjalnie olotkowana d�ugimi, w�skimi szarymi pi�rami, z brzechw� ��obkowan� dla zwi�kszenia sztywno�ci i zmniejszenia ci�aru. Tr�jbrzeszczotowy, ostry jak brzytwa grot z impetem trafi� go�ca w �rodek plec�w, mi�dzy lew� �opatk� a kr�gos�upem. Brzeszczoty by�y ustawione pod k�tem � wbijaj�c si� w cia�o, grot obr�ci� si� i wkr�ci� jak �ruba, masakruj�c tkanki, tn�c naczynia krwiono�ne i druzgoc�c ko�ci. Aplegatt zwali� si� piersi� na szyj� konia i ze�lizn�� na ziemi�, bezw�adny jak worek we�ny., Piasek drogi by� gor�cy, nagrzany s�o�cem tak, �e a� parzy�. Ale goniec ju� tego nie poczu�. Umar� natychmiast.

Tu� przy rozstaju, w miejscu, gdzie ko�czy� si� las, wbito w ziemi� dziewi�� s�up�w. Do szczytu ka�dego s�upa p�asko przytwierdzono ko�o od wozu. Nad ko�ami k��bi�y si� wrony i kruki, dziobi�c i szarpi�c trupy, przywi�zane do obr�czy i piast. Wysoko�� s�up�w i mnogo�� ptactwa pozwala�a, co prawda, wy��cznie przypuszcza�, czym by�y nierozpoznawalne resztki, spoczywaj�ce na ko�ach. Ale by�y trupami. Nie mog�y by� niczym innym.

Ciri odwr�ci�a g�ow� i ze wstr�tem zmarszczy�a nos. Wiatr wia� od strony s�up�w, mdl�cy od�r rozk�adaj�cych si� zw�ok snu� si� nad rozdro�em.

��Wspania�a dekoracja � Yennefer pochyli�a si� w siodle i splun�a na ziemi�, zapominaj�c, �e ca�kiem niedawno za podobne plucie ostro skarci�a Ciri. - Malownicza i pachn�ca. Ale dlaczego tutaj, na skraju puszczy? Zwykle co� takiego ustawia si� tu� za miejskimi murami. Mam racj�, dobrzy ludzie?

��Tb Wiewi�rki, szlachetna pani � pospieszy� z wyja�nieniem jeden z dogonionych na rozstaju w�drownych handlarzy, wstrzymuj�c zaprz�onego do wy�adowanej dwuk�ki srokacza. - Elfy. Tam, na tych s�upach. Dlatego i s�upy w lesie stoj�. Innym Wiewi�rkom na przestrog�.

��Czy to znaczy � czarodziejka spojrza�a na niego � �e wzi�tych �ywcem Scoia'tael przywozi si� tutaj�

��Elfy, pani, rzadko daj� si� �ywcem bra� � przerwa� handlarz. - A je�li nawet kt�rego wojacy schwyc�, to do miasta go wioz�, bo tam osiad�e nieludzie bytuj�. Gdy owi ka�ni na rynku si� przygl�dn�, to wnet odchodzi ich ochota, by do Wiewi�rk�w przysta�. Ale gdy w boju jakich elf�w ubij�, to trupy na rozstaje si� wozi i na s�upach wiesza. Nieraz z daleka ich wo��, ca�kiem za�miard�ych dowo���

��Pomy�le� � warkn�a Yennefer � �e nam zakazano praktyk nekromantycznych z uwagi na szacunek dla majestatu �mierci i doczesnych, zw�ok, kt�rym nale�y si� cze��, spok�j, rytualny i ceremonialny poch�wek�

��Co m�wicie, pani?

��Nic. Ruszajmy st�d co rychlej, Ciri, byle dalej od tego miejsca. Tfu, mam wra�enie, �e ju� ca�a przesi�k�am tym smrodem.

��Ja te�, eueueee � powiedzia�a Ciri, k�usem obje�d�aj�c dooko�a zaprz�g domokr��cy. - Pojed�my galopem, dobrze?

��Dobrze� Ciri! Galopem, ale nie wariackim!

Wkr�tce ujrza�y miasto, wielkie, otoczone murami, naje�one wie�ami o szpiczastych b�yszcz�cych dachach. A za miastem wida� by�o morze, zielonosine, skrz�ce si� w promieniach porannego s�o�ca, upstrzone tu i �wdzie bia�ymi plamkami �agli. Ciri zatrzyma�a konia na skraju piaszczystego urwiska, unios�a si� w strzemionach, chciwie wci�gn�a nosem wiatr i zapach.

��Gors Velen � powiedzia�a Yennefer, podje�d�aj�c i staj�c bok w bok. - Dojecha�y�my wreszcie. Wr��my na go�ciniec.

Na go�ci�cu posz�y znowu lekkim galopem, pozostawiaj�c w tyle kilka wolich zaprz�g�w i objuczonych wi�zkami drewna pieszych. Gdy wyprzedzi�y wszystkich i zosta�y same, czarodziejka zwolni�a i gestem wstrzyma�a Ciri.

��Podjed� bli�ej � powiedzia�a. - Jeszcze bli�ej. We� wodze i prowad� mojego konia. Potrzebuj� obu r�k.

��Do czego?

��We� wodze, prosi�am.

Yennefer wyj�a z juk�w srebrne zwierciade�ko, przetar�a je, po czym cicho wym�wi�a zakl�cie. Zwierciade�ko wysun�o si� z jej d�oni, unios�o i zawis�o nad ko�skim karkiem, dok�adnie naprzeciw twarzy czarodziejki.

Ciri westchn�a z podziwu, obliza�a wargi.

Czarodziejka wydoby�a z juk�w grzebie�, zdj�a beret i przez nast�pne kilka chwil energicznie czesa�a w�osy. Ciri zachowa�a milczenie. Wiedzia�a, �e podczas czesania w�os�w Yennefer nie wolno by�o przeszkadza� ani rozprasza� jej. Malowniczy i pozornie niedba�y nie�ad jej kr�tych i bujnych lok�w powstawa� w wyniku d�ugotrwa�ych stara� i wymaga� niema�o wysi�ku.

Czarodziejka ponownie si�gn�a do juk�w. Przypi�a do uszu brylantowe kolczyki, a na obu nadgarstkach zapi�a bransolety. Zdj�a szal i rozpi�a bluzk�, ods�aniaj�c szyj� i czarn� aksamitk� ozdobion� gwiazd� z obsydianu.

��Ha!�� nie wytrzyma�a wreszcie Ciri. - Wiem, czemu to robisz! Chcesz �adnie wygl�da�, bo jedziemy do miasta! Zgad�am?

��Zgad�a�.

��Aja?

��Co ty?

��le� chc� �adnie wygl�da�! Uczesz� si�

��W�� beret � powiedzia�a ostro Yennefer, wci�� wpatrzona w wisz�ce nad uszami konia zwierciad�o. - Na to samo miejsce, gdzie by�. I schowaj pod nim w�osy.

Ciri fukn�a gniewnie, ale us�ucha�a natychmiast. Ju� dawno nauczy�a si� rozr�nia� barwy i odcienie g�osu czarodziejki. Wiedzia�a, kiedy mo�na spr�bowa� dyskusji, a kiedy nie.

Yennefer, u�o�ywszy wreszcie loki na czole, wydoby�a z juk�w ma�y s�oiczek z zielonego szk�a.

��Ciri � powiedzia�a �agodniej. - Podr�ujemy skrycie. A podr� jeszcze si� nie sko�czy�a. Dlatego masz kry� w�osy pod beretem. W ka�dej bramie miejskiej s� tacy, kt�rym p�aci si� za dok�adn� i piln� obserwacj� podr�nych. Rozumiesz?

��Nie � odpar�a bezczelnie Ciri, �ci�gaj�c wodze karego ogiera czarodziejki. - Wypi�kni�a� si� tak, �e tym wypatrywaczom z bramy oczy wyjd�! �adna mi skryto��!

��Miasto, do kt�rego bram zmierzamy � u�miechn�a si� Yennefer � to Gors Velen. Ja nie musz� si� kamuflowa� w Gors Velen, a wr�cz, powiedzia�abym, przeciwnie. Z tob� jest inna sprawa. Ciebie nikt nie powinien zapami�ta�.

��Ci, kt�rzy b�d� gapi� si� na ciebie, dostrzeg� i mnie! Czarodziejka odkorkowa�a s�oiczek, z kt�rego zapachnia�o bzem i agrestem. Zanurzywszy w s�oiczku palec wskazuj�cy wtar�a sobie pod oczy nieco zawarto�ci.

��W�tpi� � powiedzia�a, wci�� zagadkowo u�miechni�ta � by ktokolwiek zwr�ci� na ciebie uwag�.

Przed mostem sta� d�ugi rz�d je�d�c�w i woz�w, a na przedbramiu t�oczyli si� podr�ni, oczekuj�cy na kolejk� do kontroli. Ciri �achn�a si� i zaburcza�a, rozz�oszczona perspektyw� d�ugiego czekania. Yennefer jednak wyprostowa�a si� w siodle i ruszy�a k�usem, patrz�c wysoko ponad g�owy podr�nych � ci za� rozst�pili si� pr�dko, zrobili miejsce, k�aniaj�c z szacunkiem. Stra�nicy w d�ugich kolczugach te� od razu dostrzegli czarodziejk� i zrobili jej woln� drog�, nie �a�uj�c trzonk�w dzid, kt�rymi karcili opornych lub zbyt powolnych.

��T�dy, t�dy, wielmo�na pani � zawo�a� jeden ze stra�nik�w, gapi�c si� na Yennefer i mieni�c na twarzy. -Wjed�cie t�dy, prosz� �askawie! Nast�pi� si�! Nast�pi� si�, chamy!

Wezwany pospiesznie dow�dca warty wy�oni� si� z kordegardy naburmuszony i z�y, ale na widok Yennefer po-kra�nia�, szeroko otworzy� oczy i usta, zgi�� w niskim uk�onie.

��Uni�enie witam w Gors Velen, ja�nie pani � wybe�kota�, prostuj�c si� i gapi�c. - Na twe rozkazy� Czy w mocy mojej us�u�y� czym wielmo�nej? Eskort� da�? Przewodnika? Wezwa� mo�e kogo?

��Nie trzeba � Yennefer wyprostowa�a si� na kulbace, spojrza�a na niego z g�ry. - Zabawi� w mie�cie kr�tko. Jad� na Thanedd.

��Ma si� rozumie� - �o�dak przest�pi� z nogi na nog�, nie odrywaj�c oczu od twarzy czarodziejki. Pozostali stra�nicy gapili si� r�wnie�. Ciri dumnie wypr�y�a si� i zadar�a g�ow�, ale skonstatowa�a, �e na ni� nie patrzy nikt. Jak gdyby w og�le nie istnia�a.

��Ma si� rozumie� � powt�rzy� dow�dca stra�y. - Na Thanedd, tak� Na zjazd. Pojmuj�, ma si� rozumie�. �ycz� tedy�

��Dzi�kuj� � czarodziejka pop�dzi�a konia, w oczywisty spos�b nieciekawa, czego chcia�by �yczy� jej komendant. Ciri pod��y�a w �lad. Stra�nicy k�aniali si� przeje�d�aj�cej Yennefer, jej nadal nie zaszczycaj�c cho�by spojrzeniem.

��Nawet o imi� ci� nie zapytali � mrukn�a, doganiaj�c Yennefer i ostro�nie kieruj�c koniem w�r�d wyje�d�onych w b�ocie ulicy kolein. - Ani o to, sk�d jedziemy! Zaczarowa�a� ich?

��Nie ich. Siebie.

Czarodziejka odwr�ci�a si�, a Ciri westchn�a g�o�no. Oczy Yennefer p�on�y fioletowym blaskiem, a twarz promienia�a urod�. Ol�niewaj�c�. Wyzywaj�c�. Gro�n�. I nienaturaln�.

��Zielony s�oiczek!�� domy�li�a si� od razu Ciri. - Co to by�o?

��Glamarye. Eliksir, a raczej ma�� na specjalne okazje. Ciri, czy ty musisz wje�d�a� w ka�d� ka�u�� na drodze?

��Chc� umy� koniowi p�ciny!

��Nie pada�o od miesi�ca. To s� pomyje i ko�skie szczyny, nie woda.

��Aha� Powiedz mi, dlaczego u�y�a� tego eliksiru? A� tak bardzo ci zale�a�o�

��To jest Gors Velen � przerwa�a Yennefer. - Miasto, kt�re sw�j dobrobyt w znacznej mierze zawdzi�cza czarodziejom. Dok�adniej, czarodziejkom. Sama widzia�a�, jak traktuje si� tu czarodziejki. A ja nie mia�am ochoty przed- stawia� si� ani udowadnia�, kim jestem. Wola�am, by by�o to oczywiste na pierwszy rzut oka. Za tym czerwonym domem skr�camy w lewo. St�pa, Ciii, wstrzymuj konia, bo potr�cisz jakie� dziecko.

��A po co my�my tutaj przyjecha�y?

��Ju� ci to m�wi�am.

Ciri parskn�a, zacisn�a usta, silnie szturchn�a wierzchowca pi�t�. Klacz zata�czy�a, omal nie wpadaj�c na mijaj�cy ich zaprz�g. Wo�nica wsta� z koz�a i zamierza� uraczy� j� furma�sk� wi�zank�, ale na widok Yennefer usiad� szybko i zaj�� si� wnikliw� analiz� stanu w�asnych chodak�w.

��Jeszcze jedno takie brykni�cie � wycedzi�a Yennefer � a pogniewamy si�. Zachowujesz si� jak niedoros�a koza. Przynosisz mi wstyd.

��Chcesz mnie odda� do jakiej� szko�y, tak? Ja nie chc�!

��Ciszej. Ludzie si� gapi�.

��Na ciebie si� gapi�, nie na mnie! Ja nie chc� i�� do �adnej szko�y! Obiecywa�a� mi, �e zawsze b�dziesz ze mn�, a teraz chcesz mnie zostawi�! Sam�! Ja nie chc� by� sama!

��Nie b�dziesz sama. W szkole jest wiele dziewcz�t w twoim wieku. B�dziesz mia�a mn�stwo kole�anek.

��Nie chc� kole�anek. Chc� by� z tob� i z� My�la�am, �e�

Yennefer odwr�ci�a si� gwa�townie.

��Co my�la�a�?

��My�la�am, �e jedziemy do Geralta � Ciri wyzywaj�co podrzuci�a g�ow�. - Dobrze wiem, o czym rozmy�la�a� ca�� drog�. I dlaczego wzdycha�a� w nocy�

��Do�� � sykn�a czarodziejka, a widok jej p�on�cych oczu sprawi�, �e Ciri wtuli�a twarz w ko�sk� grzyw�. -Nadto si� rozzuchwali�a�. Przypominam ci, �e czas, gdy mog�a� mi si� opiera�, min�� bezpowrotnie. Sta�o si� tak z twojej w�asnej woli. Teraz masz by� pos�uszna. Zrobisz to, co rozka��. Zrozumia�a�?

Ciri pokiwa�a g�ow�.

��To, co rozka��, b�dzie dla ciebie najlepsze. Zawsze.

I dlatego b�dziesz mnie s�ucha� i wykonywa� moje polecenia. Jasne? Zatrzymaj konia. Jeste�my na miejscu.

��To jest ta szko�a?�� zaburcza�a Ciri, podnosz�c oczy na okaza�� fasad� budynku. - To ju��

��Ani s�owa wi�cej. Zsiadaj. I zachowuj si� jak nale�y. To nie jest szko�a, szko�a jest w Aretuzie, nie w Gors Velen. To jest bank.

��A do czego nam bank?

��Pomy�l. Zsiadaj, m�wi�am. Nie w ka�u��! Zostaw konia, od tego jest s�u�ba. Zdejmij r�kawice. Nie wchodzi si� do banku w r�kawicach do jazdy. Sp�jrz na mnie. Popraw beret. Wyr�wnaj ko�nierzyk. Wyprostuj si�. Nie wiesz, co zrobi� z r�kami? To nic z nimi nie r�b!

Ciri westchn�a.

S�u��cy, kt�rzy wylegli z wr�t budynku i gn�c si� w uk�onach us�u�yli, byli krasnoludami. Ciri przyjrza�a si� im ciekawie. Cho� tak samo niscy, kr�pi i brodaci, w niczym nie przypominali jej druha, Yarpena Zigrina, ani jego �ch�opak�w". S�u��cy byli szarzy, jednolicie umundurowani, nijacy. I uni�eni, czego o Yarpenie i jego ch�opakach �adn� miar� powiedzie� nie by�o mo�na.

Wesz�y do �rodka. Magiczny eliksir nadal dzia�a�, tote� pojawienie si� Yennefer spowodowa�o natychmiast wielkie poruszenie, bieganin�, uk�ony, dalsze uni�one pozdrowienia i deklaracje gotowo�ci do us�ug, kt�rym kres po�o�y�o dopiero pojawienie si� niewiarygodnie grubego, dostatnio odzianego i bia�obrodego krasnoluda.

��Szanowna Yennefer!�� zahucza� krasnolud, podzwaniaj�c z�otym �a�cuchem, zwisaj�cym z pot�nego karku znacznie poni�ej bia�ej brody. - C� za niespodzianka! I c� za zaszczyt! Prosz�, prosz� do kantoru! A wy, nie sta�, nie gapi� si�! Do roboty, do liczyde�! Wilfli, do kantoru natychmiast flaszk� Castel de Neuf, rocznik� Ju� ty wiesz kt�ry rocznik. �ywo, na jednej nodze! Pozw�l, pozw�l, Yennefer. Prawdziwa rado�� ci� widzie�. Wygl�dasz� Ech, psiakrew, a� dech zapiera!

��Ty te� � u�miechn�a si� czarodziejka � nie�le si� trzymasz, Giancardi.

��No pewnie. Prosz�, prosz� do mnie, do kantoru. Ale� nie, nie, panie przodem. Znasz przecie� drog�, Yennefer.

W kantorze by�o ciemnawo i przyjemnie ch�odno, w powietrzu unosi� si� zapach, kt�ry Ciri pami�ta�a z wie�y pisarczyka Jarre � zapach inkaustu, pergaminu i kurzu pokrywaj�cego d�bowe meble, gobeliny i stare ksi�gi.

��Siadajcie, prosz� � bankier odsun�� od sto�u ci�ki fotel dla Yennefer, obrzuci� Ciri ciekawym spojrzeniem. -Hmmm�

��Daj jej jak�� ksi�g�, Molnar � powiedzia�a niedbale czarodziejka, zauwa�aj�c spojrzenie. - Ona uwielbia ksi�gi. Si�dzie sobie w ko�cu sto�u i nie b�dzie przeszkadza�. Prawda, Ciri?

Ciri nie uzna�a za celowe potwierdza�.

��Ksi�g�, hem, hem � zatroska� si� krasnolud, podchodz�c do komody. - Co my tu mamy? O, ksi�ga przychod�w i rozchod�w� Nie, to nie. C�a i op�aty portowe� Te� nie. Kredyt i remburs? Nie. O, a to sk�d tu si� wzi�o? Jedna cholera wie� Ale chyba to b�dzie w sam raz. Prosz�, dzieweczko.

Ksi�ga nosi�a tytu� Physiologus i by�a bardzo stara i bardzo podarta. Ciri ostro�nie przewr�ci�a ok�adk� i kilka stron. Dzie�o zaciekawi�o j� natychmiast, bo traktowa�o o zagadkowych potworach i bestiach i by�o pe�ne rycin. Przez nast�pnych kilka chwil stara�a si� dzieli� zainteresowanie pomi�dzy ksi�g� a rozmow� czarodziejki z krasnoludem.

��Masz dla mnie jakie� listy, Molnar?

��Nie � bankier nala� wina Yennefer i sobie. - �adne nowe nie nadesz�y. Ostatnie, sprzed miesi�ca, przekaza�em ustalonym sposobem.

��Otrzyma�am je, dzi�kuj�. A czy przypadkiem� kto� si� tymi listami nie interesowa�?

��Tutaj nie � u�miechn�� si� Molnar Giancardi. - Ale celujesz do w�a�ciwej tarczy, moja droga. Bank Vivaldich poinformowa� mnie poufnie, �e listy pr�bowano tropi�. Ich filia w Yengerbergu wykry�a te� pr�b� �ledzenia operacji na twoim prywatnym koncie. Jeden z pracownik�w okaza� si� nielojalny.

Krasnolud urwa�, spojrza� na czarodziejk� spod krzaczastych brwi. Ciri nadstawi�a uszu. Yennefer milcza�a, bawi�c si� sw� obsydianow� gwiazd�.

��Vivaldi � podj�� bankier, zni�aj�c g�os � nie m�g� albo nie chcia� prowadzi� �ledztwa w tej sprawie. Nielojalny i podatny na przekupstwo klerk wpad� po pijanemu do fosy i utopi� si�. Nieszcz�liwy wypadek. Szkoda. Za szybko, za pochopnie�

��Szkoda ma�a, a �al kr�tki � wyd�a wargi czarodziejka. - Ja wiem, kogo interesowa�y moje listy i konto, �ledztwo u Vivaldich nie przynios�oby rewelacji.

��Skoro tak uwa�asz��� Giancardi poczochra� brod�. - Jedziesz na Thanedd, Yennefer? Na ten powszechny zjazd czarodziej�w?

��Owszem.

��By zdecydowa� o losach �wiata?

��Nie przesadzajmy.

��R�ne plotki kr��� � rzek� sucho krasnolud. - I r�ne rzeczy si� dziej�.

��Jakie, je�li to nie tajemnica?

��Od ubieg�ego roku � powiedzia� Giancardi, g�adz�c brod� � obserwuje si� dziwne ruchy w polityce podatkowej� Ja wiem, ciebie to nie interesuje�

��M�w.

��Podwojono wymiar pog��wnego i hiberny, podatk�w �ci�ganych bezpo�rednio przez w�adze wojskowe. Wszyscy kupcy i przedsi�biorcy musz� dodatkowo p�aci� do skarbu kr�lewskiego �dziesi�ty grosz", ca�kiem nowy podatek, jeden grosz od ka�dego nobla obrotu. Krasnoludy, gnomy, elfy i nizio�ki p�ac� ponadto zwi�kszone pog��wne i po-dymne. Je�eli prowadz� dzia�alno�� handlow� lub produkcyjn�, s� nadto obci��eni obowi�zkow� �nieludzk�" do-natyw�, wynosz�c� dziesi�� od sta. W ten spos�b ja odprowadzam do skarbu ponad sze��dziesi�t procent dochodu. M�j bank, wliczaj�c wszystkie filie, daje Czterem Kr�lestwom sze��set grzywien rocznie. Dla twojej wiadomo�ci: to jest prawie trzykrotnie wi�cej, ni� mo�ny diuk czy hrabia p�aci kwarty z pot�nej kr�lewszczyzny.

��Ludzie nie s� obci��eni donatyw� na wojsko?

��Nie. P�ac� tylko hibern� i pog��wne.

��A zatem � pokiwa�a g�ow� czarodziejka � to krasno-ludy i inni nieludzie finansuj� kampani� przeciwko Scoia'tael, kt�ra toczy si� w lasach. Spodziewa�am si� czego� takiego. Ale co maj� podatki wsp�lnego ze zjazdem na Thanedd?

��Po waszych zjazdach � mrukn�� bankier � zawsze co� si� dzieje. Tym razem mam zreszt� nadziej�, �e b�dzie odwrotnie. Licz� na to, �e wasz zjazd sprawi, �e przestanie si� dzia�. Bardzo by�bym rad, dla przyk�adu, gdyby usta�y te dziwne skoki cen.

��M�w ja�niej.

Krasnolud rozpar� si� w fotelu i spl�t� palce na przykrytym brod� brzuchu.

��Pracuj� w moim fachu �adne par� lat � powiedzia�. - Dostatecznie d�ugo, by m�c umie� powi�za� niekt�re ruchy cen z niekt�rymi faktami. A ostatnio bardzo wzros�y ceny drogich kamieni. Bo jest na nie popyt.

��Zamienia si� got�wk� na klejnoty, by unika� strat z tytu�u waha� kurs�w i parytet�w monety?

��Te�. Kamienie maj� nadto jeszcze jedn� wielk� zalet�. Mieszcz�ca si� w kieszeni kilkuuncjowa sakieweczka brylant�w odpowiada warto�ci� jakim� pi��dziesi�ciu grzywnom, taka za� suma w monecie wa�y dwadzie�cia pi�� funt�w i zajmuje spory worek. Z sakieweczka w kieszeni ucieka si� znacznie szybciej ni� z workiem na ramieniu. I ma si� obie r�ce wolne, co nie jest bez znaczenia. Jedn� r�k� mo�na trzyma� �on�, drug�, gdyby zasz�a konieczno��, mo�na komu� przypieprzy�.

Ciri parskn�a z cicha, ale Yennefer natychmiast uciszy�a j� gro�nym spojrzeniem.

��A zatem � unios�a g�ow� � s� tacy, kt�rzy ju� zawczasu przygotowuj� si� do ucieczki. A dok�d, ciekawo��?

��Najwy�ej notowana jest daleka P�noc. Hengfors, Kovir, Poviss. Raz, �e to faktycznie daleko, dwa, kraje te s� neutralne i maj� z Nilfgaardem dobre stosunki.

��Rozumiem � z�o�liwy u�miech nie znikn�� z warg czarodziejki. - A wi�c brylanty do kieszeni, �on� za r�k� i na P�noc� Nie za wcze�nie? Ach, mniejsza z tym. Co jeszcze dro�eje, Molnar?

- �odzie.

��Co?

- �odzie � powt�rzy� krasnolud i wyszczerzy� z�by. -Wszyscy szkutnicy z wybrze�a produkuj� �odzie, zam�wione przez kwatermistrz�w armii kr�la Foltesta. Kwatermistrzowie p�ac� dobrze i ci�gle sk�adaj� nowe zam�wienia. Je�li masz wolny kapita�, Yennefer, zainwestuj w �odzie. Z�oty interes. Produkujesz cz�no z trzciny i kory, wystawiasz faktur� na barkas z pierwszorz�dnej so�niny, g�rk� dzielisz si� z kwatermistrzem po po�owie�

��Nie kpij, Giancardi. M�w, o co chodzi.

��Te �odzie � rzek� od niechcenia bankier, patrz�c na powa�� � transportuje si� na po�udnie. Do Sodden i Brugge, nad Jarug�. Ale z tego, co wiem, nie u�ywa si� ich do po�owu ryb na rzece. Ukrywa si� je w lasach nad prawym brzegiem. Wojsko podobno godzinami �wiczy wsiadanie i wysiadanie. Na razie na sucho.

��Aha � Yennefer przygryz�a warg�. - Ale dlaczego niekt�rym tak spieszno na pomoc? Jaruga jest na po�udniu.

��Istnieje uzasadniona obawa � mrukn�� krasnolud, �ypi�c na Ciri � �e cesarz Emhyr var Emreis nie b�dzie zachwycony wie�ci�, �e wzmiankowane �odzie spuszczono na wod�. Niekt�rzy uwa�aj�, �e takie wodowanie gotowe Emhyra rozz�o�ci�, a w�wczas lepiej by� jak najdalej od nilfgaardzkiej granicy� Cholera, byle do �niw. Gdy b�dzie po �niwach, odetchn� z ulg�. Je�eli co� ma si� wydarzy�, wydarzy si� przed �niwami.

��Plony b�d� w spichrzach � powiedzia�a wolno Yennefer.

��Zgadza si�. Konie trudno pa�� na r�yskach, a twierdze z pe�nymi spichrzami d�ugo si� oblega� Pogoda sprzyja rolnikom i zbiory zapowiadaj� si� nie�le� Tak, pogoda jest nad wyraz pi�kna. S�onko grzeje, kanie na pr�no wygl�daj� d�d�u� A Jaruga w Dol Angra jest bardzo p�ytka� �atwo j� przebrodzi�. W obie strony.

��Dlaczego Dol Angra?

��Mam nadziej� � bankier pog�adzi� brod�, �widruj�c czarodziejk� bystrym spojrzeniem � �e mog� ci zaufa�?

��Zawsze mog�e�, Giancardi. I nic si� nie zmieni�o.

��Dol Angra � powiedzia� wolno krasnolud � to Lyria i Aedirn, kt�re s� w militarnym sojuszu z Temeri�. Nie s�dzisz chyba, �e Foltest, kt�ry kupuje �odzie, zamierza z nich skorzysta� na w�asn� r�k�?

��Nie � powiedzia�a wolno czarodziejka. - Nie s�dz�. Dzi�kuj� za informacje, Molnar. Kto wie, mo�e i masz racj�? Mo�e na zje�dzie uda nam si� jednak wp�yn�� na losy �wiata i zamieszkuj�cych ten �wiat ludzi?

��Nie zapominajcie o krasnoludach � parskn�� Giancardi. - I o ich bankach.

��Postaramy si�. Je�li ju� przy tym jeste�my�

��S�ucham ci� z uwag�.

��Mam wydatki, Molnar. A je�li podejm� co� z konta u Vivaldich, znowu kto� got�w uton��, wi�c�

��Yennefer � przerwa� krasnolud � ty masz u mnie nieograniczony kredyt. Pogrom w Yengerbergu mia� miejsce bardzo dawno. Mo�e ty zapomnia�a�, ale ja nie zapomn� nigdy. Nikt z rodziny Giancardich nie zapomni. Ile ci potrzeba?

��Tysi�c pi��set temerskich oren�w, przekazem na fili� Cianfanellich w Ellander, na rzecz �wi�tyni Melitele.

��Za�atwione. Mi�y przekaz, datki dla �wi�ty� nie s� opodatkowane. Co jeszcze?

��Ile teraz p�aci si� rocznie czesnego w szkole w Aretuzie?

Ciii nadstawi�a uszu.

��Tysi�c dwie�cie novigradzkich koron � powiedzia� Giancardi. - Dla nowej adeptki dochodzi immatrykulacja, co� ko�o dwustu.

��Podro�a�o, cholera.

��Wszystko podro�a�o. Adeptkom niczego si� nie �a�uje, �yj� w Aretuzie jak kr�lewny. A z nich �yje po�owa miasta, krawcy, szewcy, cukiernicy, dostawcy�

��Wiem. Wp�a� dwa tysi�ce na konto szko�y. Anonimowo. Z zaznaczeniem, �e chodzi o wpisowe i zadatek na czesne� Dla jednej adeptki.

Krasnolud od�o�y� pi�ro, spojrza� na Ciri, u�miechn�� si� ze zrozumieniem. Ciri, udaj�c, �e wertuje ksi�g�, s�ucha�a pilnie.

��To wszystko, Yennefer?

��Jeszcze trzysta novigradzkich koron dla mnie, got�wk�. Na zjazd na Thanedd b�d� potrzebowa�a przynajmniej trzech sukni.

��Po co ci got�wka? Dam ci czek bankierski. Na pi��set. Ceny importowanych tkanin te� cholernie wzros�y, a ty wszak�e nie ubierasz si� w we�n� ani len. A je�eli czego� potrzebujesz: dla siebie lub dla przysz�ej adeptki szko�y w Aretuzie, moje sklepy i sk�ady stoj� otworem.

��Dzi�kuj�. Na jaki procent si� um�wimy?

��Procent � krasnolud uni�s� g�ow� � zap�aci�a� rodzinie Giancardich awansem, Yennefer. W czasie pogromu w Yengerbergu. Nie m�wmy ju� o tym.

��Nie lubi� takich d�ug�w, Molnar.

��Ja te� nie. Ale ja jestem kupcem, krasnoludem interesu. Ja wiem, co to jest zobowi�zanie. Znam jego warto��. Powtarzam, nie m�wmy ju� o tym. Sprawy, o kt�re prosi�a�, mo�esz uwa�a� za za�atwione. Spraw�, o kt�r� nie prosi�a�, r�wnie�.

Yennefer unios�a brwi.

��Pewien bliski ci wied�min � zachichota� Giancardi � odwiedzi� ostatnio miasto Dorian. Doniesiono mi, �e zad�u�y� si� tam u lichwiarza na sto koron. Lichwiarz pracuje dla mnie. Umorz� ten d�ug, Yennefer.

Czarodziejka rzuci�a okiem na Ciri, silnie skrzywi�a usta.

��Molnar � powiedzia�a zimno � nie pchaj palc�w mi�dzy drzwi, w kt�rych popsu�y si� zawiasy. W�tpi�, �eby on wci�� uwa�a� mnie za blisk�, a je�li dowie si� o umarzaniu d�ug�w, znienawidzi mnie z kretesem. Znasz go przecie�, jest obsesyjnie honorowy. Dawno temu by� w Dorian?

��Jakie� dziesi�� dni. Potem widziano go w Ma�ym ��gu. Stamt�d, jak mi doniesiono, pojecha� do Hirundum, bo mia� zlecenie od tamtejszych farmer�w. Jak zwykle, jaki� potw�r do zabicia�

��A za zabicie, jak zwykle, zap�ac� mu grosze � g�os Yennefer zmieni� si� lekko � kt�re, jak zwykle, ledwo wystarcz� na koszty leczenia, je�eli potw�r go pokiereszuje. Jak zwykle. Je�eli rzeczywi�cie chcesz co� dla mnie zrobi�, Molnar, to w��cz si� w to. Skontaktuj si� z farmerami z Hirundum i podnie� nagrod�. Tak by mia� za co �y�.

��Jak zwykle � parskn�� Giancardi. - A je�li on wreszcie dowie si� o tym?

Yennefer utkwi�a oczy w Ciri, kt�ra przygl�da�a si� i przys�uchiwa�a, nawet nie pr�buj�c udawa� zainteresowania Physiologusem.

��A od kogo � wycedzi�a � mia�by si� dowiedzie�? Ciri spu�ci�a wzrok. Krasnolud u�miechn�� si� znacz�co, pog�adzi� brod�.

��Przed udaniem si� na Thanedd wybierzesz si� w stron� Hirundum? Przypadkowo, oczywi�cie?

��Nie � czarodziejka odwr�ci�a wzrok. - Nie wybior� si�. Zmie�my temat, Molnar.

Giancardi znowu pog�adzi� brod�, spojrza� na Ciri. Ciri spu�ci�a g�ow�, zachrz�ka�a i zawierci�a si� na krze�le.

��S�usznie � potwierdzi�. - Czas zmieni� temat. Ale twoj� podopieczn� najwyra�niej nudzi ksi�ga� i nasza rozmowa. A to, o czym teraz chcia�bym z tob� porozmawia�, znudzi j� jeszcze bardziej, jak podejrzewam� Losy �wiata, losy krasnolud�w tego �wiata, losy ich bank�w, jaki� to nudny temat dla m�odych dziewcz�t, przysz�ych absolwentek Aretuzy� Wypu�� j� na troch� spod skrzyde�, Yennefer. Niech si� przejdzie po mie�cie�

��Oj, tak!�� krzykn�a Ciri.

Czarodziejka �achn�a si� i ju� otwiera�a usta, by zaprotestowa�, ale nagle zmieni�a zamiar. Ciri nie by�a pewna, ale wydawa�o si� jej, �e wp�yw na t� decyzj� mia�o nieznaczne mrugni�cie, towarzysz�ce propozycji bankiera.

��Niech sobie dziewczyna popatrzy na wspania�o�ci prastarego grodu Gors Velen � doda� Giancardi, u�miechaj�c si� szeroko. - Nale�y si� jej troch� swobody przed� Aretuz�. A my tu sobie jeszcze pogaw�dzimy o pewnych sprawach� hmm, osobistych. Nie, nie proponuj�, by dziewcz� chodzi�o samotnie, cho� to bezpieczne miasto. Przydam jej towarzysza i opiekuna. Jednego z moich m�odszych klerk�w�

��Wybacz, Molnar � Yennefer nie odpowiedzia�a na u�miech � ale nie wydaje mi si�, by w dzisiejszych czasach, nawet w bezpiecznym mie�cie, towarzystwo krasnoluda�

��Nawet mi przez my�l nie przesz�o � �achn�� si� Giancardi � by to by� krasnolud. Klerk, o kt�rym m�wi�, jest synem szanowanego kupca, cz�owieka ca��, �e si� tak wyra��, g�b�. My�la�a�, �e zatrudniam tu tylko krasnolud�w? Hej, Wifli! Wo�aj mi tu Fabia, na jednej nodze!

��Ciri � czarodziejka podesz�a do niej, pochyli�a si� lekko. - Tylko bez �adnych g�upstw, �ebym si� nie musia�a wstydzi�. A przed klerkiem j�zyk za z�bami, pojmujesz? Przyrzeknij mi, �e b�dziesz uwa�a� na czyny i s�owa. Nie kiwaj g�ow�. Przyrzeczenia sk�ada si� pe�nym g�osem.

��Przyrzekam, pani Yennefer.

��Spogl�daj te� czasem na s�o�ce. W po�udnie wr�cisz. Punktualnie. A gdyby� Nie, nie s�dz�, by kto� ci� rozpozna�. Ale gdyby� zobaczy�a, �e kto� zanadto ci si� przygl�da�

Czarodziejka si�gn�a do kieszonki, wydoby�a niewielki, poznaczony runami chryzopraz, wyszlifowany w kszta�t klepsydry.

��Schowaj do sakiewki. Nie zgub. W razie potrzeby� Zakl�cie pami�tasz? Tylko dyskretnie, aktywizacja daje silne echo, a dzia�aj�cy amulet wysy�a fale. Je�li w pobli�u by�by kto� wyczulony na magi�, ujawnisz si�, zamiast zamaskowa�. Aha, masz tu jeszcze� Gdyby� chcia�a co� sobie kupi�.

��Dzi�kuj�, pani Yennefer � Ciri w�o�y�a amulet i monety do sakiewki, ciekawie spojrza�a na ch�opca wbiegaj�cego do kantoru. Ch�opiec by� piegowaty, faluj�ce kasztanowate w�osy spada�y mu na wysoki ko�nierz szarego uniformu klerka.

��Fabio Sachs � przedstawi� Giancardi. Ch�opiec uk�oni� si� grzecznie.

��Fabio, to jest pani Yennefer, nasz czcigodny go�� i szanowana klientka. A ta panna, jej wychowanka, ma �yczenie zwiedzi� miasto. B�dziesz jej towarzyszy�, s�u�y� za przewodnika i opiekuna.

Ch�opiec uk�oni� si� jeszcze raz, tym razem wyra�nie w stron� Ciri.

��Ciri � powiedzia�a ch�odno Yennefer. - Wsta�, prosz�.

Wsta�a, zdziwiona lekko, bo zna�a obyczaj na tyle, by wiedzie�, �e tego nie wymaga�. I natychmiast zrozumia�a. Klerk, co prawda, wygl�da� na jej r�wie�nika, ale by� od niej o g�ow� ni�szy.

��Molnar � powiedzia�a czarodziejka. - Kto ma si� tu opiekowa� kim? Nie m�g�by� oddelegowa� do tego zadania kogo� o nieco znaczniejszych gabarytach?

Ch�opiec poczerwienia� i pytaj�co spojrza� na pryncypa�a. Giancardi przyzwalaj�co kiwn�� g�ow�. Klerk uk�oni� si� po raz kolejny.

��Wielmo�na pani � wypali� p�ynnie i bez skr�powania. - Mo�e i nie jestem du�y, ale mo�na na mnie polega�. Znam dobrze gr�d, podgrodzie i ca�� okolic�. B�d� opiekowa� si� t� pann�, jak umiem najlepiej. A gdy ja, Fabio Sachs M�odszy, syn Fabia Sachsa, robi� co� tak, jak umiem najlepiej, to� To niejeden wi�kszy mi nie dor�wna.

Yennefer patrzy�a na niego przez chwil�, potem odwr�ci�a si� w stron� bankiera.

��Gratuluj�, Molnar � powiedzia�a. - Umiesz dobiera� pracownik�w. B�dziesz mia� w przysz�o�ci pociech� z twojego m�odszego klerka. Zaiste, kruszec dobrej pr�by d�wi�czy, gdy we� uderzy�. Ciri, z pe�nym zaufaniem powierzam ci� pieczy Fabia, syna Fabia, albowiem jest to m�czyzna powa�ny i godny zaufania.

Ch�opiec zaczerwieni� si� a� po cebulki kasztanowatych w�os�w. Ciri czu�a, �e te� si� rumieni.

��Fabio � krasnolud otworzy� szkatu�k�, pogrzeba� w brz�cz�cej zawarto�ci. - Masz tu p� nobla i trzy� I dwa pi�taki. Na wypadek gdyby panna mia�a jakie� �yczenia. Gdyby nie mia�a, odniesiesz z powrotem. No, mo�ecie i��.

��W po�udnie, Ciri � przypomnia�a Yennefer. - Ani chwili p�niej.

��Pami�tam, pami�tam.

��Nazywam si� Fabio � powiedzia� ch�opiec, gdy tylko zbiegli po schodach i wyszli na ruchliw� ulic�. - A ciebie zw� Ciri, tak?

��Tak.

��Co chcesz zwiedzi� w Gors Velen, Ciri? Ulic� G��wn�? Zau�ek Z�otnik�w? Port morski? A mo�e rynek i jarmark?

��Wszystko.

��Hmm��� zatroska� si� ch�opiec. - Mamy czas tylko do po�udnia� Najlepiej b�dzie, je�li p�jdziemy na rynek. Dzi� jest dzie� targowy, mo�na tam b�dzie zobaczy� mn�stwo ciekawych rzeczy! A wcze�niej wejdziemy na mur, z kt�rego jest widok na ca�� Zatok� i na s�ynn� wysp� Thanedd. Co ty na to?

��Chod�my.

Ulic� z hurkotem toczy�y si� wozy, cz�apa�y konie i wo�y, bednarze turlali beczki, wsz�dzie panowa� ha�as i po�piech. Ciri by�a z lekka oszo�omiona ruchem i rozgardiaszem � niezr�cznie zst�pi�a z drewnianego chodnika i po kostki wpad�a w b�oto i gn�j. Fabio chcia� uj�� j� pod rami�, ale wyrwa�a si�.

��Umiem sama chodzi�!

��Hmm� No, tak. Chod�my zatem. Tu, gdzie jeste�my, to jest g��wna ulica miasta. Nazywa si� Kardo i ��czy obie bramy, G��wn� i Morsk�. T�dy, o, idzie si� do ratusza. Widzisz t� wie�� ze z�otym kurkiem? To w�a�nie ratusz. A tam, gdzie wisi ten kolorowy szyld, to jest ober�a �Pod Rozpi�tym Gorsetem". Ale tam, hmm� tam nie p�jdziemy. P�jdziemy o, t�dy, skr�cimy sobie drog� przez targ rybny, kt�ry jest na ulicy Okr�nej.

Skr�cili w zau�ek i wyszli wprost na placyk wci�ni�ty mi�dzy �ciany dom�w. Placyk zape�niony by� straganami, beczkami i kadziami, z kt�rych bi�a silna wo� ryb. Trwa� o�ywiony i ha�a�liwy handel, przekupnie i kupuj�cy starali si� przekrzycze� kr���ce w g�rze mewy. Pod murem siedzia�y koty, udaj�c, �e ryby nie interesuj� ich w najmniejszym stopniu.

��Twoja pani � powiedzia� nagle Fabio, lawiruj�c w�r�d stragan�w � jest bardzo surowa.

��Wiem.

��Nie jest twoj� blisk� krewn�, prawda? Od razu to pozna�!

��Tak? A po czym?

��Jest bardzo pi�kna � powiedzia� Fabio z okrutn�, rozbrajaj�co swobodn� szczero�ci� m�odego cz�owieka. Ciri odwr�ci�a si� jak spr�yna, ale nim zdo�a�a uraczy� Fabia jak�� k��liw� uwag�, dotycz�c� jego pieg�w i wzrostu, ch�opiec ju� ci�gn�� j� mi�dzy w�zki, beczki i stragany, obja�niaj�c jednocze�nie, �e g�ruj�ca nad placykiem baszta nosi nazw� Z�odziejskiej, �e kamienie u�yte do jej budowy pochodz� z dna morskiego i �e rosn�ce pod ni� drzewa zowi� si� platanami.

��Jeste� strasznie ma�om�wna, Ciri � stwierdzi� nagle.

��Ja?�� uda�a zdziwienie. - Nic podobnego! Po prostu s�ucham pilnie tego, co m�wisz. Opowiadasz bardzo ciekawie, wiesz? W�a�nie chcia�am ci� zapyta�

��S�ucham, pytaj.

��Czy daleko st�d do� do miasta Aretuza?

��Ale� ca�kiem niedaleko! Bo Aretuza to wcale nie miasto. Wejd�my na mur, poka�� ci. O, tam s� schody.

Mur by� wysoki, a schody strome. Fabio spoci� si� i zdysza�, i nic dziwnego, bo ca�y czas gada�. Ciri dowiedzia�a si�, �e mur okalaj�cy gr�d Gors Velen to konstrukcja niedawna, o wiele m�odsza od samego miasta, zbudowanego jeszcze przez elfy, �e ma trzydzie�ci pi�� st�p wysoko�ci i �e jest to tak zwany mur kazamatowy, zrobiony z ciosanego kamienia i nie wypalanej ceg�y, bo taki materia� jest odporniejszy na uderzenia taran�w.

Na szczycie przywita� ich i owia� orze�wiaj�cy morski wiatr. Ciri z rado�ci� odetchn�a nim po g�stym i nieruchomym zaduchu miasta. Opar�a �okcie o kraw�d� muru, patrz�c z wysoka na port, kolorowy od �agli.

��Co to jest, Fabio? Ta g�ra?

��Wyspa Thanedd.

Wyspa wydawa�a si� bardzo bliska. I nie przypomina�a wyspy. Wygl�da�a jak wbity w morskie dno gigantyczny kamienny s�up, wielki zigurat obwiedziony wij�c� si� spiralnie drog�, zygzakami schod�w i tarasami. Tarasy zieleni�y si� od gaj�w i ogrod�w, a z zieleni, przylepione do ska� jak jask�cze gniazda, stercza�y bia�e strzeliste wie�e i ozdobne kopu�y, zwie�czaj�ce kompleksy otoczonych kru�gankami budynk�w. Budynki te wcale nie sprawia�y wra�enia wybudowanych. Wydawa�o si�, �e wykuto je w stokach tej morskiej g�ry.

��To wszystko zbudowa�y elfy � wyja�ni� Fabio. - M�wi si�, �e za pomoc� elfiej magii. Od niepami�tnych czas�w Thanedd nale�y jednak do czarodziej�w. Blisko czubka, tam gdzie te l�ni�ce kopu�y, znajduje si� pa�ac Garstang. Tam za par� dni rozpocznie si� wielki zjazd magik�w. A tam, sp�jrz, na samiutkim wierzcho�ku, ta wysoka samotna wie�a z blankami, to jest Tor Lara, Wie�a Mewy�

��Czy tam mo�na dosta� si� l�dem? To przecie� bliziutko.

��Mo�na. Jest most ��cz�cy brzeg zatoki z wysp�. Nie widzimy go, bo zas�aniaj� drzewa. Widzisz te czerwone dachy u podn�a g�ry? To pa�ac Loxia. Tam prowadzi most. Tylko przez Loxi� mo�na doj�� do drogi prowadz�cej na g�rne tarasy�

��A tam gdzie te �liczne kru�ganki i mostki? I ogrody? Jak to si� trzyma ska�y, �e nie spadnie� Co to za pa�ac?

��To w�a�nie Aretuza, o kt�r� pyta�a�. Tam znajduje si� s�ynna szko�a dla m�odych czarodziejek.

��Ach � Ciri obliza�a wargi � wi�c to tam� Fabio?

��S�ucham.

��Widujesz czasami m�ode czarodziejki, kt�re ucz� si� w tej szkole? W tej Aretuzie?

Ch�opiec spojrza� na ni�, wyra�nie zdumiony.

��Ale� nigdy! Nikt ich nie widuje! Im nie wolno opuszcza� wyspy i wychodzi� do miasta. A na teren szko�y nikt nie ma wst�pu. Nawet burgrabia i bajlif, je�li maj� spraw� do czarodziejek, mog� i�� tylko do Loxii. Na najni�szy poziom.

��Tak my�la�am � Ciri pokiwa�a g�ow�, zapatrzona w po�yskuj�ce dachy Aretuzy. - To nie szko�a, lecz wi�zienie. Na wyspie, na skale, nad przepa�ci�. Wi�zienie i koniec.

��Troch� tak � przyzna� Fabio po chwili namys�u. -Stamt�d raczej trudno wyj�� Ale nie, to nie jest tak jak w wi�zieniu. Adeptki to przecie� m�ode dziewczyny. Trzeba ich strzec�

��Przed czym?

��No��� zaj�kn�� si� ch�opiec. - Przecie� wiesz�

��Nie wiem.

��Hmmm� Ja my�l� Och, Ciri, przecie� nikt ich nie zamyka w szkole przemoc�. One same chc��

��No pewnie � Ciri u�miechn�a si� szelmowsko. -Chc�, to siedz� w tym wi�zieniu. Gdyby nie chcia�y, to by si� nie da�y tam zamkn��. To �adna sztuka, wystarczy w por� da� nog�. Zanim jeszcze si� tam znajdzie, bo p�niej to ju� mo�e by� trudno�

��Jak to? Ucieka�? A dok�d one mia�yby�

��One � przerwa�a � pewnie nie mia�y dok�d, biedaczki. Fabio? Gdzie jest miasto� Hirundum? Ch�opiec spojrza� na ni�, zaskoczony.

��Hirundum to nie miasto � powiedzia�. - To wielka farma. S� tam sady i ogrody dostarczaj�ce warzyw i owoc�w dla wszystkich miast w okolicy. S� tam te� stawy, w kt�rych hoduje si� karpie i inne ryby�

��Jak daleko st�d do tego Hirundum? Kt�r�dy? Poka� mi.

��A dlaczego chcesz to wiedzie�?

��Poka� mi, prosi�am.

��Widzisz t� drog�, prowadz�c� na zach�d? Tam gdzie te wozy? Tamt�dy w�a�nie jedzie si� do Hirundum. To jakie� pi�tna�cie mil, ca�y czas lasami.

��Pi�tna�cie mil � powt�rzy�a Ciri. - Niedaleko, gdy si� ma dobrego konia� Dzi�kuj� ci, Fabio.

��Za co mi dzi�kujesz?

��Niewa�ne. Teraz zaprowad� mnie na rynek. Obieca�e�.

��Chod�my.

Takiego �cisku i zgie�ku, jaki panowa� na rynku Gors Velen, Ciri nigdy jeszcze nie widzia�a. Ha�a�liwy targ rybny, przez kt�ry niedawno przechodzili, w por�wnaniu z rynkiem sprawia� wra�enie cichej �wi�tyni. Plac by� i�cie gigantyczny, a mimo to wydawa�o si� jej, �e b�d� mogli co najwy�ej poprzygl�da� si� z daleka, bo o dostaniu si� na teren jarmarku nie ma nawet co marzy�. Fabio jednak �mia�o wdar� si� w sk��biony t�um, ci�gn�c j� za r�k�. Ciri z miejsca zakr�ci�o si� w g�owie.

Przekupnie darli si�, kupuj�cy darli si� jeszcze g�o�niej, zagubione w t�oku dzieci wy�y i lamentowa�y. Byd�o rycza�o, owce becza�y, ptactwo kwaka�o i gdaka�o. Krasnoludzcy rzemie�lnicy zawzi�cie walili m�otkami w jakie� blachy, a gdy przerywali walenie, by si� napi�, zaczynali plugawi� kl��. Z kilku punkt�w placu rozbrzmiewa�y piszcza�ki, g�le i cymba�y, koncertowali wida� waganci i muzycy. Na domiar z�ego kto� niewidoczny w�r�d ci�by bez ustanku daj: w mosi�n� surm�. Z pewno�ci� nie by� to muzyk.

Ciri uskoczy�a przed biegn�c� truchtem, przenikliwie kwicz�c� �wini� i wpad�a na klatki z kurami. Potr�cana, nadepn�a na co�, co by�o mi�kkie i zamiaucza�o. Odskoczy�a, o ma�y w�os nie wpadaj�c pod kopyta wielkiego, �mierdz�cego, obrzydliwego i budz�cego groz� bydlaka, roztr�caj�cego ludzi kosmatymi bokami.

��Co to by�o?�� j�kn�a, �api�c r�wnowag�. - Fabio?

��Wielb��d. Nie b�j si�.

��Nie boj� si�! Te� co�!

Rozgl�da�a si� ciekawie. Przyjrza�a si� pracy nizio�k�w, produkuj�cych na oczach publiki ozdobne buk�aki z koziej sk�ry, pozachwyca�a si� pi�knymi lalkami, oferowanymi na straganie przez par� p�elf�w. Poogl�da�a wyroby z malachitu i jaspisu, kt�re wystawia� na sprzeda� ponury i burkliwy gnom. Z zainteresowaniem i znawstwem obejrza�a miecze w warsztacie p�atnerza. Poobserwowa�a dziewcz�ta wyplataj�ce koszyki z wikliny i dosz�a do wniosku, �e nie ma nic gorszego ni� praca.

Dm�cy w surm� przesta� d��. Prawdopodobnie go zabito.

��Co tu tak smakowicie pachnie?

��P�czki � Fabio pomaca� sakiewk�. - Masz �yczenie zje�� jednego?

��Mam �yczenie zje�� dwa.

Sprzedawca poda� trzy p�czki, przyj�� pi�taka i wyda� cztery miedziaki, z kt�rych jeden prze�ama� na p�. Ciri, powoli odzyskuj�c kontenans, przygl�da�a si� operacji �amania, �apczywie poch�aniaj�c pierwszego p�czka.

��Czy to st�d � spyta�a, zabieraj�c si� za drugiego � pochodzi powiedzenie: �Niewart z�amanego grosza"?

��St�d � Fabio prze�kn�� swojego p�czka. - Przecie� nie ma niniejszych monet ni� grosz. Czy tam, sk�d pochodzisz, nie u�ywa si� p�groszk�w?

��Nie � Ciri obliza�a palce. - Tam, sk�d pochodz�, u�ywa�o si� z�otych dukat�w. Poza tym to ca�e �amanie by�o bez sensu i niepotrzebne.

��Dlaczego?

��Bo mam �yczenie zje�� trzeciego p�czka.

Nadziewane �liwkowymi powid�ami p�czki zadzia�a�y jak najcudowniejszy eliksir. Ciri nabra�a humoru, a kot�uj�cy si� plac przesta� przera�a�, zacz�� si� nawet podoba�. Nie pozwoli�a ju�, by Fabio wl�k� j� za sob�, sama poci�gn�a go w najwi�kszy t�ok, ku miejscu, z kt�rego kto� przemawia�, wlaz�szy na zaimprowizowan� z beczek m�wnic�. Przemawiaj�cym by� podstarza�y grubas. Po ogolonej g�owie i burej szacie Ciri rozpozna�a w nim w�drownego kap�ana. Widywa�a ju� takich, czasami odwiedzali �wi�tyni� Melitele w Ellander. Matka Nenneke nigdy nie m�wi�a o nich inaczej jak �ci fanatyczni durnie".

��Jedno jest na �wiecie prawo!�� rycza� gruby kap�an. - Prawo boskie! Ca�a natura temu prawu podlega, ca�a ziemia i wszystko, co na tej ziemi �yje! A czary i magia s� temu prawu przeciwne! Przekl�ci wi�c s� czarownicy i bliski jest dzie� gniewu, w kt�rym ogie� z niebios zniszczy ich plugaw� wysp�! Run� w�wczas mury Loxii, Aretuzy i Garstangu, za kt�rymi w�a�nie zbieraj� si� ci poganie, by swe knowania obmy�la�! Run� te mury�

��I trza b�dzie, psia ma�, od nowa stawia� � mrukn�� stoj�cy obok Ciri czeladnik mularski w kitlu upapranym wapnem.

��Upominam was, ludzie dobrzy i pobo�ni � wrzeszcza� kap�an � nie wierzcie czarownikom, nie obracajcie si� ku nim ni za rad�, ni z pro�b�! Nie dajcie si� zwie�� ni ich postaci� pi�kn�, ni mow� g�adk�, bo zaprawd� powiadam wam, �e s� owi czarodzieje niby groby pobielane, z wierzchu pi�kne, we wn�trzu za� zgnilizny pe�ne i spr�chnia�ych ko�ci!

��Widzieli�cie go � rzek�a m�oda niewiasta z koszykiem pe�nym marchwi � jaki to w g�bie mocny. Na magik�w szczeka, bo zawidzi im, i tyle.

��Pewno � przytakn�� mularz. - Samemu, patrzajta, �eb niby jaje wy�ysia�, a ka�dun podle kolan wisi. A czarodzieje urodziwe s�, ani grubn�, ani �ysiej�� A czarodziejki, ha, sama krasa�

��Bo diab�u dusz� za t� kras� przeda�y!�� krzykn�� niski osobnik z szewskim m�otkiem za pasem.

��G�upi�, butorobie. Gdyby nie dobre panie z Aretuzy, dawno z torbami by� poszed�! Dzi�ki nim masz co �re�!

Fabio poci�gn�� Ciri za r�kaw, ponownie pogr��yli si� w t�umie, kt�ry poni�s� ich w stron� centrum placu. Us�yszeli �omot b�bna i gromkie okrzyki wzywaj�ce do uciszenia si�. T�um ani my�la� si� uciszy�, ale obwo�ywaczowi z drewnianego podwy�szenia wcale to nie przeszkadza�o. Mia� dono�ny, �wiczony g�os i umia� si� nim pos�ugiwa�.

��Wiadomym si� czyni � zarycza�, rozwin�wszy rulon pergaminu � jako Hugo Ansbach, z rodu nizio�ek, spod prawa jest wyj�ty, bo z�oczy�com elfom, co si� Wiewi�rkami mianuj�, w domie swoim da� nocleg i go�cin�. To� samo Justin Ingvar, kowal, z rodu krasnolud, kt�ry niecnotom owym groty do strza� ku�. Tegdy na obu burgrabia �lad og�asza i �ciga� ich nakazuje. Kto ich pochwyci, temu nagroda: pi��dziesi�t koron got�wk�. A je�li kto im da straw� lubo schronienie, za wsp�lnika winy ich poczytany b�dzie i jednaka kara jemu jako i im wymierzona b�dzie. A je�li w opolu albo we wsi pochwyceni b�d�, ca�e opole albo wie� da p�at�

��A kt� by � krzykn�� kto� z t�umu � nizio�kowi schronienie da�! Po ichnich farmach niech szukaj�, a najd�, to wszystkich ich, nieludzi�w, do jamy!

��Na szubienic�, nie do jamy!

Obwo�ywacz j�� odczytywa� dalsze obwieszczenia burgrabiego i rady miejskiej, a Ciri straci�a zainteresowanie. W�a�nie mia�a zamiar wyzwoli� si� z t�oku, gdy nagle poczu�a na po�ladku r�k�. Absolutnie nieprzypadkow�, bezczeln� i nad wyraz umiej�tn�.

�cisk, wydawa�oby si�, uniemo�liwia� odwr�cenie si�, ale Ciri nauczy�a si� w Kaer Morhen, jak porusza� si� w miejscach, w kt�rych trudno si� porusza�. Obr�ci�a si�, czyni�c nieco zamieszania. Stoj�cy tu� za ni� m�ody kap�an z ogolon� g�ow� u�miechn�� si� aroganckim, wypraktykowanym u�miechem. No i co, m�wi� ten u�miech, co teraz zrobisz? Zarumienisz si� �licznie i na tym rumie�cu si� sko�czy, nieprawda�?

Kap�an wida� nigdy nie mia� do czynienia z uczennic� Yennefer.

- �apy przy sobie, ty �ysa pa�o!�� rozdar�a si� Ciri, bledn�c ze w�ciek�o�ci. - Za w�asny ty�ek si� chwy�, ty� Ty grobie pobielany!!!

Korzystaj�c z faktu, �e uwi�ziony w t�oku kap�an nie m�g� si� poruszy�, zamierza�a go kopn��, ale udaremni� to Fabio, pospiesznie odci�gaj�c j� daleko od kap�ana i miejsca zaj�cia. Widz�c, �e a� si� trz�sie ze z�o�ci, uspokoi� j�, funduj�c kilka posypanych mielonym cukrem racuszk�w, na widok kt�rych Ciri momentalnie zapomnia�a o incydencie. Stan�li przy straganie, w miejscu, z kt�rego mieli widok na szafot z pr�gierzem. W pr�gierzu nie by�o jednak �adnego z�oczy�cy, a sam szafot by� udekorowany girlandami kwiat�w i s�u�y� grupie wystrojonych jak papugi w�drownych muzykant�w, od Ucha r�n�cych na g�lach i popiskuj�cych na dudach i piszcza�kach. M�oda czarnow�osa dziewczyna w wyszywanym cekinami serda-czku �piewa�a i ta�czy�a, potrz�saj�c tamburynkiem i weso�o potupuj�c male�kimi bucikami.

Sz�a magiczka przez por�b�, pogryz�y j� �mije Wszystkie gady wyzdycha�y, a magiczka �yje!

Zgromadzony wok� szafotu t�um za�miewa� si� do rozpuku i klaska� do rytmu. Sprzedawca racuszk�w wrzuci� do wrz�cego oleju kolejn� porcj�. Fabio obliza� palce i poci�gn�� Ciri za r�kaw.

Stragan�w by�o bez liku i wsz�dzie oferowano co� smacznego. Zjedli jeszcze po ciasteczku z kremem, p�niej � do sp�ki � w�dzonego w�gorzyka, po czym poprawili czym� bardzo dziwnym, sma�onym i nabitym na patyk. P�niej zatrzymali si� przy beczkach z kiszon� kapust� i udali, �e pr�buj�, by kupi� wi�ksz� ilo��. Gdy objedli si� i nie kupili, przekupka nazwa�a ich zasra�cami.

Poszli dalej. Za reszt� pieni�dzy Fabio naby� koszyczek gruszek bergamotek. Ciri spojrza�a na niebo, ale uzna�a, �e to jeszcze nie po�udnie.

��Fabio? A co to za namioty i budki, tam, pod murem?

��R�ne rozrywki. Chcesz zobaczy�?

��Chc�.

Przed pierwszym namiotem stali wy��cznie m�czy�ni, w podnieceniu przebieraj�cy nogami. Z wn�trza dobiega�y d�wi�ki fletu.

���Czarnosk�ra Leila��� Ciri z trudem odczyta�a ko�lawy napis na p�achcie � zdradza w ta�cu wszystkie sekrety swego cia�a"� G�upota jaka�! Jakie sekrety�

��Chod�my dalej, chod�my dalej � ponagli� Fabio, czerwieniej�c lekko. - O, sp�jrz, to jest ciekawe. Tu przyjmuje wr�ka przepowiadaj�ca przysz�o��. Mam jeszcze akurat dwa grosze, to wystarczy�

��Szkoda pieni�dzy � fukn�a Ciri. - Te� mi przepowiednia, za dwa grosze! �eby przepowiada�, trzeba by� wieszczk�. Wieszczenie to wielki talent. Nawet w�r�d czarodziejek najwy�ej jedna na sto ma takie zdolno�ci�

��Mojej najstarszej siostrze � wtr�ci� ch�opiec � wr�ka wywr�y�a, �e wyjdzie za m�� i sprawdzi�o si�. Nie gryma�, Ciri. Chod�, powr�ymy sobie�

��Nie chc� wychodzi� za m��. Nie chc� wr�b. Jest gor�co, a z tego namiotu �mierdzi kadzid�ami, nie wejd� tam. Chcesz, to id� sam, ja zaczekam. Nie wiem tylko, po co ci przepowiednie? Co chcia�by� wiedzie�?

��No��� zaj�kn�� si� Fabio. - Najbardziej, to� Czy b�d� podr�owa�. Chcia�bym podr�owa�. Zwiedzi� ca�y �wiat�

B�dzie, pomy�la�a nagle Ciri, czuj�c zawr�t g�owy. B�dzie p�ywa� na wielkich bia�ych �aglowcach� Dotrze do krain, kt�rych nikt przed nim nie widzia�� Fabio Sachs, odkrywca� Jego imieniem nazwie si� przyl�dek, kraniec kontynentu, kt�ry dzi� jeszcze nie ma nazwy. Maj�c pi��dziesi�t cztery lata, �on�, syna i trzy c�rki, umrze, daleko od domu i bliskich� Na chorob�, kt�ra dzi� jeszcze nie ma nazwy�

��Ciri! Co ci jest?

Przetar�a twarz d�oni�. Mia�a wra�enie, �e wynurza si� z wody, �e p�ynie ku powierzchni z dna g��bokiego, lodowato zimnego jeziora.

��To nic��� wymamrota�a, rozgl�daj�c si� i przytomniej�c. - W g�owie mi si� zakr�ci�o� To przez ten upa�. I przez te kadzid�a z namiotu�

��Raczej przez t� kapust� � powiedzia� powa�nie Fabio. - Niepotrzebnie tyle zjedli�my. Mnie te� w brzuchu burczy.

��Nic mi nie jest!�� Ciri dziarsko zadar�a g�ow�, faktycznie czuj�c si� lepiej. My�li, kt�re przelecia�y jej przez g�ow� jak wicher, rozwia�y si�, zgubi�y w niepami�ci. -Chod�, Fabio. Idziemy dalej.

��Chcesz gruszk�?

��No pewnie, �e chc�.

Pod murem grupa wyrostk�w gra�a na pieni�dze w b�czka. B�czek, precyzyjnie omotany sznurkiem, nale�a�o zr�cznym, przypominaj�cym strzelenie z bata szarpni�ciem wprawi� w ruch wirowy, tak by zatacza� ko�a po wymalowanych kred� polach. Ciri ogrywa�a w b�czka wi�kszo�� ch�opc�w ze Skellige, ogra�a te� wszystkie adeptki w �wi�tyni Melitele. Rozwa�a�a ju� koncepcj� w��czenia si� do gry i ogrania urwis�w nie tylko z miedziak�w, ale i z po�atanych portek, gdy jej uwag� przyku�y nagle gromkie okrzyki.

Na samym ko�cu szeregu namiot�w i budek, wci�ni�ta pod mur i kamienne schody, sta�a dziwaczna p�okr�g�a zagroda, sformowana z p�acht rozpi�tych na s��niowych tykach. Pomi�dzy dwoma tykami by�o wej�cie, kt�re tarasowa� wysoki, ospowaty m�czyzna, ubrany w przeszywanic� i pasiaste spodnie wpuszczone w �eglarskie buty. Przed nim t�oczy�a si� grupka ludzi. Po wrzuceniu do gar�ci dziobatego kilku monet ludzie po kolei znikali za p�acht�. Dziobaty chowa� pieni�dze do poka�nego pytla, podzwania� nim i powrzaskiwa� chrapliwie.

��Do mnie, dobrzy ludzie! Do mnie! Na w�asne oczy ujrzycie najstraszliwszego stwora, jakiego bogowie stworzyli! Horror i zgroza! �ywy bazyliszek, jadowity postrach zerrika�skich pusty�, diabe� wcielony, ludo�erca nienasycony! Jeszcze �e�cie takiego potwora nie widzieli, ludziska! Dopiero co schwytany, zza m�rz na korabiu przywieziony! Obejrzyjcie, obejrzyjcie �ywego, srogiego bazyliszka na w�asne oczy, bo takiego nigdy i nigdzie ju� nie zobaczycie! Ostatnia okazja! Tu, u mnie, za jedyne trzy pi�taki! Baby z dzie�mi po dwa pi�taki!

��Ha � powiedzia�a Ciri, odp�dzaj�c osy od gruszek. -

Bazyliszek? I to �ywy? Musz� go koniecznie zobaczy�. Do tej pory ogl�da�am tylko ryciny. Chod�, Fabio.

��Nie mam ju� pieni�dzy�

��Ja mam. Zap�ac� za ciebie. Chod�, �mia�o.

��Sze�� si� nale�y � dziobaty spojrza� na wrzucone mu do gar�ci miedziaki. - Trzy pi�taki od osoby. Taniej tylko baby z dzie�mi.

��On � Ciri wskaza�a na Fabia gruszk� � jest dzieckiem. A ja jestem bab�.

��Taniej tylko baby z dzieckiem na r�ku � zawarcza� dziobaty. - Nu�e, dorzu� jeszcze dwa pi�taki, zmy�lna panienko, albo zmykaj i przepu�� innych. Pospieszcie si�, ludzie! Jeszcze tylko trzy miejsca wolne!

Za ogrodzeniem z p�achty t�oczyli si� mieszczanie, otaczaj�c zwartym pier�cieniem zbity z desek podest, na kt�rym sta�a drewniana, okryta kobiercem klatka. Wpu�ciwszy brakuj�cych do kompletu widz�w, dziobaty wskoczy� na podest, wzi�� d�ug� tyczk� i str�ci� ni� kobierzec. Powia�o padlin� i nieprzyjemnym gadzim smrodem. Widzowie zaszemrali i cofn�li si� lekko.

��Roztropnie czynicie, dobrzy ludzie � oznajmi� dziobaty. - Nie za blisko, bo to nieprzezpiecznie!

W klatce, wybitnie dla niego za ciasnej, le�a� zwini�ty w k��bek jaszczur, pokryty ciemn� �usk� o dziwnym rysunku. Gdy dziobaty stukn�� w klatk� tyczk�, gad zaszamota� si�, zazgrzyta� �uskami o pr�ty, wyci�gn�� d�ug� szyj� i zasycza� przeszywaj�co, demonstruj�c ostre, bia�e, sto�kowate z�by, silnie kontrastuj�ce z niemal czarn� �usk� dooko�a paszczy. Widzowie westchn�li g�o�no. Zani�s� si� przenikliwym ujadaniem kud�aty piesek, trzymany na r�kach przez kobiet� o wygl�dzie przekupki.

��Patrzcie uwa�nie, dobrzy ludzie � zawo�a� dziobaty. - I radujcie si� temu, �e w naszych stronach podobne maszkary nie �yj�! Oto potworny bazyliszek z dalekiej Zerrikanii! Nie zbli�ajcie si�, nie zbli�ajcie, bo cho� w klatce zamkniony, samym swym dechem mo�e on was zatru�!

