��Nie wyjdzie stamt�d, m�wi� wam � powiedzia� pryszczaty, z przekonaniem kiwaj�c g�ow�. - Ju� godzina i �wier�, jak tam wlaz�. Ju� po nim.

Mieszczanie, st�oczeni w�r�d ruin, milczeli wpatrzeni w ziej�cy w rumowisku czarny otw�r, w zagruzowane wej�cie do podziemi. Grubas w ��tym kubraku przest�pi� z nogi na nog�, chrz�kn��, zdj�� z g�owy wymi�ty biret.

��Poczekajmy jeszcze � powiedzia�, ocieraj�c pot z rzadkich brwi.

��Na co?�� prychn�� pryszczaty. - Tam, w lochach, siedzi bazyliszek, zapomnieli�cie, w�jcie? Kto tam wchodzi, ten ju� przepad�. Ma�o to ludzi tam pogin�o? Na co tedy czeka�?

��Umawiali�my si� przecie � mrukn�� niepewnie grubas. - Jak�e tak?

��Z �ywym si� umawiali�cie, w�jcie � rzek� towarzysz pryszczatego, olbrzym w sk�rzanym, rze�nickim fartuchu. - A nynie on martwy, pewne to jak s�o�ce na niebie. Z g�ry by�o wiadomo, �e na zgub� idzie, jak i inni. Przecie on nawet bez zwierciad�a polaz�, z mieczem tylko. A bez zwierciad�a bazyliszka nie zabi�, ka�dy to wie.

��Zaoszcz�dzili�cie grosza, w�jcie � doda� pryszczaty. - Bo i p�aci� za bazyliszka nie ma komu. Id�cie tedy spokojnie do dom. A konia i dobytek czarownika my we�miemy, �al da� przepada� dobru.

��Ano � powiedzia� rze�nik. - Sielna klacz, a i juki nie�le wypchane. Zajrzyjmy, co w �rodku.

��Jak�e tak? Co�cie?

��Milczcie, w�jcie, i nie mieszajcie si�, bo guza z�apiecie � ostrzeg� pryszczaty.

��Sielna klacz � powt�rzy� rze�nik.

��Zostaw tego konia w spokoju, kochasiu. Rze�nik odwr�ci� si� wolno w stron� obcego przybysza, kt�ry wyszed� zza za�omu muru, zza plec�w ludzi, zgromadzonych dooko�a wej�cia do lochu.

Obcy mia� k�dzierzawe, g�ste, kasztanowate w�osy, brunatn� tunik� na watowanym kaftanie, wysokie, je�dzieckie buty. I �adnej broni.

��Odejd� od konia � powt�rzy�, u�miechaj�c si� zjadliwie. - Jak�e to? Cudzy ko�, cudze juki, cudza w�asno��, a ty podnosisz na nie swoje kaprawe oczka, wyci�gasz ku nim parszyw� �ap�? Godzi si� tak?

Pryszczaty, powoli wsuwaj�c r�k� za pazuch� kurty, spojrza� na rze�nika. Rze�nik kiwn�� g�ow�, skin�� w stron� grupy, z kt�rej wysz�o jeszcze dwu, kr�pych, kr�tko ostrzy�onych. Obaj mieli pa�ki, takie, jakimi w rze�ni g�uszy si� zwierz�ta.

��Kto�cie to niby � spyta� pryszczaty, nie wyjmuj�c r�ki zza pazuchy � �eby nam prawi�, co si� godzi, a co nie?

��Nic ci do tego, kochasiu.

��Broni nie nosicie.

��Prawda � obcy u�miechn�� si� jeszcze zjadliwiej. - Nie nosz�.

��To niedobrze � pryszczaty wyj�� r�k� zza pazuchy, razem z d�ugim no�em. - To bardzo niedobrze, �e nie nosicie.

Rze�nik te� wyci�gn�� n�, d�ugi jak kordelas. Tamci dwaj post�pili do przodu, unosz�c pa�ki.

��Nie musz� nosi� � rzek� obcy, nie ruszaj�c si� z miejsca. - Moja bro� chodzi za mn�.

Zza ruin wysz�y, st�paj�c mi�kkim, pewnym krokiem, dwie m�ode dziewczyny. T�umek natychmiast rozst�pi� si�, cofn��, przerzedzi�.

Obie dziewczyny u�miecha�y si�, b�yskaj�c z�bami, mru��c oczy, od k�cik�w, kt�rych bieg�y ku uszom szerokie, sine pasy tatua�u. Mi�nie gra�y na mocnych udach widocznych spod rysich sk�r otaczaj�cych biodra, na nagich, kr�g�ych ramionach powy�ej r�kawic z kolczej siatki. Sponad bark�w, tez os�oni�tych kolczug�, stercza�y r�koje�ci szabel.

Pryszczaty wolno, wolniutko zgi�� kolana, upu�ci� n� na ziemi�.

Z dziury w rumowisku rozleg� si� grzechot kamieni, chrobot, po czym z ciemno�ci wynurzy�y si� d�onie wczepione w poszczerbiony skraj muru. Za d�o�mi pojawi�y si� kolejno � g�owa o bia�ych, przypr�szonych ceglanym mia�em w�osach, blada twarz, r�koje�� miecza, wystaj�ca znad ramienia. T�um zaszemra�.

Bia�ow�osy, garbi�c si�, wytaszczy� z dziury dziwaczny kszta�t, cudaczne cielsko, utyt�ane w pyle przesi�kni�tym krwi�. Dzier��c stwora za d�ugi, jaszczurczy ogon, rzuci� go bez s�owa pod nogi grubego w�jta. W�jt odskoczy�, potkn�� si� o zwalony fragment muru, patrz�c na zakrzywiony, ptasi dzi�b, b�oniaste skrzyd�a i sierpowate szpony na pokrytych �uskami �apach. Na wyd�te podgardle, kiedy� karminowe, obecnie brudnorude. Na szkliste, wpadni�te oczy.

��Oto bazyliszek � rzek� bia�ow�osy, otrzepuj�c spodnie z kurzu. - Zgodnie z umow�. Moje dwie�cie lintar�w, je�li �aska. Uczciwych lintar�w, ma�o ober�ni�tych. Sprawdz�, uprzedzam.

W�jt dr��cymi d�o�mi wysup�a� sakiewk�. Bia�ow�osy rozejrza� si�, na moment zatrzyma� wzrok na pryszczatym, na le��cym ko�o jego stopy no�u. Popatrzy� na m�czyzn� w brunatnej tunice, na dziewczyny w rysich sk�rach.

��Jak zwykle � powiedzia�, wyjmuj�c trzos z rozdygotanych r�k w�jta. - Nadstawiam dla was karku za mamy pieni�dz, a wy tymczasem dobieracie si� do moich rzeczy. Nigdy si�, zaraza z wami, nie zmienicie.

��Nie ruszone � zamamrota� rze�nik, cofaj�c si�. Tamci z pa�kami ju� dawno wtopili si� w t�um. - Nie ruszone wasze rzeczy, panie.

��Wielcem rad � bia�ow�osy u�miechn�� si�. Na widok tego u�miechu, kwitn�cego na bladej twarzy jak p�kaj�ca rana, t�umek zacz�� si� szybko rozprasza�. - I dlatego, bratku, ty te� nie b�dziesz ruszony. Odejd� w pokoju. Ale odejd� pr�dko.

Pryszczaty, ty�em, te� chcia� si� wycofa�. Pryszcze na jego pobiela�ej nagle twarzy uwydatni�y si� brzydko.

��Ej, poczekaj � rzek� do niego cz�owiek w brunatnej tunice. - Zapomnia�e� o czym�.

��O czym� panie?

��Wyj��e� na mnie n�.

Wy�sza z dziewcz�t zakoleba�a si� nagle na szeroko rozstawionych nogach, zakr�ci�a w biodrach. Szabla, wydobyta nie wiadomo kiedy, �wisn�a ostro w powietrzu. G�owa pryszczatego wylecia�a w g�r�, �ukiem, wpad�a do ziej�cego lochu. Cia�o run�o sztywno i ci�ko, jak zr�bany pie�, pomi�dzy pokruszone ceg�y. T�um wrzasn�� jednym g�osem. Druga z dziewczyn, z d�oni� na r�koje�ci, zwinnie obr�ci�a si�, zabezpieczaj�c ty�. Niepotrzebnie. T�um, potykaj�c si� i przewracaj�c na rozwalinach, co si� w nogach zmyka� ku miastu. Na czele, w imponuj�cych podskokach sadzi� w�jt, zaledwie o kilka s��ni wyprzedzaj�c ogromnego rze�nika.

��Pi�kne uderzenie � skomentowa� zimno bia�ow�osy, d�oni� w czarnej r�kawicy os�aniaj�c oczy od s�o�ca. - Pi�kne uderzenie zerrika�skiej szabli. Czo�a chyl� przed wpraw� i urod� wolnych wojowniczek. Jestem Geralt z Rivii.

��A ja � nieznajomy w brunatnej tunice wskaza� na wyblak�y herb na przedzie ubioru przedstawiaj�cy trzy czarne ptaki siedz�ce w r�wnym rz�dzie po�rodku jednolicie z�otego pola. - Jestem Borch, zwany Trzy Kawki. A to moje dziewcz�ta, Tea i Vea. Tak je nazywam, bo na ich prawdziwych imionach mo�na sobie j�zyk odgry��. Obie, jak s�usznie si� domy�li�e�, s� Zerrikankami.

��Dzi�ki nim, zdaje mi si�, mam jeszcze konia i dobytek. Dzi�kuj� wam, wojowniczki. Dzi�kuj� i wam, panie Borch.

��Trzy Kawki. I daruj sobie tego pana. Czy co� ci� zatrzymuje w tej mie�cinie, Geralcie z Rivii?

��Wr�cz przeciwnie.

��Doskonale. Mam propozycj� � niedaleko st�d, na rozstajach, przy drodze do portu rzecznego, jest ober�a. Nazywa si� "Pod Zadumanym Smokiem". Tamtejsza kuchnia nie ma sobie r�wnych w ca�ej okolicy. Wybieram si� tam w�a�nie z my�l� o posi�ku i noclegu. By�oby mi mi�o, gdyby� zechcia� dotrzyma� mi towarzystwa.

��Borch � bia�ow�osy odwr�ci� si� od konia, spojrza� w jasne oczy nieznajomego � nie chcia�bym, �eby jakie� niejasno�ci wkrad�y si� pomi�dzy nas. Jestem wied�minem.

��Domy�li�em si�. A powiedzia�e� to takim tonem, jakby� m�wi�: "Jestem tr�dowaty".

��S� tacy � rzek� Geralt wolno � kt�rzy przedk�adaj� kompani� tr�dowatych nad towarzystwo wied�mina.

��S� i tacy � za�mia� si� Trzy Kawki � kt�rzy przedk�adaj� owce nad dziewcz�ta. C�, tylko im wsp�czu�, jednym i drugim. Ponawiam propozycj�.

Geralt zdj�� r�kawic�, u�cisn�� wyci�gni�t� ku sobie d�o�.

��Przyjmuj�, ciesz�c si� z zawartej znajomo�ci.

��W drog� zatem, bom zg�odnia�.

Ober�ysta przetar� �cierk� chropowate deski sto�u, uk�oni� si� i u�miechn��. Nie mia� dw�ch przednich z�b�w.

��Taak��� Trzy Kawki popatrzy� przez chwil� na okopcony sufit i baraszkuj�ce pod nim paj�ki. - Najpierw� Najpierw piwo. �eby dwa razy nie chodzi�, ca�y anta�ek. A do piwa� Co mo�esz zaproponowa� do piwa, kochasiu?

��Ser?�� zaryzykowa� ober�ysta.

��Nie � skrzywi� si� Borch. - Ser b�dzie na deser. Do piwa chcemy czego� kwa�nego i ostrego.

��S�u�� � ober�ysta u�miechn�� si� jeszcze szerzej. Dwa przednie z�by nie by�y jedynymi, kt�rych nie mia�. - W�gorzyki z czosnkiem w oliwie i w occie albo marynowane str�czki zielonej papryki�

��W porz�dku. I to, i to. A potem zupa, taka, jak� kiedy� tu jad�em, p�ywa�y w niej r�ne muszle, rybki i inne smakowite �mieci.

��Zupa flisacka?

��W�a�nie. A potem piecze� z jagni�cia z cebul�. A potem kop� rak�w. Kopru wrzu� do garnka, ile wlezie. A potem owczy ser i sa�ata. A potem si� zobaczy.

��S�u��. Dla wszystkich, cztery razy, znaczy? Wy�sza Zerrikanka przecz�co pokr�ci�a g�ow�, poklepa�a si� znacz�co w okolice talii, opi�tej obcis��, lnian�

koszul�.

��Zapomnia�em. - Trzy Kawki mrugn�� do Geralta. - Dziewcz�ta dbaj� o lini�. Panie gospodarzu, baranina tylko dla nas dw�ch. Piwo dawaj zaraz, razem z tymi w�gorzykami. Z reszt� chwil� zaczekaj, �eby nie styg�o. Nie przyszli�my tu �re�, ale obyczajnie sp�dza� czas na rozmowach.

��Pojmuj� � ober�ysta sk�oni� si� jeszcze raz.

��Roztropno�� wa�na rzecz w twoim fachu. Daj no r�k�, kochasiu.

Brz�kn�y z�ote monety. Karczmarz rozdziawi� g�b� do granic mo�liwo�ci.

��To nie jest zadatek � zakomunikowa� Trzy Kawki. -To jest ekstra. A teraz p�d� do kuchni, dobry cz�owieku.

W alkierzu by�o ciep�o. Geralt rozpi�� pas, �ci�gn�� kaftan i zawin�� r�kawy koszuli.

��Widz� � powiedzia� � �e nie prze�laduje ci� brak got�wki. �yjesz z przywilej�w stanu rycerskiego?

��Cz�ciowo � u�miechn�� si� Trzy Kawki, nie wchodz�c w szczeg�y.

Szybko uporali si� z w�gorzykami i �wiartk� anta�ka. Obie Zerrikanki te� nie �a�owa�y sobie piwa, obie wnet powesela�y wyra�nie. Szepta�y co� do siebie. Vea, ta wy�sza, wybuchn�a nagle gard�owym �miechem.

��Dziewcz�ta m�wi� wsp�lnym?�� spyta� cicho Geralt, zezuj�c na nie k�tem oka.

��S�abo. I nie s� gadatliwe. Co si� chwali. Jak znajdujesz t� zup�, Geralt?

��Mhm.

��Napijmy si�.

��Mhm.

��Geralt � Trzy Kawki od�o�y� �y�k� i czkn�� dystyngowanie � wr��my na chwil� do naszej rozmowy z drogi. Zrozumia�em, �e ty, wied�min, w�drujesz z ko�ca �wiata na drugi jego koniec, a po drodze, jak si� trafi jaki� potw�r, zabijasz go. I z tego masz grosz. Na tym polega wied�mi�ski fach?

��Mniej wi�cej.

��A zdarza si�, �e specjalnie ci� gdzie� wzywaj�? Na, powiedzmy, specjalne zam�wienie. Wtedy co, jedziesz i wykonujesz?

��To zale�y, kto wzywa i po co.

��I za ile?

��Te� � wied�min wzruszy� ramionami. - Wszystko dro�eje, a �y� trzeba, jak mawia�a jedna moja znajoma czarodziejka.

��Do�� wybi�rcze podej�cie, bardzo praktyczne, powiedzia�bym. A przecie� u podstaw le�y jaka� idea, Geralt. Konflikt si� Porz�dku z si�ami Chaosu, jak mawia� pewien m�j znajomy czarodziej. Wyobra�a�em sobie, �e wype�niasz misj�, bronisz ludzi przed Z�em, zawsze i wsz�dzie. Bez r�nicowania. Stoisz po wyra�nie okre�lonej stronie palisady.

��Si�y Porz�dku, si�y Chaosu. Strasznie szumne s�owa, Borch. Koniecznie chcesz mnie ustawi� po kt�rej� stronie palisady w konflikcie, kt�ry, jak si� powszechnie uwa�a, jest wieczny, zacz�� si� grubo przed nami i b�dzie trwa�, gdy nas ju� dawno nie b�dzie. Po czyjej stronie stoi kowal, kt�ry podkuwa konie? Nasz ober�ysta, kt�ry w�a�nie p�dzi tu z saganem baraniny? Co, wed�ug ciebie, okre�la granic� mi�dzy Chaosem a Porz�dkiem?

��Rzecz bardzo prosta � Trzy Kawki spojrza� mu prosto w oczy. - To, co reprezentuje Chaos, jest zagro�eniem, jest stron� agresywn�. Porz�dek za�, to strona zagro�ona, potrzebuj�ca obrony. Potrzebuj�ca obro�cy. A, napijmy si�. I bierzmy si� za jagni�tko.

��S�usznie.

Dbaj�ce o lini� Zerrikanki mia�y przerw� w jedzeniu, kt�r� wype�ni�y piciem w przyspieszonym tempie. Vea, schylona nad ramieniem towarzyszki, co� znowu szepta�a, muskaj�c warkoczem blat sto�u. Tea, ta ni�sza, za�mia�a si� g�o�no, weso�o mru��c wytatuowane powieki.

��Tak � rzek� Borch ogryzaj�c ko��. - Kontynuujmy rozmow�, je�li pozwolisz. Zrozumia�em, �e nie przepadasz za ustawianiem ci� po stronie �adnej z Si�. Wykonujesz sw�j zaw�d.

��Wykonuj�.

��Ale przed konfliktem Chaosu i Porz�dku nie uciekniesz. Cho� u�y�e� tego por�wnania, nie jeste� kowalem. Widzia�em, jak pracujesz. Wchodzisz do piwnicy w ruinach i wynosisz stamt�d usieczonego bazyliszka. Jest, kochasiu, r�nica pomi�dzy podkuwaniem koni a zabijaniem bazyliszk�w. Powiedzia�e�, �e je�li zap�ata jest godziwa, pop�dzisz na koniec �wiata i ukatrupisz stwora, kt�rego ci wska��. Dajmy na to, srogi smok pustoszy�

��Z�y przyk�ad � przerwa� Geralt. - Widzisz, od razu kie�basi ci si� z tym Chaosem i z tym Porz�dkiem. Bo smok�w, kt�re bez w�tpienia reprezentuj� Chaos, nie zabijam.

��Jak�e to?�� Trzy Kawki obliza� palce. - A to dopiero! Przecie� w�r�d wszystkich potwor�w smok jest chyba najwredniejszy, najokrutniejszy i najbardziej zajad�y. Najbardziej wstr�tny gad. Napada na ludzi, ogniem zieje i porywa te, no, dziewice. Ma�o to opowie�ci si� s�ysza�o? Nie mo�e to by�, �eby� ty, wied�min, nie mia� paru smok�w na rozk�adzie.

��Nie poluj� na smoki � rzek� Geralt sucho. - Na wid�ogony, owszem. Na oszluzgi. Na latawce. Ale nie na smoki w�a�ciwe, zielone, czarne i czerwone. Przyjmij to do wiadomo�ci, po prostu.

��Zaskoczy�e� mnie � powiedzia� Trzy Kawki. - No, dobra, przyj��em do wiadomo�ci. Do�� zreszt� na razie o smokach, widz� na horyzoncie co� czerwonego, niechybnie s� to nasze raki. Napijmy si�!

Z chrz�stem �amali z�bami czerwone skorupki, wysysali bia�e mi�so. S�ona woda, szczypi�c dotkliwie, �cieka�a im a� na przeguby r�k. Borch nalewa� piwo, skrobi�c ju� czerpakiem po dnie anta�ka. Zerrikanki powesela�y jeszcze bardziej, obie rozgl�da�y si� po karczmie, u�miechaj�c si� z�owieszczo, wied�min by� pewien, ze szukaj� okazji do awantury. Trzy Kawki te� musia� to zauwa�y�, bo nagle pogrozi� im trzymanym za ogon rakiem. Dziewczyny zachichota�y, a Tea, z�o�ywszy usta jak do poca�unku, pu�ci�a oczko � przy jej wytatuowanej twarzy sprawi�o to makabryczne wra�enie.

��Dzikie s� jak �biki � mrukn�� Trzy Kawki do Geralta. - Trzeba na nie uwa�a�. U nich, kochasiu, szast-prast i nie wiadomo kiedy dooko�a na pod�odze pe�no flak�w. Ale warte s� ka�dych pieni�dzy. �eby� ty wiedzia�, co one potrafi��

��Wiem � Geralt kiwn�� g�ow�. - Trudno o lepsz� eskort�. Zerrikanki to urodzone wojowniczki, od dziecka szkolone do walki.

��Nie o to mi idzie. - Borch wyplu� na st� racz� �ap�. - Mia�em na my�li to, jakie s� w ��ku.

Geralt niespokojnie rzuci� okiem na dziewczyny. Obie si� u�miecha�y. Vea b�yskawicznym, prawie niezauwa�alnym ruchem si�gn�a do p�miska. Patrz�c na wied�mina zmru�onymi oczami, z trzaskiem rozgryz�a skorupk�. Jej usta l�ni�y od s�onej wody. Trzy Kawki bekn�� dono�nie.

��A zatem, Geralt � rzek� � nie polujesz na smoki, zielone i na inne kolorowe. Przyj��em do wiadomo�ci. A dlaczego, je�li wolno spyta�, tylko na te trzy kolory?

��Cztery, je�li chodzi o �cis�o��.

��M�wi�e� o trzech.

��Ciekawi� ci� smoki, Borch. Jaki� specjalny pow�d?

��Nie. Wy��cznie ciekawo��.

��Aha. A z tymi kolorami, to tak si� przyj�o okre�la� smoki w�a�ciwe. Chocia� nie jest to okre�lenie precyzyjne. Smoki zielone, te najpopularniejsze, s� raczej szarawe, jak zwyk�e oszluzgi. Czerwone faktycznie s� czerwonawe lub ceglaste. Wielkie smoki o kolorze ciemnobrunatnym przyj�o si� nazywa� czarnymi. Najrzadsze s� smoki bia�e. nigdy takiego nie widzia�em. Trzymaj� si� na dalekiej P�nocy. Jakoby.

��Ciekawe. A wiesz, o jakich smokach ja jeszcze s�ysza�em?

��Wiem � Geralt �ykn�� piwa. - O tych samych, o kt�rych i ja s�ysza�em. O z�otych. Nie ma takich.

��Na jakiej podstawie tak twierdzisz? Bo nigdy nie widzia�e�? Bia�ego podobno te� nigdy nie widzia�e�.

��Nie w tym rzecz. Za morzami, w Ofirze i Zangwebarze, s� bia�e konie w czarne paski. Te� ich nigdy nie widzia�em, ale wiem, �e istniej�. A z�oty smok to stworzenie mityczne. Legendarne. Jak feniks, dajmy na to. Feniks�w i z�otych smok�w nie ma.

Vea, wsparta na �okciach, patrzy�a na niego ciekawie.

��Pewnie wiesz, co m�wisz, jeste� wied�minem � Borch naczerpa� piwa z anta�ka. - A jednak my�l�, ze ka�dy mit, ka�da legenda musi mie� jakie� korzenie. U tych korzeni co� le�y.

��Le�y � potwierdzi� Geralt. - Najcz�ciej marzenie, pragnienie, t�sknota. Wiara, �e nie ma granic mo�liwo�ci. A czasami przypadek.

��W�a�nie, przypadek. Mo�e kiedy� by� z�oty smok, jednorazowa, niepowtarzalna mutacja?

��Je�li tak by�o, to spotka� go los wszystkich mutant�w. - Wied�min odwr�ci� g�ow�. - Zbyt si� r�ni�, �eby przetrwa�.

��Ha � rzek� Trzy Kawki � zaprzeczasz teraz prawom natury, Geralt. M�j znajomy czarodziej zwyk� by� mawia�, �e w naturze ka�da istota ma swoj� kontynuacj� i przetrwa, takim czy innym sposobem. Koniec jednego to pocz�tek drugiego, nie ma granic mo�liwo�ci, przynajmniej natura nie zna takich.

��Wielkim optymist� by� tw�j znajomy czarodziej. Jednego tylko nie wzi�� pod uwag�: b��du pope�nionego przez natur�. Lub przez tych, kt�rzy z ni� igrali. Z�oty smok i inne podobne mu mutanty, o ile istnia�y, przetrwa� nie mog�y. Na przeszkodzie stan�a bowiem bardzo naturalna granica mo�liwo�ci.

��Jaka� to granica?

��Mutanty � mi�nie na szcz�kach Geralta drgn�y silnie � mutanty s� sterylne, Borch. Tylko w legendach mo�e przetrwa� to, co w naturze przetrwa� nie mo�e. Tylko legenda i mit nie znaj� granic mo�liwo�ci.

Trzy Kawki milcza�. Geralt spojrza� na dziewcz�ta, na ich nagle spowa�nia�e twarze. Vea niespodziewanie pochyli�a si� w jego stron�, obj�a za szyj� twardym, umi�nionym ramieniem. Poczu� na policzku jej usta, mokre od piwa.

��Lubi� ci� � powiedzia� wolno Trzy Kawki. - Niech mnie poskr�ca, one ci� lubi�.

��Co w tym dziwnego?�� Wied�-min u�miechn�� si� smutno.

��Nic. Ale to trzeba obla�. Gospodarzu! Drugi anta�ek!

��Nie szalej. Najwy�ej dzban.

��Dwa dzbany!�� rykn�� Trzy Kawki. - Te a, musz� na chwil� wyj��.

Zerrikanka wsta�a, podnios�a szabl� z �awy, powiod�a po sali t�sknym spojrzeniem. Chocia� poprzednio kilka par oczu, jak zauwa�y� wied�min, rozb�yskiwa�o nie�adnie na widok p�katej sakiewki, nikt jako� nie kwapi� si� wyj�� za Borchem, zataczaj�cym si� lekko w stron� wyj�cia na podw�rze. Tea wzruszy�a ramionami, udaj�c si� za pracodawc�.

��Jak masz naprawd� na imi�? - spyta� Geralt t�, kt�ra pozosta�a przy stole, Vea b�ysn�a bia�ymi z�bami. Koszul� mia�a mocno rozsznurowan�, prawie do granic mo�liwo�ci. Wied�min nie w�tpi�, �e to kolejna zaczepka wobec sali.