Ciri i Fabio przepchn�li si� wreszcie przez wianuszek widz�w.

��Bazyliszek � kontynuowa� dziobaty z podwy�szenia, wspieraj�c si� na tyczce jak stra�nik na halabardzie � to najjadowitsza bestia �wiata! Albowiem bazyliszek kr�lem jest wszystkich �mij�w! Gdyby bazyliszk�w wi�cej by�o, przepad�by ten �wiat ze szcz�tem! Szcz�ciem wielce rzadki to potw�r, bo rodzi si� z jaja przez koguta zniesionego. A sami wszak wiecie, ludziska, jako nie ka�dy kogut jaja znosi, a jeno taki plugawiec, kt�ren sposobem kwoki drugiemu kogutu kupra nadstawia.

Spektatorzy ch�ralnym �miechem zareagowali na przedni � czy mo�e raczej tylny � �art. Nie �mia�a si� jedynie Ciri, ca�y czas bacznie obserwuj�ca stwora, kt�ry podra�niony ha�asem zwija� si�, t�uk� o pr�ty klatki i k�sa� je, nadaremnie usi�uj�c rozwin�� w ciasnocie pokaleczone b�ony skrzyde�.

��Jaje, przez takiego koguta ul�one � ci�gn�� dziobaty � musi sto i jeden jadowitych w��w wysiedzie�! A gdy si� z jaja wykluje bazyliszek�

��To nie jest bazyliszek � stwierdzi�a Ciri, gryz�c bergamotk�. Dziobaty spojrza� na ni� koso.

���gdy si� bazyliszek wykluje, powiadam � kontynuowa� � te gdy wszystkie w�e z gniazda wy�re, ich trucizn� ch�on�c, ale szkody nijakiej od tego nie zaznaje. Sam za� jadem si� tak nadmie, �e nie tylko z�bem zabi� zdo�a, nie dotykiem nawet, ale dechem samym! A gdy konny rycerz we�mie i dzid� bazyliszka przebodzie, to trucizna po drzewcu w wierch uderzy, zarazem je�d�ca i konia na miejscu ubije!

��To jest nieprawdziwa nieprawda � powiedzia�a g�o�no Ciri, wypluwaj�c pestk�.

��Prawda najprawdziwsza!�� zaprotestowa� dziobaty. - Ubije, konia i je�d�ca ubije!

��Akurat!

��Cichaj, panieneczko!�� krzykn�a przekupka z pieskiem. - Nie przeszkadzaj! Chcemy si� podziwowa� i pos�ucha�!

��Ciri, przesta� � szepn�� Fabio, tr�caj�c j� w bok. Ciri fukn�a na niego, si�gaj�c do koszyczka po kolejn� gruszk�.

��Przed bazyliszkiem � dziobaty podni�s� g�os we wzmagaj�cym si� w�r�d spektator�w szumie � ka�dy zwierz w te p�dy zmyka, gdy tylko jego syk pos�yszy. Ka�dy zwierz, nawet smok, co ja m�wi�, kokodryl nawet, a kokodryl niemo�ebnie jest straszny, kto go widzia�, ten wie. Jedno tylko jedyne zwierz� nie l�ka si� bazyliszka, a jest to kuna. Kuna, gdy potwora na pustyni zoczy, to do �asa czem pr�dzej bie�y, tam jej tylko znane ziele wyszukuje i zjada. Wtedy jad bazyliszka ju� kunie niestraszny i zagry�� go mo�e wnet na �mier�

Ciri parskn�a �miechem i zaimitowa�a wargami przeci�g�y, nader nieprzystojny odg�os.

��Hej, m�dralo!�� nie wytrzyma� dziobaty. - Je�li ci co nie w smak, to wynocha! Nie ma musu s�ucha� ni na bazyliszka patrze�!

��To nie jest �aden bazyliszek.

��Tak? A co to jest, pani przem�drzalska?

��Wiwerna � stwierdzi�a Ciri, odrzucaj�c ogonek gruszki i oblizuj�c palce. - Zwyczajna wiwerna. M�oda, niedu�a, zag�odzona i brudna. Ale wiwerna, i tyle. W Starszej Mowie: wyyern.

��O, patrzajta!�� wrzasn�� dziobaty. - Jaka to umna i uczona nam si� trafi�a! Zawrzyj g�busi�, bo jak ci�

��Hola � odezwa� si� jasnow�osy m�odzik w aksamitnym berecie i pozbawionym herbu wamsie giermka, trzymaj�cy pod rami� delikatn� i bladziutk� dziewczyn� w sukience koloru moreli. - Wolnego, mo�ci zwierzo�apie! Nie gro�cie szlachciance, bym was snadnie mym mieczem nie skarci�. A nadto co� mi tu oszustwem pachnie!

��Jakie oszustwo, m�ody panie rycerzu?�� zach�ysn�� si� dziobaty. - ��e ta smar� Chcia�em rzec, myli si� ta szlachetnie urodzona panna! To jest bazyliszek!

��To jest wiwerna � powt�rzy�a Ciri.

��Jaka tam werna! Bazyliszek! Sp�jrzcie jeno, jaki srogi, jak syczy, jak klatk� k�sa! Jakie ma z�biska! Z�biska, powiadam, ma jak�

��Jak wiwerna � wykrzywi�a si� Ciri.

��Je�li� wszystkie rozumy pojad�a � dziobaty utkwi� w niej spojrzenie, kt�rego nie powstydzi�by si� autentyczny bazyliszek � to zbli� si�! Podejd�, by na ciebie dechn��! Wraz wszyscy zobacz�, jak si� wykopyrtniesz, od jadu po�miawszy! No, podejd�!

��Prosz� bardzo � Ciri wyszarpn�a r�k� z u�cisku Fabia i post�pi�a krok do przodu.

��Nie zezwol� na to!�� krzykn�� jasnow�osy giermek, porzucaj�c sw� morelow� towarzyszk� i zagradzaj�c Ciri drog�. - Nie mo�e to by�! Nazbyt si� nara�asz, mi�a damo.

Ciri, kt�rej jeszcze nikt tak nie tytu�owa�, pokra�nia�a lekko, spojrza�a na m�odzika i zatrzepota�a rz�sami w spos�b po wielekro� wypr�bowany na pisarczyku Jarre.

��Nie ma �adnego ryzyka, szlachetny rycerzu � u�miechn�a si� uwodzicielsko, wbrew przestrogom Yennefer, kt�ra nader cz�sto przypomina�a jej przypowiastk� o g�upim i serze. - Nic mi si� nie stanie. Ten niby jadowity oddech to blaga.

��Chcia�bym jednak � m�odzik po�o�y� d�o� na r�koje�ci miecza � by� obok ciebie. Ku ochronie i obronie� Czy pozwolisz?

��Pozwol� � Ciri nie wiedzia�a, dlaczego wyraz w�ciek�o�ci na twarzy morelowej panny sprawia jej tak wielk� przyjemno��.

��To ja j� chroni� i broni�! - Fabio zadar� g�ow� i spojrza� na giermka wyzywaj�co. - I te� z ni� id�!

��Panowie � Ciri napuszy�a si� i unios�a nos. - Wi�cej godno�ci. Nie pchajcie si�. Dla wszystkich wystarczy.

Pier�cie� widz�w zafalowa� i zamrucza�, gdy �mia�o zbli�y�a si� do klatki, czuj�c niemal oddechy obu ch�opc�w na karku. Wiwerna zasycza�a w�ciekle i zaszamota�a si�, w nozdrza uderzy� gadzi od�r. Fabio sapn�� g�o�no, ale Ciri nie cofn�a si�. Podesz�a jeszcze bli�ej i wyci�gn�a r�k�, prawie dotykaj�c klatki. Potw�r run�� na pr�ty, orz�c je z�bami. T�um znowu zafalowa�, kto� wrzasn��.

��No i co?�� Ciri obr�ci�a si�, bior�c dumnie pod boki. - Umar�am? Otru� mnie ten niby jadowity potw�r? Taki z niego bazyliszek, jak ze mnie�

Urwa�a, widz�c nag�� blado�� pokrywaj�c� twarze giermka i Fabia. Odwr�ci�a si� b�yskawicznie i zobaczy�a, jak dwa pr�ty klatki roz�a�� si� pod naporem rozw�cieczonego jaszczura, wyrywaj�c z ramy zardzewia�e gwo�dzie.

��Uciekajcie!�� wrzasn�a na ca�e gard�o. - Klatka p�ka!

Widzowie z krzykiem run�li ku wyj�ciu. Kilku usi�owa�o przedrze� si� przez p�acht�, ale zapl�tali w ni� tylko siebie i innych, poprzewracali, tworz�c wrzeszcz�ce k��bowisko. Giermek chwyci� Ciri za rami� dok�adnie w tym momencie, gdy usi�owa�a odskoczy�, w rezultacie oboje zatoczyli si�, potkn�li i upadli, przewracaj�c r�wnie� Fabia. Kud�aty piesek przekupki zacz�� ujada�, dziobaty szkaradnie blu�ni�, a zupe�nie zdezorientowana morelowa panna � przera�liwie piszcze�.

Pr�ty klatki wy�ama�y si� z trzaskiem, wiwerna wydar�a si� na zewn�trz. Dziobaty zeskoczy� z podestu i usi�owa� powstrzyma� j� tyczk�, ale potw�r wytr�ci� mu j� jednym ciosem �apy, zwin�� si� i smagn�� go kolczastym ogonem, zamieniaj�c ospowaty policzek w krwaw� miazg�. Sycz�c i rozwijaj�c pokaleczone skrzyd�a, wiwerna sfrun�a z podestu, rzucaj�c si� na Ciri, Fabia i giermka, usi�uj�cych pozbiera� si� z ziemi. Morelowa panna zemdla�a i pad�a jak d�uga, na wznak. Ciri spr�y�a si� do skoku, ale zrozumia�a, �e nie zd��y.

Uratowa� ich kosmaty piesek, kt�ry wyrwa� si� z r�k przekupki, przewr�conej i zamotanej we w�asne sze�� sp�dnic. Ujadaj�c cienko, psina rzuci�a si� na potwora. Wiwerna zasycza�a, unios�a si�, przydepta�a kundelka szponami, zwin�a si� w�owym, niesamowicie szybkim ruchem i wpi�a mu z�by w kark. Piesek zaskowycza� dziko.

Giermek zerwa� si� na kolana i si�gn�� do boku, ale nie znalaz� ju� r�koje�ci, bo Ciri by�a szybsza. B�yskawicznym ruchem wyci�gn�a miecz z pochwy, przyskoczy�a w p�obrocie. Wiwerna unios�a si�, oderwany �eb pieska zwisa� z jej z�batej paszcz�ki.

Wszystkie wyuczone w Kaer Morhen ruchy, jak si� zdawa�o Ciri, wykona�y si� same, prawie bez jej woli i udzia�u. Ci�a zaskoczon� wiwern� w brzuch i natychmiast zawirowa�a w uniku, a rzucaj�cy si� na ni� jaszczur upad� na piasek, buchaj�c krwi�. Ciri przeskoczy�a nad nim, zr�cznie unikaj�c �wiszcz�cego ogona, pewnie, celnie i mocno r�bn�a potwora w kark, odskoczy�a, odruchowo wykona�a niepotrzebny ju� unik i natychmiast po- prawi�a jeszcze raz, tym razem przer�buj�c kr�gi. Wiwerna skr�ci�a si� i znieruchomia�a, tylko w�owaty ogon wi� si� jeszcze i t�uk�, siej�c doko�a piaskiem.

Ciri szybko wcisn�a giermkowi do r�ki zakrwawiony miecz.

��Ju� po strachu!�� krzykn�a do zbiegaj�cego si� t�umu i wci�� wypl�tuj�cych si� z p�achty widz�w. - Potw�r zabity! Ten m�ny rycerz zakatrupi� go na �mier�

Nagle poczu�a ucisk w gardle i wirowanie w �o��dku, w oczach jej pociemnia�o. Co� ze straszliw� moc� waln�o j� w ty�ek, tak �e a� zadzwoni�y z�by. Rozejrza�a si� b��dnie. Tym, co j� waln�o, by�a ziemia.

��Ciri��� szepn�� kl�cz�cy przy niej Fabio. - Co ci jest? Bogowie, blada jeste� jak trup�

��Szkoda � wymamrota�a � �e siebie nie widzisz.

Ludzie t�oczyli si� dooko�a. Kilku szturcha�o cielsko wiwerny kijami i o�ogami, kilku opatrywa�o dziobatego, reszta wiwatowa�a na cze�� bohaterskiego giermka, nieustraszonego smokob�jcy, jedynego, kt�ry zachowa� zimn� krew i zapobieg� masakrze. Giermek cuci� morelow� pann�, wci�� z lekkim os�upieniem gapi�c si� na kling� swego miecza, pokryt� rozmazanymi smugami schn�cej krwi.

��M�j bohaterze��� morelow� panna ockn�a si� i zarzuci�a giermkowi ramiona na szyj�. - M�j wybawco! M�j ukochany!

��Fabio � powiedzia�a s�abym g�osem Ciri, widz�c przepychaj�cych si� przez ci�b� stra�nik�w miejskich. -Pom� mi wsta� i zabierz mnie st�d. Szybko.

��Biedne dzieci��� gruba mieszczka w czepcu spojrza�a na nich, gdy chy�kiem wymykali si� ze zbiegowiska. -Oj, upiek�o si� wam. Oj, gdyby nie dzielny rycerzyk, oczy wyp�aka�yby wasze matki!

��Wywiedzcie si�, komu �w m�odzian giermkuje!�� krzykn�� rzemie�lnik w sk�rzanym fartuchu. - Wart za �w czyn pasa i ostr�g!

��A zwierzo�apa pod pr�gierz! Baty mu, baty! Tak� potwor� do grodu, mi�dzy ludzi�

��Wody, pr�dzej! Panna znowu zemdla�a!

��Moja biedna Muszka!�� zawy�a nagle przekupka, schylona nad tym, co zosta�o z kud�atego kundla. - Moja psinka nieszcz�sna! Ludzieeee! �apcie t� dziewk�, t� szelm�, co smoka oze�li�a! Gdzie ona? Chwytajcie j�! To nie zwierzo�ap, to ona wszystkiemu winna!

Stra�nicy miejscy, wspomagani przez licznych ochotnik�w, j�li przepycha� si� w�r�d t�umu i rozgl�da�. Ciri opanowa�a zawroty g�owy.

��Fabio � szepn�a. - Rozdzielamy si�. Spotkamy si� za chwil� w tej uliczce, kt�r� przyszli�my. Id�. A gdyby kto� ci� zatrzyma� i pyta� o mnie, to nie znasz mnie i nie wiesz, kim jestem.

��Ale� Ciri�

��Id�!

�cisn�a w pi�ci amulet Yennefer i wymrucza�a aktywizuj�ce zakl�cie. Czar podzia� w okamgnieniu, a czas by� najwy�szy. Stra�nicy, kt�rzy ju� przepychali si� w jej kierunku, zatrzymali si� zdezorientowani.

��Kie licho?�� zdumia� si� jeden z nich, patrz�c, wydawa�oby si�, wprost na Ciri. - Gdzie ona? Dopierom co j� widzia��

��Tam, tam!�� krzykn�� drugi, wskazuj�c w przeciwnym kierunku.

Ciri odwr�ci�a si� i odesz�a, wci�� lekko oszo�omiona i os�abiona uderzeniem adrenaliny i aktywizacj� amuletu. Amulet dzia�a� tak, jak powinien dzia�a� � absolutnie nikt jej nie dostrzega� i nikt nie zwraca� na ni� uwagi. Absolutnie nikt. W rezultacie zanim wydosta�a si� z t�oku, zosta�a niezliczon� ilo�� razy potr�cona, podeptana i kopni�ta. Cudem unikn�a zmia�d�enia zrzucan� z wozu skrzyni�. O ma�o nie wybito jej oka wid�ami. Zakl�cia, jak si� okazywa�o, mia�y swoje dobre i z�e strony � i tyle� zalet, co wad.

Dzia�anie amuletu nie trwa�o d�ugo. Ciri nie mia�a do�� mocy, by nad nim zapanowa� i przed�u�y� czas trwania zakl�cia. Szcz�ciem czar przesta� dzia�a� we w�a�ciwym momencie � gdy wydosta�a si� z t�umu i zobaczy�a Fabia czekaj�cego na ni� w uliczce.

��Ojej � powiedzia� ch�opiec. - Ojej, Ciri. Jeste�. Niepokoi�em si�

��Niepotrzebnie. Chod�my, szybciej. Po�udnie ju� min�o, musz� wraca�.

��Nie�le poradzi�a� sobie z tym potworem � ch�opiec spojrza� na ni� z podziwem. - Ale� szybko si� zwija�a�! Gdzie ty si� tego nauczy�a�?

��Czego? Wiwern� zabi� giermek.

��Nieprawda. Widzia�em�

��Nic nie widzia�e�! Prosz� ci�, Fabio, ani s�owa nikomu. Nikomu. A zw�aszcza pani Yennefer. Ojej, da�aby mi ona, gdyby si� dowiedzia�a�

Zamilk�a.

��Ci tam � wskaza�a za siebie, w stron� rynku � mieli racj�. To ja rozdra�ni�am wiwern� To przeze mnie�

��To nie przez ciebie � zaprzeczy� z przekonaniem Fabio. - Klatka by�a zbutwia�a i zbita byle jak. Mog�a p�kn�� w ka�dej chwili, za godzin�, jutro, pojutrze� Lepiej, �e to teraz by�o, bo uratowa�a��

��Giermek uratowa�! - wrzasn�a Ciri. - Giermek! Wbij to sobie do g�owy nareszcie! M�wi� ci, je�eli mnie zdradzisz, zmieni� ci� w� W co� okropnego! Ja znam czary! Zaczaruj� ci�

��Ej�e � rozleg�o si� zza ich plec�w. - Do�� tego dobrego!

Jedna z id�cych za nimi kobiet mia�a ciemne, g�adko uczesane w�osy, b�yszcz�ce oczy i w�skie wargi. Nosi�a narzucony na ramiona kr�tki p�aszcz z fioletowej kamchy, oprymowany futrem z popielic.

��Dlaczego nie jeste� w szkole, adeptko?�� spyta�a zimnym, d�wi�cznym g�osem, mierz�c Ciri przenikliwym spojrzeniem.

��Zaczekaj, Tissaia � powiedzia�a druga kobieta, m�odsza, jasnow�osa i wysoka, w zielonej, mocno wydekoltowanej sukni. - Ja jej nie znam. Ona chyba nie jest�

��Jest � przerwa�a ciemnow�osa. - Jestem pewna, �e to jedna z twoich dziewcz�t, Rita. Nie znasz przecie� wszystkich. To jedna z tych, kt�re wymkn�y si� z Loxii podczas ba�aganu przy zmianie kwater. I zaraz nam to sama przyzna. No, adeptko, czekam.

��Co?�� zmarszczy�a si� Ciri.

Kobieta zacisn�a w�skie wargi, poprawi�a mankiety r�kawiczek.

��Komu ukrad�a� amulet kamufluj�cy? A mo�e kto� ci go da�?

��Co?

��Nie wystawiaj na pr�b� mojej cierpliwo�ci, adeptko. Twoje imi�, klasa, imi� preceptorki. Pr�dko!

��Co?

��Udajesz g�upi�, adeptko? Imi�! Jak si� nazywasz? Ciri zacisn�a z�by, a jej oczy zapali�y si� zielonym �arem.

��Anna Ingeborga Klopstock � wycedzi�a bezczelnie.

Kobieta unios�a r�k� i Ciri natychmiast zrozumia�a ca�y ogrom pomy�ki. Yennefer tylko raz i znu�ona d�ugim marudzeniem zademonstrowa�a jej, jak dzia�a czar parali�uj�cy. Wra�enie by�o wyj�tkowo paskudne. Teraz te� takie by�o.

Fabio krzykn�� g�ucho i rzuci� si� w jej stron�, ale druga kobieta, ta jasnow�osa, chwyci�a go za ko�nierz i osadzi�a w miejscu. Ch�opiec targn�� si�, ale rami� kobiety by�o jak z �elaza. Ciri nie mog�a nawet drgn��. Mia�a wra�enie, �e powoli wrasta w ziemi�. Ciemnow�osa pochyli�a si� i utkwi�a w niej b�yszcz�ce oczy.

��Nie jestem zwolenniczk� kar cielesnych � powiedzia�a lodowato, ponownie poprawiaj�c mankiety r�kawiczek � Ale postaram si�, by ci� wych�ostano, adeptko. Nie za niepos�usze�stwo, nie za kradzie� amuletu i nie za wagary. Nie za to, �e nosisz niedozwolony ubi�r, �e chodzisz z ch�opakiem i rozmawiasz z nim o sprawach, o kt�rych zakazano ci m�wi�. B�dziesz wych�ostana za to, �e nie potrafi�a� rozpozna� arcymistrzyni.

��Nie!�� krzykn�� Fabio. - Nie r�b jej krzywdy, wielmo�na pani! Ja jestem klerkiem w banku pana Molnara Giancardiego, a ta panienka jest�

��Zamknij si�! - wrzasn�a Ciri. - Zam� Zakl�cie knebluj�ce by�o rzucone szybko i brutalnie. Poczu�a w ustach krew.

��No?�� ponagli�a Fabia ta jasnow�osa, puszczaj�c i pieszczotliwym ruchem wyg�adzaj�c zmi�ty ko�nierz ch�opca.

��M�w. Kim jest ta harda panienka?

Margarita Laux-Antille z pluskiem wynurzy�a si� z basenu, rozbryzguj�c wod�. Ciii nie mog�a si� powstrzyma�, by si� nie przygl�da�. Widzia�a nag� Yennefer nie raz i nie s�dzi�a, by ktokolwiek m�g� mie� pi�kniejsz� figur�. By�a w b��dzie. Na widok nagiej Margarity Laux-Antille pokra�nia�yby z zawi�ci nawet marmurowe pos�gi bogi� i nimf.

Czarodziejka chwyci�a ceber z zimn� wod� i wyla�a go sobie na biust, kln�c przy tym nieprzyzwoicie i otrz�saj�c si�.

��Hej, dziewczyno � skin�a na Ciri. - B�d� tak dobra i podaj mi r�cznik. No, przesta� si� wreszcie na mnie boczy�.

Ciri fukn�a z cicha, nadal obra�ona. Gdy Pabio zdradzi�, kim jest, czarodziejki wlok�y j� przemoc� przez p� miasta, wystawiaj�c na po�miewisko. W banku Giancardiego sprawa, rzecz jasna, wyja�ni�a si� natychmiast. Czarodziejki przeprosi�y Yennefer, t�umacz�c swoje zachowanie. Chodzi�o o to, �e adeptki z Aretuzy zosta�y czasowo przeniesione do Loxii, bo pomieszczenia szko�y zamieniano na kwatery dla uczestnik�w i go�ci zjazdu czarodziej�w. Korzystaj�c z zamieszania przy przeprowadzce, kilka adeptek wymkn�o si� z Thanedd i zwagarowa�o do miasta. Margarita Laux-Antille i Tissaia de Vries, zaalarmowane aktywizacj� amuletu Ciri, wzi�y j� za jedn� z wagarowiczek.

Czarodziejki przeprosi�y Yennefer, ale �adna nie pomy�la�a o tym, by przeprosi� Ciri. Yennefer, wys�uchuj�c przeprosin, patrzy�a na ni�, a Ciri czu�a, jak p�on� jej uszy. A najbiedniejszy by� Fabio � Molnar Giancardi zruga� go tak, �e ch�opiec mia� �zy w oczach. Ciri by�o go �al, ale by�a te� z niego dumna � Fabio dotrzyma� s�owa i nawet s��wkiem nie pisn�� o wiwernie.

Yennefer, jak si� okaza�o, doskonale zna�a Tissai� i Margarit�. Czarodziejki zaprosi�y j� do �Srebrnej Czapli", najlepszego i najdro�szego zajazdu w Gors Velen, gdzie Tissaia de Vries zatrzyma�a si� po przyje�dzie, z sobie tylko znanych powod�w zwlekaj�c z udaniem si� na wysp�. Margarita Laux-Antille, kt�ra, jak si� okaza�o, by�a rektork� Aretuzy, przyj�a zaproszenie starszej czarodziejki i chwilowo dzieli�a z ni� mieszkanie. Zajazd by� prawdziwie luksusowy � mia� w podziemiach w�asn� �a�ni�, kt�r� Margarita i Tissaia wynaj�y do swego wy��cznego u�ytku, p�ac�c za to niewyobra�alne pieni�dze. Yennefer i Ciri, rzecz jasna, zosta�y zach�cone do korzystania z �a�ni � w rezultacie wszystkie na przemian p�awi�y si� w basenie i poci�y w parze ju� od kilku godzin, plotkuj�c przy tym nieustannie.

Ciri poda�a czarodziejce r�cznik. Margarita delikatnie uszczypn�a j� w policzek. Ciri znowu fukn�a i z pluskiem wskoczy�a do basenu, do pachn�cej rozmarynem wody.

��P�ywa jak ma�a foczka � za�mia�a si� Margarita, wyci�gaj�c si� obok Yennefer na drewnianej le�ance. -A zgrabna jak najada. Dasz mi j�, Yenna?

��W tym celu j� tu przywioz�am.

��Na kt�ry rok mam j� przyj��? Zna podstawy?

��Zna. Ale niech zacznie jak wszystkie, od frebl�wki. Nie zaszkodzi jej to.

��M�drze � powiedzia�a Tissaia de Vries, zaj�ta poprawianiem ustawienia puchark�w na marmurowym, pokrytym warstewk� skroplonej pary blacie sto�u. - M�drze, Yennefer. Dziewczynie b�dzie �atwiej, je�li rozpocznie wraz z innymi nowicjuszkami.

Ciri wyskoczy�a z basenu, siad�a na brzegu cembrowiny, wy�ymaj�c w�osy i pluszcz�c nogami w wodzie. Yennefer i Margarita plotkowa�y leniwie, co jaki� czas wycieraj�c twarze zmoczonymi w zimnej wodzie �ciereczkami. Tissaia, skromnie owini�ta w prze�cierad�o, nie w��cza�a si� do rozmowy, sprawiaj�c wra�enie ca�kowicie poch�oni�tej robieniem porz�dku na stoliku.

��Uni�enie przepraszam wielmo�ne damy!�� zawo�a� nagle z g�ry niewidoczny w�a�ciciel zajazdu. - Raczcie wybaczy�, �e �miem przeszkadza�, ale� Jaki� oficer pragnie pilnie widzie� pani� de Vries! M�wi, �e to nie cierpi zw�oki!

Margarita Laux-Antille zachichota�a i mrugn�a do Yennefer, po czym obie jak na komend� odrzuci�y z bioder r�czniki i przybra�y do�� wyszukane i bardzo wyzywaj�ce pozy.

��Niech oficer wejdzie!�� krzykn�a Margarita, powstrzymuj�c �miech. - Zapraszamy! Jeste�my gotowe!

��Jak dzieci � westchn�a Tissaia de Vries, kr�c�c g�ow�. - Okryj si�, Ciri.

Oficer wszed�, ale figiel czarodziejek ca�kowicie spali� na panewce. Oficer nie zmiesza� si� na ich widok, nie zaczerwieni�, nie otworzy� ust, nie wyba�uszy� oczu. Bo oficer by� kobiet�. Wysok�, smuk�� kobiet� z grubym czarnym warkoczem i mieczem u boku.

��Pani � powiedzia�a sucho kobieta, z chrz�stem kolczugi k�aniaj�c si� lekko w stron� Tissai de Vries. - Melduj� wykonanie twych polece�. Prosz� o pozwolenie na powr�t do garnizonu.

��Zezwalam � odrzek�a kr�tko Tissaia. - Dzi�kuj� za eskort� i za pomoc. Szcz�liwej drogi.

Yennefer usiad�a na le�ance, patrz�c na czarno-z�oto-czerwon� kokard� na ramieniu wojowniczki.

��Czy ja ciebie nie znam?

Wojowniczka uk�oni�a si� sztywno, otar�a spocon� twarz. W �a�ni by�o gor�co, a ona mia�a na sobie kolczug� i sk�rzany kaftan.

��Cz�sto bywa�am w Yengerbergu � powiedzia�a. - Pani Yennefer. Zw� si� Rayla.

��S�dz�c po kokardzie, s�u�ysz w oddzia�ach specjalnych kr�la Demawenda?

��Tak, pani.

��W randze?

��Kapitana.

��Bardzo dobrze � roze�mia�a si� Margarita Laux-Antille. - W wojsku Demawenda, jak konstatuj� z zadowoleniem, zacz�to nareszcie dawa� oficerskie patenty �o�nierzom maj�cym jaja.

��Czy mog� odej��? - wojowniczka wyprostowa�a si�, opieraj�c d�o� na g�owicy miecza.

��Mo�esz.

��Wyczu�am wrogo�� w twoim g�osie, Yenna � powiedzia�a po chwili Margarita. - Co masz do pani kapitan?

Yennefer wsta�a, zdj�a dwa pucharki ze stolika.

��Widzia�a� s�upy stoj�ce na rozstajach?�� spyta�a. -Musia�a� widzie�, musia�a� w�cha� smr�d gnij�cych trup�w. Te s�upy to ich pomys� i ich dzie�o. Jej i jej podkomendnych z oddzia��w specjalnych. Banda sadyst�w!

��To wojna, Yennefer. Ta Rayla nie raz musia�a widzie� towarzyszy broni, kt�rzy wpadli �ywi w �apy Wiewi�rek. Powieszonych za r�ce na drzewach jako cel dla strza�. O�lepionych, wykastrowanych, z nogami spalonymi w ogniskach. Okrucie�stw, kt�re pope�niaj� Scoia'tael, nie powstydzi�aby si� sama Falka.

��Metody oddzia��w specjalnych te� jako �ywo przypominaj� metody Falki. Ale nie o to chodzi, Rita. Ja nie rozczulam si� nad losem elf�w, wiem, czym jest wojna. Wiem te�, jak wygrywa si� wojny. Wygrywa si� je �o�nierzami, kt�rzy z przekonaniem i po�wi�ceniem broni� kraju, broni� swego domu. Nie z takimi jak ta Rayla, z najemnikami bij�cymi si� dla pieni�dzy, kt�rzy nie umiej� i nie zechc� si� po�wi�ca�. Oni nawet nie wiedz�, czym jest po�wi�cenie. A je�li wiedz�, pogardzaj� nim.

��Pal sze�� j�, jej po�wi�cenie i jej pogard�. Co to nas obchodzi? Ciri, narzu� co� na siebie i skocz na g�r� po now� karafk�. Mam ochot� si� dzisiaj ur�n��.

Tissaia de Vries westchn�a, kr�c�c g�ow�. Uwadze Margarity to nie usz�o.

��Na szcz�cie � zachichota�a � nie jeste�my ju� w szkole, kochana mistrzyni. Wolno ju� nam robi�, co si� nam podoba.

��Nawet w obecno�ci przysz�ej adeptki?�� spyta�a zjadliwie Tissaia. - Ja, gdy by�am rektork� Aretuzy�

��Pami�tamy, pami�tamy � przerwa�a z u�miechem Yennefer. - Cho�by�my chcia�y, nie zapomnimy. Id� po karafk�, Ciri.

Na g�rze, czekaj�c na karafk�, Ciri by�a �wiadkiem odjazdu wojowniczki i jej oddzia�ku sk�adaj�cego si� z czterech �o�nierzy. Z ciekawo�ci� i podziwem przygl�da�a si� ich postawom, minom, odzieniu i broni. Rayla, kapitan z czarnym warkoczem, w�a�nie k��ci�a si� z w�a�cicielem zajazdu.

��Nie b�d� czeka�a do �witu! I �ajno mnie obchodzi, �e bramy zamkni�te! Chc� natychmiast za mury! Wiem, �e zajazd ma w stajniach w�asn� potern�! Rozkazuj� j� otworzy�!

��Przepisy�

- �ajno mnie obchodz� przepisy! Wykonuj� rozkazy arcymistrzyni de Vries!

��Dobrze ju�, kapitanie, nie krzyczcie. Otworz� wam�

Owa poterna, jak si� okaza�o, by�a w�skim, solidnie zaryglowanym przej�ciem, prowadz�cym wprost za mury miasta. Zanim Ciri odebra�a z r�k pacho�ka karafk�, zobaczy�a, jak ow� potern� otworzono, a Rayla i jej oddzia� wyjechali na zewn�trz, w noc.

Zamy�li�a si�.

��No, nareszcie � ucieszy�a si� Margarita, nie wiadomo, czy na widok Ciri, czy niesionej przez ni� karafki. Ciri postawi�a karafk� na stoliku � najwidoczniej �le, bo Tissaia de Vries natychmiast j� poprawi�a. Nalewaj�c, Yennefer popsu�a ca�e ustawienie i Tissaia znowu musia�a poprawia�. Ciri ze zgroz� wyobrazi�a sobie Tissai� w roli nauczycielki.

Yennefer i Margarita wr�ci�y do przerwanej rozmowy, nie �a�uj�c karafki. Dla Ciri sta�o si� jasnym, �e wkr�tce b�dzie znowu musia�a biec po now�. Zamy�li�a si�, przys�uchuj�c rozmowie czarodziejek.

��Nie, Yenna � potrz�sn�a g�ow� Margarita. - Nie jeste�, jak widz�, na bie��co. Zerwa�am z Larsem. To ju� sko�czone. Elaine deireadh, jak mawiaj� elfy.

��I dlatego masz ochot� si� ur�n��?

��Mi�dzy innymi � potwierdzi�a Margarita Laux-Antille. - Smutno mi, nie ukrywam. W ko�cu by�am z nim przez cztery lata. Ale musia�am z nim zerwa�. Z takiej m�ki nie bywa chleba�

��Zw�aszcza � parskn�a Tissaia de Vries, wpatrzona w z�ote wino w ko�ysanym pucharze � �e Lars by� �onaty.

��To akurat � wzruszy�a ramionami czarodziejka � uwa�am za pozbawione znaczenia. Wszyscy atrakcyjni m�czy�ni w interesuj�cym mnie wieku s� �onaci, nic na to nie poradz�. Lars kocha� mnie, a i mnie wydawa�o si� przez czas jaki�� Ach, co tu du�o m�wi�. Za du�o chcia�. Zagrozi� mojej swobodzie, a mnie mdli na sam� my�l o monogamii. Zreszt�, wzi�am przyk�ad z ciebie, Yenna. Pami�tasz tamt� rozmow�, w Yengerbergu? Gdy postanowi�a� zerwa� z tym twoim wied�minem? Radzi�am ci w�wczas, by� si� zastanowi�a, m�wi�am, �e mi�o�ci nie znajduje si� na ulicy. Ale jednak to ty mia�a� racj�. Mi�o�� mi�o�ci�, a �ycie �yciem. Mi�o�� mija�

��Nie s�uchaj jej, Yennefer � powiedzia�a zimno Tissaia. - Jest rozgoryczona i pe�na �alu. Wiesz, dlaczego nie idzie na bankiet do Aretuzy? Bo wstydzi pokaza� si� tam sama, bez m�czyzny, z kt�rym kojarzono j� od czterech lat. Kt�rego jej zazdroszczono. Kt�rego straci�a, bo nie umia�a doceni� jego mi�o�ci.

��Mo�e by tak porozmawia� o czym� innym?�� zaproponowa�a Yennefer, pozornie niefrasobliwym, ale odrobin� zmienionym g�osem. - Ciri, nalej nam. Cholera, ma�a ta karafka. B�d� milutka, przynie� jeszcze jedn�.

��Przynie� dwie � za�mia�a si� Margarita. - W nagrod� te� dostaniesz �yczek i usi�dziesz przy nas, nie b�dziesz ju� musia�a strzyc z daleka uszami. Twoja edukacja rozpocznie si� tutaj, zaraz, zanim jeszcze trafisz do mnie, do Aretuzy.

��Edukacja!�� Tissaia wznios�a oczy ku powale. - Bogowie!

��Cicho, ukochana mistrzyni � Margarita pacn�a si� d�oni� w mokre udo, pozoruj�c gniew. - Teraz ja jestem rektork� szko�y! Nie uda�o ci si� �ci�� mnie na ko�cowych egzaminach!

- �a�uj�.

��Ja te�, wyobra� sobie. Mia�abym teraz prywatn� praktyk�, jak Yenna, nie musia�abym m�czy� si� z adeptkami, nie musia�abym wyciera� nos�w tym p�aksiwym ani u�era� si� z tymi hardymi. Ciri, pos�uchaj mnie i ucz si�. Czarodziejka zawsze dzia�a. �le czy dobrze, oka�e si� p�niej. Ale trzeba dzia�a�, �mia�o chwyta� �ycie za grzyw�. Wierz mi malutka, �a�uje si� wy��cznie bezczynno�ci, niezdecydowania, wahania. Czyn�w i decyzji, cho� niekiedy przynosz� smutek i �al, nie �a�uje si�. Sp�jrz na t� powa�n� pani�, kt�ra siedzi tani, robi miny i pedantycznie poprawia, co mo�e. To Tissaia de Vries, arcymistrzyni, kt�ra wychowa�a dziesi�tki czarodziejek. Ucz�c je, �e nale�y dzia�a�. �e niezdecydowanie�

��Przesta�, Rita.

��Tissaia ma racj� � powiedzia�a Yennefer, wci�� wpatrzona w k�t �a�ni. - Przesta�. Wiem, �e smutno ci z powodu Larsa, ale nie zamieniaj tego w nauki �yciowe. Dziewczyna ma jeszcze czas na tego typu nauki. I nie w szkole je odbierze. Ciri, id� po karafk�.

Ciii wsta�a. By�a ju� kompletnie ubrana.

I w pe�ni zdecydowana.

��Co?�� wrzasn�a Yennefer. - Co takiego? Jak to, odjecha�a?

��Kaza�a��� wymamrota� gospodarz, bledn�c i przyciskaj�c si� plecami do �ciany. - Kaza�a osiod�a� sobie konia�

��I ty pos�ucha�e� jej? Miast zwr�ci� si� do nas?

��Pani! Sk�d mog�em wiedzie�? Pewien by�em, �e rusza z waszego rozkazu� Ani mi w g�owie nie posta�a my�l�

��Ty przekl�ty durniu!

��Spokojnie, Yennefer � Tissaia przy�o�y�a r�k� do czo�a. - Nie ulegaj emocjom. Jest noc. Nie wypuszcz� jej za bramy.

��Kaza�a � szepn�� gospodarz � otworzy� sobie potern�

��I otworzono jej?

��Przez ten zjazd, pani � gospodarz spu�ci� oczy � w mie�cie pe�no czarodziej�w� Boj� si� ludzie, nikt nie �mie im w drog� wej�� Jak mog�em jej odm�wi�? M�wi�a tak samo jak wy, pani, kubek w kubek takim samym g�osem� I patrzy�a tak samo� Nikt nie �mia� nawet w oczy jej spojrze�, co dopiero pyta� stawia� By�a taka jak wy� Kubek w kubek� Kaza�a poda� sobie pi�ro i inkaust� i napisa�a list.

��Dawaj!

Tissaia de Vries by�a szybsza.

Pani Yennefer!

��przeczyta�a na g�os.

Wybacz mi. Jad� do Hirundum, bo chc� zobaczy� Ge-ralta. Zanim p�jd� do szko�y, chc� go zobaczy�. Wybacz mi niepos�usze�stwo, ale ja musz�. Wiem, �e mnie ukarzesz, ale nie chc� �a�owa� niezdecydowania i wahania. Je�li mam �a�owa�, to niech to b�dzie za czyn i za dzia�anie. Jestem czarodziejk�. Chwytam �ycie za grzyw�. Wr�c�, gdy tylko b�d� mog�a.

Ciri

��To wszystko?

��Jest jeszcze postscriptum:

Powiedz pani Ricie, �e w szkole nie b�dzie musia�a wyciera� mi nosa.

Margarita Laux-Antille pokr�ci�a g�ow� z niedowierzaniem. A Yennefer zakl�a. Karczmarz pokra�nia� i otworzy� usta. S�ysza� ju� wiele przekle�stw, ale takiego jeszcze nie.

Wiatr wia� od l�du w kierunku morza. Fale chmur najecha�y na ksi�yc wisz�cy nad lasem. Droga ku Hirundum uton�a w ciemno�ci. Galop sta� si� zbyt niebezpieczny. Ciri zwolni�a, posz�a k�usem. O tym, by jecha� st�pa, nawet nie pomy�la�a. Spieszy�a si�.

Z oddali s�ycha� by�o pomruki nadci�gaj�cej burzy, horyzont co pewien czas ja�nia� po�wiat� b�yskawic, wy�aniaj�cych z mroku z�bat� pi�� wierzcho�k�w drzew.

Wstrzyma�a konia. By�a na rozstaju � droga rozchodzi�a si� wid�owato, oba rozwidlenia wygl�da�y identycznie.

Dlaczego Fabio nie m�wi� nic o rozstajach? A, co tam, przecie� ja nigdy nie b��dz�, przecie� ja zawsze wiem, kt�r�dy trzeba i�� lub jecha�

Dlaczego wi�c teraz nie wiem, w kt�r� drog� skr�ci�?

Olbrzymi kszta�t bez szmeru przesun�� si� nad jej g�ow�. Ciri poczu�a, jak serce podje�d�a jej do prze�yku. Ko� zar�a�, wierzgn�� i pomkn�� galopem, wybieraj�c prawe rozwidlenie. Wstrzyma�a go po chwili.

��To tylko zwyk�a sowa � wydysza�a, pr�buj�c uspokoi� siebie i wierzchowca. - Zwyczajny ptak� Nie ma si� czego ba�

Wiatr wzmaga� si�, ciemne chmury zakry�y ksi�yc ca�kowicie. Ale przed ni�, w perspektywie drogi, w ziej�cej w�r�d lasu szczerbie, by�a jasno��. Pojecha�a szybciej, piasek prysn�� spod kopyt.

Wkr�tce musia�a si� zatrzyma�. Przed ni� by�o urwisko i morze, z kt�rego wyrasta� znajomy czarny sto�ek wyspy. Z miejsca, w kt�rym si� znajdowa�a, nie wida� by�o �wiate� Garstangu, Loxii ani Aretuzy. Widzia�a tylko samotn�, strzelist�, zwie�czaj�c� Thanedd wie��.

Tor Lara.

Zagrzmia�o, a w chwil� p�niej o�lepiaj�ca wst�ga b�yskawicy po��czy�a chmurne niebo ze szczytem wie�y. Tor Lara �ypn�a na ni� czerwonymi �lepiami okien, zdawa�o si�, �e we wn�trzu wie�y na sekund� zap�on�� ogie�.

Tor Lara� Wie�a Mewy� Dlaczego ta nazwa budzi we mnie tak� groz�?

Wicher targn�� drzewami, ga��zie zaszumia�y, Ciri zmru�y�a oczy, kurz i listki uderzy�y j� w policzek. Zawr�ci�a parskaj�cego i bocz�cego si� konia. Odzyska�a orientacj�. Wyspa Thanedd wskazywa�a p�noc, ona musia�a jecha� w kierunku zachodnim. Piaszczysta droga k�ad�a si� w�r�d mroku wyra�n� bia�� wst�g�. Posz�a w galop.

Zagrzmia�o znowu, w �wietle b�yskawicy Ciri nagle zobaczy�a je�d�c�w. Ciemne, niewyra�ne, ruchliwe sylwetki po obu stronach drogi. Us�ysza�a okrzyk.

��Gar'ean!

Bez namys�u spi�a konia, �ci�gn�a wodze, zawr�ci�a i posz�a w galop. Za ni� krzyk, gwizd, r�enie, �omot kopyt.

��Gar'ean! Dh'oine!

Galop, �omot kopyt, p�d powietrza. Ciemno��, w kt�rej migaj� bia�e pnie przydro�nych brz�z. Grzmot. B�yskawica, w jej �wietle dw�ch konnych pr�buje zajecha� jej drog�. Jeden wyci�ga r�k�, chce chwyci� wodze. Do czapki ma przypi�ty wiewi�rczy ogon. Ciri uderza konia pi�tami, przywiera do ko�skiej szyi, p�d przenosi j� obok. Za ni� krzyk, gwizd, �oskot gromu. B�yskawica.

��Spar'le, Yaeyinn!

Cwa�, cwa�! Szybciej, koniu! Grom. B�yskawica. Rozwidlenie dr�g. W lewo! Ja nigdy nie b��dz�! Znowu rozwidlenie. W prawo! W cwa�, koniu! Szybciej, szybciej!

Droga biegnie w g�r�, pod kopytami piach, ko�, cho� ponaglany, zwalnia�

Na szczycie wzniesienia obejrza�a si�. Kolejna b�yskawica o�wietli�a drog�. Zupe�nie pust�. Nadstawi�a uszu, ale s�ysza�a wy��cznie wiatr szumi�cy li��mi. Zagrzmia�o.

Tu nie ma nikogo. Wiewi�rki� To tylko wspomnienie z Kaedwen. R�a z Shaerrawedd� To wszystko mi si� tylko zdawa�o. Tu nie ma �ywego ducha, nikt mnie nie �ciga�

Uderzy� w ni� wiatr. Wiatr wieje od l�du, pomy�la�a, a czuj� go na prawym policzku�

Zab��dzi�am.

B�yskawica. W jej �wietle rozb�yskuje powierzchnia morza, na jej tle czarny sto�ek wyspy Thanedd. I Tor Lara. Wie�a Mewy. Wie�a, kt�ra ci�gnie jak magnes� Ale ja nie chc� do tej wie�y. Ja jad� do Hirundum. Bo musz� zobaczy� Geralta.

Znowu b�ysn�o.

Mi�dzy ni� a urwiskiem sta� czarny ko�. A na nim siedzia� rycerz w he�mie ozdobionym skrzyd�ami drapie�nego ptaka. Skrzyd�a za�opota�y nagle, ptak zrywa si� do lotu�

Cintra!

Parali�uj�cy strach. R�ce do b�lu zaci�ni�te na rzemieniu wodzy. B�yskawica. Czarny rycerz spina konia. W miejscu twarzy ma upiorn� mask�. Skrzyd�a �opocz��

Ko� poszed� w galop bez zach�ty. Ciemno��, roz�wietlana b�yskawicami. Las si� ko�czy. Pod kopytami plusk, mlaskot bagna. Za ni� szum skrzyde� drapie�nego ptaka. Coraz bli�ej� Bli�ej�

W�ciek�y galop, oczy �zawi� od p�du. B�yskawice tn� niebo w ich �wietle Ciri widzi olchv i wierzby po obu stronach drogi. Ale to nie s� drzewa. To s� s�udzy Kr�la Olch. S�udzy czarnego rycerza, kt�ry galopuje za ni�, a skrzyd�a drapie�nego ptaka szumi� na jego he�mie. Pokraczne potwory po obu stronach drogi wyci�gaj� ku niej gruz�owate ramiona, �miej� si� dziko, rozdziawiaj�c czarne paszcz�ki dziupli. Ciri k�adzie si� na ko�skiej szyi. Ga��zie �wiszcz�, smagaj�, czepiaj� si� ubrania. Pokraczne pnie trzeszcz�, dziuple k�api�, zanosz� si� szyderczym �miechem�

Lwi�tko z Cintry! Dziecko Starszej Krwi!

Czarny rycerz jest tu� za ni�, Ciri czuje jego r�k� pr�buj�c� chwyci� j� za w�osy na karku. Pop�dzony krzykiem ko� rwie do przodu, ostrym skokiem bierze niewidoczn� przeszkod�, z trzaskiem �amie trzciny, potyka si�

�ci�gn�a wodze, odchylaj�c si� w kulbace, obr�ci�a chrapi�cego konia. Krzykn�a dziko, w�ciekle. Wyszarpn�a miecz z pochwy, zawin�a nim nad g�ow�. To ju� nie Cintra! Ja ju� nie jestem dzieckiem! Ju� nie jestem bezbronna! Nie pozwol�

��Nie pozwol�! Nie dotkniesz mnie ju�! Nie dotkniesz mnie ju� nigdy!

Ko� z pluskiem i chlupotem wyl�dowa� w wodzie, si�gaj�cej mu po brzuch. Ciri pochyli�a si�, krzykn�a, uderzy�a wierzchowca pi�tami, wyrwa�a si� z powrotem na grobl�. Stawy, pomy�la�a. Fabio m�wi� o stawach rybnych. To jest Hirundum. Trafi�am. Ja nigdy nie b��dz�

B�yskawica. Za ni� grobla, dalej czarna �ciana lasu, wer�ni�ta w niebo jak pi�a. I nikogo. Cisza przerywana tylko skowytem wichru. Gdzie� na bagnach kwacze wystraszona kaczka.

Nikogo. Na grobli nie ma nikogo. Nikt mnie nie �ciga. To by� majak, koszmar. Wspomnienie z Cintry. To mi si� tylko zdawa�o.

W oddali �wiate�ko. Latarnia. Albo ogie�. To farma. Hirundum. Ju� blisko. Jeszcze tylko jeden wysi�ek�

B�yskawica. Jedna, druga, trzecia. Bez gromu. Wiatr zamiera nagle. Ko� r�y, miota �bem i staje d�ba.

Na czarnym niebie pojawia si� mleczna, szybko ja�niej�ca wst�ga, zwijaj�ca si� jak w��. Wiatr znowu uderza w wierzby, wzbija z grobli kurzaw� li�ci i zesch�ych traw.

Dalekie �wiate�ko znika. Tonie i rozmywa si� w powodzi miliarda b��kitnych ognik�w, kt�rymi nagle rozb�yskuje i p�onie ca�e bagno. Ko� parska, r�y, szaleje po grobli, Ciri z trudem utrzymuje si� w siodle.

W sun�cej po niebie wst�dze zjawiaj� si� niewyra�ne, koszmarne sylwetki je�d�c�w. S� coraz bli�ej, wida� ich coraz wyra�niej. Chwiej� si� bawole rogi i wystrz�pione pi�ropusze na he�mach, spod he�m�w bielej� trupie maski. Je�d�cy siedz� na szkieletach koni, okrytych strz�pami kropierzy. W�ciek�y wicher wyje w�r�d wierzb, klingi b�yskawic bez ustanku tn� czarne niebo. Wiatr zawodzi coraz g�o�niej. Nie, to nie wiatr. To upiorny �piew.

Koszmarna kawalkada zakr�ca, mknie wprost na ni�. Kopyta widmowych koni kot�uj� po�wiat� b��dnych ognik�w wisz�cych nad bagnami. Na czele kawalkady galopuje Kr�l Gonu. Przerdzewia�y szyszak ko�ysze si� nad trupi� mask�, ziej�c� dziurami oczodo��w, w kt�rych p�onie sinawy ogie�. Powiewa wystrz�piony p�aszcz. O pokryty rdz� napier�nik grzechocze naszyjnik, pusty jak stara grochowina. Niegdy� by�y w nim drogie kamienie. Ale wypad�y podczas dzikiej gonitwy po niebie. I sta�y si� gwiazdami�

To nieprawda! Tego nie ma! To koszmar, to majak, to z�uda! To mi si� tylko zdaje!

Kr�l Gonu spina rumaka-ko�ciotrupa, wybucha dzikim, przera�aj�cym �miechem.

Dziecko Starszej Krwi! Nale�ysz do nas! Jeste� nasza! Do��cz do orszaku, do��cz do naszego Gonu! B�dziemy gna�, gna� a� do ko�ca, a� do wieczno�ci, a� po kraniec istnienia! Jeste� nasza, gwiazdooka c�ro Chaosu! Do��cz, poznaj rado�� Gonu! Jeste� nasza, jeste� jedn� z nas! W�r�d nas jest twoje miejsce!

��Nie!�� wrzasn�a. - Id�cie precz! Jeste�cie trupami!

Kr�l Gonu �mieje si�, k�api� przegni�e z�by nad zardzewia�ym ko�nierzem zbroi. Sino gorej� oczodo�y trupiej maski.

Tak, my jeste�my trupami. Ale to ty jeste� �mierci�.

Ciri przywar�a do ko�skiej szyi. Nie musia�a pop�dza� konia. Czuj�c za sob� �cigaj�ce widma, wierzchowiec rwa� po grobli w karko�omnym cwale.

Bernie Hofmeier, nizio�ek, farmer z Hirundum, uni�s� k�dzierzaw� g�ow�, ws�uchuj�c si� w daleki odg�os gromu.

��Niebezpieczna rzecz � powiedzia� � taka burza bez deszczu. Rypnie gdzie� piorun i po�ar gotowy�

��Troch� deszczu by si� zda�o � westchn�� Jaskier, dokr�caj�c ko�ki lutni � bo powietrze takie, �e no�em mo�na kraja� Koszula si� klei do grzbietu, komary tn�� Ale chyba to si� rozejdzie po ko�ciach. Kr��y�a burza, kr��y�a, ale od jakiego� czasu b�yska si� gdzie� na p�nocy. Chyba nad morzem.

��Wali w Thanedd � potwierdzi� nizio�ek. - To najwy�szy punkt w okolicy. Ta wie�a na wyspie, Tor Lara, cholernie �ci�ga pioruny. W czasie porz�dnej nawa�nicy wygl�da tak, jakby sta�a w ogniu. A� dziw bierze, �e si� nie rozleci�

��To magia � stwierdzi� z przekonaniem trubadur. -Wszystko na Thanedd jest magiczne, nawet sama ska�a. A czarodzieje nie l�kaj� si� piorun�w. Co ja m�wi�! Czy wiesz, Bernie, �e oni potrafi� �apa� pioruny?

��A ju�ci! ��esz, Jaskier.

��Niech mnie grom��� poeta urwa�, niespokojnie spojrza� na niebo. - Niech mnie g� kopnie, je�li k�ami�. Powiadam ci, Hofmeier, magicy �api� pioruny. Na w�asne oczy widzia�em. Stary Gorazd, ten, kt�rego p�niej zabili na Wzg�rzu Sodden, z�apa� kiedy� piorun na moich oczach. Wzi�� d�uga�ny kawa� drutu, jeden koniec uczepi� na czubku swej wie�y, drugi za��

��Drugi koniec drutu trza by w butl� w�o�y� � zapiszcza� nagle kr�c�cy si� po ganku syn Hofmeiera, malutki nizio�ek z czupryn� g�st� i kr�con� jak baranie runo. -W szklany g�sior, taki, w jakim tatko wino p�dz�. Pierun po drucie do g�siora smyknie�

��Do domu, Franklin!�� wrzasn�� farmer. - Do ��ka, spa�, ale ju�! Wnet p�noc, a jutro pracowa� trza! A niech no ja ci� schwyc�, gdy w czas burzy ko�o g�sior�w albo drut�w majdrujesz, b�dzie rzemie� w robocie! Dwie niedziele na dupie nie usiedzisz! Petunia, we��e go st�d! A nam jeszcze piwa przynie�!

��Wystarczy wam � powiedzia�a gniewnie Petunia Hofmeier, zabieraj�c syna z ganku. - Do�� ju� wy��opali�cie.

��Nie gderaj. Tylko patrze�, jak wied�min wr�ci. Godzi si� go�cia pocz�stowa�.

��Gdy wied�min wr�ci, przynios�. Dla niego.

��Ot, sk�pa baba � burkn�� Hofmeier, ale tak, by �ona nie dos�ysza�a. - Ca�a jej swojacina, Biberveldtowie z ��ki, co do jednego kutwa w kutw� i na kutwie je�dzi� A wied�mina co� d�ugo nie wida�. Jak poszed� nad stawy, tak przepad�. Dziwny z niego cz�ek. Widzia�e�, jak z wieczora na dziewczynki patrza�, na Cini� i Tangerink�, gdy si� na podw�rzu bawi�y? Dziwny mia� wzrok. A teraz� Oprze� si� nie mog� wra�eniu, �e poszed�, by sam by�. A u mnie go�cin� przyj��, bo moja farma na uboczu, z dala od innych. Ty go lepiej znasz, Jaskier, powiedz�

��Znam go?�� poeta zabi� komara na karku, zabrzd�ka� na lutni, wpatrzony w czarne sylwetki wierzb nad stawem. - Nie, Bernie. Nie znam. My�l�, �e nikt go nie zna. Ale co� si� z nim dzieje, widz� to. Po co on tu przyjecha�, do Hirundum? �eby by� bli�ej wyspy Thanedd? A gdy wczoraj zaproponowa�em mu wsp�ln� jazd� do Gors Ve-len, sk�d Thanedd wida�, odm�wi� bez namys�u. Co go tu trzyma? Dali�cie mu jakie� intratne zlecenia?

��Gdzie tam � mrukn�� nizio�ek. - Szczerze powiem, wcale nie wierz�, �eby tu naprawd� jaki� potw�r by�. Tego dzieciaka, co w stawie uton��, m�g� kurcz chwyci�. Ale zaraz wszyscy w krzyk, �e to utopiec albo kikimora i �e trzeba wied�mina wezwa� A pieni�dze to mu takie nikczemne obiecali, �e a� wstyd. A on co? Trzy noce po groblach �azi, w dzie� �pi albo siedzi bez s�owa, jak chocho�, na dzieciaki patrzy, na dom� Dziwne. Rzek�bym, osobliwe.

��Dobrze rzek�by�.

B�ysn�a b�yskawica, o�wietlaj�c obej�cie i zabudowania farmy. Na moment zal�ni�y biel� ruiny elfiego pa�acyku na ko�cu grobli. Po chwili nad sadami przetoczy� si� gruchot gromu. Zerwa� si� gwa�towny wiatr, drzewa i trzciny nad stawem zaszumia�y i przygi�y si�, lustro wody zmarszczy�o si� i zmatowia�o, naje�y�o postawionymi sztorcem li��mi nenufar�w.

��Idzie jednak burza ku nam � farmer popatrzy� w niebo. - Mo�e j� magicy czarami odegnali od wyspy? Na Thanedd zjecha�o ich pono ze dwie setki� Jak my�lisz, Jaskier, nad czym oni tam b�d� radzi�, na tym ich zje�dzie? B�dzie z tego co dobrego?

��Dla nas? W�tpi� � trubadur poci�gn�� kciukiem po strunach lutni. - Te zjazdy to zwykle rewia mody, plotki, okazja do obm�w i wewn�trznych przepychanek. K��tnie o to, czy upowszechnia� magi�, czy j� elitaryzowa�. Awantury pomi�dzy tymi, kt�rzy s�u�� kr�lom, i tymi, kt�rzy wol� z daleka wywiera� na kr�l�w presj�

��Ha � powiedzia� Bernie Hofmeier. - Co� mi si� tedy widzi, �e w czasie tego zjazdu b�dzie na Thanedd �yska� a grzmie� nie gorzej ni� w czas burzy.

��Mo�liwe. Ale co to nas obchodzi?

��Ciebie nic � rzek� ponuro nizio�ek. - Bo ty jeno na lutni brzd�kasz i piejesz. Patrzysz na �wiat doko�a i tylko rymy widzisz i nuty. A nam tu jeno za ostatni� niedziel� konni dwa razy kapust� i rzep� kopytami stratowali. Wojsko goni za Wiewi�rkami, Wiewi�rki klucz� i zmykaj�, a jednym i drugim przez nasz� kapust� droga wypada�

��Nie czas �a�owa� kapusty, gdy p�onie las � wyrecytowa� poeta.

��Ty, Jaskier � Bernie Hofmeier spojrza� na niego krzywo � jak co� powiesz, to nie wiadomo, p�aka�, �mia� si� czy w rzy� ci� kopn��. Ja powa�nie gadam! I to ci powiem, �e paskudny nadszed� czas. Przy go�ci�cach pale, szubienice, na polanach i po duktach trupy, psiama�, ten kraj musia� tak chyba wygl�da� za czas�w Falki. I jak tu �y�? W dzie� przyjad� kr�lewscy ludzie i gro��, �e za pomaganie Wiewi�rkom wezm� nas w dyby. A noc� zjawiaj� si� elfy i spr�buj im pomocy odm�wi�! Zaraz poetycznie obiecuj�, �e zobaczymy, jak noc przybiera czerwone oblicze. Tacy poetyczni s�, �e wyrzyga� si� mo�na. I tak nas wzi�li w dwa ognie�

��Liczysz na to, �e zjazd czarodziej�w co� zmieni?

��A licz�. Sam powiedzia�e�, �e si� w�r�d magik�w dwa stronnictwa przepieraj�. Bywa�o ju� drzewiej, �e czarodzieje kr�l�w mitygowali, k�adli kres wojnom i ruchawkom. Przecie to w�a�nie magicy pok�j uczynili z Nilfgaardem trzy lata temu. To mo�e i teraz�

Bernie Hofmeier umilk�, nadstawi� ucha. Jaskier st�umi� d�oni� d�wi�cz�ce struny.

Z mroku na grobli wy�oni� si� wied�min. Szed� wolno w stron� domu. Znowu b�ysn�a b�yskawica. Gdy zagrzmia�o, wied�min by� ju� przy nich, na ganku.

��No i jak, Geralt?�� spyta� Jaskier, by przerwa� niezr�czne milczenie. - Wytropi�e� szkarad�?

��Nie. To nie jest noc do tropienia. To niespokojna noc. Niespokojna� Zm�czony jestem, Jaskier.

��Usi�d� wi�c, odetchnij.

��Nie zrozumia�e� mnie.

��W samej rzeczy � mrukn�� nizio�ek, patrz�c w niebo i nas�uchuj�c. - Niespokojna noc, niedobrego co� w powietrzu wisi� Zwierzaki t�uk� si� w oborze� A w tym wichrze krzyki s�ycha�

��Dziki Gon � powiedzia� cicho wied�min. - Pozamykajcie dobrze okiennice, panie Hofmeier.

��Dziki Gon?�� przerazi� si� Bernie. - Widma?

��Bez obaw. Przejdzie wysoko. Latem zawsze przechodzi wysoko. Ale dzieci mog� si� zbudzi�, Gon przynosi senne koszmary. Lepiej zanikn�� okiennice.

��Dziki Gon � powiedzia� Jaskier, niespokojnie zerkaj�c w g�r� � zwiastuje wojn�.

��Bzdura. Przes�d.

��Ale! Na kr�tko przed nilfgaardzkim atakiem na Cintr�

��Cicho!�� wied�min przerwa� mu gestem, wyprostowa� si� nagle, zapatrzony w ciemno��.

��Co si�

��Konni.

��Psiakrew � sykn�� Hofmeier, zrywaj�c si� z �awy. -Noc� to mog� by� tylko Scoia'tael�

��Jeden ko� � przerwa� mu wied�min, podnosz�c z �awy miecz.�� Jeden rzeczywisty ko�. Reszta to widma z Gonu� Cholera, niemo�liwe� Latem?

Jaskier te� si� zerwa�, ale wstyd mu by�o ucieka�, bo ani Geralt, ani Bernie nie sposobili si� do ucieczki. Wied�min wydoby� miecz i pobieg� w kierunku grobli, nizio�ek bez namys�u pospieszy� za nim, uzbrojony w wid�y. Znowu b�ysn�o, na grobli zamajaczy� galopuj�cy ko�. A za koniem pod��a�o co� nieokre�lonego, co�, co by�o nieregularnym, utkanym z mroku i po�wiaty k��bem, wirem, majakiem. Co�, co budzi�o paniczny strach, obrzydliw�, skr�caj�c� trzewia groz�.

Wied�min krzykn��, wznosz�c miecz. Je�dziec zauwa�y� go, przyspieszy� galop, obejrza� si�. Wied�min krzykn�� raz jeszcze. Gruchn�� grom.

B�ysn�o, ale tym razem nie by�a to b�yskawica. Jaskier ukucn�� przy �awie i by�by pod ni� wlaz�, ale okaza�a si� za niska. Bernie upu�ci� wid�y. Petunia Hofmeier, kt�ra wybieg�a z domu, wrzasn�a.

O�lepiaj�cy b�ysk zmaterializowa� si� w przejrzyst� sfer�, wewn�trz kt�rej zamajaczy�a posta�, w b�yskawicznym tempie nabieraj�c kontur�w i kszta�t�w. Jaskier rozpozna� j� natychmiast. Zna� te czarne rozburzone loki i obsydianow� gwiazd� na aksamitce. Tym, czego nie zna� i nigdy dot�d nie widzia�, by�a twarz. Twarz Furii i W�ciek�o�ci, twarz bogini Zemsty, Zag�ady i �mierci.

Yennefer unios�a r�k� i wykrzycza�a zakl�cie, z jej d�oni strzeli�y z sykiem sypi�ce iskrami spirale, tn�c nocne niebo i tysi�cem refleks�w odbijaj�c si� na powierzchni staw�w. Spirale wbi�y si� jak dziryty w �cigaj�cy samotnego je�d�ca k��b. K��b zakot�owa� si�, Jaskrowi wyda�o si�, �e s�yszy upiorne krzyki, �e widzi majacz�ce, koszmarne sylwetki widmowych koni. Widzia� to przez u�amek sekundy, bo k��b nagle skurczy� si�, zwar� w kul� i pomkn�� w g�r�, w niebo, w p�dzie wyd�u�aj�c si� i wlok�c za sob� podobny komecie ogon. Zapad�a ciemno��, roz�wietlana tylko rozedrganym blaskiem latarni, trzymanej przez Petuni� Hofmeier.

Je�dziec wry� konia na dziedzi�cu przed domem, sfrun�� z siod�a, zachwia� si�. Jaskier natychmiast zorientowa� si�, kto to jest. Nigdy dot�d nie widzia� tej szczup�ej, szarow�osej dziewczyny. Ale natychmiast j� rozpozna�.

��Geralt��� powiedzia�a cicho dziewczyna. - Pani Yennefer� Przepraszam� Musia�am. Przecie� wiesz�

��Ciri � powiedzia� wied�min. Yennefer zrobi�a krok w stron� dziewczyny, zatrzyma�a si� jednak. Milcza�a.

Do kogo podejdzie, pomy�la� Jaskier. �adne z nich, ani wied�min, ani czarodziejka, nie zrobi� kroku ani gestu. Do kogo ona najpierw podejdzie? Do niego? Czy do niej?

Ciri nie podesz�a do �adnego z nich. Nie umia�a wybra�. Zemdla�a wi�c.

Dom by� pusty, nizio�ek i ca�a jego rodzina wyruszyli do pracy o brzasku. Ciri udawa�a, �e �pi, ale s�ysza�a, jak Geralt i Yennefer wychodz�. Wy�lizn�a si� z po�cieli, ubra�a szybko, wymkn�a cichaczem z izby, posz�a za nimi do sadu.

Geralt i Yennefer skr�cili na grobl� mi�dzy stawami biel�cymi si� nenufarem i ��c�cymi gr��elem. Ciri skry�a si� za zrujnowanym murem i obserwowa�a oboje przez szpar�. S�dzi�a, �e �w Jaskier, s�awny poeta, kt�rego wiersze wielokrotnie czytywa�a, jeszcze �pi. Ale myli�a si�. Poeta Jaskier nie spa�. I nakry� j� na gor�cym uczynku.

��Ej � powiedzia�, podchodz�c znienacka i chichocz�c. - �adnie to tak, podpatrywa� i pods�uchiwa�? Wi�cej dyskrecji, ma�a. Pozw�l im poby� troch� ze sob�.

Ciri poczerwienia�a, ale natychmiast zaci�a usta.

��Po pierwsze, nie jestem ma�a � sykn�a hardo. -A po drugie, to chyba im nie przeszkadzam, co? Jaskier spowa�nia� nieco.

��Chyba nie � powiedzia�. - Wydaje mi si� nawet, �e im pomagasz.

��Jak? W czym?

��Nie udawaj. Wczoraj, to by�o bardzo sprytne. Ale mnie nie uda�o ci si� oszuka�. Uda�a� omdlenie, prawda?

��Prawda � mrukn�a, odwracaj�c twarz. - Pani Yennefer pozna�a si� na tym, ale Geralt nie�

��Oboje zanie�li ci� do domu. Ich r�ce styka�y si�. Siedzieli przy twoim ��ku prawie do rana, ale nie powiedzieli do siebie ani s�owa. Dopiero teraz zdecydowali si� porozmawia�. Tam, na grobli, nad stawem. A ty zdecydowa�a� si� pods�uchiwa�, o czym m�wi�� I podpatrywa� ich przez dziur� w murze. Tak gwa�townie musisz wiedzie�, co oni tam robi�?

��Oni tam nic nie robi� � Ciri poczerwienia�a lekko. -Troch� rozmawiaj�, i tyle.

��A ty � Jaskier usiad� na trawie pod jab�oni� i opar� si� plecami o pie�, sprawdziwszy uprzednio, czy nie ma na nim mr�wek lub liszek. - Ty chcia�aby� wiedzie�, o czym rozmawiaj�, tak?

��Tak� Nie! A zreszt�� Zreszt� i tak nic nie s�ysz�. S� za daleko.

��Je�li chcesz � za�mia� si� bard � to ci powiem.

��A ty niby sk�d to mo�esz wiedzie�?

��Ha, ha. Ja, mi�a Ciri, jestem poet�. Poeci o takich sprawach wiedz� wszystko. Powiem ci jeszcze co�: poeci o takich sprawach wiedz� wi�cej ni� same zaanga�owane osoby.

��Akurat!

��Daj� ci s�owo. S�owo poety.

��Tak? No to� No to powiedz, o czym oni rozmawiaj�? Wyja�nij mi, co to wszystko znaczy!

��Wyjrzyj jeszcze raz przez dziur� i zobacz, co robi�.

��Hmm��� Ciri przygryz�a doln� warg�, potem pochyli�a si� i zbli�y�a oko do wy�omu. - Pani Yennefer stoi przy wierzbie� Obrywa listki i bawi si� swoj� gwiazd�� Nic nie m�wi i nie patrzy w og�le na Geralta� A Geralt stoi obok. Spu�ci� g�ow�. I co� m�wi. Nie, milczy. Oj, min� ma� Ale� dziwn� ma min�

��Dziecinnie proste � Jaskier znalaz� w trawie jab�ko, wytar� je o spodnie i obejrza� krytycznie. - On w�a�nie prosi j�, by mu wybaczy�a jego rozmaite g�upie s�owa i uczynki. Przeprasza j� za niecierpliwo��, za brak wiary i nadziei, za up�r, za zawzi�to��, za d�sy i pozy niegodne m�czyzny. Przeprasza j� za to, czego kiedy� nie rozumia�, za to, czego nie chcia� rozumie�

��To jest niemo�liwa nieprawda!�� Ciri wyprostowa�a si� i gwa�townym ruchem odrzuci�a grzywk� z czo�a. - Wszystko zmy�lasz!

��Przeprasza za to, co zrozumia� dopiero teraz � Jaskier zapatrzy� si� w niebo, a jego g�os zacz�� nabiera� rytmu w�a�ciwego balladom. - Za to, co chcia�by zrozumie�, ale l�ka si�, �e nie zd��y� I za to, czego nigdy nie zrozumie. Przeprasza i prosi o wybaczenie� Hmm, hmm� Znaczenie� Sumienie� Przeznaczenie? Wszystko banalne, cholera�

��Nieprawda!�� tupn�a Ciri. - Geralt wcale tak nie m�wi! On� w og�le nie m�wi. Przecie� widzia�am. Stoi tam z ni� i milczy�

��Na tym polega rola poezji, Ciri. M�wi� o tym, o czym inni milcz�.

��G�upia jest ta twoja rola. A ty wszystko zmy�lasz!

��Na tym tak�e polega rola poezji. Hej, s�ysz� znad stawu jakie� podniesione g�osy. Wyjrzyj pr�dko, zobacz, co si� tam dzieje.

��Geralt � Ciri ponownie przy�o�y�a oko do dziury w murze � stoi z opuszczon� g�ow�. A Yennefer strasznie wrzeszczy na niego. Wrzeszczy i wymachuje r�koma. Ojej� Co to mo�e znaczy�?

��Dziecinnie proste � Jaskier znowu wpatrzy� si� w ci�gn�ce po niebie ob�oki. - Teraz ona przeprasza jego.

Geralt mia� powody podejrzewa� � i podejrzewa� � �e bankiety czarodziej�w r�ni� si� od biesiad i uczt zwyk�ych �miertelnik�w. Nie spodziewa� si� jednak, �e r�nice s� a� tak wielkie i tak zasadnicze.

Propozycja towarzyszenia Yennefer na poprzedzaj�cym czarodziejski zjazd bankiecie by�a dla niego zaskoczeniem, ale w os�upienie nie wprawi�a. Nie by�a to bowiem pierwsza tego typu propozycja. Ju� poprzednio, gdy mieszkali razem i uk�ada�o si� mi�dzy nimi dobrze, Yennefer chcia�a bywa� na zjazdach i konwentyklach w jego towarzystwie. Wtedy jednak odmawia� stanowczo. By� przekonany, �e w�r�d czarodziej�w traktowany b�dzie w najlepszym wypadku jako dziwol�g i sensacja, w najgorszym jako intruz i parias. Yennefer wydrwiwa�a jego obawy, ale nie nalega�a. Poniewa� w innych sytuacjach potrafi�a nalega� tak, �e a� si� dom trz�s� i sypa�o szk�o, Geralt utwierdza� si� w mniemaniu, �e jego decyzje by�y s�uszne.

Tym razem zgodzi� si�. Bez namys�u. Propozycja pad�a po d�ugiej, szczerej i pe�nej emocji rozmowie. Po rozmowie, kt�ra zbli�y�a ich znowu, usun�a w cie� i w niepami�� dawne konflikty, stopi�a lody �alu, dumy i zawzi�to�ci. Po rozmowie na grobli w Hirundum Geralt zgodzi�by si� na ka�d�, absolutnie ka�d� propozycj� ze strony Yennefer. Nie odm�wi�by, nawet je�li zaproponowa�aby mu wsp�ln� wizyt� w piekle celem wypicia fili�anki wrz�cej smo�y w towarzystwie ognistych demon�w.

I by�a jeszcze Ciri, bez kt�rej nie by�oby tej rozmowy, nie by�oby spotkania. Ciri, kt�r� wed�ug Codringhera interesowa� si� jaki� czarodziej. Geralt liczy� na to, �e jego obecno�� na zje�dzie sprowokuje czarodzieja i zmusi do dzia�ania. Ale Yennefer nie powiedzia� o tym ani s�owa.

Z Hirundum pojechali prosto na Thanedd, on, ona, Ciri i Jaskier. Pocz�tkowo zatrzymali si� w ogromnym kompleksie pa�acu Loxia, zajmuj�cym po�udniowo-wschodnie podn�e g�ry. Pa�ac roi� si� ju� od go�ci zjazdu i towarzysz�cych im os�b, ale dla Yennefer natychmiast znalaz�y si� kwatery. Sp�dzili w Loxii ca�y dzie�. Geralt straci� ten dzie� na rozmowach z Ciri, Jaskier na bieganiu, zbieraniu i rozpuszczaniu plotek, czarodziejka na przymierzaniu i wybieraniu stroj�w. A gdy nadszed� wiecz�r, wied�min i Yennefer do��czyli do kolorowego orszaku zmierzaj�cego do Aretuzy � pa�acu, w kt�rym mia� odby� si� bankiet. I teraz, w Aretuzie, Geralt dziwi� si� i prze�ywa� zaskoczenia, cho� obiecywa� sobie, �e niczemu dziwi� si� nie b�dzie i nie da si� niczym zaskoczy�.

Olbrzymia centralna sala pa�acu zbudowana by�a w kszta�cie litery �T". D�u�szy bok mia� okna, w�skie i nieprawdopodobnie wysokie, si�gaj�ce niemal pod wsparte kolumnami sklepienie. Sklepienie te� by�o wysoko. Tak wysoko, �e trudno by�o rozezna� detale zdobi�cych je fresk�w, w tym zw�aszcza p�e� golas�w stanowi�cych najliczniej powtarzaj�cy si� motyw malowide�. W oknach by�y witra�e, kt�re musia�y kosztowa� prawdziw� fortun�, ale mimo tego w halli wyra�nie czu�o si� przeci�g. Geralt dziwi� si�, �e �wiece nie gasn�, ale po dok�adniejszej obserwacji przesta� si� dziwi�. Kandelabry by�y magiczne, a mo�e nawet iluzoryczne. �wiat�a w ka�dym razie dawa�y sporo, niepor�wnanie wi�cej ni� �wiece.

Gdy weszli, wewn�trz bawi�a ju� dobra setka ludzi. Sala, jak oceni� wied�min, mog�a pomie�ci� co najmniej trzykrotnie wi�cej, nawet wtedy, je�li po�rodku, jak kaza� zwyczaj, ustawiono by sto�y w podkow�. Ale tradycyjnej podkowy w og�le nie by�o. Wygl�da�o na to, �e ucztowa� b�dzie si� na stoj�co, wytrwale w�druj�c wzd�u� �cian ozdobionych arrasami, girlandami i faluj�cymi w przeci�gu proporcami. Pod arrasami i girlandami ustawiono rz�dy d�ugich stolik�w. Na stolikach za� pi�trzy�o si� wymy�lne jad�o na jeszcze wymy�lniejszej zastawie, w�r�d wymy�lnych kwiatowych kompozycji i wymy�lnych rze�b z lodu. Przyjrzawszy si� dok�adniej, Geralt skonstatowa�, �e wymy�lno�ci jest znacznie, znacznie wi�cej ni� jad�a.

��Nie ma sto�u � ponurym g�osem stwierdzi� fakt, wyg�adzaj�c na sobie kr�tki, czarny, szamerowany srebrem i wci�ty w pasie kaftan, w kt�ry ustroi�a go Yennefer. Kaftan taki, b�d�cy ostatnim krzykiem mody, nazywano dubletem. Wied�min nie mia� poj�cia, sk�d wzi�a si� ta nazwa. I nie pragn�� si� dowiedzie�.

Yennefer nie zareagowa�a. Geralt nie oczekiwa� reakcji, dobrze wiedzia�, �e czarodziejka nie zwyk�a reagowa� na tego typu stwierdzenia. Ale nie zrezygnowa�. Marudzi� dalej. Po prostu mia� ochot� pomarudzi�.

��Nie ma muzyki. Wieje jak cholera. Nie ma gdzie usi���. B�dziemy je�� i pi� na stoj�co?

Czarodziejka obdarzy�a go pow��czystym fio�kowym spojrzeniem.

��Owszem � powiedzia�a nieoczekiwanie spokojnie. - B�dziemy je�� na stoj�co. Wiedz r�wnie�, �e d�u�sze zatrzymywanie si� przy stole z jedzeniem jest uwa�ane za nietakt.

��Postaram si� by� taktowny � mrukn��. - Tym bardziej �e niespecjalnie jest si� przy czym zatrzymywa�, jak widz�.

��Picie w spos�b niepow�ci�gliwy jest uwa�ane za du�y nietakt � Yennefer kontynuowa�a pouczanie, zupe�nie nie zwracaj�c uwagi na jego pomruki. - Unikanie rozmowy jest uwa�ane za niewybaczalny nietakt�

��A to � przerwa� � �e tamten chudzielec w krety�skich spodniach w�a�nie pokazuje mnie palcem dw�m swoim towarzyszkom, jest uwa�ane za nietakt?

��Tak. Ale drobny.

��Co b�dziemy robi�, Yen?

��Kr��y� po sali, wita� si�, prawi� komplementy, konwersowa� Przesta� wyg�adza� dublet i poprawia� w�osy.

��Nie pozwoli�a� mi za�o�y� opaski�

��Twoja opaska jest pretensjonalna. No, we� mnie pod rami� i chod�my. Stanie w pobli�u wej�cia jest uwa�ane za nietakt.

Pokr��yli po sali stopniowo zape�niaj�cej si� go��mi. Geralt by� w�ciekle g�odny, ale rych�o zorientowa� si�, �e Yennefer nie �artowa�a. Stawa�o si� oczywiste, �e obowi�zuj�ca w�r�d czarodziej�w forma faktycznie nakazuje je�� i pi� ma�o i pozornie od niechcenia. Na domiar z�ego ka�dy przystanek przy stole z jedzeniem poci�ga� za sob� obowi�zki towarzyskie. Kto� zauwa�a�, objawia� rado�� z zauwa�enia, podchodzi� i wita� si�, r�wnie wylewnie, co fa�szywie. Po obowi�zkowym udawaniu ca�owania policzk�w lub niemile delikatnym u�cisku d�oni, po nieszczerych u�miechach i jeszcze mniej szczerych, aczkolwiek nie�le k�amanych komplementach nast�powa�a kr�tka i nu��co banalna rozmowa o niczym.

Wied�min pilnie rozgl�da� si�, szukaj�c znajomych twarzy, g��wnie w nadziei, �e nie jest tu jedyn� nie nale��c� do czarodziejskiej konfraterni osob�. Yennefer zapewnia�a go, �e nie b�dzie, ale mimo to albo nie widzia� nikogo spoza Bractwa, albo nie umia� nikogo rozpozna�.

Paziowie roznosili na tacach wino, lawiruj�c w�r�d go�ci. Yennefer w og�le nie pi�a. Wied�min mia� ochot�, ale nie m�g�. Dublet pi�. Pod pachami.

Zr�cznie steruj�c ramieniem, czarodziejka odci�gn�a go od sto�u i wywiod�a na sam �rodek hallu, w samo centrum powszechnego zainteresowania. Op�r nie zda� si� na nic. Orientowa� si�, o co chodzi. To by�a najzwyklejsza w �wiecie demonstracja.

Geralt wiedzia�, czego mo�e oczekiwa�, ze stoickim spokojem znosi� wi�c pe�ne niezdrowej ciekawo�ci spojrzenia czarodziejek i zagadkowe u�mieszki czarodziej�w. Cho� Yennefer zapewnia�a go, �e konwenans i takt zabraniaj� u�ywania magii na takich imprezach, nie wierzy�, by magicy potrafili si� powstrzyma�, zw�aszcza �e Yennefer prowokacyjnie wystawia�a go na widok publiczny. I mia� racj�, nie wierz�c. Kilkakrotnie poczu� drgni�cia medalionu i uk�ucia czarodziejskich impuls�w. Niekt�rzy, a zw�aszcza niekt�re, bezczelnie pr�bowali czyta� w jego my�lach. By� na to przygotowany, wiedzia�, o co chodzi, wiedzia�, jak ripostowa�. Patrzy� na id�c� u jego boku Yennefer, na bia�o-czarno-brylantow� Yennefer o kruczych w�osach i fio�kowych oczach, a sonduj�cy go czarodzieje peszyli si�, gubili, wyra�nie tracili rezon i kontenans ku jego rozkosznej satysfakcji. Tak, odpowiada� im w my�li, tak, nie mylicie si�. Jest tylko ona, ona, u mojego boku, tu i teraz, i tylko to si� liczy. Tu i teraz. A to, kim by�a dawniej, gdzie by�a dawniej i z kim by�a dawniej, to nie ma �adnego, najmniejszego znaczenia. Teraz jest ze mn�, tu, w�r�d was. Ze mn�, z nikim innym. Tak w�a�nie my�l�, my�l�c wci�� o niej, nieustannie my�l�c o niej, czuj�c zapach jej perfum i ciep�o jej cia�a. A wy ud�awcie si� zawi�ci�.

Czarodziejka mocno �cisn�a mu przedrami�, przytuli�a si� lekko do jego boku.

��Dzi�kuj� � mrukn�a, steruj�c z powrotem w stron� sto��w. - Ale bez nadmiernej ostentacji, prosz�.

��Czy wy, czarodzieje, zawsze bierzecie szczero�� za ostentacj�? Czy dlatego, �e nie wierzycie w szczero��, nawet wtedy, gdy odczytujecie j� w cudzych my�lach?

��Tak. Dlatego.

��A jednak dzi�kujesz mi?

��Bo tobie wierz� � �cisn�a jego rami� jeszcze silniej, si�gn�a po talerzyk. - Na�� mi troch� �ososia, wied�minie. I krab�w.

��To s� kraby z Poviss. Z�owiono je zapewne miesi�c temu, a panuj� upa�y. Nie boisz si�

��Te kraby � przerwa�a � jeszcze dzi� rano �azi�y po morskim dnie. Teleportacja to wspania�y wynalazek.

��Owszem � zgodzi� si�. - Warto by go upowszechni�, nie s�dzisz?

��Pracujemy nad tym. Nak�adaj, nak�adaj, g�odna jestem.

��Kocham ci�, Yen.

��Prosi�am, bez ostentacji��� urwa�a, podrzuci�a g�ow�, odgarn�a z policzka czarne loki, szeroko otworzy�a fio�kowe oczy. - Geralt! Wyzna�e� mi to po raz pierwszy!

��Niemo�liwe, Dworujesz sobie ze mnie.

��Nie, nie dworuj�. Dawniej tylko my�la�e�, dzi� powiedzia�e�.

��To a� taka r�nica?

��Ogromna.

��Yen�

��Nie m�w z pe�nymi ustami. Ja te� ci� kocham. A nie m�wi�am? Bogowie, udusisz si�! Podnie� r�ce, uderz� ci� w plecy. Oddychaj g��boko.

��Yen�

��Oddychaj, oddychaj, zaraz ci przejdzie.

��Yen!

��Tak. Szczero�� za szczero��.

��Dobrze si� czujesz?

��Czeka�am � wycisn�a cytryn� na �ososia. - Nie wypada�o mi przecie� reagowa� na wyznania czynione w my�lach. Doczeka�am si� s��w, mog�am odpowiedzie�, odpowiedzia�am. Czuj� si� �wietnie.

��Co si� sta�o?

��Opowiem ci p�niej. Jedz. Ten �oso� jest wyborny, kln� si� na Moc, doprawdy wyborny.

��Czy mog� ci� poca�owa�? Teraz, tu, przy wszystkich?

��Nie.

��Yennefer!�� przechodz�ca obok ciemnow�osa czarodziejka wyzwoli�a rami� spod �okcia towarzysz�cego jej m�czyzny, zbli�y�a si�. - Wi�c jednak przyjecha�a�? Och, to cudownie! Nie widzia�am ci� od wiek�w!

��Sabrina!�� Yennefer uradowa�a si� tak szczerze, �e ka�dy, wyj�wszy Geralta, m�g�by da� si� zwie��. - Kochana! Tak si� ciesz�!

Czarodziejki obj�y si� ostro�nie i poca�owa�y sobie wzajem powietrze obok uszu i brylantowo-onyksowych kolczyk�w. Kolczyki obu czarodziejek, przypominaj�ce miniaturowe ki�cie winogron, by�y identyczne � w powietrzu natychmiast zapachnia�o w�ciek�� wrogo�ci�.

��Geralt, pozw�l, to moja szkolna przyjaci�ka, Sabrina Glevissig z Ard Carraigh.

Wied�min sk�oni� si�, uca�owa� podan� wysoko d�o�. Zd��y� ju� zorientowa� si�, �e wszystkie czarodziejki oczekiwa�y przy powitaniach ca�owania w r�k�, gestu, kt�ry r�wna� je co najmniej z ksi�nymi. Sabrina Glevissig unios�a g�ow�, jej kolczyki zadr�a�y i zadzwoni�y. Cichutko, lecz demonstracyjnie i bezczelnie.

��Bardzo pragn�am ci� pozna�, Geralt � powiedzia�a z u�miechem. Jak wszystkie czarodziejki, nie uznawa�a �pan�w", �waszmo�ci�w" ani innych obowi�zuj�cych w�r�d szlachty form. - Ciesz� si�, ogromnie si� ciesz�. Nareszcie przesta�a� ukrywa� go przed nami, Yenna. Szczerze m�wi�c, dziwi� si�, �e tak d�ugo zwleka�a�. Absolutnie nie ma si� czego wstydzi�.

��Te� tak my�l� � odrzek�a swobodnie Yennefer, lekko mru��c oczy i demonstracyjnie odrzucaj�c w�osy z w�asnego kolczyka. - Pi�kna bluzka, Sabrina. Wr�cz zachwycaj�ca. Prawda, Geralt?

Wied�min kiwn�� g�ow�, prze�kn�� �lin�. Bluzka Sabriny Glevissig, uszyta z czarnego szyfonu, ods�ania�a absolutnie wszystko, co by�o do ods�oni�cia, a troch� by�o. Karminowa sp�dnica, �ci�gni�ta srebrnym pasem z wielk� klamr� w kszta�cie r�y, by�a bokiem rozci�ta zgodnie z najnowsz� mod�. Moda nakazywa�a jednak nosi� sp�dnice rozci�te do po�owy uda, a Sabrina nosi�a rozci�t� do po�owy biodra. Bardzo �adnego biodra.

��Co nowego w Kaedwen?�� spyta�a Yennefer, udaj�c, �e nie widzi, na co patrzy Geralt. - Tw�j kr�l Henselt nadal traci si�y i �rodki na �ciganie Wiewi�rek po lasach? Nadal my�li o karnej ekspedycji przeciw elfom z Dol Blathanna?

��Dajmy pok�j polityce � u�miechn�a si� Sabrina. Odrobin� za d�ugi nos i drapie�ne oczy upodobnia�y j� do klasycznego wizerunku wied�my. - Jutro, na naradzie, napolitykujemy si� po dziurki w nosie. I nas�uchamy si� r�nych� mora��w. O potrzebie pokojowej koegzystencji� O przyja�ni� O konieczno�ci zaj�cia solidarnej pozycji wobec plan�w i zamiar�w naszych kr�l�w� Czego jeszcze si� nas�uchamy, Yennefer? Co jeszcze szykuj� dla nas na jutro Kapitu�a i Vilgefortz?

��Dajmy pok�j polityce.

Sabrina Glevissig za�mia�a, si� srebrnie przy wt�rze cichego brz�ku kolczyk�w.

��S�usznie. Zaczekajmy do jutra. Jutro� Jutro wszystko si� wyja�ni. Ach, ta polityka, te nie ko�cz�ce si� narady� Jak�e one fatalnie odbijaj� si� na cerze. Na szcz�cie mam doskona�y krem, wierz mi, kochana, zmarszczki znikaj� jak sen jaki z�oty� Da� ci receptur�?

��Dzi�kuj�, kochana, ale nie potrzebuj�. Naprawd�.

��Ach, wiem. W szkole zawsze zazdro�ci�am ci cery. Bogowie, ile� to lat?

Yennefer uda�a, �e odk�ania si� komu� z przechodz�cych. Sabrina za� u�miechn�a si� do wied�mina i rozkosznie wypi�a to, czego nie kry� czarny szyfon. Geralt ponownie prze�kn�� �lin�, staraj�c si� nie patrze� zbyt nachalnie na jej r�owe sutki, a� nadto widoczne pod przejrzyst� tkanin�. Spojrza� p�ochliwie na Yennefer. Czarodziejka u�miecha�a si�, ale zna� j� zbyt dobrze. By�a w�ciek�a.

��Och, wybacz � powiedzia�a nagle. - Widz� tam Filipp�, musz� z ni� koniecznie porozmawia�. Pozw�l, Geralt. Pa, Sabrina.

��Pa, Yenna � Sabrina Glevissig spojrza�a wied�minowi w oczy. - Jeszcze raz gratuluj� ci� gustu.

��Dzi�kuj� � g�os Yennefer by� podejrzanie zimny. -Dzi�kuj�, moja droga.

Filippa Eilhart by�a w towarzystwie Dijkstry. Geralt, kt�ry mia� niegdy� przelotny kontakt z reda�skim szpiegiem, w zasadzie powinien by� si� ucieszy� � wreszcie trafi� na kogo� znajomego, kto jak i on nie nale�a� do konfraterni. Ale nie cieszy� si�.

��Ciesz� si�, �e ci� widz�, Yenna � Filippa uca�owa�a powietrze obok kolczyka Yennefer. - Witaj, Geralt. Oboje znacie hrabiego Dijkstr�, prawda?

��Kt� go nie zna � Yennefer sk�oni�a g�ow� i poda�a Dijkstrze r�k�, kt�r�, szpieg uca�owa� z rewerencj�. - Rada jestem znowu was widzie�, hrabio.

��To dla mnie rado�� � zapewni� szef tajnych s�u�b kr�la Vizimira � znowu ci� widzie�, Yennefer. Zw�aszcza w tak mi�ym towarzystwie. Panie Geralt, moje najg��bsze uszanowanie�

Geralt, powstrzymuj�c si� od zapewniania, �e jego uszanowanie jest jeszcze g��bsze, u�cisn�� podan� d�o� � a raczej spr�bowa� to uczyni�, bo jej rozmiary przekracza�y normy i czyni�y u�ci�ni�cie praktycznie niemo�liwym.

Olbrzymi szpieg ustrojony by� w jasnobe�owy dublet, do�� nieformalnie rozpi�ty. Wida� by�o, �e czuje si� w nim swobodnie.

��Zauwa�y�am � powiedzia�a Filippa � �e rozmawiali�cie z Sabrin�?

��Rozmawiali�my � fukn�a Yennefer. - Widzia�a�, co ona ma na sobie? Trzeba nie mie� ani gustu, ani wstydu, �eby� Ona, cholera jasna, jest starsza ode mnie o� Mniejsza z tym. �eby jeszcze mia�a co pokazywa�! Wstr�tna ma�pa!

��Pr�bowa�a was wypytywa�? Wszyscy wiedz�, �e ona szpieguje dla Henselta z Kaedwen.

��Doprawdy?�� Yennefer uda�a zdumienie, co s�usznie zosta�o uznane za przedni �art.

��A pan, panie hrabio, dobrze si� bawi na naszej uroczysto�ci?�� spyta�a Yennefer, gdy ju� Filippa i Dijkstra przestali si� �mia�.

��Niezwykle dobrze � szpieg kr�la Vizimira uk�oni� si� dwornie.

��Je�li zwa�ymy � u�miechn�a si� Filippa � �e hrabia jest tu s�u�bowo, takie zapewnienie jest dla nas nies�ychanie komplementuj�ce. I jak ka�dy podobny komplement, ma�o szczere. Jeszcze przed chwil� wyznawa� mi, �e wola�by mi�y, swojski p�mrok, smrodek pochodni i przypalanego na ro�nach mi�siwa. Brak mu te� tradycyjnego, zalanego sosem i piwem sto�u, w kt�ry m�g�by wali� kuflem w rytm plugawych, pijackich piosenek, a pod kt�ry nad ranem m�g�by osun�� si� z wdzi�kiem, by zasn�� w�r�d chart�w ogryzaj�cych ko�ci. A na moje argumenty, wykazuj�ce wy�szo�� naszego sposobu ucztowania, pozosta�, wyobra�cie to sobie, g�uchy.

��Doprawdy?�� wied�min spojrza� na szpiega �askawiej. - A jakie to by�y argumenty, je�li mo�na wiedzie�?

Tym razem jego pytanie zosta�o najwyra�niej potraktowane jako przedni �art, bo obie czarodziejki za�mia�y si� jednocze�nie.

��Ach, m�czy�ni � powiedzia�a Filippa. - Niczego nie rozumiecie. Czy w p�mroku i dymie, siedz�c za sto�em, mo�na imponowa� sukni� i figur�?

Geralt, nie znajduj�c s��w, sk�oni� si� tylko. Yennefer delikatnie �cisn�a mu rami�.

��Ach � powiedzia�a. - Widz� tam Triss Merigold. Musz� z ni� koniecznie zamieni� kilka s��w� Wybaczcie, �e was teraz opu�cimy. Na razie, Filippa. Z pewno�ci� znajdziemy jeszcze dzi� sposobno�� do pogaw�dki. Czy� nie tak, hrabio?

��Niew�tpliwie � Dijkstra u�miechn�� si� i uk�oni� g��boko. - Jestem do us�ug, Yennefer. Na ka�de skinienie.

Podeszli do Triss, mieni�cej si� kilkoma odcieniami b��kitu i seledynu. Triss na ich widok przerwa�a rozmow� z dwoma czarodziejami, za�mia�a si� rado�nie, obj�a Yennefer, rytua� ca�owania powietrza przy uszach powt�rzy� si�. Geralt uj�� podan� mu d�o�, ale zdecydowa� si� post�pi� wbrew ceremonia�owi � obj�� kasztanowow�os� czarodziejk� i poca�owa� w mi�kki, mechaty jak brzoskwinia policzek. Triss zarumieni�a si� lekko.

Czarodzieje przedstawili si�. Jednym by� Drithelm z Pont Vanis, drugim jego brat Detmold. Obaj byli w s�u�bie kr�la Esterada z Koviru. Obaj okazali si� ma�om�wni, obaj odeszli przy pierwszej nadarzaj�cej si� okazji.

��Rozmawiali�cie z Filippa i Dijkstra z Tretogoru � zauwa�y�a Triss, bawi�c si� zawieszonym na szyi, oprawnym w srebro i brylanty serduszkiem z lapis lazuli. -Wiecie, oczywi�cie, kim jest Dijkstra?

��Wiemy � powiedzia�a Yennefer. - Rozmawia� z tob�? Pr�bowa� wypytywa�?

��Pr�bowa� � czarodziejka u�miechn�a si� znacz�co i zachichota�a. - Do�� ostro�nie. Ale Filippa przeszkadza�a mu, jak mog�a. A my�la�am, �e s� w lepszej komitywie.

��S� w �wietnej komitywie � ostrzeg�a powa�nie Yennefer. - Uwa�aj, Triss. Nie pi�nij mu s�owa o� Wiesz, o kim.

��Wiem. B�d� uwa�a�a. A przy okazji��� Triss zni�y�a g�os. - Co u niej s�ycha�? Czy b�d� mog�a j� zobaczy�?

��Je�li zdecydujesz si� wreszcie prowadzi� �wiczenia w Aretuzie � u�miechn�a si� Yennefer � mo�esz widywa� j� bardzo cz�sto.

��Ach � Triss szerzej otworzy�a oczy. - Rozumiem. Czy Ciri�

��Ciszej, Triss. Porozmawiamy o tym p�niej. Jutro. Po naradzie.

��Jutro?�� u�miechn�a si� dziwnie Triss. Yennefer zmarszczy�a brwi, ale nim zd��y�a zada� pytanie, na sali zapanowa�o nagle lekkie poruszenie.

��Ju� s� � odchrz�kn�a Triss. - Przyszli nareszcie.

��Tak � potwierdzi�a Yennefer, odrywaj�c wzrok od oczu przyjaci�ki. - Ju� s�. Geralt, nareszcie jest okazja, by� pozna� cz�onk�w Kapitu�y i Najwy�szej Rady. Je�li trafi si� sposobno��, przedstawi� ci�, ale nie zaszkodzi, by� wcze�niej wiedzia�, kto jest kim.

Zgromadzeni czarodzieje rozst�pili si�, k�aniaj�c z szacunkiem wkraczaj�cym na sal� osobisto�ciom. Jako pierwszy pod��a� niem�ody, ale krzepki m�czyzna w niezwykle skromnym we�nianym stroju. U jego boku kroczy�a wysoka kobieta o ostrych rysach i ciemnych, g�adko uczesanych w�osach.

��To Gerhart z Aelle, znany jako Hen Gedymdeith, najstarszy z �yj�cych czarodziej�w � poinformowa�a p�g�osem Yennefer. - Kobieta id�ca obok niego to Tissaia de Vries. Jest tylko niewiele m�odsza od Hena, ale nie kr�puje si� u�ywa� eliksir�w.

Za par� sz�a atrakcyjna kobieta o bardzo d�ugich, ciemnoz�otych w�osach, szeleszcz�c zdobion� koronkami sukni� w kolorze rezedy.

��Francesca Findabair, nazywana Enid an Gleanna, Stokrotk� z Dolin. Nie wytrzeszczaj oczu, wied�minie. Powszechnie uwa�a si� j� za najpi�kniejsz� kobiet� �wiata.

��Jest cz�onkiem Kapitu�y?�� zdziwi� si� szeptem. -Wygl�da na bardzo m�od�. Te� eliksiry magiczne?

��Nie w jej przypadku. Francesca jest elfk� czystej krwi. Zwr�� uwag� na m�czyzn�, kt�ry jej towarzyszy. To Vilgefortz z Roggeveen. Ten rzeczywi�cie jest m�ody. Ale nieprawdopodobnie utalentowany.

Okre�lenie �m�ody", jak wiedzia� Geralt, obejmowa�o w�r�d czarodziej�w wiek do stu lat w��cznie. Vilgefortz wygl�da� na trzydzie�ci pi��. By� wysoki i dobrze zbudowany, nosi� kr�tki wams na rycersk� mod��, ale oczywi�cie bez herbu. By� te� diablo przystojny. Rzuca�o si� to w oczy nawet wobec faktu, �e u jego boku p�yn�a zwiewnie Francesca Findabair o ogromnych, sarnich oczach i urodzie wr�cz zapieraj�cej dech.

��Ten niski m�czyzna, kt�ry idzie obok Vilgefortza, to Artaud Terranova � wyja�ni�a Triss Merigold. - Ca�a pi�tka stanowi Kapitu��

��A ta dziewczyna o dziwnej twarzy, kt�ra idzie za Vilgefortzem?

��To jego asystentka, Lydia van Bredevoort � powiedzia�a ch�odno Yennefer. - Osoba bez znaczenia, ale wpatrywanie si� w jej twarz jest wielkim nietaktem. Zwr�� raczej uwag� na tych trzech, kt�rzy id� z ty�u, to s� cz�onkowie Rady. Fercart z Cidaris, Radcliffe z Oxenfurtu i Carduin z Lan Exeter.

��To ca�a Rada? Pe�ny sk�ad? My�la�em, �e jest ich wi�cej.

��Kapitu�a liczy pi�� os�b, w Radzie jest dalszych pi��. Filippa Eilhart te� jest w Radzie.

��Nadal nie zgadza mi si� rachunek � pokr�ci� g�ow�, a Triss zachichota�a.

��Nie powiedzia�a� mu? Naprawd� nic nie wiesz, Geralt?

��O czym niby?

��Przecie� Yennefer te� zasiada w Radzie. Od czasu bitwy pod Sodden. Nie pochwali�a� mu si� jeszcze, moja droga?

��Nie, moja droga � czarodziejka spojrza�a przyjaci�ce prosto w oczy. - Po pierwsze, nie lubi� si� chwali�. Po drugie, nie by�o na to czasu. Nie widzia�am Geralta od bardzo dawna, mamy sporo zaleg�o�ci. Uzbiera�a si� tego d�uga lista. Za�atwiamy sprawy wed�ug tej listy.

��To oczywiste � rzek�a niepewnie Triss. - Hmm� Po tak d�ugim czasie� Rozumiem. Jest o czym rozmawia�

��Rozmowy � u�miechn�a si� dwuznacznie Yennefer, darz�c wied�mina kolejnym pow��czystym spojrzeniem � s� na ko�cu listy. Na samym ko�cu, Triss.

Kasztanowow�osa czarodziejka zmiesza�a si� wyra�nie, zaczerwieni�a lekko.

��Rozumiem � powt�rzy�a, w zak�opotaniu bawi�c si� serduszkiem z lapis lazuli.

��Bardzo mnie cieszy, �e rozumiesz. Geralt, przynie� nam wina. Nie, nie od tego pazia. Od tamtego, dalszego.

Us�ucha�, bezb��dnie wyczuwaj�c rozkaz w jej g�osie. Bior�c puchary z niesionej przez pazia tacy, obserwowa� dyskretnie obie czarodziejki. Yennefer m�wi�a szybko i cicho, Triss Merigold s�ucha�a z opuszczon� g�ow�. Gdy wr�ci�, Triss ju� nie by�o. Yennefer nie wykaza�a �adnego zainteresowania przyniesionym winem, odstawi� wi�c oba niepotrzebne puchary na st�.

��Nie przesadzi�a� aby?�� spyta� ch�odno. Oczy Yennefer zap�on�y fioletem.

��Nie pr�buj robi� ze mnie idiotki. S�dzi�e�, �e nie wiem o niej i o tobie?

��Je�eli o to chodzi�

��W�a�nie o to � uci�a. - Nie r�b g�upich min i powstrzymaj si� od komentarzy. A nade wszystko nie pr�buj k�ama�. Znam Triss d�u�ej ni� ciebie, lubimy si�, rozumiemy �wietnie i zawsze b�dziemy rozumie�, niezale�nie od r�nych drobnych� incydent�w. A teraz wyda�o mi si�, �e ma troch� w�tpliwo�ci. Rozwia�am je wi�c i to wszystko. Nie wracajmy do tego.

Nie zamierza�. Yennefer odgarn�a loki z policzka.

��Zostawiam ci� teraz na chwil�, musz� porozmawia� z Tissai� i Francesk�. Zjedz jeszcze co�, bo w brzuchu ci kruczy. I b�d� czujny. Kilka os�b z pewno�ci� ci� zaczepi. Nie daj si� zje�� w kaszy i nie zepsuj mi reputacji.

��B�d� spokojna.

��Geralt?

��S�ucham.

��Niedawno wyrazi�e� pragnienie poca�owania mnie, tu, przy wszystkich. To nadal aktualne?

��Nadal.

��Postaraj si� nie rozmaza� mi pomadki.

Zerkn�� na zgromadzonych k�tem oka. Obserwowali poca�unek, ale nienatr�tnie. Filippa Eilhart, stoj�ca nie opodal z grup� m�odych czarodziej�w, mrugn�a do niego i uda�a, �e bije brawo.

Yennefer oderwa�a usta od jego ust, westchn�a g��boko.

��Ma�a rzecz, a cieszy � mrukn�a. - No, id�. Wkr�tce wr�c�. A p�niej, po bankiecie� Hmmm�

��S�ucham?

��Nie jedz niczego z czosnkiem, prosz�.

Gdy odesz�a, wied�min porzuci� konwenanse, rozpi�� dublet, wypi� oba puchary i na serio spr�bowa� zaj�� si� jedzeniem. Nic z tego nie wysz�o.

��Geralt.

��Panie hrabio.

��Nie tytu�uj mnie � skrzywi� si� Dijkstra. - Nie jestem �adnym hrabi�. Vizimir nakaza� mi si� tak przedstawia�, by nie dra�ni� dworak�w i magik�w moim chamskim rodowodem. No, jak ci idzie imponowanie sukni� i figur�? I udawanie, �e dobrze si� bawisz?

��Nie musz� udawa�. Nie jestem tu s�u�bowo.

��To ciekawe � u�miechn�� si� szpieg. - Ale to potwierdza og�ln� opini�, zgodnie z kt�r� jeste� niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Bo wszyscy inni s� tu s�u�bowo.

��Tego si� w�a�nie obawia�em � Geralt te� uzna� za celowe si� u�miechn��. - Czu�em, �e b�d� tu jedyny w moim rodzaju. Tb znaczy nie na miejscu.

Szpieg zlustrowa� okoliczne p�miski, z jednego podni�s� i schrupa� du�y zielony str�k nie znanej Geraltowi ro�liny.

��Przy okazji � powiedzia� � dzi�kuj� ci za braci Michelet�w. Sporo ludzi w Redanii odetchn�o z ulg�, gdy zar�ba�e� wszystkich czterech w oxenfurckim porcie. T�go si� u�mia�em, gdy wezwany do �ledztwa medyk z uniwersytetu, obejrzawszy rany, twierdzi�, �e kto� u�ywa� kosy osadzonej na sztorc.

Geralt nie skomentowa�. Dijkstra w�o�y� do ust drugi str�k.

��Szkoda � ci�gn��, �uj�c � �e po ich ukatrupieniu nie zg�osi�e� si� do burmistrza. By�a nagroda za �ywych lub martwych. Niema�a.

��Za du�o k�opot�w z zeznaniem podatkowym � wied�min r�wnie� zdecydowa� si� na zielony str�k, kt�ry jednak smakowa� jak namydlony seler. - Poza tym musia�em wtedy pilnie wyjecha�, bo� Ale ja ci� chyba nudz�, Dijkstra, przecie� ty i tak wszystko wiesz.

��Gdzie�by tam � u�miechn�� si� szpieg. - Wszystkiego nie wiem. Bo i sk�dby?

��Z relacji Filippy Eilhart, �eby daleko nie szuka�.

��Relacje, opowie�ci, plotki. Ja musz� ich wys�uchiwa�, taki mam zaw�d. Ale m�j zaw�d zmusza mnie jednocze�nie do przesiewania ich przez bardzo g�ste sito. Ostatnio, wystaw sobie, dosz�y mnie s�uchy, �e kto� zar�ba� os�awionego Profesora i jego dw�ch kamrat�w. Zdarzy�o si� to pod zajazdem w Anchor. Ten, kto tego dokona�, te� zbyt si� spieszy�, by odebra� nagrod�.

Geralt wzruszy� ramionami.

��Plotki. Przesiej je przez g�ste sito, zobaczysz, co zostanie.

��Nie musz�. Wiem, co zostanie. Najcz�ciej tym czym� jest pr�ba celowej dezinformacji. Aha, je�li ju� jeste�my przy dezinformacji, jak si� miewa ma�a Cirilla, biedna, chorowita dziewczynka, tak podatna na dyfteryt? Zdrowa aby?

��Poniechaj, Dijkstra � odrzek� zimno wied�min, patrz�c prosto w oczy szpiega. - Wiem, �e jeste� tu s�u�bowo, ale nie popadaj w nadgorliwo��.

Szpieg zarechota�. Dwie przechodz�ce obok czarodziejki spojrza�y na nich ze zdziwieniem. I zaciekawieniem.

��Kr�l Vizimir � powiedzia� Dijkstra, sko�czywszy rechota� � p�aci mi ekstra premi� od ka�dej rozszyfrowanej tajemnicy. Nadgorliwo�� zapewnia mi godziwy byt. U�miejesz si�, ale ja mam �on� i dzieci.

��Nie widz� w tym nic �miesznego. Pracuj wi�c na byt �ony i dzieci, ale nie moim kosztem, je�li mog� prosi�. Na tej sali, jak mi si� zdaje, nie brakuje tajemnic i zagadek.

��Wr�cz przeciwnie. Ca�a Aretuza to jedna wielka zagadka. Zauwa�y�e� to zapewne? Co� tu wisi w powietrzu, Geralt. Dla wyja�nienia dodam, �e nie chodzi o kandelabry.

��Nie rozumiem.

��W to wierz�. Bo i ja nie rozumiem. A bardzo chcia�bym zrozumie�. A ty nie chcia�by�? Ach, przepraszam. Przecie� ty i tak zapewne wszystko wiesz. Z relacji uroczej Yennefer z Yengerbergu, �eby daleko nie szuka�. Pomy�le� tylko, �e by�y czasy, kiedy i mnie zdarza�o si� dowiedzie� tego czy owego od uroczej Yennefer. Ach, gdzie� s� niedgysiejsze �niegi?

��Doprawdy nie wiem; o co ci chodzi, Dijkstra. M�g�by� precyzyjniej wyra�a� my�li? Spr�buj. Pod warunkiem, �e to nie b�dzie s�u�bowo. Wybacz, ale nie zamierzam pracowa� na twoje ekstra premie.

��S�dzisz, �e pr�buj� ci� niecnie podej��? - skrzywi� si� szpieg. - Wyci�gn�� podst�pem informacje? Krzywdzisz mnie, Geralt. Mnie po prostu ciekawi, czy obserwujesz na tej sali te same prawid�owo�ci, kt�re mnie rzucaj� si� w oczy.

��A c� takiego ci si� rzuca?

��Nie dziwi ci� pe�na absencja koronowanych g��w, jak� bez trudu mo�na zaobserwowa� na tym zje�dzie?

��Ani troch� nie dziwi � Geraltowi wreszcie uda�o si� nadzia� marynowan� oliwk� na wyka�aczk�. - Kr�lowie wol� zapewne tradycyjne uczty, przy stole, pod kt�ry nad ranem mo�na si� wdzi�cznie osun��. Ponadto�

��Co ponadto?�� Dijkstra w�o�y� do ust cztery oliwki, kt�re bez �enady wyci�gn�� z patery palcami.

��Ponadto � wied�min spojrza� na w�druj�cy po sali t�umek � kr�lom nie chcia�o si� fatygowa�. Przys�ali w zast�pstwie armi� szpieg�w. Tych z konfraterni i tych spoza niej. Pewnie po to, by wyszpiegowali, co tu wisi w powietrzu.

Dijkstra wyplu� na st� pestki oliwek, zdj�� ze srebrnej podstaweczki d�ugi widelec i zacz�� nim grzeba� w g��bokiej kryszta�owej salaterce.

��A Vilgefortz � powiedzia�, nie przerywaj�c grzebania � zadba� o to, by �adnego szpiega tu nie zabrak�o. Ma wszystkich kr�lewskich szpieg�w w jednym garnku. Po co Vilgefortzowi wszyscy kr�lewscy szpiedzy w jednym garnku, wied�minie?

��Nie mam poj�cia. I ma�o mnie to obchodzi. M�wi�em, jestem tu prywatnie. Jestem, jakby to rzec, poza garnkiem.

Szpieg kr�la Vizimira wy�owi� z salaterki ma�� o�miornic� i przyjrza� si� jej ze wstr�tem.

��Oni to jedz� � pokiwa� g�ow� z udanym wsp�czuciem, po czym odwr�ci� si� do Geralta.

��Pos�uchaj mnie uwa�nie, wied�minie � powiedzia� cicho. - Twoje przekonanie o prywatno�ci, ta twoja pewno��, �e nic ci� nie obchodzi i nic nie mo�e obchodzi� Bulwersuje mnie to i sk�ania do hazardu. Masz troch� �y�ki do hazardu?

��Ja�niej, prosz�.

��Proponuj� ci zak�ad � Dijkstra uni�s� widelec z nabitym na� g�owonogiem. - Twierdz�, �e w ci�gu najbli�szej godziny Vilgefortz poprosi ci� o d�u�sz� rozmow�. Twierdz�, �e podczas tej rozmowy udowodni ci, �e nie jeste� osob� prywatn� i �e jeste� w jego garnku. Je�eli si� myl�, zjem to g�wno na twoich oczach, z mackami i ze wszystkim. Trzymasz zak�ad?

��Co b�d� musia� zje��, je�li przegram?

��Nic � Dijkstra rozejrza� si� szybko. - Je�eli przegrasz, zrelacjonujesz mi tre�� twej rozmowy z Vilgefortzem.

Wied�min milcza� przez chwil�, patrz�c na szpiega spokojnie.

- �egnam, hrabio � powiedzia� wreszcie. - Dzi�kuj� za pogaw�dk�. By�a pouczaj�ca. Dijkstra �achn�� si� lekko.

��A� tak�

��A� tak � przerwa� Geralt. - �egnam.

Szpieg wzruszy� ramionami, wrzuci� o�miornic� do salaterki razem z widelcem, odwr�ci� si� i odszed�. Geralt nie patrzy� za nim. Przesun�� si� wolno do drugiego sto�u, wiedziony ch�ci� dobrania si� do ogromnych bia�or�owych krewetek, pi�trz�cych si� na srebrnej paterze w�r�d listk�w sa�aty i �wiartek limony. Mia� na nie apetyt, ale wci�� czuj�c na sobie ciekawe spojrzenia, chcia� po�re� skorupiaki w spos�b dystyngowany, z zachowaniem formy. Zbli�a� si� ostentacyjnie powoli, pow�ci�gliwie i z godno�ci� skubi�c zak�ski z innych p�misk�w.

Przy s�siednim stole sta�a Sabrina Glevissig, pogr��ona w rozmowie z nie znan� mu p�omiennorud� czarodziejk�. Ruda mia�a na sobie bia�� sp�dnic� i bluzeczk� z bia�ej �or�ety. Bluzeczka, podobnie jak ta Sabriny, by�a r�wnie� absolutnie przejrzysta, ale mia�a kilka strategicznie rozmieszczonych aplikacji i haft�w. Aplikacje, jak zauwa�y� Geralt, mia�y interesuj�c� w�a�ciwo��: zakrywa�y i ods�ania�y naprzemiennie.

Czarodziejki rozmawia�y, opychaj�c si� plasterkami langusty w majonezie. M�wi�y cicho i w Starszej Mowie. Cho� nie patrzy�y w jego stron�, rozmawia�y ewidentnie o nim. Niedyskretnie wyt�y� sw�j wyczulony wied�mi�ski s�uch, udaj�c, �e interesuj� go wy��cznie krewetki.

���z Yennefer?�� upewni�a si� rudow�osa, bawi�c si� naszyjnikiem z pere�, okr�conym wok� szyi tak, �e wygl�da� jak obro�a. - M�wisz serio, Sabrina?

��Absolutnie � odrzek�a Sabrina Glevissig. - Nie uwierzysz, to ju� trwa kilka lat. �e te� on wytrzymuje z t� wredn� gadzin�, dziwi� si� zaiste.

��Czemu tu si� dziwi�? Rzuci�a na niego urok, trzyma go pod szarmem. Ma�o razy sama tak robi�am?

��To przecie� wied�min. Oni si� nie daj� zauroczy�. Nie na tak d�ugo, w ka�dym razie.

��A zatem to mi�o�� � westchn�a rudow�osa. - A mi�o�� jest �lepa.

��On jest �lepy � wykrzywi�a si� Sabrina. - Czy uwierzysz, Marti, �e ona o�mieli�a si� przedstawi� mu mnie jako szkoln� przyjaci�k�? Bloede pest, jest ode mnie starsza o� Mniejsza z tym. M�wi� ci, jest o tego wied�mina zazdrosna jak cholera. Ma�a Merigold tylko u�miechn�a si� do niego, a ta j�dza obruga�a j� nie przebieraj�c w s�owach i przep�dzi�a. A w tej chwili� Sp�jrz tylko. Stoi tam, rozmawia z Francesk�, a z wied�mina nie spuszcza oka.

��Boi si� � zachichota�a ruda � �e go jej sprz�tniemy, cho�by tylko na dzisiejsz� noc. Co ty na to, Sabrina? Spr�bujemy? Ch�op jest atrakcyjny, nie to, co te nasze zarozumia�e wymoczki z ich kompleksami i pretensjami�

��M�w ciszej, Marti � sykn�a Sabrina. - Nie patrz na niego i nie szczerz z�b�w. Yennefer nas obserwuje. I trzymaj styl. Chcesz go uwie��? Tb w z�ym gu�cie.

��Hmm, masz racj� � przyzna�a po namy�le Marti. - A gdyby tak nagle podszed� i sam zaproponowa�?

��Wtedy � Sabrina Glevissig rzuci�a na wied�mina drapie�nym czarnym okiem � da�abym mu bez namys�u, cho�by i na kamieniu.

��A ja � zachichota�a Marti � nawet na je�u.

Wied�min, wpatrzony w obrus, zas�oni� g�upi� min� krewetk� i li�ciem sa�aty, nies�ychanie rad z faktu, �e mutacja naczy� krwiono�nych uniemo�liwia mu rumienienie si�.

��Wied�min Geralt?

Prze�kn�� krewetk�, odwr�ci� si�. Czarodziej o znajomych rysach u�miechn�� si� nieznacznie, dotykaj�c haftowanych wy�og�w fioletowego dubletu.

��Dorregaray z Vole. Znamy si� przecie�. Spotkali�my si�

��Pami�tam. Przepraszam, nie pozna�em w pierwszej chwili. Rad jestem�

Czarodziej u�miechn�� si� nieco znaczniej, zdejmuj�c dwa kielichy z niesionej przez pazika tacy.

��Obserwuj� ci� od jakiego� czasu � powiedzia�, wr�czaj�c jeden z kielich�w Geraltowi. - Wszystkim, kt�rym Yennefer ci� przedstawia�a, oznajmia�e�, �e� rad. Ob�uda czy brak krytycyzmu?

��Grzeczno��.

��Wobec nich?�� Dorregaray szerokim gestem wskaza� biesiadnik�w. - Wierz mi, nie warto si� wysila�. Tb pyszna, zawistna i zak�amana banda, twojej grzeczno�ci nie doceni�, wr�cz wezm� za sarkazm. Z nimi, wied�minie, trzeba na ich w�asn� mod��, obcesowo, arogancko, nieuprzejmie, w�wczas przynajmniej im zaimponujesz. Napijesz si� ze mn� wina?

��Cienkusza, kt�ry tu serwuj�? - u�miechn�� si� mile Geralt. - Z najwy�szym obrzydzeniem. No, ale je�li tobie smakuje� Zmusz� si�.

Sabrina i Marti, strzyg�ce uszami zza swego sto�u, parskn�y g�o�no. Dorregaray zmierzy� obie wzrokiem pe�nym pogardy, odwr�ci� si�, stukn�� pucharem o kielich wied�mina, u�miechaj�c si�, ale tym razem szczerze.

��Punkt dla ciebie � przyzna� swobodnie. - Szybko si� uczysz. Do kata, gdzie�e� to nabra� takiego konceptu, wied�minie? Na go�ci�cach, po kt�rych wci�� w��czysz si� tropem wymieraj�cych stworze�? Twoje zdrowie. U�miejesz si�, ale jeste� jednym z nielicznych na tej sali, komu mam ch�� zaproponowa� taki toast.

��Doprawdy?�� Geralt �ykn�� wina, mlasn�� delikatnie, rozkoszuj�c si� smakiem. - Pomimo faktu, �e trudni� si� szlachtowaniem wymieraj�cych stworze�?

��Nie �ap mnie za s�owa � czarodziej przyja�nie klepn�� go w rami�. - Bankiet ledwie si� zacz��. Pewnie zaczepi ci� jeszcze kilka os�b, oszcz�dniej gospodaruj wi�c zjadliwymi ripostami. Co si� za� tyczy twego fachu� Ty, Geralt, przynajmniej masz na tyle godno�ci, by nie obwiesza� si� trofeami. A rozejrzyj si� dooko�a. No, �mia�o, konwenanse na bok, oni lubi�, jak si� na nich gapi�.

Wied�min pos�usznie wlepi� wzrok w biust Sabriny Glevissig.

��Sp�jrz � Dorregaray z�apa� go za r�kaw, wskaza� palcem przechodz�c� obok, powiewaj�c� tiulami czarodziejk�. - Trzewiczki ze sk�ry agamy rogatej. Zauwa�y�e�?

Kiwn�� g�ow�, nieszczerze, albowiem widzia� wy��cznie to, czego nie kry�a przejrzysta tiulowa bluzeczka.

��O, prosz�, skalna kobra � czarodziej bezb��dnie rozpoznawa� kolejne paraduj�ce po sali trzewiczki. Moda, kt�ra skr�ci�a suknie do pi�dzi powy�ej kostki, u�atwia�a mu zadanie. - A tam� Bia�y legvan. Salamandra. Wiwerna. Kajman okularowy. Bazyliszek� Wszystkie co do jednego gady zagro�one wymarciem. Do kata, czy nie mo�na nosi� obuwia z ciel�cej lub �wi�skiej sk�ry?

��Ty jak zwykle o sk�rach, Dorregaray?�� zagadn�a Filippa Eilhart, przystaj�c obok. - O garbarstwie i szewstwie? C� za trywialny i niesmaczny temat.

��Jednego niesmaczy to, drugiego tamto � wykrzywi� si� pogardliwie czarodziej. - Masz pi�kne aplikacje przy sukni, Filippa. Je�li si� nie myl�, to gronostaj diamentowy? Bardzo gustowny. Orientujesz si� zapewne, �e gatunek ten, z racji jego pi�knej okrywy w�osowej, wyt�piono ca�kowicie dwadzie�cia lat temu?

��Trzydzie�ci � poprawi�a Filippa, pakuj�c kolejno do ust ostatnie krewetki, te, kt�rych Geralt nie zd��y� zje��. - Wiem, wiem, gatunek niechybnie zmartwychwsta�by, gdybym kaza�a modystce obszy� sukni� wiechciami paku�. Rozwa�a�am to. Ale paku�y nie pasowa�y kolorem.

��Przejd�my do sto�u po tamtej stronie � zaproponowa� swobodnie wied�min. - Widzia�em tam spor� misk� czarnego kawioru. A poniewa� jesiotry �opatonose te� ju� niemal doszcz�tnie wygin�y, trzeba si� spieszy�.

��Kawior w twoim towarzystwie? Marzy�am o tym � Filippa zatrzepota�a rz�sami, wsun�a mu r�k� pod rami�, podniecaj�co zapachnia�a cynamonem i nardem. -Chod�my nie zwlekaj�c. Dotrzymasz nam kompanii, Dorregaray? Nie? No, to bywaj, baw si� dobrze.

Czarodziej prychn�� i odwr�ci� si�. Sabrina Glevissig i jej ruda kole�anka odprowadzi�y odchodz�cych spojrzeniami jadowitszymi ni� zagro�one wymarciem skalne kobry.

��Dorregaray � mrukn�a Filippa, bez skr�powania przyciskaj�c si� do boku Geralta � szpieguje dla kr�la Et-haina z Cidaris. Miej si� na baczno�ci. Te jego gady i sk�ry to wst�p, kt�rym poprzedza wypytywanie. A Sabrina Glevissig pilnie nadstawia�a uszu��� �bo szpieguje dla Henselta z Kaedwen � doko�czy�. - Wiem, wspomina�a�. A ta ruda, jej przyjaci�ka�

��Nie ruda, lecz farbowana. Czy ty nie masz oczu? To Marti Sodergren.

��Dla kogo ona szpieguje?

��Marti?�� Filippa za�mia�a si�, b�ysn�a z�bami spod ostro ukarminowanych warg. - Dla nikogo. Marti nie interesuje si� polityk�.

��Bulwersuj�ce. My�la�em, �e tu wszyscy szpieguj�.

��Wielu � czarodziejka zmru�y�a oczy. - Ale nie wszyscy. Nie Marti Sodergren. Marti jest uzdrowicielk�. I nimfomank�. Ach, do pioruna, sp�jrz! Wy�arli wszystek kawior! Do ostatniego ziarenka! Wylizali pater�! I co my teraz zrobimy?

��Teraz � Geralt u�miechn�� si� niewinnie � oznajmisz mi, �e co� tu wisi w powietrzu. Powiesz, �e musz� odrzuci� neutralno�� i dokona� wyboru. Zaproponujesz mi zak�ad. O tym, co w tym zak�adzie mo�e by� moj� nagrod�, nie �miem nawet marzy�. Ale wiem, co b�d� musia� zrobi�, gdy przegram.

Filippa Eilhart milcza�a d�ugo, nie spuszczaj�c wzroku.

��Mog�am si� domy�li� � powiedzia�a cicho. - Dijkstra nie zdzier�y�. Z�o�y� ci propozycj�. A uprzedza�am go, �e gardzisz szpiegami.

��Nie gardz� szpiegami. Gardz� szpiegowaniem. I gardz� pogard�. Nie proponuj mi �adnych zak�ad�w, Filippa. Owszem, ja te� czuj�, �e co� tu wisi w powietrzu. I niech sobie wisi na zdrowie. Mnie to nie dotyczy i nie obchodzi.

��Ju� mi to kiedy� powiedzia�e�. W Oxenfurcie.

��Ciesz� si�, �e nie zapomnia�a�. Okoliczno�ci, jak tusz�, pami�tasz r�wnie�?

��Precyzyjnie. Nie zdradzi�am ci w�wczas, komu s�u�y ten ca�y Rience, czy jak mu tam by�o. Pozwoli�am mu uciec. Ech, by�e� wtedy na mnie z�y�

��Delikatnie m�wi�c.

��Przyszed� czas, bym si� zrehabilitowa�a. Jutro dam ci tego Rience'a. Nie przerywaj, nie r�b min. Tb nie jest �aden zak�ad w stylu Dijkstry. To obietnica, a ja dotrzymuj� obietnic. Nie, �adnych pyta�, prosz�. Zaczekaj do jutra. Teraz za� skupmy si� na kawiorze i banalnych ploteczkach.

��Nie ma kawioru.

��Jedn� chwil�.

Rozejrza�a si� szybko, poruszy�a d�oni� i wymrucza�a zakl�cie. Srebrne naczynie w kszta�cie wygi�tej w skoku ryby natychmiast wype�ni�o si� ikr� zagro�onego wymarciem jesiotra �opatonosego. Wied�min u�miechn�� si�.

��Mo�na naje�� si� iluzj�?

��Nie. Ale snobistyczny smak mo�na ni� mile po�echta�. Skosztuj.

��Hmm� Rzeczywi�cie� Zdaje mi si� smaczniejszy ni� prawdziwy�

��I nie tuczy � rzek�a dumnie czarodziejka, skrapiaj�c sokiem z cytryny kolejn� kopiast� �y�eczk� kawioru. -Czy mog� ci� prosi� o kieliszek bia�ego wina?

��S�u��. Filippa?

��S�uchani ci�.

��Podobno konwenans zabrania rzucania tutaj zakl��. Czy zatem nie by�oby bezpieczniej zamiast iluzji kawioru wyczarowa� iluzj� samego smaku? Samo wra�enie? Przecie� potrafi�aby��

��Oczywi�cie, �e potrafi�abym � Filippa Eilhart spojrza�a na niego przez kryszta� kielicha. - Konstrukcja takiego zakl�cia jest prostsza od konstrukcji cepa. Ale maj�c tylko wra�enie smaku, straciliby�my przyjemno��, kt�rej dostarcza czynno��. Proces, towarzysz�ce mu rytualne ruchy, gesty� Towarzysz�ca temu procesowi rozmowa, kontakt oczu� Uciesz� ci� dowcipnym por�wnaniem, chcesz?

��S�ucham, ciesz�c si� z wyprzedzeniem.

��Wra�enie orgazmu te� umia�abym wyczarowa�.

Nim wied�min odzyska� mow�, podesz�a do nich niewysoka, szczup�a czarodziejka o d�ugich, prostych w�osach koloru s�omy. Pozna� j� od razu � by�a to ta w pantofelkach ze sk�ry rogatej agamy i bluzeczce z zielonego tiulu, nie kryj�cej nawet tak drobnego detalu jak ma�y pieprzyk nad lew� piersi�.

��Przepraszam � powiedzia�a � ale musz� przerwa� wam ten flircik. Filippa, Radcliffe i Detmold prosz� ci� o chwil� rozmowy. Pilnie.

��C�, je�li tak, id�. Pa, Geralt. Poflirtujemy p�niej!

��Aha!�� blondynka otaksowa�a go wzrokiem. - Geralt. Wied�min, na punkcie kt�rego oszala�a Yennefer? Obserwowa�am ci� i zachodzi�am w g�ow�, kim te� mo�esz by�. Strasznie mnie to m�czy�o!

��Znam ten rodzaj m�ki � odrzek�, u�miechaj�c si� grzecznie. - W�a�nie w tej chwili jej doznaj�.

��Przepraszam za gaf�. Jestem Keira Metz. O, kawior!

��Uwa�aj, to iluzja.

��Do diab�a, masz racj�! - czarodziejka pu�ci�a �y�k�, jakby by� to ogon czarnego skorpiona. - Kto by� tak bezczelny� Ty? Umiesz tworzy� iluzje czwartego stopnia? Ty?

��Ja � ze�ga�, nie przestaj�c si� u�miecha�. - Jestem mistrzem magii, udaj� wied�mina, by zachowa� incognito. Czy s�dzisz, �e Yennefer interesowa�aby si� zwyk�ym wied�minem?

Keira Metz spojrza�a mu prosto w oczy, skrzywi�a usta.

Na szyi nosi�a medalion w kszta�cie krzy�a ankh, srebrny, wysadzany cyrkoniami.

��Mo�e wina?�� zaproponowa�, by przerwa� niezr�czne milczenie. Obawia� si�, �e jego �art nie zosta� dobrze odebrany.

��Nie, dzi�kuj� kolego mistrzu � powiedzia�a lodowato Keira. - Nie pij�. Nie mog�. Dzi� w nocy zamierzam zaj�� w ci���.

��Z kim?�� spyta�a podchodz�c farbowana na rudo przyjaci�ka Sabriny Glevissig, odziana w przezroczyst� bluzeczk� z bia�ej �or�ety, ozdobion� przemy�lnie rozlokowanymi aplikacjami. - Z kim?�� powt�rzy�a, niewinnie strzepn�wszy d�ugimi rz�sami.

Keira odwr�ci�a si� i zmierzy�a j� wzrokiem od trzewiczk�w z bia�ego legwana po diademik z pere�.

��A co ci� to obchodzi?

��Nic. Ciekawo�� profesjonalna. Nie przedstawisz mnie twemu towarzyszowi, s�ynnemu Geraltowi z Rivii?

��Z niech�ci�. Ale wiem, �e nie dasz si� sp�awi�. Geralt, to jest Marti Sodergren, uzdrowicielka. Jej specjalno�� to afrodyzjaki.

��Czy musimy rozmawia� o interesach? O, zostawili�cie dla mnie troch� kawioru? Jak mi�o z waszej strony.

��Uwaga � powiedzieli ch�rem Keira i wied�min. - Tb iluzja.

��Faktycznie!�� Marti Sodergren pochyli�a si�, zmarszczy�a nosek, po czym wzi�a do r�ki kielich, spojrza�a na �lad karminowej pomadki. - No jasne, Filippa Eilhart. Kt� inny powa�y�by si� na podobn� bezczelno��. Wstr�tna �mija. Czy wiecie, �e ona szpieguje dla Vizimira z Redanii?

��I jest nimfomank�? - zaryzykowa� wied�min. Marti i Keira parskn�y jednocze�nie.

��Czy�by� na to liczy�, emabluj�c j� i pr�buj�c flirtu?�� spyta�a uzdrowicielka. - Je�eli tak, to wiedz, �e kto� ci� z�o�liwie nabra�. Filippa od jakiego� czasu przesta�a gustowa� w m�czyznach.

��A mo�e ty jeste� kobiet�? - Keira Metz wyd�a l�ni�ce wargi. - Mo�e tylko udajesz m�czyzn�, kolego mistrzu magii? By zachowa� incognito? Wiesz, Marti, wyzna� mi przed chwil�, �e lubi udawa�.

��Lubi i umie � u�miechn�a si� z�o�liwie Marti. - Prawda, Geralt? Nie tak dawno widzia�am, jak udajesz, �e masz kiepski s�uch i �e nie znasz Starszej Mowy.

��On ma mn�stwo wad � powiedzia�a zimno Yennefer, podchodz�c i w�adczo ujmuj�c wied�mina pod rami�. -On ma praktycznie wy��cznie wady. Tracicie czas, dziewczyny.

��Na to wygl�da � zgodzi�a si� Marti Sodergren, wci�� z�o�liwie u�miechni�ta. - �yczymy tedy mi�ej zabawy. Chod�, Keira, napijemy si� czego�� bezalkoholowego. Mo�e i ja zdecyduj� si� na co� dzi� w nocy?

��Uff- sapn��, gdy odesz�y. - W sam� por�, Yen. Dzi�kuj� ci.

��Dzi�kujesz? Chyba nieszczerze. Na tej sali jest dok�adnie jedena�cie kobiet chwal�cych si� cyckami spod przejrzystych bluzek. Zostawiam ci� na p� godziny, po czym przy�apuj� na rozmowie z dwiema z nich�

Yennefer urwa�a, spojrza�a na naczynie w kszta�cie ryby.

���i najedzeniu iluzji � doda�a. - Och, Geralt, Geralt. Chod�. Jest okazja przedstawi� ci� kilku osobom wartym poznania.

��Czy jedn� z tych os�b jest Vilgefortz?

��Ciekawe � czarodziejka zmru�y�a oczy � �e w�a�nie o niego pytasz. Tak, to Vilgefortz pragnie ci� pozna� i porozmawia� z tob�. Uprzedzam, rozmowa mo�e wygl�da� na banaln� i niefrasobliw�, ale niech ci� to nie zmyli. Vilgefortz to wytrawny, niebywale inteligentny gracz. Nie wiem, czego chce od ciebie, ale b�d� czujny.

��B�d� czujny � westchn��. - Ale nie s�dz�, �eby tw�j wytrawny gracz by� w stanie mnie zaskoczy�. Nie po tym, co ja tu przeszed�em. Rzucili si� na mnie szpiedzy, opad�y wymieraj�ce gady i gronostaje. Nakarmiono mnie nie istniej�cym kawiorem. Nie gustuj�ce w m�czyznach nimfomanki podawa�y w w�tpliwo�� moj� m�sko��, grozi�y gwa�tem na je�u, straszy�y ci���, ba, nawet orgazmem, i to takim, kt�remu nie towarzysz� rytualne ruchy. Brrr�

��Pi�e�?

��Odrobin� bia�ego wina z Cidaris. Ale prawdopodobnie by� w nim afrodyzjak� Yen? Czy po rozmowie z tym Vilgefortzem wr�cimy do Loxii?

��Nie wr�cimy do Loxii.

��S�ucham?

��Chc� sp�dzi� t� noc w Aretuzie. Z tob�. Afrodyzjak, powiadasz? W winie? Interesuj�ce�

��O jejku, jej � westchn�a Yennefer, przeci�gaj�c si� i zarzucaj�c udo na udo wied�mina. - Jejku, jejku, jej. Od tak dawna si� nie kocha�am� Od strasznie dawna.

Geralt wypl�ta� palce z jej lok�w, nie skomentowa�. Po pierwsze, stwierdzenie mog�o by� prowokacj�, ba� si� ukrytego w przyn�cie haka. Po drugie, nie chcia� s�owami zaciera� smaku jej rozkoszy, kt�ry wci�� mia� na wargach.

��Od bardzo dawna nie kocha�am si� z m�czyzn�, kt�ry wyzna� mi mi�o�� i kt�remu ja wyzna�am mi�o�� � zamrucza�a po chwili, gdy ju� by�o jasne, �e wied�min nie we�mie przyn�ty. - Zapomnia�am, jak wtedy mo�e by�. Jejku, jej.

Przeci�gn�a si� jeszcze silniej, wypr�aj�c ramiona i chwytaj�c obur�cz rogi poduszki, a jej zalane ksi�ycowym blaskiem piersi nabra�y w�wczas kszta�tu, kt�ry odezwa� si� wied�minowi dreszczem w dole plec�w. Obj�� j�, oboje le�eli nieruchomo, wygasali, stygli.

Za oknem komnatki jazgota�y cykady, s�ycha� te� by�o odleg�e, ciche g�osy i �miech, �wiadcz�ce o tym, �e bankiet trwa� nadal mimo do�� p�nej pory.

��Geralt?

��Tak, Yen?

��Opowiedz.

��O rozmowie z Vilgefortzem? Teraz? Opowiem ci rano.

��Teraz, prosz�.

Patrzy� na sekretarzyk w rogu komnatki. Le�a�y na nim ksi��ki, albumy i inne przedmioty, kt�rych wykwaterowana czasowo do Loxii adeptka nie zabra�a ze sob�. Pieczo�owicie oparta o ksi��ki, siedzia�a tam te� okr�glutka szmaciana laleczka w falbaniastej sukience, wymi�tej od cz�stego przytulania. Nie zabra�a lalki, pomy�la�, by w Loxii, we wsp�lnym dormitorium, nie narazi� si� na kpiny kole�anek. Nie zabra�a swojej laleczki. I teraz pewnie nie mo�e bez niej zasn��.

Lalka wpatrywa�a si� w niego oczami z guzik�w. Odwr�ci� wzrok.

Gdy Yennefer przedstawia�a,go Kapitule, obserwowa� bacznie elit� czarodziej�w. Hen Gedymdeith po�wi�ci� mu tylko kr�tkie, zm�czone spojrzenie � wida� by�o, �e bankiet zd��y� ju� znu�y� i wyczerpa� starca. Artaud Terranova uk�oni� si� z dwuznacznym grymasem, biegaj�c oczami od niego do Yennefer, ale spowa�nia� natychmiast pod spojrzeniami innych. B��kitne elfie oczy Franceski Findabair by�y nieprzeniknione i twarde jak szk�o. Gdy go jej przedstawiano, Stokrotka z Dolin u�miechn�a si�. U�miech, cho� niesamowicie pi�kny, przej�� wied�mina groz�. Tissaia de Vries, cho� na poz�r poch�oni�ta bezustannym poprawianiem mankiet�w i bi�uterii, przy prezentacji u�miechn�a si� do niego si� znacznie mniej pi�knie, ale znacznie szczerzej. I to Tissaia natychmiast nawi�za�a z nim rozmow�, przypominaj�c jeden z jego szlachetnych wied�mi�skich czyn�w, kt�rego nawiasem m�wi�c nie pami�ta� i podejrzewa�, �e by� wyssany z palca.