��Alveaenerle.

- �adnie � Wied�min by� pewien, �e Zerrikanka zrobi buzi� w ciup i mrugnie do niego. Nie pomyli� si�.

��Vea?

��Hm?

��Dlaczego je�dzicie z Borchem? Wy, wolne wojowniczki? Mo�esz odpowiedzie�?

��Hm.

��Hm, co?

��On jest��� Zerrikanka, marszcz�c czo�o, szuka�a s��w. - On jest� Naj� pi�kniejszy.

Wied�min pokiwa� g�ow�. Kryteria, na podstawie kt�rych kobiety ocenia�y atrakcyjno�� m�czyzn, nie po raz pierwszy stanowi�y dla niego zagadk�.

Trzy Kawki wwali� si� do alkierza, dopinaj�c spodnie, g�o�no wydawa� polecenia ober�y�cie. Trzymaj�ca si� dwa kroki za nim Tea, udaj�c znudzon�, rozgl�da�a si� po karczmie, a kupcy i flisacy starannie unikali jej wzroku. Vea wysysa�a kolejnego raka, co i rusz rzucaj�c wied�minowi wymowne spojrzenia.

��Zam�wi�em jeszcze po w�gorzu, pieczonym tym razem � Trzy Kawki siad� ci�ko, brz�kaj�c nie dopi�tym pasem. - Nam�czy�em si� przy tych rakach i zg�odnia�em jakby. I za�atwi�em ci tu nocleg, Geralt. Nie ma sensu, �eby� w��czy� si� po nocy. Jeszcze si� zabawimy. Wasze zdrowie, dziewczyny!

��Vessekheal � powiedzia�a Vea, salutuj�c mu kubkiem. Tea mrugn�a i przeci�gn�a si�, przy czym atrakcyjny biust, wbrew oczekiwaniom Geralta, nie rozsadzi� przodu jej koszuli.

��Zabawimy si� � Trzy Kawki przechyli� si� przez st� i klepn�� Te� w ty�ek. - Zabawimy si�, wied�minie. Hej, gospodarzu! Sam tu!

Ober�ysta podbieg� �ywo, wycieraj�c r�ce w fartuch.

��Balia znajdzie si� u ciebie? Taka do prania, solidna i du�a?

��Jak du�a, panie?

��Na cztery osoby.

��Na� cztery��� Karczmarz otworzy� usta.

��Na cztery � potwierdzi� Trzy Kawki, dobywaj�c z kieszeni wypchany trzos.

��Znajdzie si� � ober�ysta obliza� wargi.

- �wietnie � za�mia� si� Borch. - Ka� j� zanie�� na g�r�, do mojej izby i nape�ni� gor�c� wod�. Duchem, kochasiu. I piwa te� ka� tam zanie��, ze trzy dzbanki.

Zerrikanki zachichota�y i r�wnocze�nie mrugn�y.

��Kt�r� wolisz?�� spyta� Trzy Kawki. - H�? Geralt? Wied�min podrapa� si� w potylic�.

��Wiem, �e trudno wybra� � powiedzia� Trzy Kawki ze zrozumieniem. - Sam czasami mam k�opoty. Dobra, zastanowimy si� w balii. Hej, dziewcz�ta! Pom�cie mi wej�� na schody!

Na mo�cie by�a zapora. Drog� zagradza�a d�uga, solidna belka, osadzona na drewnianych koz�ach. Przed ni� i za ni� stali halabardnicy w sk�rzanych, nabijanych guzami kurtach i kolczych kapturach. Nad zapor� ospale powiewa�a purpurowa chor�giew ze znakiem srebrnego gryfa.

��Co za czort?�� zdziwi� si� Trzy Kawki, st�pa podje�d�aj�c bli�ej. - Nie ma przejazdu?

��Glejt jest?�� spyta� najbli�szy halabardnik, nie wyjmuj�c z ust patyka, kt�ry �u�, nie wiadomo, z g�odu czy dla zabicia czasu.

��Jaki glejt? Co to, m�r? A mo�e wojna? Z czyjego rozkazu drog� blokujecie?

��Kr�la Niedamira, pana na Caingorn � stra�nik przesun�� patyk w przeciwleg�y k�cik ust i wskaza� na chor�giew. - Bez glejtu w g�ry nie lza.

��Idiotyzm jaki� � rzek� Geralt zm�czonym g�osem. -To przecie� nie Caingorn, ale Ho�opolska Dziedzina. To Ho�opole, nie Caingorn �ci�ga myto z most�w na Braa. Co ma do tego Niedamir?

��Nie mnie pytajcie � stra�nik wyplu� patyk. - Nie moja rzecz. - Mnie aby glejty sprawdza�. Chcecie, gadajcie z naszym dziesi�tnikiem.

��A gdzie on?

��Tam, za mytnika sadyb�, na s�onku si� grzeje � rzek� halabardnik, patrz�c nie na Geralta, ale na go�e uda Zerrikanek, leniwie przeci�gaj�cych si� na ku�bakach.

Za domkiem mytnika, na kupie wyschni�tych bierwion, siedzia� stra�nik, tylcem halabardy rysuj�c na piasku niewiast�, a raczej jej fragment, widziany z nietuzinkowej perspektywy. Obok niego, tr�caj�c delikatnie struny lutni, p�le�a� szczup�y m�czyzna w nasuni�tym na oczy fantazyjnym kapelusiku w kolorze �liwki ozdobionym srebrn� klamr� i d�ugim, nerwowym czaplim pi�rem.

Geralt zna� ten kapelusik i to pi�ro, s�ynne od Buiny po Jarug�, znane po dworach, kasztelach, zajazdach, ober�ach i zamtuzach. Zw�aszcza zamtuzach.

��Jaskier!

��Wied�min Geralt!�� spod odsuni�tego kapelusika spojrza�y weso�e, modre oczy. - A to dopiero! I ty tutaj? Glejtu przypadkiem nie masz?

��Co wy wszyscy z tym glejtem?�� wied�min zeskoczy� z siod�a. - Co si� tu dzieje, Jaskier? Chcieli�my si� przedosta� na drugi brzeg Braa, ja i ten rycerz, Borch Trzy Kawki, i nasza eskorta. I nie mo�emy, jak si� okazuje.

��Ja te� nie mog� � Jaskier wsta�, zdj�� kapelusik, uk�oni� si� Zerrikankom z przesadn� dworno�ci�. - Mnie te� nie chc� przepu�ci� na drugi brzeg. Mnie, Jaskra, najs�ynniejszego minstrela i poet� w promieniu tysi�ca mil, nie przepuszcza ten tu dziesi�tnik, chocia� te� artysta, jak widzicie.

��Nikogo bez glejtu nie przepuszcz� � rzek� dziesi�tnik ponuro, po czym uzupe�ni� sw�j rysunek o finalny detal, dziobi�c ko�cem drzewca w piasek.

��No i obejdzie si� � powiedzia� wied�min. - Pojedziemy lewym brzegiem. Do Hengfors t�dy droga d�u�sza, ale jak mus, to mus.

��Do Hengfors?�� zdziwi� si� bard. - To ty, Geralt, nie za Niedamirem jedziesz? Nie za smokiem?

��Za jakim smokiem?�� zainteresowa� si� Trzy Kawki.

��Nie wiecie? Naprawd� nie wiecie? No, to musz� wam o wszystkim opowiedzie�, panowie. Ja i tak tu czekam, mo�e b�dzie jecha� kto� z glejtem, kto mnie zna i pozwoli si� przy��czy�. Siadajcie.

��Zaraz � rzek� Trzy Kawki. - S�o�ce prawie na trzy �wierci do zenitu, a mnie suszy jak cholera. Nie b�dziemy gada� o suchym pysku. Tea, Vea, zawr��cie rysi� do miasteczka i kupcie anta�ek.

��Podobacie mi si�, panie�

��Borch, zwany Trzy Kawki.

��Jaskier, zwany Niezr�wnanym. Przez niekt�re dziewcz�ta.

��Opowiadaj, Jaskier � zniecierpliwi� si� wied�min. - Nie b�dziemy tu stercze� do wieczora.

Bard obj�� palcami gryf lutni, ostro uderzy� po strunach.

��Jak wolicie, mow� wi�zan� czy normalnie?

��Normalnie.

��Prosz� bardzo � Jaskier nie od�o�y� lutni. - Pos�uchajcie zatem, szlachetni panowie, co wydarzy�o si� tydzie� temu nie opodal miasta wolnego, zwanego Ho�opolem. Ot�, �witem bladym, ledwie co s�onko wschodz�ce zar�owi�o wisz�ce nad ��kami ca�uny mgie��

��Mia�o by� normalnie � przypomnia� Geralt. ~-

��A nie jest? No, dobrze, dobrze. Rozumiem. Kr�tko, bez metafor. Na pastwiska pod Ho�opolem przylecia� smok.

��Eeee � rzek� wied�min. - Co� mi si� to nie widzi prawdopodobnym. Od lat nikt nie widzia� smoka w tych okolicach. Nie by� to aby zwyk�y oszluzg? Zdarzaj� si� oszluzgi prawie tak du�e�

��Nie obra�aj mnie, wied�minie. Wiem, co m�wi�. Widzia�em go. Trzeba trafu, �e akuratnie by�em w Ho�opolu na jarmarku i widzia�em wszystko na w�asne oczy. Ballada jest ju� gotowa, ale nie chcieli�cie�

��Opowiadaj. Du�y by�?

��Ze trzy ko�skie d�ugo�ci. W k��bie nie wy�szy ni� ko�, ale du�o grubszy. Szary jak piach.

��Znaczy si�, zielony.

��Tak. Przylecia� niespodziewanie, wpad� prosto w stado owiec, rozgoni� pasterzy, ut�uk� z tuzin zwierz�t, cztery ze�ar� i odlecia�.

��Odlecia�� - Geralt pokiwa� g�ow�. - I koniec?

��Nie. Bo nast�pnego ranka przylecia� znowu, tym razem bli�ej miasteczka. Spikowa� na gromad� bab pior�cych bielizn� na brzegu Braa. Ale wia�y, cz�owieku! W �yciu si� tak nie u�mia�em. Smok za� zatoczy� ze dwa ko�a nad Ho�opolem i polecia� na pastwiska, tam znowu wzi�� si� za owce. Wtedy dopiero zacz�� si� rozgardiasz i zam�t, bo poprzednio ma�o kto wierzy� pastuchom. Burmistrz zmobilizowa� milicj� miejsk� i cechy, ale zanim si� sformowali, plebs wzi�� spraw� w swoje r�ce i za�atwi� j�.

��Jak?

��Ciekawym, ludowym sposobem. Lokalny mistrz szewski, niejaki Kozojed, wymy�li� spos�b na gadzin�. Zabili owc�, napchali j� g�sto ciemierem, wilczymi jagodami, blekotem, siark� i szewsk� smo��. Dla pewno�ci, miejscowy aptekarz wla� do �rodka dwie kwarty swojej mikstury na czyraki, a kap�an ze �wi�tyni Kreve odprawi� mod�y nad �cierwem. Potem ustawili spreparowan� owieczk� po�rodku stada, podpar�szy ko�kiem. Nikt po prawdzie nie wierzy�, �e smoczysko da si� skusi� tym �mierdz�cym na mil� g�wnem, ale rzeczywisto�� przesz�a nasze oczekiwania. Lekcewa��c �ywe i becz�ce owieczki, gad po�kn�� przyn�t� razem z ko�kiem.

��I co? Gadai�e, Jaskier.

��A co ja robi� innego? Przecie gadam. S�uchajcie, co by�o dalej. Nie min�� czas, jaki wprawnemu m�czy�nie zajmuje rozsznurowanie damskiego gorsetu, gdy smok nagle zacz�� rycze� i puszcza� dym, przodem i ty�em. Fika� koz�y, pr�bowa� wzlatywa�, potem oklap� i znieruchomia�. Dw�jka ochotnik�w wyruszy�a, aby sprawdzi�, czy struty gad dycha jeszcze. Byli nimi miejscowy grabarz i miejscowy p�g��wek, sp�odzony przez upo�ledzon� c�rk� drwala i pododdzia� najemnych pikinier�w, kt�ry przeci�gn�� przez Ho�opole jeszcze za czas�w rokoszu wojewody Nurzyboba.

��Ale� ty ��esz, Jaskier.

��Nie ���, tylko ubarwiam, a to jest r�nica.

��Niewielka. Opowiadaj, szkoda czasu.

��A wi�c, jak m�wi�em, grabarz i m�ny idiota wyruszyli w charakterze szperaczy. Usypali�my im potem ma�y, ale ciesz�cy oko kurhanik.

��Aha � powiedzia� Borch. - Znaczy si�, smok jeszcze �y�.

��A jak � rzek� weso�o Jaskier. - �y�. Ale by� tak s�aby, �e nie ze�ar� ani grabarza, ani mato�ka, tyle �e zliza� krew. A potem, ku og�lnemu zmartwieniu, odlecia�, wystartowawszy w niema�ym trudzie. Co p�torasta �okci spada� z �oskotem, zrywa� si� znowu. Chwilami szed�, pow��cz�c tylnymi nogami. Co �mielsi poszli za nim, utrzymuj�c kontakt wzrokowy. I wiecie, co?

��M�w, Jaskier.

��Smok zapad� w w�wozy w Pustulskich G�rach, w okolicach �r�de� Braa i skry� si� w tamtejszych jaskiniach.

��Teraz wszystko jest jasne � powiedzia� Geralt. - Smok prawdopodobnie by� w tych jaskiniach od stuleci, pogr��ony w letargu. S�ysza�em o takich wypadkach. I tam te� musi by� jego skarbiec. Teraz wiem, czemu blokuj� most. Kto� chce na tym skarbcu po�o�y� �ap�. A ten kto� to Niedamir z Caingom.

��Dok�adnie � potwierdzi� trubadur. - Ca�e Ho�opole a� gotuje si� zreszt� z tego powodu, bo uwa�a si� tam, �e smok i skarbiec nale�� do nich. Ale wahaj� si� zadrze� z Niedamirem. Niedamir to szczeniak, kt�ry jeszcze si� nie zacz�� goli�, ale ju� zd��y� udowodni�, �e nie op�aca si� z nim zadziera�. A na tym smoku zale�y mu, jak diabli, dlatego tak pr�dko zareagowa�.

��Zale�y mu na skarbcu, chcia�e� powiedzie�.

��W�a�nie �e bardziej na smoku ni� na skarbcu. Bo widzicie, Niedamir ostrzy sobie z�by na s�siednie ksi�stwo Malleore. Tam, po nag�ym a dziwnym zgonie ksi�cia zosta�a ksi�niczka, w wieku, �e si� tak wyra��, �o�nicowvm. Wielmo�e z Malleore niech�tnie patrz� na Niedamira i innych konkurent�w, bo wiedz�, �e nowy w�adca ostro �ci�gnie im w�dzid�o, nie to, co smarkata ksi�niczka. Odgrzebali wi�c gdzie� star� i zakurzon� przepowiedni� m�wi�c�, �e mitra i r�ka dziewuszki nale�� si� temu, kto pokona smoka. Poniewa� smoka nikt nie widzia� tutaj od wiek�w, my�leli, �e maj� spok�j. Niedamir oczywi�cie ob�mia� si� z legendy, wzi��by Malleore zbrojn� r�k� i tyle, ale gdy gruchn�a wie�� o ho�opolskim smoku, zorientowa� si�, �e mo�e pobi� malleorsk� szlacht� ich w�asn� broni�. Gdyby zjawi� si� tam, nios�c smoczy �eb, lud powita�by go jak monarch� zes�anego przez bog�w, a wielmo�e nie �mieliby nawet pisn��. Dziwicie si� wi�c, �e pogna� za smokiem jak kot z p�cherzem? Zw�aszcza za takim, co ledwo nogami pow��czy? To dla niego czysta gratka, u�miech losu, psiakrew.

��A drogi zagrodzi� przed konkurencj�.

��No chyba. I przed Ho�opolanami. Z tym, �e po ca�ej okolicy rozes�a� konnych z glejtami. Dla tych, kt�rzy maj� tego smoka zabi�, bo Niedamir nie pali si�, �eby osobi�cie wej�� do jaskini z mieczem. �ci�gni�to migiem co s�awniejszych smokob�jc�w. Wi�kszo�� chyba znasz, Geralt.

��Mo�liwe. Kto przyjecha�?

��Eyck z Denesle, to raz.

��Niech to��� wied�min zagwizda� cichutko. - Bogobojny i cnotliwy Eyck, rycerz bez skazy i zmazy, we w�asnej osobie.

��Znasz go, Geralt?�� spyta� Borch. - Rzeczywi�cie taki pies na smoki?

��Nie tylko na smoki. Eyck radzi sobie z ka�dym potworem. Zabija� nawet mantikory i gryfy. Kilka smok�w te� za�atwi�, s�ysza�em o tym. Jest dobry. Ale psuje mi interesy, �obuz, bo nie bierze pieni�dzy. Kto jeszcze, Jaskier?

��R�bacze z Crinfrid.

��No, to ju� po smoku. Nawet, je�li ozdrowia�. Ta tr�jka to zgrana banda, walcz� niezbyt czysto, ale skutecznie. Wybili wszystkie oszluzgi i wid�ogony w Redanii, a przy okazji pad�y trzy smoki czerwone i jeden czarny, a to ju� jest co�. To wszyscy?

��Nie. Do��czy�a jeszcze sz�stka krasnolud�w pod komend� Yarpena Zigrina.

��Nie znam go.

��Ale o smoku Ocvi�cie z Kwarcowej G�ry s�ysza�e�?

��S�ysza�em. I widzia�em kamienie, pochodz�ce z jego skarbca. By�y tam szafiry o niespotykanej barwie i diamenty wielkie jak czere�nie.

��No, to wiedz, �e w�a�nie Yarpen Zigrin i jego krasno-ludy za�atwi�y Ocvista. By�a o tym u�o�ona ballada, ale n�dzna, bo nie moja. Je�li nie s�ysza�e�, nie straci�e�.

��To wszyscy?

��Tak. Nie licz�c ciebie. Twierdzi�e�, ze nie wiesz o smoku, kto wie, mo�e to i prawda. Ale teraz ju� wiesz. I co?

��I nic. Nie interesuje mnie ten smok.

��Ha! Chytrze, Geralt. Bo i tak nie masz glejtu.

��Nie interesuje mnie ten smok, powtarzam. A co z tob�, Jaskier? Co ciebie tak ci�gnie w tamt� stron�?

��Normalnie � trubadur wzruszy� ramionami. - Trzeba by� blisko wydarze� i atrakcji. O walce z tym smokiem b�dzie g�o�no. Pewnie, m�g�bym u�o�y� ballad� na podstawie opowie�ci, ale inaczej b�dzie brzmia�a �piewana przez kogo�, kto widzia� b�j na w�asne oczy.

��B�j?�� za�mia� si� Trzy Kawki. - Chyba co� w rodzaju �winiobicia albo �wiartowania �cierwa. S�ucham i z podziwu wyj�� nie mog�. S�awni wojownicy, kt�rzy p�dz� tu, co ko� wyskoczy, �eby dorzn�� p�zdech�ego smoka otrutego przez jakiego� chama. �mia� si� chce i rzyga�.

��Mylisz si� � rzek� Geralt. - Je�eli smok nie pad� od trucizny na miejscu, to jego organizm zapewne ju� j� zwalczy� i smok jest w pe�ni si�. Nie ma to zreszt� wielkiego znaczenia. R�bacze z Crinfrid i tak go zabij�, ale bez boju, je�li chcesz wiedzie�, nie ob�dzie si�.

��Stawiasz wi�c na R�baczy, Geralt?

��Jasne.

��Akurat � odezwa� si� milcz�cy do tej chwili stra�nik artysta. - Smoczysko to stw�r magiczny i nie ubi� go inaczej, jak czarami. Je�eli kto� da mu rady, to ta czarownica, kt�ra przejecha�a t�dy wczoraj.

��Kto?�� Geralt przechyli� g�ow�.

��Czarodziejka � powt�rzy� stra�nik. - Przecie m�wi�.

��Imi� poda�a?

��Poda�a, alem zapomnia�. Mia�a glejt. M�oda by�a, urodziwa, na sw�j spos�b, ale te oczy� Wiecie sami, panie. Zimno si� cz�ekowi robi, gdy taka spojrzy.

��Wiesz co� o tym, Jaskier? Kto to mo�e by�?

��Nie � skrzywi� si� bard. - M�oda, urodziwa i te oczy. Tez mi wskaz�wka. Wszystkie takie s�. �adna, kt�r� znam, a znam wiele, nie wygl�da na wi�cej ni� dwadzie�cia pi��, trzydzie�ci, a niekt�re, s�ysza�em, pami�taj� czasy, gdy b�r szumia� tam, gdzie dzisiaj stoi Novigrad. W ko�cu, od czego s� eliksiry z mandragory? A oczy sobie r�wnie� mandragor� zakrapiaj�, �eby b�yszcza�y. Jak to baby.

��Ruda nie by�a?�� spyta� wied�min.

��Nie, panie � rzek� dziesi�tnik. - Czarniutka.

��A ko�, jakiej ma�ci? Kasztan z bia�� gwiazdk�?

��Nie. Kary, jak ona. Ano, panowie, m�wi� wam, ona smoka ubije. Smok to robota dla czarodzieja. Ludzka moc przeciw niemu nie podo�a.

��Ciekawe, co by na to powiedzia� szewc Kozojed � za�mia� si� Jaskier. - Gdyby mia� pod r�k� co� mocniejszego ni� ciemier i wilcza jagoda, smocza sk�ra suszy�aby si� dzi� na ho�opolskim ostrokole, ballada by�aby gotowa, a ja nie p�owia�bym tu na s�o�cu�

��Jak to si� sta�o, �e Niedamir nie wzi�� ci� ze sob�? -spyta� Geralt, koso spogl�daj�c na poet�. - Przecie� by�e� w Ho�opolu, gdy wyrusza�. Czy�by kr�l nie lubi� artyst�w? Co sprawi�o, �e tu p�owiejesz, zamiast przygrywa u kr�lewskiego strzemienia?

��Sprawi�a to pewna m�oda wdowa � rzek� ponuro Ja skier. - Cholera by to wzi�a. Zabradzia�y�em, a na drugi dzie� Niedamir i reszta byli ju� za rzek�. Wzi�li ze sob� nawet tego Kozojeda i zwiadowc�w z ho�opolskiej milicji, tylko o mnie zapomnieli. T�umacz� to dziesi�tnikowi, a on swoje�

��Jest glejt, puszczam � rzek� beznami�tnie halabardnik, odlewaj�c si� na �cian� domku mytnika. - Nie mi glejtu, nie puszczam. Rozkaz taki�

��O � przerwa� mu Trzy Kawki. - Dziewcz�ta wracaj� z piwem.

��I nie same � doda� Jaskier, wstaj�c. - Patrzcie jak ko�. Jak smok.

Od strony brzozowego lasku nadje�d�a�y cwa�em Zerri kanki, flankuj�c je�d�ca siedz�cego na wielkim, bojowym niespokojnym ogierze.

Wied�min wsta� r�wnie�.

Je�dziec nosi� fioletowy, aksamitny kaftan ze srebrnym szamerunkiem i kr�tki p�aszcz, obszyty sobolowym futrem. Wyprostowany w siodle, patrzy� na nich dumnie, Geralt zna� takie spojrzenia. I nie przepada� za nimi.

��Witam pan�w. Jestem Dorregaray � przedstawi� si� je�dziec, zsiadaj�c powoli i godnie. - Mistrz Dorregarayl Czarnoksi�nik.

��Mistrz Geralt. Wied�min.

��Mistrz Jaskier. Poeta.

��Borch, zwany Trzy Kawki. A moje dziewcz�ta, kt�re tam oto wyci�gaj� szpunt z anta�ka, ju� pozna�e�, panie Dorregaray.

��Tak jest, w rzeczy samej � rzek� czarodziej bez u�miechu. - Wymienili�my uk�ony, ja i pi�kne wojowniczki z Zerrikanii.

��No, to na zdrowie. - Jaskier rozda� sk�rzane kubki) przyniesione przez Ve�. - Napijcie si� z nami, panie czarodzieju. Panie Borch, dziesi�tnikowi te� da�?

��Jasne. Chod� tu do nas, wojaku.

��S�dz� � rzek� czarnoksi�nik, upiwszy ma�y, dystyngowany �yk � �e pod zapor� na mo�cie sprowadza pan�w ten sam cel, co i mnie?

��Je�li macie na my�li smoka, panie Dorregaray � powiedzia� Jaskier � to tak jest, w samej rzeczy. Chc� tam by� i u�o�y� ballad�. Niestety, ten tu dziesi�tnik, cz�ek wida� bez og�ady, nie chce mnie przepu�ci�. ��da glejtu.

��Upraszam wybaczenia. - Halabardnik wypi� swoje piwo, zamlaska�. - Mam przykazane pod gard�em, nikogo bez glejtu nie puszcza�. A podobno ca�e Ho�opole ju� si� zebra�o z wozami i chce ruszy� w g�ry za smokiem. Mam nakazane�

��Tw�j rozkaz, �o�nierzu � zmarszczy� brwi Dorregaray � tyczy si� tedy mot�ochu, mog�cego zawadza�, dziewek, mog�cych szerzy� rozpust� i paskudn� niemoc, z�odziei, szumowin i hultajstwa. Ale nie mnie.

��Nikogo bez glejtu nie przepuszcz� � nasro�y� si� dziesi�tnik. - Kln� si�

��Nie klnij si� � przerwa� mu Trzy Kawki. - Lepiej si� jeszcze napij. Tea, nalej temu m�nemu wojakowi. I usi�d�my, panowie. Picie na stoj�co, szybko i bez nale�ytego namaszczenia nie przystoi szlachcie.

Usiedli na balach dooko�a anta�ka. Halabardnik, �wie�utko pasowany na szlachcica, kra�nia� z zadowolenia.

��Pij, dzielny setniku � ponagla� Trzy Kawki.

��Dziesi�tnik aby jestem, nie setnik. - Halabardnik jeszcze bardziej pokra�nia�.

��Ale b�dziesz setnik, musowo. - Borch wyszczerzy� z�by. - Ch�op z ciebie �ebski, migiem awansujesz.

Dorregaray, odmawiaj�c dolewki, odwr�ci� si� w stron� Geralta.

��W miasteczku jeszcze g�o�no o bazyliszku, mo�ci wied�minie, a ty ju� za smokiem si� rozgl�dasz, jak widz� � powiedzia� cicho. - Ciekawe, a� tak potrzebna ci got�wka, czy te� dla czystej przyjemno�ci mordujesz stworzenia zagro�one wymarciem?

��Dziwna ciekawo�� � odrzek� Geralt � ze strony kogo�, kto na �eb na szyj� gna, by zd��y� na szlachtowanie smoka, by wybi� mu z�by, tak przecie� cenne przy wyrobie czarodziejskich lek�w i eliksir�w. Czy to prawda, mo�ci czarodzieju, �e te wybite �ywemu smokowi s� najlepsze?

��Jeste� pewien, �e po to tam jad�?

��Jestem. Ale ju� ci� kto� wyprzedzi�, Dorregaray. Przed tob� ju� zd��y�a przejecha� twoja konfraterka z glejtem, kt�rego ty nie masz. Czarnow�osa, o ile ci� to interesuje.

��Na karym koniu?

��Podobno.

��Yennefer � powiedzia� Dorregaray, zas�piony. Wied�min drgn�� niezauwa�alnie dla nikogo.

Zapad�a cisza, kt�r� przerwa�o bekni�cie przysz�ego setnika.

��Nikogo� bez glejtu�

��Dwie�cie lintar�w wystarczy?�� Geralt spokojnie wyci�gn�� z kieszeni sakiewk�-otrzyman� od grubego w�jta.

��Geralt � u�miechn�� si� zagadkowo Trzy Kawki � wi�c jednak�

��Przepraszam ci�, Borch. Przykro mi, nie pojad� z wami do Hengfors. Mo�e innym razem. Mo�e si� jeszcze spotkamy.

��Nic mnie nie ci�gnie do Hengfors � rzek� wolno Trzy Kawki. - Nic a nic, Geralt.

��Schowajcie ten mieszek, panie � rzek� gro�nie przysz�y setnik. - To zwyk�e przekupstwo. Ani za trzysta nie przepuszcz�.

��A za pi��set?�� Borch wyj�� swoj� sakiewk�. - Schowaj mieszek, Geralt. Ja zap�ac� myto. Zacz�o mnie to bawi�. Pi��set, panie �o�nierzu. Po sto od sztuki, licz�c moje dziewcz�ta za jedn� pi�kn� sztuk�. Co?

��Ojej, jej, jej � zafrasowa� si� przysz�y setnik, chowaj�c pod kurt� sakiewk� Borcha. - Co ja kr�lowi powiem?

��Powiesz mu � rzek� Dorregaray, prostuj�c si� i wyjmuj�c zza pasa ozdobn� r�d�k� ze s�oniowej ko�ci � strach ci� oblecia�, gdy popatrzy�e�.

��Na co, panie?

Czarodziej skin�� r�d�k�, krzykn�� zakl�cie. Sosna, rosn�ca na nadrzecznej skarpie eksplodowa�a ogniem, ca�a, w jednym momencie, od ziemi a� po wierzcho�ek pokry�a si� szalej�cymi p�omieniami.

��Na ko�! - Jaskier, zrywaj�c si�, zarzuci� lutni� na plecy. - Na ko�, panowie! I panie!

��Zapor� precz!�� wrzasn�� do halabardnik�w bogaty dziesi�tnik, maj�cy wielkie szans� zosta� setnikiem.

Na mo�cie, za zapor�, Vea �ci�gn�a wodze, ko� zata�czy�, zadudni� kopytami po balach. Dziewczyna, miotaj�c warkoczami, krzykn�a przeszywaj�co.

��S�usznie, Vea!�� odkrzykn�� Trzy Kawki. - Dalej, waszmo�ciowie, po komach! Pojedziemy po zerrika�sku, z �omotem i �wistem!

��No i patrzcie � rzek� najstarszy z R�baczy, Boholt, ogromny i zwalisty, niczym pie� starego d�bu. - Niedamir nie przegna� was na cztery wiatry, prosz� waszmo�ci, chocia� pewien by�em, �e tak w�a�nie zrobi. C�, nie nam, chudopacho�kom, kwestionowa� kr�lewskie decyzje. Zapraszamy do ogniska. Mo��cie sobie legowiska, ch�opcy. A tak mi�dzy nami, wied�minie, to o czym z kr�lem gada�e�?

��O niczym � powiedzia� Geralt, wygodniej opieraj�c plecy o podci�gni�te w stron� ognia siod�o. - Nawet do nas nie wyszed� z namiotu. Wys�a� tylko tego swojego totumfackiego, jak mu tam�

��Gyllenstiern � podpowiedzia� Yarpen Zigrin, kr�py, brodaty krasnolud, wtaczaj�c w ogie� olbrzymi, smolny karcz przytaszczony z zaro�li. - Nad�ty bubek. Wieprz opas�y. Jake�my do��czyli, to przyszed�, nos zadar� po same chmury, phu-phu, pami�tajcie, rzecze, krasnoludy, przy kim tu komenda, komu tu pos�uch nale�ny, tu kr�l Niedamir rozkazuje, a jego s�owo to prawo i tak dalej. Sta�em i s�ucha�em, i my�la�em sobie, �e ka�� go swoim ch�opakom obali� na ziemi� i obszczam mu p�aszcz. Alem poniecha�, wiecie, znowu by hyr poszed�, �e krasnoludy z�o�liwe, �e agresywne, �e sukinsyny i �e niemo�liwa jest� jak to si� nazywa, cholera� ko�ogzystencja, czy jak tam. I zaraz znowu by�by gdzie� pogrom, w jakim� miasteczku. S�ucha�em tedy grzecznie, g�ow� kiwa�em.

��Wychodzi na to, �e pan Gyllenstiern nic innego nie umie � powiedzia� Geralt. - Bo i nam to samo powiedzia�, i tez przysz�o nam kiwa� g�owami.

��A po mojemu � odezwa� si� drugi z R�baczy, uk�adaj�c derk� na kupie chrustu � �le si� sta�o, �e was Niedamir nie przegna�. Ludu ci�gnie na tego smoka, a� strach. Ca�e mrowie. To ju� nie wyprawa, a kondukt na �alnik. Ja tam w t�oku bi� si� nie lubi�.

��Daj spok�j, Niszczuka � powiedzia� Boholt. - W kupie w�drowa� ra�niej. C�e� to, nigdy na smoki nie chadza�? Zawsze za smokiem �ma ludu ci�gnie, jarmark ca�y, istny zamtuz na k�kach. Ale gdy si� gad poka�e, to wiesz, kto w polu zostaje. My, nie kto inny.

Boholt zamilk� na chwil�, poci�gn�� solidnie z wielkiego, oplecionego wiklin� g�siora, ha�a�liwie smarkn��, od-kaszln��.

��Inna rzecz � ci�gn�� � �e praktyka pokazuje, �e nieraz dopiero po zabiciu smoka zaczyna si� uciecha i rze�ba, i lec� g�owy niby gruchy. Dopiero, gdy skarbiec si� dzieli, my�liwi skacz� sobie do oczu. Co, Geralt? H�? Mam racj�? Wied�minie, m�wi� do ciebie.

��Znane mi s� takie wypadki � potwierdzi� Geralt sucho.

��Znane, powiadasz. Zapewne ze s�yszenia, bo nie obi�o mi si� o uszy, by� kiedy� na smoki polowa�. Jak d�ugo �yj�, nie s�ysza�em, by wied�min na smoki chodzi�. Tym dziwniejsze, �e� si� tu. zjawi�.

��Prawda � wycedzi� Kennet, zwany Zdzieblarzem, najm�odszy z R�baczy. - Dziwne to jest. A my�

��Zaczekaj, Zdzieblarz. Ja teraz m�wi� � przerwa� mu Boholt. - Zreszt�, d�ugo gada� nie zamierzam. Wied�min i tak ju� wie, o co mi idzie. Ja jego znam i on mnie zna, do tej pory w drog� sobie nie w�azili�my i dalej chyba nie b�dziemy. No, bo zauwa�cie, ch�opaki, �e gdybym ja, dla przyk�adu, wied�minowi chcia� w robocie przeszkadza� albo �up sprzed nosa zachachm�ci�, to przecie� wied�min z miejsca by mnie swoj� wied�mi�sk� brzytw� chlasn�� i w prawie by�by. Mam racj�?

Nikt nie potwierdzi� ani te� nie zaprzeczy�. Nie wygl�da�o, by Boholtowi specjalnie zale�a�o na jednym lub drugim.

��Ano � ci�gn�� � w kupie w�drowa� ra�niej, jakem rzek�. I wied�min mo�e si� w kompanii przyda�. Okolica dzika i odludna, niech tak wyskoczy na nas przera�a albo �yrytwa, albo strzyga, mo�e nam k�opotu narobi�. A b�dzie Geralt w okolicy, nie b�dzie k�opotu, bo to jego specjalno��. Ale smok to nie jego specjalno��. Prawda?

Znowu nikt nie potwierdzi� i nikt nie zaprzeczy�.

��Pan Trzy Kawki � ci�gn�� Boholt, podaj�c g�siorek krasnoludowi � jest z Geraltem i to mi wystarczy za r�kojmi�. To kto wam przeszkadza, Niszczuka, Zdzieblarz? Chyba nie Jaskier?

��Jaskier � rzek� Yarpen Zigrin, podaj�c bardowi g�siorek � zawsze si� przypl�cze, gdzie si� co� ciekawego dzieje i wszyscy wiedz�, �e nie przeszkodzi, nie pomo�e i marszu nie op�ni. Co�, jakby rzep na psim chwo�cie. Nie, ch�opcy?

"Ch�opcy", brodate i kwadratowe krasnoludy, zarechotali, trz�s�c brodami. Jaskier odsun�� kapelusik na ty� g�owy i �ykn�� z g�siorka.

��Ooooch, zaraza � st�kn��, �api�c powietrze. - A� g�os odejmuje. Z czego to p�dzone, ze skorpion�w?

��Jedno mi si� nie podoba, Geralt � powiedzia� Zdzieblarz, przejmuj�c naczynie od minstrela. - To, �e� tego czarownika tu przywi�d�. Tu si� ju� od czarownik�w g�sto robi.

��Prawda � wpad� mu w s�owo krasnolud. - Zdzieblarz s�usznie prawi. Ten Dorregaray potrzebny nam tu jak �winiakowi siod�o. Mamy ju� od niedawna nasz� w�asn� wied�m�, szlachetn� Yennefer, tfu, tfu.

��Taak � rzek� Boholt, drapi�c si� w byczy kark, z kt�rego przed chwil� odpi�� sk�rzan� obro�� naje�on� stalowymi �wiekami. - Czarownik�w to tu jest za du�o, prosz� waszmo�ci. Dok�adnie o dwoje za du�o. I za bardzo oni do naszego Niedamira przylgn�li. Popatrzcie tylko, my tu pod gwiazdeczkami, dooko�a ognia, a oni, prosz� waszmo�ci, w cieple, w kr�lewskim namiocie knuj� ju�, chytre liszki, Niedamir, wied�ma, czarownik i Gyllenstiern. A Yennefer najgorsza. A powiedzie� wam, co oni knuj�? Jak nas wydudka�, ot co.

��I sarnin� �r� � wtr�ci� ponuro Zdzieblarz. - A my co�my jedli? �wistaka! A �wistak, pytam, co jest? Szczur, nic innego. To co my jedli? Szczura!

��Nic to � rzek� Niszczuka. - Nied�ugo smoczego ogona popr�bujemy. Nie ma to jak smoczy ogon, pieczony na w�glach.

��Yennefer � ci�gn�� Boholt � jest paskudna, z�o�liwa i pyskata baba. Nie to, co twoje dziewuszki, panie Borch. Te ciche s� i mi�e, o, popatrzcie, siad�y ko�o koni, szable ostrz�, a przechodzi�em obok, zagadn��em dowcipnie, u�miechn�y si�, wyszczerzy�y z�bki. Tak, im rad jestem, nie to, co Yennefer,�� ta knuje a knuje. M�wi� wam, trzeba uwa�a�, bo �ajno b�dzie z naszej umowy.

��Jakiej umowy, Boholt?

��Co, Yarpen, powiemy wied�minowi?

��Nie widz� przeciwwskaza� � rzek� krasnolud.

��Gorza�ki ju� nie ma � wtr�ci� Zdzieblarz, obracaj�c g�siorek dnem do g�ry.

��To przynie�. Najm�odszy jeste�, prosz� waszmo�ci. A umow�, Geralt, to my umy�lili�my, bo my nie jeste�my najemnicy ani �adne tam p�atne pacho�ki, i nie b�dzie nas Niedamir na smoka posy�a�, rzucaj�c par� sztuk z�ota pod nogi. Prawda jest taka, �e my poradzimy sobie ze smokiem bez Niedamira, a Niedamir bez nas sobie nie poradzi. A z tego jasno wynika, kto wart wi�cej i czyja dola wi�ksza by� powinna. I postawili�my spraw� uczciwie � ci, kt�rzy w r�czny b�j p�jd� i smoka po�o��, bior� po�ow� skarbca. Niedamir, z racji na urodzenie i tytu�, bierze �wier�, tak czy inaczej. A reszta, o ile b�dzie pomaga�, podzieli pozosta�� �wier� mi�dzy siebie, po r�wno. Co o tym my�lisz?

��A co o tym Niedamir my�li?

��Nie powiedzia� ani tak, ani nie. Ale lepiej niech si� nie stawia, ch�ystek. M�wi�em, sam przeciw smokowi nie p�jdzie, musi zda� si� na fachowc�w, to znaczy na nas, R�baczy, i na Yarpena i jego ch�opak�w. My, nie kto inny, spotkamy smoka na d�ugo�� miecza. Reszta, w tym i czarodzieje, je�li uczciwie dopomo�e, podzieli mi�dzy siebie �wiartk� skarbca.

��Opr�cz czarodziej�w, kogo wliczacie do tej reszty?�� zaciekawi� si� Jaskier.

��Na pewno nie grajk�w i wierszoklet�w � zarechota� Yarpen Zigrin. - Wliczamy tych, co popracuj� toporem, a nie lutni�.

��Aha. - rzek� Trzy Kawki, patrz�c w rozgwie�d�one niebo. - A czym popracuje szewc Kozojed i jego ha�astra?

Yarpen Zigrin splun�� w ognisko, mrucz�c co� po krasnoludzku.

��Milicja z Ho�opola zna te zasrane g�ry i robi za przewodnik�w � rzek� cicho Boholt � tote� sprawiedliwie b�dzie dopu�ci� ich do podzia�u. Z szewcem jednak jest troch� inna sprawa. Widzicie, niedobrze b�dzie, jak chamstwo nabierze przekonania, �e gdy si� smok w okolicy poka�e, to zamiast s�a� po zawodowc�w, mo�na mu mimochodem trutk� zada� i dalej z dziewkami gzi� si� we zbo�u. Jak si� taki proceder rozpowszechni, to chyba na �ebry przyjdzie nam p�j��. Co?

��Prawda � doda� Yarpen. - Dlatego, m�wi� wam, tego szewca co� niedobrego powinno przypadkowo spotka�, zanim, ch�do�ony, do legendy trafi.

��Ma spotka�, to i spotka � rzek� Niszczuka z przekonaniem. - Zostawcie to mnie.

��A Jaskier � podchwyci� krasnolud � rzy� mu w balladzie obrobi, na �miech poda. �eby mu by�a ha�ba i srom, na wieki wiek�w.

��O jednym zapomnieli�cie � powiedzia� Geralt. - Jest tu taki jeden, kt�ry mo�e wam pomiesza� szyki. Kt�ry na �adne podzia�y ani umowy nie p�jdzie. M�wi� o Eycku z Denesle. Rozmawiali�cie z nim?

��O czym?�� zgrzytn�� Boholt, dr�giem poprawiaj�c polana w ognisku. - Z Eyckiem, Geralt, nie pogadasz. On nie zna si� na interesach.

��Jak podje�d�ali�my pod wasz ob�z � powiedzia� Trzy Kawki � spotkali�my go. Kl�cza� na kamieniach, w pe�nej zbroi, i gapi� si� w niebo.

��On tak ci�giem czyni � rzek� Zdzieblarz. - Medytuje, albo mod�y odprawia. Powiada, �e tak trzeba, bo on od bog�w ma rozkazano ludzi od z�ego ochrania�.

��U nas, w Crinfrid � mrukn�� Boholt � trzyma si� takich w ob�rce, na �a�cuchu, i daje kawa�ek w�gla, wtedy oni na �cianach cudno�ci maluj�. Ale do�� tu b�dzie o bli�nich plotkowa�, o interesach gadajmy.

W kr�g �wiat�a wesz�a bezszelestnie niewysoka, m�oda kobieta o czarnych w�osach opi�tych z�ot� siateczk�, owini�ta we�nianym p�aszczem.

��Co tu tak �mierdzi?�� zapyta� Yarpen Zigrin, udaj�c, �e jej nie widzi. - Nie siarka aby?

��Nie � Boholt, patrz�c w bok, demonstracyjnie poci�gn�� nosem. - To pi�mo albo inne pachnid�o.

��Nie, to chyba��� krasnolud wykrzywi� si�. - Ach! To� to wielmo�na pani Yennefer! Witamy, witamy.

Czarodziejka powoli powiod�a wzrokiem po zebranych, na chwil� zatrzyma�a na wied�minie b�yszcz�ce oczy. Geralt u�miechn�� si� lekko.

��Pozwolicie si� przysi���?

��Ale� oczywi�cie, dobrodziejko nasza � powiedzia� Boholt i czkn��. - Siadajcie o tu, na ku�bace. Rusz rzy�, Kennet, i podaj ja�nie czarodziejce kulbak�.

��Panowie tu o interesach, jak s�ysz� � Yennefer usiad�a, wyci�gaj�c przed siebie zgrabne nogi w czarnych po�czochach. - Beze mnie?

��Nie �mieli�my � rzek� Yarpen Zigrin � niepokoi� tak wa�nej osoby.

��Ty, Yarpen � Yennefer zmru�y�a oczy, obracaj�c g�ow� w stron� krasnoluda � lepiej milcz. Od pierwszego dnia ostentacyjnie traktujesz mnie jak powietrze, wi�c r�b tak dalej, nie przeszkadzaj sobie. Bo mnie to r�wnie� nie przeszkadza.

��Co te� wy, pani � Yarpen pokaza� w u�miechu nier�wne z�by. - Niech mnie kleszcze oblez�, je�li nie traktuj� was lepiej ni� powietrze. Powietrze, dla przyk�adu, zdarza mi si� zepsu�, na co wobec was nie o�mieli�bym si� �adn� miar�.

Brodaci "ch�opcy" zaryczeli gromkim �miechem, ale ucichli natychmiast na widok sinej po�wiaty, jaka nagle otoczy�a czarodziejk�.

��Jeszcze jedno s�owo i z ciebie zostanie zepsute powietrze, Yarpen � powiedzia�a Yennefer g�osem, w kt�rym d�wi�cza� metal. - I czarna plama na trawie.

��W rzeczy samej � Boholt chrz�kn��, roz�adowuj�c cisz�, jaka zapad�a. - Milcz, Zigrin. Pos�uchamy, co ma nam do powiedzenia pani Yennefer. U�ali�a si� dopiero co, �e bez niej o interesach m�wimy. Z tego wnosz�, �e ma dla nas jak�� propozycj�. Pos�uchajmy, prosz� waszmo�ci, co to za propozycja. Byle tylko nie proponowa�a nam, �e sama, czarami, ukatrupi smoka.

��A co?�� Yennefer unios�a g�owo. - Uwa�asz, �e to niemo�liwe, Boholt?

��Mo�e i mo�liwe. Ale dla nas nieop�acalne, bo pewnie za��daliby�cie w�wczas po�owy smoczego skarbca.

��Co najmniej � rzek�a zimno czarodziejka.

��No, to sami widzicie, �e to dla nas �aden interes. My, pani, jeste�my biedni wojownicy, je�li �up nam ko�o nosa przejdzie, to g��d w oczy zagl�da. My szczawiem i lebiod� si� �ywimy�

��Od �wi�ta tylko czasem �wistak si� trafi � wtr�ci� Yarpen Zigrin smutnym g�osem.

���wod� kryniczn� popijamy � Boholt goln�� sobie z g�siorka i otrz�sn�� si� z lekka. - Dla nas, pani Yennefer, wyj�cia nie ma. Albo �up, albo w zimie pod p�otem zamarzn��. A gospody kosztuj�.

��I piwo � doda� Niszczuka.

��I dziewki wszeteczne � rozmarzy� si� Zdzieblarz.

��Dlatego � Boholt popatrzy� w niebo � sami, bez czar�w i bez waszej pomocy, smoka ubijemy.

��Taki� pewien? Pami�taj, �e s� granice mo�liwo�ci, Boholt.

��Mo�e i s�, nigdy nie spotka�em. Nie, pani. Powtarzam, sami smoka ubijemy, bez �adnych czar�w.

��Zw�aszcza � doda� Yarpen Zigrin � �e czary te� pewnikiem maj� swoje granice mo�liwo�ci, kt�rych, przeciwnie do naszych, nie znamy.

��Sam na to wpad�e� � spyta�a wolno Yennefer � czy kto� ci to podpowiedzia�? Czy to nie obecno�� wied�mina w tym zacnym gronie pozwala wam na takie zadufanie?

��Nie � rzek� Boholt, patrz�c na Geralta, kt�ry zdawa� si� drzema�, leniwie wyci�gni�ty na derce, z siod�em pod g�ow�. - Wied�min nic do tego nie ma. Pos�uchajcie, wielmo�na Yennefer. Z�o�yli�my kr�lowi propozycj�, nie zaszczyci� nas odpowiedzi�. My�my cierpliwi, do rana zaczekamy. Je�li kr�l ugod� przybije, jedziemy dalej razem. Je�li nie, my wracamy.

��My te� � warkn�� krasnolud.

��Targ�w �adnych nie b�dzie � kontynuowa� Boholt. - Albo w�z, albo przew�z. Powt�rzcie nasze s�owa Niedamirowi, pani Yennefer. A wam to powiem � ugoda dobra te� dla was, i dla Dorregaraya, o ile si� z nim dogadacie. Nam, zwa�cie, smocze �cierwo niepotrzebne, jeno ogon we�miemy. A reszta wasza b�dzie, tylko bra�-wybiera�. Nie posk�pimy wam ni z�b�w, ni m�zgu, niczego, co wam potrzebne do czarodziejstwa.

��Oczywista � doda� Yarpen Zigrin, chichocz�c. - Padlina b�dzie dla was, czarodziej�w, nikt wam jej nie zabierze. Chyba �e inne s�py.

Yennefer wsta�a, zarzucaj�c p�aszcz na rami�.

��Niedamir nie b�dzie czeka� do rana � powiedzia�a ostro. - Zgadza si� na wasze warunki ju� teraz. Wbrew, wiedzcie to, radzie mojej i Dorregaraya.

��Niedamir � wycedzi� powoli Boholt � objawia m�dro��, kt�ra zadziwia u tak m�odego kr�la. Bo dla mnie, pani Yennefer, m�dro�� to mi�dzy innymi umiej�tno�� puszczania mimo uszu g�upich lub nieszczerych rad.

Yarpen Zigrin parskn�� w brod�.

��Inaczej za�piewacie � czarodziejka wzi�a si� pod boki � gdy jutro smok was pochlasta, podziurawi i potrzaska piszczele. B�dziecie mi buty liza� i skamle� o pomoc. Jak zwykle. Jak ja was dobrze znam, jak dobrze znam takich, jak wy. Do md�o�ci was znam.

Odwr�ci�a si�, odesz�a w mrok, bez s�owa po�egnania.

��Za moich czas�w � rzek� Yarpen Zigrin � czarownicy siedzieli w wie�ach, czytali uczone ksi�gi i mieszali kopy�ci� w tyglach. Nie pl�tali si� wojownikom pod nogami, nie wtr�cali si� w nasze sprawy. I nie kr�cili ty�kiem przed oczami ch�op�w.

��Ty�ek, szczerze rzek�szy, niczego sobie � powiedzia� Jaskier, stroj�c lutni�. - Co, Geralt? Geralt? Hej, gdzie podzia� si� wied�min?

��A co nas to obchodzi?�� mrukn�� Boholt, dorzucaj�c drewna do ognia. - Poszed�. Mo�e za potrzeb�, prosz� waszmo�ci. Jego rzecz.

��Pewnie � zgodzi� si� bard i uderzy� d�oni� po strunach. - Za�piewa� wam co�?

��A za�piewaj, cholera � powiedzia� Yarpen Zigrin i splun��. - Ale nie my�l, Jaskier, �e dam ci za twoje beczenie cho� szel�ga. Tu, ch�opie, nie kr�lewski dw�r.

��To wida� � kiwn�� g�ow� trubadur.

��Yennefer.

Odwr�ci�a si�, jak gdyby zaskoczona, chocia� wied�mie nie w�tpi�, �e ju� z daleka s�ysza�a jego kroki. Postawi�a na ziemi drewniany ceberek, wyprostowa�a si�, odgarn�a z czo�a w�osy wyzwolone spod z�otej siateczki, kr�tymi lokami spadaj�ce na ramiona.

��Geralt.

Jak zwykle, nosi�a tylko dwa kolory. Swoje kolory � czer� i biel. Czarne w�osy, czarne, d�ugie rz�sy ka��ce zgadywa� skryty pod nimi kolor oczu. Czarna sp�dnica, czarny, kr�tki kaftanik z bia�ym, futrzanym ko�nierzem. Bia�a koszula z najcie�szego lnu. Na szyi czarna aksamitka ozdobiona usian� diamencikami gwiazd� z obsydianu.

��Nic si� nie zmieni�a�.

��Ty tez nie. - Skrzywi�a wargi. - I w obu wypadkach jest to r�wnie normalne. Lub, jak wolisz, r�wnie nienormalne. W ka�dym razie, napomykanie o tym, cho� mo�e i stanowi niez�y spos�b na rozpocz�cie rozmowy, jest bezsensowne. Prawda?