I wtedy do rozmowy w��czy� si� Vilgefortz. Vilgefortz z Roggeveen, czarodziej o imponuj�cej postawie, o szlachetnych i pi�knych rysach, o szczerym i uczciwym g�osie. Geralt wiedzia�, �e po tak wygl�daj�cych ludziach mo�na si� spodziewa� wszystkiego.

Rozmawiali kr�tko, czuj�c na sobie pe�en niepokoju wzrok. Na wied�mina patrzy�a Yennefer. Na Vilgefortza patrzy�a m�oda czarodziejka o mi�ych oczach, bezustannie pr�buj�ca kry� d� twarzy za wachlarzem. Wymienili kilka konwencjonalnych uwag, po czym Vilgefortz zaproponowa� kontynuowanie rozmowy w mniejszym gronie. Geraltowi wyda�o si�, �e Tissaia de Vries by�a jedyn� osob�, kt�r� ta propozycja zdziwi�a.

��Zasn��e�, Geralt?�� mrukni�cie Yennefer wyrwa�o go z zamy�lenia. - Mia�e� mi opowiedzie� o waszej rozmowie.

Laleczka z sekretarzyka patrzy�a na niego guzikowym wzrokiem. Odwr�ci� oczy.

��Gdy tylko weszli�my na kru�ganek � zacz�� po chwili � ta dziewczyna o dziwnej twarzy�

��Lydia van Bredevoort. Asystentka Vilgefortza.

��Tak, prawda, wspomina�a�. Osoba bez znaczenia. Tak wi�c, gdy weszli�my na kru�ganek, owa osoba bez znaczenia zatrzyma�a si�, spojrza�a na niego i zapyta�a o co�. Telepatycznie.

��To nie by� nietakt. Lydia nie mo�e u�ywa� g�osu.

��Domy�li�em si�. Bo Vilgefortz nie odpowiedzia� jej telepati�. Odpowiedzia��

��Tak, Lydia, to dobry pomys� � odpowiedzia� Vilgefortz. - Przespacerujemy si� Galeri� Chwa�y. B�dziesz mia� okazj� rzuci� okiem na histori� magii, Geralcie z Rivii. Nie w�tpi�, �e znasz histori� magii, ale b�dziesz mia� okazj� zapozna� si� z jej histori� wizualn�. Je�li jeste� koneserem malarstwa, nie przera� si�. Wi�kszo�� obraz�w to dzie�a entuzjastycznych studentek z Aretuzy. Lydia, b�d� tak dobra i rozja�nij nieco panuj�ce tu mroki.

Lydia van Bredevort powiod�a d�oni� w powietrzu i w korytarzu natychmiast zrobi�o si� ja�niej.

Pierwszy obraz przedstawia� staro�ytny �aglowiec, miotany wirami w�r�d stercz�cych z kipieli raf. Na dziobie statku sta� m�czyzna w bia�ej szacie, z g�ow� otoczon� �wietlist� aureol�.

��Pierwsze l�dowanie � domy�li� si� wied�min.

��Oczywi�cie � potwierdzi� Vilgefortz. - Statek Wygna�c�w. Jan Bekker podporz�dkowuje swej woli Moc. Uspokaja fale, udowadniaj�c, �e magia wcale nie musi by� z�a i destrukcyjna, lecz mo�e ratowa� �ycie.

��To wydarzenie rzeczywi�cie mia�o miejsce?

��W�tpi� � u�miechn�� si� czarodziej. - Bardziej prawdopodobne jest, �e w czasie pierwszej podr�y i l�dowania Bekker wraz z innymi rzyga� ��ci�, przewieszony przez burt�. Moc uda�o mu si� opanowa� ju� po l�dowaniu, kt�re dziwnym trafem by�o szcz�liwe. Przejd�my dalej. Oto znowu widzisz Jana Bekkera, jak zmusza wod� do try�ni�cia ze ska�y w miejscu za�o�enia pierwszej osady. A tu, prosz�, otoczony przez kl�cz�cych osadnik�w Bekker rozp�dza chmury i powstrzymuje nawa�nic�, by uchroni� zbiory.

��A to? Jakie wydarzenie przedstawia ten obraz?

��Poznawanie Wybra�c�w. Bekker i Giambattista poddaj� magicznemu testowi dzieci kolejnych przybywaj�cych osadnik�w, by wykry� �r�d�a. Wyselekcjonowane dzieci b�d� odebrane rodzicom i zabrane do Mirthe, pierwszej siedziby mag�w. Ogl�dasz w�a�nie historyczny moment. Jak widzisz, wszystkie dzieci s� przera�one, tylko ta rezolutna bruneteczka z pe�nym ufno�ci u�miechem wyci�ga r�ce do Giambattisty. To s�awna p�niej Agnes z Glanville, pierwsza kobieta, kt�ra zosta�a czarodziejk�. Ta niewiasta za ni� to jej matka. Smutna jaka�.

��A ta scena zbiorowa?

��Unia Novigradzka. Bekker, Giambattista i Monck zawieraj� ugod� z w�adykami, kap�anami i druidami. Co� w rodzaju paktu o nieagresji i rozdziale magii od pa�stwa. Straszny kicz. Przejd�my dalej. Tu oto widzimy Geoffreya Moncka wyruszaj�cego w g�r� Pontaru, wtedy jeszcze zwanego Aevon y Pont ar Gwennelen, Rzek� Alabastrowych Most�w. Monck p�yn�� do Loc Muinne, aby sk�oni� tamtejsze elfy do przyj�cia grupy dzieci, �r�de�, kt�re mia�y by� szkolone przez elfich mag�w. Mo�e ci� zainteresuje, �e w�r�d dzieci by� ch�opczyk, zwany p�niej Gerhartem z Aelle. Pozna�e� go przed chwil�. Teraz ten ch�opczyk nazywa si� Hen Gedymdeith.

��Tutaj � wied�min spojrza� na czarodzieja � a� prosi si� o batalistyk�. Wszak�e kilka lat po uwie�czonej powodzeniem wyprawie Moncka wojska marsza�ka Raupennecka z Tretogoru dokona�y rzezi Loc Muinne i Est Haemlet, zabijaj�c wszystkie elfy, bez wzgl�du na wiek czy p�e�. I rozpocz�a si� wojna, zako�czona masakr� pod Shaerrawedd.

��Twoja imponuj�ca znajomo�� historii � u�miechn�� si� znowu Vilgefortz � pozwala ci wszak�e wiedzie�, �e w wojnach tych nie bra� udzia�u �aden z licz�cych si� czarodziej�w. Dlatego temat nie natchn�� �adnej adeptki do namalowania stosownego malowid�a. Chod�my dalej.

��Chod�my. Tu, na tym p��tnie, co to za wydarzenie? Ach, wiem. To Raffard Bia�y godzi zwa�nionych kr�l�w i k�adzie kres Wojnie Sze�cioletniej. A tu oto mamy Raffarda odmawiaj�cego przyj�cia korony. Pi�kny, szlachetny gest.

��Tak s�dzisz?�� przekrzywi� g�ow� Vilgefortz. - C�, w ka�dym razie by� to gest o mocy precedensu. Raffard przyj�� jednak stanowisko pierwszego doradcy i faktycznie rz�dzi�, bo kr�l by� debilem.

��Galeria Chwa�y��� mrukn�� wied�min, podchodz�c do nast�pnego obrazu. - A co tutaj mamy?

��Historyczny moment powo�ania pierwszej Kapitu�y i uchwalenie Prawa. Od lewej siedz�: Herbert Stammel-ford, Aurora Henson, Ivo Richert, Agnes z Glanville, Ge-offrey Monck i Radmir z Tor Carnedd. Tutaj, je�li mam by� szczery, te� a� si� prosi o uzupe�niaj�cy obraz batalistyczny. Wkr�tce bowiem w brutalnej wojnie wyko�czono tych, kt�rzy nie chcieli uzna� Kapitu�y i podporz�dkowa� si� Prawu. Mi�dzy innymi Raffarda Bia�ego. Ale o tym historyczne traktaty milcz�, by nie szkodzi� jego pi�knej legendzie.

��A tu� Hmmm� Tak, to chyba malowa�a adeptka. I to bardzo m�oda�

��Niew�tpliwie. To zreszt� alegoria. Nazwa�bym j� alegori� triumfuj�cej kobieco�ci. Powietrze, Woda, Ziemia i Ogie�. I cztery s�ynne czarodziejki, mistrzynie we w�adaniu si�ami tych �ywio��w. Agnes z Glanville, Aurora Henson, Nina Fioravanti i Klara Larissa de Winter. Sp�jrz na nast�pne, bardziej udane p��tno. Tutaj te� widzisz Klar� Lariss� dokonuj�c� otwarcia akademii dla dziewcz�t. W budynku, w kt�rym w�a�nie si� znajdujemy. A te portrety to ws�awione absolwentki Aretuzy. Oto d�uga historia triumfuj�cej kobieco�ci i post�puj�cej feminizacji zawodu: Yanna z Murivel, Nora Wagner, jej siostra Augusta, Jad� Glevissig, Leticia Charbonneau, Ilona Laux-Antille, Carla Demetia Crest, Yiolenta Suarez, April We-nhaver� I jedyna �yj�ca: Tissaia de Vries�

Poszli dalej. Jedwab sukni Lydii van Bredevoort szepta� jedwabi�cie, a w szepcie tym by�a gro�na tajemnica.

��A to?�� Geralt zatrzyma� si�. - C� to za okropna scena?

��M�cze�stwo maga Radmira, obdartego �ywcem ze sk�ry podczas rebelii Falki. W tle p�onie gr�d Mirthe, kt�ry Falka kaza�a pu�ci� z dymem.

��Za co wkr�tce po tym puszczono z dymem sam� Falk�. Na stosie.

��To fakt powszechnie znany, temerskie i reda�skie dzieci do dzi� bawi� si� w palenie Falki w wigili� Saovine. Wr��my, by� m�g� obejrze� drug� stron� galerii� Widz�, �e chcesz o co� zapyta�. S�ucham.

��Zastanawia mnie chronologia. Wiem, rzecz jasna, jak dzia�aj� eliksiry m�odo�ci, ale wsp�lne wyst�powanie na p��tnach os�b �yj�cych i dawno zmar�ych�

��Innymi s�owy, dziwi ci�, �e na bankiecie spotka�e� Hena Gedymdeitha i Tissai� de Yries, a nie by�o w�r�d nas Bekkera, Agnes z Glanville, Stammelforda czy Niny Fioravanti?

��Nie. Wiem, �e nie jeste�cie nie�miertelni�

��Czym jest �mier�? - przerwa� Vilgefortz. - Wed�ug ciebie?

��Ko�cem.

��Ko�cem czego?

��Istnienia. Jak mi si� zdaje, zacz�li�my filozofowa�.

��Natura nie zna poj�cia filozofii, Geralcie z Rivii. Filozofi� zwyk�o si� nazywa� �a�osne i �mieszne pr�by zrozumienia Natury, podejmowane przez ludzi. Za filozofi� uchodz� te� rezultaty takich pr�b. To tak, jak gdyby burak dochodzi� przyczyn i skutk�w swego istnienia, nazywaj�c wynik przemy�le� odwiecznym i tajemnym Konfliktem Bulwy i Naci, a deszcz uzna� za Nieodgadnion� Moc Sprawcz�. My, czarodzieje, nie tracimy czasu na odgadywanie, czym jest Natura. My wiemy, czym ona jest, bo sami jeste�my Natur�. Rozumiesz mnie?

��Staram si�, ale m�w wolniej, prosz�. Nie zapominaj, rozmawiasz z burakiem.

��Czy zastanawia�e� si� kiedy�, co sta�o si� w�wczas, gdy Bekker zmusi� wod�, by wytrysn�a ze ska�y? M�wi si� bardzo prosto: Bekker opanowa� Moc. Zmusi� �ywio� do pos�usze�stwa. Podporz�dkowa� sobie Natur�, zapanowa� nad ni�� Jaki jest tw�j stosunek do kobiet, Geralt?

��S�ucham?

Lydia van Bredevoort odwr�ci�a si� z szeptem jedwabiu, zamar�a w oczekiwaniu. Geralt zobaczy�, �e trzyma pod pach� opakowany obraz. Nie mia� poj�cia, sk�d ten obraz si� wzi��, jeszcze przed chwil� Lydia nie nios�a niczego. Amulet na jego szyi drgn�� lekko.

Vilgefortz u�miecha� si�.

��Pyta�em � przypomnia� � o twoje pogl�dy wzgl�dem relacji: mi�dzy m�czyzn� a kobiet�.

��Wzgl�dem jakiego wzgl�du tej relacji?

��Czy mo�na, twoim zdaniem, zmusi� do pos�usze�stwa kobiet�? M�wi� oczywi�cie o prawdziwych kobietach, nie o samiczkach. Czy nad prawdziw� kobiet� mo�na zapanowa�? Ow�adn�� ni�? Sprawi�, by podda�a si� twej woli? A je�eli tak, to w jaki spos�b? Odpowiedz.

Szmaciana laleczka nie spuszcza�a z nich guzikowych oczu. Yennefer odwr�ci�a wzrok.

��Odpowiedzia�e�?

��Odpowiedzia�em.

Czarodziejka zacisn�a lew� d�o� na jego �okciu, a praw� na dotykaj�cych jej piersi palcach.

��W jaki spos�b?

��Przecie� wiesz.

��Zrozumia�e� � powiedzia� po chwili Vilgefortz. -I chyba zawsze rozumia�e�. A zatem zrozumiesz i to, �e je�li zginie i zniknie poj�cie woli i poddania, rozkazu i pos�usze�stwa, w�adcy i poddanki, wtedy osi�ga si� jedno��. Wsp�lnot�, po��czenie si� w jedn� ca�o��. Wzajemne przenikni�cie. A gdy co� takiego nast�pi, �mier� przestaje si� liczy�. Tam, na sali bankietowej, jest obecny Jan Bekker, kt�ry by� wod� tryskaj�c� ze ska�y. M�wi�, �e Bekker umar�, to tak jak gdyby twierdzi�, �e woda umar�a. Sp�jrz na to p��tno.

Spojrza�.

��Jest wyj�tkowo pi�kne � powiedzia� po chwili. I natychmiast poczu� lekkie drgni�cie wied�mi�skiego medalionu.

��Lydia � u�miechn�� si� Vilgefortz � dzi�kuje ci za uznanie. A ja gratuluj� gustu. Pejza� przedstawia spotkanie Cregennana z L�d i Lary Dorren aep Shiadhal, legendarnych kochank�w, rozdzielonych i zniszczonych przez czas pogardy. On by� czarodziejem, ona elfk�, jedn� z elity Aen Saevherne, czyli Wiedz�cych. To, co mog�o by� pocz�tkiem pojednania, zmieni�o si� w tragedi�.

��Znam t� opowie��. Zawsze mia�em j� za bajk�. Jak to by�o naprawd�?

��Tego � spowa�nia� czarodziej � nie wie nikt. To znaczy prawie nikt. Lydia, powie� tw�j obraz, tutaj obok. Geralt, podziwiaj kolejne dzie�o p�dzla Lydii. To portret Lary Dorren aep Shiadhal wykonany na podstawie staro�ytnej miniatury.

��Gratuluj� � wied�min uk�oni� si� Lydii van Bredevoort, a g�os nie drgn�� mu nawet. - To prawdziwe arcydzie�o.

G�os mu nie drgn��, cho� Lara Dorren aep Shiadhal patrzy�a na niego z portretu oczami Ciri.

��Co by�o potem?

��Lydia zosta�a w galerii. My obaj wyszli�my na taras. A on zabawi� si� moim kosztem.

��T�dy, Geralt, pozw�l. St�paj tylko po ciemnych p�ytkach, prosz�.

W dole szumia�o morze, wyspa Thanedd sta�a w�r�d bia�ej piany przyboju. Fale rozbija�y si� o mury Loxii znajduj�cej si� dok�adnie pod nimi. Loxia skrzy�a si� od �wiate�, podobnie jak Aretuza. G�ruj�cy nad nimi kamienny blok Garstangu by� natomiast czarny i wymar�y.

��Jutro � czarodziej pod��y� za wzrokiem wied�mina � cz�onkowie Kapitu�y i Rady ustroj� si� w tradycyjne szaty, w znane ci ze staro�ytnych rycin czarne pow��czyste p�aszcze i szpiczaste kapelusze. Uzbroimy si� te� w d�ugie r�d�ki i posochy, upodobniaj�c si� tym sposobem do czarownik�w i wied�m, jakimi straszy si� dzieci. To taka tradycja. W towarzystwie kilku innych delegat�w udamy si� tam, w g�r�, do Garstangu. Tam, w specjalnie przygotowanej sali, b�dziemy radzi�. Reszta zaczeka w Aretuzie na nasz powr�t i na nasze decyzje.

��Obrady w Garstangu, w w�skim gronie, to tak�e tradycja?

��Jak najbardziej. D�uga i podyktowana wzgl�dami praktycznymi. Zdarza�o si�, �e obrady czarodziej�w by�y burzliwe i dochodzi�o do do�� aktywnej wymiany pogl�d�w. Podczas jednej z takich wymian piorun kulisty uszkodzi� koafiur� i sukni� Niny Fioravanti. Nina, po�wi�ciwszy na to rok pracy, ob�o�y�a mury Garstangu nieprawdopodobnie siln� aur� i blokad� antymagiczn�. Od tamtej pory w Garstangu nie podzia�a �adne zakl�cie, a dyskusje przebiegaj� spokojniej. Zw�aszcza gdy nie zapomni si� o odebraniu dyskutantom no�y.

��Rozumiem. A ta samotna wie�a, powy�ej Garstangu, na samym szczycie, co to jest? Jaka� wa�na budowla?

��To jest Tor Lara, Wie�a Mewy. Ruina. Czy wa�na? Prawdopodobnie tak.

��Prawdopodobnie?

Czarodziej opar� si� o balustrad�.

��Wed�ug elflch przekaz�w, Tor Lara po��czona jest jakoby teleportem z tajemnicz�, do dzi� nie odnalezion� Tor Zireael, Wie�� Jask�ki.

��Jakoby? Nie uda�o si� wam wykry� tego teleportu? Nie wierz�.

��S�usznie czynisz. Wykryli�my portal, ale trzeba go by�o zablokowa�. By�y protesty, wszyscy rwali si� do eksperyment�w, ka�dy chcia� zas�yn�� jako eksplorator Tor Zireael, mitycznej siedziby elflch mag�w i m�drc�w. Portal jest jednak nieodwracalnie spaczony i niesie chaotycznie. By�y ofiary, wi�c zablokowano go. Chod�my, Geralt, robi si� zimno. Ostro�nie. St�paj tylko po ciemnych p�ytach.

��Dlaczego tylko po ciemnych?

��Te budowle s� w ruinie. Wilgo�, abrazja, silne wiatry, s�l w powietrzu, to wszystko fatalnie wp�ywa na mu-ty. Remont zbyt drogo by kosztowa�, wi�c korzystamy z iluzji. Presti�, rozumiesz.

��Nie ze wszystkim.

Czarodziej poruszy� r�k� i taras znik�. Stali nad przepa�ci�, nad otch�ani� naje�on� w dole stercz�cymi z piany z�bami ska�. Stali na w�ziutkim pasie ciemnych p�yt, rozpi�tym niby trapez mi�dzy gankiem Aretuzy a podtrzymuj�cym taras filarem.

Geralt z wysi�kiem utrzyma� r�wnowag�. Gdyby by� cz�owiekiem, nie wied�minem, nie zdo�a�by jej utrzyma�. Ale nawet on da� si� zaskoczy�. Jego gwa�towny ruch nie m�g� uj�� uwagi czarodzieja, a na twarzy te� musia�y zaj�� zmiany. Wiatr zako�ysa� nim na w�skiej k�adce, przepa�� wzywa�a z�owrogim szumem fal.

��Boisz si� �mierci � skonstatowa� z u�miechem Vilgefortz. - Jednak boisz si� jej.

Laleczka z ga�gank�w patrzy�a na nich oczami z guzik�w.

��Podszed� ci� � zamrucza�a Yennefer, przytulaj�c si� do wied�mina. - Nie by�o niebezpiecze�stwa, z pewno�ci� asekurowa� i ciebie, i siebie polem lewitacyjnym. Nie ryzykowa�by� Co by�o dalej?

��Przeszli�my do innego skrzyd�a Aretuzy. Zaprowadzi� mnie do du�ej komnaty, prawdopodobnie by� to gabinet kt�rej� z wyk�adowczy�, mo�e nawet rektorki. Usiedli�my przy stole, na kt�rym sta�a klepsydra. Piasek si� s�czy�. Wyczu�em zapach perfum Lydii, wiedzia�em, �e by�a w komnacie przed nami�

��A Vilgefortz?

��Zada� pytanie.

��Dlaczego nie zosta�e� czarodziejem, Geralt? Nigdy nie poci�ga�a ci� Sztuka? B�d� szczery.

��B�d�. Poci�ga�a.

��Dlaczego wi�c nie poszed�e� za g�osem poci�gu?

��Uzna�em, �e rozumniej jest kierowa� si� g�osem rozs�dku.

��To znaczy?

��Lata pracy w wied�m��skim fachu nauczy�y mnie mierzy� si�y na zamiary. Wiesz, Vilgefortz, zna�em kiedy� krasnoluda, kt�ry dzieckiem b�d�c marzy� o tym, by zosta� elfem. Jak my�lisz, zosta�by, gdyby poszed� za g�osem poci�gu?

��To mia�o by� por�wnanie? Paralela? Je�li tak, to zupe�nie nietrafna. Krasnolud nie m�g� zosta� elfem. Bo nie mia� matki elfki.

Geralt milcza� d�ugo.

��No tak � rzek� wreszcie. - Mog�em si� domy�li�. Pogrzeba�e� troch� w moim �yciorysie. Czy mo�esz mi zdradzi�, w jakim celu?

��Mo�e � u�miechn�� si� lekko czarodziej � marzy mi si� obraz w Galerii Chwa�y? My dwaj, przy stole, a na mosi�nej tabliczce napis: �Vilgefortz z Roggeveen zawiera pakt z Geraltem z Rivii".

��To by�aby alegoria � rzek� wied�min. - O tytule: �Wiedza triumfuje nad niewiedz�". Wola�bym obraz bardziej realistyczny, nosz�cy tytu�: �Vilgefortz wyja�nia Geraltowi, o co chodzi".

Vilgefortz z��czy� palce obu d�oni na wysoko�ci ust.

��Czy to nie oczywiste?

��Nie.

��Zapomnia�e�? Obraz, kt�ry mi si� marzy, wisi w Galerii Chwa�y, patrz� na niego przysz�e pokolenia, kt�re doskonale wiedz�, o co chodzi, jakie wydarzenie przedstawia malunek. Na p��tnie malowani Vilgefortz i Geralt dogaduj� si� i zawieraj� porozumienie, w wyniku kt�rego Geralt, id�c za g�osem nie jakiego� tam ci�gu czy poci�gu, ale prawdziwego powo�ania, wst�pi� nareszcie w szeregi mag�w, k�ad�c kres swej dotychczasowej, niezbyt sensownej i pozbawionej przysz�o�ci egzystencji.

��Pomy�le� tylko � rzek� wied�min po bardzo d�ugiej chwili milczenia � �e ca�kiem niedawno mniema�em, �e ju� nic nie mo�e mnie zaskoczy�. Wierz mi, Vilgefortz, d�ugo b�d� wspomina� ten bankiet i t� feeri� ewenement�w. Zaiste, warte to obrazu. Tytu�: �Geralt opuszcza wysp� Thanedd, p�kaj�c ze �miechu".

��Nie zrozumia�em � czarodziej pochyli� si� lekko. - Zgubi�em si� w�r�d kwiecisto�ci twojej wypowiedzi, g�sto przetykanej wyszukanymi s�owy.

��Przyczyny niezrozumienia s� dla mnie jasne. Zbyt si� r�nimy, by si� zrozumie�. Ty jeste� mo�nym magiem z Kapitu�y, kt�ry osi�gn�� jedno�� z Natur�. Ja jestem w��cz�g�, wied�minem, mutantem, kt�ry je�dzi po �wiecie i za pieni�dze wyka�cza potwory�

��Kwiecisto�� � przerwa� czarodziej � zosta�a wyparta przez bana�.

��Zbyt si� r�nimy � Geralt nie da� sobie przerwa�. -A drobny fakt, �e moj� matk� by�a, przypadkowo, czarodziejka, tej r�nicy zatrze� nie zdo�a. A tak z ciekawo�ci: kim by�a twoja matka?

��Poj�cia nie mam � powiedzia� spokojnie Vilgefortz. Wied�min zamilk� natychmiast.

��Druidzi z Kovirskiego Kr�gu � podj�� po chwili czarodziej � znale�li mnie w rynsztoku w �an Exeter. Przygarn�li i wychowali. Na druida, ma si� rozumie�. Wiesz, kim jest druid? To taki mutant, w��cz�ga, kt�ry chodzi po �wiecie i k�ania si� �wi�tym d�bom.

Wied�min milcza�.

��A potem � kontynuowa� Vilgefortz � w trakcie pewnych druidycznych rytua��w wylaz�y na jaw moje zdolno�ci. Zdolno�ci, kt�re ewidentnie i niezaprzeczalnie pozwala�y okre�li� m�j rodow�d. Sp�odzi�o mnie, oczywi�cie przypadkowo, dwoje ludzi, z kt�rych przynajmniej jedno by�o czarodziejem.

Geralt milcza�.

��Tym, kt�ry moje skromne zdolno�ci odkry�, by� oczywi�cie przygodnie spotkany czarodziej � ci�gn�� spokojnie Vilgefortz. - I ten�e zdoby� si� wobec mnie na ogromn� �ask�: zaproponowa� mi edukacj� i doskonalenie si�, a w perspektywie wst�pienie do Bractwa Mag�w.

��A ty � rzek� g�ucho wied�min � przyj��e� propozycj�.

��Nie � g�os Vilgefortza stawa� si� coraz bardziej zimny i nieprzyjemny. - Odrzuci�em j� w niegrzecznej, wr�cz chamskiej formie. Wy�adowa�em na dziadydze ca�� z�o��. Chcia�em, by poczu� si� winny, on i ca�a jego magiczna konfraternia. Winny, oczywi�cie, rynsztoka w �an Exeter, winny, �e jedno lub dwoje �ajdackich magik�w, pozbawionych serca i ludzkich uczu� drani, wrzuci�o mnie do tego rynsztoka po urodzeniu, a nie przed. Czarodziej, rzecz jasna, ani nie zrozumia�, ani nie przej�� si� tym, co mu wtedy powiedzia�em. Wzruszy� ramionami i poszed� precz, znacz�c tym samym siebie i og� swych komiliton�w klejmem nieczu�ych, aroganckich, godnych najwy�szej pogardy skurwysyn�w. Geralt milcza�.

��Druid�w mia�em serdecznie do�� � podj�� Vilgefortz. - Porzuci�em wi�c �wi�te d�browy i ruszy�em w �wiat. Robi�em r�ne rzeczy. Niekt�rych wstydz� si� do dzi�. Wreszcie zosta�em najemnym �o�nierzem. Moje dalsze losy potoczy�y si�, jak si� domy�lasz, stereotypowo. �o�nierz zwyci�ski, �o�nierz pobity, maruder, rabu�, gwa�ciciel, morderca, wreszcie zbieg uciekaj�cy na koniec �wiata przed stryczkiem. Uciek�em na koniec �wiata. I tam, na ko�cu �wiata, pozna�em kobiet�. Czarodziejk�.

��Uwa�aj � szepn�� wied�min, a oczy mu si� zw�zi�y. -Uwa�aj, Vilgefortz, by wyszukiwane na si�� podobie�stwa nie zawiod�y ci� za daleko.

��Podobie�stwa ju� si� sko�czy�y � czarodziej nie spu�ci� wzroku. - Ja bowiem nie poradzi�em sobie z uczuciem, jakie �ywi�em do owej kobiety. Jej uczucia z kolei nie poj��em, a ona nie stara�a si� mi w tym pom�c. Po-, rzuci�em j�. Bo by�a promiskuityczna, arogancka, z�o�liwa, nieczu�a i zimna. Bo nie mo�na by�o jej zdominowa�, a jej dominacja by�a upokarzaj�ca. Porzuci�em j�, bo wiedzia�em, �e interesowa�a si� mn� tylko dlatego, �e moja inteligencja, osobowo�� i fascynuj�ca tajemniczo�� zaciera�y fakt, �e nie by�em czarodziejem, a wy��cznie czarodziej�w zwyk�a by�a zaszczyca� wi�cej ni� jedn� noc�. Porzuci�em j�, bo� Bo by�a jak moja matka. Nagle zrozumia�em, �e to, co do niej czuj�, to wcale nie mi�o��, lecz uczucie znacznie bardziej skomplikowane, silne, lecz trudne do sklasyfikowania: mieszanina strachu, �alu, w�ciek�o�ci, wyrzut�w sumienia i potrzeby ekspiacji, poczucia winy, straty i krzywdy, perwersyjnej potrzeby cierpienia i pokuty. To, co czu�em do tej kobiety, to by�a nienawi��.

Geralt milcza�. Vilgefortz patrzy� w bok.

��Porzuci�em j� � podj�� po chwili. - I nie mog�em �y� z pustk�, jaka mnie ogarn�a. I nagle zrozumia�em, �e to nie brak kobiety powoduje t� pustk�, lecz brak tego, co wtedy czu�em. Paradoks, prawda? Ko�czy� chyba nie musz�, domy�lasz si� dalszego ci�gu. Zosta�em czarodziejem. Z nienawi�ci. I dopiero w�wczas zrozumia�em, jaki by�em g�upi. Myli�em niebo z gwiazdami odbitymi noc� na powierzchni stawu.

��Jak s�usznie zauwa�y�e�, paralele mi�dzy nami nie do ko�ca by�y paralelne � mrukn�� Geralt. - Wbrew pozorom ma�o mamy wsp�lnego, Vilgefortz. Czego chcia�e� dowie��, opowiadaj�c mi tw� histori�? Tego, �e droga do czarodziejskiego mistrzostwa, cho� kr�ta i trudna, dost�pna jest dla wszystkich? Nawet dla, przepraszam za paralele, b�kart�w i podrzutk�w, w��cz�g�w lub wied�min�w�

��Nie � przerwa� czarodziej. - Nie zamierza�em dowodzi�, �e ta droga jest dost�pna dla wszystkich, bo to oczywiste i dawno dowiedzione. Nie wymaga� te� udowadniania fakt, �e dla pewnych ludzi innej drogi po prostu nie ma.

��A wi�c � u�miechn�� si� wied�min � nie mam wyj�cia? Musz� zawrze� z tob� �w maj�cy sta� si� tematem obrazu pakt i zosta� czarodziejem? Tylko ze wzgl�du na genetyk�? Ej�e. Znam troch� teori� dziedziczno�ci. M�j ojciec, do czego doszed�em z niema�ym trudem, by� w��cz�g�, prostakiem, awanturnikiem i r�baj��. Mog� mie� przewag� gen�w po mieczu, nie po k�dzieli. Fakt, �e te� nie�le r�bi�, zdaje si� to potwierdza�.

��W samej rzeczy � czarodziej u�miechn�� si� drwi�co. - Klepsydra bez ma�a przesypa�a si�, a ja, Vilgefortz z Roggeveen, mistrz magii, cz�onek Kapitu�y, wci�� rozprawiam, nie bez przyjemno�ci, z prostakiem i r�baj��, synem prostaka, r�baj�y i w��cz�gi. M�wimy o rzeczach i sprawach, kt�re, jak powszechnie wiadomo, s� zwyk�ym tematem debat przy ogniskach prostackich r�baj��w. Takich jak genetyka, przyk�adowo. Sk�d ty w og�le znasz to s�owo, m�j ty r�baj�o? Ze �wi�tynnej szk�ki w Ellander, w kt�rej ucz� sylabizowa� i pisa� dwadzie�cia cztery runy? Co ci� sk�oni�o do czytania ksi�g, w kt�rych to i podobne s�owa mo�na znale��? Gdzie cyzelowa�e� retoryk� i elokwencj�? I po co to robi�e�? By konwersowa� z wampirami? M�j ty genetyczny w��cz�go, do kt�rego u�miecha si� Tissaia de Vries. M�j ty wied�minie, r�baj�o, kt�ry fascynujesz Filipp� Eilhart tak, �e a� jej r�ce dr��. Na wspomnienie o kt�rym Triss Merigold oblewa si� p�sem. O Yennefer z Yengerbergu nie wspomn�.

��Mo�e i dobrze, �e nie wspomnisz. W klepsydrze faktycznie zosta�o ju� tak ma�o piasku, �e niemal mo�na policzy� ziarenka. Nie maluj wi�cej obraz�w, Vilgefortz. M�w, o co chodzi. Powiedz mi to w prostych s�owach. Wyobra� sobie, �e siedzimy przy ognisku, dwaj w��cz�dzy, pieczemy prosi�, kt�re dopiero co ukradli�my, i bezskutecznie usi�ujemy upi� si� brzozowym sokiem. Pada proste pytanie. Odpowiedz. Jak w��cz�ga w��cz�dze.

��Jak brzmi to proste pytanie?

��Jaki� to pakt mi proponujesz? Jaka� to ugod� mamy zawrze�? Dlaczego chcesz mie� mnie w swoim garnku, Vilgefortz? W kotle, w kt�rym, jak mi si� zdaje, zaczyna wrze�? Co tu, opr�cz kandelabr�w, wisi w powietrzu?

��Hmm � czarodziej zastanowi� si� lub uda�, �e to czyni. - Pytanie nie jest proste, ale spr�buj� odpowiedzie�. Ale nie jak w��cz�ga w��cz�dze. Odpowiem� jak jeden najemny r�baj�o drugiemu, podobnemu sobie.

��Mo�e by�.

��S�uchaj tedy, kamracie r�baj�o. Kroi si� niez�a hara-tanina. Ostra rze�ba na �mier� i �ycie, pardonu dawa� si� nie b�dzie. Jedni zwyci꿹, drugich rozdziobi� krucy. Rzekn� ci, kamracie, przy��cz si� wi�c do tych, kt�rzy maj� wi�ksze szans�. Do nas. Tamtych innych porzu� i plu� na nich g�st� �lin�, bo oni �adnych szans nie maj�, po choler� masz gin�� wraz z nimi. Nie, nie, kamracie, nie pokazuj mi tu krzywego pyska, wiem, co chcesz powiedzie�. Chcesz powiedzie�, �e jeste� neutralny. �e w rzyci masz i jednych, i drugich, �e po prostu przeczekasz haratanin� w g�rach, w Kaer Morhen. To z�y pomys�, kamracie. Z nami b�dzie wszystko, co kochasz. Je�li si� do nas nie przy��czysz, stracisz to wszystko. A wtedy poch�onie ci� pustka, nico�� i nienawi��. Zniszczy ci� czas pogardy, kt�ry nadchodzi. B�d� wi�c rozs�dny i sta� po w�a�ciwej stronie, gdy przyjdzie wybiera�. A wybiera� przyjdzie. Mo�esz mi wierzy�.

��Niesamowite � u�miechn�� si� paskudnie wied�min � do jakiego stopnia bulwersuje wszystkich moja neutralno��. Do jakiego stopnia czyni mnie ona obiektem propozycji pakt�w i um�w, ofert wsp�pracy, poucze� o konieczno�ci dokonania wyboru i stawania po w�a�ciwej stronie. Ko�czmy t� rozmow�, Vilgefortz. Tracisz czas. W tej grze nie jestem dla ciebie r�wnym partnerem. Nie widz� mo�liwo�ci, by�my znale�li si� obaj na jednym obrazie w Galerii Chwa�y. Zw�aszcza na batalistycznym.

Czarodziej milcza�.

��Rozstawiaj � podj�� Geralt � na twej szachownicy kr�le, damy, s�onie i rochy, nie przejmuj si� mn�, bo ja na tej szachownicy znacz� tyle, co kurz, kt�ry j� pokrywa. To nie moja gra. Twierdzisz, �e b�d� musia� wybiera�? O�wiadczam ci, �e si� mylisz. Nie b�d� wybiera�. Dopasuj� si� do wydarze�. Dopasuj� si� do tego, co wybior� inni. Zawsze tak robi�em.

��Jeste� fatalist�.

��Jestem. Cho� to jeszcze jedno s�owo, kt�rego nie powinienem zna�. Powtarzam, to nie moja gra.

��Czy�by?�� Vilgefortz przechyli� si� przez st�. - W tej grze, wied�minie, na szachownicy stoi ju� czarny ko�, na dobre i z�e z��czony z tob� wi�zami przeznaczenia. Wiesz, o kim m�wi�, prawda? Nie chcesz chyba jej straci�? Wiedz, �e jest tylko jeden spos�b na to, by jej nie utraci�.

Oczy wied�mina zw�zi�y si�.

��Czego wy chcecie od tego dziecka?

��Jest tylko jeden spos�b na to, by� m�g� si� tego dowiedzie�.

��Ostrzegam. Nie pozwol� jej skrzywdzi�

��Jest tylko jeden spos�b, by� m�g� tego dokona�. Zaproponowa�em ci ten spos�b, Geralcie z Rivii. Przemy�l moj� propozycj�. Masz na to ca�� noc. My�l, patrz�c na niebo. Na gwiazdy. I nie pomyl ich z tymi, kt�re odbijaj� si� na powierzchni stawu. Klepsydra przesypa�a si�.

��Boj� si� o Ciri, Yen.

��Niepotrzebnie.

��Ale�

��Zaufaj mi � obj�a go. - Zaufaj mi, prosz�. Nie przejmuj si� Vilgefortzem. To gracz. Chcia� ci� podej��, sprowokowa�. I cz�ciowo uda�o mu si� to. Ale to nie ma znaczenia. Ciri jest pod moj� opiek�, a w Aretuzie b�dzie bezpieczna, b�dzie mog�a rozwin�� tu swe zdolno�ci i nikt jej w tym nie przeszkodzi. Nikt. O tym, by zosta�a wied�mink�, zapomnij jednak. Ona ma inne talenty. I do innych dzie� jest przeznaczona. Mo�esz mi wierzy�.

��Wierz� ci.

��To znaczny post�p. A Vilgefortzem si� nie przejmuj. Jutrzejszy dzie� wyja�ni wiele spraw i rozwi��e wiele problem�w.

Jutrzejszy dzie�, pomy�la�. Ona ukrywa co� przede mn�. A ja boj� si� pyta�. Codringher mia� racj�. Zapl�ta�em si� w paskudn� kaba��. Ale teraz nie mam wyj�cia. Musz� zaczeka� na to, co przyniesie ten jutrzejszy dzie�, maj�cy jakoby wyja�ni� wszystko. Musz� jej zaufa�. Wiem, �e co� si� stanie. Zaczekam. I dopasuj� si� do sytuacji.

Spojrza� na sekretarzyk.

��Yen?

��Jestem tu.

��Gdy ty uczy�a� si� w Aretuzie� Gdy sypia�a� w komnatce takiej jak ta� Czy mia�a� laleczk�, bez kt�rej nie potrafi�a� zasn��? Kt�r� w dzie� sadza�a� na sekretarzyku?

��Nie � Yennefer poruszy�a si� gwa�townie. - Ja nie mia�am nawet laleczki. Nie pytaj mnie o tamto, Geralt. Prosz� ci�, nie pytaj.

��Aretuza � szepn��, rozgl�daj�c si�. - Aretuza na wyspie Thanedd. Jej dom. Na tak wiele lat� Gdy st�d wyjdzie, b�dzie dojrza�� kobiet��

��Przesta�. Nie my�l o tym i nie m�w o tym. Zamiast tego�

��Co, Yen?

��Kochaj mnie.

Obj�� j�. Dotkn��. Odnalaz�. Yennefer, w niewiarygodny spos�b mi�kka i twarda zarazem, westchn�a g�o�no. S�owa, kt�re wypowiadali, rwa�y si�, gin�y w�r�d westchnie� i przyspieszonych oddech�w, przestawa�y mie� znaczenie, rozprasza�y. Zamilkli wi�c, skupili na poszukiwaniu siebie, na poszukiwaniu prawdy. Szukali d�ugo, pieczo�owicie i bardzo dok�adnie, l�kaj�c si� �wi�tokradczego po�piechu, lekkomy�lno�ci i nonszalancji. Szukali mocno, intensywnie i zapami�tale, l�kaj�c si� �wi�tokradczego zw�tpienia i niezdecydowania. Szukali ostro�nie, l�kaj�c si� �wi�tokradczej niedelikatno�ci.

Odnale�li siebie, pokonali l�k, a w chwil� potem znale�li prawd�, kt�ra eksplodowa�a im pod powiekami przera�liw�, o�lepiaj�c� oczywisto�ci�, rozdar�a j�kiem zaci�ni�te w determinacji usta. I wtedy czas drgn�� spazmatycznie i zamar�, wszystko znik�o, a jedynym funkcjonuj�cym zmys�em sta� si� dotyk.

Min�a wieczno��, powr�ci�a rzeczywisto��, a czas po raz wt�ry drgn�� i znowu ruszy� z miejsca, powoli, oci�ale, jak wielki, wy�adowany w�z. Geralt spojrza� w okno. Ksi�yc nadal wisia� na niebie, cho� to, co sta�o si� przed momentem, w zasadzie powinno str�ci� go na ziemi�.

��Jejku, jej � powiedzia�a po d�ugiej chwili Yennefer, wolnym ruchem �cieraj�c �z� z policzka.

Le�eli nieruchomo w�r�d rozburzonej po�cieli, w�r�d dreszczu, w�r�d paruj�cego ciep�a i wygasaj�cego szcz�cia, w�r�d milczenia, a dooko�a k��bi�a si� niewyra�na ciemno��, przesycona zapachem nocy i g�osami cykad. Geralt wiedzia�, �e w takich momentach telepatyczne zdolno�ci czarodziejki by�y wyczulone i bardzo silne, my�la� wi�c intensywnie o sprawach i rzeczach pi�knych. O rzeczach, kt�re mia�y sprawi� jej rado��. O wybuchaj�cej jasno�ci wschodu s�o�ca. O mgle wisz�cej o �wicie nad g�rskim jeziorem. O kryszta�owych wodospadach, przez kt�re skacz� �ososie, tak l�ni�ce, jak gdyby by�y z litego srebra. O ciep�ych kroplach deszczu uderzaj�cych w ci�kie od rosy li�cie �opianu.

My�la� dla niej. Yennefer u�miecha�a si�, s�uchaj�c jego my�li. U�miech drga� na jej policzku ksi�ycowym cieniem rz�s.

��Dom?�� spyta�a nagle Yennefer. - Jaki dom? Ty masz dom? Chcesz zbudowa� dom? Ach� Przepraszam ci�. Nie powinnam�

Milcza�. By� z�y na siebie. My�l�c dla niej, niechc�cy pozwoli� jej odczyta� my�l o niej.

- �adne marzenie � Yennefer lekko pog�adzi�a go po ramieniu. - Dom. W�asnor�cznie zbudowany dom, w tym domu ty i ja. Ty hodowa�by� konie i owce, ja uprawia�abym ogr�dek, warzy�a straw� i gr�plowa�a we�n�, kt�r� woziliby�my na targ. Za grosz uzyskany ze sprzeda�y we�ny i r�nych ziemiop�od�w kupowaliby�my to, co nam niezb�dne, dajmy na to, miedziane sagany i �elazne grabie. Co jaki� czas odwiedza�aby nas Ciri z m�em i tr�jk� dzieci, czasami zajrza�aby Triss Merigold, by poby� kilka dni. Starzeliby�my si� pi�knie i z godno�ci�. A gdybym si� nudzi�a, przygrywa�by� mi wieczorami na w�asnor�cznie zmajstrowanych dudach. Gra na dudach, jak powszechnie wiadomo, jest najlepszym remedium na chandr�.

Wied�min milcza�. Czarodziejka chrz�kn�a cicho.

��Przepraszam ci� � powiedzia�a po chwili. Uni�s� si� na �okciu, pochyli�, poca�owa� j�. Poruszy�a si� gwa�townie, obj�a go. W milczeniu.

��Powiedz co�.

��Nie chcia�bym ci� straci�, Yen.

��Przecie� mnie masz.

��Ta noc si� sko�czy.

��Wszystko si� ko�czy.

Nie, pomy�la�. Nie chc�, by tak by�o. Jestem zm�czony. Zbyt zm�czony, by akceptowa� perspektyw� ko�c�w, kt�re s� pocz�tkami, od kt�rych trzeba wszystko zaczyna� od nowa. Ja chcia�bym�

��Nie m�w � szybkim ruchem po�o�y�a mu palce na wargach. - Nie m�w mi, czego chcia�by� i czego pragniesz. Bo mo�e okaza� si�, �e nie b�d� mog�a spe�ni� twych pragnie�, a to sprawi mi b�l.

��A czego ty pragniesz, Yen? O czym marzysz?

��Tylko o rzeczach osi�galnych.

��A ja?

��Ciebie ju� mam.

Milcza� d�ugo. I doczeka� chwili, gdy ona przerwa�a milczenie.

��Geralt?

��Mhm?

��Kochaj mnie, prosz�.

Pocz�tkowo, nasyceni sob�, oboje pe�ni byli fantazji i inwencji, pomys�owi, odkrywczy i spragnieni nowego. Jak zwykle, rych�o okaza�o si�, �e to zarazem za du�o i za ma�o. Zrozumieli to jednocze�nie i ponownie okazali sobie mi�o��.

Gdy Geralt oprzytomnia�, ksi�yc nadal by� na swoim miejscu. Cykady gra�y zajadle, jak gdyby i one chcia�y szale�stwem i zapami�taniem zwalczy� niepok�j i strach. Z pobliskiego okna w lewym skrzydle Aretuzy kto� spragniony snu wrzeszcza� i pomstowa� srodze, domagaj�c si� ciszy. Z okna z drugiej strony kto� inny, o bardziej wida� artystycznej duszy, entuzjastycznie bi� brawo i gratulowa�.

��Och, Yen��� szepn�� wied�min z wyrzutem.

��Mia�am pow�d��� poca�owa�a go, a potem wtuli�a policzek w poduszk�. - Mia�am pow�d, �eby krzycze�. Wi�c krzycza�am. Tego nie powinno si� t�umi�, to niezdrowe i nienaturalne. Obejmij mnie, je�li mo�esz.

Na pocz�tku by� tylko pulsuj�cy, migotliwy chaos i kaskada obraz�w, wirowanie, pe�na d�wi�k�w i g�os�w otch�a�. Ciri widzia�a si�gaj�c� nieba wie��, na dachu kt�rej ta�czy�y b�yskawice. S�ysza�a krzyk drapie�nego ptaka i by�a tym ptakiem. Lecia�a z ogromn� pr�dko�ci�, a pod ni� by�o wzburzone morze. Widzia�a ma�� laleczk� z ga�gank�w i nagle by�a t� laleczk�, a dooko�a k��bi�a si� ciemno�� t�tni�ca g�osami cykad. Widzia�a wielkiego czarno-bia�ego kota i nagle by�a tym kotem, a dooko�a by� mroczny dom, pociemnia�e boazerie, zapach �wiec i starych ksi�g. S�ysza�a, jak kto� kilkakrotnie wypowiada jej imi�, przyzywa j�. Widzia�a srebrne �ososie przeskakuj�ce wodospady, s�ysza�a szum deszczu uderzaj�cego o li�cie. A potem us�ysza�a dziwny, przeci�g�y krzyk Yennefer. I to ten krzyk zbudzi� j�, wyrwa� z otch�ani bezczasu i bez�adu.

Teraz, bezskutecznie pr�buj�c przypomnie� sobie sen, s�ysza�a ju� tylko ciche d�wi�ki lutni i fletu, pobrz�kiwanie tamburynka, �piew i �miech. Jaskier i grupa przygodnie poznanych wagant�w bawili si� nadal w najlepsze w komnacie na ko�cu korytarza.

Przez okno wpada�a smuga ksi�ycowego �wiat�a, rozja�niaj�c nieco mrok i nadaj�c komnacie Loxii wygl�d miejsca ze snu. Ciri odrzuci�a prze�cierad�a. By�a spocona, w�osy lepi�y si� jej do czo�a. Wieczorem d�ugo nie mog�a zasn��, brakowa�o jej tchu, cho� okno by�o otwarte na o�cie�. Wiedzia�a, co by�o powodem. Zanim wysz�a z Geraltem, Yennefer ob�o�y�a komnat� czarami ochronnymi. Jakoby dlatego, by uniemo�liwi� komukolwiek wej�cie, ale Ciri podejrzewa�a, �e chodzi�o raczej o uniemo�liwienie wyj�cia. By�a po prostu uwi�ziona. Yennefer, cho� w wyra�ny spos�b zadowolona ze spotkania z Geraltem, nie zapomnia�a i nie wybaczy�a jej jeszcze samowolnej i wariackiej ucieczki do Hirundum, dzi�ki kt�rej do tego spotkania dosz�o.

J� sam� spotkanie z Geraltem nape�ni�o smutkiem i rozczarowaniem. Wied�min by� ma�om�wny, spi�ty, niespokojny i wyra�nie nieszczery. Ich rozmowy rwa�y si� i utyka�y, wi�z�y w nie doko�czonych, przerwanych w p� s�owa zdaniach i pytaniach. Oczy i my�li wied�mina ucieka�y przed ni� i bieg�y w dal. Ciri wiedzia�a, dok�d bieg�y.

Z komnatki w ko�cu korytarza dociera� samotny i cichy �piew Jaskra, muzyka strun lutni, szemrz�ca jak strumyk na kamieniach. Pozna�a melodi�, kt�r� bard uk�ada� od kilku dni. Ballada � Jaskier kilkakrotnie si� tym pochwali� � nosi�a tytu� �Nieuchwytna" i mia�a przynie�� poecie triumf na dorocznym turnieju bard�w odbywaj�cym si� p�n� jesieni� na zamku Vartburg. Ciri ws�ucha�a si� w s�owa.

Dudni�y kopyta, je�d�cy galopowali w noc, na horyzoncie niebo kwit�o �unami po�ar�w. Drapie�ny ptak zaskrzecza� i rozpostar� skrzyd�a, zrywaj�c si� do lotu. Ciri znowu pogr��y�a si� w sen, s�ysz�c, jak kto� kilkakrotnie wypowiada jej imi�. Raz by� to Geralt, raz Yennefer, raz Triss Merigold, wreszcie � i to kilka razy � nie znana jej, szczup�a, jasnow�osa i smutna dziewczyna, spogl�daj�ca z oprawnej w r�g i mosi�dz miniatury.

Potem zobaczy�a czarno-bia�ego kota, a po chwili by�a tym kotem, patrzy�a jego oczami. Doko�a by� obcy, mroczny dom. Widzia�a wielkie rega�y pe�ne ksi�g, o�wietlony kilkoma �wiecznikami pulpit, przy nim dw�ch schylonych nad zwojami m�czyzn. Jeden z tych m�czyzn kas�a� i ociera� wargi chustk�. Drugi, karze� z ogromn� g�ow�, siedzia� na fotelu na k�kach. Nie mia� obu n�g.

��Niebywa�e��� westchn�� Fenn, przebiegaj�c wzrokiem po zetla�ym pergaminie. - Wierzy� si� nie chce� Sk�d masz te dokumenty?

��Nie uwierzy�by�, gdybym ci powiedzia� � zakas�a� Codringher. - Czy teraz poj��e� ju�, kim jest naprawd� Cirilla, ksi�niczka Cintry? Dzieci Starszej Krwi� Ostatnia odro�l tego cholernego drzewa nienawi�ci! Ostatnia ga���, a na niej ostatnie zatrute jab�uszko�

��Starsza Krew� Tak daleko wstecz� Pavetta, Calanthe, Adalia, Elen, Fiona�

��I Falka.

��Na bog�w, to niemo�liwe! Po pierwsze, Falka nie mia�a dzieci! Po drugie, Fiona by�a legaln� c�rk��

��Po pierwsze, o m�odo�ci Falki nie wiemy nic. Po drugie, nie roz�mieszaj mnie, Fenn. Wiesz wszak�e, �e na d�wi�k s�owa �legalny" chwytaj� mnie spazmy weso�o�ci. Ja wierz� w ten dokument, bo moim zdaniem jest autentyczny i m�wi prawd�. Fiona, praprababka Pavetty, by�a c�rk� Falki, tego potwora w ludzkiej sk�rze. Do diab�a, nie wierz� w te wszystkie wariackie wieszczby, proroctwa i inne bzdury, ale gdy przypomn� sobie teraz przepowiedni� Itliny�

��Skalana krew?

��Skalana, ska�ona, przekl�ta, to mo�na r�nie rozumie�. A wed�ug legendy, je�li pami�tasz, w�a�nie Falka by�a przekl�ta, bo Lara Dorren aep Shiadhal rzuci�a kl�tw� na jej matk�

��To s� bajki, Codringher.

��Masz racj�, to s� bajki. Ale czy wiesz, kiedy bajki przestaj� by� bajkami? W momencie, gdy kto� zaczyna w nie wierzy�. A w bajk� o Starszej Krwi kto� wierzy. Zw�aszcza we fragment m�wi�cy o tym, �e z krwi Falki narodzi si� m�ciciel, kt�ry zniszczy stary �wiat, a na jego gruzach zbuduje nowy.

��I tym m�cicielem mia�aby by� Cirilla?

��Nie. Nie Cirilla. Jej syn.

��A Cirilli poszukuje�

��Emhyr var Emreis, cesarz Nilfgaardu � doko�czy� ch�odno Codringher. - Teraz rozumiesz? Cirilla, niezale�nie od jej woli, ma zosta� matk� nast�pcy tronu. Arcyksi�cia, kt�ry ma sta� si� Arcyksi�ciem Ciemno�ci, potomkiem i m�cicielem tej diablicy Falki. Zag�ada, a p�niej odbudowa �wiata ma, jak mi si� zdaje, przebiec w spos�b sterowany i kontrolowany.

Kaleka milcza� d�ugo.

��Nie uwa�asz � spyta� wreszcie � �e nale�a�oby o tym powiadomi� Geralta?

��Geralt?�� Codringher wykrzywi� wargi. - A kto to taki? Czy to przypadkiem nie ten naiwniak, kt�ry niedawno wmawia� mi, �e nie dzia�a dla zysku? O, ja wierz�, on nie dzia�a dla w�asnego zysku. Dzia�a dla cudzego. Bezwiednie zreszt�. Tropi Rience'a, kt�ry jest na smyczy, nie czuj�c obro�y na w�asnej szyi. Ja mia�bym go informowa�? Pomaga� tym, kt�rzy chc� sami zaw�adn�� t� znosz�c� z�ote jaja kurk�, by szanta�owa� Emhyra albo wkra�� si� w jego �aski? Nie, Ferm. A� tak g�upi nie jestem.

��Wied�min dzia�a ze smyczy? Czyjej?

��Pomy�l.

��Cholera!

��Precyzyjnie dobrane s�owo. Jedyna osoba, kt�ra ma na niego wp�yw. Kt�rej on ufa. Ale ja jej nie ufam. I nigdy nie ufa�em. Sam w��cz� si� do tej gry.

��To niebezpieczna gra, Codringher.

��Nie ma bezpiecznych gier. S� tylko gry warte i niewarte �wieczki. Fenn, bracie, czy nie rozumiesz, co wpad�o nam w r�ce? Z�ota kura, kt�ra nam, nie komu� innemu, zniesie ogromne jajo, ca�e z ��ciutkiego z�ota�

Codringher zani�s� si� kaszlem. Gdy odj�� chustk� od ust, by�y na niej �lady krwi.

��Z�oto tego nie wyleczy � powiedzia� Fenn, patrz�c na chustk� w r�ku wsp�lnika. - A mnie nie odda n�g�

��Kto wie?

Do drzwi kto� zako�ata�. Fenn niespokojnie za wierci� si� w fotelu na k�kach.

��Czekasz na kogo�, Codringher?

��Owszem. Na ludzi, kt�rych posy�am na Thanedd. Po z�ot� kur�.

Nie otwieraj, krzykn�a Ciri. Nie otwieraj tych drzwi! Za nimi jest �mier�! Nie otwieraj tych drzwi!

��Ju� otwieram, ju� otwieram � zawo�a� Codringher, odsuwaj�c rygle, po czym odwr�ci� si� do miaucz�cego kota. - A b�dziesz ty cicho, bestio zatracona�

Urwa�. W drzwiach nie stali ci, kt�rych oczekiwa�. W drzwiach stali trzej osobnicy, kt�rych nie zna�.

��Im� pan Codringher?

��Jegomo�� wyjechali w interesach � adwokat przybra� min� przyg�upa i zmieni� g�os na lekko piskliwy. - Jam jest kamerdynerem jegomo�ci, zw� si� Glomb, Mikael Glomb. Czym mog� s�u�y� wielmo�nym panom?

��Niczym � powiedzia� jeden z osobnik�w, wysoki p�elf. - Skoro jegomo�ci nie ma, zostawimy tylko list i wiadomo��. Oto list.

��Przeka�� niezawodnie � Codringher, pi�knie wczuwaj�c si� w rol� nierozgarni�tego lokaja, sk�oni� si� uni�enie, wyci�gn�� r�k� po przewi�zany czerwonym sznurem zw�j pergaminu. - A wiadomo��?

Opasuj�cy rulon sznur rozwin�� si� jak atakuj�cy w��, smagn�� i ciasno opl�t� mu nadgarstek. Wysoki targn�� mocno. Codringher straci� r�wnowag�, polecia� do przodu, by nie run�� na p�elfa, odruchowo wpar� lew� d�o� w jego pier�. W tej pozycji nie by� w stanie unikn�� sztyletu, kt�rym pchni�to go w brzuch. Krzykn�� g�ucho i szarpn�� si� w ty�, ale owini�ty dooko�a przegubu magiczny sznur nie pu�ci�. P�elf ponownie przywl�k� go ku sobie i d�gn�� jeszcze raz. Tym razem Codringher zawis� na klindze.

��Oto wiadomo�� i pozdrowienia od Rience'a � zasycza� wysoki p�elf, silnie rw�c sztylet ku g�rze i patrosz�c adwokata jak ryb�. - Id� do piek�a, Codringher. Pro�ciutko do piek�a.

Codringher zacharcza�. Czu�, jak ostrze pugina�u zgrzyta i chrupie na �ebrach i mostku. Osun�� si� na ziemi�, zwijaj�c w k��bek. Chcia� krzycze�, by ostrzec Fen-na, ale zdo�a� jedynie zaskrzecze�, a skrzek natychmiast zd�awi�a fala krwi.

Wysoki p�elf przest�pi� nad cia�em, w �lad za nim do �rodka wesz�o dw�ch pozosta�ych. Ci byli lud�mi.

Fenn nie da� si� zaskoczy�.

Szcz�kn�a ci�ciwa, jeden ze zbir�w run�� na wznak, trafiony stalow� kul� w �rodek czo�a. Fenn odjecha� z fotelem od pulpitu, nadaremnie pr�buj�c zarepetowa� arbalet dr��cymi r�koma.

Wysoki doskoczy� do niego, silnym kopni�ciem przewr�ci� fotel. Karze� potoczy� si� mi�dzy porozrzucane na pod�odze papiery. Bezsilnie przebieraj�c ma�ymi r�czkami i kikutami n�g, przypomina� okaleczonego paj�ka.

P�elf kopn�� arbalet, usuwaj�c go z zasi�gu Fenna. Nie zwracaj�c uwagi na usi�uj�cego pe�za� kalek�, szybko przegl�da� le��ce na pulpicie dokumenty. Jego uwag� przyku�a niewielka, oprawiona w r�g i mosi�dz miniatura przedstawiaj�ca jasnow�os� dziewczyn�. Podni�s� j� wraz z przytwierdzonym do niej karteluszem.

Drugi zbir porzuci� trafionego kul� z arbaletu, zbli�y� si�. P�elf pytaj�co uni�s� brwi. Zbir pokr�ci� g�ow�.

P�elf schowa� za pazuch� miniatur� i kuka zabranych z pulpitu dokument�w. Potem wyj�� z ka�amarza p�k pi�r i zapali� je od �wiecznika. Obracaj�c pozwoli�, by kwacz dobrze si� zaj��, po czym rzuci� go na pulpit, mi�dzy zwoje, kt�re momentalnie stan�y w ogniu.

Fenn wrzasn��.

Wysoki p�elf zdj�� z gorej�cego ju� sto�u butl� z p�ynem do wywabiania inkaustu, stan�� nad miotaj�cym si� kar�em i wyla� na� ca�� zawarto��. Fenu zawy� przeci�gle. Drugi zbir �ci�gn�� z rega�u nar�cze zwoj�w i przywali� nimi kalek�.

Ogie� z pulpitu buchn�� a� pod powa��. Druga, mniejsza butla wywabiacza eksplodowa�a z hukiem, p�omienie lizn�y rega�y. Zwoje, rulony i teki zacz�y czernie�, zwija� si� i o�ywa� ogniem. Fenn wy�. Wysoki cofn�� si� od p�on�cego pulpitu, skr�ci� z papieru drugi kwacz i zapali� go. Drugi zbir narzuci� na kalek� jeszcze jedno nar�cze welinowych zwoj�w.

Fenn wy�.

P�elf stan�� nad nim, trzymaj�c w r�ku p�on�cy kwacz.

Czarno-bia�y kocur Codringhera przysiad� na pobliskim murku. W jego ��tych oczach igra� odblask po�aru zmieniaj�cego przyjazn� noc w straszliw� parodi� dnia. Okolica rozbrzmiewa�a krzykiem. Gore! Gore! Wody! Ludzie biegli w kierunku domu. Kocur zamar�, patrz�c na nich ze zdziwieniem i pogard�. Ci g�upcy najwyra�niej zmierzali tam, w stron� tej ognistej czelu�ci, z kt�rej jemu ledwo uda�o si� wydosta�.

Odwr�ciwszy si� oboj�tnie, kot Codringhera wznowi� wylizywanie �apki unurzanej we krwi.

Ciri obudzi�a si� zlana potem, z d�o�mi do b�lu zaci�ni�tymi na prze�cieradle. Dooko�a by�a cisza i mi�kki mrok przeszyty jak sztyletem smug� ksi�ycowego �wiat�a.

Po�ar. Ogie�. Krew. Koszmar� Nie pami�tam, niczego nie pami�tam�

Odetchn�a g��boko rze�kim nocnym powietrzem. Wra�enie duszno�ci znik�o. Wiedzia�a dlaczego.

Ochronne zakl�cia nie dzia�a�y.

Co� si� sta�o, pomy�la�a Ciri. Wyskoczy�a z ��ka i ubra�a si� szybko. Przypasa�a kordzik. Miecza nie mia�a, Yennefer odebra�a go jej i odda�a pod opiek� Jaskra. Poeta spa� ju� zapewne, w Loxii panowa�a cisza. Ciri zastanawia�a si� ju�, czy nie p�j�� i nie zbudzi� go, gdy nagle poczu�a w uszach silne pulsowanie i szum krwi.

Wpadaj�ca oknem smuga ksi�ycowego blasku sta�a si� drog�. Na ko�cu drogi, bardzo daleko, by�y drzwi. Drzwi otwar�y si�, stan�a w nich Yennefer.

Chod�.

Za plecami czarodziejki otwiera�y si� nast�pne drzwi. Jedne po drugich. Niesko�czenie wiele. W mroku niejasno rysowa�y si� czarne kszta�ty kolumn. A mo�e pos�g�w� Ja �ni�, pomy�la�a Ciri, sama w to nie wierz�c. Ja �ni�. To nie jest �adna droga, to jest �wiat�o, smuga �wiat�a. Po tym nie mo�na i��

Chod�.

Us�ucha�a.

Gdyby nie g�upie skrupu�y wied�mina, gdyby nie jego nie�yciowe zasady, wiele p�niejszych wypadk�w mia�oby zupe�nie inny przebieg. Wiele wypadk�w prawdopodobnie w og�le nie mia�oby miejsca. A w�wczas historia �wiata potoczy�aby si� inaczej.

Ale historia �wiata potoczy�a si� tak, jak si� potoczy�a, a wy��czn� tego przyczyn� by� fakt, �e wied�min mia� skrupu�y. Gdy obudzi� si� nad ranem i poczu� potrzeb�, nie uczyni� tego, co uczyni�by ka�dy � nie wyszed� na balkonik i nie wysika� si� do doniczki z nasturcjami. Mia� skrupu�y. Ubra� si� cichutko, nie budz�c Yennefer, �pi�cej twardo, bez ruchu i niemal bez oddechu. Wyszed� z komnatki i poszed� do ogrodu.

Bankiet trwa� jeszcze, ale, jak wskazywa�y odg�osy, w szcz�tkowej postaci. Okna sali balowej wci�� pa�a�y �wiat�em zalewaj�cym atrium i klomby piwonii. Wied�min uda� si� wi�c nieco dalej, w co g�stsze krzaki, tam zapatrzy� si� w ja�niej�ce niebo, od horyzontu pal�ce si� ju� purpurow� pr�g� �witu.

Gdy powoli wraca�, rozmy�laj�c o sprawach wa�nych, jego medalion zadrga� silnie. Przytrzyma� go d�oni�, czuj�c przenikaj�c� ca�e cia�o wibracj�. Nie by�o w�tpliwo�ci � w Aretuzie kto� rzuca� zakl�cia. Geralt nadstawi� uszu i us�ysza� zduszone krzyki, rumor i �omot dobiegaj�ce z kru�ganka w lewym skrzydle pa�acu.

Ka�dy inny bez zw�oki odwr�ci�by si� i pr�dkim krokiem poszed� w swoj� stron�, udaj�c, �e niczego nie s�ysza�. I w�wczas historia �wiata te� mo�e potoczy�aby si� inaczej. Ale wied�min mia� skrupu�y i zwyk� by� post�powa� wed�ug niem�drych, nie�yciowych zasad.

Gdy wbieg� na kru�ganek i w korytarz, trwa�a tam walka. Kilku zbir�w w szarych kubrakach obezw�adnia�o obalonego na ziemi� niewysokiego czarodzieja. Obezw�adnianiem kierowa� Dijkstra, szef wywiadu Vizimira, kr�la Redanii. Zanim Geralt zdo�a� cokolwiek przedsi�wzi��, sam zosta� obezw�adniony � dw�ch innych szarych zbir�w przypar�o go do �ciany, a trzeci przystawi� mu do piersi tr�jz�bne �ele�ce korseki.

Wszystkie zbiry mia�y na piersiach ryngrafy z reda�skim or�em.

��To si� nazywa �wpa�� w g�wno"�� wyja�ni� cicho Dijkstra, zbli�ywszy si�. - A ty, wied�minie, masz chyba wrodzony talent do takiego wpadania. St�j spokojnie i staraj si� nie zwr�ci� niczyjej uwagi.

Reda�czycy obezw�adnili wreszcie niewysokiego czarodzieja i podnie�li go, trzymaj�c za r�ce. By� to Artaud Terranova, cz�onek Kapitu�y.

�wiat�o, kt�re pozwala�o widzie� szczeg�y, bi�o z kuli wisz�cej nad g�ow� Keiry Metz, czarodziejki, z kt�r� Geralt wieczorem gaw�dzi� na bankiecie. Ledwie j� pozna� � zmieni�a zwiewne tiule na surowy m�ski ubi�r, a u boku mia�a sztylet.

��Zakujcie go � zakomenderowa�a kr�tko. W jej d�oni zadzwoni�y kajdanki wykonane z niebieskawego metalu.

��Nie wa� si� zak�ada� mi tego!�� wrzasn�� Terranova. - Nie wa� si�, Metz! Jestem cz�onkiem Kapitu�y!

��By�e�. Teraz jeste� zwyk�ym zdrajc�. I b�dziesz potraktowany jak zdrajca.

��A ty jeste� parszyw� dziwk�, kt�r��

Keira cofn�a si� o krok, lekko zako�ysa�a w biodrach i z ca�ej si�y trzasn�a go pi�ci� w twarz. G�owa czarodzieja odskoczy�a do ty�u tak, �e przez moment Geralt mia� wra�enie, �e oderwie si� od tu�owia. Terranova obwis� w r�kach trzymaj�cych go ludzi, sp�ywaj�c krwi� z nosa i warg. Czarodziejka nie zada�a drugiego ciosu, cho� r�k� mia�a uniesion�. Wied�min dostrzeg� mosi�ny b�ysk kastetu na jej palcach. Nie zdziwi� si�. Keira by�a mikrej postury, takie uderzenie nie mog�o by� zadane go�� pi�ci�.

Nie poruszy� si�. Zbiry trzyma�y go mocno, a kolec korseki k�u� w pier�. Geralt nie by� pewien, czy poruszy�by si�, gdyby by� wolny. Czy wiedzia�by, co zrobi�.

Reda�czycy zatrzasn�li okowy na wykr�conych do ty�u r�kach czarodzieja. Terranova zakrzycza�, zatarga� si�, zgi��, zacharcza� w wymiotnym odruchu. Geralt wiedzia� ju�, z czego zrobiono kajdany. By� to stop �elaza i dwimerytu, rzadkiego minera�u, kt�rego w�a�ciwo�ci polega�y na d�awieniu zdolno�ci magicznych. D�awieniu takiemu towarzyszy�y do�� przykre dla magik�w skutki uboczne.

Keira Metz podnios�a g�ow�, odgarniaj�c w�osy z czo�a. I wtedy go zobaczy�a.

��Co on tu robi, do jasnej cholery? Sk�d on si� tu wzi��?

��Wpad� � odrzek� beznami�tnie Dijkstra. - On ma talent do wpadania. Co mam z nim zrobi�?

Keira pomrocznia�a, kilkakrotnie tupn�a obcasem wysokiego buta.