��Prawda � kiwn�� g�ow�, patrz�c w bok, w stron� namiotu Niedamira i ognisk kr�lewskich �ucznik�w przys�oni�tych ciemnymi sylwetkami furgon�w. Od strony dalszego ogniska dobiega� d�wi�czny g�os Jaskra �piewaj�cego "Gwiazdy nad traktem", jedn� ze swych najbardziej udanych ballad mi�osnych.

��C�, wst�p mamy zatem ju� za sob� � rzek�a czarodziejka. - S�ucham, co dalej.

��Widzisz, Yennefer�

��Widz� � przerwa�a ostro. - Ale nie rozumiem. Po co tutaj przyjecha�e�, Geralt? Przecie� nie z powodu smoka? Chyba pod tym wzgl�dem nic si� nie zmieni�o?

��Nie. Nic si� nie zmieni�o.

��Po co wi�c, pytam, do��czy�e� do nas?

��Je�li ci powiem, ze z twojego powodu, uwierzysz? Patrzy�a na niego w milczeniu, a w jej b�yszcz�cych oczach by�o co�, co nie mog�o si� podoba�.

��Uwierz�, czemu nie � powiedzia�a wreszcie. - M�czy�ni lubi� spotkania ze swymi dawnymi kochankami, lubi� o�ywia� wspomnienia. Lubi� wyobra�a� sobie, ze niegdysiejsze mi�osne uniesienia daj� im co� w rodzaju do�ywotniego prawa w�asno�ci do partnerki. To dobrze wp�ywa na ich samopoczucie. Nie jeste� wyj�tkiem. Mimo wszystko.

��Mimo wszystko � u�miechn�� si� � masz racj�, Yennefer. Tw�j widok znakomicie wp�ywa na moje samopoczucie. Innymi s�owy, ciesz� si�, �e ci� widz�.

��I to wszystko? No, to powiedzmy, �e i ja si� ciesz�. Nacieszywszy si�, �ycz� dobrej nocy. Udaj� si�, widzisz, na spoczynek. Przedtem mam zamiar umy� si�, a do tej czynno�ci zwyk�am si� rozbiera�. Oddal si� zatem, by grzecznie zapewni� mi minimum dyskrecji.

��Yen � wyci�gn�� ku niej r�ce.

��Nie m�w tak do mnie!�� sykn�a w�ciekle, odskakuj�c, a z palc�w, kt�re wysun�a w jego stron�, sypn�y si� b��kitne i czerwone iskry. - A je�eli mnie dotkniesz, wypal� ci oczy, draniu.

Wied�min cofn�� si�. Czarodziejka, uspokojona nieco, znowu odgarn�a w�osy z czo�a, stan�a przed nim z pi�ciami wspartymi o biodra.

��Ty co my�la�e�, Geralt? Ze poplotkujemy weso�o, �e powspominamy dawne czasy? �e mo�e na zako�czenie pogaw�dki p�jdziemy razem na w�z i pokochamy si� na ko�uchach, ot tak, dla od�wie�enia wspomnie�? Co?

Geralt, nie b�d�c pewien, czy czarodziejka magicznie czyta w my�lach, czy wy��cznie trafnie zgaduje, milcza�, u�miechaj�c si� krzywo.

��Te cztery lata zrobi�y swoje, Geralt. Przesz�o mi ju�, tylko i wy��cznie dlatego nie naplu�am ci w oczy przy dzisiejszym spotkaniu. Ale niech ci� nie zwiedzie moja uprzejmo��.

��Yennefer�

��Milcz! Da�am ci wi�cej ni� jakiemukolwiek m�czy�nie, �ajdaku. Sama nie wiem, dlaczego w�a�nie tobie. A ty� O nie, m�j drogi. Ja nie jestem dziwk� ani przygodnie nadyban� w sie� elfk�, kt�r� mo�na pewnego ranka porzuci�, odej��, nie budz�c, zostawiaj�c na stole bukiecik fio�k�w. Kt�r� mo�na wystawi� na po�miewisko. Uwa�aj! Je�li powiesz teraz chocia� s�owo, po�a�ujesz!

Geralt nie powiedzia� ani s�owa, bezb��dnie wyczuwaj�c wrz�c� w Yennefer z�o��. Czarodziejka ponownie odgarn�a z czo�a niepos�uszne loki, spojrza�a mu w oczy, z bliska.

��Spotkali�my si�, trudno � rzek�a cicho. - Nie b�dziemy robi� z siebie widowiska dla wszystkich. Zachowajmy twarz. Udawajmy dobrych znajomych. Ale nie pope�nij b��du, Geralt. Mi�dzy tob� a mn� nie ma ju� niczego. Niczego, rozumiesz? I ciesz si�, bo oznacza to, �e porzuci�am ju� pewne projekty, jakie jeszcze niedawno wobec ciebie mia�am. Ale to wcale nie oznacza, �e ci wybaczy�am. Ja ci nigdy nie wybacz�, wied�minie. Nigdy.

Odwr�ci�a si� gwa�townie, chwyci�a cebrzyk, rozpryskuj�c wod�, odesz�a za w�z.

Geralt odp�dzi� brz�cz�cego nad uchem komara, wolno odszed� w stron� ogniska, przy kt�rym rzadkimi oklaskami nagradzano w�a�nie wyst�p Jaskra. Spojrza� na granatowe niebo ponad czarn�, z�bat� pi�� szczyt�w. Mia� ochot� si� roze�mia�. Nie wiedzia�, dlaczego.

��Ostro�nie tam! Baczenie dawa�! - zawo�a� Boholt, obracaj�c si� na ko�le do ty�u, w stron� kolumny. - Bli�ej ska�y! Dawa� baczenie!

Wozy toczy�y si�, podskakuj�c na kamieniach. Wo�nice kl�li, chlaszcz�c konie lejcami, wychylaj�c si�, zerkali niespokojnie, czy ko�a s� w dostatecznej odleg�o�ci od skraju w�wozu, przy kt�rym bieg�a w�ska, nier�wna droga. W dole, na dnie przepa�ci, bia�� pian� kot�owa�a si� w�r�d g�az�w rzeka Braa.

Geralt wstrzyma� konia, przyciskaj�c si� do skalnej �ciany, pokrytej rzadkim, br�zowym mchem i bia�ymi wykwitami wygl�daj�cymi jak liszaje. Pozwoli�, by wyprzedzi� go furgon R�baczy. Od czo�a kolumny przycwa�owa� Zdzieblarz wiod�cy poch�d razem ze zwiadowcami z Ho�opola.

��Dobra!�� wrzasn��. - Ruszajcie skorzej! Dalej jest przestronniej!

Kr�l Niedamir i Gyllenstiern, obaj wierzchem, w asy�cie kilku konnych �ucznik�w, zr�wnali si� z Geraltem. Za nimi turkota�y wozy kr�lewskiego taboru. Jeszcze dalej toczy� si� w�z krasnolud�w powo�ony przez Yarpena Zigrina wrzeszcz�cego bez przerwy.

Niedamir, szczuplutki i piegowaty wyrostek w bia�ym ko�uszku, min�� wied�mina, obrzucaj�c go wynios�ym, cho� wyra�nie znudzonym spojrzeniem. Gyllenstiern wyprostowa� si�, wstrzyma� konia.

��Pozw�lcie no, panie wied�minie � powiedzia� w�adczo.

��S�ucham � Geralt szturchn�� klacz pi�tami, ruszy� powoli obok kanclerza, za taborem. Dziwi� si�, �e maj�c tak imponuj�ce brzuszysko, Gyllenstiern przedk�ada siod�o nad wygodn� jazd� na wozie.

��Wczoraj � Gyllenstiern �ci�gn�� lekko wodze nabijane z�otymi guzami, odrzuci� z ramienia turkusowy p�aszcz � wczoraj powiedzieli�cie, �e nie interesuje was smok. Co was tedy interesuje, panie wied�minie? Czemu jedziecie z nami?

��To wolny kraj, panie kanclerzu.

��Na razie. Ale w tym orszaku, panie Geralt, ka�dy powinien zna� swoje miejsce. I rol�, jak� ma spe�ni�, zgodnie z wol� kr�la Niedamira. Pojmujecie to?

��O co wam idzie, panie Gyllenstiern?

��Powiem wam. S�ysza�em, �e ostatnio trudno dogada� si� z wami, wied�minami. Rzecz w tym, �e co si� wied�-minowi wska�e potwora do zabicia, wied�min, zamiast bra� miecz i r�ba�, zaczyna medytowa�, czy to si� aby godzi, czy to nie wykracza poza granice mo�liwo�ci, czy nie jest sprzeczne z kodeksem i czy potw�r to aby faktycznie potw�r, jakby tego nie by�o wida� na pierwszy rzut oka. Widzi mi si�, �e zacz�o si� wam po prostu za dobrze powodzi�. Za moich czas�w wied�mini nie �mierdzieli groszem, a wy��cznie onucami. Nie rozprawiali, r�bali, co si� im wskaza�o, za jedno im by�o, czy to wilko�ak, czy smok, czy poborca podatk�w. Liczy�o si�, czy dobrze ci�ty. Co, Geralt?

��Macie dla mnie jakie� zlecenie, Gyllenstiern?�� spyta� oschle wied�min. - M�wcie tedy, o co chodzi. Zastanowimy si�. A je�eli nie macie, to szkoda sobie g�b� strz�pi�, nieprawda�?

��Zlecenie?�� westchn�� kanclerz. - Nie, nie mam. Tu idzie o smoka, a to wyra�nie wykracza poza twoje granice mo�liwo�ci, wied�minie. Wol� ju� R�baczy. Ciebie chcia�em jedynie uprzedzi�. Ostrzec. Wied�mi�skie fanaberie, polegaj�ce na dzieleniu potwor�w na dobre i z�e, ja i kr�l Niedamir mo�emy tolerowa�, ale nie �yczymy sobie o nich s�ucha�, a tym bardziej ogl�da�, jak s� wprowadzane w �ycie. Nie mieszajcie si� do kr�lewskich spraw, wied�minie. I nie kumajcie si� z Dorregarayem.

��Nie zwyk�em kuma� si� z czarodziejami. Sk�d takie przypuszczenie?

��Dorregaray � powiedzia� Gyllenstiem � prze�ciga w fanaberiach nawet wied�min�w. Nie poprzestaje na dzieleniu potwor�w na dobre i z�e. Uwa�a, �e wszystkie s� dobre.

��Przesadza nieco.

��Niew�tpliwie. Ale broni swoich pogl�d�w z zadziwiaj�cym uporem. Zaprawd�, nie zdziwi�bym si�, gdyby mu si� co� przytrafi�o. A �e do��czy� do nas w dziwnym towarzystwie�

��Nie jestem towarzystwem dla Dorregaraya. Ani on dla mnie.

��Nie przerywaj. Towarzystwo jest dziwne. Wied�min pe�en skrupu��w niczym lisie futro pche�. Czarodziej powtarzaj�cy druidzkie brednie o r�wnowadze w naturze. Milcz�cy rycerz Borch Trzy Kawki i jego eskorta z Zerrikanii, gdzie, jak powszechnie wiadomo, sk�ada si� ofiary przed podobizn� smoka. I wszyscy oni nagle przy��czaj� si� do polowania. Dziwne, nieprawda�?

��Niech ci b�dzie, �e prawda�.

��Wiedz wi�c � rzek� kanclerz � �e najbardziej zagadkowe problemy znajduj�, jak dowodzi praktyka, najprostsze rozwi�zania. Nie zmuszaj mnie, wied�minie, abym po nie si�gn��.

��Nie rozumiem.

��Rozumiesz, rozumiesz. Dzi�ki za rozmow�, Geralt. Geralt zatrzyma� si�. Gyllenstiem pop�dzi� konia, do��czy� do kr�la, doganiaj�c tabor. Obok przejecha� Eyck z Denesle w pikowanym kaftanie z jasnej sk�ry poznaczonej odciskami od pancerza, ci�gn�c jucznego konia ob�adowanego zbroj�, jednolicie srebrn� tarcz� i pot�n� kopi�. Geralt pozdrowi� go uniesieniem d�oni, ale b��dny rycerz odwr�ci� g�ow� w bok, zaciskaj�c w�skie wargi, uderzy� konia ostrogami.

��Nie przepada za tob� � powiedzia� Dorregaray podje�d�aj�c. - Co, Geralt?

��Najwyra�niej.

��Konkurencja, prawda? Obaj prowadzicie podobn� dzia�alno��. Tyle �e Eyck jest idealist�, a ty profesjona�em. Ma�a r�nica, zw�aszcza dla tych, kt�rych zabijacie.

��Nie por�wnuj mnie z Eyckiem, Dorregaray. Diabli wiedz�, kogo krzywdzisz tym por�wnaniem, jego czy mnie, ale nie por�wnuj.

��Jak chcesz. Dla mnie, otwarcie m�wi�c, obaj jeste�cie jednako odra�aj�cy.

��Dzi�kuj�.

��Nie ma za co � czarodziej poklepa� po szyi konia sp�oszonego wrzaskami Yarpena i jego krasnolud�w. - Dla mnie, wied�minie, nazywanie mordu powo�aniem jest odra�aj�ce, niskie i g�upie. Nasz �wiat jest w r�wnowadze. Unicestwianie, mordowanie jakichkolwiek stworze�, kt�re ten �wiat zamieszkuj�, rozchwiewa t� r�wnowag�. A brak r�wnowagi zbli�a zag�ad�, zag�ad� i koniec �wiata, takiego, jakim go znamy.

��Druidzka teoria � stwierdzi� Geralt. - Znam j�. Wy�o�y� mi j� kiedy� pewien stary hierofant, jeszcze w Rivii. Dwa dni po naszej rozmowie rozszarpa�y go szczuro�aki. Zachwiania r�wnowagi nie da�o si� stwierdzi�.

- �wiat, powtarzam � Dorregaray spojrza� na niego oboj�tnie � jest w r�wnowadze. Naturalnej r�wnowadze. Ka�dy gatunek ma swoich naturalnych wrog�w, ka�dy jest naturalnym wrogiem dla innych gatunk�w. Ludzi to r�wnie� dotyczy. Wyniszczenie naturalnych wrog�w cz�owieka, kt�remu si� po�wi�ci�e�, a kt�re ju� si� zaczyna obserwowa�, grozi degeneracj� rasy.

��Wiesz co, czarowniku � zdenerwowa� si� Geralt � przejd� si� kiedy� do matki, kt�rej dziecko po�ar� bazyliszek, i powiedz jej, �e powinna si� cieszy�, bo dzi�ki temu rasa ludzka ocala�a przed degeneracj�. Zobaczysz, co ci odpowie.

��Dobry argument, wied�minie � powiedzia�a Yennefer podje�d�aj�c do nich z ty�u na swoim wielkim karoszu. - A ty, Dorregaray, uwa�aj, co wygadujesz.

��Nie zwyk�em ukrywa� swoich pogl�d�w. Yennefer wjecha�a mi�dzy nich. Wied�min zauwa�y�, �e z�ot� siateczk� na w�osach zast�pi�a przepaska ze zrolowanej, bia�ej chustki.

��Jak najpr�dzej zacznij je ukrywa�, Dorregaray � powiedzia�a. - Zw�aszcza przed Niedamirem i R�baczami, kt�rzy ju� podejrzewaj�, �e zamierzasz przeszkodzi� w zabiciu smoka. P�ki tylko gadasz, traktuj� ci� jak niegro�nego maniaka. Je�li jednak spr�bujesz co� przedsi�wzi��, skr�c� ci kark, zanim zd��ysz westchn��.

Czarodziej u�miechn�� si� pogardliwie i lekcewa��co.

��A poza tym � ci�gn�a Yennefer � wyg�aszaj�c te pogl�dy psujesz powag� naszego zawodu i powo�ania.

��Czym�e to?

��Swoje teorie mo�esz odnosi� do wszelkiego stworzenia i robactwa, Dorregaray. Ale nie do smok�w. Bo smoki s� naturalnymi i najgorszymi wrogami cz�owieka. I nie o degeneracj� rasy ludzkiej tu idzie, ale o jej przetrwanie. �eby przetrwa�, trzeba rozprawi� si� z wrogami, z tymi, kt�rzy mog� to przetrwanie uniemo�liwi�.

��Smoki nie s� wrogami cz�owieka � wtr�ci� Geralt. Czarodziejka spojrza�a na niego i u�miechn�a si�. Wy��cznie wargami.

��W tej kwestii � powiedzia�a � zostaw ocen� nam, ludziom. Ty, wied�min, nie jeste� od oceniania. Jeste� od roboty.

��Jak zaprogramowany, bezwolny golem?

��Twoje, nie moje por�wnanie � odpar�a zimno Yennefer. - Ale c�, trafne.

��Yennefer � rzek� Dorregaray. - Jak na kobiet� o twoim wykszta�ceniu i w twoim wieku wygadujesz zaskakuj�ce brednie. Dlaczeg� to w�a�nie smoki awansowa�y u ciebie na czo�owych wrog�w ludzi? Dlaczego nie inne, stokro� gro�niejsze stworzenia, te, kt�re maj� na sumieniu stokro� wi�cej ofiar ni� smoki? Dlaczego nie hirikki, wid�ogony, mantikory, amfisbeny czy gryfy? Dlaczego nie wilki?

��Powiem ci, dlaczego. Przewaga cz�owieka nad innymi rasami i gatunkami, jego walka o nale�ne w przyrodzie miejsce, o przestrze� �yciow�, mog� zosta� wygrane tylko w�wczas, gdy ostatecznie wyeliminuje si� koczownictwo, w�dr�wki z miejsca na miejsce w poszukiwaniu �arcia, zgodnie z kalendarzem natury. W przeciwnym razie nie osi�gnie si� nale�ytego tempa rozrodczo�ci, dziecko ludzkie zbyt d�ugo nie jest samodzielne. Tylko bezpieczna za murami miasta lub warowni kobieta mo�e rodzi� we w�a�ciwym tempie, to znaczy co rok. P�odno��, Dorregaray, to rozw�j, to warunek przetrwania i dominacji. I tu dochodzimy do smok�w. Tylko smok, �aden inny potw�r, mo�e zagrozi� miastu lub warowni. Gdyby smoki nie zosta�y wyt�pione, ludzie dla bezpiecze�stwa rozpraszaliby si�, zamiast ��czy�, bo smoczy ogie� w g�sto zabudowanym osiedlu to koszmar, to setki ofiar, to straszliwa zag�ada. Dlatego smoki musz� zosta� wybite do ostatniego, Dorregaray.

Dorregaray popatrzy� na ni� z dziwnym u�miechem na ustach.

��Wiesz, Yennefer, nie chcia�bym do�y� chwili, gdy zrealizuje si� twoja idea o panowaniu cz�owieka, gdy tobie podobni zajm� nale�ne im miejsce w przyrodzie. Na szcz�cie, nigdy do tego nie dojdzie. Pr�dzej wyr�niecie si� nawzajem, wytrujecie, wyzdychacie na dur i tyfus, bo to brud i wszy, nie smoki, zagra�aj� waszym wspania�ym miastom, w kt�rych kobiety rodz� co rok, ale tylko jeden noworodek na dziesi�� �yje d�u�ej ni� dziesi�� dni. Tak, Yennefer, p�odno��, p�odno�� i jeszcze raz p�odno��. Zajmij si�, moja droga, rodzeniem dzieci, to bardziej naturalne dla ciebie zaj�cie. To zajmie ci czas, kt�ry obecnie bezp�odnie tracisz na wymy�lanie bzdur. �egnam.

Pop�dziwszy konia, czarodziej pocwa�owa� w kierunku czo�a kolumny. Geralt, rzuciwszy okiem na blad� i w�ciekle skrzywion� twarz Yennefer, zacz�� wsp�czu� mu z wyprzedzeniem. Wiedzia�, o co sz�o. Yennefer, jak wi�kszo�� czarodziejek, by�a sterylna. Ale jak niewiele czarodziejek bola�a nad tym faktem i na wspominanie o nim reagowa�a prawdziwym sza�em. Dorregaray zapewne wiedzia� o tym. Nie wiedzia� prawdopodobnie o tym, jaka jest m�ciwa.

��Narobi sobie k�opot�w � sykn�a. - Oj, narobi. Uwa�aj, Geralt. Nie my�l, �e je�li przyjdzie co do czego, a ty nie wyka�esz rozs�dku, to b�d� ci� broni�.

��Bez obaw � u�miechn�� si�. - My, to znaczy wied�mini i bezwolne golemy, dzia�amy zawsze rozs�dnie. Jednoznacznie i wyra�nie wytyczone s� bowiem granice mo�liwo�ci, mi�dzy kt�rymi mo�emy si� porusza�.

��No, no, patrzcie � Yennefer spojrza�a na niego, wci�� blada. - Obrazi�e� si� jak panienka, kt�rej wytkni�to brak cnoty. Jeste� wied�minem, nie zmienisz tego. Twoje powo�anie�

��Przesta� z tym powo�aniem, Yen, bo mnie ju� zaczyna mdli�.

��Nie m�w tak do mnie, m�wi�am. A twoje md�o�ci ma�o mnie interesuj�. Jak i wszystkie pozosta�e reakcje z ograniczonego, wied�mi�skiego wachlarza reakcji.

��Tym niemniej, obejrzysz niekt�re z nich, je�li nie przestaniesz raczy� mnie opowiadaniami o szczytnych przes�aniach i walce o dobro ludzi. I o smokach, straszliwych wrogach ludzkiego plemienia. Wiem lepiej.

��Tak?�� zmru�y�a oczy czarodziejka. - A c� ty takiego wiesz, wied�minie?

��Cho�by to � Geralt zlekcewa�y� gwa�towne, ostrzegawcze drganie medalionu na szyi � �e gdyby smoki nie mia�y skarbc�w, to pies z kulaw� nog� nie interesowa�by si� nimi, a ju� na pewno nie czarodzieje. Ciekawe, �e przy ka�dym polowaniu na smoka zawsze kr�ci si� jaki� czarodziej, mocno powi�zany z Gildi� Jubiler�w. Tak jak i ty. I p�niej, chocia� na rynek powinno trafi� zatrz�sienie kamieni, jako� nie trafiaj� i ich cena nie spada. Nie opowiadaj mi wi�c o powo�aniu i o walce o przetrwanie rasy. Za dobrze i za d�ugo ci� znam.

��Za d�ugo � powt�rzy�a, z�owrogo krzywi�c wargi. - Niestety. Ale nie my�l, �e dobrze, ty sukinsynu. Psiakrew, jaka ja by�am g�upia� Ach, id� do diab�a! Patrze� na ciebie nie mog�!

Krzykn�a, poderwa�a karosza, ostro pocwa�owa�a do przodu. Wied�min wstrzyma� wierzchowca, przepu�ci� w�z krasnolud�w, rycz�cych, kln�cych, gwi�d��cych na ko�cianych piszcza�kach. Mi�dzy nimi, rozwalony na workach z owsem, le�a� Jaskier, pobrz�kuj�c na lutni.

��Hej!�� rycza� Yarpen Zigrin siedz�cy na ko�le, wskazuj�c na Yennefer. - Co� si� tam czerni na szlaku! Ciekawe, co to? Wygl�da jak koby�a!

��Bez ochyby!�� odwrzasn�� Jaskier odsuwaj�c na ty� g�owy �liwkowy kapelusik. - To koby�a! Wierzchem na wa�achu! Niebywa�e!

Yarpenowi ch�opcy zatrz�li brodami w ch�ralnym �miechu. Yennefer udawa�a, �e nie s�yszy.

Geralt wstrzyma� konia, przepu�ci� konnych �ucznik�w Niedamira. Za nimi, w pewnej odleg�o�ci, jecha� wolno Borch, a tu� za nim Zerrikanki stanowi�ce ariergard� kolumny. Geralt zaczeka�, a� podjad�, poprowadzi� klacz bok w bok z koniem Borcha. Jechali, milcz�c.

��Wied�minie � odezwa� si� nagle Trzy Kawki. - Chc� ci zada� jedno pytanie.

��Zadaj.

��Czemu nie zawr�cisz?

Wied�min przez chwil� przygl�da� mu si� w milczeniu.

��Naprawd� chcesz to wiedzie�?

��Chc� � powiedzia� Trzy Kawki zwracaj�c ku niemu twarz.

��Jad� z nimi, bo jestem bezwolny golem. Bo jestem wieche� paku� gnany wiatrem wzd�u� go�ci�ca. Dok�d, powiedz mi, mam pojecha�? I po co? Tutaj przynajmniej zebrali si� tacy, z kt�rymi mam o czym rozmawia�. Tacy, kt�rzy nie przerywaj� rozmowy, gdy podchodz�. Tacy, kt�rzy nawet nie lubi�c mnie, m�wi� mi to w oczy, nie rzucaj� kamieniami zza op�otk�w. Jad� z nimi z tego samego powodu, dla kt�rego pojecha�em z tob� do flisackiej ober�y. Bo jest mi wszystko jedno. Nie mam miejsca, do kt�rego m�g�bym zmierza�. Nie mam celu, kt�ry powinien znajdowa� si� na ko�cu drogi. Trzy Kawki odchrz�kn��.

��Cel, kt�ry jest na ko�cu ka�dej drogi. Ka�dy go ma. Nawet ty, chocia� wydaje ci si�, �e jeste� taki inny.

��Teraz ja zadam ci pytanie.

��Zadaj.

��Czy ty masz cel, b�d�cy na ko�cu drogi?

��Mam.

��Szcz�ciarz.

��To nie jest sprawa szcz�cia, Geralt. To jest sprawa tego, w co wierzysz i czemu si� po�wi�cisz. Nikt nie powinien wiedzie� o tym lepiej od� od wied�mina.

��Ci�gle s�ysz� dzi� o powo�aniu � westchn�� Geralt. -Powo�aniem Niedamira jest zagarn�� Malleore. Powo�aniem Eycka z Denesle jest broni� ludzi przed smokami. Dorregaray czuje si� powo�any do czego� wr�cz odwrotnego. Yennefer, z racji pewnych zmian, jakim poddano jej organizm, nie mo�e spe�nia� swojego powo�ania i strasznie si� miota. Cholera, tylko R�bacze i krasnoludy nie czuj� �adnego powo�ania, chc� si� po prostu nachapa�. Mo�e dlatego tak mnie do nich ci�gnie?