��Pilnuj go. Nie mam teraz czasu.

Odesz�a szybko, za ni� poszli Reda�czycy, wlok�c Terranov�. �wiec�ca kula pofrun�a za czarodziejk�, ale ju� by� �wit, ja�nia�o szybko. Na dany przez Dijkstr� znak zbiry pu�ci�y Geralta. Szpieg zbli�y� si� i popatrzy� wied�minowi w oczy.

��Zachowaj bezwzgl�dny spok�j.

��Co si� tu dzieje? Co to�

��I bezwzgl�dne milczenie.

Keira Metz wr�ci�a po kr�tkiej chwili, nie sama. Towarzyszy� jej p�owow�osy czarodziej, kt�rego wczoraj przedstawiono Geraltowi jako Detmolda z Ba� Ard. Ten na widok wied�mina zakl�� i uderzy� pi�ci� o d�o�.

��Psiakrew! Czy to ten, kt�rego upodoba�a sobie Yennefer?

��Ten � potwierdzi�a Keira. - Geralt z Rivii. Problem polega na tym, �e ja nie wiem, jak to jest z Yennefer�

��Ja te� tego nie wiem � wzruszy� ramionami Detmold. - W ka�dym razie on ju� jest wmieszany. Za du�o widzia�. Zabierzcie go do Filippy, ona zadecyduje. Skujcie go.

��Nie ma takiej potrzeby � rzek� pozornie ospale Dijkstra. - Odpowiadam za niego. Doprowadz� go, dok�d nale�y.

- �wietnie si� sk�ada � kiwn�� g�ow� Detmold. - Bo my nie mamy czasu. Chod�, Keira, tam na g�rze sprawy si� komplikuj��

��Ale� zdenerwowani � mrukn�� reda�ski szpieg, patrz�c za odchodz�cymi. - Brak wprawy, nic innego. A zamachy stanu i pucze s� jak ch�odnik z botwinki. Nale�y je spo�ywa� na zimno. Idziemy, Geralt. I pami�taj: spokojnie, godnie, bez awantur. Nie ka� mi �a�owa�, �e nie kaza�em ci� zakuwa� ani p�ta�.

��Co tu si� dzieje, Dijkstra?

��Jeszcze si� nie domy�li�e�? - szpieg szed� obok niego, trzej Reda�czycy trzymali si� z ty�u. - Powiedz no szczerze, wied�minie, jak to si� sta�o, �e� tu si� zjawi�?

��Ba�em si�, �e nasturcja uschnie.

��Geralt � Dijkstra spojrza� na niego krzywo. - Wpad�e� w g�wno z g�ow�. Wynurkowa�e� i trzymasz usta nad powierzchni�, ale nogami wci�� nie si�gasz dna szamba. Kto� podaje ci pomocn� d�o�, ryzykuj�c, �e sam si� powala i osmrodzi. Poniechaj tedy g�upawych �art�w. To Yennefer kaza�a ci tu przyj��, tak?

��Nie. Yennefer �pi w cieplutkim ��ku. Czy to ci� uspokoi�o?

Olbrzymi szpieg odwr�ci� si� gwa�townie, chwyci�, wied�mina za ramiona i przypar� go do �ciany korytarza.

��Nie, nie uspokoi�o mnie to, ty cholerny durniu � za-sycza�. - Czy ty jeszcze nie poj��e�, palancie, �e przyzwoici, wierni kr�lom czarodzieje nie �pi� dzisiejszej nocy? �e w og�le nie k�adli si� do ��ek? W cieplutkich ��kach �pi� przekupieni przez Nilfgaard zdrajcy. Sprzedawczycy, kt�rzy sami szykowali pucz, ale na p�niej. Nie wiedzieli, �e przejrzano ich plany i uprzedzono zamiary. I oto w�a�nie wyci�ga si� ich z ciep�ych bet�w, wali kastetem w z�by, nak�ada na �apy obr�czki z dwimerytu. Zdrajcy s� sko�czeni, pojmujesz? Je�eli nie chcesz p�j�� na dno razem z nimi, przesta� udawa� idiot�! Czy wczoraj wieczorem Vilgefortz skaptowa� ci�? Czy mo�e ju� wcze�niej skaptowa�a ci� Yennefer? Gadaj! Szybko, bo g�wno zaczyna zalewa� ci usta!

��Ch�odnik z botwinki, Dijkstra � przypomnia� Geralt.

��Prowad� mnie do Filippy. Spokojnie, godnie i bez awantur.

Szpieg pu�ci� go, cofn�� si� o krok.

��Idziemy � powiedzia� zimno. - Tymi schodami, w g�r�. Ale rozmow� doko�czymy. Obiecuj� ci to.

Tam, gdzie ��czy�y si� cztery korytarze, pod podtrzymuj�c� sklepienie kolumn�, by�o jasno od latarni i magicznych ku�. T�oczyli si� tu Reda�czycy i czarodzieje. W�r�d tych ostatnich byli cz�onkowie Rady � Radcliffe i Sabrina Glevissig. Sabrina, podobnie jak Keira Metz, by�a w szarym m�skim stroju. Geralt zrozumia�, �e w przeprowadzanym na jego oczach puczu mo�na rozr�nia� stronnictwa po uniformach.

Na posadzce kl�cza�a Triss Merigold, schylona nad cia�em le��cym w ka�u�y krwi. Geralt pozna� Lydi� van Bredevoort. Pozna� j� po w�osach i po jedwabnej sukni. Z twarzy nie rozpozna�by jej, bo to ju� nie by�a twarz. By�a to ohydna, makabryczna trupia maska, b�yszcz�ca ods�oni�tymi a� do po�owy policzk�w z�bami i zniekszta�con�, zapadni�t�, �le pozrastan� ko�ci� �uchwy.

��Zakryjcie j� � powiedzia�a g�ucho Sabrina Glevissig.

��Gdy skona�a, rozwia�a si� iluzja� Cholera, zakryjcie j� czym�!

��Jak to si� sta�o, Radcliffe?�� spyta�a Triss, cofaj�c r�k� od poz�acanej r�koje�ci sztyletu tkwi�cego poni�ej mostka Lydii. - Jak to si� mog�o sta�? Mia�o oby� si� bez trup�w!

��Zaatakowa�a nas � mrukn�� czarodziej, opuszczaj�c g�ow�. - Gdy wyprowadzano Vilgefortza, rzuci�a si� na nas. Powsta�o zamieszanie� Sam nie wiem, w jaki spos�b� To jej w�asny sztylet.

��Zakryjcie jej twarz!�� Sabrina odwr�ci�a si� gwa�townie. Zobaczy�a Geralta, jej drapie�ne oczy zal�ni�y jak antracyty.

��Sk�d ten si� tu wzi��?

Triss poderwa�a si� b�yskawicznie, przypad�a do wied�mina. Geralt ujrza� tu� przed twarz� jej d�o�. Potem zobaczy� b�ysk i �agodnie pogr��y� si� w ciemno�ci. Poczu� r�k� na ko�nierzu i gwa�towne szarpni�cie.

��Trzymajcie go, bo upadnie � g�os Triss by� nienaturalny, brzmia� w nim udawany gniew. Szarpn�a nim ponownie, tak by na moment znalaz� si� tu� przy niej.

��Wybacz � us�ysza� jej pr�dki szept. - Musia�am.

Ludzie Dijkstry przytrzymali go.

Poruszy� g�ow�. Przestawia� si� na inne zmys�y. W korytarzach panowa� ruch, powietrze falowa�o, nios�o zapachy. I g�osy. Sabrina Glevissig kl�a, Triss mitygowa�a j�. �mierdz�cy koszarami Reda�czycy wlekli po pod�odze bezw�adne cia�o szepcz�ce jedwabiem sukni. Krew. Zapach krwi. I zapach ozonu. Zapach magii. Podniesione g�osy. Kroki, nerwowy stukot obcas�w.

��Pospieszcie si�! To wszystko zbyt d�ugo si� ci�gnie! Powinni�my ju� by� w Garstangu! Filippa Eilhart. Zdenerwowana.

��Sabrina, znajd� pr�dko Marti Sodergren. Je�li b�dzie trzeba, wyci�gnij j� z ��ka. Z Gedymdeithem jest �le. To chyba zawa�. Niech Marti si� nim zajmie. Ale nie m�w niczego, ani jej, ani temu, z kt�rym �pi. Triss, odszukaj i sprowad� do Garstangu Dorreggraya, Drithelma i Carduina.

��Po co?

��Reprezentuj� kr�l�w. Niech Ethain i Esterad b�d� poinformowani o naszej akcji i o jej skutkach. Zaprowadzisz ich� Triss, masz na r�ku krew! Kto?

��Lydia.

��Jasna cholera. Kiedy? Jak?

��Czy to wa�ne jak?�� zimny, spokojny g�os. Tissaia de Vries. Szelest sukni. Tissaia by�a w sukni balowej. Nie w rebelianckim uniformie. Geralt nadstawi� uszu, ale nie s�ysza� dzwonienia kajdan z dwimerytu.

��Udajesz przej�t�? - Powt�rzy�a Tissaia. - Zmartwiona? Gdy organizuje si� rewolty, gdy sprowadza si� noc� uzbrojonych zbir�w, trzeba Uczy� si� z ofiarami. Lydia nie �yje, Hen Gedymdeith umiera. Widzia�am przed chwil� Artauda ze zmasakrowan� twarz�. Ile jeszcze b�dzie ofiar, Filippo Eilhart?

��Nie wiem � odpowiedzia�a twardo Filippa. - Ale nie cofn� si�.

��Oczywi�cie. Ty nie cofasz si� przed niczym.

Powietrze drgn�o, obcasy stukn�y o posadzk� w znajomym rytmie. Filippa sz�a ku niemu. Zapami�ta� nerwowy rytm jej krok�w, gdy wczoraj razem szli przez sal� Aretuzy, by uraczy� si� kawiorem. Zapami�ta� zapach cynamonu i nardu. Teraz ten zapach miesza� si� z zapachem sody. Geralt wyklucza� sw�j udzia� w jakimkolwiek przewrocie czy puczu, ale zastanowi� si�, czy uczestnicz�c pomy�la�by o uprzednim wyczyszczeniu z�b�w.

��On ci� nie widzi, Fil � powiedzia� pozornie ospale Dijkstra. - Niczego nie widzi i niczego nie widzia�. Ta z pi�knymi w�osami o�lepi�a go.

S�ysza� oddech Filippy i czu� ka�dy jej ruch, ale niezdarnie poruszy� g�ow�, udaj�c bezradno��. Czarodziejka nie da�a si� nabra�.

��Nie udawaj, Geralt. Triss za�mi�a ci oczy, ale wszak�e nie odebra�a rozumu. Jakim cudem si� tu znalaz�e�?

��Wpad�em. Gdzie jest Yennefer?

��B�ogos�awieni ci, kt�rzy nie wiedz� � w g�osie Filippy nie by�o drwiny. - Albowiem d�u�ej po�yj�. B�d� wdzi�czny Triss. To by�o mi�kkie zakl�cie, za�ma wkr�tce minie. A ty nie widzia�e� tego, czego nie wolno ci by�o zobaczy�. Pilnuj go, Dijkstra. Zaraz wr�c�.

Znowu poruszenie. G�osy. D�wi�czny sopran Keiry Metz, nosowy bas Radcliffe'a. Stuk reda�skich bucior�w. I podniesiony g�os Tissai de Vries.

��Pu��cie j�! Jak mogli�cie? Jak mogli�cie jej to zrobi�?

��To zdrajczyni!�� nosowo, Radcliffe.

��Nigdy w to nie uwierz�!

��Krew nie woda � zimno, Filippa Eilhart. - A cesarz Emhyr obieca� elfom wolno��. I w�asne, niezale�ne pa�stwo. Tu, na tych ziemiach. Oczywi�cie, po wyr�ni�ciu ludzi. I to wystarczy�o, by natychmiast nas zdradzi�a.

��Odpowiedz!�� Tissaia de Vries, z emocj�. - Odpowiedz jej, Enid!

��Odpowiedz, Francesca.

Brz�k kajdan z dwimerytu. I �piewny elfi akcent Franceski Findabair, Stokrotki z Dolin, najpi�kniejszej kobiety �wiata.

��Va vort a me, Dh'oine. N'aen te a dice'n.

��Czy to ci wystarczy, Tissaia?�� g�os Filippy, jak szczekni�cie. - Czy teraz mi wierzysz? Ty, ja, my wszyscy jeste�my i zawsze byli�my dla niej Dh'oine, lud�mi, kt�rym ona, Aen Seidhe, nie ma nic do powiedzenia. A ty, Fercart? Co tobie przyrzekli Vilgefortz i Emhyr, �e zdecydowa�e� si� zdradzi�?

��Id� do diab�a, zboczona gamratko.

Geralt wstrzyma� oddech, ale nie dobieg� go odg�os kastetu zderzaj�cego si� ze szcz�k�. Filippa by�a bardziej opanowana od Keiry. Albo nie mia�a kastetu.

��Radcliffe, zabierz zdrajc�w do Garstangu! Detmold, podaj rami� arcymistrzyni de Vries. Id�cie. Ja zaraz do��cz�. Kroki. Zapach cynamonu i nardu.

��Dijkstra.

��Jestem, Fil.

��Twoi podkomendni nie s� tu ju� potrzebni. Niech wracaj� do Loxii.

��Czy aby na pewno�

��Do Loxii, Dijkstra!

��Rozkaz, mi�o�ciwa pani � w g�osie szpiega zabrzmia�o szyderstwo. - Pacho�kowie odejd�, zrobili, co do nich nale�a�o. Teraz to jest ju� wy��cznie sprawa czarodziej�w. A zatem i ja nie mieszkaj�c schodz� z pi�knych oczu waszej wysoko�ci. Podzi�kowa� za pomoc i wsp�udzia� w puczu nie oczekiwa�em, ale pewien jestem, �e wasza wysoko�� zachowa mnie we wdzi�cznej pami�ci.

��Wybacz, Sigismund. Dzi�kuj� ci za pomoc.

��Nie ma za co, ca�a przyjemno�� po mojej stronie. Hej, Voymir, zbierz ludzi. Pi�ciu zostaje ze mn�. Reszt� sprowad� na d� i zaokr�tuj na �Spad�". Tylko cichcem, na paluszkach, bez szumu, bez sensacji. Bocznymi korytarzami. W Loxii i w porcie ani pary z g�by! Wykona�!

��Nic nie widzia�e�, Geralt � powiedzia�a szeptem Filippa Eilhart, wion�c na wied�mina cynamonem, nardem i sod�. - Niczego nie s�ysza�e�. Z Vilgefortzem nigdy nie rozmawia�e�. Dijkstra zabierze ci� teraz do Loxii. Postaram si� odnale�� ci� tam, gdy� Gdy wszystko si� sko�czy. Obieca�am ci co� wczoraj i dotrzymam s�owa.

��Co z Yennefer?

��On chyba ma obsesj� � Dijkstra wr�ci�, szuraj�c nogami. - Yennefer, Yennefer� Do znudzenia. Nie przejmuj si� nim, Fil. S� wa�niejsze sprawy. Czy przy Vilgefortzu znaleziono to, co spodziewano si� znale��?

��Owszem. Prosz�, to dla ciebie.

��Oho!�� szelest rozwijanego papieru. - Oho! Oho, oho! Pi�knie! Diuk Nitert. Wybornie! Baron�

��Dyskretniej, bez nazwisk. I bardzo ci� prosz�, po powrocie do Tretogoru nie zaczynaj od razu od egzekucji. Nie wywo�uj przedwcze�nie skandalu.

��Nie obawiaj si�. Ch�optysie z tej listy, tak �ase na nilfgaardzkie z�oto, s� bezpieczni. Na razie. To b�d� moje kochane marioneteczki do poci�gania za sznureczki. A p�niej na�o�y si� im sznureczki na szyjeczki� Ciekawo��, byty i inne listy? Zdrajcy z Kaedwen, z Temerii, z Aedirn? Rad bym rzuci� na nie okiem. Cho�by k�tem oka�

��Wiem, �e rad by�. Ale to nie twoja sprawa. Tamte listy dostali Radcliffe i Sabrina Glevissig, ju� oni b�d� wiedzieli, jak si� nimi pos�u�y�. A teraz �egnaj. Spiesz� si�.

��Fil.

��S�ucham.

��Przywr�� wied�minowi wzrok. Niech si� nie potyka na schodach.

W sali balowej Aretuzy bankiet trwa� nadal, ale zmieni� form� na bardziej tradycyjn� i swojsk�. Sto�y poprze-suwano, czarodzieje i czarodziejki poznosili do sali zdobyte gdzie� fotele, krzes�a i zydle, porozsiadali si� na nich i po�wi�cili rozmaitym rozrywkom. Wi�kszo�� tych rozrywek by�a nietaktowna. Liczna grupa, obsiad�szy dooko�a wielki anta� siwuchy, pi�a, gaw�dz�c i od czasu do czasu wybuchaj�c gromkim �miechem. Ci, kt�rzy jeszcze niedawno delikatnie k�uli wyszukane zak�ski srebrnymi widelczykami, teraz bez �enady ogryzali trzymane obur�cz baranie �ebra. Kilku r�n�o w karty, lekcewa��c otoczenie. Kilku spa�o. W k�cie jaka� para ca�owa�a si� zapami�tale, a zapa�, z jakim to czynili, wskazywa�, �e nie poprzestan� na ca�owaniu.

��Popatrz tylko na nich, wied�minie � Dijkstra przechyli� si� przez balustrad� kru�ganka, przygl�daj�c si� czarodziejom z wysoko�ci. - Jak si� rado�nie bawi�, pomy�la�by�, pachol�ta. A tymczasem ich Rada w�a�nie przydupi�a bez ma�a ca�� ich Kapitu�� i s�dzi j� za zdrad�, za kumanie si� z Nilfgaardem. Sp�jrz na t� park�. Zaraz poszukaj� sobie ustronnego k�cika, a zanim sko�cz� si� gzi�, Vilgefortz b�dzie wisia�. Ach, dziwny jest ten �wiat�

��Zamknij si�, Dijkstra.

Droga wiod�ca ku Loxii wgryza�a si� zygzakiem schod�w w zbocze g�ry. Schody ��czy�y tarasy, udekorowane zaniedbanymi �ywop�otami, klombami i przysuszonymi agawami w donicach. Na jednym z mijanych taras�w Dijkstra zatrzyma� si�, podszed� do muru, do rz�du kamiennych �b�w chimer, z paszcz kt�rych ciurka�a woda. Szpieg pochyli� si�, pi� d�ugo.

Wied�min przybli�y� si� do balustrady. Morze pob�yskiwa�o z�otem, niebo mia�o kolor jeszcze bardziej kiczowaty ni� na obrazach w Galerii Chwa�y. W dole widzia� oddzia�ek odes�anych z Aretuzy Reda�czyk�w, w karnym szyku zmierzaj�cy do portu. Przechodzili w�a�nie przez mostek spinaj�cy brzegi skalnej rozpadliny.

Tym, co nagle zwr�ci�o jego uwag�, by�a samotna kolorowa posta�. Posta� rzuca�a si� w oczy, bo porusza�a si� szybko. I w przeciwnym kierunku ni� Reda�czycy. W g�r�, do Aretuzy.

��No � Dijkstra ponagli� go chrz�kni�ciem. - Komu w drog�, temu czas.

��Je�li ci tak spieszno, id� sam.

��No pewnie � wykrzywi� si� szpieg. - A ty wr�cisz na g�r� ratowa� twoj� Yennefer. I narozrabiasz jak pijany gnom. Idziemy do Loxii, wied�minie. Czy ty z�udzenia masz, czy co� w tym rodzaju? My�lisz, �e wyci�gn��em ci� z Aretuzy z d�ugo tajonej mi�o�ci? Ot� nie. Wyci�gn��em ci� stamt�d, bo jeste� mi potrzebny.

��Do czego?

��Udajesz? W Aretuzie studiuje dwana�cie panienek z pierwszych rod�w Redanii. Nie mog� ryzykowa� konfliktu z szanown� rektork�, Margarit� Laux-Antille. Rektorka nie wyda mi Cirilli, ksi�niczki Cintry, kt�r� Yennefer przywioz�a na Thanedd. Natomiast tobie j� wyda. Gdy j� o to poprosisz.

��Sk�d �mieszne przypuszczenie, �e poprosz�?

��Ze �miesznego za�o�enia, �e zechcesz zapewni� Cirilli bezpiecze�stwo. Pod moj� opiek�, pod opiek� kr�la Vizimira, b�dzie bezpieczna. W Tretogorze. Na Thanedd bezpieczna nie jest. Powstrzymaj si� od z�o�liwych' komentarzy. Tak, wiem, �e pocz�tkowo kr�lowie nie mieli wobec dziewczyny najpi�kniejszych plan�w. Ale to si� zmieni�o. Teraz sta�o si� oczywiste, �e �ywa, zdrowa i bezpieczna Cirilla mo�e by� w nadci�gaj�cej wojnie warta wi�cej ni� dziesi�� hufc�w ci�kiej jazdy. Martwa nie jest warta funta k�ak�w.

��Filippa Eilhart wie, co zamierzasz?

��Nie wie. Nie wie nawet tego, �e ja wiem, �e dziewczyna jest w Loxii. Moja niegdy� ukochana Fil wysoko zadziera g�ow�, ale kr�lem Redanii wci�� jest Vizimir. Ja wykonuj� rozkazy Vizimira, knowania czarodziej�w g�wno mnie obchodz�. Cirilla wsi�dzie na �Spad�" i po�egluje do Novigradu, stamt�d pojedzie do Tretogoru. I b�dzie bezpieczna. Wierzysz mi?

Wied�min pochyli� si� ku jednej z g��w chimer, popi� wody ciurkaj�cej z monstrualnej paszczy.

��Wierzysz mi?�� powt�rzy� Dijkstra, staj�c nad nim.

Geralt wyprostowa� si�, otar� wargi i z ca�ych si� waln�� go w szcz�k�. Szpieg zatoczy� si�, ale nie upad�. Najbli�szy z Reda�czyk�w przyskoczy� i chcia� chwyci� wied�mina, ale chwyci� powietrze, a zaraz potem usiad�, wypluwaj�c krew i z�b. Wtedy rzucili si� na niego wszyscy. Powsta� �cisk, nie�ad, zamieszanie i kr�twa, a o to w�a�nie wied�minowi chodzi�o.

Jeden Reda�czyk z trzaskiem wyr�n�� twarz� w kamienny �eb chimery, ciurkaj�ca z paszczy woda natychmiast zabarwi�a si� na czerwono. Drugi dosta� nasad� pi�ci w tchawic�, zgi�� si�, jakby wyrywano mu genitalia. Trzeci, walni�ty �okciem w oko, odskoczy� z j�kiem. Dijkstra chwyci� wied�mina w nied�wiedzi u�cisk, a Geralt z moc� uderzy� go obcasem w �r�dstopie. Szpieg zawy� i przekomicznie zapl�sa� na jednej nodze.

Kolejny zbir chcia� r�bn�� wied�mina kordem, ale r�bn�� powietrze. Geralt chwyci� go jedn� r�k� za �okie�, drug� za nadgarstek, zakr�ci�, zwalaj�c na ziemi� dw�ch innych, pr�buj�cych wsta�. Trzymany zbir by� silny, ani my�la� wypu�ci� korda. Geralt wzmocni� chwyt i z trzaskiem z�ama� mu r�k�.

Dijkstra, nadal kicaj�c na jednej nodze, podni�s� z ziemi korsek� i zamierza� przybi� wied�mina do muru tr�j-z�bnym ostrzem. Geralt uchyli� si�, chwyci� drzewce obur�cz i zastosowa� znan� uczonym zasad� d�wigni. Szpieg, widz�c rosn�ce w oczach ceg�y i fugi muru, pu�ci� korsek�, ale i tak zbyt p�no, by unikn�� zderzenia si� kroczem z ciurkaj�cym wod� �bem chimery.

Geralt wykorzysta� korsek� do zwalenia z n�g kolejnego zbira, potem opar� drzewce o posadzk� i uderzeniem buta z�ama� je, skracaj�c do d�ugo�ci miecza. Wypr�bowa� pa�k�, najpierw wal�c w kark Dijkstr� siedz�cego okrakiem na chimerze, a zaraz po tym uciszaj�c wycie draba ze z�aman� r�k�. Szwy dubletu ju� dawno pu�ci�y pod obiema pachami i wied�min czu� si� znacznie lepiej.

Ostatni trzymaj�cy si� na nogach drab te� zaatakowa� korsek�, s�dz�c, �e jej d�ugo�� daje mu przewag�. Geralt uderzy� go w nasad� nosa, drab z impetem usiad� na donicy z agaw�. Inny Reda�czyk, nadzwyczaj uparty, wczepi� si� w udo wied�mina i ugryz� go bole�nie. Wied�min zrobi� si� z�y i silnym kopniakiem pozbawi� gryzonia mo�liwo�ci gryzienia.

Na schody wbieg� zdyszany Jaskier, zobaczy�, co si� dzieje, i zblad� jak papier.

��Geralt!�� wrzasn�� po chwili. - Ciri znikn�a! Nie ma jej!

��Spodziewa�em si� tego � wied�min zdzieli� kijem kolejnego Reda�czyka nie chc�cego le�e� spokojnie. - Ale� dajesz na siebie czeka�, Jaskier. M�wi�em ci wczoraj, gdyby co� si� sta�o, masz w dyrdy lecie� do Aretuzy! Przynios�e� m�j miecz?

��Obydwa!

��Ten drugi to miecz Ciri, idioto � Geralt grzmotn�� draba usi�uj�cego wsta� z agawy.

��Nie znam si� na mieczach � wysapa� poeta. - Na bog�w, przesta� ich t�uc! Nie widzisz reda�skich or��w? To ludzie kr�la Vizimira! To oznacza zdrad� i bunt, za to mo�na trafi� do lochu�

��Na szafot � zabe�kota� Dijkstra, dobywaj�c sztyletu i zbli�aj�c si� chwiejnym krokiem. - Obaj p�jdziecie na szafot�

Wi�cej powiedzie� nie zd��y�, bo upad� na czworaki, palni�ty w bok g�owy u�omkiem drzewca korseki.

- �amanie ko�em � oceni� ponuro Jaskier. - Poprzedzone szarpaniem gor�cymi kleszczami�

Wied�min kopn�� szpiega w �ebra. Dijkstra przewr�ci� si� na bok jak ubity �o�.

- �wiartowanie � oceni� poeta.

��Przesta�, Jaskier. Dawaj oba miecze. I zje�d�aj st�d, ale szybko. Uciekaj z wyspy. Uciekaj jak najdalej!

��A ty?

��Wracam na g�r�. Musz� ratowa� Ciri� I Yennefer. Dijkstra, le� grzecznie i zostaw w spokoju sztylet!

��Nie ujdzie ci to p�azem � wydysza� szpieg. - Sprowadz� moich� P�jd� za tob��

��Nie p�jdziesz.

��P�jd�. Mam na pok�adzie �Spady" pi��dziesi�ciu ludzi�

��A jest w�r�d nich cyrulik?

��H�?

Geralt zaszed� szpiega od ty�u, schyli� si�, chwyci� go za stop�, szarpn��, skr�ci� raptownie i bardzo mocno. Chrupn�o. Dijkstra zawy� i zemdla�. Jaskier wrzasn��, jak gdyby to by� jego w�asny staw.

��To, co zrobi� mi po �wiartowaniu � mrukn�� wied�min � to ju� mnie ma�o obchodzi.

W Aretuzie panowa�a cisza. Na sali balowej pozosta�y ju� wy��cznie niedobitki, nie maj�ce si�, by ha�asowa�. Geralt omin�� sal�, nie chc�c, by go zauwa�ono.

Nie bez trudu odnalaz� komnatk�, w kt�rej nocowa� z Yennefer. Korytarze pa�acu by�y istnym labiryntem i wszystkie wygl�da�y tak samo.

Szmaciana laleczka patrzy�a na niego oczami z guzik�w.

Usiad� na ��ku, mocno obejmuj�c g�ow� d�o�mi. Na pod�odze komnatki nie by�o krwi. Ale na oparciu krzes�a wisia�a czarna suknia. Yennefer przebra�a si�. W m�ski str�j, uniform spiskowc�w?

Albo wywleczono j� w bieli�nie. W kajdanach z dwimerytu.

We wn�ce okna siedzia�a Marti Sodergren, uzdrowicielka. Podnios�a g�ow�, s�ysz�c jego kroki. Policzki mia�a mokre od �ez.

��Hen Gedymdeith nie �yje � powiedzia�a �ami�cym si� g�osem. - Serce. Niczego nie mog�am zrobi� Dlaczego wezwali mnie tak p�no? Sabrina uderzy�a mnie. Uderzy�a mnie w twarz. Dlaczego? Co tu si� sta�o?

��Czy widzia�a� Yennefer?

��Nie, nie widzia�am. Zostaw mnie. Chc� by� sama.

��Wska� mi najkr�tsz� drog� do Garstangu. Prosz�.

Powy�ej Aretuzy by�y trzy zakrzaczone tarasy, dalej zbocze g�ry robi�o si� urwiste i niedost�pne. Nad urwiskiem wznosi� si� Garstang. U podstawy pa�ac by� ciemnym, jednolicie g�adkim, przylepionym do ska� blokiem kamienia. Dopiero wy�sza kondygnacja pob�yskiwa�a marmurem i witra�ami okien, z�oci�a si� w s�o�cu blach� kopu�.

Brukowana droga wiod�ca do Garstangu i dalej, na szczyt, wi�a si� dooko�a g�ry jak w��. By�a jednak jeszcze jedna droga, kr�tsza � schody ��cz�ce tarasy, tu� pod Garstangiem znikaj�ce w czarnej paszcz�ce tunelu. Te w�a�nie schody wskaza�a wied�minowi Marti Sodergren.

Zaraz za tunelem by� most spinaj�cy kraw�dzie przepa�ci. Za mostem schody pi�y si� ostro w g�r� i skr�ca�y, gin�y za za�omem. Wied�min przyspieszy� kroku.

Balustrada schod�w udekorowana by�a pos��kami faun�w i nimf. Pos��ki sprawia�y wra�enie �ywych. Porusza�y si�. Medalion wied�mina zacz�� silnie drga�.

Przetar� oczy. Pozorny ruch pos��k�w polega� na tym, �e zmienia�y posta�. G�adki kamie� zamienia� si� w porowat�, bezkszta�tn� mas�, z�art� przez wichry i s�l. I zaraz po tym odnawia� si� znowu.

Wiedzia�, co to znaczy. Maskuj�ca Thanedd iluzja chwia�a si�, zanika�a. Mostek te� by� cz�ciowo iluzoryczny. Przez dziurawy jak rzeszoto kamufla� przeziera�a przepa�� i hucz�cy na jej dnie wodospad.

Nie by�o ciemnych p�yt wskazuj�cych bezpieczn� drog�. Przeszed� przez mostek powoli, bacz�c na ka�dy krok, przeklinaj�c w duchu strat� czasu. Gdy znalaz� si� po drugiej stronie przepa�ci, us�ysza� kroki biegn�cego cz�owieka.

Pozna� go od razu. Z g�ry, ze schod�w, zbiega� Dorregaray, czarodziej b�d�cy w s�u�bie kr�la Ethaina z Cidaris. Pami�ta� s�owa Filippy Eilhart. Czarodziej�w, kt�rzy reprezentowali neutralnych kr�l�w, zaproszono do Garstangu jako obserwator�w. Ale Dorregaray gna� po schodach w tempie, kt�re sugerowa�o, �e zaproszenie nagle odwo�ano.

��Dorregaray!

��Geralt?�� sapn�� czarodziej. - Co ty tu robisz? Nie st�j, uciekaj! Szybko w d�, do Aretuzy!

��Co si� sta�o?

��Zdrada!

��Co?

Dorregaray nagle drgn�� i kaszln�� dziwnie, a zaraz po tym pochyli� si� i upad� prosto na wied�mina. Zanim Geralt chwyci� go, zd��y� dostrzec brzechw� szaropi�rej strza�y stercz�cej mu z plec�w. Zachwia� si� z czarodziejem w obj�ciach i to uratowa�o mu �ycie, bo druga identyczna strza�a, zamiast przebi� mu gard�o, �upn�a w oble�nie u�miechni�t� facjat� kamiennego fauna, utr�caj�c mu nos i cz�� policzka. Wied�min pu�ci� Dorregaraya i zanurkowa� za balustrad� schod�w. Czarodziej zwali� si� na niego.

Strzelc�w by�o dw�ch i obaj mieli u czapek wiewi�rcze ogony. Jeden zosta� na szczycie schod�w, napinaj�c �uk, drugi wyci�gn�� miecz z pochwy i pop�dzi� w d�, sadz�c po kilka stopni. Geralt str�ci� z siebie Dorregaraya, zerwa� si� dobywaj�c miecza. Strza�a za�piewa�a, wied�min przerwa� �piew, odbijaj�c grot szybkim uderzeniem klingi. Drugi elf by� ju� blisko, ale na widok odbijanej strza�y zawaha� si� na moment. Ale tylko na moment. Rzuci� si� na wied�mina, zawijaj�c mieczem do ci�cia. Geralt sparowa� kr�tko, uko�nie, tak by klinga elfa ze�lizn�a si� po jego ostrzu. Elf straci� r�wnowag�, wied�min obr�ci� si� p�ynnie i cia� go w bok szyi, pod ucho. Tylko raz. Wystarczy�o.

Strzelec na szczycie schod�w znowu napina� �uk, ale nie zd��y� spu�ci� ci�ciwy. Geralt zobaczy� b�ysk, elf krzykn��, roz�o�y� r�ce i run�� w d�, turlaj�c si� po stopniach. Kubrak na jego plecach p�on��.

Ze schod�w zbiega� nast�pny czarodziej. Na widok wied�mina zatrzyma� si�, uni�s� r�k�. Geralt nie traci� czasu na wyja�nienia, pad� p�asko na ziemi�, a ognista b�yskawica z sykiem przelecia�a nad nim, w drobny py� rozbijaj�c statu� fauna.

��Przesta�! - wrzasn��. - To ja, wied�min!

��Psiakrew � wydysza� czarodziej, podbiegaj�c. Geralt nie przypomina� go sobie z bankietu. - Wzi��em ci� za jednego z tych elfich bandyt�w� Co z Dorregarayem? �yje?

��Chyba tak�

��Pr�dko, na drug� stron� mostu!

Przeci�gn�li Dorregaraya, szcz�liwie, bo w po�piechu nie zwracali uwagi na chwiej�c� si� i zanikaj�c� iluzj�. Nikt ich nie �ciga�, mimo to czarodziej wyci�gn�� r�k�, wyskandowa� zakl�cie i kolejn� b�yskawic� rozwali� most. Kamienie zahucza�y po �cianach przepa�ci.

��To ich powinno zatrzyma� � powiedzia�. Wied�min otar� krew p�yn�c� z ust Dorregaraya.

��On ma przebite p�uco. Mo�esz mu pom�c?

��Ja mog� � powiedzia�a Marti Sodergren, z wysi�kiem wspinaj�c si� po schodach od strony Aretuzy, od tunelu. -Co tu si� dzieje, Carduin? Kto go postrzeli�?

��Scoia'tael � czarodziej wytar� czo�o r�kawem. - W Garstangu trwa walka. Przekl�ta banda, jedni lepsi od drugich! Filippa noc� zakuwa Vilgefortza w kajdany, a Vilgefortz i Francesca Findabair sprowadzaj� na wysp� Wiewi�rki! A Tissaia de Vries� Jasna cholera, ta narobi�a zamieszania!

��M�w�e sk�adniej, Carduin!

��Nie b�d� traci� czasu na gadanie! Uciekam do Loxii, stamt�d natychmiast teleportuj� si� do Koviru. A ci tam, w Garstangu, niech si� wyr�n� nawzajem! To ju� nie ma �adnego znaczenia! Jest wojna! Ca�a ta draka by�a uknuta przez Filipp�, by umo�liwi� kr�lom wszcz�cie wojny z Nilfgaardem! Meve z Lyrii i Demawend z Aedirn sprowokowali Nilfgaard! Rozumiecie to?

��Nie � powiedzia� Geralt. - I wcale nie chcemy rozumie�. Gdzie jest Yennefer?

��Przesta�cie!�� wrzasn�a Marti Sodergren, schylona nad Dorregarayem. - Pom�cie mi! Przytrzymajcie go! Nie mog� wyci�gn�� strza�y!

Pomogli jej. Dorregaray j�cza� i dygota�, schody te� dr�a�y. Geralt pocz�tkowo s�dzi�, �e to magia lecz�cych zakl�� Marti. Ale to by� Garstang. Nagle eksplodowa�y witra�e, w oknach pa�acu zamigota� ogie�, zak��bi� si� dym.

��Jeszcze si� bij� � zgrzytn�� z�bami Carduin. - Tam idzie ostro, zakl�cie na zakl�cie�

��Zakl�cia? W Garstangu? Tam jest przecie� aura antymagiczna!

��To sprawka Tissai. Nagle zdecydowa�a si�, po czyjej stronie stan��. Zdj�a blokad�, zlikwidowa�a aur� i zneutralizowa�a dwimeryt. Wtedy wszyscy skoczyli sobie do garde�! Vilgefortz i Terranova z jednej, Filippa i Sabrina z drugiej strony� P�k�y kolumny i sklepienie si� zawali�o� A Francesca otworzy�a wej�cie do podziemi, stamt�d nagle wyskoczy�y te elfie diab�y� Krzyczeli�my, �e jeste�my neutralni, ale Vilgefortz tylko si� za�mia�. Zanim zd��yli�my zbudowa� os�on�, Drithelm dosta� strza�� w oko, Rejeana nadziali jak je�a� Na dalszy rozw�j wypadk�w nie czeka�em. Marti, d�ugo jeszcze? Musimy st�d wia�!

��Dorregaray nie b�dzie m�g� i�� � uzdrowicielka wytar�a zakrwawione r�ce w bia�� balow� sukni�. - Teleportuj nas, Carduin.

��St�d? Oszala�a� chyba. Za blisko Tor Lara. Portal Lary emanuje i wykrzywi ka�dy teleport. St�d nie mo�na si� teleportowa�!

��On nie mo�e chodzi�! Musz� przy nim zosta�

��To zosta�! � Carduin wsta�. � I baw si� dobrze! Mnie �ycie mi�e! Wracam do Koviru! Kovir jest neutralny!

��Pi�knie � wied�min splun��, patrz�c za nikn�cym w tunelu czarodziejem. - Kole�e�stwo i solidarno��! Ale i ja nie mog� z tob� zosta�, Marti. Musz� i�� do Garstangu. Tw�j neutralny konfrater rozpieprzy� most. Jest inna droga?

Marti Sodergren poci�gn�a nosem. Potem podnios�a g�ow� i pokiwa�a twierdz�co.

By� ju� pod murem Garstangu, gdy na g�ow� spad�a mu Keira Metz.

Wskazana przez uzdrowicielk� droga wiod�a przez wisz�ce ogrody po��czone serpentyn� schodk�w. Schodki g�sto poro�ni�te by�y bluszczem i kaprifolium, zielsko utrudnia�o wspinaczk�, ale dawa�o ukrycie. Uda�o mu si� niepostrze�enie dosta� pod sam mur pa�acu. Gdy szuka� wej�cia, spad�a na niego Keira, obydwoje zwalili si� w krzaki tarniny.

��Wybi�am sobie z�b � stwierdzi�a ponuro czarodziejka, sepleni�c lekko. By�a rozczochrana, brudna, pokryta tynkiem i sadz�, na policzku mia�a wielki krwiak.

��I chyba z�ama�am nog� � doda�a, pluj�c krwi�. - To ty, wied�minie? Spad�am na ciebie? Jakim cudem?

��Te� si� zastanawiam.

��Terranova wyrzuci� mnie oknem.

��Mo�esz wsta�?

��Nie, nie mog�.

��Chc� dosta� si� do �rodka. Nie zauwa�ony. Kt�r�dy?

��Czy wszyscy wied�mini � Keira splun�a ponownie, j�kn�a, pr�buj�c unie�� si� na �okciu � s� wariatami? W Garstangu trwa walka! Tam gotuje si� tak, �e a� sztukateria p�ynie ze �cian! Szukasz guza?

��Nie. Szukani Yennefer.

��Ha!�� Keira zaprzesta�a wysi�k�w, po�o�y�a si� na wznak. - Chcia�abym, �eby i mnie kto� tak kocha�. We� mnie na r�ce.

��Mo�e innym razem. Troch� si� spiesz�.

��We� mnie na r�ce, m�wi�! Wska�� ci drog� do Garstangu. Musz� dosta� tego skurwysyna Terranov�. No, na co czekasz? Sam nie odnajdziesz wej�cia, a je�li nawet, to wyko�cz� ci� skurwysy�skie elfy� Ja nie mog� chodzi�, ale jestem jeszcze zdolna do rzucenia paru zakl��. Je�li kto� stanie nam na drodze, po�a�uje.

Wrzasn�a, gdy j� podnosi�.

��Przepraszam.

��Nie szkodzi � otoczy�a mu szyj� ramionami,�� To ta noga. Ci�gle pachniesz jej perfumami, wiesz? Nie, nie t�dy. Zawr�� i id� pod g�r�. Jest drugie wej�cie, od strony Tor Lara. Mo�e tam nie ma elf�w� Auuu! Ostro�niej, cholera!

��Przepraszam. Sk�d wzi�li si� tu Scoia'tael?

��Byli w podziemiach. Thanedd jest pusta jak �upina, tam jest wielka kawerna, mo�na wp�yn�� statkiem, je�li si� wie kt�r�dy. Kto� im zdradzi� kt�r�dy� Auuuu! Uwa�aj! Nie trz� mn�!

��Przepraszam. A wi�c Wiewi�rki przyp�yn�y morzem? Kiedy?

��Cholera wie kiedy. Mo�e wczoraj, mo�e tydzie� temu? My�my szykowali si� na Vilgefortza, a Vilgefortz na nas. Vilgefortz, Francesca, Terranova i Fercart� Nie�le nas wyrolowali. Filippa my�la�a, �e im chodzi�o o powolne przej�cie w�adzy w Kapitule, o wywieranie wp�ywu na kr�l�w� A oni mieli zamiar wyko�czy� nas w trakcie zjazdu� Geralt, ja tego nie wytrzymam� Noga� Po�� mnie na chwil�. Auuuuu!

��Keira, to otwarte z�amanie. Krew cieknie przez nogawk�.

��Zamknij si� i s�uchaj. Bo tu chodzi o twoj� Yennefer. Weszli�my do Garstangu, do sali obrad. Tam jest blokada antymagiczna, ale to nie dzia�a na dwimeryt, czuli�my si� bezpieczni. Zacz�a si� k��tnia. Tissaia i ci neutralni wrzeszczeli na nas, my�my wrzeszczeli na nich. A Vilgefortz milcza� i u�miecha� si�

��Powtarzam, Vilgefortz jest zdrajc�! Skuma� si� z Emhyrem z Nilfgaardu, wci�gn�� do spisku innych! Z�ama� Prawo, sprzeniewierzy� si� nam i kr�lom�

��Powoli, Filippa. Ja wiem, �e �aski, kt�rymi otacza ci� Vizimir, znacz� dla ciebie wi�cej ni� solidarno�� Bractwa. To samo dotyczy ciebie, Sabrina, bo identyczn� rol� odgrywasz w Kaedwen. Keira Metz i Triss Merigold reprezentuj� interesy Foltesta z Temerii, Radcliffe jest narz�dziem Demawenda z Aedirn�

��Co to ma do rzeczy, Tissaia?

��Interesy kr�l�w nie musz� pokrywa� si� z naszymi. Ja doskonale wiem, o co chodzi. Kr�lowie rozpocz�li eksterminacj� elf�w i innych nieludzi. Mo�e ty, Filippa, uwa�asz to za s�uszne. Mo�e ty, Radcliffe, uwa�asz za w�a�ciwe wspomaga� wojska Demawenda w ob�awach na Scoia'tael. Ale ja jestem temu przeciwna. I nie dziwi� si� Enid Findabair, �e jest temu przeciwna. Ale to jeszcze nie oznacza zdrady. Nie przerywaj mi! Ja doskonale wiem, co zamierzyli wasi kr�lowie, wiem, �e chc� rozp�ta� wojn�. Dzia�ania, kt�re mia�yby tej wojnie zapobiec, s� mo�e zdrad� w oczach twojego Vizimira, ale w moich nie. Je�eli chcesz s�dzi� Vilgefortza i Francesk�, s�d� r�wnie� mnie!

��O jakiej wojnie m�wi si� tutaj? M�j kr�l, Esterad z Koviru, nie poprze �adnych agresywnych dzia�a� wobec cesarstwa Nilfgaardu! Kovir jest i pozostanie neutralny!

��Jeste� cz�onkiem Rady, Carduin! A nie ambasadorem twego kr�la!

��I kto to m�wi, Sabrina?

��Do��! - Filippa waln�a pi�ci� w st�. - Zaspokoj� twoj� ciekawo��, Carduin. Pytasz, kto przygotowuje wojn�? Przygotowuje j� Nilfgaard, kt�ry zamierza nas zaatakowa� i zniszczy�. Ale Emhyr var Emreis pami�ta Wzg�rze Sodden i tym razem postanowi� zabezpieczy� si�, wy��czy� czarodziej�w z gry. W tym celu nawi�za� kontakt z Vilgefortzem z Roggeveen. Kupi� go, obiecuj�c w�adz� i zaszczyty. Tak, Tissaia. Vilgefortz, bohater spod Sodden, ma oto zosta� namiestnikiem i w�adc� wszystkich zdobytych kraj�w P�nocy. To Vilgefortz, wspomagany przez Terranov� i Fercarta, ma rz�dzi� prowincjami, kt�re powstan� w miejscu podbitych kr�lestw, to on ma wymachiwa� nilfgaardzkim batogiem nad zamieszkuj�cymi te kraje niewolnikami trudz�cymi si� dla Cesarstwa. A Francesca Finabair, Enid an Gleanna, ma zosta� kr�low� pa�stwa Wolnych Elf�w. B�dzie to oczywi�cie nilfgaardzki protektorat, ale elfom to wystarczy, je�li tylko cesarz Emhyr da im woln� r�k� w mordowaniu ludzi. A elfy niczego bardziej nie pragn�, jak mordowa� Dh'oine.

��To ci�kie oskar�enie. Dlatego te� dowody b�d� musia�y by� r�wnie wa�kie. Ale nim rzucisz owe dowody na szal�, Filippo Eilhart, b�d� �wiadoma mego stanowiska. Dowody mo�na fabrykowa�, dzia�ania i ich motywy mo�na interpretowa�. Ale zaistnia�ych fakt�w nic nie zmieni. Z�ama�a� jedno�� i solidarno�� Bractwa, Filippo Eilhart. Zaku�a� cz�onk�w Kapitu�y w kajdany jak bandyt�w. Nie �miej wi�c proponowa� mi obj�cia stanowiska w nowej Kapitule, kt�r� zamierza utworzy� twoja zaprzedana kr�lom szajka puczyst�w. Mi�dzy nami jest �mier� i krew. �mier� Hena Gedymdeitha. I krew Lydii van Bredevoort. T� krew rozla�a� z pogard�. By�a� moj� najlepsz� uczennic�, Filippo Eilhart. By�am zawsze z ciebie dumna. Ale teraz mam dla ciebie wy��cznie pogard�.

Keira Metz by�a blada jak pergamin.

��Od jakiego� czasu � szepn�a � w Garstangu jest jakby ciszej. Ko�czy si� Goni� si� po pa�acu. Tam jest pi�� kondygnacji, siedemdziesi�t sze�� komnat i sal. Jest gdzie si� goni�

��Mia�a� m�wi� o Yennefer. Spiesz si�. Boj� si�, �e zemdlejesz.

��O Yennefer? Ach, tak� Wszystko sz�o po naszej my�li, kiedy nagle pojawi�a si� Yennefer. I wprowadzi�a na sal� to medium�

��Kogo?

��Dziewczyn�, mo�e czternastoletni�. Szare w�osy, wielkie zielone oczy� Zanim zd��yli�my si� dobrze przyjrze�, dziewczyna zacz�ta wieszczy�. Powiedzia�a o wydarzeniach w Dol Angra. Nikt nie mia� w�tpliwo�ci, �e m�wi prawd�. By�a w transie, a w transie si� nie k�amie.

��Wczoraj w nocy � powiedzia�o medium � wojska ze znakami Lyrii i sztandarami Aedirn dokona�y agresji na cesarstwo Nilfgaardu. Zaatakowano Glevitzingen, pograniczny fort w Dol Angra. Heroldowie w imieniu kr�la Demawenda otr�bili po okolicznych wsiach, �e od dzi� Aedirn przejmuje w�adz� nad ca�ym krajem. Wezwano ludno�� do zbrojnego powstania przeciw Nilfgaardowi�

��To niemo�liwe! To ohydna prowokacja!

��G�adko przechodzi ci przez usta to s�owo, Filippo Eilhart � powiedzia�a spokojnie Tissaia de Vries. - Ale nie �ud� si�, twoje wrzaski nie przerw� transu. M�w dalej, dziecko.

��Cesarz Emhyr var Emreis wyda� rozkaz, by odpowiedzie� ciosem na cios. Wojska nilfgaardzkie dzi� o �wicie wkroczy�y do Lyrii i Aedirn.

��Tak tedy � u�miechn�a si� Tissaia � nasi kr�lowie pokazali, jacy to z nich rozumni, �wiatli i mi�uj�cy pok�j w�adcy. A niekt�rzy z czarodziej�w udowodnili, czyjej sprawie naprawd� s�u��. Tych, kt�rzy mogliby zapobiec zaborczej wojnie, przezornie zakuto w kajdany z dwimerytu i postawiono im bzdurne zarzuty�

��To wszystko wierutne k�amstwo!

��Do dupy z wami wszystkimi!�� wrzasn�a nagle Sa-brina Glevissig. - Filippa! Co to wszystko znaczy? Co ma znaczy� ta draka w Dol A�gra? Czy nie ustalili�my, �eby nie zaczyna� za wcze�nie? Dlaczego ten pieprzony Dema-wend nie wstrzyma� si�? Dlaczego ta zdzira Meve�

��Zamilcz, Sabrina!

��Ale� nie, niech m�wi � Tissaia de Vries unios�a g�ow�. - Niech powie o skoncentrowanej na granicy armii Henselta z Kaedwen. Niech powie o wojskach Foltesta z Temerii, kt�re ju� pewnie spuszczaj� na wod� �odzie, do tej pory ukrywane w zaro�lach nad Jarug�. Niech powie o korpusie ekspedycyjnym pod dow�dztwem Vizimira z Redanii, stoj�cym nad Pontarem. Czy ty s�dzi�a�, Filippa, �e my jeste�my �lepi i g�usi?

��To jest jedna wielka cholerna prowokacja! Kr�l Vizimir�

��Kr�l Vizimir � przerwa�o beznami�tnym g�osem szarow�ose medium � zosta� wczoraj w nocy zamordowany. Zasztyletowany przez zamachowca. Redania nie ma ju� kr�la.

��Redania ju� od dawna nie mia�a kr�la � Tissaia de Vries wsta�a. - W Redanii panowa�a ja�nie wielmo�na Filippa Eilhart, godna nast�pczyni Raffarda Bia�ego. Gotowa dla w�adzy absolutnej po�wi�ci� dziesi�tki tysi�cy istnie�.

��Nie s�uchajcie jej!�� wrzasn�a Filippa. - Nie s�uchajcie tego medium! To narz�dzie, bezrozumne narz�dzie� Komu ty s�u�ysz, Yennefer? Kto rozkaza� ci przyprowadzi� tu tego potwora?

��Ja � powiedzia�a Tissaia de Vries.

��Co by�o dalej? Co sta�o si� z dziewczyn�? Z Yennefer?

��Nie wiem � Keira zamkn�a oczy. - Tissaia nagle znios�a blokad�. Jednym zakl�ciem. W �yciu nie widzia�am czego� podobnego� Oszo�omi�a nas i przyblokowa�a, potem uwolni�a Vilgefortza i innych� A Francesca otworzy�a wej�cia do podziemi i w Garstangu nagle zaroi�o si� od Scoia'tael. Dowodzi� nimi cudak w zbroi i skrzydlatym, nilfgaardzkim he�mie. Pomaga� mu typ ze znamieniem na twarzy. Ten umia� rzuca� zakl�cia. I zas�ania� si� magi��

��Rience.

��Mo�e, nie wiem. By�o gor�co� Run�� strop. Zakl�cia i strza�y� Masakra� W�r�d nich zabity Fercart, w�r�d nas zabity Drithelm, zabity Radcliffe> zabici Mar�uard, Rejean i Bianca d'Este� Kontuzjowana Triss Merigold, ranna Sabrina� Gdy Tissaia zobaczy�a trupy, zrozumia�a sw�j b��d, pr�bowa�a nas chroni�, pr�bowa�a mitygowa� Vilgefortza i Terranov� Vilgefortz wy�mia� j� i wykpi�. Wtedy straci�a g�ow� i uciek�a. Och, Tissaia� Tyle trup�w�

��Co z dziewczyn� i Yennefer?

��Nie wiem � czarodziejka zanios�a si� kaszlem, splun�a krwi�. Oddycha�a bardzo p�ytko i z wyra�nym trudem. - Po kt�rej� z rz�du eksplozji na moment straci�am przytomno��. Ten z blizn� i jego elfy obezw�adnili mnie. Terranova najpierw mnie skopa�, a potem wyrzuci� oknem.

��To nie tylko noga, Keira. Masz po�amane �ebra.

��Nie zostawiaj mnie.

��Musz�. Wr�c� po ciebie.

��Akurat.

Na pocz�tku by� tylko migotliwy chaos, pulsowanie cieni, kot�owisko mroku i jasno�ci, ch�r be�kotliwych, dobiegaj�cych z otch�ani g�os�w. Nagle g�osy przybra�y na sile, dooko�a eksplodowa� wrzask i huk. Jasno�� w�r�d mroku sta�a si� ogniem po�eraj�cym arrasy i gobeliny, snopami iskier zdaj�cymi si� tryska� ze �cian, z balustrad i z kolumn podtrzymuj�cych sklepienie.

Ciri zakrztusi�a si� dymem i zrozumia�a, �e to ju� nie sen.

Spr�bowa�a wsta�, wspieraj�c si� na r�kach. Natrafi�a d�oni� na wilgo�, spojrza�a w d�. Kl�cza�a w ka�u�y krwi. Tu� obok le�a�o nieruchome cia�o. Cia�o elfa. Pozna�a to od razu.

��Wsta�.

Yennefer sta�a obok. W d�oni mia�a sztylet.

��Pani Yennefer� Gdzie my jeste�my? Niczego nie pami�tam�

Czarodziejka szybko chwyci�a j� za r�k�.

��Jestem przy tobie, Ciri.

��Gdzie my jeste�my? Dlaczego wszystko si� pali? Kim jest ten� Ten tutaj?

��Powiedzia�am ci kiedy�, wieki temu, �e Chaos wyci�ga po ciebie r�k�. Pami�tasz? Nie, pewnie nie pami�tasz. Ten elf wyci�gn�� po ciebie r�k�. Musia�am zabi� go no�em, bo jego mocodawcy tylko czekaj�, by kt�ra� z nas ujawni�a si�, u�ywaj�c magii. I doczekaj� si�, ale jeszcze nie teraz� Jeste� ju� ca�kowicie przytomna?

��Ci czarodzieje��� szepn�a Ciri. - Ci w du�ej sali� Co ja do nich m�wi�am? I dlaczego to m�wi�am? Ja wcale nie chcia�am� Ale musia�am m�wi�! Dlaczego? Dlaczego, pani Yennefer?

��Cicho, brzydulko. Pope�ni�am b��d. Nikt nie jest doskona�y.

Z do�u rozleg� si� huk i przera�liwy krzyk.

��Chod�. Pr�dko. Nie mamy czasu. Pobieg�y korytarzem. Dym by� coraz g�stszy, dusi�, d�awi�, o�lepia�. Mury dygota�y od eksplozji.

��Ciri � Yennefer zatrzyma�a si� na skrzy�owaniu korytarzy, mocno �cisn�a d�o� dziewczynki. - Pos�uchaj mnie teraz, pos�uchaj uwa�nie. Ja musz� tu zosta�. Widzisz te schody? Zejdziesz nimi�

��Nie! Nie zostawiaj mnie samej!

��Musz�. Powtarzam, zejdziesz tymi schodami. Na sam d�. Tam b�d� drzwi, za nimi d�ugi korytarz. Na ko�cu korytarza jest stajnia, w niej stoi jeden osiod�any ko�. Tylko jeden. Wyprowadzisz go i dosi�dziesz. To wy�wiczony ko�, s�u�y go�com je�d��cym do Loxii. Zna drog�, wystarczy go pop�dzi�. Gdy b�dziesz w Loxii, odszukasz Margarit� i oddasz si� pod jej opiek�. Nie odst�puj jej nawet na krok�

��Pani Yennefer! Nie! Nie chc� by� sama!

��Ciri � powiedzia�a cicho czarodziejka. - Kiedy� ju� powiedzia�am ci, �e wszystko, co robi�, robi� dla twojego dobra. Zaufaj mi. Prosz� ci�, zaufaj mi. Biegnij.

Ciri by�a ju� na schodach, gdy jeszcze raz us�ysza�a g�os Yennefer. Czarodziejka sta�a przy kolumnie, opieraj�c o ni� czo�o.

��Kocham ci�, c�reczko � powiedzia�a niewyra�nie. - Biegnij.

Osaczyli j� w po�owie schod�w. Z do�u dw�ch elf�w z wiewi�rczymi ogonami u czapek, z g�ry cz�owiek w czarnym stroju. Ciri bez namys�u przeskoczy�a przez balustrad� i uciek�a w boczny korytarz. Pobiegli za ni�. By�a szybsza i umkn�aby im bez trudu, gdyby nie to, �e korytarz ko�czy� si� otworem okiennym.

Wyjrza�a. Wzd�u� muru bieg� kamienny wyst�p, szeroki mo�e na dwie pi�dzi. Ciri prze�o�y�a nogi przez parapet i wysz�a. Odsun�a si� od okna, przywar�a plecami do �ciany. W oddali l�ni�o morze.

Z okna wychyli� si� elf. Mia� ja�niutkie w�osy i zielone oczy, na szyi jedwabn� chustk�. Ciri odsun�a si� pr�dko, posuwaj�c ku drugiemu oknu. Ale przez to drugie wyjrza� cz�owiek w czarnym stroju. Ten mia� oczy ciemne i paskudne, na policzku czerwonaw� plam�.

��Mamy ci�, dziewko!

Spojrza�a w d�. Pod sob�, bardzo daleko, widzia�a dziedziniec. A nad dziedzi�cem, jakie� dziesi�� st�p poni�ej wyst�pu, na kt�rym sta�a, by� mostek ��cz�cy dwa kru�ganki. Tyle �e to nie by� mostek. To by�y szcz�tki mostku. W�ska kamienna k�adka z resztkami pogruchotanej balustrady.

��Na co czekacie?�� krzykn�� ten z blizn�. - Wy�a�cie i �apcie j�!

Jasnow�osy elf ostro�nie wyszed� na wyst�p, przycisn�� si� plecami do �ciany. Wyci�gn�� r�k�. By� blisko.

Ciri prze�kn�a �lin�. Kamienna k�adka, pozosta�o�� mostu, nie by�a w�sza ni� hu�tawka w Kaer Morhen, a ona dziesi�tki razy skaka�a na hu�tawk�, umia�a amortyzowa� skok i utrzymywa� r�wnowag�. Ale wied�mi�sk� hu�tawk� dzieli�y od ziemi cztery stopy, a pod kamienn� k�adk� zia�a przepa�� tak g��boka, �e p�yty podw�rca wydawa�y si� mniejsze od d�oni.

Skoczy�a, wyl�dowa�a, zachwia�a si�, utrzyma�a r�wnowag�, chwytaj�c si� pot�uczonej balustrady. Pewnymi kro- karni osi�gn�a kru�ganek. Nie mog�a si� powstrzyma� � odwr�ci�a si� i pokaza�a prze�ladowcom zgi�ty �okie�, gest, kt�rego nauczy� j� krasnolud Yarpen Zigrin. Cz�owiek z blizn� zakl�� g�o�no.

��Skacz!�� krzykn�� do jasnow�osego elfa stoj�cego na wyst�pie. - Skacz za ni�!

��Chyba zwariowa�e�, Rience � powiedzia� zimno elf. - Skacz sam, je�li wola.

Szcz�cie, jak to zwykle bywa, nie dopisa�o, nie towarzyszy�o jej d�ugo. Gdy zbieg�a z kru�ganka i wymkn�a si� za mur, w krzaki tarniny, schwytano j�. Schwyta� j� i unieruchomi� w niesamowicie silnym u�cisku niski, lekko oty�y m�czyzna z opuchni�tym nosem i rozci�t� warg�.

��Tu� mi � zasycza�. - Tu� mi, laleczko!

Ciii szarpn�a si� i zawy�a, bo zaci�ni�te na jej ramionach d�onie porazi�y j� nagle paroksyzmem obezw�adniaj�cego b�lu. M�czyzna zarechota�.

��Nie trzepocz, szary ptaszku, bo przypal� ci pi�rka. Pozw�l, niech ci si� przyjrz�. Niech no popatrz� na piskl�tko, kt�re a� tyle warte jest dla Emhyra var Emreisa, imperatora Nilfgaardu. I dla Vilgefortza.

Ciri przesta�a si� wyrywa�. Niski m�czyzna obliza� pokaleczon� warg�.

��Ciekawe � zasycza� znowu, pochylaj�c si� ku niej. -Taka� niby cenna, a ja, uwa�asz, nie da�bym za ciebie nawet z�amanego szel�ga. Jak te� te pozory myl�. Ha! Skarbie m�j! A gdyby Emhyrowi da� ci� w prezencie nie Vilgefortz, nie Rience, nie ten galant w pierzastym he�mie, ale stary Terranova? Czy Emhyr by�by �askaw dla starego Terranovy? Co na to powiesz, wieszczko? Wszak�e umiesz wieszczy�!

Jego oddech �mierdzia� nie do wytrzymania. Ciri odwr�ci�a g�ow�, krzywi�c si�. �le zrozumia�.

��Nie k�ap na mnie dziobkiem, ptaszku! Ja nie l�kam si� ptaszk�w. A mo�e powinienem? Co, fa�szywa wr�bitko? Podstawiona wyrocznio? Czy powinienem l�ka� si� ptaszk�w?

��Powiniene� � szepn�a Ciri, czuj�c zawr�t g�owy i ogarniaj�ce j� nagle zimno.

Terranova za�mia� si�, odrzucaj�c g�ow� do ty�u. �miech zmieni� si� w ryk b�lu. Wielka szara sowa bezszelestnie sfrun�a z g�ry i wpi�a mu si� szponami w oczy. Czarodziej pu�ci� Ciri, gwa�townym ruchem str�ci� z siebie sow�, a zaraz po tym run�� na kolana i chwyci� si� za twarz. Spomi�dzy palc�w zat�tni�a krew. Ciri wrzasn�a, cofn�a si�. Terranova odj�� od twarzy zakrwawione i pokryte �luzem r�ce, dzikim, rw�cym si� g�osem zacz�� skandowa� zakl�cie. Nie zd��y�. Za jego plecami pojawi� si� niewyra�ny kszta�t, wied�mi�ska klinga zawy�a w powietrzu i przeci�a mu kark tu� pod potylic�.

��Geralt!

��Ciri.

��Nie czas na czu�o�ci � powiedzia�a ze szczytu muru sowa, zamieniaj�c si� w ciemnow�os� kobiet�. - Uciekajcie! Biegn� tu Wiewi�rki!

Ciri wyzwoli�a si� z ramion Geralta, spojrza�a ze zdumieniem. Siedz�ca na szczycie muru kobieta-sowa wygl�da�a okropnie. By�a osmalona, obszarpana, umazana popio�em i krwi�.

��Ty ma�y potworze � powiedzia�a kobieta-sowa, patrz�c na ni� z g�ry. - Za t� twoj� niewczesn� wieszczb� powinnam ci� Ale obieca�am, co� twojemu wied�minowi, a ja zawsze dotrzymuj� s�owa. Nie mog�am da� ci Rience'a, Geralt. W zamian daj� ci j�. �yw�. Uciekajcie!

Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach by� w�ciek�y. Dziewczyn�, kt�r� rozkazano mu schwyta�, widzia� tylko przez chwil�, ale zanim zdo�a� cokolwiek przedsi�wzi��, zatraceni czarownicy rozp�tali w Garstangu piek�o uniemo�liwiaj�ce przedsi�branie czegokolwiek. Cahir straci� orientacj� w�r�d dymu i po�aru, na o�lep kr��y� korytarzami, biega� po schodach i kru�gankach, przeklinaj�c Vilgefortza, Rience'a, siebie i ca�y �wiat.

Od spotkanego elfa dowiedzia� si�, �e dostrze�ono dziewczyn� poza pa�acem, uciekaj�c� drog� ku Aretuzie. I wtedy szcz�cie u�miechn�o si� do Cahira. Scoia'tael znale�li w stajni osiod�anego konia.

Dow�dca oddzia�ku zatrzyma� wierzchowca, zdj�� he�m, przeczesa� palcami rzadkie, zlepione potem w�osy.

��Koniec jazdy � powt�rzy�, widz�c pytaj�ce spojrzenie trubadura.

��H�? Jak to?�� zdziwi� si� Jaskier. - Dlaczego?

��Dalej nie p�jdziemy. Widzicie? Rzeczka, co tam b�yska w dole, to Wst��ka. Do Wst��ki jeno mieli�my was eskortowa�. Znaczy, czas si� rozsta�.

Reszta oddzia�ku zatrzyma�a si� za nimi, ale �aden z �o�nierzy nie zsiad� z konia. Wszyscy niespokojnie rozgl�dali si� na boki. Jaskier przys�oni� oczy d�oni�, stan�� w strzemionach.

��Gdzie ty t� rzek� widzisz?

��Rzek�em, w dole. Zjed�cie jarem, w mig traficie.

��Odprowad�cie mnie chocia� do brzegu � zaprotestowa� Jaskier. - Wska�cie br�d�

��Ale, ju�ci jest co wskazywa�. Od maja nic, jeno spiekota, to i opad�a woda, wyp�yci�a si� Wst��ka. Koniem w ka�dym miejscu przejedzie�

��Pokazywa�em waszemu komendantowi list od kr�la Venzlava � powiedzia� trubadur i nad�� si�. - Komendant zapozna� si� z listem i sam s�ysza�em, jak rozkazywa� wam odprowadzi� mnie a� do samego Brokilonu. A wy chcecie mnie porzuci� tu, w tej g�stwinie? Co b�dzie, jak zab��dz�?

��Nie zab��dzicie � burkn�� ponuro drugi �o�nierz, kt�ry zbli�y� si� do nich, ale do tej pory milcza�. - Nie zd��ycie zab��dzi�. Pierwej was dziwo�oni grot odnajdzie.

��Ale� z was zestrachane dudki � zakpi� Jaskier. - Ale� wy si� tych driad boicie. Przecie� Brokilon jest dopiero na tamtym brzegu Wst��ki. Wst��ka to granica. Jeszcze jej nie przekroczyli�my!

��Ich granica � wyja�ni� dow�dca, rozgl�daj�c si� � si�ga tak daleko, jak ich strza�y. Strza�a puszczona z tamtego brzegu dziarsko doleci a� do skraju lasu, a b�dzie mia�a do�� p�du, by kolczug� przeb��. Wy�cie si� uparli, by tam i��, wasza sprawa, wasza sk�ra. Ale mnie �ycie mi�e. Ja dalej nie pojad�. Wolej by mi �eb w gniazdo szerszeni wetka�!

��T�umaczy�em wam � Jaskier odsun�� kapelusik na ty� g�owy i wyprostowa� si� w siodle � �e jad� do Brokilonu w misji. Jestem, mo�na powiedzie�, ambasadorem. Driad si� nie l�kam. Ale prosz� was, by�cie zechcieli eskortowa� mnie a� do brzegu Wst��ki. Co b�dzie, jak mnie w tych chaszczach jacy� zb�jcy obskocz�?

Ten drugi, ponury, za�mia� si� wymuszenie.

��Zb�jcy? Tu? Za dnia? Panie, dniem tu �ywego ducha nie spotkacie. Ostatnimi czasy dziwo�ony szyj� z �uk�w do ka�dego, kto si� na brzegu Wst��ki poka�e, a potrafi� si� nieraz i daleko na nasz� stron� zapu�ci�. Nie, zb�jc�w to wy si� nie l�kajcie.

��Prawda to � potwierdzi� dow�dca. - Wielce g�upi musia�by by� zb�j, by si� za dnia nad Wst��k� wyprawi�. Dlatego i my nie durni. Wy samojeden jedziecie, bez zbroi ni or�a, a na wojaka to, wybaczcie, ca�kiem nie patrzycie, na mil� to wida�. Tb i mo�e si� wam poszcz�ci. Ale gdy nas zocz� dziwo�ony, konnych i zbrojnych, nie ujrze� nam s�onka zza lec�cych strza�.

��Ha. c�. trudna rada � Jaskier poklepa� konia po szyi, spojrza� w d�, do w�wozu. - Jad� tedy sam. Bywajcie, �o�nierze. Dzi�kuj� za eskort�.

��Nie spieszcie si� tak � ponury �o�dak spojrza� w niebo. - Wiecz�r blisko. Gdy si� opar ze strugi podniesie, wtedy jed�cie. Bo to, wiecie�

��Co?

��We mgle strza� mniej pewny. Jak wam dola b�dzie �askawa, chybi dziwo�ona. Ale one, panie, rzadko chybiaj��

��M�wi�em wam�

��Ano, m�wi� m�wili�cie, miarkowa�em. �e to niby z misyj� do nich jedziecie. Ale ja wam co inszego rzekn�: z misyj� li czy z procesyj�, im to z�jedno. Puszcz� w was szyp, i tyle.