��Nie do nich ci� ci�gnie, Geralcie z Rivii. Nie jestem �lepy ni g�uchy. Nie na d�wi�k ich imion si�gn��e� wtedy po sakiewk�. Ale wydaje mi si�

��Niepotrzebnie ci si� wydaje � rzek� wied�min bez gniewu.

��Przepraszam.

��Niepotrzebnie przepraszasz.

Wstrzymali konie, ledwie na czas, by nie wpa�� na zatrzyman� nagle kolumn� �ucznik�w z Caingorn.

��Co si� sta�o?�� Geralt stan�� w strzemionach. - Dlaczego�my si� zatrzymali?

��Nie wiem � Borch odwr�ci� g�ow�. Vea, ze �ci�gni�t� dziwnie twarz�, wyrzek�a szybko kilka s��w.

��Podskocz� na czo�o � rzek� wied�min � i sprawdz�.

��Zosta�.

��Dlaczego?

Trzy Kawki milcza� przez chwil� patrz�c w ziemi�.

��Dlaczego?�� powt�rzy� Geralt.

��Jed� � rzek� Borch. - Mo�e tak b�dzie lepiej.

��Co ma by� lepiej?

��Jed�.

Most, spinaj�cy dwie kraw�dzie przepa�ci, wygl�da� solidnie, zbudowany z grubych, sosnowych bali, wsparty na czworok�tnym filarze, o kt�ry, szumi�c, d�ugimi w�sami piany rozbija� si� nurt.

��Hej, Zdzieblarz!�� wrzasn�� Boholt podprowadzaj�c w�z. - Czego� si� zatrzyma�?

��A bo ja wiem, jaki ten most?

��Czemu t�dy nam droga?�� spyta� Gyllenstiern, podje�d�aj�c bli�ej. - Nie w smak mi pcha� si� z wozami na t� k�adk�. Hej, szewcze! Czemu t�dy wiedziesz, a nie szlakiem? Szlak przecie� idzie dalej, ku zachodowi?

Bohaterski truciciel z Ho�opola zbli�y� si�, zdejmuj�c barani� czapk�. Wygl�da� przezabawnie, ustrojony w opi�ty na siermi�dze staromodny p�pancerz wyklepany zapewne jeszcze za panowania kr�la Sambuka.

��T�dy droga kr�tsza, mi�o�ciwy panie � powiedzia� nie do kanclerza, lecz wprost do Niedamira, kt�rego twarz nadal wyra�a�a bolesne wr�cz znudzenie.

��Jak niby?�� spyta� zmarszczony Gyllenstiern. Niedamir nie zaszczyci� szewca nawet uwa�niejszym spojrzeniem.

��To � powiedzia� Kozojed, wskazuj�c na g�ruj�ce nad okolic� trzy szczerbate szczyty � to s� Chiava, Pustula i Skakunowy Z�b. Szlak wiedzie ku ruinom starej warowni, otacza Chiav� od p�nocy, za �r�d�ami rzeki. A mostem mo�em drog� skr�ci�. W�wozem przejdziem na p�a� mi�dzy g�ry. A je�li tam�j smoczych �lad�w nie znajdziemy, p�jdziemy na wsch�d dalej, przepatrzymy jary. A jeszcze dalej na wsch�d s� r�wniu�kie hale, prosta droga tamt�dy do Caingorn, ku waszym, panie, dziedzinom.

��A gdzie�e� to, Kozojed, takiego umu o tych g�rach nabra�? - spyta� Boholt. - Przy kopycie?

��Nie, panie. Owcem tu za m�odu pasa�.

��A ten most wytrzyma?�� Boholt wsta� na ko�le, spojrza� w d�, na spienion� rzek�. - Przepa�� ma ze czterdzie�ci s��ni.

��Wytrzyma, panie.

��Sk�d w og�le taki most w tej dziczy?

��Tego mosta � rzek� Kozojed � trolle dawnymi czasy pobudowa�y, kto t�dy je�dzi�, musia� im p�aci� s�ony grosz. Ale �e rzadko t�dy je�dzili, tedy trolle z torbami poszli. A most osta�.

��Powtarzam � powiedzia� gniewnie Gyllenstiern � wozy mamy ze sprz�tem i pasz�, mo�emy na bezdro�ach utkn��. Czy nie lepiej szlakiem jecha�?

��Mo�na i szlakiem � wzruszy� ramionami szewc � ale to d�u�sza droga. A kr�l prawi�, �e mu do smoka pilno, �e wygl�da go, niby kania d�d�ownic.

��D�d�u � poprawi� kanclerz.

��Niech b�dzie, �e d�d�u � zgodzi� si� Kozojed. - A mostem i tak b�dzie bli�ej.

��No, to jazda, Kozojed � zdecydowa� Boholt. - Su� przodem, ty i twoje wojsko. U nas taki obyczaj, przodem puszcza� najwaleczniejszych.

��Nie wi�cej ni� jeden w�z na raz � ostrzeg� Gyllenstiern.

��Dobra � Boholt smagn�� konie, w�z zadudni� po balach mostu. - Za nami, Zdzieblarz! Bacz, czy ko�a r�wno id�!

Geralt wstrzyma� konia, drog� zagrodzili mu �ucznicy Niedamira w swoich purpurowo-z�otych kaftanach st�oczeni na kamiennym przycz�ku.

Klacz wied�mina parskn�a.

Ziemia zadr�a�a. G�ry zadygota�y, z�baty skraj skalistej �ciany zamaza� si� nagle na tle nieba, a sama �ciana przem�wi�a nagle g�uchym, wyczuwalnym dudnieniem.

��Uwaga!�� zarycza� Boholt, ju� po drugiej stronie mostu. - Uwaga tam!

Pierwsze kamienie, na razie drobne, zaszu�ci�y i zastuka�y po dygocz�cym spazmatycznie obrywie. Na oczach Geralta cz�� drogi, rozziewaj�c si� w czarn�, przera�liwie szybko rosn�c� szczelin�, oberwa�a si�, polecia�a w przepa�� z og�uszaj�cym �oskotem.

��Po koniach!!! - wrzasn�� Gyllenstiern. - Mi�o�ciwy panie! Na drug� stron�! Niedamir, z g�ow� wtulon� w grzyw� konia, run�� na most, za nim skoczy� Gyllenstiern i kilku �ucznik�w. Za nimi, dudni�c, wwali� si� na trzeszcz�ce dyle kr�lewski furgon z �opocz�c� chor�gwi� z gryfem.

��To lawina! Z drogi!�� zawy� z ty�u Yarpen Zigrin chlaszcz�c biczem po ko�skich zadach, wyprzedzaj�c drugi w�z Niedamira i roztr�caj�c �ucznik�w. - Z drogi, wied�minie! Z drogi!

Obok wozu krasnolud�w przecwa�owa� Eyck z Denesle, wyprostowany i sztywny. Gdyby nie �miertelnie blada twarz i zaci�ni�te w rozedrganym grymasie usta, mo�na by pomy�le�, �e b��dny rycerz nie zauwa�a sypi�cych si� na szlak g�az�w i kamieni. Z ty�u, z grupy �ucznik�w, kto� krzycza� dziko, r�a�y konie.

Geralt szarpn�� wodze, spi�� konia, tu� przed nim ziemia zagotowa�a si� od lec�cych z g�ry g�az�w. W�z krasnolud�w z turkotem przetoczy� si� po kamieniach, tu� przed mostem podskoczy�, osiad� z trzaskiem na bok, na u�aman� o�. Ko�o odbi�o si� od balustrady, polecia�o w d�, w kipiel.

Klacz wied�mina, sieczona ostrymi od�amkami ska�, stan�a d�ba. Geralt chcia� zeskoczy�, ale zaczepi� klamr� buta o strzemi�, upad� na bok, na drog�. Klacz zar�a�a i pop�dzi�a przed siebie, prosto na ta�cz�cy nad przepa�ci� most. Po mo�cie bieg�y krasnoludy wrzeszcz�c i pomstuj�c.

��Szybciej, Geralt!�� krzykn�� biegn�cy za nimi Jaskier ogl�daj�c si�.

��Wskakuj, wied�minie!�� zawo�a� Dorregaray miotaj�c si� w siodle, z trudem utrzymuj�c szalej�cego konia.

Z ty�u, za nimi, ca�a droga ton�a w chmurze py�u wzbijanego przez lec�ce g�azy, druzgoc�ce wozy Niedamira. Wied�min wczepi� palce w rzemienie juk�w za siod�em czarodzieja. Us�ysza� krzyk.

Yennefer zwali�a si� razem z koniem, odturla�a w bok, dalej od wierzgaj�cych na o�lep kopyt, przypad�a do ziemi, os�aniaj�c g�ow� r�koma. Wied�min pu�ci� siod�o, pobieg� ku niej, nurkuj�c w ulew� kamieni, przeskakuj�c otwieraj�ce si� pod nogami rozpadliny. Yennefer, szarpni�ta za rami�, unios�a si� na kolana. Oczy mia�a szeroko otwarte, z rozci�tej brwi ciek�a jej stru�ka krwi si�gaj�ca ju� ko�ca ucha.

��Wstawaj, Yen!

��Geralt! Uwa�aj!

Ogromny, p�aski blok skalny, z �oskotem i zgrzytem szoruj�c po �cianie obrywu, zsuwa� si�, lecia� prosto na nich. Geralt pad� nakrywaj�c sob� czarodziejk�. W tym samym momencie blok eksplodowa�, rozerwa� si� na miliard od�amk�w, kt�re spad�y na nich, tn�c jak osy.

��Szybciej!�� krzykn�� Dorregaray. Wymachuj�c r�d�k� na ta�cz�cym koniu, rozsadza� na py� kolejne g�azy, osuwaj�ce si� z obrywu. - Na most, wied�minie!

Yennefer machn�a r�k�, wyginaj�c palce, krzykn�a niezrozumiale. Kamienie, stykaj�c si� z niebieskaw� p�-sfer�, wyros�� nagle nad ich g�owami, znika�y jak krople wody padaj�ce na rozpalon� blach�.

��Na most, Geralt!�� krzykn�a czarodziejka. - Blisko mnie!

Pobiegli, �cigaj�c Dorregaraya i kilku spieszonych �ucznik�w. Most ko�ysa� si� i trzeszcza�, bale wygina�y si� na wszystkie strony miotaj�c nimi od balustrady do balustrady.

��Szybciej!

Most osiad� nagle z przenikliwym trzaskiem, po�owa, kt�r� ju� przebyli, urwa�a si�, z �oskotem polecia�a w przepa��, wraz z ni� w�z krasnolud�w, roztrzaskuj�c si� o kamienne z�by w�r�d oszala�ego r�enia koni. Cz��, na kt�rej si� znajdowali, wytrzyma�a, ale Geralt zorientowa� si� nagle, ze biegn� ju� pod g�r�, pod raptownie stromiej�c� stromizn�. Yennefer zakl�a dysz�c.

��Padnij, Yen! Trzymaj si�!

Resztka mostku zgrzytn�a, chrupn�a i opu�ci�a si� jak pochylnia. Upadli, wczepiaj�c palce w szczeliny mi�dzy balami. Yennefer nie utrzyma�a si�. Pisn�a po dziewcz�cemu i pojecha�a w d�. Geralt, uczepiony jedn� r�k�, wyci�gn�� sztylet, wrazi� ostrze mi�dzy bale, obur�cz uchwyci� si� r�koje�ci. Stawy w jego �okciach zatrzeszcza�y, gdy Yennefer szarpn�a nim, zawisaj�c na pasie i pochwie miecza, przerzuconego przez plecy. Most chrupn�� znowu i pochyli� si� jeszcze bardziej, prawie do pionu.

��Yen � wyst�ka� wied�min. - Zr�b co�� Cholera, rzu� zakl�cie!

��Jak?�� us�ysza� jej gniewne, st�umione warkni�cie. - Przecie� wisz�!

��Zwolnij jedn� r�k�!

��Nie mog�

��Hej!�� wrzasn�� z g�ry Jaskier. - Trzymacie si�? Hej!

Geralt nie uzna� za celowe potwierdza�.

��Dajcie lin�! - dar� si� Jaskier. - Pr�dko, psiakrew! Obok trubadura pojawili si� R�bacze, krasnoludy i Gyllenstiern. Geralt us�ysza� ciche s�owa Boholta.

��Poczekaj, �piewaku. Ona zaraz odpadnie. Wtedy wyci�gniemy wied�mina.

Yennefer zasycza�a jak �mija wij�c si� na plecach Geralta. Pas bole�nie wpi� mu si� w pier�.

��Yen? Mo�esz z�apa� oparcie? Nogami? Mo�esz co� zrobi� nogami?

��Tak � j�kn�a. - Pomajta�.

Geralt spojrza� w d�, na rzek�, kot�uj�c� si� w�r�d ostrych g�az�w, o kt�re obija�y si�, wiruj�c, nieliczne belki mostu, ko� i trup w jaskrawych barwach Caingorn. Za g�azami, w szmaragdowym, przejrzystym odm�cie, zobaczy� wrzecionowate cielska wielkich pstr�g�w, leniwie poruszaj�cych si� w pr�dzie.

��Trzymasz si�, Yen?

��Jeszcze� tak�

��Podci�gnij si�. Musisz z�apa� oparcie�

��Nie� mog�

��Dajcie lin�! - wrzeszcza� Jaskier. - Co wy�cie, pog�upieli? Spadn� obydwoje!

��Mo�e i dobrze?�� zastanowi� si� niewidoczny Gyllenstiern.

Most zatrzeszcza� i obsun�� si� jeszcze bardziej. Geralt zacz�� traci� czucie w palcach, zaci�ni�tych na r�koje�ci sztyletu.

��Yen�

��Zamknij si� i przesta� wierci�

��Yen?

��Nie m�w tak do mnie�

��Wytrzymasz?

��Nie � powiedzia�a zimno. Nie walczy�a ju�, wisia�a mu na plecach martwym, bezw�adnym ci�arem.

��Yen?

��Zamknij si�.

��Yen. Wybacz mi.

��Nie. Nigdy.

Co� pe�z�o w d�, po balach. Szybko. Jak w��. Emanuj�ca zimn� po�wiat� lina, wyginaj�c si� i zwijaj�c, jak �ywa, namaca�a ruchliwym ko�cem kark Geralta, przesun�a si� pod pachami, zamota�a w lu�ny w�ze�. Czarodziejka, pod nim, j�kn�a, wci�gaj�c powietrze. By� pewien, �e zaszlocha. Myli� si�.

��Uwaga!�� krzykn�� z g�ry Jaskier. - Wyci�gamy was! Niszczuka! Kennet! W g�r� ich! Ci�gnijcie!

Szarpni�cie, bolesny, dusz�cy ucisk napr�onej liny. Yennefer westchn�a ci�ko. Pojechali w g�r�, szybko, szoruj�c brzuchami o szurpate dyle.

Na g�rze Yennefer wsta�a pierwsza.

��Z ca�ego taboru � rzek� Gyllenstiern � ocalili�my jeden furgon, kr�lu, nie licz�c wozu R�baczy. Z oddzia�u zosta�o siedmiu �ucznik�w. Po tamtej stronie przepa�ci nie ma ju� drogi, jest tylko piarg i g�adka �ciana, jak daleko pozwala widzie� za�om. Nie wiadomo, czy ocala� ktokolwiek z tych, co zostali, gdy most si� zawali�.

Niedamir nie odpowiedzia�. Eyck z Denesle, wyprostowany, stan�� przed kr�lem, utkwiwszy w nim b�yszcz�ce, zgor�czkowane oczy.

- �ciga nas gniew bog�w � powiedzia� wznosz�c r�ce. - Zgrzeszyli�my, kr�lu Niedamirze. To by�a �wi�ta wyprawa, wyprawa przeciw z�u. Bo smok to z�o, tak, ka�dy smok to wcielone z�o. Ja z�a nie mijam oboj�tnie, ja rozgniatam je pod stop�� Unicestwiam. Tak, jak ka�� bogowie i �wi�ta Ksi�ga.

��Co on plecie?�� zmarszczy� si� Boholt.

��Nie wiem � rzek� Geralt poprawiaj�c uprz�� klaczy. - Nie poj��em ni s�owa.

��B�d�cie cicho � powiedzia� Jaskier. - Staram si� to zapami�ta�, mo�e da si� wykorzysta�, gdy si� dobierze rymy.

��M�wi �wi�ta Ksi�ga � rozwrzeszcza� si� na dobre Eyck � ze wynijdzie z otch�ani w��, smok obrzyd�y, siedem g��w i dziesi�� rog�w maj�cy! A na grzbiecie jego zasi�dzie niewiasta w purpurach i szkar�atach, a puchar z�oty b�dzie w jej d�oni, a na czole jej wypisany b�dzie znak wszelkiego i ostatecznego kurewstwa!

��Znam j�! - ucieszy� si� Jaskier. - To Cilia, �ona w�jta Sommerhaldera!

��Uciszcie si�, panie poeto � rzek� Gyllenstiern. - A wy, rycerzu z Denesle, m�wcie ja�niej, je�li �aska.

��Przeciw z�u, kr�lu � zawo�a� Eyck � trzeba wyst�pi� z czystym sercem i sumieniem, z podniesion� g�ow�! A kogo my tu widzimy? Krasnolud�w, kt�rzy s� poganami, rodz� si� w ciemno�ciach i k�aniaj� si� ciemnym mocom! Czarownik�w blu�nierc�w, uzurpuj�cych sobie boskie prawa, si�y i przywileje! Wied�mina, kt�ry jest wstr�tnym odmie�cem, przekl�tym, nienaturalnym tworem. Dziwicie si�, ze spad�a na nas kara? Kr�lu Niedamirze! Si�gn�li�my granic mo�liwo�ci! Nie wystawiajmy na pr�b� bo�ej �askawo�ci. Wzywam was, kr�lu, by�cie oczy�cili z plugastwa nasze szeregi, zanim�

��O mnie ani s�owa � �a�o�nie wtr�ci� Jaskier. - Ani s��wka o poetach. A tak si� staram.

Geralt u�miechn�� si� do Yarpena Zigrina g�aszcz�cego powolnym ruchem ostrze zatkni�tego za pas topora, Krasnolud, ubawiony, wyszczerzy� z�by. Yennefer odwr�ci�a si� demonstracyjnie, udaj�c, ze rozdarta a� po biodro sp�dnica frasuje j� bardziej ni� s�owa Eycka.

��Przesadzili�my nieco, panie Eyck � odezwa� si� ostro Dorregaray. - Chocia� niew�tpliwie ze szlachetnych pobudek. Za niepotrzebne zgo�a uwa�am u�wiadamianie nam, co my�licie o czarodziejach, krasnoludach i wied�minach. Cho�, jak s�dz�, wszyscy�my ju� przywykli do takich opinii, ani to grzeczne, ani rycerskie, panie Eyck. A ju� zupe�nie niepoj�te po tym, kiedy to wy, nie kto inny, biegniecie i podajecie magiczn�, elfi� lin� zagro�onym �mierci� wied�minowi i czarodziejce. Z tego, co m�wicie, wynika, �e raczej powinni�cie si� modli�, by spadli.

��Psiakrew � szepn�� Geralt do Jaskra. - To on poda� t� lin�? Eyck? Nie Dorregaray?

��Nie � mrukn�� bard. - To Eyck, to faktycznie on. Geralt pokr�ci� g�ow� z niedowierzaniem. Yennefer zakl�a pod nosem, wyprostowa�a si�.

��Rycerzu Eyck � powiedzia�a z u�miechem, kt�ry ka�dy pr�cz Geralta m�g� wzi�� za mi�y i �yczliwy. - Jak�e to? Jestem plugastwo, a wy ratujecie mi �ycie?

��Jeste�cie dam�, pani Yennefer � rycerz sk�oni� si� sztywno. - A wasza urodziwa i szczera twarz pozwala wierzy�, ze wyrzekniecie si� kiedy� przekl�tego czarno-ksi�stwa.

Boholt parskn��.

��Dzi�kuj� wam, rycerzu � rzek�a sucho Yennefer. - I wied�min Geralt te� wam dzi�kuje. Podzi�kuj mu, Geralt.

��Pr�dzej mnie szlag trafi � wied�min westchn�� rozbrajaj�co szczerze. - Za co niby? Jestem plugawy odmieniec, a moja nieurodziwa twarz nie rokuje �adnych nadziei na popraw�. Rycerz Eyck wyci�gn�� mnie z przepa�ci niechc�cy, tylko dlatego, �e kurczowo trzyma�em si� urodziwej damy. Gdybym sam tam wisia�, Eyck nie kiwn��by palcem. Nie myl� si�, prawda, rycerzu?

��Mylicie si�, panie Geralcie � powiedzia� spokojnie b��dny rycerz.- Nikomu b�d�cemu w potrzebie nie odmawiam pomocy. Nawet komu� takiemu jak wied�min.

��Podzi�kuj, Geralt. I przepro� � powiedzia�a ostro czarodziejka. - W przeciwnym razie potwierdzisz, �e przynajmniej w odniesieniu do ciebie Eyck mia� zupe�n� racj�. Nie potrafisz wsp�y� z lud�mi. Bo jeste� inny. Tw�j udzia� w tej wyprawie jest pomy�k�. Przygna� ci� tu bezsensowny cel. Sensownie b�dzie wi�c od��czy� si�. S�dz�, ze sam ju� to zrozumia�e�. A je�eli nie, to wreszcie zrozum.

��O jakim to celu m�wicie, pani?�� wtr�ci� si� Gyllenstiern. Czarodziejka spojrza�a na niego, nie odpowiedzia�a. Jaskier i Yarpen Zigrin u�miechn�li si� do siebie znacz�co, ale tak, by czarodziejka tego nie dostrzeg�a.

Wied�min spojrza� w oczy Yennefer. By�y zimne.

��Przepraszam i dzi�kuj�, rycerzu z Denesle � sk�oni� g�ow�. - Wszystkim tu obecnym dzi�kuj�. Za pospieszny ratunek udzielony bez namys�u. S�ysza�em, wisz�c, jak jeden przez drugiego rwali�cie si� do pomocy. Wszystkich tu obecnych prosz� o wybaczenie. Wyj�wszy szlachetn� Yennefer, kt�rej dzi�kuj�, o nic nie prosz�c. �egnam. Plugastwo z dobrej woli opuszcza kompani�. Bo plugastwo ma was dosy�. Bywaj, Jaskier.

��Ej�e, Geralt � zawo�a� Boholt. - Nie str�j foch�w niby dzieweczka, nie r�b z ig�y wide�. Do diab�a z�

��Ludzieeeee!

Od strony gardzieli w�wozu bieg� Kozojed i kilku ho�opolskich milicjant�w wys�anych na zwiady.

��Co jest? Czemu on tak si� drze?�� uni�s� g�ow� Niszczuka.

��Ludzie� Wasze� mi�o�ci��� dysza� szewc.

��Wykrztusz�, cz�owieku � powiedzia� Gyllenstiern, zaczepiaj�c kciuki o z�oty pas.

��Smok! Tam, smok!

��Gdzie?

��Za w�wozem� Na r�wnym� Panie, on�

��Do koni!�� zakomenderowa� Gyllenstiern.

��Niszczuka!�� wrzasn�� Boholt. - Na w�z! Zdzieblarz, na ko� i za mn�!

��W dyrdy, ch�opaki!�� rykn�� Yarpen Zigrin. - W dyrdy, psia ma�!

��Hej, poczekajcie!�� Jaskier zarzuci� lutni� na rami�. - Geralt! We� mnie na konia!

��Wskakuj!

W�w�z ko�czy� si� usypiskiem jasnych ska�, coraz rzadszych, tworz�cych nieregularny kr�g. Za nimi teren opada� lekko na trawiast�, pag�rkowat� hal�, ze wszystkich stron zamkni�t� wapiennymi �cianami, ziej�cymi tysi�cami otwor�w. Trzy w�skie kaniony, uj�cia wysch�ych strumieni, otwiera�y si� na hal�.

Boholt, kt�ry pierwszy docwa�owa� do bariery g�az�w, zatrzyma� nagle konia, stan�� w strzemionach.

��O, zaraza � powiedzia�. - O, jasna zaraza. To� to nie mo�e by�!

��Co?�� spyta� Dorregaray podje�d�aj�c. Obok niego Yennefer, zeskakuj�c z wozu R�baczy, opar�a si� piersi� o skalny blok, wyjrza�a, cofn�a si�, przetar�a oczy.

��Co? Co jest?�� krzykn�� Jaskier, wychylaj�c si� zza plec�w Geralta. - Co jest, Boholt?

��Ten smok� jest z�oty.

Nie dalej ni� sto krok�w od kamiennej gardzieli w�wozu, z kt�rego wyszli, na drodze do wiod�cego na p�noc kanionu, na �agodnie ob�ym, niewysokim pag�rze, siedzia�o stworzenie. Siedzia�o, wyginaj�c w regularny �uk d�ug�, smuk�� szyj�, sk�oniwszy w�sk� g�ow� na wysklepion� pier�, oplataj�c ogonem przednie, wyprostowane �apy.

By�o w tym stworzeniu, w pozycji, w jakiej siedzia�o, co� pe�nego niewys�owionej gracji, co� kociego, co�, co zaprzecza�o jego ewidentnie gadziej proweniencji. Niezaprzeczalnie gadziej. Stworzenie by�o bowiem pokryte �usk�, wyra�n� w rysunku, b�yszcz�c� ra��cym oczy blaskiem jasnego, ��tego z�ota. Bo stworzenie siedz�ce na pag�rku by�o z�ote � z�ote od czubk�w zarytych w ziemi� pazur�w po koniec d�ugiego ogona, poruszaj�cego si� leciutko w�r�d porastaj�cych pag�r ost�w. Patrz�c na nich wielkimi, z�otymi oczami, stworzenie rozwin�o szerokie, z�ociste, nietoperze skrzyd�a i tak trwa�o nieruchome, ka��c si� podziwia�.

��Z�oty smok � szepn�� Dorregaray. - To niemo�liwe� �ywa legenda!

��Nie ma, psia ma�, z�otych smok�w � stwierdzi� Niszczuka i splun��. - Wiem, co m�wi�.

��To co to jest to, co siedzi na pag�rku?�� spyta� rzeczowo Jaskier.

��To jakie� oszustwo.

��Iluzja.

��To nie jest iluzja � powiedzia�a Yennefer.

��To z�oty smok � rzek� Gyllenstiern. - Najprawdziwszy z�oty smok.

��Z�ote smoki s� tylko w legendach!

��Przesta�cie � wtr�ci� nag�e Boholt. - Nie ma si� czym gor�czkowa�. Byle ba�wan widzi, �e to z�oty smok. A co to, prosz� waszmo�ci, za r�nica, z�oty, siny, sraczkowaty czy w kratk�? Du�y nie jest, za�atwimy go raz-dwa. Zdzieblarz, Niszczuka, rozgru�ajcie w�z, wyci�gajcie sprz�t. Te� mi r�nica, z�oty, niez�oty.

��Jest r�nica, Boholt � powiedzia� Zdzieblarz. - I to zasadnicza. To nie jest smok, kt�rego tropimy. Nie ten, podtruty pod Ho�opolem, kt�ry siedzi w jamie, na kruszcu i klejnotach. A ten tu siedzi na rzyci jedynie. To po choler� nam on?

��Ten smok jest z�oty, Kennet � warkn�� Yarpen Zigrin. - Widzia�e� kiedy takiego? Nie rozumiesz? Za jego sk�r� we�miemy wi�cej, ni� wyci�gn�liby�my ze zwyk�ego skarbca.

��I to nie psuj�c rynku drogich kamieni � doda�a Yennefer u�miechaj�c si� nie�adnie. - Yarpen ma racj�. Umowa obowi�zuje nadal. Jest co dzieli�, no nie?

��Hej, Boholt?�� wrzasn�� Niszczuka z wozu przebieraj�c z rumorem w ekwipunku. - Co zak�adamy na siebie i na konie? Czym ta z�ota gadzina mo�e zia�, h�? Ogniem? Kwasem? Par�?

��A zaraza jego wie, prosz� waszmo�ci � zafrasowa� si� Boholt. - Hej, czarodzieje! Czy legendy o z�otych smokach m�wi�, jak takiego zabi�?

��Jak go zabi�? A zwyczajnie!�� krzykn�� nagle Kozojed. - Nie ma co medytowa�, dajcie pr�dko jakiego zwierzaka. Napchamy go czym� truj�cym i podrzucimy gadu, niech scze�nie.

Dorregaray popatrzy� na szewca z ukosa, Boholt splun��, Jaskier odwr�ci� g�ow� z grymasem obrzydzenia. Yarpen Zigrin u�miecha� si� oble�nie, wzi�wszy si� pod boki.

��Co tak patrzycie?�� spyta� Kozojed. - We�my si� do roboty, trzeba uradzi�, czym napchamy �cierwo, �eby gad skapia� co rychlej. Musi to by� co�, co jest strasznie jadowite, truj�ce albo zgni�e.

��Aha � przem�wi� krasnolud, wci�� z u�miechem. - Co�, co jest jadowite, paskudne i �mierdz�ce. Wiesz co, Kozojed? Wychodzi, �e to ty.

��Co?

��G�wno. Zje�d�aj st�d, ci�mopsuju, niech oczy moje na ciebie nie patrz�.

��Panie Dorregaray � rzek� Boholt podchodz�c do czarodzieja. - Oka�cie przydatno��. Przypomnijcie sobie legendy i podania. Co wam wiadomo o z�otych smokach?

Czarodziej u�miechn�� si�, prostuj�c si� wynio�le.

��Co mi wiadomo o z�otych smokach, pytasz? Ma�o, ale wystarczaj�co wiele.

��S�uchamy tedy.

��A s�uchajcie, i s�uchajcie uwa�nie. Tam, przed nami, siedzi z�oty smok. �ywa legenda, by� mo�e ostatnie i jedyne w swoim rodzaju stworzenie, jakie ocala�o przed waszym morderczym sza�em. Nie zabija si� legendy. Ja, Dorregaray, nie pozwol� wam ruszy� tego smoka. Zrozumiano? Mo�ecie si� pakowa�, troczy� juki i wraca� do dom�w.

Geralt by� przekonany, �e wybuchnie wrzawa. Myli� si�.

��Mo�ci czarodzieju � przerwa� cisz� g�os Gyllenstierna. - Baczcie no, co i do kogo m�wicie. Kr�l Niedamir mo�e kaza� wam, Dorregarayowi, troczy� juki i wynosi� si� do diab�a. Ale nie odwrotnie. Czy to jest jasne?

��Nie � rzek� dumnie czarodziej. - Nie jest. Bo ja jestem mistrz Dorregaray i nie b�dzie mi rozkazywa� kto�, kogo kr�lestwo obejmuje obszar widoczny z wysoko�ci ostroko�u parszywej, brudnej i zasmrodzonej warowni. Czy wiecie, panie Gyllenstiern, �e je�li wypowiem zakl�cie i wykonam ruch r�k�, to zmienicie si� w krowi placek, a wasz nieletni kr�l w co� niewypowiedzianie gorszego? Czy to jest jasne?

Gyllenstiern nie zd��y� odpowiedzie�, bowiem Boholt, przyst�piwszy do Dorregaraya, chwyci� go za rami� i obr�ci� ku sobie. Niszczuka i Zdzieblarz, milcz�cy i ponurzy, wysun�li si� zza plec�w Boholta.

��S�uchajcie no, panie magiku � rzek� cicho ogromny R�bacz. - Zanim zaczniecie wykonywa� te wasze ruchy r�k�, pos�uchajcie. M�g�bym d�ugo t�umaczy�, prosz� waszmo�ci, co sobie robi� z twoich zakaz�w, z twoich legend i z twojego g�upiego gadania. Ale nie chce mi si�. Niech wi�c to starczy ci za moj� odpowied�.

Boholt odchrz�kn��, przy�o�y� palec do nosa i z bliskiej odleg�o�ci nasmarka� czarodziejowi na czubki but�w.

Dorregaray poblad�, ale nie poruszy� si�. Widzia� � jak i wszyscy � morgenstern �a�cuchowy na �okciowej d�ugo�ci trzonku trzymany przez Niszczuk� w nisko opuszczonej d�oni. Wiedzia� � jak i wszyscy � ze czas, potrzebny na rzucenie zakl�cia jest nier�wnie d�u�szy od czasu, jaki potrzebny b�dzie Niszczuce na rozwalenie mu g�owy na �wierci.

��No � powiedzia� Boholt. - A teraz odejd�cie grzecznie na bok, prosz� waszmo�ci. A je�li przyjdzie ci ochota znowu otworzy� g�b�, to pr�dko wetknij sobie w ni� wieche� trawy. Bo je�li jeszcze raz us�ysz� twoje st�kania, to mnie popami�tasz.

Boholt odwr�ci� si�, zatar� d�onie.

��No, Niszczuka, Zdzieblarz, do roboty, bo nam gad w ko�cu ucieknie.

��Nie wygl�da, �eby on mia� zamiar ucieka� � powiedzia� Jaskier obserwuj�cy przedpole. - Patrzcie no na niego.

Z�oty smok, siedz�cy na pag�rku, ziewn��, zadar� g�ow�, zamacha� skrzyd�ami, smagn�� ziemi� ogonem.

��Kr�lu Niedamirze i wy, rycerze!�� zarycza� rykiem brzmi�cym jak mosi�na tr�ba. - Jestem smok Villentre-tenmerth! Jak widz�, nie ze wszystkim zatrzyma�a was lawina, kt�r� to ja, nie chwal�cy si�, spu�ci�em wam na g�owy. Dotarli�cie a� tutaj. Jak wiecie, z doliny tej s� tylko trzy wyj�cia. Na wsch�d, ku Ho�opolu, i na zach�d, ku Caingorn. I z tych dr�g mo�ecie skorzysta�. P�nocnym w�wozem, panowie, nie p�jdziecie, bo ja, Yillentretenmerth, zabraniam wam tego. Je�li za� kto� mego zakazu respektowa� nie zechce, wyzywam go oto na b�j, na honorowy, rycerski pojedynek. Na bro� konwencjonaln�, bez czar�w, bez ziania ogniem. Walka do pe�nej kapitulacji jednej ze stron. Czekam odpowiedzi przez herolda waszego, jak ka�e zwyczaj!

Wszyscy stali otworzywszy szeroko usta.

��On gada!�� sapn�� Boholt. - Niebywa�e!

��I do tego strasznie m�drze � rzek� Yarpen Zigrin. - Czy kto� wie, co to jest bro� konfesjonalna?

��Zwyk�a, niemagiczna � powiedzia�a Yennefer marszcz�c brwi. - Mnie jednak zastanawia co� innego. Nie mo�na m�wi� artyku�owanie, maj�c rozwidlony j�zyk. �ajdak u�ywa telepatii. Uwa�ajcie, to dzia�a w obie strony. Mo�e czyta� wasze my�li.

��Co on, zg�upia� ze szcz�tem, czy jak?�� zdenerwowa� si� Kennet Zdzieblarz. - Honorowy pojedynek? Z g�upim gadem? A takiego! Idziemy na niego kup�! W kupie si�a!

��Nie.

Obejrzeli si�.

Eyck z Denesle, ju� na koniu, w pe�nej zbroi, z kopi� osadzon� przy strzemieniu, prezentowa� si� du�o lepiej ni� na piechot�. Spod podniesionej zas�ony he�mu gorza�y zgor�czkowane oczy, biela�a blada twarz.

��Nie, panie Kennet � powt�rzy� rycerz. - Chyba, �e po moim trupie. Nie dopuszcz�, by obra�ano w mojej obecno�ci honor rycerski. Kto odwa�y si� z�ama� zasady honorowego pojedynku�

Eyck m�wi� coraz g�o�niej, egzaltowany g�os �ama� mu si� i dr�a� z podniecenia.

���kto zniewa�y honor, zniewa�y i mnie, i krew jego lub moja pop�ynie na t� um�czon� ziemi�. Bestia ��da pojedynku? Dobrze wi�c! Niechaj herold otr�bi moje imi�! Niech zadecyduje s�d bog�w! Za smokiem si�a k��w i pazur�w, i piekielna z�o��, a za mn��

��Co za kretyn � mrukn�� Yarpen Zigrin.

���za mn� prawo��, za mn� wiara, za mn� �zy dziewic, kt�re ten gad�

��Sko�cz, Eyck, bo rzyga� si� chce!�� wrzasn�� Boholt.

��Dalej, w pole! Bierz si� za smoka, zamiast gada�!

��Ej, Boholt, zaczekaj � rzek� nagle krasnolud szarpi�c brod�. - Zapomnia�e� o umowie? Je�li Eyck po�o�y gadzin�, we�mie po�ow�

��Eyck nic nie we�mie � wyszczerzy� z�by Boholt. - Znam go. Jemu wystarczy, je�li Jaskier u�o�y o nim piosenk�.

��Cisza!�� oznajmi� Gyllenstiern. - Niech tak b�dzie. Przeciwko smokowi wyst�pi prawy rycerz b��dny, Eyck z De�esle, walcz�cy w barwach Caingorn jako kopia i miecz kr�la Niedamira. Taka jest kr�lewska decyzja!

��No i masz � zgrzytn�� z�bami Yarpen Zigrin. - Kopia i miecz Niedamira. Za�atwi� nas caingornski kr�lik. I co teraz?

��Nic � Boholt splun��. - Nie chcesz chyba zadziera� z Eyckiem, Yarpen? On gada g�upio, ale je�li ju� wlaz� na konia i podnieci� si�, to lepiej schodzi� mu z drogi. Niech idzie, zaraza, i niech za�atwi smoka. A potem si� zobaczy.

��Kto b�dzie heroldem?�� spyta� Jaskier. - Smok chcia� herolda. Mo�e ja?

��Nie. To nie piosenki �piewa�, Jaskier � zmarszczy� si� Boholt. - Heroldem niech b�dzie Yarpen Zigrin. Ma g�os jak buhaj.

��Dobra, co mi tam � rzek� Yarpen. - Dawajcie mi tu chor��ego ze znakiem, �eby wszystko by�o jak nale�y.

��Tylko grzecznie m�wcie, panie krasnoludzie. I dwornie � upomnia� Gyllenstiern.

��Nie uczcie mnie jak gada� � krasnolud dumnie wypi�� brzuch. - Chodzi�em w poselstwa ju� wtedy, kiedy wy jeszcze�cie na chleb m�wili: �bep�, a na muchy: "tapty"

Smok w dalszym ci�gu spokojnie siedzia� na pag�rku, weso�o machaj�c ogonem. Krasnolud wdrapa� si� na najwi�kszy g�az, odchrz�kn�� i splun��.

��Hej, ty tam!�� zarycza�, bior�c si� pod boki. - Smoku ch�do�ony! S�uchaj, co ci rzeknie herold! Znaczy si� ja! Jako pierwszy zabierze si� do ciebie honorowo ob��dny rycerz Eyck z Denesle! I wrazi ci kopi� w ka�dun, wedle �wi�tego zwyczaju, na pohybel tobie, a na rado�� biednym dziewicom i kr�lowi Niedamirowi! Walka ma by� honorowa i wedle prawa, zia� ogniem nie �za, a jeno konfesjonalnie �upi� jeden drugiego, dopok�d ten drugi ducha nie wyzionie albo nie zemrze! Czego ci �yczymy z duszy, serca! Poj��e�, smoku?

Smok ziewn��, zamacha� skrzyd�ami, a potem, przypad�szy do ziemi, szybko zlaz� z pag�ra na r�wny teren.

��Poj��em, cny heroldzie!�� odrycza�. - Niech tedy wyst�pi w pole szlachetny Eyck z Denesle. Jam got�w!

��Istne jase�ki � Boholt splun��, ponurym wzrokiem odprowadzaj�c Eycka, st�pa wyje�d�aj�cego zza bariery g�az�w. - Cholerna kupa �miechu�

��Zamknij jadaczk�, Boholt � krzykn�� Jaskier zacieraj�c r�ce. - Patrz, Eyck idzie do szar�y! Psiakrew, ale b�dzie pi�kna ballada!

��Hurra! Wiwat Eyck!�� krzykn�� kto� z grupy �ucznik�w Niedamira.

��A ja � odezwa� si� ponuro Kozojed � ja bym go jednak dla pewno�ci napcha� siark�.

Eyck, ju� w polu, odsalutowa� smokowi uniesion� kopi�, zatrzasn�� zas�on� he�mu i uderzy� konia ostrogami.

��No, no � powiedzia� krasnolud. - G�upi to on mo�e jest, ale na szar�owaniu faktycznie si� zna. Patrzcie tylko!

Eyck, schylony, zaparty w siodle, zni�y� kopi� w pe�nym galopie. Smok, wbrew oczekiwaniom Geralta, nie odskoczy�, nie ruszy� p�kolem, ale przyp�aszczony do ziemi, pop�dzi� prosto na atakuj�cego rycerza.

��Bij go! Bij, Eyck!�� wrzasn�� Yarpen.

Eyck, cho� niesiony galopem, nie uderzy� na wprost, na o�lep. W ostatniej chwili zmieni� zwinnie kierunek, przerzuci� kopi� nad ko�skim �bem. Przelatuj�c obok smoka, z ca�ej mocy pchn��, staj�c w strzemionach. Wszyscy wrzasn�li jednym g�osem. Geralt nie przy��czy� si� do ch�ru.

Smok unikn�� pchni�cia w delikatnym, zwinnym, pe�nym gracji obrocie i zwijaj�c si� jak �ywa, z�ota wst�ga, b�yskawicznie, ale mi�kko, i�cie po kociemu, si�gn�� �ap� pod brzuch konia. Ko� kwikn��, wysoko wyrzucaj�c zad, rycerz zakoleba� si� w siodle, ale nie wypu�ci� kopii. W momencie, gdy ko� prawie zarywa� si� chrapami w ziemi�, smok ostrym poci�gni�ciem �apy zmi�t� Eycka z siod�a. Wszyscy widzieli lec�ce w g�r�, wiruj�ce blachy pancerza, wszyscy us�yszeli brz�k i huk, z jakim rycerz zwali� si� na ziemi�.

Smok przysiadaj�c przygni�t� konia �ap�, zni�y� z�bat� paszcz�. Ko� kwikn�� przera�liwie, zaszamota� si� i �cich�.

W ciszy, jaka zapad�a, wszyscy us�yszeli g��boki g�os smoka Villentretenmertha.

��M�nego Eycka z Denesle mo�na zabra� z pola, jest niezdolny do dalszej walki. Nast�pny, prosz�.

��O, kurwa � powiedzia� Yarpen Zigrin w ciszy, jaka zapad�a.

��Obie nogi � powiedzia�a Yennefer wycieraj�c r�ce w lnian� szmatk�. - I chyba co� z kr�gos�upem. Zbroja na plecach wgnieciona, jakby dosta� kafarem. A nogi, to przez w�asn� kopi�. Niepr�dko on wsi�dzie na konia. O ile w og�le wsi�dzie.

��Ryzyko zawodowe � mrukn�� Geralt. Czarodziejka zmarszczy�a si�.

��Tylko tyle masz do powiedzenia?

Zdech�a owca, spuch�a i wzd�ta, godz�ca w niebo zesztywnia�ymi nogami, poruszy�a si�. Geralt, przykucni�ty pod murem, wolno wydoby� miecz, uwa�aj�c, by klinga nie zgrzytn�a o okucia pochwy. W odleg�o�ci dziesi�ciu krok�w od niego kupa odpadk�w wygarbi�a si� nagle i zafalowa�a. Wied�min zerwa� si� i skoczy�, zanim jeszcze dobieg�a do niego fala smrodu bij�ca z poruszonego �mieciowiska.

Zako�czona ob�ym, wrzecionowatym, naje�onym kolcami zgrubieniem macka, wystrzelaj�c nagle spod �mieci, pomkn�a mu na spotkanie z niesamowit� pr�dko�ci�. Wied�min pewnie wyl�dowa� na resztkach rozwalonego mebla, chwiej�cych si� na kupie zgni�ych warzyw, zabalansowa�, z�apa� r�wnowag�, jednym kr�tkim ci�ciem miecza rozp�ata� mack�, odcinaj�c maczugowat� przyssawk�. Natychmiast odskoczy�, ale tym razem ze�lizgn�� si� z desek i po uda zapad� w grz�skie gnojowisko.

�mietnik eksplodowa�, buchn�a w g�r� g�sta, smrodliwa ma�, skorupy garnk�w, przegni�e szmaty i blade niteczki kiszonej kapusty, a spod nich wyprysn�� ogromny, bulwowaty korpus, bezkszta�tny jak groteskowy kartofel, smagaj�cy powietrze trzema mackami i kikutem czwartej.

Geralt, uwi�ni�ty i unieruchomiony, ci�� z szerokiego skr�tu bioder, g�adko odr�buj�c nast�pn� mack�. Dwie pozosta�e, grube jak konary, spad�y na niego z si��, jeszcze g��biej wbijaj�c w odpadki. Korpus sun�� ku niemu, orz�c w �mietnisku niby wleczona beczka. Zobaczy�, jak ohydna bulwa p�ka, rozwieraj�c si� szerok� paszcz�k� pe�n� wielkich, klockowatych z�b�w.

Pozwoli�, by macki oplot�y go w pasie, z mla�ni�ciem wyrwa�y ze �mierdz�cej mazi i powlek�y w stron� korpusu, kolistymi ruchami wgryzaj�cego si� w �mietnik. Z�bata paszcz�k� zak�apa�a dziko i w�ciekle. Przywleczony w pobli�e okropnej g�by wied�min uderzy� mieczem, obur�cz, klinga wci�a si� posuwi�cie i mi�kko. Ohydny, s�od-kawy od�r pozbawia� oddechu. Potw�r zasycza� i zadygota�, macki pu�ci�y, konwulsyjnie za�opota�y w powietrzu. Geralt, grz�zn�c w �mieciach, ci�� jeszcze raz, na odlew, ostrze obrzydliwie chrupn�o i zazgrzyta�o na wyszczerzonych z�biskach. Stw�r zagulgota� i oklap�, ale natychmiast rozd�� si�, sycz�c, bryzgaj�c na wied�mina cuchn�c� mazi�. �api�c oparcie gwa�townymi ruchami wi�zn�cych w paskudztwie n�g, Geralt wyrwa� si�, rzuci� w prz�d rozgarniaj�c �mieci piersi� jak p�ywak wod�, r�bn�� z ca�ej si�y, z g�ry, z moc� napar� na ostrze wcinaj�ce si� w korpus, pomi�dzy blado fosforyzuj�ce �lepia. Potw�r st�kn�� bulgotliwie, zatrzepa� si�, rozlewaj�c na kupie gnoju niczym przek�uty p�cherz, ra��c wyczuwalnymi, ciep�ymi podmuchami, falami smrodu. Macki drga�y i wi�y si� w�r�d zgnilizny.

Wied�min wygramoli� si� z g�stej brei, stan�� na p�ywaj�co chybotliwym, ale twardym pod�o�u. Czu�, jak co� lepkiego i wstr�tnego, co dosta�o si� do buta, pe�za mu po �ydce. Do studni, pomy�la�, byle pr�dzej obmy� si� z tego, z tej obrzydliwo�ci. Obmy� si�. Macki stwora jeszcze raz pacn�y po odpadkach, chlapliwie i mokro, znieruchomia�y.

Spad�a gwiazda, sekundow� b�yskawic� o�ywiaj�c czarny, upstrzony nieruchomymi �wiate�kami firmament. Wied�min nie wypowiedzia� �adnego �yczenia.

Oddycha� ci�ko, chrapliwie, czuj�c, jak mija dzia�anie wypitych przed walk� eliksir�w. Przylegaj�ca do mur�w miasta gigantyczna kupa �mieci i odpadk�w, stromo opadaj�ca w d�, w stron� po�yskliwej wst�gi rzeki, w �wietle gwiazd wygl�da�a �adnie i ciekawie. Wied�min splun��.

Potw�r by� martwy. By� ju� cz�ci� tej kupy �mieci, w kt�rej kiedy� bytowa�.

Spad�a druga gwiazda.

- �mietnik � powiedzia� wied�min z wysi�kiem. - Paskudztwo, gn�j i g�wno.

- �mierdzisz, Geralt � skrzywi�a si� Yennefer, nie odwracaj�c si� od zwierciad�a, przed kt�rym zmywa�a barwiczk� z powiek i rz�s. - Wyk�p si�.

��Wody nie ma � powiedzia� zagl�daj�c do cebra.

��Zaradzimy temu � czarodziejka wsta�a, szerzej otworzy�a okno. - Wolisz morsk� czy zwyk��?

��Morsk�, dla odmiany.

Yennefer gwa�townie rozpostar�a r�ce, wykrzycza�a zakl�cie, wykonuj�c d�o�mi kr�tki, zawi�y gest. Przez otwarte okno powia�o nagle ostrym, mokrym ch�odem, okiennice zatrz�s�y si�, a do izby wdar�a si� ze �wistem zielona, skot�owana w nieregularn� kul� kurzawa. Balia zapieni�a si� od wody, faluj�cej niespokojnie, uderzaj�cej o brzegi, pryskaj�cej na pod�og�. Czarodziejka usiad�a, wracaj�c do przerwanej czynno�ci.

��Uda�o si�? - spyta�a. - Co to by�o, tam, na �mietnisku?

��Zeugl, jak s�dzijtem � Geralt �ci�gn�� buty, zrzuci� ubranie i w�o�y� nog� do szaflika. - Zaraza, Yen, jakie to zimne. Nie mo�esz zagrza� tej wody?

��Nie � czarodziejka, zbli�aj�c twarz do zwierciad�a, wkropli�a sobie co� do oka za pomoc� szklanej pa�eczki. -Takie zakl�cie cholernie m�czy i powoduje u mnie md�o�ci. A tobie, po eliksirach, zimna dobrze zrobi.

Geralt nie spiera� si�. Spieranie si� z Yennefer nie mia�o �adnego sensu.

��Zeugl robi� trudno�ci?�� czarodziejka zanurzy�a pa�eczk� we flakoniku i wkropli�a sobie co� do drugiego oka, komicznie wykrzywiaj�c usta.

��Nic szczeg�lnego.

Zza otwartego okna rozleg� si� �omot, ostry trzask �amanego drewna i be�kotliwy g�os, fa�szywie i niesk�adnie powtarzaj�cy refren popularnej, obscenicznej piosenki.

��Zeugl � czarodziejka si�gn�a po kolejny flakonik ze stoj�cej na stole imponuj�cej baterii, wyci�gn�a z niego korek. W izbie zapachnia�o bzem i agrestem. - No, prosz�. Nawet w mie�cie nietrudno o prac� dla wied�mina, wcale nie musisz w��czy� si� po pustkowiach. Wiesz, Istredd twierdzi, ze to ju� staje si� regu��. Miejsce ka�dego wymieraj�cego stwora z las�w i moczar�w zajmuje co� innego, jaka� nowa mutacja, przystosowana do sztucznego, stworzonego przez ludzi �rodowiska.

Geralt jak zawsze skrzywi� si� na wzmiank� o Istreddzie. Zaczyna� mie� szczerze dosy� zachwyt�w Yennefer nad genialno�ci� Istredda. Nawet je�li Istredd mia� racj�.

��Istredd ma racj� � ci�gn�a Yennefer wcieraj�c pachn�ce bzem i agrestem co� w policzki i powieki. - Popatrz sam, pseudoszczury w kana�ach i piwnicach, zeugle na �mietniskach, p�askwy w zanieczyszczonych fosach i �ciekach, taj�e w stawach m�y�skich. To nieledwie symbioza, nie s�dzisz?

I ghule na cmentarzach, po�eraj�ce nieboszczyk�w ju� nazajutrz po pogrzebie, pomy�la�, sp�ukuj�c z siebie myd�o. Pe�na symbioza.

��Tak � czarodziejka odsun�a flakoniki i s�oiczki. - W miastach te� mo�e si� znale�� zaj�cie dla wied�mina. My�l�, ze kiedy� osi�dziesz na sta�e w jakim� mie�cie, Geralt.