��Uwzi�li�cie si�, �eby mnie straszy�? - nada� si� znowu poeta. - Za kogo wy mnie macie, za grodzkiego gryzipi�rka? Ja, panowie �o�nierze, widzia�em wi�cej p�l bitewnych ni� wy wszyscy razem wzi�ci. I o driadach te� wi�cej wiem ni� wy. Cho�by to, �e nigdy nie strzelaj� bez ostrze�enia.

��Onegdaj tak by�o, prawi�cie � rzek� cicho dow�dca oddzia�ku. - Onegdaj ostrzega�y. Pu�ci�y strza�� w pie� albo na �cie�k�, znaczy, tu, gdzie �w szyp, jest rubie�, dalej ani kroku. Je�li cz�ek bystro zawr�ci�, m�g� uj�� ca�o. Ale nynie jest inaczej. Nynie od razu szyj� tak, by zabi�.

��Sk�d ta zawzi�to��?

��Ano � mrukn�� �o�nierz � widzicie, to jest tak. Gdy kr�lowie rozejm z Nilfgaardem zawarli, wzi�li si� ostro za elfie bandy. Mocno je wida� wsz�dy przycisn�li, bo nie ma nocy, by niedobitki nie umyka�y przez Brugge, w Brokilo-nie szukaj�c schronienia. A gdy nasi elf�w �cigaj�, to zdarzy si� te� czasem rozprawa z dziwo�onami, kt�re im zza Wst��ki na odsiecz id�. A by�o, �e i nasze wojsko rozp�dzi�o si� nieco w po�cigu� Rozumiecie?

��Rozumiem � Jaskier spojrza� na �o�nierza bacznie, pokiwa� g�ow�. - �cigaj�c Scoia'tael, przekraczali�cie Wst��k�. Zabijali�cie driady. I teraz driady rewan�uj� si� tym samym. Wojna.

��Tak jest, panie, z ust �e�cie mi wyj�li. Wojna. Zawsze to by�a na �mier� walka, nigdy na �ycie, ale teraz to ju� bardzo �le jest. Wielka jest mi�dzy nimi a nami nienawi��. Jeszcze raz wam powiadam, je�li nie macie musu, nie jed�cie tam�j. Jaskier prze�kn�� �lin�.

��Rzecz w tym � wyprostowa� si� w siodle, z wielkim wysi�kiem przybieraj�c marsow� min� i dziarsk� postaw� � �e mam mus. I jad�. Zaraz. Wiecz�r nie wiecz�r, mg�a nie mg�a, trzeba rusza�, gdy obowi�zek wzywa.

Lata �wicze� robi�y swoje. G�os trubadura brzmia� pi�knie i gro�nie, surowo i zimno, d�wi�cza� �elazem i m�stwem. �o�nierze spojrzeli na niego z niek�amanym podziwem.

��Nim wyruszycie � dow�dca odtroczy� od kulbaki p�ask� drewnian� manierk� � golnijcie sobie gorza�ki, panie �piewak. Golnijcie sobie t�go�

��Lekcej wam b�dzie umiera� � doda� ponuro ten drugi, ma�om�wny.

Poeta �ykn�� z manierki.

��Tch�rz � o�wiadczy� z godno�ci�, gdy tylko przesta� kas�a� i z�apa� oddech � umiera po stokro�. Cz�ek m�ny umiera tylko raz. Ale Pani Fortuna sprzyja �mia�ym, tch�rz�w w pogardzie maj�c.

�o�nierze popatrzyli z jeszcze wi�kszym podziwem. Nie wiedzieli i nie mogli wiedzie�, �e Jaskier cytuje s�owa bohaterskiego eposu. W dodatku napisanego przez kogo� innego.

��Tym za� � poeta wyci�gn�� zza pazuchy sk�rzany pobrz�kuj�cy woreczek � niech�e si� wam odwdzi�cz� za eskort�. Nim do fortu wr�cicie, nim was znowu surowa s�u�ba-matka przytuli, zawad�cie o szynk, wypijcie moje zdrowie.

��Dzi�ki, panie � dow�dca poczerwienia� lekko. - Hojni�cie, a przecie my� Wybaczcie, �e was samego ostawiamy, ale�

��Nic to. Bywajcie.

Bard zawadiacko przesun�� kapelusik na lewe ucho, szturchn�� konia pi�t� i ruszy� w d� jarem, pogwizduj�c melodi� �Wesela w Bullerlyn", s�ynnej i wyj�tkowo nieprzyzwoitej kawaleryjskiej piosenki.

��A m�wi� w forcie kornet � us�ysza� jeszcze s�owa tego ponurego � �e to darmozjad, tch�rz i dupek. A to wojenny i chrobry pan, cho� wierszokleta.

��I�cie, prawda � odpowiedzia� dow�dca. - Boj�cy to on nie jest, nie mo�na rzec. Nawet mu powieka nie mrug�a, miarkowa�em. I jeszcze se gwizda, s�yszysz? Ho, ho� Baczy�e�, co m�wi�? �e ambarasem jest. Nie b�j si�, byle kogo ambarasem nie mianuj�. Trza mie� �eb na karku, by ambarasem zosta�

Jaskier pojecha� szybciej, chc�c jak najpr�dzej si� oddali�. Nie chcia� sobie psu� opinii, na kt�r� dopiero co zapracowa�. A wiedzia�, �e na d�u�sze gwizdanie nie wystarczy mu ju� wilgoci na schn�cych z przera�enia wargach.

Jar by� mroczny i wilgotny, mokra glina i zalegaj�cy j� dywan przegni�ych li�ci t�umi�y stuk kopyt skarogniadego wa�acha, ochrzczonego przez poet� Pegazem. Pegaz kroczy� powoli, zwiesiwszy �eb. By� to jeden z tych nielicznych koni, kt�rym zawsze jest wszystko jedno.

Las si� sko�czy�, ale od koryta rzeki, wytyczonego pasem olch, dzieli�a Jaskra jeszcze szeroka zatrzciniona ��ka. Poeta zatrzyma� konia. Rozejrza� si� uwa�nie, ale niczego nie dostrzeg�. Wyt�y� s�uch, ale s�ysza� jedynie granie �ab.

��No, koniku � odchrz�kn��. - Raz kozie �mier�. Naprz�d.

Pegaz uni�s� nieco �eb i pytaj�co postawi� obwis�e zwykle uszy.

��Dobrze s�ysza�e�. Naprz�d.

Wa�ach z oci�ganiem ruszy�, pod kopytami zamlaska�o bagno. �aby d�ugimi susami umyka�y spod n�g konia. Kilka krok�w przed nimi poderwa�a si� z furkotem i kwakiem kaczka, sprawiaj�c, �e serce trubadura na moment wstrzyma�o prac�, po czym za� zacz�o pracowa� bardzo szybko i intensywnie. Pegaz nie przej�� si� kaczk� w og�le.

��Jecha� bohater��� wymamrota� Jaskier, wycieraj�c zlany zimnym potem kark wyci�gni�t� zza pazuchy chustk�. - Nieustraszenie jecha� przez uroczysko, nie bacz�c na skacz�ce p�azy i lataj�ce smoki� Jecha� i jecha�� A� dotar� nad niezmierzony przestw�r w�d�

Pegaz parskn�� i zatrzyma� si�. Byli nad rzek�, w�r�d trzcin i oczeret�w si�gaj�cych powy�ej strzemion. Jaskier otar� spocone powieki, zawi�za� chustk� na szyi. D�ugo, a� do za�zawienia oczu wpatrywa� si� w g�stw� olszyn na przeciwleg�ym brzegu. Niczego i nikogo nie dostrzeg�. Powierzchni� wody marszczy�y poruszane pr�dem wodorosty, tu� nad nimi �miga�y turkusowo-oran�owe zimorodki. Powietrze migota�o od r�jki owad�w. Ryby po�yka�y j�tki, zostawiaj�c na wodzie wielkie ko�a.

Wsz�dzie, jak okiem si�gn��, wida� by�o bobrze �eremia, kupy naci�tych ga��zi, zwalone i poogryzane pnie, omywane leniwym nurtem. Ale� tu jest bobr�w, pomy�la� poeta, niewiarygodne bogactwo. I nie dziwota. Nikt nie niepokoi cholernych drzewogryz�w. Nie zapuszczaj� si� tu zb�jcy, �owcy ani bartnicy, nawet wsz�dobylscy traperzy nie zastawiaj� tu side�. Ci, kt�rzy pr�bowali, dostali strza�� w gard�o, raki oszczypa�y ich w przybrze�nym mule. A ja, idiota, pcham si� tu z nieprzymuszonej woli, tu, nad Wst��k�, nad rzek�, nad kt�r� unosi si� trupi smr�d, kt�rego nie zabija nawet zapach tataraku i mi�ty�

Westchn�� ci�ko.

Pegaz powoli wst�pi� w wod� przednimi nogami, opu�ci� pysk ku powierzchni, pi� d�ugo, potem odwr�ci� �eb i popatrzy� na Jaskra. Woda ciek�a mu z pyska i nozdrzy. Poeta pokiwa� g�ow�, westchn�� ponownie, g�o�no poci�gn�� nosem.

��Spojrza� bohater na wzburzony odm�t � wydeklamowa� z cicha, staraj�c si� nie szcz�ka� z�bami. - Spojrza� i ruszy� naprz�d, albowiem serce jego nie zna�o trwogi.

Pegaz zwiesi� �eb i uszy.

��Nie zna�o trwogi, m�wi�.

Pegaz potrz�sn�� �bem, dzwoni�c k�kami wodzy i munsztuka. Jaskier szturchn�� go pi�t� w bok. Wa�ach wkroczy� w wod� z patetyczn� rezygnacj�.

Wst��ka by�a p�ytka, ale bardzo zaro�ni�ta. Nim dotarli do �rodka nurtu, za nogami Pegaza wlok�y si� ju� d�ugie warkocze zielska. Ko� st�pa� powoli i z wysi�kiem, przy ka�dym kroku usi�uj�c strz�sa� kr�puj�ce go wodorosty.

Szuwary i olszyny prawego brzegu by�y ju� niedaleko. Tak niedaleko, �e Jaskier poczu�, jak �o��dek opuszcza mu si� nisko, bardzo nisko, a� do samego siod�a. Mia� �wiadomo��, �e na �rodku rzeki, uwi�ni�ty w zielsku, stanowi wy�mienity, niemo�liwy do spud�owania cel. Oczyma wyobra�ni widzia� ju� wyginaj�ce si� ob��ki �uk�w, napinaj�ce si� ci�ciwy i ostre groty wymierzonych w siebie strza�.

�cisn�� boki konia �ydkami, ale Pegaz mia� to gdzie�. Zamiast przyspieszy�, zatrzyma� si� i zadar� ogon. Jab�ka nawozu chlupn�y w wod�. Jaskier j�kn�� przeci�gle.

��Bohater � wymamrota�, przymykaj�c oczy � nie zdo�a� sforsowa� hucz�cych poroh�w. Zgin�� �mierci� walecznych, przeszyty mnogimi pociskami. Na wieki skry�a go modra to�, utuli�y go w obj�ciach glony, zielone jak nefryty. Przepad� po nim �lad wszelki, osta�o jeno ko�skie g�wno, niesione nurtem ku dalekiemu morzu�

Pegaz, kt�remu wida� ul�y�o, bez zach�ty ruszy� ra�niej ku brzegowi, a na przybrze�nej, wolnej od wodorost�w bystrzynie pozwoli� sobie nawet na brykni�cie, kt�rym dokumentnie zmoczy� Jaskrowi buty i spodnie. Poeta nawet tego nie zauwa�y� � wizja wycelowanych w jego brzuch strza� nie opuszcza�a go ani na moment, a przera�enie pe�za�o po plecach i karku jak wielka, zimna i �liska pijawka. Bo za olszynami, mniej ni� sto krok�w za soczy�cie zielonym pasem nadrzecznych traw, wyrasta�a z wrzosowisk pionowa, czarna, gro�na �ciana lasu.

Brokilon.

Na brzegu, kilka krok�w z biegiem rzeki, biela� ko�ski szkielet. Pokrzywy i oczerety przebija�y si� przez klatk� �eber. Le�a�o tam te� troch� innych, mniejszych ko�ci, nie wygl�daj�cych na ko�skie. Jaskier zadygota� i odwr�ci� wzrok.

Pop�dzony wa�ach z mlaskiem i chlupem wydar� si� z przybrze�nego bagna, mu� za�mierdzia� nie�adnie. �aby na moment przesta�y koncertowa�. Zrobi�o si� bardzo cicho. Jaskier zamkn�� oczy. Nie deklamowa� ju�, nie improwizowa�. Natchnienie i fantazja ulecia�y gdzie� w nieznan� dal. Pozosta� tylko zimny, obrzydliwy strach, doznanie silne, ale zupe�nie wyprane z impuls�w tw�rczych.

Pegaz zastrzyg� obwis�ymi uszami i beznami�tnie pocz�apa� w stron� Lasu Driad. Przez wielu nazywanego Lasem �mierci.

Przekroczy�em granic�, pomy�la� poeta. Teraz wszystko si� rozstrzygnie. Dop�ki by�em nad rzek� i w wodzie, mog�y by� wspania�omy�lne. Ale teraz ju� nie. Teraz jestem intruzem. Tak jak tamten� Po mnie te� mo�e zosta� tylko szkielet� Ostrze�enie dla nast�pnych� Je�li driady tu s�� Je�li mnie obserwuj��

Przypomnia� sobie ogl�dane zawody �ucznicze, jarmarczne konkursy i popisy strzeleckie, s�omiane tarcze i manekiny, szpikowane i darte grotami strza�. Co czuje trafiony strza�� cz�owiek? Uderzenie? B�l? A mo�e� nic?

Driad nie by�o w okolicy albo nie zdecydowa�y jeszcze, co przedsi�wzi�� wzgl�dem samotnego je�d�ca, bo poeta podjecha� pod las zmartwia�y ze strachu, ale �ywy, ca�y i zdrowy. Dost�pu do drzew broni�a zakrzaczona, naje�ona korzeniami i ga��ziami matnia wiatro�omu, ale Jaskier i tak nie mia� najmniejszego zamiaru doje�d�a� do samego skraju ani tym bardziej zag��bia� si� w las. M�g� zmusi� si� do ryzyka � ale nie do samob�jstwa.

Zsiad� bardzo wolno, przymocowa� wodze do stercz�cego w g�r� korzenia. Zazwyczaj tego nie robi� � Pegaz nie zwyk� oddala� si� od w�a�ciciela. Jaskier nie by� jednak pewien, jak ko� zareaguje na �wist i furkot strza�. Do tej pory ani siebie, ani Pegaza raczej nie nara�a� na takie odg�osy.

Zdj�� z ��ku siod�a lutni�, unikalny, wysokiej klasy instrument o smuk�ym gryfie. Prezent od elfki, pomy�la�, g�adz�c intarsjowane drewno. Mo�e si� zdarzy�, �e wr�ci do Starszego Ludu� Chyba �e driady zostawi� j� przy moim trupie�

Niedaleko le�a�o leciwe, zwalone przez wicher drzewo. Poeta usiad� na pniu, opar� lutni� o kolano, obliza� wargi, wytar� spocone d�onie o spodnie.

S�o�ce chyli�o si� ku zachodowi. Z Wst��ki wstawa� opar, szarobia�ym ca�unem zasnuwaj�c ��ki. Zrobi�o si� ch�odniej. Klangor �urawi rozbrzmia� i przebrzmia�, zosta�o tylko granie �ab.

Jaskier uderzy� w struny. Raz, potem drugi, potem trzeci raz. Podkr�ci� ko�ki, dostroi� instrument i zacz�� gra�. A po chwili �piewa�.

Obudzi�o j� gor�co. Oprzytomni� j� �ar pal�cy sk�r� jak katowskie �elazo.

Nie mog�a poruszy� g�ow�, co� j� trzyma�o. Szarpn�a si� i zawy�a z b�lu, czuj�c, jak rwie si� i p�ka sk�ra na skroni. Otworzy�a oczy. Kamie�, na kt�rym opiera�a g�ow�, by� brunatny od zakrzep�ej i wyschni�tej krwi. Obmaca�a skro�, wyczu�a pod palcami twardy, sp�kany strup. Strup by� przylepiony do kamienia, oderwa� si� od niego przy ruchu g�owy, teraz ocieka� krwi� i osoczem. Ciri od-kaszln�a, charkn�a, wyplu�a piasek wraz z g�st�, lepk� �lin�. Unios�a si� na �okciach, potem usiad�a, rozejrza�a dooko�a.

Zewsz�d otacza�a j� kamienista, szaroczerwona, poci�ta jarami i uskokami r�wnina, gdzieniegdzie wypi�trzaj�ca si� kopcami kamieni lub ogromnymi g�azami o dziwacznych kszta�tach. Nad r�wnin�, wysoko, wisia�o wielkie, z�ote, rozpalone s�o�ce, ��c�ce ca�e niebo, zniekszta�caj�ce widoczno�� o�lepiaj�cym blaskiem i drganiem powietrza.

Gdzie ja jestem?

Dotkn�a ostro�nie rozbitej, napuchni�tej skroni. Bola�o. Bardzo bola�o. Musia�am wyci�� niez�ego koz�a, domy�li�a si�, musia�am zdrowo poszorowa� po ziemi. Nagle zauwa�y�a poszarpan�, porozdzieran� odzie� i odkry�a nowe ogniska b�lu � w krzy�u, w plecach, w ramieniu, na biodrach. Przy upadku py�, ostry piasek i �wir dosta�y si� wsz�dzie � we w�osy, do uszu, do ust, jak r�wnie� do oczu, kt�re piek�y i �zawi�y. Pali�y d�onie i �okcie, po�cie-rane do �ywego mi�sa.

Delikatnie i powoli rozprostowa�a nogi i j�kn�a znowu, bo lewe kolano odpowiedzia�o na ruch dojmuj�cym, t�pym b�lem. Obmaca�a je przez nie uszkodzon� sk�r� spodni, ale nie wyczu�a opuchlizny. Przy wdechach czu�a z�owr�bne k�ucie w boku, a pr�ba pochylania tu�owia sprawi�a, �e o ma�o nie krzykn�a, przeszyta ostrym spazmem, kt�ry odezwa� si� w dole plec�w. Ale si� pot�uk�am, pomy�la�a. Ale chyba niczego sobie nie po�ama�am. Gdybym po�ama�a ko�ci, bola�oby bardziej. Jestem ca�a, tylko troch� poobijana. B�d� mog�a wsta�. I wstan�.

Powolutku, oszcz�dnymi ruchami przybra�a pozycj�, niezgrabnie ukl�k�a, pr�buj�c chroni� rozbite kolano. Potem stan�a na czworakach, st�kaj�c, poj�kuj�c i posykuj�c. Wreszcie, po czasie, kt�ry wyda� si� jej wieczno�ci�, wsta�a. Po to tylko, by natychmiast zwali� si� ci�ko na kamienie, bo mrocz�cy oczy zawr�t g�owy momentalnie podci�� jej nogi. Czuj�c gwa�town� fal� md�o�ci, po�o�y�a si� na boku. Rozpalone g�azy piek�y jak roz�arzone w�gle.

��Nie wstan� - za�ka�a. - Nie mog� Spal� si� na tym s�o�cu�

W g�owie t�tni� t�py, wredny, nieust�pliwy b�l. Ka�de poruszenie sprawia�o, �e b�l si� wzmaga�, wi�c Ciri przesta�a si� porusza�. Zas�oni�a g�ow� ramieniem, ale �ar rych�o sta� si� nie do wytrzymania. Zrozumia�a, �e jednak musi przed nim uciec. Pokonuj�c obezw�adniaj�cy op�r obola�ego cia�a, mru��c oczy od rw�cego b�lu w skroniach, na czworakach pope�z�a w stron� wi�kszego g�azu, wysieczonego przez wichry w kszta�t dziwacznego grzyba, kt�rego nieforemny kapelusz dawa� u podstawy odrobin� cienia. Zwin�a si� w k��bek, kaszl�c i poci�gaj�c nosem.

Le�a�a d�ugo, dop�ty, dop�ki w�druj�ce po niebie s�o�ce nie dopad�o jej znowu lej�cym si� z g�ry ogniem. Przesun�a si� na drug� stron� g�azu, po to tylko, by stwierdzi�, �e to na nic. S�o�ce sta�o w zenicie, kamienny grzyb praktycznie nie dawa� ju� cienia. Przycisn�a d�onie do p�kaj�cych z b�lu skroni.

Obudzi�y j� dreszcze wstrz�saj�ce ca�ym cia�em. Ognista kula s�o�ca straci�a o�lepiaj�c� z�ocisto��. Teraz, b�d�c ju� ni�ej, wisz�c nad poszarpanymi, z�batymi ska�ami, by�a pomara�czowa. Upa� zel�a� nieco.

Ciri usiad�a z trudem, rozejrza�a si� dooko�a. B�l g�owy �cich�, przesta� o�lepia�. Obmaca�a g�ow� i stwierdzi�a, �e gor�co spali�o i wysuszy�o strup na skroni, zmieniaj�c go w tward�, �lisk� skorup�. Wci�� jednak bola�o j� ca�e cia�o, wydawa�o si�, �e nie ma na nim jednego zdrowego miejsca. Odchrz�kn�a, zgrzytn�a piaskiem w z�bach, spr�bowa�a splun��. Bezskutecznie. Opar�a si� plecami o grzybokszta�tny g�az, wci�� jeszcze gor�cy od s�o�ca. Wreszcie przesta�o pra�y�, pomy�la�a. Teraz, gdy s�o�ce chyli si� ku zachodowi, jest ju� do wytrzymania, a nied�ugo�

Nied�ugo zapadnie noc.

Wzdrygn�a si�. Gdzie ja, u diab�a starego, jestem? Jak mam st�d wyj��? I kt�r�dy? Dok�d mam i��? A mo�e nie rusza� si� z miejsca, mo�e czeka�, a� mnie odnajd�? Przecie� b�d� mnie szuka�. Geralt. Yennefer. Przecie� nie zostawi� mnie samej�

Znowu spr�bowa�a splun�� i znowu nie wysz�o. I wtedy zrozumia�a.

Pragnienie.

Pami�ta�a. Ju� wtedy, podczas ucieczki, m�czy�o j� pragnienie. Przy ��ku siod�a karego konia, kt�rego dosiad�a, uciekaj�c do Wie�y Mewy, by�a drewniana manierka, przypomina�a to sobie dok�adnie. Ale nie mog�a jej wtedy ani odtroczy�, ani unie��, nie mia�a czasu. A teraz manierki nie by�o. Teraz niczego nie by�o. Niczego pr�cz ostrych rozpalonych kamieni, pr�cz �ci�gaj�cego sk�r� strupa na skroni, pr�cz b�lu cia�a i skurczonego gard�a, kt�remu nie mo�na by�o ul�y� nawet prze�kni�ciem �liny.

Nie mog� tu zosta�. Musz� i�� i odnale�� wod�. Je�li nie odnajd� wody, zgin�.

Spr�bowa�a wsta�, rani�c palce o kamienny grzyb. Wsta�a. Zrobi�a krok. I ze skowytem zwali�a si� na czworaki, wypr�y�a w suchym, wymiotnym spazmie. Chwyci�y j� kurcze i zawr�t g�owy, tak mocne, �e ponownie musia�a przybra� pozycj� le��c�.

Jestem bezsilna. I sama. Znowu. Wszyscy mnie zdradzili, porzucili, zostawili sam�. Tak jak kiedy��

Ciri poczu�a, jak gard�o �ciskaj� jej niewidzialne kleszcze, jak do b�lu kurcz� si� mi�nie na szcz�kach, jak zaczynaj� dr�e� sp�kane usta. Nie ma paskudniejszego widoku ni� p�acz�ca czarodziejka, przypomnia�a sobie s�owa Yennefer. Ale przecie�� Przecie� nikt mnie tutaj nie zobaczy� Nikt�

Zwini�ta w k��bek pod kamiennym grzybem, Ciri zaszlocha�a, zanios�a si� suchym, strasznym p�aczem. Bez �ez.

Kiedy unios�a opuchni�te, stawiaj�ce op�r powieki, stwierdzi�a, �e �ar jeszcze bardziej z�agodnia�, a ��te jeszcze niedawno niebo przybra�o w�a�ciw� mu kobaltow� barw�, o dziwo, przetykan� nawet cienkimi bia�ymi pasemkami chmur. S�oneczna tarcza sczerwienia�a, opu�ci�a si� ni�ej, ale nadal stacza�a na pustyni� faluj�ce, t�tni�ce gor�co. A mo�e gor�co bi�o z nagrzanych kamieni?

Usiad�a, konstatuj�c, �e b�l w czaszce i pot�uczonym ciele przesta� dokucza�. Ze obecnie by� niczym w por�wnaniu ze ss�cym cierpieniem rosn�cym w �o��dku i z okrutnym, zmuszaj�cym do kaszlu drapaniem w wyschni�tym gardle.

Nie poddawa� si�, pomy�la�a. Nie wolno si� poddawa�. Tak jak w Kaer Morhen, trzeba wsta�, trzeba pokona�, zwalczy�, zdusi� w sobie b�l i s�abo��. Trzeba wsta� i i��. Teraz przynajmniej znam kierunek. Tam gdzie teraz jest s�o�ce, jest zach�d. Musz� i��, musz� znale�� wod� i co� do jedzenia. Musz�. Inaczej zgin�. To jest pustynia. Zalecia�am na pustyni�. To, w co wesz�am w Wie�y Mewy, to by� magiczny portal, czarodziejskie urz�dzenie, za pomoc� kt�rego mo�na si� przenosi� na du�e odleg�o�ci�

Portal w Tor Lara by� dziwnym portalem. Gdy wbieg�a na ostatni� kondygnacj�, nie by�o tam nic, nawet okien, tylko go�e i pokryte grzybem �ciany. I na jednej ze �cian zap�on�� nieregularny owal wype�niony opalizuj�c� po�wiat�. Zawaha�a si�, ale portal przyci�ga�, przyzywa� j�, wr�cz prosi�. A innego wyj�cia nie by�o, tylko ten �wiec�cy owal. Zamkn�a oczy i wesz�a we�.

A potem by�a o�lepiaj�ca jasno�� i w�ciek�y wir, podmuch pozbawiaj�cy oddechu i mia�d��cy �ebra. Pami�ta�a lot w�r�d ciszy, zimna i pustki, potem znowu b�ysk i zach�y�ni�cie si� powietrzem. W g�rze by� b��kit, w dole zamazana szaro��

Wyrzuci� j� w locie, tak jak orlik wypuszcza zbyt ci�k� dla niego ryb�. Gdy waln�a na kamienie, straci�a przytomno��. Nie wiedzia�a na jak d�ugi czas.

Czyta�am w �wi�tyni o portalach, przypomnia�a sobie, wytrz�saj�c piasek z w�os�w. W ksi�gach by�y wzmianki o teleportach spaczonych albo chaotycznych, kt�re nios� nie wiadomo dok�d i wyrzucaj� nie wiadomo gdzie. Portal w Wie�y Mewy by� pewnie w�a�nie taki. Wyrzuci� mnie gdzie� na ko�cu �wiata. Nikt nie wie gdzie. Nikt mnie tutaj nie b�dzie szuka� i nikt nie znajdzie. Je�li tu zostan�, umr�.

Wsta�a. Mobilizuj�c wszystkie si�y, przytrzymuj�c si� g�azu, zrobi�a pierwszy krok. Potem drugi. I trzeci.

Te pierwsze kroki u�wiadomi�y jej, �e sprz�czki prawego buta s� zerwane, a opadaj�ca cholewka uniemo�liwia marsz. Usiad�a, tym razem w celowy, niewymuszony spos�b, dokona�a przegl�du ubrania i wyposa�enia. Koncentruj�c si� na tej czynno�ci, zapomnia�a o zm�czeniu i b�lu.

Pierwsz� rzecz�, kt�r� odkry�a, by� kordzik. Zapomnia�a o nim, pochwa przesun�a si� do ty�u. Obok kordzika, jak zwykle, na pasku by�a ma�a sakiewka. Prezent od Yennefer. Zawieraj�ca to, co �dama zawsze winna mie� przy sobie". Ciri rozwi�za�a mieszek. Niestety, standardowy ekwipunek damy nie uwzgl�dnia� sytuacji, w kt�rej si� znalaz�a. Sakiewka zawiera�a szylkretowy grzebyk, uniwersalny no�yk-pilnik do paznokci, opakowany, wyja�owiony tampon z lnianej tkaniny i jadeitowe pude�eczko ma�ci do r�k.

Ciri natychmiast natar�a ma�ci� spieczon� twarz i usta, natychmiast te� chciwie zliza�a smarowide�ko z warg. Nie zastanawiaj�c si� d�ugo wyliza�a ca�e pude�eczko rozkoszuj�c si� t�usto�ci� i odrobin� koj�cej wilgoci. U�yte do aromatyzowania ma�ci rumianek, ambra i kamfora smakowa�y obrzydliwie, ale podzia�a�y stymuluj�co.

Zwi�za�a opadaj�c� cholewk� wywleczonym z r�kawa rzemykiem, wsta�a, tupn�a kilka razy, dla pr�by. Rozpakowa�a i rozwin�a tampon, zrobi�a z niego szerok� opask� chroni�c� rozbit� skro� i przypieczone s�o�cem czo�o.

Wsta�a, poprawi�a pas, przesun�a kordzik bli�ej lewego biodra, odruchowo wyj�a go z pochwy, sprawdzi�a kling� kciukiem. By�a ostra. Wiedzia�a o tym.

Mam bro�, pomy�la�a. Jestem wied�mink�. Nie, nie zgin� tu. Co tam g��d, wytrzymam, w �wi�tyni Melitele czasem trzeba by�o po�ci� nawet i dwa dni. A woda� Wod� musz� znale��. B�d� sz�a tak d�ugo, a� znajd�. Ta przekl�ta pustynia musi si� gdzie� ko�czy�. Gdyby to by�a wielka pustynia, wiedzia�abym co� o niej, zauwa�y�abym j� na mapach, kt�re ogl�da�am razem z Jarre. Jarre� Ciekawe, co on teraz robi�

Ruszam, zadecydowa�a. Id� na zach�d, widz�, gdzie zachodzi s�o�ce, to jedyny pewny kierunek. Przecie� ja nigdy nie b��dz�, zawsze wiem, w kt�r� stron� nale�y i��. Je�li b�dzie trzeba, b�d� sz�a ca�� noc. Jestem wied�mink�. Gdy tylko wr�c� mi si�y, b�d� biec jak na Szlaku. Wtedy dotr� szybko do kra�ca tego pustkowia. Wytrzymam. Musz� wytrzyma� Ha, Geralt pewnie nieraz bywa� na pustyniach takich jak ta, kto wie, czy nie bywa� na jeszcze gorszych�

Id�.

Krajobraz nie zmieni� si� po pierwszej godzinie marszu. Dooko�a nadal nie by�o nic, tylko kamienie, szaro-czerwone, ostre, osuwaj�ce si� spod n�g, zmuszaj�ce do ostro�no�ci. Rzadkie krzaki, suche i kolczaste, wyci�ga�y ku niej z rozpadlin poskr�cane p�dy. Przy pierwszym napotkanym krzaku Ciri zatrzyma�a si�, licz�c, �e trafi na li�cie lub m�ode ga��zki, kt�re mo�na b�dzie wyssa� i z�u�. Ale krzak mia� tylko kalecz�ce palce ciernie. Nie nadawa� si� nawet do tego, by wy�ama� z niego kij. Drugi i trzeci krzak by�y takie same, nast�pne zlekcewa�y�a, min�a nie zatrzymuj�c si�.

Zmierzcha�o szybko. S�o�ce opu�ci�o si� nad z�baty, poszarpany horyzont, niebo rozb�ys�o czerwieni� i purpur�. Wraz ze zmrokiem nadchodzi� ch��d. Pocz�tkowo powita�a go z rado�ci�, zimno koi�o spieczon� sk�r�. Wkr�tce jednak zrobi�o si� jeszcze zimniej, a Ciri zacz�a szcz�ka� z�bami. Przyspieszy�a kroku, licz�c na to, �e rozgrzeje j� ostry marsz, ale wysi�ek znowu obudzi� b�l w boku i w kolanie. Zacz�a utyka�. Na domiar z�ego s�o�ce ca�kiem skry�o si� za horyzontem i momentalnie zapanowa�a ciemno��. Ksi�yc by� w nowiu, a gwiazdy, od kt�rych skrzy�o si� niebo, nie pomaga�y. Ciri wkr�tce przesta�a widzie� drog� przed sob�. Kilkakrotnie przewr�ci�a si�, bole�nie zdzieraj�c sk�r� z nadgarstk�w. Dwukrotnie natrafi�a stop� na rozpadlin� mi�dzy kamieniami, przed z�amaniem lub skr�ceniem nogi uratowa� j� wy��cznie wyuczony wied�mi�ski unik w upadku. Zrozumia�a, �e nic z tego. Marsz w�r�d ciemno�ci by� niemo�liwy.

Usiad�a na p�askim bloku bazaltu, czuj�c obezw�adniaj�c� rozpacz. Nie mia�a poj�cia, czy id�c utrzyma�a kierunek, dawno ju� zgubi�a miejsce, w kt�rym s�o�ce znik�o za horyzontem, zupe�nie straci�a z oczu po�wiat�, kt�r� kierowa�a si� w czasie pierwszych godzin po zachodzie. Dooko�a by�a ju� tylko aksamitna, nieprzejrzana czer�. I dojmuj�ce zimno. Zimno, kt�re parali�owa�o, k�sa�o stawy, zmusza�o do garbienia si� i wci�gania g�owy w obola�e od przykurczu ramiona. Ciri zacz�a t�skni� za s�o�cem, cho� wiedzia�a, �e wraz z jego powrotem zwali si� na ska�y �ar, kt�rego nie b�dzie w stanie znie��. W kt�rym nie b�dzie w stanie kontynuowa� marszu. Znowu poczu�a, jak gard�o �ciska jej ch�� p�aczu, jak ogarnia j� fala rozpaczy i beznadziei. Ale tym razem rozpacz i beznadzieja zamieni�y si� we w�ciek�o��.

��Nie b�d� p�aka�! - krzykn�a w mrok. - Jestem wied�mink�! Jestem�

Czarodziejk�.

Ciri unios�a r�ce, przycisn�a d�onie do skroni. Moc jest wsz�dzie. Jest w wodzie, powietrzu, w ziemi�

Wsta�a szybko, wyci�gn�a r�ce, wolno, niepewnie post�pi�a kilka krok�w, gor�czkowo szukaj�c �r�d�a. Mia�a szcz�cie. Prawie natychmiast poczu�a w uszach znajomy szum i pulsowanie, poczu�a energi� bij�c� z wodnej �y�y skrytej w g��binach ziemi. Zaczerpn�a Mocy razem z ostro�nym, powstrzymywanym wdechem, wiedzia�a, �e jest os�abiona, a w takim stanie raptowne odtlenienie m�zgu mog�o momentalnie pozbawi� j� przytomno�ci, zniweczy� ca�y wysi�ek. Energia powoli wype�nia�a j�, przynosi�a znajom�, chwilow� eufori�. P�uca zacz�y pracowa� silniej i szybciej. Ciri opanowa�a przyspieszony oddech � zbyt intensywne dotlenianie te� mog�o mie� fatalne skutki.

Uda�o si�.

Najpierw zm�czenie, pomy�la�a, najpierw ten parali�uj�cy b�l w ramionach i udach. Potem zimno. Musz� podwy�szy� temperatur� cia�a�

Stopniowo przypomina�a sobie gesty i zakl�cia. Niekt�re wykonywa�a i wypowiada�a zbyt pospiesznie � nagle chwyci�y j� kurcze i drgawki, gwa�towny spazm i zawr�t g�owy podci�� jej kolana. Usiad�a na bazaltowej p�ycie, uspokoi�a roztrz�sione r�ce, opanowa�a rw�cy si�, arytmiczny oddech.

Powt�rzy�a formu�y, wymuszaj�c na sobie spok�j i precyzj�, skupienie i pe�n� koncentracj� woli. I tym razem skutek by� natychmiastowy. Roztarta na udach i karku ogarniaj�ce j� ciep�o. Wsta�a, czuj�c, jak zm�czenie znika, a obola�e mi�nie odpr�aj� si�.

��Jestem czarodziejk�! - krzykn�a triumfalnie, wysoko unosz�c r�k�. - Przyb�d�, nie�miertelne �wiat�o! Wzywam ci�! Aen'drean va, eveigh Aine!

Niewielka ciep�a kula �wiat�a wyfrun�a z jej d�oni jak motyl, ciskaj�c na kamienie ruchliwe mozaiki cienia. Wolno poruszaj�c r�k�, ustabilizowa�a kul�, ustawi�a j� tak, by wisia�a przed ni�. To nie by� najszcz�liwszy pomys� � �wiat�o o�lepia�o j�. Spr�bowa�a umie�ci� kul� za plecami, ale i to da�o kiepski efekt � jej w�asny cie� k�ad� si� na drog�, pogarsza� widoczno��. Ciri powolutku przesun�a �wietlist� sfer� w bok, zawiesi�a j� nieco powy�ej prawego ramienia. Cho� kula w oczywisty spos�b nie umywa�a si� do prawdziwej magicznej Aine, dziewczynka by�a nies�ychanie dumna ze swego wyczynu.

��Ha!�� powiedzia�a napuszona. - Szkoda, �e Yennefer tego nie widzi!

Ra�no i energicznie podj�a marsz, krocz�c szybko i pewnie, wybieraj�c drog� w migotliwym i niepewnym chiaroscuro, rzucanym przez kul�. Id�c, stara�a si� przypomnie� sobie inne zakl�cia, ale �adne nie wydawa�o si� jej w�a�ciwe, przydatne w tej sytuacji, ponadto niekt�re by�y bardzo wyczerpuj�ce, ba�a si� ich troch�, nie chcia�a u�ywa� bez wyra�nej konieczno�ci. Niestety, nie zna�a �adnego, kt�re zdolne by�oby stworzy� wod� lub jedzenie. Wiedzia�a, �e takowe istnia�y, ale �adnego z nich nie umia�a zastosowa�.

W �wietle magicznej sfery martwa dotychczas pustynia nagle nabra�a �ycia. Spod n�g Ciri ucieka�y niezgrabne po�yskliwe �uki i kosmate paj�ki. Niewielki rudo��ty skorpion, wlok�cy za sob� segmentowany ogon, chy�o przebieg� jej drog�, zemkn�� w szczelin� mi�dzy kamieniami. Zielona d�ugoogoniasta jaszczurka prysn�a w mrok, szeleszcz�c po �wirze. Zmyka�y przed ni� podobne do wielkich myszy gryzonie, zwinnie i wysoko podskakuj�ce na tylnych nogach. Kilkakrotnie dojrza�a w ciemno�ciach odblask oczu, a raz us�ysza�a mro��cy krew w �y�ach syk, dobiegaj�cy ze skalnego rumowiska. Je�eli z pocz�tku nosi�a si� z zamiarem upolowania czego� nadaj�cego si� do jedzenia, syk ca�kowicie zniech�ci� j� do myszkowania w�r�d kamieni. Zacz�a uwa�niej patrze� pod nogi, a przed oczami stan�y jej ryciny z ksi�g, kt�re ogl�da�a w Kaer Morhen. Gigantyczny skorpion. Scarletia. Przera�a. Wicht. �ami�. Krabop�j�k. Potwory �yj�ce na pustyniach. Sz�a, rozgl�daj�c si� p�ochliwie i czujnie nadstawiaj�c uszu, �ciskaj�c w spotnia�ej d�oni r�koje�� kordzika.

Po kilku godzinach �wietlista kula zm�tnia�a, rzucany przez ni� kr�g �wiat�a zmala�, zmrocznia�, rozmaza� si�. Ciri, koncentruj�c si� z trudem, ponownie wypowiedzia�a zakl�cie. Kula na kilka sekund zat�tni�a ja�niejszym blaskiem, ale natychmiast sczerwienia�a i przygas�a znowu. Wysi�ek zachwia� ni�, zatoczy�a si�, przed oczami zata�czy�y jej czarne i czerwone plamy. Usiad�a ci�ko, zgrzytaj�c �wirem i lu�nymi kamieniami.

Kula zgas�a zupe�nie. Ciri nie pr�bowa�a ju� zakl��, wyczerpanie, pustka i brak energii, kt�re czu�a w sobie, z g�ry przekre�la�y szans� na sukces.

Przed ni�, daleko na horyzoncie, wstawa�a niejasna po�wiata. Zmyli�am drog�, skonstatowa�a z przera�eniem. Wszystko pokr�ci�am� Z pocz�tku sz�am na zach�d, a teraz s�o�ce wzejdzie wprost przede mn�, a to znaczy�

Poczu�a obezw�adniaj�ce zm�czenie i senno��, kt�rej nie p�oszy� nawet trz�s�cy ni� ch��d. Nie zasn�, postanowi�a. Nie wolno mi zasn�� Nie wolno mi�

Obudzi�o j� przenikliwe zimno i rosn�ca jasno��, oprzytomni� skr�caj�cy wn�trzno�ci b�l brzucha, suche i dokuczliwe pieczenie w gardle. Spr�bowa�a wsta�. Nie mog�a. Obola�e i zesztywnia�e cz�onki odmawia�y pos�usze�stwa. Macaj�c dooko�a d�o�mi, poczu�a pod palcami wilgo�.

��Woda��� wychrypia�a. - Woda!

Trz�s�c si� ca�a, unios�a si� na czworaki, przypad�a ustami do bazaltowych p�yt, gor�czkowo zbieraj�c j�zykiem osadzone na g�adkiej powierzchni kropelki, wysysaj�c wilgo� z zag��bie� na nier�wnej powierzchni g�azu. W jednym zebra�a si� bez ma�a p�gar�� rosy � wych�epta�a j� razem z piaskiem i �wirem, nie odwa�aj�c si� plu�. Rozejrza�a si�.

Ostro�nie, by nie uroni� ani odrobinki, zebra�a j�zykiem b�yszcz�ce krople wisz�ce na cierniach kar�owatego krzaka, kt�ry zagadkowym sposobem zdo�a� wyrosn�� spomi�dzy kamieni. Na ziemi le�a� jej kordzik. Nie pami�ta�a, kiedy wyj�a go z pochwy. Klinga by�a m�tna od warstewki rosy. Skrupulatnie i dok�adnie wyliza�a ch�odny metal.

Pokonuj�c usztywniaj�cy cia�o b�l, ruszy�a na czworakach przed siebie, tropi�c wilgo� na dalszych kamieniach. Ale z�ota tarcza s�o�ca wytrysn�a ju� ponad kamienisty horyzont, zala�a pustyni� o�lepiaj�c� ��t� jasno�ci�, b�yskawicznie wysuszy�a g�azy. Ciri z rado�ci� przyj�a rosn�ce ciep�o, by�a jednak �wiadoma faktu, �e ju� nied�ugo, niemi�osiernie pra�ona, zat�skni do ch�odu nocy.

Odwr�ci�a si� plecami do jaskrawej kuli. Tam gdzie �wieci�a, by� wsch�d. A ona musia�a i�� na zach�d. Musia�a.

�ar r�s�, wzmaga� si� szybko, wkr�tce sta� si� nie do wytrzymania. W po�udnie wycie�czy� j� tak, �e rada nie rada musia�a zmieni� kierunek marszu, by szuka� cienia. Znalaz�a wreszcie os�on�: du�y, podobny do grzyba g�az. Wpe�z�a pod niego.

I wtedy zobaczy�a przedmiot le��cy pomi�dzy kamieniami. By�o to jadeitowe, wylizane do czysta pude�eczko po ma�ci do r�k.

Nie znalaz�a w sobie do�� si�, by p�aka�.

G��d i pragnienie przemog�y wyczerpanie i rezygnacj�. Zataczaj�c si� podj�a marsz. S�o�ce pali�o.

Daleko, na horyzoncie, za faluj�c� zas�on� upa�u, zobaczy�a co�, co mog�o by� tylko �a�cuchem g�rskim. Bardzo dalekim �a�cuchem g�rskim.

Gdy zapad�a noc, z olbrzymim trudem zaczerpn�a Mocy, ale wyczarowanie magicznej kuli uda�o si� jej dopiero po kilku pr�bach i wycie�czy�o tak, �e nie mog�a i�� dalej. Straci�a ca�� energi�, zakl�cia rozgrzewaj�ce i relaksuj�ce nie uda�y si� jej mimo wielu pr�b. Wyczarowane �wiat�o dodawa�o odwagi i podnosi�o na duchu, ale ch��d wyniszcza�. Dojmuj�ce, przenikliwe zimno trz�s�o ni� a� do �witu. Dygota�a, niecierpliwie oczekuj�c wschodu s�o�ca. Wyj�a kordzik z pochwy, u�o�y�a go przezornie na kamieniu, by metal pokry� si� ros�. By�a potwornie wyczerpana, ale g��d i pragnienie p�oszy�y sen. Dotrwa�a do �witu. By�o jeszcze ciemno, gdy ju� zacz�a chciwie zlizywa� ros� z klingi. Gdy si� rozwidni�o, natychmiast rzuci�a si� na czworaki, by szuka� wilgoci w zag��bieniach i szczelinach.

Us�ysza�a syk.

Du�a kolorowa jaszczurka siedz�ca na pobliskim bloku skalnym rozwiera�a na ni� bezz�bn� paszcz�, stroszy�a imponuj�cy grzebie�, nadyma�a si� i siek�a kamie� ogonem. Przed jaszczurk� widnia�a malutka, wype�niona wod� szczelinka.

Ciri pocz�tkowo cofn�a si� przestraszona, ale natychmiast ogarn�a j� rozpacz i dzika w�ciek�o��. Macaj�c dooko�a rozdygotanymi d�o�mi, ucapi�a kanciasty z�omek ska�y.

��To moja woda!�� zawy�a. - Moja!

Cisn�a kamieniem. Chybi�a. Jaszczurka podskoczy�a na d�ugoszponiastych �apach, umkn�a zwinnie w skalisty labirynt. Ciri przypad�a do kamienia, wyssa�a resztk� wody z rozpadliny. I wtedy zobaczy�a.

Za kamieniem, w okr�g�ej niecce, le�a�o siedem jaj wystaj�cych cz�ciowo z czerwonawego piasku. Dziewczynka nie zastanawia�a si� ani chwili. Na kolanach dopad�a gniazda, chwyci�a jedno z jaj i wpi�a w nie z�by. Sk�rzasta skorupa p�k�a i oklap�a jej w d�oni, lepka ma� sp�yn�a do r�kawa. Ciri wyssa�a jajo, obliza�a r�k�. Prze�yka�a z trudem i w og�le nie czu�a smaku.

Wyssa�a wszystkie jaja i zosta�a na czworakach, lepka, brudna, zapiaszczona, ze zwisaj�cym z z�b�w glutem, gor�czkowo grzebi�c w piasku i wydaj�c nieludzkie, �kaj�ce odg�osy. Zamar�a.

(Wyprostuj si�, ksi�niczko! Nie opieraj �okci o st�. Uwa�aj, jak si�gasz do p�miska, powalasz koronki na r�kawkach! Obetrzyj usta serwetk� i przesta� mlaska�! Bogowie, czy nikt nie nauczy� tego dziecka, jak zachowywa� si� przy stole? Cirillo!)

Ciri rozp�aka�a si�, opieraj�c g�ow� o kolana.

Wytrzyma�a w marszu do po�udnia, potem upa� zm�g� j� i zmusi� do odpoczynku. Drzema�a d�ugo, skryta w cieniu pod kamiennym uskokiem. Cie� nie dawa� ch�odu, ale by� lepszy ni� pal�ce s�o�ce. Pragnienie i g��d p�oszy�y sen.

Daleki �a�cuch g�rski, jak si� jej zdawa�o, pali� si� i b�yszcza� w s�onecznych promieniach. Na szczytach tych g�r, pomy�la�a, mo�e le�e� �nieg, mo�e tam by� l�d, mog� tam by� strumienie. Musz� tam dotrze�, musz� tam dotrze� szybko.

Sz�a prawie ca�� noc. Postanowi�a kierowa� si� gwiazdami. Ca�e niebo by�o w gwiazdach. Ciri �a�owa�a, �e nie uwa�a�a na lekcjach i �e nie chcia�o jej si� studiowa� atlas�w nieba, kt�re by�y w �wi�tynnej bibliotece. Zna�a, rzecz jasna, najwa�niejsze gwiazdozbiory � Siedem K�z, Dzban, Sierp, Smoka i Zimow� Pann�, ale te akurat le�a�y wysoko na niebosk�onie i trudno by�o si� nimi kierowa� w marszu. Uda�o si� jej wreszcie wybra� z migocz�cego mrowia jedn� do�� jasn� gwiazd�, wskazuj�c�, w jej mniemaniu, w�a�ciwy kierunek. Nie wiedzia�a, co to za gwiazda, wi�c sama nada�a jej nazw�. Nazwa�a j� Okiem.

Sz�a. �a�cuch g�rski, ku kt�remu zmierza�a, nie zbli�y� si� ani troch� � wci�� by� tak samo daleko jak poprzedniego dnia. Ale wskazywa� drog�.

Id�c, rozgl�da�a si� bacznie. Znalaz�a jeszcze jedno jaszczurcze gniazdo, by�y w nim cztery jaja. Wypatrzy�a zielon� ro�link�, nie d�u�sz� od ma�ego palca, kt�ra jakim� cudem zdo�a�a wyrosn�� mi�dzy g�azami. Wytropi�a du�ego brunatnego chrz�szcza. I cienkonogiego paj�ka.

Zjad�a wszystko.

W po�udnie zwymiotowa�a to, co zjad�a, po czym zemdla�a. Gdy oprzytomia�a, poszuka�a odrobiny cienia, le�a�a, zwini�ta w k��bek, uciskaj�c d�o�mi bol�cy brzuch.

O zachodzie s�o�ca podj�a marsz. Sztywno, jak automat. Kilkakrotnie pada�a, wstawa�a, sz�a dalej.

Sz�a. Musia�a i��.

Wiecz�r. Odpoczynek. Noc. Oko wskazuje drog�. Marsz a� do zupe�nego wyczerpania, kt�re przysz�o na d�ugo przed wschodem s�o�ca. Odpoczynek. P�ochy sen. G��d. Zimno. Brak magicznej energii, fiasko przy wyczarowywaniu �wiat�a i ciep�a. Pragnienie tylko wzmagane ros� zlizywan� nad ranem z klingi kordzika i kamieni.

Gdy s�o�ce wzesz�o, zasn�a w rosn�cym cieple. Obudzi� j� piek�cy �ar. Wsta�a, by i�� dalej.

Zemdla�a po nieca�ej godzinie marszu. Gdy oprzytomnia�a, s�o�ce sta�o w zenicie, pra�y�o. Nie mia�a si�, by szuka� cienia. Nie mia�a si�, by wsta�. Ale wsta�a.

Sz�a. Nie poddawa�a si�. Przez prawie ca�y nast�pny dzie�. I cz�� nocy.

Najwi�kszy upa� znowu przespa�a zwini�ta w k��bek pod pochylonym, zarytym w piasku g�azem. Sen by� p�ochy i m�cz�cy � �ni�a si� jej woda, woda, kt�r� mo�na by�o pi�. Wielkie, bia�e, otoczone mgie�k� i t�cz� wodospady. �piewaj�ce strumienie. Ma�e le�ne �r�de�ka ocienione zanurzonymi w wodzie paprociami. Pachn�ce mokrym marmurem pa�acowe fontanny. Omsza�e studnie i przelewaj�ce si� cebry� Krople �ciekaj�ce z topniej�cych sopli lodu� Woda. Zimna o�ywcza woda k�uj�ca b�lem z�by, ale o tak cudownym, niepowtarzalnym smaku�

Obudzi�a si�, zerwa�a na r�wne nogi i zacz�a i�� w kierunku, z kt�rego przysz�a. Wraca�a, zataczaj�c si� i padaj�c. Musia�a wr�ci�! Id�c min�a wod�! Min�a, nie zatrzymuj�c si�, szumi�cy w�r�d kamieni strumie�! Jak mog�a by� taka nierozs�dna!

Oprzytomnia�a.

Upa� zel�a�, zbli�a� si� wiecz�r. S�o�ce wskazywa�o zach�d. G�ry. S�o�ce nie mog�o, nie mia�o prawa by� za jej plecami. Ciri odp�dzi�a zwidy, powstrzyma�a p�acz. Odwr�ci�a si� i podj�a marsz.

Sz�a ca�� noc, ale bardzo wolno. Nie usz�a daleko. Przysypia�a w marszu, �ni�c o wodzie. Wschodz�ce s�o�ce zasta�o j� siedz�c� na kamiennym bloku, zapatrzon� w kling� kordzika i obna�one przedrami�.

Krew jest przecie� p�ynna. Mo�na j� pi�.

Odp�dzi�a zwidy i koszmary. Obliza�a pokryty ros� kordzik i podj�a marsz.

Zemdla�a. Oprzytomnia�a, palona s�o�cem i rozgrzanymi kamieniami.

Przed sob�, za rozedrgan� od gor�ca kurtyn�, widzia�a poszarpany, z�baty �a�cuch g�r.

Bli�ej. Znacznie bli�ej.

Ale nie mia�a ju� si�. Usiad�a.

Kordzik w jej d�oni odbija� s�o�ce, p�on��. By� ostry. Wiedzia�a o tym.

Po co si� m�czysz, zapyta� kordzik powa�nym, spokojnym g�osem pedantycznej czarodziejki, nazywanej Tissai� de Vries. Dlaczego skazujesz si� na cierpienie? Sko�cz z tym nareszcie!

Nie. Nie poddam si�.

Nie wytrzymasz tego. Czy wiesz, jak umiera si� z pragnienia? Lada chwila oszalejesz, a wtedy ju� b�dzie za p�no. Wtedy nie b�dziesz ju� umia�a z tym sko�czy�.

Nie. Nie poddam si�. Wytrzymam.

Schowa�a kordzik do pochwy. Wsta�a, zatoczy�a si�, upad�a. Wsta�a, zatoczy�a si�, podj�a marsz.

Nad sob�, wysoko na ��tym niebie, zobaczy�a s�pa.

Gdy oprzytomnia�a ponownie, nie pami�ta�a, kiedy upad�a. Nie pami�ta�a, jak d�ugo le�a�a. Spojrza�a w g�r�. Do kr���cego nad ni� s�pa do��czy�y dalsze dwa. Nie mia�a do�� si�, by wsta�.

Zrozumia�a, �e to ju� koniec. Przyj�a to spokojnie. Wr�cz z ulg�.

Co� j� dotkn�o.

Co� lekko i ostro�nie szturchn�o j� w rami�. Po d�ugim okresie samotno�ci, gdy otacza�y j� wy��cznie martwe i nieruchome kamienie, dotkni�cie sprawi�o, �e mimo wycie�czenia poderwa�a si� gwa�townie � a przynajmniej spr�bowa�a poderwa�. Ib, co j� dotkn�o, zaprycha�o i odskoczy�o, tupi�c g�o�no.

Ciri usiad�a z trudem, przecieraj�c knykciami zaropia�e k�ciki oczu.

Oszala�am, pomy�la�a.

Kilka krok�w przed ni� sta� ko�. Zamruga�a. To nie by�o z�udzenie. To by� naprawd� ko�. Konik. M�ody konik, prawie �rebak.

Oprzytomnia�a. Obliza�a sp�kane usta i bezwiednie chrz�kn�a. Konik podskoczy� i odbieg�, zgrzytaj�c kopytami po �wirze. Porusza� si� bardzo dziwnie i ma�� te� mia� nietypow� � ni to bu�an�, ni to szar�. Ale mo�e tylko wydawa� si� taki, bo sta� na tle s�o�ca.

Konik prvchn�� i post�pi� kilka kroczk�w. Teraz widzia�a go lepiej. Na tyle, by opr�cz faktycznie nietypowej ma�ci natychmiast zauwa�y� dziwne nieprawid�owo�ci budowy � ma�� g�ow�, niezwyk�� smuk�o�� szyi, cieniutkie p�ciny, d�ugi, obfity ogon. Konik zatrzyma� si� i spojrza� na ni�, odwracaj�c �eb profilem. Ciri westchn�a bezg�o�nie.

Z wysklepionego czo�a konika stercza� r�g, d�ugi na co najmniej dwie pi�dzi.

Niemo�liwa niemo�liwo��, pomy�la�a Ciri, przytomniej�c, zbieraj�c my�li. Przecie� jednoro�c�w ju� nie ma na �wiecie, przecie� wymar�y. Nawet w wied�mi�skiej ksi�dze w Kaer Morhen nie by�o jednoro�ca! Czyta�am o nich tylko w Ksi�dze mit�w w �wi�tyni� Aha, a w Physiologusie, kt�ry przegl�da�am w banku pana Giancardiego, by�a ilustracja przedstawiaj�ca jednoro�ca� Ale jednoro�ec z ryciny bardziej przypomina� koz�a ni� konia, mia� kosmate p�ciny i kozi� brod�, a jego r�g by� d�ugi chyba na dwa �okcie�

Dziwi�o j�, �e tak dobrze wszystko pami�ta, zdarzenia, kt�re mia�y miejsce setki lat temu. W g�owie zawirowa�o jej nagle, wn�trzno�ci skr�ci� b�l. J�kn�a i zwin�a si� w k��bek. Jednoro�ec prychn�� i post�pi� ku niej krok, zatrzyma� si�, uni�s� wysoko g�ow�. Ciri nagle przypomnia�a sobie, co ksi�gi m�wi�y o jednoro�cach.

��Mo�esz �mia�o podej�� - wychrypia�a, pr�buj�c usi���. - Mo�esz, bo ja jestem�

Jednoro�ec prychn��, odskoczy� i odgalopowa�, zamaszy�cie wywijaj�c ogonem. Ale po chwili zatrzyma� si�, miotn�� g�ow�, grzebn�� kopytem i zar�a� g�o�no.

��Nieprawda!�� zaj�cza�a rozpaczliwie. - Jarre tylko raz mnie poca�owa�, a to si� nie liczy! Wr��!

Wysi�ek zmroczy� jej oczy, bezw�adnie opad�a na kamienie. Kiedy wreszcie zdo�a�a unie�� g�ow�, jednoro�ec by� znowu blisko. Patrz�c na ni� badawczo, pochyli� g�ow� i prychn�� cicho.

��Nie b�j si� mnie��� szepn�a. - Nie musisz, bo� Bo ja przecie� umieram�

Jednoro�ec zar�a�, potrz�saj�c �bem. Ciri zemdla�a.

Gdy si� ockn�a, by�a sama. Obola�a, zesztywnia�a, spragniona, g�odna i sama jak palec. Jednoro�ec by� mira�em, z�ud�, snem. I znikn�� tak, jak znika sen. Rozumia�a to, akceptowa�a, a jednak czu�a �al i rozpacz, jak gdyby stworzenie faktycznie istnia�o, by�o przy niej i porzuci�o j�. Tak jak wszyscy j� porzucili.

Chcia�a wsta�, ale nie mog�a. Opar�a twarz na kamieniach. Powolutku si�gn�a do boku, namaca�a r�koje�� kordzika.

Krew jest p�ynna. Musz� si� napi�.

Us�ysza�a stuk kopyt, prychni�cie.

��Wr�ci�e�� - szepn�a, unosz�c g�ow�. - Naprawd� wr�ci�e�?

Jednoro�ec zaparska� g�o�no. Zobaczy�a jego kopyta, blisko, tu� przy niej. Kopyta by�y mokre. Wr�cz ocieka�y wod�.

Nadzieja doda�a jej mocy, przepe�ni�a eufori�. Jednoro�ec prowadzi�, Ciri sz�a za nim, wci�� nie maj�c pewno�ci, �e to nie sen. Gdy wyczerpanie jednak j� zmog�o, sz�a na czworakach. Potem pe�z�a.

Jednoro�ec wwi�d� j� mi�dzy ska�y, do p�ytkiego jaru, kt�rego dno wys�ane by�o piaskiem. Ciri pe�z�a ostatkiem si�. Ale pe�z�a. Bo piasek by� mokry.

Jednoro�ec zatrzyma� si� nad widocznym w piasku zag��bieniem, zar�a�, silnie grzebn�� kopytem, raz, drugi, trzeci. Zrozumia�a. Podpe�z�a bli�ej, pomog�a mu. Ry�a, �ami�c paznokcie, kopa�a, odgarnia�a. Chyba szlocha�a przy tym, ale nie by�a pewna. Gdy na dnie zag��bienia pojawi�a si� b�otnista ciecz, natychmiast przypad�a do niej ustami, ch�epta�a m�tn� wod� razem z piaskiem, tak �apczywie, �e ciecz znik�a. Ciri z ogromnym wysi�kiem opanowa�a si�, pog��bi�a d�, pomagaj�c sobie kordzikiem, potem usiad�a i czeka�a. Zgrzyta�a piaskiem w z�bach i dygota�a z niecierpliwo�ci, ale czeka�a, a� zag��bienie znowu wype�ni si� wod�. A potem pi�a. D�ugo.

Za trzecim razem pozwoli�a wodzie usta� si� nieco, wypi�a ze cztery �yki bez piasku, z samym tylko mu�em. I wtedy przypomnia�a sobie o iednoro�cu.

��Te� pewnie jeste� spragniony, Koniku � powiedzia�a. - A przecie� nie b�dziesz pi� b�ota. �aden konik nie pije b�ota.

Jednoro�ec zar�a�.

Ciii pog��bi�a do�ek, umacniaj�c jego brzegi kamieniami.

��Zaczekaj, Koniku. Niech si� troch� ustoi� �Konik" prychn��, tupn��, odwr�ci� g�ow�.

��Nie bocz si�. Pij.

Jednoro�ec ostro�nie zbli�y� chrapy do wody.

��Pij, Koniku. To nie sen. To jest prawdziwa woda.

Ciri pocz�tkowo oci�ga�a si�, nie chcia�a odej�� od �r�de�ka. W�a�nie wymy�li�a nowy spos�b picia polegaj�cy na wyciskaniu do ust moczonej w pog��bionym do�ku chustki, co pozwala�o w znacznym stopniu odcedza� piasek i mu�. Ale jednoro�ec nalega�, r�a�, tupa�, odbiega�, wraca� znowu. Nawo�ywa� do marszu i wskazywa� drog�. Ciri po g��bszym zastanowieniu us�ucha�a � zwierz� mia�o racj�, nale�a�o i��, i�� w stron� g�r, wyj�� z pustyni. Ruszy�a za jednoro�cem, ogl�daj�c si� i dok�adnie notuj�c w pami�ci po�o�enie �r�d�a. Nie chcia�a b��dzi�, gdyby musia�a tu wr�ci�.

Szli razem ca�y dzie�. Jednoro�ec, kt�rego nazywa�a Konikiem, prowadzi�. By� to dziwny konik. Gryz� i �u� badyle, kt�rych nie ruszy�by nie tylko ko�, ale i wyg�odnia�a koza. A gdy przydyba� w�druj�c� w�r�d kamieni kolumn� wielkich mr�wek, te� zacz�� je je��. Ciri pocz�tkowo przygl�da�a si� temu ze zdumieniem, potem przy��czy�a si� do uczty. By�a g�odna.

Mr�wki by�y strasznie kwa�ne, ale mo�e dzi�ki temu odechciewa�o si� wymiotowa�. Poza tym mr�wek by�o du�o i mo�na by�o troch� popracowa� zesztywnia�ymi szcz�kami. Jednoro�ec zjada� ca�e owady, ona zadowala�a si� odw�okami, wypluwaj�c twarde fragmenty chitynowych pancerzy.

Poszli dalej. Jednoro�ec wypatrzy� kilka k�p po��k�ych ost�w i zjad� je ze smakiem. Tym razem Ciri nie przy��czy�a si�. Ale gdy Konik znalaz� w piachu jaszczurcze jaja, ona jad�a, a on si� przygl�da�. Poszli dalej. Ciri wypatrzy�a k�pk� ostu, wskaza�a j� Konikowi. Po jakim� czasie Konik zwr�ci� jej uwag� na ogromnego czarnego skorpiona z ogonem d�ugim chyba na p�torej pi�dzi. Ciri zadepta�a paskud�. Widz�c, �e nie kwapi si� je�� skorpiona, jednoro�ec zjad� go sam, a kr�tko po tym wskaza� jej nast�pne gniazdo jaszczurki.

To by�a, jak si� okazywa�o, ca�kiem zno�na wsp�praca.

Szli.

�a�cuch g�rski by� coraz bli�ej.

Gdy zapada�a g��boka noc, jednoro�ec zatrzymywa� si�. Spa� na stoj�co. Ciri, obeznana z ko�mi, pr�bowa�a pocz�tkowo sk�ania� go, by si� po�o�y� � mog�a spr�bowa� spa� na nim i korzysta� z jego ciep�a. Nic z tego nie wysz�o. Konik boczy� si� i odchodzi�, wci�� zachowuj�c dystans. W og�le nie chcia� zachowa� si� w spos�b klasyczny, opisany w uczonych ksi�gach � najwyra�niej nie mia� najmniejszego zamiaru sk�ada� g�owy na jej podo�ku. Ciri by�a pe�na w�tpliwo�ci. Nie wyklucza�a, �e ksi�gi �ga�y w kwestii jednoro�c�w i dziewic, ale by�a te� i inna mo�liwo��. Jednoro�ec by� w oczywisty spos�b jednoro�cem �rebakiem, jako zwierz�tko m�ode m�g� guzik si� zna� na dziewicach. Mo�liwo��, by Konik by� w stanie wyczuwa� i traktowa� powa�nie te kilka dziwnych sn�w, jakie jej si� kiedy� przy�ni�y, odrzuci�a. Kt� by traktowa� powa�nie sny?

Troch� j� rozczarowa�. W�drowali dwa dni i dwie noce, a on nie znalaz� wody, cho� szuka�. Kilkakrotnie zatrzymywa� si�, kr�ci� g�ow�, wodzi� rogiem, potem k�usowa�, penetrowa� skalne rozpadliny, grzeba� kopytami w piachu. Znalaz� mr�wki, znalaz� mr�wcze jaja i larwy. Znalaz� jaszczurcze gniazdo. Znalaz� kolorowego w�a, kt�rego zr�cznie zatratowa�. Ale wody nie znalaz�.

Ciri zauwa�y�a, �e jednoro�ec kluczy, nie trzyma si� prostej linii marszu. Nabra�a uzasadnionych podejrze�, �e stworzenie wcale nie mieszka�o na pustyni. �e po prostu na niej zab��dzi�o. Tak samo jak ona.

Mr�wki, kt�re zacz�li znajdowa� w obfito�ci, zawiera�y w sobie kwa�n� wilgo�, ale Ciri coraz powa�niej zacz�a si� zastanawia� nad powrotem do �r�de�ka. Gdyby poszli jeszcze dalej i nie znale�li wody, na powr�t mog�oby nie wystarczy� si�. Upa� by� wci�� straszliwy, marsz wycie�cza�.

Ju� mia�a zamiar zacz�� t�umaczy� to Konikowi, gdy ten nagle zar�a� przeci�gle, machn�� ogonem i pobieg� galopem w d�, mi�dzy z�bate ska�y. Ciri pod��y�a za nim, w marszu zjadaj�c mr�wcze odw�oki.

Wielk� przestrze� mi�dzy ska�ami wype�nia�a szeroka piaszczysta �acha, a w jej �rodku widnia�o wyra�ne zag��bienie.

��Ha!�� ucieszy�a si� Ciri. - M�dry z ciebie konik, Koniku. Znowu odnalaz�e� �r�de�ko. W tym dole musi by� woda!

Jednoro�ec prycha� przeci�gle, okr��aj�c zag��bienie lekkim k�usem. Ciri zbli�y�a si�. Zag��bienie by�o du�e, mia�o co najmniej dwadzie�cia st�p �rednicy. By�o precyzyjnie i r�wniutko koliste, przypomina�o lejek, tak regularny, jak gdyby kto� odcisn�� w piasku gigantyczne jajo. Ciri zrozumia�a nagle, �e tak regularny kszta�t nie m�g� powsta� samorzutnie. Ale ju� by�o za p�no.

Na dnie leja co� poruszy�o si�, a w twarz Ciri uderzy� gwa�towny grad piasku i �wiru. Odskoczy�a, upad�a i spostrzeg�a, �e jedzie w d�. Strzelaj�ce fontanny �wiru bi�y nie tylko w ni� � bi�y w kraw�d� leja, a kraw�d� osypywa�a si� falami i wlok�a ku dnu. Wrzasn�a, jak p�ywak m��c�c r�kami, bezskutecznie pr�buj�c znale�� oparcie dla n�g. Natychmiast zorientowa�a si�, �e gwa�towne ruchy tylko pogarszaj� spraw�, wzmagaj� osypywanie si� piasku. Przekr�ci�a si� na wznak, zapar�a obcasami i szeroko rozrzuci�a r�ce. Piasek na dnie do�u poruszy� si� i zafalowa�, dostrzeg�a wychylaj�ce si� spod niego br�zowe, zako�czone hakami kleszcze, d�ugie na dobre p� s��nia. Wrzasn�a znowu, tym razem znacznie g�o�niej.

Grad �wiru przesta� nagle sypa� si� na ni�, uderzy� w przeciwleg�� kraw�d� leja. Jednoro�ec stan�� d�ba, r��c op�ta�czo, kraw�d� za�ama�a si� pod nim. Pr�bowa� wyrwa� si� z grz�skiego piachu, ale nadaremnie � grz�z� w nim coraz bardziej i coraz szybciej osuwa� si� w kierunku dna. Straszliwe kleszcze zak�apa�y gwa�townie. Jednoro�ec zar�a� rozpaczliwie, targn�� si�, bezsilnie bij�c przednimi kopytami osypuj�cy si� piasek. Tylne nogi mia� zupe�nie uwi�ni�te. Gdy osun�� si� na samo dno leja, capn�y go okropne szczypce ukrytego w piachu stwora.