Pr�dzej mnie szlag trafi, pomy�la�. Ale nie powiedzia� tego g�o�no. Zaprzeczanie Yennefer, jak wiedzia�, nieuchronnie wiod�o do k��tni, a k��tnia z Yennefer nie nale�a�a do rzeczy najbezpieczniejszych.

��Sko�czy�e�, Geralt?

��Tak.

��Wyjd� z balii.

Nie wstaj�c, Yennefer niedbale machn�a r�k� i wypowiedzia�a zakl�cie. Woda z szaflika wraz z t� rozlan� na pod�odze i t� ociekaj�c� z Geralta szumi�c skupi�a si� w p�prze�roczyst� kul� i ze �wistem wylecia�a przez okno. Us�ysza� g�o�ny plusk.

��A bodaj was zaraza, kurwie syny!�� rozleg� si� z do�u rozsierdzony wrzask. - Nie macie gdzie szczyn wylewa�?

A bodaj was wszy �ywcem z�ar�y, bodajby was pokazi�o, bodajby�cie zdechli!

Czarodziejka zamkn�a okno.

��Psiakrew, Yen � wied�min zachichota�. - Mog�a� rzuci� wod� gdzie� dalej.

��Mog�am � mrukn�a. - Ale mi si� nie chcia�o. Wzi�a kaganek ze sto�u i podesz�a do niego. Bia�a nocna koszula, oblepiaj�c w ruchu jej cia�o, czyni�a j� nieziemsko atrakcyjn�. Bardziej ni� gdyby by�a naga, pomy�la�.

��Chc� ci� obejrze� � powiedzia�a. - Zeugl m�g� ci� drasn��.

��Nie drasn�� mnie. Poczu�bym.

��Po eliksirach? Nie roz�mieszaj mnie. Po eliksirach nie poczu�by� otwartego z�amania, dop�ki wystaj�ca ko�� nie zacz�aby zaczepia� o �ywop�oty. A na zeuglu mog�o by� wszystko, w tym t�ec i jad trupi. W razie czego jeszcze jest czas na przeciwdzia�anie. Obr�� si�.

Czu� na ciele mi�kkie ciep�o p�omienia kaganka, okazjonalne mu�ni�cia jej w�os�w.

��Wygl�da, �e wszystko w porz�dku � powiedzia�a. - Po�� si�, zanim eliksiry nie zwal� ci� z n�g. Te mieszanki s� diabelnie niebezpieczne. Wyka�czasz si� nimi powoli.

��Musz� je bra� przed walk�.

Yennefer nie odpowiedzia�a. Usiad�a znowu przed zwierciad�em, powoli rozczesa�a czarne, kr�te, po�yskliwe loki. Zawsze czesa�a w�osy przed p�j�ciem do ��ka. Geralt uwa�a� to za dziwactwo, ale wprost uwielbia� obserwowa� j� przy tej czynno�ci. Podejrzewa�, �e Yennefer o tym wiedzia�a.

Zrobi�o mu si� nagle bardzo zimno, a eliksiry faktycznie trz�s�y nim, dr�twi�y kark, p�ywa�y w dole brzucha wirami md�o�ci. Zakl�� pod nosem, zwali� si� na ��ko, nie przestaj�c przy tym patrze� na Yennefer.

Ruch w rogu izby zwr�ci� jego uwag�, przyci�gn�� wzrok. Na przybitych krzywo do �ciany, omotanych paj�czyn� rogach jelenich siedzia� czarny niby smo�a, niedu�y ptak.

Odwr�ciwszy g�ow� w bok, patrzy� na wied�mina ��tym, nieruchomym okiem.

��Co to jest, Yen? Sk�d to tu si� wzi�o?

��Co?�� Yennefer odwr�ci�a g�ow�. - A, to. To jest pustu�ka.

��Pustu�ka? Pustu�ki s� rudodropiate, a to jest czarne.

��To jest czarodziejska pustu�ka. Zrobi�am j�.

��Po co?

��Jest mi potrzebna � uci�a. Geralt nie zadawa� wi�cej pyta�, wiedzia�, �e Yennefer nie odpowie.

��Idziesz jutro do Istredda?

Czarodziejka odsun�a flakoniki na brzeg sto�u, schowa�a grzebie� do szkatu�ki i zamkn�a tryptykowe ramki zwierciad�a.

��Id�. Z samego rana. A co?

��Nic.

Po�o�y�a si� obok, nie gasz�c kaganka. Nigdy nie gasi�a �wiat�a, nie znosi�a zasypia� w ciemno�ci. Czy to kaganek, czy latarnia, czy �wieca, musia�y dopali� si� do ko�ca.

Zawsze. Jeszcze jedno dziwactwo. Yennefer mia�a nieprawdopodobn� liczb� dziwactw.

��Yen?

��Aha?

��Kiedy st�d wyjedziemy?

��Nie nud�. - Ostro szarpn�a pierzyn�. - Jeste�my tu od trzech dni, a ty zada�e� to pytanie co najmniej trzydzie�ci razy. M�wi�am ci, mam tu sprawy do za�atwienia.

��Z Istreddem?

��Tak � westchn�� i obj�� j�, nie kryj�c intencji.

��Ej � szepn�a. - Bra�e� eliksiry�

��No to co?

��Nic � zachichota�a jak podlotek, przytulaj�c si� do niego, wyginaj�c i unosz�c, by u�atwi� zsuni�cie koszuli. Zachwyt jej nago�ci� jak zwykle sp�yn�� mu dreszczem po plecach, zamrowi� w palcach stykaj�cych si� z jej sk�r�. Dotkn�� ustami jej piersi, kr�g�ych i delikatnych, o sutkach tak bladych, �e uzewn�trzniaj�cych si� jedynie kszta�tem. Wpl�t� palce w jej w�osy pachn�ce bzem i agrestem.

Poddawa�a si� jego pieszczotom, mrucz�c jak kot, tr�c zgi�tym kolanem o jego biodro.

Rych�o okaza�o si�, ze � jak zwykle � przeceni� swoj� wytrzyma�o�� na wied�mi�skie eliksiry, zapomnia� o ich wrednym dzia�aniu na organizm. A mo�e to nie eliksiry, pomy�la�, mo�e to zm�czenie walk�, ryzykiem, zagro�eniem i �mierci�? Zm�czenie, na kt�re ju� rutyniarsko nie zwracam uwagi? Ale m�j organizm, cho� sztucznie poprawiony, nie poddaje si� rutynie. Reaguje naturalnie. Tyle �e wtedy, kiedy nie trzeba. Zaraza.

Ale Yennefer � jak zwykle � nie pozwoli�a si� zdeprymowa� byle drobiazgiem. Poczu�, jak go dotyka, us�ysza�, jak mruczy, tu� przy jego uchu. Jak zwykle, mimo woli zastanowi� si� nad kosmiczn� liczb� innych okazji, przy kt�rych musia�a u�ywa� tego wielce praktycznego zakl�cia. A potem przesta� si� zastanawia�.

Jak zwykle by�o niezwykle.

Patrzy� na jej usta, na ich k�cik, drgaj�cy w bezwiednym u�miechu. Dobrze zna� ten u�miech, zawsze wydawa� mu si� bardziej u�miechem tryumfu ni� szcz�cia. Nigdy nie pyta� jej o to. Wiedzia�, �e nie odpowie.

Czarna pustu�ka, siedz�ca na jelenich rogach, strzepn�a skrzyd�ami, k�apn�a krzywym dziobem. Yennefer odwr�ci�a g�ow� i westchn�a. Bardzo smutno.

��Yen?

��Nic, Geralt � poca�owa�a go. - Nic.

Kaganek pe�ga� chwiejnym p�omieniem. W �cianie chrobota�a mysz, a kornik w kom�dce tyka� z cicha, miarowo, jednostajnie.

��Yen?

��Mhm?

��Wyjed�my st�d. �le si� tu czuj�. To miasto fatalnie na mnie dzia�a.

Obr�ci�a si� na bok, przesun�a d�oni� po jego policzku, odgarniaj�c w�osy, pojecha�a palcami ni�ej, dotkn�a zgrubia�ych szram, znacz�cych bok szyi.

��Czy wiesz, co oznacza nazwa tego miasta? Aedd Gynvael?

��Nie. To z j�zyka elf�w?

��Tak. Oznacza okruch lodu.

��Dziwnie to nie pasuje do tej parszywej dziury.

��W�r�d elf�w � szepn�a czarodziejka w zamy�leniu � kr��y legenda o Kr�lowej Zimy, kt�ra w czasie zamieci przebiega kraje saniami zaprz�onymi w bia�e konie. Jad�c, kr�lowa rozsiewa dooko�a twarde, ostre, male�kie okruchy lodu i biada temu, kogo taki okruch trafi w oko lub w serce. Taki kto� jest zgubiony. Nic ju� nie b�dzie w stanie go ucieszy�, wszystko, co nie b�dzie mia�o bieli �niegu, b�dzie dla niego brzydkie, wstr�tne, odra�aj�ce. Nie zazna spokoju, porzuci wszystko, pod��y za Kr�low�, za swoim marzeniem i mi�o�ci�. Oczywi�cie, nigdy jej nie odnajdzie i zginie z t�sknoty. Podobno tu, w tym mie�cie, w zamierzch�ych czasach zdarzy�o si� co� takiego. Pi�kna legenda, prawda?

��Elfy wszystko umiej� ubra� w �adne s�owa � mrukn�� sennie, wodz�c ustami po jej ramieniu. - To wcale me legenda, Yen. To �adne opisanie paskudnego zjawiska, jakim jest Dziki Gon, przekle�stwo pewnych okolic. Niewyt�umaczalny, zbiorowy sza�, zmuszaj�cy ludzi do przy��czenia si� do upiornego orszaku, p�dz�cego po niebie. Widzia�em to. Rzeczywi�cie, cz�sto zdarza si� zim�. Dawano mi nieliche pieni�dze, bym po�o�y� kres tej zarazie, ale nie podj��em si�. Na Dziki Gon nie ma sposobu�

��Wied�min � szepn�a ca�uj�c go w policzek. - Za grosz romantyzmu nie ma w tobie. A ja� ja lubi� legendy elf�w, s� takie pi�kne. Szkoda, �e ludzie nie maj� takich legend. Mo�e kiedy� b�d� mieli? Mo�e stworz� je? Ale o czym maj� traktowa� legendy ludzi? Dooko�a, gdziekolwiek spojrze�, szaro�� i nijako��. Nawet to, co pi�knie si� zaczyna, wiedzie rych�o w nud� i pospolito��, w ten ludzki rytua�, ten nu��cy rytm, nazywany �yciem. Och, Geralt, nie�atwo by� czarodziejk�, ale por�wnuj�c to ze zwyk��, ludzk� egzystencj�� Geralt?�� Z�o�y�a g�ow� na jego pier�, poruszan� wolnym oddechem.

- �pij � szepn�a. - �pij, wied�minie.

Miasto �le wp�ywa�o na niego. Od samego rana. Od samego rana wszystko psu�o mu humor, wprawia�o w przygn�bienie i z�o��. Wszystko. Z�o�ci�o go, �e zaspa�, przez co same rano sta�o si� praktycznie samym po�udniem. Denerwowa� go brak Yennefer, kt�ra wysz�a, zanim si� obudzi�.

Musia�a si� spieszy�, bo utensylia, kt�re zwykle porz�dnie uk�ada�a w szkatu�kach, le�a�y na stole bez�adnie rozsypane niczym kostki rzucone przez wr�bit� w rytuale przepowiedni. P�dzelki z delikatnego w�osia � te du�e, s�u��ce do pudrowania twarzy, te mniejsze, kt�rymi nak�ada�a pomadk� na usta, i te zupe�nie male�kie, do henny, kt�r� barwi�a rz�sy. Kredki i sztyfty do powiek i brwi. Szczypczyki i �y�eczki ze srebra. S�oiczki i buteleczki z porcelany i mlecznego szk�a, zawieraj�ce, jak wiedzia�, eliksiry i ma�ci o ingrediencjach tak banalnych jak sadza, t�uszcz g�si i sok z marchwi, i tak gro�nie tajemniczych jak mandragora, antymon, belladonna, cannabis, smocza krew i skoncentrowany jad skorpion�w olbrzym�w. A nad tym wszystkim, dooko�a, w powietrzu � zapach bzu i agrestu, pachnid�a, kt�rego zawsze u�ywa�a.

By�a w tych przedmiotach. By�a w tym zapachu.

Ale nie by�o jej.

Zszed� na d�, czuj�c rosn�cy niepok�j i wzbieraj�c� z�o��. Na wszystko.

Z�o�ci�a go zimna i st�a�a jajecznica, kt�r� poda� mu na �niadanie ober�ysta, na moment odrywaj�c si� od dziewcz�cia, kt�re obmacywa� na zapleczu. Z�o�ci�o go to, �e dziewcz� mia�o najwy�ej dwana�cie lat. I �zy w oczach.

Ciep�a, wiosenna pogoda i radosny pogwar t�tni�cej �yciem ulicy nie poprawi� Geraltowi nastroju. Wci�� nic nie podoba�o mu si� w Aedd Gynyael, miasteczku, kt�re, jak uzna�, by�o jak z�o�liwa parodia wszystkich znanych mu miasteczek � by�o karykaturalnie bardziej ha�a�liwe, bardziej duszne, brudne i denerwuj�ce.

Ci�gle wyczuwa� nik�y smr�d �mieciowiska w odzie�y i w�osach. Postanowi� p�j�� do �a�ni.

W �a�ni zdenerwowa�a go mina �aziebnika, patrz�cego na jego wied�mi�ski medalion, na miecz po�o�ony na brzegu kadzi. Zdenerwowa� go fakt, �e �aziebnik nie zaproponowa� mu dziewki. Nie mia� zamiaru korzysta� z dziewki, ale w �a�niach wszystkim je proponowano, z�o�ci� go wi�c uczyniony dla niego wyj�tek.

Gdy wyszed�, ostro zalatuj�c szarym myd�em, jego humor nie uleg� poprawie, a Aedd Gynvael nie wypi�knia�o ani troch�. Wci�� nie by�o tu nic, co mog�oby si� podoba�. Nie podoba�y si� wied�minowi kupy wolnego nawozu zalegaj�ce uliczki. Nie podobali mu si� �ebracy kucaj�cy pod murem �wi�tyni. Nie podoba� mu si� ko�lawy napis na murze, g�osz�cy: ELFY DO REZERWATU!

Do zamku nie wpuszczono go, odes�ano za starost� do gildii kupieckiej. Zdenerwowa�o go to. Zdenerwowa�o go te�, gdy starszy cechu, elf, kaza� mu szuka� starosty na rynku, patrz�c przy tym na niego z pogard� i wy�szo�ci� dziwn� u kogo�, kogo zaraz maj� zap�dzi� do rezerwatu.

Na rynku k��bi�o si� od ludzi, pe�no tu by�o stragan�w, woz�w, koni, wo��w i much. Na podwy�szeniu sta� pr�gierz z delikwentem, obrzucanym przez gawied� b�otem i �ajnem. Delikwent z podziwu godnym opanowaniem plugawi� l�y� swoich dr�czycieli, niespecjalnie podnosz�c g�os.

Dla Geralta, posiadaj�cego niez�e obycie, cel przebywania starosty w�r�d tego rejwachu by� ca�kowicie jasny. Przyjezdni kupcy z karawan mieli �ap�wki wkalkulowane w ceny, musieli zatem komu� te �ap�wki wr�czy�. Starosta, tak�e �wiadom zwyczaju, zjawi� si�, by kupcy nie musieli si� fatygowa�.

Miejsce, gdzie urz�dowa�, znaczy� brudnob��kitny baldachim, rozpi�ty na tyczkach. Sta� tam st� obl�ony przez rozjazgotanych interesant�w. Za sto�em siedzia� starosta Herbolth, demonstruj�c wszem i wobec lekcewa�enie i pogard�, maluj�ce si� na wyblak�ej twarzy.

��Hej! A ty dok�d?

Geralt powoli odwr�ci� g�ow�. I momentalnie zg�uszy� w sobie z�o��, opanowa� zdenerwowanie, zzi�bi� si� w twardy, zimny okruch lodu. Nie m�g� ju� pozwoli� sobie na emocje. M�czyzna, kt�ry zast�pi� mu drog�, mia� w�osy ��tawe jak pi�rka wilgi i takie same brwi nad bladymi, pustymi oczami. W�skie d�onie o d�ugich palcach opiera� o pas z masywnych, mosi�nych p�ytek, obci��ony mieczem, buzdyganem i dwoma sztyletami.

��Aha � powiedzia� m�czyzna. - Poznaj� ci�. Wied�-min, nieprawda�? Do Herboltha?

Geralt kiwn�� g�ow�, nie przestaj�c obserwowa� r�k m�czyzny. Wiedzia�, �e r�ce tego m�czyzny niebezpiecznie by�o spuszcza� z oczu.

��S�ysza�em o tobie, pogromco potwor�w � rzek� ��to-w�osy, obserwuj�c czujnie r�ce Geralta. - Chocia� zdaje mi si�, �e�my si� nigdy nie spotkali, ty te� zapewne o mnie s�ysza�e�. Jestem Ivo Mirce. Ale wszyscy m�wi� na mnie Cykada.

Wied�min kiwn�� g�ow� na znak, �e s�ysza�. Zna� te� cen�, jak� za g�ow� Cykady dawano w Wyzimie, Caelf i Vattweir.

Gdyby pytano go o zdanie, powiedzia�by, �e to za ma�a cena. Ale nie pytano go.

��Dobra � powiedzia� Cykada. - Starosta, jak mi wiadomo, czeka na ciebie. Mo�esz i��. Ale miecz, przyjacielu, zostawisz. Mnie tu, uwa�asz, p�ac� za to, �ebym pilnowa� takiego ceremonia�u. Nikt z broni� nie ma prawa podej�� i do Herboltha. Poj��e�?

Geralt oboj�tnie wzruszy� ramionami, rozpi�� pas, owin�wszy nim pochw� wr�czy� miecz Cykadzie. Cykada u�miechn�� si� k�tem ust.

��No prosz� � powiedzia�. - Jak grzecznie, ani s�owa protestu. Wiedzia�em, �e plotki o tobie s� przesadzone. Chcia�bym, �eby� ty kiedy� poprosi� o m�j miecz, zobaczy�by� w�wczas moj� odpowied�.

��Hola, Cykada!�� zawo�a� nagle starosta wstaj�c. - Przepu�� go! Chod�cie tu �ywo, panie Geralcie, witam, witam. Usu�cie si�, panowie kupcy, zostawcie nas na chwil�. Wasze interesy musz� ust�pi� sprawom o wi�kszym znaczeniu dla miasta. Petycje przedstawcie memu sekretarzowi!

Pozorowana wylewno�� powitania nie zwiod�a Geralta. Wiedzia�, �e s�u�y�a wy��cznie za element przetargowy. Kupcy dostali czas na przemy�lenie, czy �ap�wki s� aby dostatecznie wysokie.

��Za�o�� si�, �e Cykada usi�owa� ci� sprowokowa�. - Herbolth niedba�ym uniesieniem d�oni odpowiedzia� na r�wnie niedba�y uk�on wied�mina. - Nie przejmuj si� tym. Cykada dobywa broni wy��cznie na rozkaz. Prawda, nie bardzo mu to w smak, ale p�ki ja mu p�ac�, musi s�ucha�, inaczej fora ze dwora, z powrotem na go�ciniec. Nie przejmuj si� nim.

��Po diab�a wam kto� taki jak Cykada, starosto? A� tak tu niebezpiecznie?

��Bezpiecznie, bo p�ac� Cykadzie � Herbolth za�mia� si�. - Jego s�awa si�ga daleko i to mi jest na r�k�. Widzisz, Aedd Gynvael i inne miasta w dolinie Toiny podlegaj� namiestnikom z Rakverelina. A namiestnicy ostatnimi czasy zmieniaj� si� co sezon. Nie wiadomo zreszt�, po co si� zmieniaj�, bo i tak co drugi to p�elf lub �wier�elf, przekl�ta krew i rasa, wszystko, co z�e, przez elf�w.

Geralt nie doda�, �e r�wnie� przez wozak�w, bo �art, cho� znany, nie wszystkich �mieszy�.

��Ka�dy nowy namiestnik � ci�gn�� nabzdyczony Herbolth � zaczyna od usuwania grododzier�c�w i starost�w starego re�ymu, by obsadzi� na sto�kach swoich krewnych i znajomych. Ale po tym, co Cykada zrobi� kiedy� wys�annikom pewnego namiestnika, mnie ju� nikt nie pr�buje rugowa� z posady i jestem sobie najstarszym starost� najstarszego re�ymu, nawet ju� nie pami�tam kt�rego. No, ale my tu gadu-gadu, a �y�a opad�a, jak zwyk�a by�a mawia� moja �wi�tej pami�ci pierwsza �ona. Przejd�my do rzeczy. Jaki� to gad zal�g� si� na naszym �mietnisku?

��Zeugl.

��W �yciu nie s�ysza�em o czym� takim. Mniemam, ju� ubity?

��Ju� ubity.

��Ile ma to kosztowa� miejsk� kas�? Siedemdziesi�t?

��Sto.

��No, no, panie wied�minie! Chyba�cie si� blekotu napili! Sto marek za zabicie byle robaka zadomowionego w kupie g�wna?

��Robak czy nie robak, starosto, po�ar� o�mioro ludzi, jak sami twierdzili�cie.

��Ludzi? Dobre sobie! Potworzysko, jak mi doniesiono, zjad�o starego Zakorka, kt�ry s�yn�� tym, �e nigdy nie trze�wia�, jedn� star� bab� z podgrodzia i kilkoro dzieci przewo�nika Sulirada, co niepr�dko odkryto, bo Sulirad sam nie wie, ile ma dzieci, za szybko je robi, by m�g� zliczy�. Te� mi ludzie! Osiemdziesi�t.

��Gdybym nie zabi� zeugla, wkr�tce po�ar�by kogo� znaczniejszego. Aptekarza, dajmy na to. I sk�d braliby�cie w�wczas ma�� na szankry? Sto.

��Sto marek to kupa pieni�dzy. Nie wiem, czy da�bym tyle za dziewi�ciog�ow� hydr�. Osiemdziesi�t pi��.

��Sto, panie Herbolth. Zwa�cie, �e chocia� nie by�a to dziewi�ciog�ow� hydra, nikt z tutejszych, nie wy��czaj�c s�ynnego Cykady, nie potrafi� jako� poradzi� sobie z zeuglem.

��Bo nikt tutejszy nie zwyk� babra� si� w �ajnie i odpadkach. Moje ostatnie s�owo: dziewi��dziesi�t.

��Sto.

��Dziewi��dziesi�t pi��, na demony i diab�y!

��Zgoda.

��No � Herbolth u�miechn�� si� szeroko. - Za�atwione. Zawsze si� tak pi�knie targujesz, wied�minie?

��Nie � Geralt si� nie u�miechn��. - Raczej rzadko. Ale chcia�em wam zrobi� przyjemno��, starosto.

��I zrobi�e�, niech ci� d�uma � zarechota� Herbolth. - Hej, Przegrzybek! Sam tu! Ksi�g� dawaj i sakw� i odlicz mi tu migiem dziewi��dziesi�t marek.

��Mia�o by� dziewi��dziesi�t pi��.

��A podatek?

Wied�min zakl�� z cicha. Starosta postawi� na kwicie zamaszysty znaczek, potem pod�uba� w uchu czystym ko�cem pi�ra.

��Tusz�, teraz na gnojowisku spok�j b�dzie? H�, wied�minie?

��Powinien. By� tylko jeden zeugl. Co prawda, m�g� zd��y� si� rozmno�y�. Zeugle s� dwup�ciowe jak �limaki.

��Co ty mi tu prawisz za bajki?�� Herbolth spojrza� na niego zezem. - Do mno�enia trzeba dwojga, znaczy si� samca i samicy. C� to, czy te zeugle l�gn� si� niczym pch�y albo myszy, ze s�omy zgni�ej w sienniku? Ka�dy g�upek to przecie� wie, �e nie ma mysz�w i myszowych, �e wszystkie one jednakie i l�gn� si� same z siebie i ze s�omy zgni�ej.

��A �limaki z li�ci�w mokrych si� l�gn� � wtr�ci� sekretarz Przegrzybek, wci�� zaj�ty uk�adaniem monet w s�upki.

��Ka�dy to wie � zgodzi� si� Geralt u�miechaj�c pogodnie. - Nie ma �limak�w i �limakowych. S� tylko li�cie. A kto s�dzi inaczej, jest w b��dzie.

��Dosy� � uci�� starosta, patrz�c na niego podejrzliwie. - Dosy� mi tu o robactwie. Pyta�em, czy si� nam mo�e na �mieciowisku zn�w co� ula�, i b�d� �askaw odpowiedzie�, jasno a kr�tko.

��Za jaki� miesi�c nale�a�oby spenetrowa� wysypisko, najlepiej z psami. Ma�e zeugle nie s� niebezpieczne.

��A ty by� tego nie m�g� zrobi�, wied�minie? Co do zap�aty, dogadamy si�.

��Nie. - Geralt odebra� pieni�dze z r�k Przegrzybka. - Nie mam zamiaru tkwi� w waszym urokliwym mie�cie nawet przez tydzie�, a co dopiero miesi�c.

��Ciekawe rzeczy prawisz � Herbolth u�miechn�� si� krzywo, patrz�c mu prosto w oczy. - Zaiste, ciekawe. Bo ja my�l�, �e d�u�ej tu pob�dziesz.

��Z�e my�licie, starosto.

��Czy�by? Przyjecha�e� tu z t� czarn� wr�k�, jak jej tam, zapomnia�em� Guinever, chyba. "Pod Jesiotrem" z ni� na kwaterze stan��e�. M�wi�, �e w jednej izbie.

��I co z tego?

��A to, �e ona, ilekro� do Aedd Gynvael zawita, to nie wyje�d�a tak pr�dko. A bywa�, to ona u nas ju� bywa�a.

Przegrzybek u�miechn�� si� szeroko, szczerbate i znacz�co. Herbolth nadal patrzy� w oczy Geralta, bez u�miechu. Geralt u�miechn�� si� r�wnie�, najpaskudniej jak umia�.