S�ysz�c dziki wizg b�lu, Ciri wrzasn�a w�ciekle i rzuci�a si� w d�, wyszarpuj�c kordzik z pochwy. Gdy tylko znalaz�a si� na dnie, zrozumia�a, �e pope�ni�a b��d. Potw�r kry� si� g��boko, d�gni�cia kordzika nie dosi�ga�y go poprzez warstw� piasku. Na domiar z�ego trzymany w potwornych kleszczach i wci�gany w piaszczyst� pu�apk� jednoro�ec szala� z b�lu, kwicza�, na o�lep t�uk� przednimi kopytami, gro��c jej pogruchotaniem ko�ci.

Wied�mi�skie ta�ce i sztuczki by�y tu na nic. Ale istnia�o jedno do�� proste zakl�cie. Ciri przywo�a�a Moc i uderzy�a telekinez�.

W g�r� frun�a chmura piachu, ods�aniaj�c ukrytego potwora uczepionego uda kwicz�cego jednoro�ca. Ciri wrzasn�a z przera�enia. Czego� tak obrzydliwego nie widzia�a jeszcze nigdy w �yciu, na �adnej ilustracji, w �adnej z wied�mi�skich ksi�g. Czego� tak szkaradnego nie by�a sobie nawet w stanie wyobrazi�.

Potw�r by� brudnoszary, ob�y i p�katy jak opita krwi� pluskwa, w�skie segmenty bary�owatego korpusu pokrywa�a rzadka szczecina. N�g zdawa� si� w og�le nie mie�, natomiast kleszcze mia� prawie tak d�ugie jak on sam.

Pozbawiony piaszczystej os�ony stw�r natychmiast pu�ci� jednoro�ca i zacz�� si� zakopywa� szybkimi, gwa�townymi podrygami p�katego cielska. Sz�o mu to wyj�tkowo sprawnie, a wydzieraj�cy si� z leja jednoro�ec jeszcze mu pomaga�, spychaj�c w d� zwa�y piachu. Ciri ogarn�� sza� i ��dza zemsty. Rzuci�a si� na ledwie ju� widoczn� spod piachu szkarad� i wrazi�a kordzik w wysklepiony grzbiet. Zaatakowa�a od ty�u, przezornie trzymaj�c si� z daleka od k�api�cych kleszczy, kt�rymi potw�r, jak si� okaza�o, potrafi� si�gn�� do�� daleko do ty�u. D�gn�a znowu, a stw�r zakopywa� si� w niesamowitym tempie. Ale nie zakopywa� si� w piachu, by uciec. Robi� to po to, by zaatakowa�. Na to, by skry� si� zupe�nie, wystarczy�y mu jeszcze dwa podrygi. Ukryty, gwa�townie pchn�� fal� �wiru, zagrzebuj�c Ciri do po�owy ud. Wyrwa�a si� i rzuci�a w ty�, ale nie by�o dok�d ucieka� � to ci�gle by� lej w sypkim piasku, ka�de poruszenie ci�gn�o na dno. A piasek na dnie wybrzuszy� si� sun�c� ku niej fal�, z fali wy�oni�y si� szcz�kaj�ce, zako�czone ostrymi hakami kleszcze.

Uratowa� j� Konik. Osun�wszy si� na dno leja, pot�nie uderzy� kopytami w wybrzuszenie piachu zdradzaj�ce p�ytko ukrytego potwora. Pod dzikimi kopni�ciami ods�oni� si� szary grzbiet. Jednoro�ec schyli� �eb i przygwo�dzi� straszyd�o rogiem, celnie, w miejscu, gdzie uzbrojona kleszczami g�owa ��czy�a si� z p�katym tu�owiem. Widz�c, �e szczypce przyt�oczonego do ziemi monstrum bezsilnie orz� piach, Ciri doskoczy�a, z rozmachem wbi�a kordzik w podryguj�ce cielsko. Wyszarpn�a ostrze, uderzy�a jeszcze raz. I jeszcze raz. Jednoro�ec wyrwa� r�g i z impetem spu�ci� na beczkowaty korpus przednie kopyta.

Tratowane monstrum nie pr�bowa�o si� ju� zakopywa�. Nie porusza�o si� w og�le. Piasek wok� niego zawilgotnia� od zielonkawej cieczy.

Nie bez trudno�ci wydostali si� z leja. Odbieg�szy kilka krok�w, Ciri bezw�adnie zwali�a si� na piasek, dysz�c ci�ko i dygocz�c pod falami atakuj�cej krta� i skronie adrenaliny. Jednoro�ec obszed� j� dooko�a. St�pa� niezgrabnie, z rany na udzie ciek�a mu krew, sp�ywaj�c po nodze na p�cin�, znacz�c kroki czerwonym �ladem. Ciri podnios�a si� na czworaki i zwymiotowa�a gwa�townie. Po chwili wsta�a, zatoczy�a si�, podesz�a do jednoro�ca, ale Konik nie pozwoli� si� dotkn��. Odbieg�, po czym przewr�ci� si� na piach i wytarza�. A potem wyczy�ci� r�g, kilkakrotnie d�gaj�c nim w piasek.

Ciii te� oczy�ci�a i wytar�a kling� kordzika, co i rusz niespokojnie zerkaj�c w stron� niedalekiego leja. Jednoro�ec wsta�, zar�a�, podszed� do niej st�pa.

��Chcia�abym obejrze� twoj� ran�, Koniku. Konik zar�a� i potrz�sn�� rogatym �bem.

��Je�li nie, to nie. Je�li mo�esz i��, idziemy. Lepiej nie zostawajmy tu.

Nied�ugo potem pojawi�a si� na ich drodze kolejna rozleg�a �awica piachu, ca�a a� do kraw�dzi otaczaj�cych j� ska� upstrzona wygrzebanymi w piasku lejami. Ciri przygl�da�a si� z przera�eniem � niekt�re leje by�y co najmniej dwukrotnie wi�ksze od tego, w kt�rym niedawno walczyli o �ycie.

Nie odwa�yli si� przeci�� �awicy, lawiruj�c pomi�dzy lejami. Ciri by�a przekonana, �e leje by�y pu�apkami na nieostro�ne ofiary, a siedz�ce w nich monstra z d�ugimi kleszczami by�y gro�ne tylko dla ofiar, kt�re do lej�w wpada�y. Zachowuj�c ostro�no�� i trzymaj�c si� z daleka od do��w, mo�na by�o pokona� piaszczysty teren na prze�aj, nie l�kaj�c si�, �e kt�ry� z potwor�w wylezie z leja i zacznie ich goni�. By�a pewna, �e nie ma ryzyka � ale wola�a nie sprawdza�. Jednoro�ec by� najwyra�niej podobnego zdania � parska�, prycha� i odbiega�, odci�ga� j� od �awicy piasku. Nad�o�yli drogi, szerokim �ukiem omijaj�c niebezpieczny teren, trzymaj�c si� ska� i twardego kamienistego gruntu, przez kt�ry �adna z bestii nie by�aby w stanie si� przekopa�.

Id�c, Ciri nie spuszcza�a z lej�w oka. Kilkakrotnie widzia�a, jak z morderczych pu�apek strzela�y w g�r� fontanny piachu � potwory pog��bia�y i odnawia�y swoje siedziby. Niekt�re leje by�y tak blisko siebie, �e wyrzucany przez jedno monstrum �wir trafia� do innych do�k�w, alarmuj�c ukryte na dnie stwory, a wtedy rozpoczyna�a si� straszliwa kanonada, przez kilka chwil piasek �wiszcza� i pra� dooko�a jak grad.

Ciri zastanawia�a si�, na co piaskowe potwory poluj� na bezwodnym i martwym pustkowiu. Odpowied� przysz�a sama � z jednego z bli�szych do��w szerokim �ukiem wyfrun�� ciemny przedmiot, z trzaskiem padaj�c niedaleko nich. Po kr�tkiej chwili wahania zbieg�a ze ska� na piasek. Tym, co wylecia�o z leja, by� trupek gryzonia przypominaj�cego kr�lika. Przynajmniej z futerka. Trupek by� bowiem skurczony, twardy i suchy jak wi�r, lekki i pusty jak p�cherz. Nie by�o w nim ani kropli krwi. Ciri wzdrygn�a si� � wiedzia�a ju�, na co szkarady poluj� i jak si� od�ywiaj�.

Jednoro�ec zar�a� ostrzegawczo. Ciri unios�a g�ow�. W najbli�szej okolicy nie by�o �adnego leja, piasek by� r�wny i g�adki. I na jej oczach ten r�wny i g�adki piasek wybrzuszy� si� nagle, a wybrzuszenie szybko zacz�o sun�� w jej stron�. Rzuci�a wyssane truche�ko i p�dem umkn�a na ska�y.

Decyzja, by omin�� piaszczyst� �awic�, okaza�a si� bardzo s�uszna.

Poszli dalej, omijaj�c najmniejsze nawet po�acie piasku, st�paj�c wy��cznie po twardym gruncie.

Jednoro�ec szed� wolno, utyka�. Z jego skaleczonego uda wci�� ciek�a krew. Ale nadal nie pozwala� jej podej�� i obejrze� rany.

Piaszczysta �awica zw�zi�a si� znacznie i zacz�a wi�. Drobny i sypki piasek ust�pi� miejsca grubemu �wirowi, potem otoczakom. Lej�w nie widzieli ju� od d�u�szego czasu, postanowili wi�c i�� wytyczonym przez �awic� szlakiem. Ciri, cho� znowu m�czona pragnieniem i g�odem, zacz�a porusza� si� szybciej. By�a nadzieja. Kamienista �awica nie by�a �adn� �awic�. By�a dnem rzeki p�yn�cej od strony g�r. W rzece nie by�o wody, ale rzeka prowadzi�a do �r�de� � zbyt s�abych i zbyt ma�o wydajnych, by wype�ni� wod� koryto, ale pewnie wystarczaj�cych, by si� napi�.

Sz�a szybciej, ale musia�a zwolni�. Bo jednoro�ec zwolni�. Szed� z wyra�nym trudem, utyka�, pow��czy� nog�, bokiem stawia� kopyto. Gdy przyszed� wiecz�r, po�o�y� si�. Nie wsta�, gdy podesz�a. Pozwoli�, by obejrza�a ran�.

By�y dwie rany, po obu stronach silnie napuchni�tego, rozpalonego uda. Obie rany by�y zaognione, obie wci�� krwawi�y, wraz z krwi� z obydwu ciek�a lepka, brzydko pachn�ca ropa.

Potw�r by� jadowity.

Nast�pnego dnia by�o jeszcze gorzej. Jednoro�ec ledwie szed�. Wieczorem po�o�y� si� na kamieniach i nie chcia� wsta�. Gdy przy nim ukl�k�a, si�gn�� do zranionego uda chrapami i rogiem, zar�a�. W tym r�eniu by� b�l.

Ropa ciek�a coraz silniej, zapach by� wstr�tny. Ciri wydoby�a kordzik. Jednoro�ec zawiz�a� cienko, spr�bowa� wsta�, zwali� si� zadem na kamienie.

��Nie wiem, co mam robi� - za�ka�a, patrz�c na kling�. - Naprawd� nie wiem� Ran� trzeba pewnie przeci��, wycisn�� rop� i jad� Ale ja nie umiem! Mog� skrzywdzi� ci� jeszcze bardziej!

Jednoro�ec spr�bowa� unie�� �eb, zar�a�. Ciri usiad�a na kamieniach, obejmuj�c g�ow� d�o�mi.

��Nie nauczyli mnie leczy� � powiedzia�a gorzko. -Nauczyli mnie zabija�, t�umacz�c, �e w ten spos�b b�d� mog�a ratowa�. To by�o wielkie k�amstwo, Koniku. Ok�amali mnie.

Zapada�a noc, ciemnia�o szybko. Jednoro�ec le�a�, Ciri my�la�a gor�czkowo. Nazbiera�a ost�w i badyli rosn�cych w obfito�ci na brzegach wysch�ej rzeki, ale Konik nie chcia� ich je��. G�ow� z�o�y� bezw�adnie na kamieniach, nie pr�bowa� ju� jej unosi�. Mruga� tylko okiem. W jego pysku pojawi�a si� piana.

��Nie mog� ci pom�c, Koniku � powiedzia�a zduszonym g�osem. - Nie mam niczego�

Opr�cz magii.

Jestem czarodziejk�.

Wsta�a, wyci�gn�a r�ce. I nic. Potrzebowa�a du�o magicznej energii, a nie by�o ani �ladu. Nie spodziewa�a si� tego, by�a zaskoczona. Przecie� �y�y wodne s� wsz�dzie! Zrobi�a kilka krok�w w jedn�, potem kilka w drug� stron�. Zacz�a i�� ko�em. Cofn�a si�.

Nic.

��Ty przekl�ta pustynio!�� krzykn�a, potrz�saj�c pi�ciami. - W tobie nie ma nic! Ani wody, ani magii! A magia mia�a by� wsz�dzie! To te� by�o k�amstwo! Wszyscy mnie ok�amali, wszyscy!

Jednoro�ec zar�a�.

Magia jest wsz�dzie. Jest w wodzie, w ziemi, w powietrzu�

I w ogniu.

Ciri ze z�o�ci� paln�a si� pi�ci� w czo�o. Nie przysz�o jej to wcze�niej do g�owy, mo�e dlatego, �e tam, w�r�d go�ych kamieni, nie by�o nawet czego pali�. A teraz mia�a pod r�k� suche osty i badyle, a do wytworzenia malusie�kiej iskierki powinno jej wystarczy� tej odrobiny energii, kt�r� jeszcze w sobie czu�a�

Nazbiera�a wi�cej patyk�w, u�o�y�a je w stosik, ob�o�y�a suchym ostem. Ostro�nie wsun�a r�k�.

��Aenye!

Stosik zaja�nia�, p�omie� zamigota�, rozb�ysn��, chwyci� li�cie, po�ar� je, strzeli� w g�r�. Ciri dorzuci�a badyli.

Co teraz, pomy�la�a, patrz�c w o�ywaj�ce p�omienie. Czerpa�? Jak? Yennefer zabrania�a mi dotyka� energii ognia� Ale ja nie mam wyboru! Ani czasu! Musz� dzia�a�! Patyki i li�cie spal� si� szybko� Ogie� zga�nie� Ogie� Jaki on jest pi�kny, jaki ciep�y�

Nie wiedzia�a, kiedy i jak to si� sta�o. Zapatrzy�a si� w p�omie� i nagle poczu�a �omotanie w skroniach. Chwyci�a si� za piersi, mia�a wra�enie, �e p�kaj� jej �ebra. W podbrzuszu, kroczu i sutkach zat�tni� b�l, kt�ry momentalnie zamieni� si� w przera�aj�c� rozkosz. Wsta�a. Nie, nie wsta�a. Wzlecia�a.

Moc wype�ni�a j� jak roztopiony o��w. Gwiazdy na niebosk�onie zata�czy�y jak odbite na powierzchni stawu. P�on�ce na zachodzie Oko eksplodowa�o jasno�ci�. Wzi�a t� jasno��, a wraz z ni� Moc.

��Hael, Aenye!

Jednoro�ec zar�a� dziko i spr�bowa� si� poderwa�, opieraj�c na przednich nogach. R�ka Ciri unios�a si� sama, d�o� sama z�o�y�a si� do gestu, usta same wykrzycza�y zakl�cie. Z palc�w wyp�yn�a �wietlista, faluj�ca jasno��. Ogie� zahucza� p�omieniami.

Bij�ce z jej r�ki fale �wiat�a dotkn�y zranionego uda jednoro�ca, skupi�y si�, wnikn�y.

��Chc�, by� by� zdrowy! Chc� tego! Vess'hael, Aenye!

Moc eksplodowa�a w niej, przepe�ni�a dzik� eufori�. Ogie� wystrzeli� w g�r�, doko�a poja�nia�o. Jednoro�ec uni�s� g�ow�, zar�a�, potem nagle szybko poderwa� si� z ziemi, niezgrabnie post�pi� kilka krok�w. Wygi�� szyj�, si�gn�� pyskiem uda, poruszy� chrapami, zaparska� � jakby z niedowierzaniem. Zar�a� g�o�no i przeci�gle, wierzgn��, machn�� ogonem i galopem obieg� ognisko.

��Uleczy�am ci�! - krzykn�a Ciri z dum�. - Uleczy�am! Jestem czarodziejk�! Uda�o mi si� wyci�gn�� moc z ognia! I mam t� moc! Mog� wszystko!

Odwr�ci�a si�. Rozpalone ognisko hucza�o, sypa�o iskrami.

��Nie musimy ju� szuka� �r�de�! Nie b�dziemy ju� pi� rozgrzebanego b�ota! Ja teraz mam moc! Czuj� moc, kt�ra jest w tym ogniu! Sprawi�, �e na tej przekl�tej pustyni spadnie deszcz! �e woda try�nie ze ska�! �e wyrosn� tu kwiaty! Trawa! Kalarepa! Ja teraz mog� wszystko! Wszystko!

Gwa�townie unios�a obie r�ce, wykrzykuj�c zakl�cia i skanduj�c inwokacje. Nie rozumia�a ich, nie pami�ta�a, kiedy si� ich uczy�a i czy kiedykolwiek si� ich uczy�a. To nie mia�o znaczenia. Czu�a moc, czu�a si��, p�on�a ogniem. By�a ogniem. Dygota�a od przenikaj�cej j� pot�gi.

Nocne niebo przeora�a nagle wst�ga b�yskawicy, w�r�d ska� i ost�w zawy� wicher. Jednoro�ec zar�a� przenikliwie i stan�� d�ba. Ogie� buchn�� w g�r�, eksplodowa�. Nazbierane patyki i �odygi dawno ju� zw�gli�y si�, teraz p�on�a sama ska�a. Ale Ciri nie zwr�ci�a na to uwagi. Czu�a moc. Widzia�a tylko ogie�. S�ysza�a tylko ogie�.

Mo�esz wszystko, szenta�y p�omienie, posiad�a� nasz� moc, mo�esz wszystko. �wiat jest u twoich st�p. Jeste� wielka. Jeste� pot�na.

W�r�d p�omieni posta�. Wysoka m�oda kobieta o d�ugich, prostych kruczoczarnych w�osach. Kobieta �mieje si�, dziko, okrutnie, ogie� szaleje doko�a niej.

Jeste� pot�na! Ci, kt�rzy ci� skrzywdzili, nie wiedzieli, z kim zadzieraj�! Zem�cij si�! Odp�a� im! Odp�a� im wszystkim! Niech dr�� ze strachu u twoich st�p, niech szcz�kaj� z�bami, nie �miej�c spojrze� w g�r�, na twoj� twarz! Niech skaml� o lito��! Ale ty nie znaj lito�ci! Odp�a� im! Odp�a� wszystkim i za wszystko! Zemsta!

Za plecami czarnow�osej ogie� i dym, w dymie rz�dy szubienic, szeregi pali, szafoty i rusztowania, g�ry trup�w. To trupy Nilfgaardczyk�w, tych, kt�rzy zdobyli i pl�drowali Cintr�, kt�rzy zabili kr�la Eista i jej babk� Calanthe, ci, kt�rzy mordowali ludzi na ulicach miasta. Na szubienicy ko�ysze si� rycerz w czarnej zbroi, stryczek skrzypi, dooko�a wisielca k��bi� si� wrony pr�buj�ce wy-dzioba� mu oczy przez szpary skrzydlatego he�mu. Dalsze szubienice ci�gn� si� a� po horyzont, wisz� na nich Scoia'tael, ci, kt�rzy zabili Paulie Dahlberga w Kaedwen, i ci, kt�rzy �cigali j� na wyspie Thanedd. Na wysokim palu podryguje czarodziej Vilgefortz, jego pi�kna, oszuka�czo szlachetna twarz jest skurczona i sinoczarna od m�ki, ostry i zakrwawiony koniec pala wyziera mu z obojczyka� Inni czarodzieje z Thanedd kl�cz� na ziemi, r�ce maj� skr�powane na plecach, a zaostrzone pale ju� czekaj��

S�upy ob�o�one wi�zkami chrustu wznosz� si� a� po gorej�cy, poznaczony wst�gami dymu horyzont. Przy najbli�szym s�upie, przykr�powana �a�cuchami, stoi Triss Merigold� Dalej Margarita Laux-Antille� Matka Nenneke� Jarre� Fabio Sachs�

Nie. Nie. Nie.

Tak, krzyczy czarnow�osa, �mier� wszystkim, odp�a� im wszystkim, pogardzaj nimi! Oni wszyscy skrzywdzili ci� albo chcieli ci� skrzywdzi�! Mog� kiedy� zechcie� ci� skrzywdzi�! Pogardzaj nimi, bo nadszed� nareszcie czas pogardy! Pogarda, zemsta i �mier�! �mier� ca�emu �wiatu! �mier�, zag�ada i krew!

Krew na twoim r�ku, krew na twej sukience�

Zdradzili ci�! Oszukali! Skrzywdzili! Teraz masz moc, m�cij si�!

Usta Yennefer s� poci�te i rozbite, brocz� krwi�, na jej r�kach i nogach okowy, ci�kie �a�cuchy przymocowane do mokrych i brudnych �cian lochu. Zgromadzony dooko�a szafotu t�um wrzeszczy, poeta Jaskier k�adzie g�ow� na pniu, b�yska w g�rze ostrze katowskiego topora. Zgromadzeni pod szafotem ulicznicy rozwijaj� chust�, by z�apa� na ni� krew� Wrzask t�umu g�uszy uderzenie, od kt�rego trz�sie si� rusztowanie�

Zdradzili ci�! Ok�amali i oszukali! Wszyscy! By�a� dla nich marionetk�, by�a� kukie�k� na patyku! Wykorzystali ci�! Skazali na g��d, na pal�ce s�o�ce, na pragnienie, na poniewierk�, na samotno��! Nadszed� czas pogardy i zemsty! Masz moc! Jeste� pot�na! Niech ca�y �wiat zadr�y przed tob�! Niech ca�y �wiat zadr�y przed Starsz� Krwi�!

Na szafot wprowadzaj� wied�min�w � Yesemira, Eskela, Coena, Lamberta. I Geralta� Geralt s�ania si� na nogach, jest ca�y we krwi�

��Nie!!!

Dooko�a niej ogie�, za �cian� p�omieni dzikie r�enie, jednoro�ce staj� d�ba, potrz�saj� g�owami, bij� kopytami. Ich grzywy s� jak postrz�pione bojowe sztandary, ich rogi s� d�ugie i ostre jak miecze. Jednoro�ce s� wielkie, wielkie jak rycerskie konie, znacznie wi�ksze od jej Konika. Sk�d si� tu wzi�y? Sk�d wzi�o si� ich tu a� tyle? P�omie� z rykiem strzela w g�r�. Czarnow�osa kobieta unosi r�ce, na jej r�kach jest krew. Jej w�osy rozwiewa �ar.

P�o�, p�o�, Falka!

��Precz! Odejd�! Nie chc� ciebie! Nie chc� twojej mocy! P�o�, Falka!

��Nie chc�!

Chcesz! Pragniesz! Pragnienie i ��dza wr� w tobie jak p�omie�, rozkosz zniewala ci�! Tb jest pot�ga, to jest moc, to jest w�adza! To najrozkoszniejsza z rozkoszy �wiata!

B�yskawica. Grom. Wiatr. �omot kopyt i r�enie szalej�cych dooko�a ognia jednoro�c�w.

��Nie chc� tej mocy! Nie chc�! Wyrzekam si� jej!

Nie wiedzia�a, czy to ogie� przygas�, czy to jej pociemnia�o w oczach. Upad�a, czuj�c na twarzy pierwsze krople deszczu.

Istocie nale�y odebra� istnienie. Nie mo�na pozwoli�, by istnia�a. Istota jest gro�na. Potwierdzenie.

Przeczenie. Istota nie przywo�a�a Mocy dla siebie. Uczyni�a to, by ratowa� Ihuarraquax. Istota wsp�czuje. To dzi�ki Istocie Ihuarraquax jest znowu w�r�d nas.

Ale Istota ma Moc. Je�li zechce j� wykorzysta�

Nie b�dzie mog�a jej wykorzysta�. Nigdy. Wyrzek�a si� jej. Wyrzek�a si� Mocy. Ca�kowicie. Moc odesz�a. To bardzo dziwne�

Nigdy nie zrozumiemy Istot.

I nie trzeba ich rozumie�! Odbierzmy Istocie istnienie. Zanim b�dzie za p�no. Potwierdzenie.

Przeczenie. Odejd�my st�d. Zostawmy Istot�. Pozostawmy j� jej przeznaczeniu.

Nie wiedzia�a, jak d�ugo le�a�a na kamieniach, wstrz�sana dreszczem, zapatrzona w niebo zmieniaj�ce kolory. By�o na przemian ciemno i jasno, zimno i gor�co, a ona le�a�a, bezsilna, wysuszona i pusta jak tamto truche�ko, tamten trupek gryzonia, wyssany i wyrzucony z leja.

Nie my�la�a o niczym. By�a samotna, by�a pusta. Nie mia�a ju� nic i nie czu�a w sobie niczego. Nie by�o pragnienia, g�odu, zm�czenia, strachu. Zgin�o wszystko, nawet wola przetrwania. By�a tylko wielka, zimna, przera�liwa pustka. Czu�a t� pustk� ca�ym jestestwem, ka�d� kom�rk� organizmu.

Czu�a krew na wewn�trznej strome ud. By�o jej to oboj�tne. By�a pusta. Straci�a wszystko.

Niebo zmienia�o kolory. Nie porusza�a si�. Czy w pustce poruszanie si� mia�o jakikolwiek sens?

Nie poruszy�a si�, gdy doko�a niej za�omota�y kopyta, zadzwoni�y podkowy. Nie zareagowa�a na g�o�ne okrzyki i nawo�ywania, na podniecone g�osy, na parskanie koni. Nie poruszy�a si�, gdy chwyci�y j� twarde, silne r�ce. Podniesiona, obwis�a bezw�adnie. Nie zareagowa�a na szarpania i potrz�sania, na ostre, gwa�towne pytania. Nie rozumia�a ich i nie chcia�a rozumie�.

By�a pusta i oboj�tna. Oboj�tnie przyj�a wod�, tryskaj�c� jej na twarz. Gdy przystawiono jej manierk� do ust, nie zakrztusi�a si�. Pi�a. Oboj�tnie.

P�niej te� by�a oboj�tna. Wci�gni�to j� na ��k. Krocze by�o tkliwe i bola�o. Dygota�a, wi�c okr�cono j� derk�. By�a bezw�adna i mi�kka, lecia�a przez r�ce, wi�c przywi�zano j� pasem do siedz�cego za ni� je�d�ca. Je�dziec �mierdzia� potem i uryn�. By�o jej to oboj�tne.

Doko�a byli konni. Wielu konnych. Ciri patrzy�a na nich oboj�tnie. By�a pusta, straci�a wszystko. Nic ju� nie mia�o znaczenia.

Nic.

Nawet to, �e komenderuj�cy konnymi rycerz mia� na he�mie skrzyd�a drapie�nego ptaka.

��Popatrzcie na ni�. Spalona s�o�cem, pokaleczona, wykurzona. Wci�� pije, by g�bka, a wyg�odnia�a, �e strach. Powiadam wam, ona ze wschodu przysz�a. Przesz�a przez Korath. Przez Patelni�.

��Bajesz! Na Patelni nikt nie prze�yje. Z zachodu sz�a, od g�r, korytem Suchaka. Ledwo o skraj Korathu zawadzi�a, a i tego by�o do��. Gdy�my j� znale�li, pad�a ju�, bez ducha le�a�a.

��Na zachodzie tako� pustkowie milami si� ci�gnie. Sk�d tedy sz�a?

��Nie sz�a, ino jecha�a. Kto wie, z jak daleka. �lady kopyt by�y podle niej. Musia� j� ko� w Suchaku zwali�, dlatego pobita, posiniaczona.

��Czemu ona taka dla Nilfgaardu wa�na, ciekawym? Gdy nas prefekt na poszukiwanie pos�a�, duma�em, jakasi wa�na szlachcianka zagin�a. A ta? Zwyk�y kopciuch, obdarte pomiot�o, do tego ko�owata niemowa. I�cie nie wiem, Skomlik, czy�my t� co trza naszli�

��Ona to. Zwyk�a za si� nie jest. Zwyk�� by�my nie�yw� znale�li.

��Niewiele brakowa�o. Deszcz j� ani chybi uratowa�. Zaraza, najstarsze dziady deszczu na Patelni nie pami�taj�. Chmury zawsze omijaj� Korath� Nawet gdy w dolinach pada, tam jedna kropla nie spadnie!

��Po�rzyjcie na ni�, jak to �pa. Jakby tydzie� w g�bie nic nie mia�a� Ej, ty, po�piego! Smaczna li s�onina? Chlebek suchy?

��Po elfiemu pytaj. Albo po nilfgaardzku. Ona po ludzku nie rozumie. To elfi pomiot jaki��

��To przyg�up, niedojda. Gdy j� rano na konia wsadza�em, jakbym kuk�� z drewna wsadza�.

��Ocz�w nie macie � b�ysn�� z�bami ten nazywany Skomlikiem, pot�ny i �ysawy. - Co z was za �apacze, je�li�cie si� jeszcze na niej nie poznali! Ani ona g�upia, ani nierozumna. Udaje jeno. To dziwna i chytra ptaszka.

��A czemu taka dla Nilfgaardu wa�na? Nagrod� obiecali, wsz�dy patrole pogna�y� Czemu?

��Tego nie wiem. Ale jakby j� dobrze zapyta� Fletni� po grzbiecie zapyta� Ha! Miarkowali�cie, jak na mnie spojrza�a? Wszystko pojmuje, s�ucha bacznie. Hej, dziewko! Jam jest Skomlik, tropiciel, �apaczem zwany. A to, pojrzyj no tu, to jest nahajka, batem zwana! Mi�a ci na plecach sk�ra? To gadaj wraz�

��Dosy�! Milcze�!

G�o�ny, ostry, nie toleruj�cy sprzeciwu rozkaz pad� od drugiego ogniska, przy kt�rym siedzia� rycerz wraz ze swym giermkiem.

��Nudzicie si�, �apacze?�� spyta� gro�nie rycerz. - Tedy jazda do roboty! Konie oporz�dzi�! Zbroj� moj� i or� wyczy�ci�! Do lasu po drwa! A dziewczyny nie tyka�! Zrozumieli�cie, chamy?

��I�cie, szlachetny panie Sweers � b�kn�� Skomlik. Jego kamraci pospuszczali g�owy.

��Do roboty! Wykona� rozkazy! �apacze zakrz�tali si�.

��Dola nas pokara�a tym zasra�cem � zamamrota� jeden. - �e te� prefekt jego akurat nad nami postawi�, rycerza ch�do�onego�

��Wa�ny � b�kn�� z cicha drugi, ogl�daj�c si� chy�kiem. - A w�dy to my, �apacze, dziewk� odnale�lim� Nasz to niuch sprawi�, �e�my w koryto Suchaka pojechali.

��Ano. Zas�uga nasza, a wielmo�ny nagrod� we�mie, nam leda jaki grosz skapnie� Florena pod nogi rzuc�, masz, pry, �apaczu, podzi�kuj za pa�sk� �ask�

��Zamknijcie g�by � sykn�� Skomlik � bo jeszcze us�yszy�

Ciri zosta�a przy ognisku sama. Rycerz i giermek patrzyli na ni� badawczo, ale nie odzywali si�.

Rycerz by� starszym, ale krzepkim m�czyzn� o surowej, poznaczonej bliznami twarzy. W czasie jazdy zawsze mia� na g�owie he�m z ptasimi skrzyd�ami, ale nie by�y to te skrzyd�a, kt�re Ciri widywa�a w sennych koszmarach, a potem na wyspie Thanedd. Tb nie by� Czarny Rycerz z Cintry. Ale by� to rycerz nilfgaardzki. Gdy wydawa� rozkazy, m�wi� wsp�lnym p�ynnie, ale z wyra�nym akcentem, podobnym do akcentu elf�w. Ze swym giermkiem, ch�opakiem niewiele starszym od Ciri, rozmawia� natomiast j�zykiem zbli�onym do Starszej Mowy, ale mniej �piewnym, twardszym. Musia� to by� j�zyk nilfgaardzki. Ciri, dobrze znaj�ca Starsz� Mow�, rozumia�a wi�kszo�� s��w. Ale nie zdradza�a si� z tym. Na pierwszym postoju, na skraju pustyni, kt�r� nazywano Patelni� lub Korathem, nilfgaardzki rycerz i jego giermek zasypali j� pytaniami. Wtedy nie odpowiada�a, bo by�a oboj�tna i oszo�omiona, p�przytomna. Po kilku dniach jazdy, gdy wyjechali ze skalistych w�woz�w i zjechali w d�, w zielone doliny, Ciri oprzytomnia�a, zacz�a wreszcie dostrzega� �wiat wok� siebie i ospale reagowa�. Ale nadal nie odpowiada�a na pytania, wi�c rycerz w og�le przesta� si� do niej odzywa�. Zdawa�o si�, �e nie zwraca na ni� uwagi. Zajmowali si� ni� tylko drabi ka��cy nazywa� si� �apaczami. Ci te� pr�bowali j� wypytywa�. Byli agresywni.

Ale Nilfgaardczyk w skrzydlatym he�mie pr�dko przywo�a� ich do porz�dku. By�o jasne i oczywiste, kto tu jest panem, a kto s�ug�.

Ciri udawa�a niem�dr� niemow�, ale pilnie nadstawia�a uszu. Powoli zaczyna�a rozumie� swoj� sytuacj�. Wpad�a w �apy Nilfgaardu. Nilfgaard jej szuka� i znalaz�, niew�tpliwie wy�ledziwszy tras�, kt�r� pos�a� j� chaotyczny.teleport z Ibr Lara. To, co nie uda�o si� Yennefer, nie uda�o si� Geraltowi, uda�o si� skrzydlatemu rycerzowi i tropicielom �apaczom.

Co sta�o si� na Thanedd z Yennefer i Geraltem? Gdzie by�a? Mia�a najgorsze podejrzenia. �apacze i ich herszt, Skomlik, m�wili prostack�, niechlujn� wersj� wsp�lnego, ale bez nilfgaardzkiego akcentu. �apacze byli zwyk�ymi lud�mi, ale s�u�yli rycerzowi z Nilfgaardu. �apacze cieszyli si� na my�l o nagrodzie, jak� za odnalezienie Ciri wyp�aci im prefekt. We florenach.

Jedynymi krajami, gdzie obiegow� monet� by� floren, a ludzie s�u�yli Nilfgaardczykom, by�y zarz�dzane przez prefekt�w cesarskie Prowincje na dalekim Po�udniu.

Nast�pnego dnia, na popasie nad brzegiem strumienia, Ciri zacz�a zastanawia� si� nad mo�liwo�ci� ucieczki. Magia mog�a jej dopom�c. Ostro�nie spr�bowa�a najprostszego zakl�cia, delikatnej telekinezy. Ale jej obawy potwierdzi�y si�. Nie mia�a w sobie nawet krzty czarodziejskiej energii. Po nierozs�dnej zabawie z ogniem zdolno�ci magiczne opu�ci�y j� ca�kowicie.

Zoboj�tnia�a znowu. Na wszystko. Zamkn�a si� w sobie i pogr��y�a w apatii. Na d�ugo.

Do dnia, w kt�rym drog� przez wrzosowiska zajecha� im B��kitny Rycerz.

��Aj, aj � mrukn�� Skomlik, patrz�c na zagradzaj�cych im drog� konnych. - Bieda b�dzie. To Varnhageny z fortu Sarda�

Konni zbli�yli si�. Na czele, na pot�nym siwku, jecha� olbrzym w szmelcowanej, b��kitno po�yskuj�cej zbroi. Tu� za nim trzyma� si� drugi pancerny, z ty�u pod��a�o dw�ch je�d�c�w w prostych burych strojach, niew�tpliwie pacho�k�w.

Nilfgardczyk w skrzydlatym he�mie wyjecha� na spotkanie, wstrzymuj�c gniadosza w tanecznym k�usie. Jego giermek pomaca� r�koje�� miecza, odwr�ci� si� na kulbace.

��Sta� z ty�u i pilnowa� dziewczyny � warkn�� do Skomlika i jego �apaczy. - Nie miesza� si�!

��Nieg�upim � rzek� cicho Skomlik, gdy tylko giermek si� oddali�. - Nieg�upim, by miesza� si� do wa�ni pan�w z Nilfgaardu�

��B�dzie bitka, Skomlik?

��Niechybnie. Mi�dzy Sweersami a Varnhagenami rodowa wr�da i krwawa zemsta. Z koni. Strze�cie dziewki, bo w niej nasz sp�r i zysk. Je�li si� poszcz�ci, ca�� nagrod� za ni� we�miemy.

��Yarnhageny pewnikiem te� dziewki szukaj�. Gdyby przewa�yli, odbior� nam j�� Nas ino czterech�

��Pi�ciu � b�ysn�� z�bami Skomlik. - Jeden z ciur�w z Sardy to zda si� m�j swojak. Uwidzicie, z tej draki dla nas b�dzie sp�r, nie dla pan�w rycerz�w�

Rycerz w b��kitnej zbroi �ci�gn�� wodze siwka. Skrzydlaty stan�� naprzeciw. Towarzysz B��kitnego podk�usowa�, zatrzyma� si� z ty�u. Jego dziwaczny szyszak ozdobiony by� dwoma pasami sk�ry zwisaj�cymi z zas�ony i wygl�daj�cymi jak dwa wielkie w�sy lub morsie k�y. W poprzek siod�a Dwa K�y trzyma� gro�nie wygl�daj�c� bro�, przypominaj�c� nieco szponton noszony przez gwardzist�w z Cintry, ale maj�cy znacznie kr�tsze drzewce i d�u�sze �ele�ce.

B��kitny i Skrzydlaty wymienili kilka s��w. Ciri nie dos�ysza�a jakich, ale ton obu rycerzy nie pozostawia� w�tpliwo�ci. Nie by�y to s�owa przyjazne. B��kitny nagle uni�s� si� na kulbace, wskaza� gwa�townie na Ciri, powiedzia� co� g�o�no i gniewnie. Skrzydlaty w odpowiedzi krzykn�� r�wnie gniewnie, machn�� r�k� w pancernej r�kawicy, najwyra�niej ka��c B��kitnemu i�� precz. I wtedy si� zacz�o.

B��kitny waln�� siwka ostrogami i run�� do przodu, wyszarpuj�c top�r z uchwytu przy siodle. Skrzydlaty spi�� gniadosza, wyrywaj�c miecz z pochwy. Zanim jednak pancerni zd��yli zewrze� si� w boju, zaatakowa� Dwa K�y, pop�dzaj�c konia do galopu drzewcem szpontona. Giermek Skrzydlatego skoczy� na niego, dobywaj�c miecza, ale Dwa K�y uni�s� si� na kulbace i cisn�� mu szponton prosto w pier�. D�ugie �ele�ce z trzaskiem przebi�o kaplerz i kolczug�, giermek j�kn�� rozdzieraj�co i run�� z konia na ziemi�, obur�cz trzymaj�c drzewce wbite a� po krzy�yk.

B��kitny i Skrzydlaty zderzyli si� z hukiem i �omotem. Top�r by� gro�niejszy, ale miecz szybszy. B��kitny dosta� w bark, fragment szmelcowanego nar�czaka polecia� w bok, wiruj�c i powiewaj�c rzemieniem, je�dziec zachwia� si� w siodle, na b��kitnej zbroi zal�ni�y karminowe smugi. Galop rozdzieli� walcz�cych. Skrzydlaty Nilfgaardczyk zawr�ci� gniadosza, ale wtedy wpad� na niego Dwa K�y, obur�cz wznosz�c miecz do ciosu. Skrzydlaty szarpn�� wodze, Dwa K�y, kieruj�cy koniem tylko nogami, przecwa�owa� obok. Skrzydlaty zd��y� jednak r�bn�� go w przelocie. Na oczach Ciri blacha naramiennika wgi�a si�, spod blachy buchn�a krew.

Ju� wraca� B��kitny, wywijaj�c toporem i wrzeszcz�c. Obaj pancerni w p�dzie wymienili hucz�ce ciosy, rozdzielili si�. Na Skrzydlatego znowu wpad� Dwa K�y, konie zderzy�y si�, zadzwoni�y miecze. Dwa K�y ci�� Skrzydlatego, rozwalaj�c opach� i tarczk�, Skrzydlaty wyprostowa� si� i uderzy� od prawej pot�nym ciosem w bok napier�nika. Dwa K�y zako�ysa� si� w siodle. Skrzydlaty stan�� w strzemionach i z rozmachem cia� jeszcze raz, mi�dzy rozr�bany, wgi�ty ju� naramiennik a szyszak. Ostrze szerokiego miecza z hukiem wci�o si� w blachy, uwi�z�o. Dwa K�y wypr�y� si� i zadygota�. Konie zwar�y si�, tupi�c i zgrzytaj�c z�bami na w�dzid�ach. Skrzydlaty zapar� si� o ��k, wyrwa� miecz. Dwa K�y zwis� z siod�a i run�� pod kopyta. Podkowy zahucza�y o rozgniatywany pancerz.

B��kitny zawr�ci� siwka, atakowa�, unosz�c top�r. Z trudem powodowa� koniem zranion� r�k�. Skrzydlaty dostrzeg� to, zr�cznie zaszed� go od prawej, uni�s� si� w strzemionach do straszliwego ci�cia. B��kitny z�apa� cios na top�r i wybi� miecz z d�oni Skrzydlatego. Konie znowu zderzy�y si�. B��kitny by� istnym si�aczem, ci�ka siekiera w jego d�oni wznios�a si� i opad�a jak trzcinka. Na pancerz Skrzydlatego zwali� si� z �omotem cios, od kt�rego gniadosz a� przysiad� na zadzie. Skrzydlaty zako�ysa� si�, ale utrzyma� w siodle. Nim top�r zd��y� spa�� po raz drugi, pu�ci� wodze i zakr�ci� lew� r�k�, chwytaj�c zawieszony na rzemiennym temblaku ci�ki graniasty buzdygan, na odlew zdzieli� B��kitnego po he�mie. He�m zahucza� jak dzwon, teraz B��kitny zachwia� si� w kulbace. Konie kwicza�y, pr�bowa�y si� k�sa� i nie chcia�y rozdzieli�.

B��kitny, wyra�nie oszo�omiony ciosem buzdyganu, zdo�a� jednak uderzy� toporem, z hukiem trafiaj�c przeciwnika w napier�nik. To, �e obaj utrzymywali si� jeszcze w siod�ach, wydawa�o si� istnym cudem, ale by�o po prostu zas�ug� wysokich wspieraj�cych ��k�w. Po bokach obu wierzchowc�w ciek�a krew, szczeg�lnie dobrze widoczna na jasnej ma�ci siwka. Ciri patrzy�a ze zgroz�. W Kaer Morhen nauczono j� walczy�, ale nie wyobra�a�a sobie, w jaki spos�b mog�aby stawi� czo�o kt�remu� z takich si�aczy. I sparowa� cho�by jeden z tak pot�nych cios�w.

B��kitny obur�cz chwyci� stylisko topora, g��boko wbitego w napier�nik Skrzydlatego, zgarbi� si� i zapar�, pr�buj�c zepchn�� przeciwnika z siod�a. Skrzydlaty z rozmachem zdzieli� go buzdyganem, raz, drugi, trzeci. Krew trysn�a spod okapu he�mu, bryzn�a na b��kitn� zbroj� i szyj� siwka. Skrzydlaty uderzy� gniadosza ostrogami, skok konia wydar� ostrze siekiery z jego napier�nika; chwiej�cy si� w siodle B��kitny wypu�ci� z d�oni stylisko. Skrzydlaty prze�o�y� buzdygan do prawej r�ki, nalecia�, straszliwym ciosem przygi�� g�ow� B��kitnego do ko�skiej szyi. Chwyciwszy wodze siwka woln� r�k�, Nilfgaardczyk wali� buzdyganem, b��kitna zbroja dzwoni�a jak �elazny garnek, krew sika�a spod powyginanego he�mu. Jeszcze jedno uderzenie i B��kitny g�ow� do przodu run�� pod kopyta siwka. Siwek odk�usowa�, ale gniadosz Skrzydlatego, najwidoczniej wy�wiczony, z gruchotem stratowa� powalonego. B��kitny �y� jeszcze, o czym za�wiadczy� rozpaczliwy ryk b�lu. Gniadosz tratowa� go nadal � z takim impetem, �e ranny Skrzydlaty nie utrzyma� si� w siodle i z hukiem zwali� si� obok.

��Pozabijali si�, psiekrwie � st�kn�� �apacz, kt�ry trzyma� Ciri.

��Panowie rycerze, m�r na nich a zaraza � splun�� drugi.

Pacho�kowie B��kitnego przygl�dali si� z oddalenia. Jeden zawr�ci� konia.

��St�j, Remiz!�� wrzasn�� Skomlik. - Dok�d to? Do Sardy? Pilno ci na stryk?

Pacho�kowie zatrzymali si�, jeden spojrza�, przys�aniaj�c oczy d�oni�.

��To ty, Skomlik?

��Ja! Podjed�, Remiz, nie boj�j si�! Rycerskie wa�nie to nie nasza sprawa!

Ciri nagle mia�a do�� oboj�tno�ci. Zwinnie wyszarpn�a si� trzymaj�cemu j� �apaczowi, pu�ci�a si� biegiem, dopad�a siwka B��kitnego, jednym skokiem znalaz�a si� na kulbace z wysokim ��kiem.

Uda�oby si� jej mo�e, gdyby nie to, �e pacho�kowie z Sardy byli w siod�ach i na wypocz�tych koniach. Dopadli j� bez trudu, wyrwali wodze. Zeskoczy�a i pogna�a w stron� lasu, ale konni znowu j� dogonili. Jeden w p�dzie chwyci� j� za w�osy, poci�gn��, powl�k�. Ciri wrzasn�a, uwiesi�a si� jego r�ki. Konny rzuci� j� wprost pod nogi Skomlika. �wisn�a nahajka, Ciri zawy�a i zwin�a si� w k��bek, zas�aniaj�c g�ow� r�koma. Nahajka �wisn�a znowu i ci�a j� po r�kach. Odturla�a si�, ale Skomlik doskoczy�, kopn�� j�, potem przydepta� butem krzy�e.

��Ucieka� chcia�a�, �mijo?

Nahajka �wisn�a. Ciri zawy�a. Skomlik kopn�� j� znowu i smagn�� pletni�.

��Nie bij mnie! -. wrzasn�a, kul�c si�.

��Przem�wi�a�, zarazo! Rozsznurowa�a si� g�busia? Ja ci� zaraz�

��Opami�taj�e si�, Skomlik!�� krzykn�� kt�ry� z �apaczy. - �ycie chcesz z niej wyt�uc, czy co? Ona za wiele warta, by j� zmarnowa�!

��Jasny piorun � powiedzia� Remiz, zsiadaj�c z konia. - By�aby� to ta, kt�rej Nilfgaard szuka od tygodnia?

��Ona.

��Ha! Wszystkie garnizony jej szukaj�. To jaka� wa�na dla Nilfgaardu persona! Pono jaki� mo�ny mag wy-wr�y�, �e musi by� gdzie� w tych okolicach. Tak m�wili w Sardzie. Gdzie�cie j� naszli?

��Na Patelni.

��Nie mo�e by�!

��Mo�e, mo�e � powiedzia� gniewnie Skomlik, wykrzywiaj�c si�. - Mamy j�, a nagroda nasza! Co stoicie niby ko�y? Sp�ta� mi t� ptaszk� i na kulbak� z ni�! Wynosimy si� st�d, ch�opy! �ywo!

��Wielmo�ny Sweers � powiedzia� jeden z �apaczy � chyba dycha jeszcze�

��D�ugo nie podycha. Pies go tr�ca�! Jedziemy wprost do Amarillo, ch�opy. Do prefekta. Odstawimy mu dziewk� � zgarniemy nagrod�.

��Do Amarillo?�� Remiz podrapa� si� w potylic�, spojrza� na pole niedawnej walki. - Tam ju� nam kat za�wieci! Co prefektowi powiesz? Rycerze pobite, a wy cali? Gdy si� ca�a rzecz ujawni, prefekt ka�e was powiesi�, a nas ciupasem ode�le do Sardy� A wtenczas Varnhageny sk�r� z nas z�upi�. Warn mo�e i do Amarillo droga, ale mnie lepiej w lasy zapa��

��Ty� m�j szurzy, Remiz � powiedzia� Skomlik. - A chocia�e� psi syn, bo� siostr� moj� bija�, zawsze� swak. Tedy ci sk�r� ocal�. Jedziemy do Amarillo, powiadam. Prefekt wie, �e mi�dzy Sweersami a Yarnhagenami wr�da. Spotkali si�, pobili jedni drugich, zwyk�a u nich rzecz. Co my moglim? A dziewk�, baczcie na moje s�owa, znale�li�my p�niej. My, �apacze. Ty� te� od nynie �apacz, Remiz. Prefekt �ajno wie, ilu nas ze Sweersem pojecha�o. Nie doliczy si�

��Nie zaby�e� aby o czym, Skomlik?�� spyta� przeci�gle Remiz, patrz�c na drugiego pacho�ka z Sardy.

Skomlik odwr�ci� si� wolno, po czym b�yskawicznie wydoby� n� i z rozmachem wbi� go pacho�kowi w gard�o. Pacho�ek zarz�zi� i zwali� si� na ziemi�.

��Ja o niczym nie zapominam � powiedzia� zimno �apacz. - No, to tera my ju� sami swoi. �wiadk�w nie ma, a i g��w do podzia�u nagrody nie za du�o. Na ko�, ch�opy, do Amarillo! Szmat drogi jeszcze mi�dzy nami a nagrod�, zwleka� nie ma co!

Gdy wyjechali z ciemnej i mokrej bukowiny, zobaczyli u podn�a g�ry wie�, kilkana�cie strzech wewn�trz pier�cienia niskiego cz�stoko�u ogradzaj�cego zakole niewielkiej rzeczki.

Wiatr przyni�s� zapach dymu. Ciri poruszy�a zdr�twia�ymi palcami r�k, przywi�zanych rzemieniem do ��ku siod�a. Ca�a by�a zdr�twia�a, po�ladki bola�y niezno�nie, dokucza� pe�ny p�cherz. By�a w siodle od wschodu s�o�ca. W nocy nie wypocz�a, bo kazano jej spa� z r�koma przywi�zanymi do przegub�w le��cych z obu stron �apaczy. Na ka�de jej poruszenie �apacze reagowali kl�twami i gro�bami bicia.

��Osada � powiedzia� jeden.

��Widz� � odrzek� Skomlik.

Zjechali z g�ry, kopyta koni zachrz�ci�y w�r�d wysokich, spalonych s�o�cem traw. Wkr�tce znale�li si� na wyboistej drodze wiod�cej wprost do wsi, ku drewnianemu mostkowi i bramie w palisadzie.

Skomlik wstrzyma� konia, stan�� w strzemionach.

��Co to za wie�? Nigdym tu nie popasa�. Remiz, znasz te okolice?

��Dawniej � powiedzia� Remiz � zwali t� wie� Bia�a Rzeczka. Ale jak si� zacz�a ruchawka, paru tutejszych przysta�o do rebeliant�w, tedy Varnhageny z Sardy kura tu pu�cili, ludzi wysiekli albo pognali w niewol�. Teraz same nilfgaardzkie osadniki tu mieszkaj�, nowoposiedle�cy. A wiosk� przechrzcili na Glyswen. Te osadniki to niedobre, zawzi�te ludzie. Rzekn� wam: nie popasajmy tu. Jed�my dalej.

��Koniom trza da� wypocz�� � zaprotestowa� jeden z �apaczy � i zaobroczy� je. A i mnie we flakach gra, jakoby kapela r�n�a. Co nam tam nowoposiedle�cy, mierzwa jedna, chmyzy. Machniem im przed nosem rozkazem prefekta, w�dy prefekt Nilfgaardczyk jako i oni. Zobaczycie, w pas si� nam pok�oni�.

��Ju�ci � burkn�� Skomlik � widzia� kto Nilfgaardczyka, kt�ry w pas si� k�ania. Remiz, a karczma jaka jest w onym Glyswen?

��Jest. Karczmy Varnhageny nie spalili.

Skomlik obr�ci� si� na kulbace, spojrza� na Ciri.

��Trza j� rozwi�za� � powiedzia�. - Nie Iza, by kto pozna�� Dajcie jej opo�cz�. I kaptur na �eb� Hola! Dok�d, kopciuchu?

��W krzaki musz�

��Ja ci dam krzaki, wyw�oko! Kucaj wedle drogi! I pomnij: we wsi ani pary z g�by. Nie my�l, �e� chytra! Pi�niesz tylko, to gard�o ci poder�n�. Je�li ja za ciebie floren�w nie dostan�, nikt nie dostanie.

Podjechali st�pa, kopyta koni za�omota�y na mostku. Zza ostroko�u natychmiast wy�oni�y si� postacie osadnik�w uzbrojonych w oszczepy.

��Przy bramie str�uj� � mrukn�� Remiz. - Ciekawym czemu.

��Ja te� � odmrukna� Skomlik, unosz�c si� w strzemionach. - Bramy pilnuj�, a od strony m�yna cz�stok� rozwalony, wozem mo�na wjecha�

Podjechali bli�ej, zatrzymali konie.

��Witajcie, gospodarze!�� zawo�a� jowialnie, cho� nieco nienaturalnie Skomlik. - W dobry czas!

��Kto�cie?�� spyta� kr�tko najwy�szy z osadnik�w.

��My�my, kumie, s� wojsko � ze�ga� Skomlik rozparty na kulbace. - W s�u�bie jego wielgomo�no�ci pana prefekta z Amarillo.

Osadnik przesun�� d�oni� po drzewcu oszczepu, popatrzy� na Skomlika spode �ba. Niew�tpliwie nie przypomina� sobie, na jakich to chrzcinach �apacz zosta� jego kumem.

��Przys�a� nas tu ja�nie pan prefekt � �ga� dalej Skomlik � by�my uznali, jak si� wiedzie jego rodakom, dobrym ludziom z Glyswen. Przesy�a jego wielgomo�no�� pozdrowienia i pyta, nie trza li ludziom z Glyswen jakiej pomocy?

��Jako� sobie radzimy � powiedzia� osadnik. Ciri stwierdzi�a, �e m�wi� wsp�lnym podobnie jak Skrzydlaty, z takim samym akcentem, cho� stylem m�wienia stara� si� na�ladowa� �argon Skomlika. - Przywykli�my sami sobie radzi�.

��Rad b�dzie pan prefekt, gdy mu to powt�rzym. Karczma otwarta? W gard�ach nam zasch�o�

��Otwarta � rzek� ponuro osadnik. - P�ki co, otwarta.

��P�ki co?

��P�ki co. Bo my t� karczm� wkr�tce rozbierzemy, krokwie i deski na spichlerz przydadz� si�. Z karczmy po�ytek �aden. My pracujemy w pocie czo�a i do karczmy nie chodzimy. Karczma tylko przejezdnych ci�gnie, wi�kszo�ci� takich, kt�rym nie jeste�my radzi. Teraz te� tam tacy popasaj�.

��Kto?�� Remiz zblad� lekko. - Nie z fortu Sarda wypadkiem? Nie wielmo�ni panowie Varnhagenowie?

Osadnik skrzywi� si�, poruszy� wargami, jakby mia�, ochot� splun��.

��Nie, niestety. To milicja pan�w baron�w. Nissirowie.

��Nissirowie?�� zmarszczy� si� Skomlik. - A sk�d oni? Pod czyj� komend�?

��Starszy nad nimi wysoki, czarny, w�saty jak sum.

��H�! - Skomlik odwr�ci� si� do towarzyszy. - Dobra nasza. Jednego tylko takiego znamy, nie? To ani chybi b�dzie nasz stary druh Vercta �Wierzaj mi", pami�tacie go? A c� tu u was, kumie, Nissirowie porabiaj�?

��Panowie Nissirowie � wyja�ni� ponuro osadnik � do Tyffi zmierzaj�. Zaszczycili nas sw� wizyt�. Wioz� je�ca. Jednego z bandy Szczur�w wzi�li w pie�.

��A ju�ci � parskn�� Remiz. - A cysarza Nilfgaardu nie wzi�li?

Osadnik zmarszczy� si�, zacisn�� d�onie na drzewcu oszczepu. Jego towarzysze zaszemrali g�ucho.

��Jed�cie do karczmy, panowie wojacy � mi�nie na �uchwach osadnika zagra�y ostro. - I pogadajcie z panami Nissirami, waszymi druhami. Jeste�cie pono w s�u�bie u prefekta. Zapytajcie tedy pan�w Nissir�w, czemu bandyt� do Tyffi wioz�, miast tu, na miejscu, wnet na pal go wo�ami nawlec, jak prefekt nakaza�. I przypomnijcie panom Nissirom, waszym druhom, �e tu w�adz� jest prefekt, nie baron z Tyffi. My mamy ju� i wo�y w jarzmie, i palik naostrzony. Je�li panowie Nissirowie nie zechc�, to my uczynimy co trzeba. Rzeknijcie im to.

��Rzekn�, musowo � Skomlik znacz�co �ypn�� na kamrat�w. - Bywajcie, ludziska.

Ruszyli st�pa mi�dzy cha�upy. Wie� wydawa�a si� wymar�a, nie widzieli ni �ywej duszy. Pod jednym z p�ot�w ry�a wychudzona �winia, w b�ocie tapla�y si� brudne kaczki. Drog� je�d�c�w przeci�� wielki czarny kocur.

��Tfu, tfu, kocia morda � Remiz pochyli� si� w siodle, splun��, z�o�y� palce w znak chroni�cy od z�ego uroku. -Drog� przebie�a�, kurwi syn!

- �eby mu tak mysz� w gardle stan�a!

��Czego?�� odwr�ci� si� Skomlik.

��Kot. Jako ta smo�a czarny. Drog� przebie�a�, tfu, tfu.

��Licho z nim � Skomlik rozejrza� si� dooko�a. - Patrzcie ino jaka pustota. Alem widzia� zza b�on, �e ludziska w chatach siedz�, uwa�aj�. A zza tamtych wr�t, baczy�em, sulica b�yskn�a.

��Bab pilnuj� � za�mia� si� ten, kt�ry �yczy� kotu k�opot�w z mysz�. - Nissirowie we wsi! S�yszeli�cie, co �w kmiot gada�? Widno by�o, �e Nissir�w nie mi�uje.

��I nie dziwota. �Wierzaj mi" i jego kompania �adnej kiecce nie przepuszcz�. Eh, doigraj� si� oni jeszcze, ci panowie Nissirowie. Baronowie �Str�ami porz�dku" ich zw�, za to im p�ac�, by �adu strzegli, dr�g pilnowali. A krzyknij ch�opu nad uchem: �Nissir!", uwidzisz, pi�ty sobie posra ze strachu. Ale to do czasu, do czasu. Jeszcze jednego cielaka zar�n�, jeszcze jedn� dziewk� wymam�aj�, a roznios� ich ch�opkowie na wid�ach, obaczycie. Baczyli�cie tych u wr�t, jakie g�by mieli zawzi�te? To nilfgaardzkie osadniki. Z nimi szutk�w nie ma� Ha, oto i karczma�

Pop�dzili konie.

Karczma mia�a lekko zapadni�t�, t�go omsza�� strzech�. Sta�a w pewnym oddaleniu od cha�up i zbudowa� gospodarskich, wyznaczaj�c jednak �rodek, punkt centralny ca�ego ogrodzonego porozwalanym cz�stoko�em terenu, miejsce przeci�cia si� dw�ch przechodz�cych przez wie� dr�g. W cieniu rzucanym przez jedyne w okolicy wielkie drzewo by� ok�lnik, zagroda dla byd�a i oddzielna dla koni. W tej ostatniej sta�o pi�� lub sze�� nie rozkulbaczonych wierzchowc�w. Przed drzwiami, na schodkach, siedzia�o dw�ch typ�w w sk�rzanych kurtach i spiczastych futrzanych czapkach. Obaj ho�ubili przy piersi gliniane kufle, a mi�dzy nimi sta�a miska pe�na ogryzionych ko�ci.

��Co�cie za jedni?�� wrzasn�� jeden z typ�w na widok Skomlika i jego zsiadaj�cej z koni kompanii. - Czego tu szukacie? Poszli precz! Zaj�ta karczma w imieniu prawa!

��Nie krzykaj, Nissirze, nie krzykaj � powiedzia� Skomlik, �ci�gaj�c Ciri z siod�a. - A drzwi rozewrzyj szerzej, bo chcemy do �rodka. Tw�j komendant, Yercta, to nasz znajomek.

��Nie znam was!

��Bo� go�ow�s! A ja i �Wierzaj mi" s�u�yli�my razem jeszcze za dawnych czas�w, nim tu Nilfgaard nasta�.

��No, je�li tak��� zawaha� si� typ, puszczaj�c r�koje�� miecza. - Wchod�cie. Mnie tam zajedno�

Skomlik szturchn�� Ciri, drugi �apacz chwyci� j� za ko�nierz. Weszli do �rodka.

Wewn�trz by�o mrocznie i duszno, pachnia�o dymem i pieczenia. Karczma by�a prawie pusta � zaj�ty by� tylko jeden ze sto��w, stoj�cy w smudze �wiat�a wpadaj�cego przez okienko z rybich b�on. Siedzia�o przy nim kilku m�czyzn. W g��bi, przy palenisku, krz�ta� si� karczmarz, pobrz�kuj�c garnkami.

��Czo�em panom Nissirom!�� zagrzmia� Skomlik.

��My nie czo�em z byle wo�em � warkn�� jeden z siedz�cej przy okienku kompanii, pluj�c na pod�og�. Drugi powstrzyma� go gestem.

��Wolnego � powiedzia�. - To swoje ch�opy, nie poznajesz? Skomlik i jego �apacze. Powita�, powita�!

Skomlik rozpromieni� si� i ruszy� w kierunku sto�u, ale zatrzyma� si�, widz�c kamrat�w zapatrzonych na s�up podtrzymuj�cy siestrzan stropu. Pod s�upem siedzia� na zydelku szczup�y, jasnow�osy kilkunastoletni ch�opak, dziwnie wypr�ony i wyci�gni�ty. Ciri zobaczy�a, �e nienaturalna pozycja wynika z faktu, �e r�ce ch�opaka s� wykr�cone do ty�u i skr�powane, a szyj� przytwierdza do s�upa rzemienny pas.

��A niech mnie krosta obsypie � westchn�� g�o�no jeden z �apaczy, ten, kt�ry trzyma� Ciri za ko�nierz. -Sp�jrz jeno, Skomlik! To� to Kayleigh!

��Kayleigh?�� Skomlik przekrzywi� g�ow�. - Szczur Kayleigh? Nie mo�e by�!

Jeden z siedz�cych za sto�em Nissir�w, grubas z w�osami wystrzy�onymi w malowniczy czub, roze�mia� si� gard�owo.

��Mo�e by� � powiedzia�, oblizuj�c �y�k�. - To Kayleigh, we w�asnej parszywej osobie. Op�aci�o si� o �witaniu wstawa�. Dostaniem za niego pewnie z p� kopy floren�w dobr� cesarsk� monet�.

��Capn�li�cie Kayleigha, no, no � zmarszczy� si� Skomlik. - Znaczy si�, prawd� gada� nilfgaardzki kmiotek�

��Trzydzie�ci floren�w, psiama� � westchn�� Remiz. -Nielichy grosz� P�aci baron Lutz z Tyffi?

��Tak jest � potwierdzi� drugi Nissir, czarnow�osy i czarnow�sy. - Wielmo�ny baron Lutz z Tyffi, nasz pan i dobrodziej. Szczury ograbili mu rz�dc� na go�ci�cu, to w z�o�ci si� zapiek� i wyznaczy� nagrod�. I to my, Skomlik, t� nagrod� we�miemy, wierzaj mi. Ha, sp�jrzcie tylko, ch�opy, jakiego to puchacza nad��! Nie w smak mu, �e to my, nie on Szczura capn��, cho� i jemu prefekt band� tropi� nakaza�!

- �apacz Skomlik � grubas z czubem wskaza� na Ciri �y�k� � tako� co� z�apa�. Widzisz, Vercta? Dziewuszka jaka�.

��Widz� � czarnow�sy b�ysn�� z�bami. - C� to, Skomlik, tak ci� bieda przydusi�a, �e dzieci porywasz dla okupu? Co to za kocmo�uch?

��Do tego ci nic!

��Co� taki srogi � za�mia� si� ten z czubem. - Upewni� si� chcemy ino, czy to nie c�ra twoja.

��Jego c�ra?�� za�mia� si� Vercta, ten z czarnym w�sem.�� A ju�ci. �eby c�ry m�c p�odzi�, trza jajca mie�. Nissirowie rykn�li �miechem.

��A r�yjcie, �by baranie!�� wrzasn�� Skomlik i nad�� si�. - A tobie, Vercta, tyle rzekn�: nim niedziela minie, zadziwisz si�, o kim g�o�niej b�dzie, o was i o waszym Szczurze czy o mnie i o tym, czegom ja dokona�. I obaczym, kto hojniejszy: wasz baron czy cesarski prefekt z Amarillo!

��Mo�esz mnie w rzy� poca�owa� � o�wiadczy� pogardliwie Vercta i wr�ci� do siorbania polewki � razem z twoim prefektem, twoim cesarzem i ca�ym Nilfgaardem, wierzaj mi. I nie nadymaj si�. Wiem ci ja, �e Nilfgaard od tygodnia za jak�� dziewk� goni, a� kurz si� po drogach wznosi. Wiem, �e nagroda za ni� jest. Ale mnie to �ajno obchodzi. Ja si� ju� prefektowi i Nilfgaardczykom wys�ugiwa� nie my�l� i plugawi� na nich. Ja teraz u barona Lutza s�u��, jeno jemu podlegam, nikomu bolej.

��Tw�j baron � charkn�� Skomlik � miast ciebie nilfgaardzk� r�k� bo�ka, nilfgaardzkie buty li�e. Tedy ty nie musisz, to i gada� ci �atwo.

��Nie pusz si� � powiedzia� pojednawczo Nissir. - Nie przeciw tobie m�wi�em, wierzaj mi. �e� dziewk�, kt�rej Nilfgaard szuka, znalaz�, dobrze to, rad widz�, �e ty nagrod� we�miesz, a nie te zasrane Nilfgaardczyki. A �e prefektowi s�u�ysz? Nikt nie wybiera sobie pan�w, to oni wybieraj�, no nie? Nu�e, siednijcie z nami, wypijemy, jak si� trafi�o spotkanie.

��Ano, czemu nie � zgodzi� si� Skomlik. - Dajcie jeno wprz�d kawa�ek powroza. Przywi��� dziewk� do s�upa wedle waszego Szczura, dobra?

Nissirowie rykn�li �miechem.

��Widzita go, postrach pogranicza!�� zarechota� grubas z czubem. - Zbrojne rami� Nilfgaardu! Zwi�� j�, Skomlik, zwi��, a t�go. Ale we�mij �elazny �a�cuch, bo powrozy got�w ten tw�j wa�ny jeniec poszarpa� i mord� ci obi�, nim ucieknie. Wygl�da gro�nie, a�e ciarki przechodz�!

Nawet towarzysze Skomlika parskn�li t�umionym �miechem. �apacz poczerwienia�, przekr�ci� pas, podszed� do sto�u.

��Ja aby ku pewno�ci, by nie zemkn�a�

��Nie zawracaj rzyci � przerwa� Vercta, �ami�c chleb. - Chcesz pogada�, to siadaj, postaw kolejk� jak si� nale�y. A t� dziewk�, je�li wola, powie� za nogi u powa�y. Tyle mnie to obchodzi, co �wi�skie �ajno. Tylko �e to okropnie �mieszne, Skomlik. Dla ciebie i dla twego prefekta to mo�e i wa�ny jeniec, ale dla mnie to zabiedzony i zestrachany dzieciak. Wi�za� j� chcesz? Ona, wierzaj mi, ledwie si� na nogach trzyma, gdzie jej tam do uciekania. Czego si� l�kasz?

��Wraz wam powiem, czego si� l�kam � Skomlik zaci�� wargi. - To nilfgaardzka osada. Nas tu chlebem i sol� osadniki nie witali, a dla waszego Szczura, rzekli, pal ju� maj� zastrugany. I w prawie s�, bo ukaz prefekt da�, by z�apanych zb�j�w na miejscu sprawia�. Je�li im je�ca nie wydacie, gotowi i dla was paliki zastruga�.

��O wa � powiedzia� grubas z czubem. - Kawki im straszy�, chacharom. Nam niech lepiej nie staj�, bo im krwi upu�cim.

��Szczura im nie wydamy � doda� Yercta. - Nasz jest i do Tyffi pojedzie. A baron z Lutz ju� ca�� spraw� z prefektem u�adzi. A, co gada� po pr�nicy. Siadajcie.

�apacze, obracaj�c pasy z mieczami, ochotnie przysiedli si� do sto�u Nissir�w, wrzeszcz�c na karczmarza i zgodnie wskazuj�c Skomlika jako fundatora. Skomlik kopniakiem podsun�� zydel do s�upa, szarpn�� Ciri za rami�, pchn�� tak, �e upad�a, uderzaj�c ramieniem o kolana zwi�zanego ch�opaka.

��Sied� tu � warkn��. - I ani mi si� rusz, bo o�wicz� jak suk�.

��Ty gnido � zawarcza� m�odzik, patrz�c na niego zmru�onymi oczyma. - Ty psi�

Ciri nie zna�a wi�kszo�ci s��w, kt�re wylecia�y ze z�ych, skrzywionych ust ch�opaka, ale ze zmian zachodz�cych na obliczu Skomlika wywnioskowa�a, �e musia�y by� to s�owa niebywale plugawe i obra�liwe. �apacz poblad� z w�ciek�o�ci, zamachn�� si�, trzasn�� zwi�zanego w twarz, chwyci� za d�ugie jasne w�osy, szarpn��, t�uk�c potylic� ch�opaka o s�up.

��Ej�e!�� zawo�a� Yercta, unosz�c si� zza sto�u. - Co si� tam dzieje?

��K�y mu powybijani, parszywemu Szczurowi!�� rykn�� Skomlik. - Nogi z rzyci wyrw�, obiedwie!

��Chod� tu i przesta� drze� mord� � Nissir usiad�, wypi� duszkiem kubek piwa, otar� w�sy. - Twoim je�cem pomiataj, co si� zmie�ci, ale od naszego wara. A ty, Kayleigh, nie graj zucha. Sied� cicho i zacznij rozmy�liwa� o szafocie, co go baron Lutz kaza� ju� ustawi� w miasteczku. Lista rzeczy, jakie ci na tym szafocie uczyni ma�odobry, jest ju� spisana i, wierzaj mi, ma trzy �okcie d�ugo�ci. P� miasteczka ju� robi zak�ady, do kt�rego punktu wytrzymasz. Oszcz�dzaj tedy si�y, Szczurze. Sam postawi� ma�� sumk� i licz�, �e nie zrobisz mi zawodu i zdzier�ysz przynajmniej do kastrowania.

Kayleigh splun��, odwracaj�c g�ow�, na ile pozwala� zaci�ni�ty na szyi rzemie�. Skomlik podci�gn�� pas, zmierzy� z�owrogim spojrzeniem przycupni�t� na zydlu Ciri, po czym do��czy� do kompanii za sto�em, kln�c, albowiem w przyniesionym przez karczmarza dzbanie zosta�y ju� wy��cznie nik�e �lady piany.

��Jake�cie wzi�li Kayleigha?�� spyta�, sygnalizuj�c ober�y�cie ch�� rozszerzenia zam�wienia. - I to �ywego? Bo temu, �e�cie pozosta�ych Szczur�w wysiekli, wiary nie dam.

��Po prawdzie � odrzek� Vercta, krytycznie przygl�daj�c si� temu, co w�a�nie wyd�uba� by� z nosa � to szcz�cie mieli�my, i tyle. Samojeden by�. Od szajki si� od��czy� i do Nowej Ku�nicy do dziewuchy przyskaka� na nock�. So�tysina wiedzia�, �e niedaleko stoimy, da� zna�. Zd��yli�my przed �witaniem, zgarn�li�my go na sianku, ani kwikn��.

��A z dziewk� jego zabawilim si� pospo�u � zarechota� grubas z czubem. - Je�li jej Kayleigh nock� nie wygodzi�, nie by�o jej krzywdy. My�my jej rankiem tak wygodzili, �e p�niej ni r�k�, ni nog� ruszy� nie mog�a!

��To z was, powiadam, pierdo�y s� i durnie � oznajmi� Skomlik gromko i drwi�co. - Przech�do�yli�cie �adny pieni�dz, g�uptaki wy. Miast czas na dziewk� traci�, by�o �elazo rozgrza� i Szczura wypyta�, gdzie banda nocuje. Mogli�cie wszystkich mie�, Giselhera i Reefa� Za Giselhera Varnhageny z Sardy dwadzie�cia floren�w dawali ju� rok temu. A za ow� gamratk�, jak jej tam� Mistel chyba� Za ni� prefekt jeszcze wi�cej by da� po tym, co jego bratankowi uczyni�a pod Druigh, wtedy gdy Szczury konw�j oskubali.

��Ty�, Skomlik � skrzywi� si� Vercta � albo z przyrodzenia g�upi, albo ci �ycie ci�kie rozum ze �ba wyjad�o. Jest nas sze�ciu. Mia�em samosz�st na ca�� szajk� uderzy�, czy jak? A nagrodzie nas i tak nie min��. Baron Lutz w loszku Kayleighowi pi�t przygrzeje, czasu nie posk�pi, wierzaj mi. Kayleigh wszystko wy�piewa, wyda ich schowki i kwatery, tedy si�� i kup� p�jdziemy, osaczymy band�, wybierzemy jako raki ze saka.

��A ju�ci. B�d� to czeka�. Dowiedz� si�, �e Kayleigha wzi�li�cie i utaj� w inszych schowkach i komyszach. Nie, Vercta, trza ci zagl�dn�� prawdzie w oczy: spaskudzili�cie. Zamienili�cie nagrod� na babi kiep. Tacy�cie s�, znaj� was� jeno kiep wam na my�li.

��Same� kiep!�� Vercta zerwa� si� zza sto�u. - Tak ci pilno, to sam si� za Szczurami pu�� razem z twoimi bohaterami! Ale bacz, bo na Szczur�w i��, mo�ci nilfgaardzki pacho�ku, to nie to, co niedoros�e dziewuszki �apa�!

Nissirowie i �apacze zacz�li wrzeszcze� i obrzuca� si� nawzajem wyzwiskami. Ober�ysta pr�dko poda� piwo, wyrywaj�c pusty dzban z r�k grubasa z czubem, zamierzaj�cego si� ju� naczyniem na Skomlika. Piwo szybko z�agodzi�o sp�r, sch�odzi�o gard�a i uspokoi�o temperamenty.

��Je�� dawaj!�� wrzasn�� grubas do karczmarza. - Jajecznicy z kie�bas�, fasoli, chleba i sera!

��I piwa!

��Co tak ga�y wyba�uszasz, Skomlik? My dzi� przy groszu s�! Obralim Kayleigha z konia, sakiewki, b�yskotek, miecza, siod�a i ko�ucha, wszystko sprzedalim krasnoludom!

��Dziewki jego buciki czerwone tako� sprzedalim. I korale!

��Ho, ho, tedy jest za co wypi�, w rzeczy samej! Radem!

��A czemu� to tak rad? My mamy za co wypi�, nie ty. Ty ze swego wa�nego je�ca jeno smarki spod nosa mo�esz zdj�� albo ze wsz�w go wyiska�! Jaki jeniec, taki �up, ha, ha!

��Wy psie syny!

��Ha, ha, siadaj, �artowalim, zawrzyj g�b�!

��Wypijmy na zgod�! My ugaszczamy!

��Gdzie ta jajecznica, karczmarzu, �eby ci� d�uma z�ar�a! Skorzej!

��I piwo dawaj!

Skulona na zydelku Ciri unios�a g�ow�, napotykaj�c wpatrzone w ni� w�ciekle zielone oczy Kayleigha, widoczne spod zmierzwionej grzywy jasnych w�os�w. Przeszy� j� dreszcz. Twarz Kayleigha, cho� niebrzydka, by�a z�a, bardzo z�a. Ciri natychmiast zrozumia�a, �e ten niewiele starszy od niej ch�opak zdolny jest do wszystkiego.

��Chyba mi ci� bogowie zes�ali � szepn�� Szczur, �widruj�c j� zielonym spojrzeniem. - Pomy�le� tylko, nie wierz� w nich, a zes�ali. Nie ogl�daj si�, ma�a idiotko. Musisz mi pom�c� Nadstaw uszu, zaraza�

Ciri skuli�a si� jeszcze bardziej, opu�ci�a g�ow�.

��S�uchaj � zasycza� Kayleigh, i�cie po szczurzemu b�yskaj�c z�bami. - Za chwil�, gdy b�dzie t�dy przechodzi� ober�ysta, zawo�asz� S�uchaj mnie, u czarta�

��Nie � szepn�a. - Zbij� mnie�

Usta Kayleigha skrzywi�y si�, a Ciri natychmiast zrozumia�a, �e pobicie przez Skomlika wcale nie jest najgorszym, co mo�e j� spotka�. Chocia� Skomlik by� wielki, a Kayleigh chudy i w dodatku zwi�zany, instynktownie czu�a, kogo nale�y bardziej si� ba�.

��Je�li mi pomo�esz � szepn�� Szczur � to ja pomog� tobie. Ja nie jestem sam. Ja mam druh�w takich, kt�rzy nie zostawiaj� w biedzie� Rozumiesz? Ale gdy moi druhowie nadci�gn�, gdy si� zacznie, nie mog� tkwi� przy tym s�upie, bo mnie te �otry usiek�� Nadstaw uszu, psiakrew. Powiem ci, co masz zrobi�

Ciri opu�ci�a g�ow� jeszcze ni�ej. Usta jej dr�a�y.

�apacze i Nissirowie �arli jajecznic�, ciamkaj�c jak dziki. Karczmarz przemiesza� w saganie i doni�s� na st� nast�pny dzbanek piwa i bochen pytlowego chleba.

��G�odna jestem!�� zapiszcza�a pos�usznie, bledn�c lekko. Ober�ysta zatrzyma� si�, spojrza� na ni� przyja�nie, potem obejrza� si� ku ucztuj�cym.

��Mo�na jej da�, panie?

��Won!�� wrzasn�� niewyra�nie Skomlik, czerwieniej�c i pluj�c jajecznic�. - Wara od niej, kr�ciro�nie zasrany, bo ci giry poprzetr�cam! Nie wolno! A ty sied� cicho, powsinogo, bo ci�

��Ej�e, Skomlik, c�e� to, obindasi�, czy jak?�� wtr�ci� si� Vercta, z wysi�kiem prze�ykaj�c ob�o�ony cebul� chleb. - Patrzcie go, ch�opaki, wolichwosta jednego, sam �re za cudze pieni�dze, a dziewuszce �a�uje. Daj jej misk�, gospodarzu. Ja p�ac� i ja m�wi�, komu da�, a komu nie. A komu to si� nie podoba, to mo�e zaraz dosta� w szczeciniaty ryj.

Skomlik poczerwienia� jeszcze bardziej, ale nic nie powiedzia�.

��Co� mi si� jeszcze przypomnia�o � doda� Vercta. - Mus Szczura nakarmi�, �eby nie skapia� w drodze, boby nas baron ze sk�ry ob�upi�, wierzaj mi. Dziewka go nakarmi. Hej, gospodarzu! Narychtuj jad�a jakiego dla nich! A ty, Skomlik, co tam burczysz? Co ci nie w smak?

��Baczenie trza na ni� mie� � �apacz wskaza� Ciri ruchem g�owy � bo to jaka� dziwna ptaszka. Gdyby to by�a zwyk�a dziewka, toby si� Nilfgaard za ni� nie ugania�, prefekt nagrody by nie obiecywa��

��Czy ona zwyk�a, czy niezwyk�a � zarechota� grubas z czubem � to si� zaraz pokaza� mo�e, wystarczy jej mi�dzy nogi zajrze�! Co wy na to, ch�opy? We�miem j� do stod�ki na chwilk�?

��Ani mi si� jej wa� tkn��! - warkn�� Skomlik. - Nie pozwol�!

��O wa! Pyta� ciebie b�dziem!

��Sp�r m�j i g�owa moja w tym, by j� ca�o dowie��! Prefekt z Amarillo�

��Sramy na prefekta twego. Za nasze pieni�dze pi�e�, a nam poch�d�ki �a�ujesz? Ej�e, Skomlik, nie b�d��e sknera! A g�owa ci nie spadnie, nie bojaj si�, ani sp�r ci� nie minie! Ca�� dowieziesz. Dziewka nie p�cherz rybi, od �ciskania nie puknie!

Nissirowie wybuchn�li r��cym �miechem. Towarzysze Skomlika zawt�rowali. Ciri zatrz�s�a si�, zblad�a, unios�a g�ow�. Kayleigh u�miechn�� si� drwi�co.

��Ju� zrozumia�a�? - zasycza� zza lekko u�miechni�tych warg. - Gdy si� popij�, wezm� si� za ciebie. Zmaltretuj�. Jedziemy na jednym w�zku. R�b, co kaza�em. Uda si� mnie, uda si� i tobie�.

��Jad�o gotowe!�� zawo�a� ober�ysta. Nie mia� nilfgaardzkiego akcentu. - Podejd�, panieneczko!

��N� � szepn�a Ciri, odbieraj�c od niego misk�.

��Co?

��N�. Pr�dko.

��Je�li ma�o, na�ci wi�cej!�� zawo�a� nienaturalnie karczmarz, zezuj�c w kierunku ucztuj�cych i dok�adaj�c kaszy do miski. - Odejd�, prosz� ci�.

��N�.

��Odejd�, bo ich zawo�am� Nie mog� Spal� karczm�.

��N�.

��Nie. �al mi ci�, c�rko, ale nie mog�. Nie mog�, pojmij to. Odejd��

��Z tej karczmy � wyrecytowa�a dr��cym g�osem s�owa Kayleigha � nikt nie wyjdzie �ywy. N�. Pr�dko. A jak si� zacznie, uciekaj.

��Trzymaj misk�, niezgu�o!�� krzykn�� ober�ysta, obracaj�c si� tak, by zas�oni� sob� Ciri. By� blady i lekko szcz�ka� z�bami. - Bli�ej patelni!

Poczu�a zimne dotkni�cie kuchennego no�a, kt�ry wsun�� jej za pasek, zas�aniaj�c trzonek kubraczkiem.

��Bardzo dobrze � sycza� Kayleigh. - Usi�d� tak, by mnie zas�oni�. Postaw mi misk� na kolanach. W lew� r�k� bierz �y�k�, w praw� n�. I pi�uj powr�z. Nie tu, g�upia. Pod �okciem, na s�upie. Uwa�aj, patrz�.

Ciri poczu�a sucho�� w gardle. Pochyli�a g�ow� prawie do miski.

��Karm mnie i jedz sama � zielone oczy wpatrywa�y si� w ni� spod p�przymkni�tych powiek, hipnotyzowa�y. - I pi�uj, pi�uj. Odwa�nie, ma�a. Je�li uda si� mnie, uda si� i tobie�

Prawda, pomy�la�a Ciri, tn�c powr�z. N� �mierdzia� �elazem i cebul�, ostrze mia� wg��bione od wielokrotnego ostrzenia. On ma racj�. Czy ja wiem, dok�d wioz� mnie te �otry? Czy ja wiem, czego chce ode mnie ten nilfgaardzki prefekt? Mo�e i na mnie czeka w tym ca�ym Amarillo mistrz ma�odobry, mo�e czeka ko�o, �widry i kleszcze, czerwone �elazo� Nie dam si� zawie�� jak owca do szlachtuza. Ju� lepiej zaryzykowa�

Z hukiem wylecia�o okno, razem z ram� i ci�ni�tym z zewn�trz pie�kiem do r�bania drewna, wszystko wyl�dowa�o na stole, czyni�c spustoszenie w�r�d misek i kufli. W �lad za pie�kiem na st� wskoczy�a jasnow�osa, kr�tko ostrzy�ona dziewczyna w czerwonym kubraczku i wysokich l�ni�cych butach si�gaj�cych powy�ej kolan. Kl�cz�c na stole, zawin�a mieczem. Jeden 'z Nissir�w, najwolniejszy, kt�ry nie zd��y� zerwa� si� i odskoczy�, run�� do ty�u wraz z �aw�, buchaj�c krwi� z rozp�atanego gard�a. Dziewczyna zwinnie sturla�a si� ze sto�u, robi�c miejsce dla wskakuj�cego oknem ch�opaka w kr�tkim haftowanym p�ko�uszku.

��Szczuuuryyyyy!! - wrzasn�� Vercta, szamocz�c si� z mieczem zapl�tanym w pas.

Grubas z czubem doby� broni, skoczy� w stron� kl�cz�cej na pod�odze dziewczyny, zamachn�� si�, ale dziewczyna, cho� na kolanach, zwinnie sparowa�a cios, odtoczy�a si�, a ten w p�ko�uszku, kt�ry wskoczy� za ni�, zamaszy�cie ci�� Nissira w skro�. Grubas pad� na pod�og�, mi�kn�c nagle jak przewracany siennik.

Drzwi karczmy otwar�y si� pod kopniakiem, do izby wpad�y dwa nast�pne Szczury. Pierwszy by� wysoki i czarniawy, nosi� nabijany guzami kaftan i szkar�atn� przepask� na czole. Ten dwoma szybkimi ciosami miecza pos�a� dw�ch �apaczy w przeciwleg�e k�ty, �ci�� si� z Verct�. Drugi, barczysty i jasnow�osy, szerokim uderzeniem rozp�ata� Remiza, szwagra Skomlika. Pozostali rzucili si� do ucieczki, zmierzaj�c do drzwi kuchennych. Ale Szczury ju� wdziera�y si� i tamt�dy � z zaplecza wyskoczy�a nagle ciemnow�osa dziewczyna w bajecznie kolorowym stroju. Szybkim sztychem przebi�a jednego z �apaczy, m�y�cem odp�dzi�a drugiego, a zaraz potem zar�ba�a karczmarza, nim ten zd��y� krzykn��, kim jest.

Izb� nape�ni� wrzask i szcz�k mieczy. Ciri ukry�a si� za s�upem.

��Mistle!�� Kayleigh, zerwawszy nadci�te powrozy, mocowa� si� rzemieniem, wci�� wi���cym mu szyj� do s�upa. - Giselher! Reef. Do mnie!

Szczury by�y jednak zaj�te walk� � krzyk Kayleigha us�ysza� tylko Skomlik. �apacz odwr�ci� si� i zamierzy� do pchni�cia, chc�c przygwo�dzi� Szczura do s�upa. Ciri zareagowa�a b�yskawicznie i odruchowo � podobnie jak podczas walki z wiwern� w Gors Velen, podobnie jak na Thanedd, wszystkie wyuczone w Kaer Morhen ruchy wykona�y si� nagle same, prawie bez jej udzia�u. Wyskoczy�a zza s�upa, zawirowa�a w piruecie, wpad�a na Skomlika i silnie uderzy�a go biodrem. By�a za ma�a i za drobna, by odrzuci� wielkiego �apacza, ale uda�o si� jej zak��ci� rytm jego ruchu. I zwr�ci� na siebie jego uwag�.

��Ty wyw�oko!

Skomlik zamachn�� si�, miecz zawy� w powietrzu. Cia�o Ciri ponownie samo wykona�o oszcz�dny unik, a �apacz o ma�o si� nie przewr�ci�, lec�c za rozp�dzon� kling�. Kln�c plugawi�, cia� jeszcze raz, wk�adaj�c w cios ca�� si��. Ciri uskoczy�a zwinnie, pewnie l�duj�c na lew� stop�, zawirowa�a w odwrotnym piruecie. Skomlik cia� jeszcze raz, ale i tym razem nie by� w stanie jej dosi�gn��.

Mi�dzy nich zwali� si� nagle Vercta, obryzguj�c obydwoje krwi�. �apacz cofn�� si�, rozejrza�. Otacza�y go wy��cznie trupy. I Szczury zbli�aj�ce si� ze wszystkich stron z nastawionymi mieczami.

��St�jcie � powiedzia� zimno czarniawy w szkar�atnej przepasce, uwalniaj�c wreszcie Kayleigha. - Wygl�da na to, �e on bardzo chce zar�ba� t� dziewczyn�. Nie wiem dlaczego. Nie wiem te�, jakim cudem nie uda�o mu si� to do tej pory. Ale dajmy mu szans�, skoro tak bardzo chce.

��Dajmy i jej szans�, Giselher � powiedzia� ten barczysty. - Niech to b�dzie uczciwa walka. Daj jej jakie� �elazo, Iskra.

Ciri poczu�a w d�oni r�koje�� miecza. Nieco zbyt ci�kiego.

Skomlik sapn�� w�ciekle, rzuci� si� na ni�, wywijaj�c brzeszczotem w rozmigotanym m�y�cu. By� powolny � Ciri unika�a ci�� w szybkich zwodach i p�obrotach, nawet nie pr�buj�c parowa� sypi�cych si� na ni� uderze�. Miecz s�u�y� jej tylko jako przeciwwaga u�atwiaj�ca uniki.

��Niesamowite � za�mia�a si� kr�tko ostrzy�ona. - To akrobatka!

��Szybka jest � powiedzia�a ta wielobarwna, kt�ra da�a jej miecz. - Szybka jak elfka. Hej, ty, gruby! Mo�e jednak wola�by� kogo� z nas? Z ni� ci nie wychodzi!

Skomlik cofn�� si�, rozejrza�, nagle niespodziewanie skoczy�, godz�c w Ciri sztychem, wyci�gni�ty niby czapla z wystawionym dziobem. Ciri unikn�a pchni�cia kr�tkim zwodem, zawirowa�a. Przez sekund� widzia�a nabrzmia��, pulsuj�c� �y�� na szyi Skomlika. Wiedzia�a, �e w pozycji, w jakiej si� znalaz�, nie jest w stanie unikn�� ciosu ani sparowa�. Wiedzia�a, gdzie i jak nale�y uderzy�.

Nie uderzy�a.

��Do�� tego � poczu�a na ramieniu r�k�. Dziewczyna w wielobarwnym stroju odepchn�a j�, jednocze�nie dwa inne Szczury � ten w p�ko�uszku i ta kr�tko ostrzy�ona, zepchn�y Skomlika w k�t izby, szachuj�c go mieczami.

��Do�� tej zabawy � powt�rzy�a kolorowa, odwracaj�c Ciri ku sobie. - To troch� za d�ugo trwa. I to z twojej winy, pannico. Mo�esz zabi�, a nie zabijasz. Co� mi si� zdaje, �e nie po�yjesz d�ugo.

Ciri wzdrygn�a si�, patrz�c w wielkie ciemne oczy o kszta�cie migda��w, widz�c ods�oni�te w u�miechu z�by, tak drobne, �e u�miech ten wygl�da� upiornie. To nie by�y ludzkie oczy ani ludzkie z�by. Wielobarwna dziewczyna by�a elfk�.

��Czas wia� � powiedzia� ostro Giselher, ten ze szkar�atn� przepask�, najwyra�niej przyw�dca. - To rzeczywi�cie za d�ugo trwa! Mistle, wyko�cz drania.

Kr�tko ostrzy�ona zbli�y�a si�, unosz�c miecz.

��Lito�ci!�� wrzasn�� Skomlik, padaj�c na kolana. - Darujcie �yciem! Ja dzieci ma�e mam� Malutkie�

Dziewczyna ci�a ostro, skr�caj�c si� w biodrach. Krew sikn�a na bielon� �cian� szerok�, nieregularn� smug� karminowych punkcik�w.

��Nie cierpi� malutkich dzieci � powiedzia�a ostrzy�ona, szybkim ruchem zrzucaj�c palcami krew ze zbrocz�.

��Nie st�j, Mistle � ponagli� j� ten ze szkar�atn� przepask�. - Do koni! Trzeba wia�! To nilfgaardzka osada, nie mamy tu przyjaci�!

Szczury b�yskawicznie wybieg�y z karczmy. Ciri nie wiedzia�a, co robi�, ale nie mia�a czasu si� zastanawia�. Mistle, ta kr�tko ostrzy�ona, popchn�a j� w kierunku drzwi.

Przed karczm�, w�r�d skorup kufli i ogryzionych ko�ci, le�a�y trupy Nissir�w pilnuj�cych wej�cia. Od strony wsi nadbiegali uzbrojeni w oszczepy osadnicy, ale na widok wypadaj�cych na podw�rze Szczur�w natychmiast znikli mi�dzy cha�upami.

��Konno je�dzisz?�� krzykn�a Mistle do Ciri.

��Tak�

��To jazda, chwytaj kt�rego� i w skok! Jest nagroda za nasze g�owy, a to jest nilfgaardzka wie�! Wszyscy ju� �api� za �uki i rohatyny! W skok, za Giselherem! �rodkiem uliczki! Trzymaj si� z daleka od cha�up!

Ciri przefrun�a nad nisk� barierk�, chwyci�a wodze jednego z koni �apaczy, wskoczy�a na siod�o, trzasn�a konia po zadzie p�azem miecza, kt�rego nie wypu�ci�a z gar�ci. Posz�a w ostry galop, wyprzedzaj�c Kayleigha i wielobarwn� elfk�, kt�r� nazywano Iskr�. Pogna�a za Szczurami w kierunku m�yna. Zobaczy�a, jak zza w�g�a jednej z chat wyskakuje cz�owiek z kusz�, mierz�c w plecy Giselhera.

��R�b go!�� us�ysza�a z ty�u. - R�b go, dziewczyno!

Ciri odchyli�a si� w siodle, szarpni�ciem wodzy i naciskiem stopy zmuszaj�c galopuj�cego konia do zmiany kierunku, zawin�a mieczem. Cz�owiek z kusz� odwr�ci� si� w ostatniej chwili, zobaczy�a jego wykrzywion� z przera�enia twarz. Wzniesiona do ci�cia r�ka zawaha�a si� na moment, co wystarczy�o, by galop przeni�s� j� obok. Us�ysza�a szcz�k zwalnianej ci�ciwy, ko� zakwicza�, miotn�� zadem i stan�� d�ba. Ciri skoczy�a, wyrywaj�c nogi ze strzemion, zwinnie wyl�dowa�a, padaj�c w przykl�k. Nadje�d�aj�ca Iskra zwis�a z siod�a w ostrym zamachu, ci�a kusznika w potylic�. Kusznik run�� na kolana, przechyli� si� do przodu i plusn�� czo�em w ka�u��, rozbryzguj�c b�oto. Zraniony ko� r�a� i ciska� si� obok, wreszcie pogna� mi�dzy cha�upy, wierzgaj�c silnie.

��Ty idiotko!�� wrzasn�a elfka, w p�dzie mijaj�c Ciri. - Ty cholerna idiotko!

��Wskakuj!�� krzykn�� Kayleigh, podje�d�aj�c do niej. Ciri podbieg�a, chwyci�a wyci�gni�t� r�k�. P�d poderwa� j�, staw w barku a� zatrzeszcza�, ale zdo�a�a wskoczy� na konia, przywieraj�c do plec�w jasnow�osego Szczura. Poszli w cwa�, mijaj�c Iskr�. Elfka zawr�ci�a, �cigaj�c jeszcze jednego kusznika, kt�ry rzuci� bro� i zmyka� w kierunku wr�t stodo�y. Iskra dogna�a go bez trudu. Ciri odwr�ci�a g�ow�. Us�ysza�a jak ci�ty kusznik zawy�, kr�tko, dziko, jak zwierz�.

Dogoni�a ich Mistle ci�gn�ca osiod�anego luzaka. Krzykn�a co�, Ciri nie zrozumia�a s��w, ale poj�a w lot. Pu�ci�a plecy Kayleigha, zeskoczy�a na ziemi� w pe�nym p�dzie, podbieg�a do luzaka, niebezpiecznie zbli�aj�c si� do zabudowa�. Mistle rzuci�a jej wodze, obejrza�a si� i krzykn�a ostrzegawczo. Ciri odwr�ci�a si� w sam� por�, by zwinnym p�obrotem unikn�� zdradzieckiego pchni�cia w��czni� zadanego przez kr�pego osadnika, kt�ry wy�oni� si� z chlewa.

To, co sta�o si� p�niej, przez d�ugi czas prze�ladowa�o j� w snach. Pami�ta�a wszystko, ka�dy ruch. P�obr�t, kt�ry ocali� j� przed grotem w��czni, ustawi� j� w idealnej pozycji. W��cznik natomiast, mocno wychylony do przodu, nie by� w stanie ani odskoczy�, ani zas�oni� si� trzymanym obur�cz drzewcem. Ciri ci�a p�asko, wykr�caj�c si� w odwrotny p�piruet. Przez moment widzia�a otwieraj�ce si� do krzyku usta w twarzy poro�ni�tej szczecin� kilkudniowego zarostu. Widzia�a przed�u�one �ysin� czo�o, jasne powy�ej linii, nad kt�r� czapka lub kapelusz chroni�y przed opalenizn�. A potem wszystko, co widzia�a, przes�oni�a fontanna krwi.

Wci�� trzyma�a konia za wodze, a ko� sp�oszy� si� makabrycznym wyciem, targn��, zwalaj�c j� na kolana. Ciri nie wypu�ci�a wodzy. Ranny wy� i charcza�, konwulsyjnie rzuca� si� w�r�d s�omy i gnoju, a krew sika�a z niego jak z wieprza. Poczu�a, jak �o��dek podje�d�a jej do gard�a.

Tu� obok wry�a konia Iskra. Chwytaj�c wodze tupi�cego luzaka, szarpn�a, stawiaj�c na nogi wci�� uczepion� rzemienia Ciri.

��Na siod�o!�� wrzasn�a. - I rysi�!

Ciri powstrzyma�a md�o�ci, wskoczy�a na kulbak�. Na mieczu, kt�ry wci�� trzyma�a w d�oni, by�a krew. Z trudem opanowa�a ch��, by odrzuci� �elazo jak najdalej od siebie.

Spomi�dzy cha�up wypad�a Mistle, �cigaj�c dw�ch ludzi. Jeden zdo�a� zemkn��, przeskakuj�c p�ot, drugi, ci�ty kr�tko, upad� na kolana, obur�cz chwyci� si� za g�ow�.

Obie z elfk� zerwa�y si� do galopu, ale po chwili wry�y konie, zapieraj�c si� w strzemionach, bo od strony m�yna wraca� Giselher z innymi Szczurami. Za nimi, dodaj�c sobie odwagi wrzaskiem, p�dzi�a gromada uzbrojonych osadnik�w.

��Za nami!�� wrzasn�� w p�dzie Giselher. - Za nami, Mistle! Do rzeczki!

Mistle, przechylona w bok, �ci�gn�a wodze, zawr�ci�a konia i pocwa�owa�a za nim, przesadzaj�c niskie op�otki. Ciri przywar�a twarz� do grzywy i pu�ci�a si� za ni�. Tu� obok przegalopowa�a Iskra. P�d rozwiewa� jej pi�kne ciemne w�osy, ods�aniaj�c ma�e, szpiczaste zako�czone ucho ozdobione filigranowym kolczykiem.

Raniony przez Mistle wci�� kl�cza� po�rodku drogi, ko�ysz�c si� i obur�cz trzymaj�c za zakrwawion� g�ow�. Iskra zatoczy�a koniem, podcwa�owa�a do niego, z g�ry r�bn�a mieczem, mocno, z ca�ej si�y. Ranny zawy�. Ciri zobaczy�a, jak odci�te palce prysn�y na boki niby szczapki z roz�upywanego polana, pad�y na ziemi� jak t�uste bia�e robaki.

Z najwy�szym trudem powstrzyma�a wymioty.

Przy dziurze w palisadzie czekali na nich Mistle i Kayleigh, reszta Szczur�w by�a ju� daleko. Ca�� czw�rk� poszli w ostry, wyci�gni�ty cwa�, przegalopowali przez rzeczk�, rozbryzguj�c wod�, tryskaj�c� powy�ej ko�skich �b�w. Pochyleni, przytuleni policzkami do grzyw wdarli si� na piaszczyst� skarp�, pognali przez fioletow� od �ubinu ��k�. Iskra, maj�ca najlepszego konia, wysforowa�a si� do przodu.

Wpadli w las, w mokry cie�, mi�dzy pnie buk�w. Dogonili Giselhera i pozosta�ych, ale zwolnili tylko na moment. Gdy przemierzyli las i wjechali na wrzosowiska, poszli znowu w cwa�. Wkr�tce Ciri i Kayleigh zacz�li zostawa� w tyle, konie �apaczy nie by�y w stanie dotrzyma� kroku pi�knym, rasowym wierzchowcom Szczur�w. Ciri mia�a dodatkowy k�opot � na wielkim koniu ledwo si�ga�a stopami strzemion, a w cwale nie by�a w stanie dopasowa� pu�lisk. Umia�a je�dzi� bez strzemion nie gorzej ni� w strzemionach, ale wiedzia�a, �e w tej pozycji d�ugo nie wytrzyma galopu.

Szcz�ciem, po kilku minutach Giselher zwolni� tempo i powstrzyma� czo��wk�, pozwalaj�c, by ona i Kayleigh do��czyli. Ciri przesz�a w k�us. Skr�ci� pu�lisk nadal nie mog�a, w rzemieniu brakowa�o dziurek. Nie zwalniaj�c prze�o�y�a praw� nog� nad ��kiem i usiad�a po damsku.

Mistle, widz�c je�dzieck� pozycj� dziewczynki, wybuchn�a �miechem.

��Widzisz, Giselher? Nie tylko akrobatka, ale i wolty�erka! Ech, Kayleigh, sk�d wytrzasn��e� t� diablic�?

Iskra, powstrzymuj�c sw� pi�kn� kasztank�, wci�� such� i rw�c� si� do dalszego galopu, podjecha�a bli�ej, napieraj�c na hreczkowatego siwka Ciri. Ko� zachrapa� i cofn�� si�, podrzucaj�c �eb. Ciri napi�a wodze, odchylaj�c si� w siodle.

��Czy wiesz, dlaczego jeszcze �yjesz, kretynko?�� warkn�a elfka, odgarniaj�c w�osy z czo�a. - Ch�opek, kt�rego mi�osiernie oszcz�dzi�a�, przedwcze�nie zwolni� cyngiel, trafi� konia, miast ciebie. Inaczej mia�aby� be�t w plecach po lotki! Po co ty ten miecz nosisz?

��Zostaw j�, Iskra � powiedzia�a Mistle, obmacuj�c mokr� od potu szyj� swego wierzchowca. - Giselher, musimy zwolni�, bo zar�niemy konie! Przecie� nikt nas nie �ciga.

��Chc� jak najszybciej przej�� Veld� � powiedzia� Giselher. - Za rzek� odpoczniemy. Kayleigh, jak tw�j ko�?

��Wytrzyma. To nie dzianet, w wy�cigi nie p�jdzie, ale mocna bestia.

��No, to jazda.

��Zaraz � powiedzia�a Iskra. - A ta smarkula? Giselher obejrza� si�, poprawi� szkar�atn� przepask� na czole, zatrzyma� wzrok na Ciri. Jego twarz, jej wyraz, przypomina�y troch� Kayleigha � taki sam z�y grymas ust, takie same zmru�one oczy, chude, wystaj�ce �uchwy. By� jednak starszy od jasnow�osego Szczura � sinawy cie� na policzkach �wiadczy� o tym, �e goli� si� ju� regularnie.

��No w�a�nie � powiedzia� szorstko. - Co z tob�, dzierlatko?

Ciri spu�ci�a g�ow�.

��Pomog�a mi � odezwa� si� Kayleigh. - Gdyby nie ona, ten parszywy �apacz przybi�by mnie do s�upa�

��We wsi � doda�a Mistle � widzieli, jak ucieka�a z nami. Jednego chlasn�a, w�tpi�, �eby to prze�y�. To osadnicy z Nilfgaardu. Gdy dziewczyna wpadnie im w �apy, zat�uk� j�. Nie mo�emy jej zostawi�.

Iskra parskn�a gniewnie, ale Giselher machn�� r�k�.

��Do Veldy � zadecydowa� � niech jedzie z nami. Potem si� zobaczy. Dosi�d� no konia jak si� nale�y, dziewko. Je�li odstaniesz, nie b�dziemy si� ogl�da�. Pojmujesz?

Ciri skwapliwie pokiwa�a g�ow�.

��Gadaj, dziewczyno. Co� ty za jedna? Sk�d jeste�? Jak si� nazywasz? Dlaczego jecha�a� pod eskort�?

Ciri pochyli�a g�ow�. W czasie jazdy mia�a do�� czasu, by spr�bowa� wymy�li� jak�� historyjk�. Wymy�li�a kilka. Ale herszt Szczur�w nie wygl�da� na takiego, kt�ry uwierzy�by w kt�r�kolwiek.

��No � ponagli� Giselher. - Jecha�a� z nami kilka godzin. Popasasz z nami, a ja jeszcze nie mia�em okazji pozna� brzmienia twego g�osu. Jeste� niemow�?

Ogie� wystrzeli� w g�r� p�omieniem i snopem iskier, zalewaj�c ruiny pasterskiej chaty fal� z�otego blasku. Jak gdyby pos�uszny rozkazowi Giselhera, ogie� o�wietli� twarz przes�uchiwanej, by tym �acniej mo�na by�o wykry� na niej k�amstwo i fa�sz. Przecie� nie mog� powiedzie� im prawdy, pomy�la�a Ciri z rozpacz�. To zb�jcy. Bryganci. Je�li dowiedz� si� o Nilfgaardczykach, o tym, �e �apacze schwytali mnie dla nagrody, sami mog� zechcie� t� nagrod� zdoby�. Poza tym prawda jest zbyt nieprawdopodobna, by mi uwierzyli.

��Wywie�li�my ci� z osady � ci�gn�� wolno herszt bandy. - Zabrali�my ci� tu, do jednej z naszych kryj�wek. Dosta�a� je��. Siedzisz przy naszym ogniu. Gadaj wi�c, kim jeste�!

��Daj jej spok�j � odezwa�a si� nagle Mistle. - Gdy patrz� na ciebie, Giselher, widz� nagle Nissira, �apacza albo jednego z tych nilfgaardzkich skurwysyn�w. I czuj� si� jak na �ledztwie, przywi�zana w lochu do katowskiej �awy!

��Mistle ma racj� � rzek� ten jasnow�osy, nosz�cy p�ko�uszek. Ciri drgn�a, s�ysz�c jego akcent. - Dziewczyna najwyra�niej nie chce m�wi�, kim jest, i ma do tego prawo. Ja, gdy do was do��czy�em, te� by�em ma�om�wny. Nie chcia�em zdradza�, �e by�em jednym z nilfgaardzkich skurwysyn�w�

��Nie ple�, Reef � machn�� r�k� Giselher. - Z tob� by�o co innego. A ty, Mistle, te� przesadzasz. To nie jest �adne �ledztwo. Chc�, by powiedzia�a, kim jest i sk�d jest. Gdy si� dowiem, wska�� jej drog� do domu, i tyle. Jak mam to zrobi�, gdy nie wiem�

��Nic nie wiesz � Mistle odwr�ci�a oczy. - Nawet tego, czy ona w og�le ma dom. A ja s�dz�, �e nie ma. �apacze zgarn�li j� z go�ci�ca, bo by�a sama. To podobne do tych tch�rz�w. Je�li ka�esz jej i��, gdzie j� oczy ponios�, samotna nie prze�yje w g�rach. Rozedr� j� wilki albo skona z g�odu.

��Co wi�c mamy z ni� uczyni�? - powiedzia� m�odzie�czym basem ten barczysty, d�gaj�c kijem p�on�ce g�ownie w ognisku. - Odstawi� w pobli�e jakiej� wsi?

- �wietny pomys�, Asse � zadrwi�a Mistle. - Ch�opk�w nie znasz? Im brakuje teraz r�k do pracy. Zagoni� dziewczyn� do pasania byd�a, przetr�ciwszy wprz�d nog�, by nie mog�a uciec. Nocami b�dzie traktowana jak niczyja, a wi�c wsp�lna w�asno��. B�dzie p�aci� za wikt i dach nad g�ow�, wiesz jak� monet�. A na wiosn� dostanie gor�czki po�ogowej, rodz�c czyjego� bachora w brudnym chlewie.

��Je�li zostawimy jej konia i miecz � wycedzi� wolno Giselher, wci�� patrz�c na Ciri � to nie chcia�bym znale�� si� w sk�rze ch�opa, kt�ry chcia�by przetr�ci� jej nog�. Albo zrobi� bachora. Widzieli�cie pl�s, kt�ry odta�czy�a w karczmie z tym �apaczem, kt�rego p�niej zar�ba�a Mistle? On powietrze sieka�; a ona ta�czy�a jakby nigdy nic� Ha, w samej rzeczy niewiele obchodz� mnie jej imi� i r�d, ale tego, gdzie nauczy�a si� tych sztuczek, rad bym si� dowiedzie�

��Sztuczki jej nie uratuj� � odezwa�a si� nagle Iskra, do tej pory zaj�ta ostrzeniem miecza. - Ona umie tylko ta�czy�. �eby przetrwa�, trzeba umie� zabija�, a tego ona nie potrafi.

��Chyba potrafi � wyszczerzy� z�by Kayleigh. - Gdy we wsi ci�a po szyi tego ch�opin�, jucha polecia�a na p� s��nia w g�r�

��A ona na ten widok o ma�o nie zemdla�a � parskn�a elfka.

��Bo to jeszcze dzieciak � wtr�ci�a Mistle. - Ja domy�lam si�, kim ona jest i gdzie nauczy�a si� sztuczek. Widywa�am ju� takie jak ona. To tancerka lub akrobatka z jakiej� w�drownej trupy.

��A od kiedy to � parskn�a znowu Iskra � obchodz� nas tancerki i akrobatki? Psiakrew, p�noc si� zbli�a, senno�� mnie ogarnia. Sko�czmy wreszcie z t� pust� gadanin�. Trzeba si� wyspa� i odpocz��, by jutro o zmierzchu m�c by� w Ku�nicy. Tamtejszy so�tys, nie zapomnieli�cie chyba o tym, wyda� Kayleigha Nissirom. Ca�a wioska powinna wi�c zobaczy�, jak noc przybiera czerwone oblicze. A dziewczyna? Ma konia, ma miecz. Jedno i drugie uczciwie zdoby�a. Dajmy jej troch� �arcia i grosza. Za to, �e uratowa�a Kayleigha. I niech jedzie, dok�d zechce, niech si� sama troszczy o siebie�

��Dobrze � powiedzia�a Ciri, zaciskaj�c usta i wstaj�c. Zapad�a cisza, przerywana tylko potrzaskiwaniem ognia. Szczury patrzy�y na ni� ciekawie, czeka�y.

��Dobrze � powt�rzy�a, dziwi�c si� obcemu brzmieniu swego g�osu. - Nie potrzebuj� was, nie prosi�am si� I wcale nie chc� z wami by�! Odjad� zaraz�

��A wi�c jednak nie jeste� niemow� � stwierdzi� pos�pnie Giselher. - Potrafisz m�wi� i to nawet zuchwale.

��Sp�jrzcie na jej oczy � parskn�a Iskra. - Sp�jrzcie, jak trzyma g�ow�. Drapie�ny ptaszek! M�oda sokolica!

��Chcesz odjecha� � powiedzia� Kayleigh. - A dok�d, je�li mo�na wiedzie�?

��Co was to obchodzi?�� krzykn�a Ciri, a oczy zap�on�y jej zielonym blaskiem. - Czy ja was pytam, dok�d wy jedziecie? Nie obchodzi mnie to! I wy mnie te� nie obchodzicie! Nie jeste�cie mi do niczego potrzebni! Potrafi� Dam sobie rad�! Sama!

��Sama?�� powt�rzy�a Mistle, u�miechaj�c si� dziwnie. Ciri zamilk�a, opu�ci�a g�ow�. Szczury milcza�y r�wnie�.

��Jest noc � powiedzia� wreszcie Giselher. - Noc� si� nie je�dzi. Nie je�dzi si� samotnie, dziewczyno. Ten, kto jest sam, musi zgin��. Tam, ko�o koni, le�� derki i futra. Wybierz sobie co�. Noce w g�rach s� ch�odne. Co tak na mnie wytrzeszczasz te twoje zielone latarenki? Szykuj sobie legowisko i �pij. Musisz wypocz��.

Po chwili zastanowienia us�ucha�a. Gdy wr�ci�a, d�wigaj�c koc i futrzany b�am, Szczury nie siedzia�y ju� dooko�a ogniska. Sta�y p�kolem, a czerwony odblask p�omienia odbija� si� w ich oczach.

��Jeste�my Szczurami Pogranicza � powiedzia� z dum� Giselher. - Na mil� wyw�szymy �up. Nie boimy si� pu�apek. I nie ma takiej rzeczy, kt�rej by�my nie przegry�li. Jeste�my Szczury. Podejd� tu, dziewczyno.

Us�ucha�a.

��Ty nie masz nic � doda� Giselher, wr�czaj�c jej nabijany srebrem pas. - We� wi�c cho� to.

��Nie masz niczego i nikogo � powiedzia�a Mistle, z u�miechem narzucaj�c jej na ramiona zielony, at�asowy kabacik i wciskaj�c do r�k mere�kowan� bluzk�.

��Nie masz nic � powiedzia� Kayleigh, a prezentem od niego by� sztylecik w pochwie skrz�cej si� od drogich kamieni. - Jeste� sama.

��Nie masz nikogo � powt�rzy� za nim Asse. Ciri przyj�a ozdobny pendent.

��Nie masz bliskich � powiedzia� z 'nilfgaardzkim akcentem Reef, wr�czaj�c jej par� r�kawiczek z mi�ciutkiej sk�rki. - Nie masz �adnych bliskich i�

��Wsz�dzie b�dziesz obca � doko�czy�a pozornie niedbale Iskra, szybkim i do�� bezceremonialnym ruchem wk�adaj�c na g�ow� Ciri berecik z ba�ancimi pi�rami. - Wsz�dzie obca i zawsze inna. Jak mamy ci� nazywa�, ma�a sokoliczko?

Ciri spojrza�a jej w oczy.

��Gvalch'ca. Elfka za�mia�a si�.

��Kiedy ju� zaczniesz m�wi�, m�wisz w wielu j�zykach, Ma�a Sokoliczko! Dobrze wi�c. B�dziesz nosi� imi� Starszego Ludu, imi�, kt�re sama dla siebie wybra�a�. B�dziesz Falk�.

Falka.

Nie mog�a zasn��. Konie tupa�y i chrapa�y w ciemno�ciach, wiatr szumia� w koronach jode�. Niebo skrzy�o si� od gwiazd. Jasno �wieci�o Oko, przez tak wiele dni jej wierny przewodnik na skalistej pustyni. Oko wskazywa�o zach�d. Ale Ciri nie by�a ju� pewna, czy to w�a�ciwy kierunek. Niczego nie by�a ju� pewna.

Nie mog�a zasn��, cho� po raz pierwszy od wielu dni czu�a si� bezpieczna. Nie by�a ju� sama. Legowisko z ga��zi wymo�ci�a sobie na uboczu, daleko od Szczur�w, kt�rzy spali na ogrzanej ogniem glinianej polepie zrujnowanego sza�asu. By�a daleko od nich, ale czu�a ich blisko�� i obecno��. Nie by�a sama.

Us�ysza�a ciche kroki.

��Nie b�j si�. Kayleigh.

��Nie powiem im � szepn�� jasnow�osy Szczur, kl�kaj�c i pochylaj�c si� nad ni� � o tym, �e szuka ci� Nilfgaard. Nie powiem o nagrodzie, jak� przyrzek� za ciebie prefekt z Amarillo. Tam, w karczmie, uratowa�a� mi �ycie. Odwdzi�cz� ci si�. Czym� mi�ym. Zaraz.

Po�o�y� si� obok niej, powoli i ostro�nie. Ciri usi�owa�a zerwa� si�, ale Kayleigh przycisn�� j� do pos�ania, ruchem nie gwa�townym, ale silnym i stanowczym. Delikatnie po�o�y� jej palce na ustach. Niepotrzebnie. Ciri by�a sparali�owana strachem, a ze �ci�ni�tego, bole�nie suchego gard�a nie doby�aby krzyku, nawet gdyby chcia�a go dobywa�. Ale nie chcia�a. Cisza i mrok by�y lepsze. Bezpieczniejsze. Swojskie, Kry�y jej przera�enie i wstyd. J�kn�a.

��B�d� cicho, ma�a � szepn�� Kayleigh, powoli rozsznurowuj�c jej koszul�. Wolno, �agodnymi ruchami zsun�� jej tkanin� z ramion, a d� koszuli podci�gn�� powy�ej bioder. - I nie b�j si�. Zobaczysz, jakie to przyjemne.

Ciri zatrz�s�a si� pod dotykiem suchej, twardej i szorstkiej d�oni. Le�a�a nieruchomo, wypr�ona i spi�ta, przepe�niona obezw�adniaj�cym, pozbawiaj�cym woli strachem i dojmuj�cym wstr�tem, atakuj�cymi skronie i policzki falami gor�ca. Kayleigh wsun�� jej lewe rami� pod g�ow�, przyci�gn�� j� bli�ej do siebie, staraj�c si� odsun�� r�k�, kt�r� kurczowo zaciska�a na podo�ku koszuli, nadaremnie usi�uj�c �ci�gn�� go w d�. Zacz�a dygota�.

W otaczaj�cej ciemno�ci wyczu�a nag�e poruszenie, odebra�a wstrz�s, us�ysza�a odg�os kopni�cia.

��Zwariowa�a�, Mistle?�� warkn�� Kayleigh, unosz�c si� lekko.

��Zostaw j�, ty �winio.

��Odwal si�. Id� spa�.

��Zostaw jaw spokoju, powiedzia�am.

��A czy ja j� niepokoj�, czy co? Czy ona krzyczy albo si� wyrywa? Chc� j� tylko utuli� do snu. Nie przeszkadzaj.

��Wyno� si� st�d, bo ci� dziabn�.

Ciri us�ysza�a zgrzyt sztyletu w metalowej pochwie.

��Ja nie �artuj� � powt�rzy�a Mistle, niewyra�nie majacz�c w mroku nad nimi. - Wyno� si� do ch�opak�w. Ale ju�.

Kayleigh usiad�, zakl�� pod nosem. Wsta� bez s�owa i odszed� szybko.

Ciri poczu�a �zy tocz�ce si� po policzkach, szybko, coraz szybciej, wpe�zaj�ce jak ruchliwe robaczki we w�osy przy uszach. Mistle po�o�y�a si� obok niej, troskliwie okry�a futrem. Ale nie poprawi�a zadartej koszuli. Zostawi�a j� tak, jak by�a. Ciri znowu zacz�a dygota�.

��Cicho, Falka. Ju� dobrze.

Mistle by�a ciep�a, pachnia�a �ywic� i dymem. Jej d�o� by�a mniejsza od d�oni Kayleigha, delikatniejsza, mi�ksza. Przyjemniejsza. Ale dotyk wypr�y� Ciri ponownie, ponownie skr�powa� ca�e cia�o l�kiem i wstr�tem, zwar� szcz�ki i zdusi� gard�o. Mistle przywar�a do niej, przytulaj�c opieku�czo i szepcz�c uspokajaj�co, ale w tym samym czasie jej drobna d�o� nieustaj�co pe�z�a jak ciep�y �limaczek, spokojny, pewny, zdecydowany, �wiadom drogi i celu. Ciri poczu�a, jak �elazne c�gi wstr�tu i strachu rozwieraj� si�, zwalniaj� chwyt, poczu�a, jak wymyka si� z ich u�cisku i opada w d�, w d�, g��boko, coraz g��biej, w cieplutkie i mokre bajoro rezygnacji i bezsilnej uleg�o�ci. Obrzydliwie i upokarzaj�co przyjemnej uleg�o�ci.

J�kn�a g�ucho, rozpaczliwie. Oddech Mistle parzy� szyj�, aksamitne i wilgotne wargi po�askota�y rami�, obojczyk, wolniutko przesun�y si� ni�ej. Ciri zaj�cza�a znowu.

��Cicho, Sokoliczko � szepn�a Mistle, ostro�nie wsuwaj�c jej rami� pod g�ow�. - Ju� nie b�dziesz sama. Ju� nie.

Rano Ciri wsta�a o �wicie. Wy�lizn�a si� spod futer wolno i ostro�nie, nie budz�c Mistle, �pi�cej z rozchylonymi ustami i przedramieniem na oczach. Przedrami� pokrywa�a g�sia sk�rka. Ciri troskliwie okry�a dziewczyn�. Po chwili wahania pochyli�a si�, delikatnie poca�owa�a j� w ostrzy�one, stercz�ce jak szczotka w�osy. Mistle zamrucza�a przez sen. Ciri otar�a �z� z policzka.

Ju� nie by�a sama.

Reszta Szczur�w te� spa�a, kt�ry� chrapa� dono�nie, kt�ry� r�wnie dono�nie pu�ci� b�ka. Iskra le�a�a z r�k� w poprzek piersi Giselhera, jej bujne w�osy by�y rozsypane w nie�adzie. Konie parska�y i potupywa�y, dzi�cio� pra� w pie� sosny kr�tkimi seriami uderze�.

Ciri zbieg�a nad strumie�. My�a si� d�ugo, dygoc�c od ch�odu. My�a si� gwa�townymi ruchami roztrz�sionych r�k, staraj�c si� zmy� z siebie to, czego nie mo�na ju� by�o zmy�. Po jej policzkach toczy�y si� �zy.

Falka.

Woda pieni�a si� i szumia�a na kamieniach, odp�ywa�a w dal, w mg��.

Wszystko odp�ywa�o w dal. W mg��.

Wszystko.

Byli wyrzutkami. Byli dziwn� zbieranin� stworzon� przez wojn�, nieszcz�cie i pogard�. Wojna, nieszcz�cie i pogarda po��czy�y ich i wyrzuci�y na jeden brzeg, tak jak wezbrana rzeka wyrzuca i osadza na pla�ach dryfuj�ce, czarne, wyg�adzone o kamienie kawa�ki drewna.

Kayleigh ockn�� si� w�r�d dymu, po�ogi i krwi, w spl�drowanym kasztelu, le��c mi�dzy trupami przybranych rodzic�w i rodze�stwa. Wlok�c si� przez zas�any zw�okami dziedziniec, natkn�� si� na Reefa. Reef by� �o�nierzem z karnej ekspedycji, kt�r� cesarz Emhyr var Emreis wys�a� do st�umienia rebelii w Ebbing. By� jednym z tych, kt�rzy zdobyli i spl�drowali kasztel po dwudniowym obl�eniu. Zdobywszy kasztel, towarzysze porzucili Reefa, chocia� Reef �y�. Ale troszczenie si� o rannych nie le�a�o w zwyczaju rezun�w z nilfgaardzkich oddzia��w specjalnych.

Pocz�tkowo Kayleigh chcia� dobi� Reefa. Ale Kayleigh nie chcia� by� sam. A Reef, tak jak i Kayleigh, mia� szesna�cie lat.

Razem lizali si� z ran. Razem zabili i ograbili poborc� podatk�w, razem raczyli si� piwem w ober�y, a p�niej, jad�c przez wie� na zdobycznych koniach, rozrzucali dooko�a reszt� zrabowanych pieni�dzy, za�miewaj�c si� przy tym do rozpuku.

Razem uciekali przed pogoni� Nissir�w i nilfgaardzkich patroli.

Giselher zdezerterowa� z armii. Prawdopodobnie by�a to armia w�adyki z Geso, kt�ry sprzymierzy� si� z powsta�cami z Ebbing. Prawdopodobnie. Giselher nie bardzo wiedzia�, dok�d zawlekli go werbownicy. By� w�wczas pijany w sztok. Gdy wytrze�wia� i na musztrze dosta� pierwsze wciry od sier�anta, zwia�. Z pocz�tku tu�a� si� samotnie, ale gdy Nilfgaardczycy rozgromili powsta�cz� konfederacj�, w lasach zaroi�o si� od innych dezerter�w i zbieg�w. Zbiegowie szybko po��czyli si� w bandy. Giselher przysta� do jednej z nich.

Banda �upi�a i pali�a wsie, napada�a na konwoje i transporty, topnia�a w dzikich ucieczkach przed szwadronami nilfgaardzkiej jazdy. W czasie jednej z ucieczek szajka nadzia�a si� w kniei na Le�ne Elfy i znalaz�a zag�ad�, znalaz�a niewidzialn� �mier� sycz�c� szarymi pi�rami strza� lec�cych ze wszystkich stron. Jedna ze strza� przebi�a na wylot bark Giselhera i przyszpili�a go do drzewa. T�, kt�ra nad ranem wyci�gn�a strza�� i opatrzy�a ran�, by�a Aenyeweddien.

Giselher nigdy nie dowiedzia� si�, dlaczego elfy skaza�y Aenyeweddien na banicj�, za jakie przewiny skaza�y j� na �mier� � bo dla wolnej elfki wyrokiem �mierci by�a samotno�� w w�skim pasie ziemi niczyjej, dziel�cym Wolny Starszy Lud od ludzi. Samotna elfka musi zgin��. Je�li nie znajdzie towarzysza.

Aenyeweddien znalaz�a towarzysza. Jej imi�, znacz�ce w wolnym przek�adzie �Dzieci� ognia", by�o dla Giselhera za skomplikowane i za poetyczne. Nazywa� j� Iskr�.

Mistle pochodzi�a z bogatej szlacheckiej rodziny z grodu Thurn w P�nocnym Maecht. Jej ojciec, wasal ksi�cia Rudigera, wst�pi� do powsta�czej armii, da� si� pobi� i zagin�} bez wie�ci. Kiedy ludno�� Thurn ucieka�a z miasta na wie�� o nadci�gaj�cej ekspedycji karnej, o os�awionych Pacyfikatorach z Gemmery, rodzina Mistle uciek�a r�wnie�, a Mistle zagubi�a si� w ogarni�tym panik� t�umie. Wystrojona i delikatna panieneczka, kt�r� od najm�odszych lat noszono w lektyce, nie by�a w stanie dotrzyma� kroku uciekinierom. Po trzech dniach samotnej tu�aczki wpad�a w �apy ci�gn�cych za Nilfgaardczykami �owc�w ludzi. Dziewcz�ta poni�ej siedemnastu lat by�y w cenie. Je�eli by�y nie tkni�te. �owcy nie tkn�li Mistle, sprawdziwszy wcze�niej, czy jest nie tkni�ta. Po tym sprawdzaniu Mistle przeszlocha�a ca�� noc.

W dolinie rzeki Veldy karawana �owc�w zosta�a rozgromiona i wybita do nogi przez band� nilfgaardzkich maruder�w. Zabito wszystkich �owc�w i niewolnik�w p�ci m�skiej. Oszcz�dzono tylko dziewcz�ta. Dziewcz�ta nie wiedzia�y, dlaczego je oszcz�dzono. Nie�wiadomo�� ta nie trwa�a d�ugo.

Mistle by�a jedyn�, kt�ra prze�y�a. Z rowu, do kt�rego j� wrzucono, nag�, pokryt� siniakami, plugastwem, b�otem i zeskorupia�� krwi�, wyci�gn�� j� Asse, syn wiejskiego kowala, tropi�cy Nilfgaardczyk�w od trzech dni, oszala�y z ch�ci zemsty za to, co maruderzy zrobili z jego ojcem, matk� i siostrami, a na co on musia� patrze� ukryty w konopiach.

Spotkali si� wszyscy jednego dnia na obchodach Lammas, �wi�ta �niw, w jednej z wiosek w Geso. Wojna i n�dza pod�wczas jeszcze nie zawadzi�y zanadto o kraj nad g�rn� Veld� � wie�niacy tradycyjnie, huczn� zabaw� i ta�cem, �wi�towali pocz�tek Miesi�ca Sierpu.

Nie szukali si� d�ugo w rozbawionym t�umie. Zbyt wiele ich wyr�nia�o. Zbyt wiele mieli ze sob� wsp�lnego. ��czy�o ich zami�owanie do krzykliwego, kolorowego, fantazyjnego stroju, do zrabowanych b�yskotek, pi�knych koni, mieczy, kt�rych nie odpinali nawet do ta�ca. Wyr�nia�a ich arogancja i buta, pewno�� siebie, drwi�ca zadzierzysto�� i gwa�towno��.

I pogarda.

Byli dzie�mi czasu pogardy. I tylko pogard� mieli dla innych. Liczy�a si� dla nich tylko si�a. Sprawno�� we w�adaniu broni�, kt�rej pr�dko nabyli na go�ci�cach. Zdecydowanie. Szybki ko� i ostry miecz.

I towarzysze. Kumple. Druhowie. Bo ten, kto jest sam, musi zgin�� � z g�odu, od miecza, od strza�y, od ch�opskich k�onic, od stryczka, w po�arze. Kto jest sam, ten ginie � zad�gany, zat�uczony, skopany, splugawiony, jak zabawka przekazywany z r�k do r�k.

Spotkali si� na �wi�cie �niw. Ponury, czarny, tykowaty Giselher. Chudy, d�ugow�osy Kayleigh ze z�ymi oczami i ustami u�o�onymi w paskudny grymas. Reef wci�� m�wi�cy z nilfgaardzkim akcentem. Wysoka, d�ugonoga Mistle z ostrzy�onymi, stercz�cymi jak szczotka w�osami koloru s�omy. Wielkooka i kolorowa Iskra, wiotka i zwiewna w ta�cu, szybka i mordercza w walce, o w�skich wargach i drobnych elfich z�bkach. Barczysty Asse z jasnym, kr�c�cym si� puchem na brodzie.

Hersztem zosta� Giselher. A przezwali si� Szczurami. Kto� ich kiedy� tak nazwa�, a im si� to spodoba�o.

Rabowali i mordowali, a ich okrucie�stwo sta�o si� przys�owiowe.

Pocz�tkowo nilfgaardzcy prefekci lekcewa�yli ich. Pewni byli, �e wzorem innych band rych�o padn� ofiar� skoncentrowanego dzia�ania rozw�cieczonego ch�opstwa, �e wyniszcz� i wyr�n� si� sami, gdy ilo�� zgromadzonego �upu zmusi chciwo�� do triumfu nad bandyck� solidarno�ci�. Prefekci mieli s�uszno�� w stosunku do innych szajek, ale mylili si� co do Szczur�w. Bo Szczury, dzieci pogardy, gardzi�y �upem. Napada�y, rabowa�y i zabija�y dla rozrywki, a zagrabione z wojskowych transport�w konie, byd�o, ziarno, pasz�, s�l, dziegie� i sukno rozdawa�y po wsiach. Gar�ciami z�ota i srebra p�aci�y krawcom i rzemie�lnikom za to, co kocha�y ponad wszystko � bro�, str�j i ozdoby. Obdarowywani karmili ich, poili, go�cili i ukrywali, i nawet smagani do krwi przez Nilfgaardczyk�w i Nissir�w, nie zdradzali Szczurzych kryj�wek i szlak�w.

Prefekci wyznaczyli wysok� nagrod� � i pocz�tkowo znale�li si� tacy, kt�rzy po�aszczyli si� na nilfgaardzkie z�oto. Ale nocami cha�upy donosicieli stawa�y w p�omieniach, a uciekaj�cy z po�aru marli od rozmigotanych kling kr���cych w�r�d dymu widmowych je�d�c�w. Szczury atakowa�y po szczurzemu. Cicho, zdradziecko, okrutnie. Szczury uwielbia�y zabija�.

Prefekci si�gn�li po wypr�bowane przeciw innym bandom sposoby � kilkakrotnie pr�bowali wkr�ci� mi�dzy Szczury zdrajc�. Nie powiod�o si�. Szczury nie akceptowa�y nikogo. Zwarta i zbratana sz�stka stworzona przez czas pogardy nie chcia�a obcych. Pogardza�a nimi.

Do dnia, w kt�rym zjawi�a si� zwinna jak akrobatka, szarow�osa ma�om�wna dziewczyna, o kt�rej Szczury nie wiedzia�y niczego.

Opr�cz tego, �e by�a taka, jak oni niegdy�, jak ka�de z nich. Samotna i pe�na �alu, �alu za tym, co zabra� jej czas pogardy.

A w czasach pogardy ten, kto jest sam, musi zgin��.

Giselher, Kayleigh, Reef, Iskra, Mistle, Asse i Falka. Prefekt z Amarillo zdziwi� si� niepomiernie, gdy doniesiono mu, �e Szczury grasuj� w si�demk�.

��Siedmioro?�� zdziwi� si� prefekt z Amarillo, patrz�c na �o�nierza z niedowierzaniem. - Siedmioro ich by�o, nie sze�cioro? Pewien jeste�?

- �ebym tak zdr�w by� � powiedzia� niewyra�nie jedyny ocala�y z masakry �o�nierz.

�yczenie by�o jak najbardziej na miejscu � g�ow� i po�ow� twarzy wojaka spowija�y brudne, przesi�kni�te krwi� banda�e. Prefekt, kt�ry by� w niejednej bitwie, wiedzia�, �e �o�nierz dosta� mieczem z g�ry � samym ko�cem brzeszczotu, ciosem od lewej, ciosem celnym, precyzyjnym, wymagaj�cym wprawy i szybko�ci, wymierzonym w prawe ucho i policzek, w miejsca nie chronione ani szyszakiem, ani �elaznym ko�nierzem.

��Opowiadaj.

��Szli�my brzegiem Veldy w stron� Thurn � zacz�� �o�nierz. - By� rozkaz, by konwojowa� jeden z transport�w pana Evertsena ci�gn�cy na po�udnie. Napadli na nas przy zwalonym mo�cie, gdy�my si� przez rzek� przeprawiali. Jeden w�z ugrz�z�, tedy wyprz�gli�my konie z drugiego, by go wyci�gn��. Reszta konwoju pojecha�a, jam zosta� z pi�cioma i z komornikiem. I wtedy nas obskoczy-li. Komornik, nim go ubili, zd��y� krzykn��, �e to Szczury, a potem ju� siedli naszym na kark� I wysiekli ich do nogi. Gdym to zobaczy��

��Gdy� to zobaczy� � skrzywi� si� prefekt � da�e� koniowi ostrog�. Ale za p�no, by uratowa� sk�r�.

��Dopad�a mnie � spu�ci� g�ow� �o�nierz � w�a�nie ta si�dma, com jej z pocz�tku nie widzia�. Dziewuszka. Prawie dzieciak. My�la�em, zostawili j� Szczury z ty�u, bo m�oda i niedo�wiadczona�

Go�� prefekta wysun�� si� z cienia, w kt�rym siedzia�.

��To by�a dziewczyna?�� spyta�. - Jak wygl�da�a?

��Jak oni wszyscy. Wymalowana i wyszminkowana niby elfka, barwna jak papuga, wystrojona w b�yskotki, w aksamit i brokaty, w czapeczce z pi�rkami�

��Jasnow�osa?

��Chyba, panie. Gdym j� zobaczy�, nalecia�em koniem, my�l�c, cho� j� jedn� usiek� za towarzysz�w, krwi� za krew odp�ac� Od prawej j� zaszed�em, by snadniej ci�� Jak to uczyni�a* nie wiem. Alem chybi� jej. Jakbym widmo albo zjaw� cia�� Nie wiem, jak ta diablica to uczyni�a� Chocia�em si� zastawi�, dosta�a mnie zza zastawy. Prosto w g�b� Panie, ja pod Sodden by�em, pod Aldersbergiem by�em. A nynie od dziewki wypindrzonej pami�tka na g�bie na ca�e �ycie�

��Ciesz si�, �e �yjesz � burkn�� prefekt, patrz�c na swego go�cia. - I ciesz si�, �e ci� posieczonego na przeprawie znaleziono. B�dziesz teraz za bohatera robi�. Gdyby� bez walki zwia�, gdyby� bez pami�tki na g�bie meldowa� mi o stracie �adunku i koni, wnet by� na stryczku pi�t� o pi�t� stuka�! No, odmaszerowa�. Do lazaretu.

�o�nierz wyszed�. Prefekt odwr�ci� si� w stron� go�cia.

��Sami widzicie, wielmo�ny panie koroner, �e nielekka tutaj s�u�ba, �e nie ma spokoju, �e pe�ne r�ce roboty. Wy tam, w stolicy, my�licie, �e w Prowincjach b�ki si� zbija, piwo ��opie, dziewki maca i �ap�wki bierze. O tym, �eby ludzi albo grosza wi�cej podes�a�, nikt nie pomy�li, tylko rozkazy si� �le: daj, zr�b, znajd�, wszystkich na nogi postaw, od jutrzni do zmroku lataj� A tu �eb p�ka od w�asnych k�opot�w. Takich band jak Szczury grasuje tu z pi�� albo sze��. Prawda, Szczury najgorsze, ale nie ma dnia�

��Dosy�, dosy� � wyd�� wargi Stefan Skellen. - Wiem, czemu ma s�u�y� to wasze biadolenie, panie prefekcie. Ale darmo biadolicie. Z danych rozkaz�w nikt was nie zwolni, nie liczcie na to. Szczury nie Szczury, bandy nie bandy, macie nadal prowadzi� poszukiwania. Wszystkimi dost�pnymi �rodkami, a� do odwo�ania. To rozkaz cesarza.

��Szukamy od trzech tygodni � skrzywi� si� prefekt. - Nie bardzo zreszt� wiedz�c, kogo czy czego szukamy, zjawy, ducha czy ig�y w stogu siana. A skutek jaki? Tylko mi paru ludzi przepad�o bez wie�ci, ani chybi przez buntownik�w lub brygant�w ubitych. Powiadam wam raz jeszcze, panie koroner, je�li do tej pory nie znale�li�my tej waszej dziewczyny, to ju� nie znajdziemy. Je�li nawet taka tu by�a, w co w�tpi�. Chyba �e�

Prefekt urwa�, zastanowi� si�, patrz�c na koronera spode �ba.

��Ta dziewka� Ta si�dma, kt�ra ze Szczurami je�dzi� Puszczyk lekcewa��co machn�� r�k�, staraj�c si�, by jego gest i mina wypad�y przekonywaj�co.

��Nie, panie prefekcie. Nie wypatrujcie zbyt �atwych rozwi�za�. Wysztafirowana p�elfka czy inna bandytka w brokatach to z pewno�ci� nie ta dziewczyna, o kt�r� nam chodzi. To z pewno�ci� nie ona. Kontynuujcie poszukiwania. To rozkaz.

Prefekt naburmuszy� si�, spojrza� w okno.

��A z t� band� � doda� pozornie oboj�tnym g�osem koroner cesarza Emhyra, Stefan Skellen zwany Puszczykiem � z tymi Szczurami, czy jak im tam� Zr�bcie z nimi porz�dek, panie prefekcie. W Prowincji powinien zapanowa� �ad. We�cie si� do roboty. Wy�apa� i powiesi�, bez korowod�w i ceregieli. Wszystkich.

- �atwo powiedzie� � mrukn�� prefekt. - Ale zrobi�, co w mej mocy, zapewnijcie cesarza. Wszelako my�l�, �e t� si�dm� dziewczyn� od Szczur�w warto by jednak dla pewno�ci �yw��

��Nie � przerwa� Puszczyk, uwa�aj�c, by g�os go nie zdradzi�. - �adnych wyj�tk�w, powiesi� wszystkich. Ca�� si�demk�. Nie chcemy wi�cej o nich s�ysze�. Nie chcemy ju� o nich s�ysze� ani s�owa.