��Ja tam zreszt� nic nie wiem � starosta odwr�ci� wzrok i powierci� obcasem w ziemi. - I tyle mnie to obchodzi co �ajno sobacze. Ale czarodziej Istredd, pomnijcie na to, to u nas wa�na osoba. Niezast�piona dla tego grodu, bezcenna, rzek�bym. Powa�anie ma u ludzi, tutejszych i inszych te�. My w jego czarodziejstwo nos�w nie pchamy ani osobliwie w inne jego sprawy.

��Mo�e i s�usznie � zgodzi� si� wied�min. - A gdzie on mieszka, je�li wolno spyta�?

��Nie wiesz? A przecie� o tu, widzisz ten dom? Ten bia�y, wysoki, wetkany pomi�dzy sk�ad a cekhauz jak, nie przymierzaj�c, �wieca w rzy�. Ale teraz go tam nie zastaniesz. Istredd niedawno wedle po�udniowego wa�u wykopa� co� w ziemi i ryje teraz dooko�a jak kret. I ludzi mi zagoni� do tych wykopk�w. Poszed�em, pytam grzecznie, czego to, mistrzu, kopiecie do�ki jak dziecko, ludzie si� �mia� zaczynaj�. Co tam w tej ziemi jest? A on popatrzy� na mnie jak na kapcana jakiego� i m�wi: �Historia�. Jaka znowu historia, pytam. A on na to: "Historia ludzko�ci. Odpowiedzi na pytania. Na pytanie, co by�o, i na pytanie, co b�dzie". G�wno tu by�o, ja na to, ug�r, krzaki i wilko�aki, zanim miasta nie pobudowano. A co b�dzie, zale�y od tego, kogo w Rakverelinie namiestnikiem naznacz�, jakiego znowu p�elfa parszywego. A w ziemi nie ma �adnych historii, nic tam nie ma, chyba glisty, je�li komu� na ryby wola. My�lisz, �e pos�ucha�? A gdzie tam. Kopie dalej. Je�li wi�c chcesz si� z nim widzie�, id� pod po�udniowy wa�.

��Eee, panie starosto � parskn�� Przegrzybek. - Teraz to on w domu. Gdzie mu tam teraz do wykopk�w, teraz kiedy�

Herbolth spojrza� na niego gro�nie. Przegrzybek zgarbi� si� i zachrz�ka�, przebieraj�c nogami. Wied�min, nada� nie�adnie u�miechni�ty, skrzy�owa� r�ce na piersi.

��Tak, hem, hem � starosta odkaszln��. - Kto wie, mo�e faktycznie Istredd jest teraz w domu. Co mnie to zreszt��

��Bywajcie w zdrowiu, starosto � rzek� Geralt nie wysilaj�c si� nawet na parodi� uk�onu. - �ycz� dobrego dnia.

Podszed� do Cykady, wychodz�cego mu na spotkanie, brz�cz�cego or�em. Bez s�owa wyci�gn�� r�k� po sw�j miecz, kt�ry Cykada trzyma� w zgi�ciu �okcia. Cykada cofn�� si�.

��Spieszno ci, wied�minie?

��Spieszno.

��Obejrza�em sobie tw�j miecz. Geralt zmierzy� go spojrzeniem, kt�re przy najlepszych ch�ciach nie mog�oby by� uznane za ciep�e.

��Jest si� czym chwali� � kiwn�� g�ow�. - Niewielu go ogl�da�o. A jeszcze mniej mog�o o tym rozpowiada�.

��Ho, ho. - Cykada b�ysn�� z�bami. - Strasznie gro�nie to zabrzmia�o, a� mnie ciarki przesz�y. Zawsze mnie ciekawi�o, wied�minie, dlaczego ludzie tak si� was boj�. I my�l�, �e ju� wiem.

��Spiesz� si�, Cykada. Oddaj miecz, je�li �aska.

��Dym w oczy, wied�minie, nic, aby dym w oczy. Straszycie ludzi niby pszczelarz pszczo�y dymem i smrodem, tymi waszymi kamiennymi twarzami, tym gadaniem, plotkami, kt�re pewnie sami o sobie rozpuszczacie. A pszczo�y uciekaj� przed dymem, durne one, miast wbi� ��d�o w wied�mi�sk� rzy�, kt�ra spuchnie naonczas jak ka�da inna. M�wi� o was, �e nie czujecie jak ludzie. Le� to. Gdyby kt�rego z was dobrze d�gn��, poczu�by.

��Sko�czy�e�?

��Tak � powiedzia� Cykada oddaj�c mu miecz. - Wiesz co mnie ciekawi, wied�minie?

��Wiem. Pszczo�y.

��Nie. Tak sobie dumam, je�liby� ty wszed� w uliczk� z jednej strony z mieczem, a ja z drugiej, to kt�ry z nas doszed�by do ko�ca uliczki? Rzecz widzi mi si� warta zak�adu.

��Dlaczego czepiasz si� mnie, Cykada? Szukasz zwady? O co ci chodzi?

��O nic. Tak mnie tylko ciekawi, ile� to prawdy jest w tym, co ludzie gadaj�. �e�cie tacy dobrzy w walce, wy, wied�mini, bo ani w was serca, ani duszy, ani lito�ci, ani sumienia. I tego wystarczy? Bo o mnie, dla przyk�adu, m�wi� to samo. I nie bez podstaw. Straszniem tedy ciekaw, kto z nas dwu, wszed�szy w uliczk�, wyszed�by z niej �ywy. Co? Warto by si� za�o�y�? Jak my�lisz?

��M�wi�em, spieszy mi si�. Nie b�d� traci� czasu na rozmy�lanie na g�upstwami. I nie zwyk�em si� zak�ada�.

Ale gdyby ci kiedy� wpad�o do g�owy przeszkadza� mi w chodzeniu uliczk�, to dobrze ci radz�, Cykada, zastan�w si� wpierw.

��Dym � Cykada u�miechn�� si�. - Dym w oczy, wied�minie. Nic wi�cej. Do zobaczenia, kto wie, mo�e w jakiej� uliczce?

��Kto wie.

��Tu b�dziemy mogli swobodnie porozmawia�. Siadaj, Geralt.

Tym, co najbardziej rzuca�o si� w oczy w pracowni, by�a imponuj�ca liczba ksi�g � to one zajmowa�y najwi�cej miejsca w tym obszernym pomieszczeniu. Opas�e tomiska wype�nia�y rega�y na �cianach, wygina�y p�ki, pi�trzy�y si� na skrzyniach i komodach. Musia�y, jak oceni� wied�min, kosztowa� maj�tek. Nie brakowa�o rzecz jasna, innych, typowych element�w wystroju � wypchanego krokodyla, wisz�cej u sufitu zasuszonej ryby naje�ki, zakurzonego ko�ciotrupa i pot�nej kolekcji s�oj�w z alkoholem, zawieraj�cych ka�de chyba wyobra�alne paskudztwo � skolopendry, paj�ki, w�e, ropuchy, a tak�e niezliczone ludzkie i nieludzkie fragmenty, g��wnie flaki. By� tam nawet homunkulus lub co�, co przypomina�o homunkulusa, ale r�wnie dobrze mog�o by� uw�dzonym noworodkiem.

Na Geralcie kolekcja ta nie zrobi�a wra�enia � mieszka� przez p� roku u Yennefer w Vengerbergu, a Yennefer mia�a jeszcze ciekawszy zbi�r, zawieraj�cy nawet nies�ychanych rozmiar�w fallus, podobno g�rskiego trolla. Posiada�a te� wielce udatnie wypchanego jednoro�ca, na kt�rego grzbiecie lubi�a si� kocha�. Geralt by� zdania, �e je�eli istnia�o miejsce gorzej nadaj�ce si� do uprawiania mi�o�ci, to by� nim chyba tylko grzbiet �ywego jednoro�ca. W przeciwie�stwie do niego, kt�ry ��ko uwa�a� za luksus i ceni� sobie wszystkie mo�liwe zastosowania tego wspania�ego mebla, Yennefer potrafi�a by� szalenie ekstrawagancka. Geralt przypomnia� sobie mi�e momenty sp�dzone z czarodziejk� na pochy�ym dachu, w pe�nej pr�chna dziupli, na balkonie, i to cudzym, na balustradzie mostu, na chybotliwym cz�nie na rw�cej rzece i w czasie lewitacji trzydzie�ci s��ni nad ziemi�. Ale jednoro�ec by� najgorszy. Kt�rego� szcz�liwego dnia kuk�a za�ama�a si� jednak pod nim, rozpru�a i rozlecia�a, dostarczaj�c licznych powod�w do �miechu.

��Co ci� tak bawi, wied�minie?�� spyta� Istredd, siadaj�c za d�ugim sto�em, kt�rego blat zalega�a spora ilo�� zmursza�ych czerep�w, ko�ci i zardzewia�ego �elastwa.

��Za ka�dym razem, gdy widz� te rzeczy � wied�min usiad� naprzeciw, wskazuj�c na s�oje i s�oiki � zastanawiam si�, czy rzeczywi�cie nie mo�na uprawia� magii bez tego ca�ego obrzydlistwa, na widok kt�rego kurczy si� �o��dek.

��Kwestia gustu � rzek� czarodziej. - Jak te� i przyzwyczajenia. Co jednego brzydzi, drugiego jako� nie rusza. A ciebie, Geralt, co brzydzi? Ciekawe, co te� mo�e brzydzi� kogo�, kto, jak s�ysza�em, dla pieni�dzy potrafi wej�� po szyj� w gn�j i nieczysto�ci? Nie traktuj, prosz�, tego pytania jako obraz� czy prowokacj�. Naprawd� jestem ciekaw, co mo�e wywo�a� u wied�mina uczucie odrazy.

��Czy w tym s�oiku nie trzymasz przypadkiem krwi miesi�cznej nie tkni�tej dziewicy, Istredd? Wiedz, �e brzydzi mnie, gdy wyobra�am sobie ciebie, powa�nego czarodzieja, z buteleczk� w gar�ci, usi�uj�cego zdoby� ten cenny p�yn, kropla po kropli, kl�cz�c, �e si� tak wyra��, u samego �r�d�a.

��Celnie � Istredd u�miechn�� si�. - M�wi� oczywi�cie o twoim b�yskotliwym dowcipie, bo co do zawarto�ci s�oika, to nie trafi�e�,

��Ale u�ywasz czasami takiej krwi, prawda? Do niekt�rych zakl��, jak s�ysza�em, ani podejd� bez krwi dziewicy, najlepiej zabitej w czasie pe�ni ksi�yca piorunem z jasnego nieba. W czym, ciekawo��, krew taka lepsza jest od krwi starej gamratki, kt�ra po pijanemu spad�a z ostroko�u?

��W niczym � zgodzi� si� czarodziej z mi�ym u�miechem na ustach. - Ale gdyby si� wyda�o, �e t� rol� mo�e praktycznie r�wnie dobrze spe�ni� krew wieprza, o ile�

�atwiejsza do zdobycia, wtedy byle ho�ota zacz�aby eksperymentowa� z czarami. A gdy ho�ocie przyjdzie nazbiera� i u�y� owej tak fascynuj�cej ci� dziewiczej krwi, smoczych �ez, jadu bia�ych tarantul, wywaru z obci�tych niemowl�cych r�czek lub z trupa, ekshumowanego o p�nocy, to niejeden si� rozmy�li.

Zamilkli. Istredd, sprawiaj�c wra�enie g��boko zamy�lonego, postuka� paznokciami w le��c� przed nim sp�kan�, zbr�zowia��, pozbawion� �uchwy czaszk�, palcem wskazuj�cym wodzi� po z�batej kraw�dzi otworu, ziej�cego z ko�ci skroniowej. Geralt przygl�da� mu si� nienatr�tnie. Zastanawia� si�, ile czarodziej mo�e mie� lat. Wiedzia�, �e ci zdolniejsi potrafili wyhamowa� proces starzenia si� permanentnie i w dowolnym wieku. M�czy�ni, dla reputacji i presti�u, preferowali wiek zaawansowanie dojrza�y, sugeruj�c wiedz� i do�wiadczenie. Kobiety � jak Yennefer � mniej dba�y o presti�, bardziej o atrakcyjno��. Istredd nie wygl�da� na wi�cej ni� zas�u�one, krzepkie czterdzie�ci. Mia� lekko szpakowate, proste, si�gaj�ce ramion w�osy i liczne, dodaj�ce powagi zmarszczki na czole, przy ustach i w k�cikach powiek. Geralt nie wiedzia�, czy g��bia i m�dro�� szarych, �agodnych oczu by�a naturalna czy wywo�ana czarami. Po kr�tkiej chwili doszed� do wniosku, �e to wszystko jedno.

��Istredd � przerwa� niezr�czne milczenie. - Przyszed�em tu, bo chcia�em zobaczy� si� z Yennefer. Pomimo �e jej nie zasta�em, zaprosi�e� mnie do �rodka. Na rozmow�. O czym? O ho�ocie, pr�buj�cej �ama� wasz monopol na u�ywanie magii? Wiem, �e do tej ho�oty zaliczasz r�wnie� mnie. Nic to dla mnie nowego. Przez chwil� mia�em wra�enie, �e oka�esz si� inny ni� twoi konfratrzy, kt�rzy cz�sto nawi�zywali ze mn� powa�ne rozmowy, po to tylko, by oznajmi� mi, �e mnie nie lubi�.

��Nie my�l� przeprasza� ci� za moich, jak si� wyrazi�e�, konfratr�w � odrzek� spokojnie czarodziej. - Rozumiem ich, bo tak jak i oni, aby doj�� do jakiej takiej wprawy w czamoksi�stwie, musia�em si� nielicho napracowa�. Jako zupe�ny szczeniak, kiedy moi r�wie�nicy biegali po polach z �ukami, �owili ryby albo grali w cetno i licho, ja �l�cza�em nad manuskryptami. Od kamiennej pod�ogi w wie�y �ama�o mnie w ko�ciach i rwa�o w stawach, oczywi�cie latem, bo zim� trzaska�o szkliwo na z�bach. Od kurzu ze starych zwoj�w i ksi�g kas�a�em, a� oczy wy�azi�y mi na �eb, a m�j mistrz, stary Roedskilde, nigdy nie przepu�ci� okazji, by �ciobn�� mnie po plecach nahajem, s�dz�c widocznie, �e bez tego nie osi�gn� zadowalaj�cych post�p�w w nauce. Nie u�y�em ani wojaczki, ani dziewcz�t, ani piwa za najlepszych lat, kiedy wszystkie te rozrywki najlepiej smakuj�.

��Biedny� � wied�min skrzywi� si�. - Zaiste, �za si� w oku kr�ci.

��Po co ta ironia? Pr�buj� wyja�ni� ci przyczyny, dla kt�rych czarodzieje nie przepadaj� za wsiowymi znachorami, zaklinaczami, uzdrawiaczami, j�dzami i wied�minami. Nazwij to, jak chcesz, nawet zwyk�� zawi�ci�, ale tu w�a�nie le�y przyczyna antypatii. Z�o�ci nas, gdy magi�, sztuk�, kt�r� nauczono nas traktowa� jako elitarny kunszt, przywilej najlepszych i �wi�te misterium, widzimy w r�kach profan�w i naturszczyk�w. Nawet, gdy jest to dziadowska, n�dzna i �miechu warta magia. Dlatego moi konfratrzy ci� nie lubi�. Ja, nawiasem m�wi�c, te� ci� nie lubi�.

Geralt mia� do�� dyskusji, do�� kluczenia, do�� przykrego uczucia niepokoju, kt�re by�o niczym �limak pe�zaj�cy po karku i plecach. Spojrza� prosto w oczy Istredda, zacisn�� palce na brzegu sto�u.

��Chodzi o Yennefer, prawda?

Czarodziej uni�s� g�ow�, wci�� lekko stukaj�c paznokciami po le��cym na stole czerepie.

��Gratuluj� przenikliwo�ci � powiedzia�, wytrzymuj�c spojrzenie wied�mina. - Moje uznanie. Tak, chodzi o Yennefer.

Geralt milcza�. Kiedy�, przed laty, przed wielu, wielu laty, jeszcze jako m�ody wied�min, czeka� w zasadzce na mantikor�. I czu�, �e mantikora si� zbli�a. Nie widzia� jej, nie s�ysza�. Ale czu�. Nigdy nie zapomnia� tego uczucia. A teraz odczuwa� dok�adnie to samo.

��Twoja przenikliwo�� � podj�� czarodziej � oszcz�dzi nam sporo czasu, jaki zaj�oby dalsze owijanie w bawe�n�. A tak, spraw� mamy jasn�. Geralt nie skomentowa�.

��Moja bliska znajomo�� z Yennefer � ci�gn�� Istredd � datuje si� od do�� dawna, wied�minie. Przez d�ugi czas by�a to znajomo�� bez zobowi�za�, oparta na d�u�szych lub kr�tszych, bardziej lub mniej regularnych okresach przebywania ze sob�. Tego typu niezobowi�zuj�ce partnerstwo jest powszechnie praktykowane w�r�d ludzi naszej profesji. Tyle �e nagle przesta�o mi to odpowiada�. Zdecydowa�em si� z�o�y� jej propozycj� zostania ze mn� na sta�e.

��Co odpowiedzia�a?

- �e si� namy�li. Da�em jej czas do namys�u. Wiem, �e nie jest to dla niej �atwa decyzja.

��Dlaczego mi to m�wisz, Istredd? Co tob� kieruje, poza godn� szacunku, ale zaskakuj�c� szczero�ci�, tak rzadk� w�r�d ludzi twojej profesji? Jaki cel ma ta szczero��?

��Prozaiczny � czarodziej westchn��. - Bo, widzisz, to twoja osoba utrudnia Yennefer podj�cie decyzji. Prosz� ci� zatem, aby� zechcia� si� usun��. By� znikn�� z jej �ycia, przesta� przeszkadza�. Kr�tko: by� wyni�s� si� do diab�a. Najlepiej po cichu i bez po�egnania, co, jak mi si� zwierzy�a, zwyk�e� praktykowa�.

��Zaiste � Geralt u�miechn�� si� wymuszenie. - Twoja prostolinijna szczero�� wprawia mnie w coraz wi�ksze os�upienie. Wszystkiego mog�em si� spodziewa�, ale nie takiej pro�by. Czy nie uwa�asz, �e zamiast prosi�, nale�a�o raczej kropn�� mnie zza w�g�a kulistym piorunem? Nie by�oby przeszkody, by�oby troch� sadzy, kt�r� trzeba by zdrapa� z muru. Spos�b i �atwiejszy, i pewniejszy. Bo, widzisz, pro�bie mo�na odm�wi�, piorunowi kulistemu nie spos�b.

��Nie bior� pod uwag� mo�liwo�ci odmowy.

��Dlaczego? By�aby� ta dziwna pro�ba niczym innym, jak tylko ostrze�eniem, poprzedzaj�cym piorun lub inne weso�e zakl�cie? Czy te� mo�e pro�ba ta ma by� poparta brz�cz�cymi argumentami? Sum�, kt�ra oszo�omi chciwego wied�mina? Ile� to zamierzasz mi zap�aci�, bym usun�� si� z drogi, wiod�cej ku twemu szcz�ciu?

Czarodziej przesta� stuka� w czaszk�, po�o�y� na niej d�o�, zacisn�� palce. Geralt zauwa�y�, �e knykcie mu pobiela�y.

��Nie by�o moim zamiarem zniewa�a� ci� podobn� ofert� � powiedzia�. - Daleki by�em od tego. Ale� je�li� Geralt, jestem czarodziejem, i to nie najgorszym. Nie my�l� che�pi� si� tu wszechmoc�, ale wiele z twoich �ycze�, je�li zechcia�by� je wyrazi�, m�g�bym spe�ni�. Niekt�re, o, z r�wn� �atwo�ci�.

Machn�� r�k�, niedbale, jakby odp�dza� komara. W powietrzu nad sto�em zaroi�o si� nagle od bajecznie kolorowych motyli niepylak�w.

��Moim �yczeniem, Istredd � wycedzi� wied�min, odganiaj�c trzepocz�ce przy twarzy owady � jest, aby� przesta� pcha� si� mi�dzy mnie i Yennefer. Ma�o mnie obchodz� propozycje, kt�re jej sk�adasz. Mog�e� si� jej o�wiadczy�, gdy by�a z tob�. Dawniej. Bo dawniej by�o dawniej, a teraz jest teraz. Teraz jest ze mn�. Mam si� usun��, u�atwi� ci spraw�? Odmawiam. Nie tylko ci nie pomog�, ale b�d� przeszkadza�, w miar� skromnych mo�liwo�ci. Jak widzisz, nie ust�puj� ci w szczero�ci.

��Nie masz prawa mi odmawia�. Nie ty.

��Za kogo ty mnie masz, Istredd? Czarodziej spojrza� mu prosto w oczy, przechylaj�c si� przez st�.

��Za jej przelotn� mi�ostk�. Za chwilow� fascynacj�, w najlepszym razie, za kaprys, za przygod�, jakich Yenna mia�a setki, bo Yenna lubi bawi� si� emocjami, jest impulsywna i nieobliczalna w kaprysach. Za to ci� uwa�am, albowiem zamieniwszy z tob� te kilka s��w, odrzuci�em mo�liwo��, by traktowa�a ci� wy��cznie instrumentalnie. A wierz mi, to si� jej zdarza wcale cz�sto.

��Nie zrozumia�e� pytania.

��Mylisz si�, zrozumia�em. Ale celowo m�wi� wy��cznie o emocjach Yenny. Bo ty jeste� wied�minem i �adnych emocji doznawa� nie mo�esz. Nie chcesz spe�ni� mojej pro�by, bo wydaje ci si�, �e zale�y ci na niej, my�lisz, �e� Geralt, ty jeste� z ni� tylko dlatego, �e ona tego chce, i b�dziesz z ni� tak d�ugo, jak ona zechce. A to, co czujesz, to projekcja jej emocji, zainteresowania, kt�re ci okazuje. Na wszystkie demony Do�u, Geralt, nie jeste� dzieckiem, wiesz, kim jeste�. Jeste� mutantem. Nie zrozum mnie opacznie, nie m�wi� tego, by ci� zniewa�y� czy okazywa� pogard�. Stwierdzam fakt. Jeste� mutantem, a jedn� z podstawowych cech twojej mutacji jest pe�na niewra�liwo�� na emocje. Takim ci� stworzono, by� m�g� wykonywa� tw�j zaw�d. Rozumiesz? Ty nie mo�esz niczego odczuwa�. To, co bierzesz za uczucia, to pami�� kom�rkowa, somatyczna, je�li wiesz, co znaczy to s�owo.

��Wyobra� sobie, �e wiem.

��Tym lepiej. Pos�uchaj wi�c. Prosz� ci� o co�, o co mog� poprosi� wied�mina, a cz�owieka nie m�g�bym. Jestem szczery z wied�minem, z cz�owiekiem nie m�g�bym sobie pozwoli� na szczero��. Geralt, ja chc� da� Yennie zrozumienie i stabilizacj�, uczucie i szcz�cie. Mo�esz, z r�k� na sercu, zadeklarowa� to samo? Nie, nie mo�esz. Dla ciebie to s� s�owa pozbawione znaczenia. W��czysz si� za Yenna, ciesz�c si� jak dziecko z chwilowej sympatii, jak� ci okazuje. Jak zdzicza�y kot, w kt�rego wszyscy ciskaj� kamieniami, mruczysz, zadowolony, bo oto znalaz� si� kto�, kto nie boi si� ci� pog�aska�. Rozumiesz, co mam na my�li? Och, wiem, �e rozumiesz, g�upi nie jeste�, to jasne. Sam wi�c widzisz, �e nie masz prawa mi odmawia�, gdy grzecznie prosz�.

��Mam takie samo prawo odmawia� � wycedzi� Geralt � jak ty prosi�, i tym samym nasze prawa znosz� si� wzajemnie, wracamy do punktu wyj�cia, a ten punkt jest taki: Yen, za nic sobie wida� maj�c moj� mutacj� i jej skutki, jest teraz ze mn�. O�wiadczy�e� si� jej, twoje prawo. Powiedzia�a, �e si� namy�li? Jej prawo. Odnosisz wra�enie, �e przeszkadzam jej w podj�ciu decyzji? �e waha si�? �e ja jestem przyczyn� jej wahania? A to ju� moje prawo. Je�eli si� waha, to pewnie jednak ma po temu powody. Pewnie jednak co� jej daj�, chocia� mo�e i brak na to s��w w wied�mi�skim s�owniku.

��Pos�uchaj�

��Nie. Ty pos�uchaj mnie. By�a kiedy� z tob�, powiadasz? Kto wie, mo�e to nie ja, ale ty by�e� dla niej tylko przelotn� mi�ostk�, kaprysem, nieopanowaniem emocji, tak dla niej typowym? Istredd, ja nie mog� nawet wykluczy�, czy aby nie traktowa�a ci� w�wczas wy��cznie instrumentalnie. Tego, panie czarodzieju, nie da si� wykluczy� li tylko na podstawie rozmowy. W takim przypadku, jak mi si� zdaje, instrument bywa istotniejszy od elokwencji.

Istredd nie drgn�� nawet, nawet nie zacisn�� szcz�k. Geralt podziwia� jego opanowanie. Niemniej przed�u�aj�ce si� milczenie zdawa�o si� wskazywa�, �e cios trafi� celnie.

��Bawisz si� s�owami � rzek� wreszcie czarodziej. - Upajasz si� nimi. S�owami chcesz zast�pi� normalne, ludzkie uczucia, kt�rych w tobie nie ma. Twoje s�owa nie wyra�aj� uczu�, to tylko d�wi�ki, takie wydaje ten czerep, gdy w niego stukn��. Bo ty jeste� r�wnie pusty jak ten czerep. Nie masz prawa�

��Przesta� � przerwa� Geralt ostro, by� mo�e nawet zbyt ostro. - Przesta� odmawia� mi z uporem praw, mam tego dosy�, s�yszysz? Powiedzia�em ci, nasze prawa s� r�wne. Nie, do nag�ej cholery, moje s� wi�ksze.

��Doprawdy?�� czarodziej poblad� lekko, sprawiaj�c tym Geraltowi niewys�owion� przyjemno��. - A to z jakiego tytu�u?

Wied�min zastanowi� si� chwil� i zdecydowa� dobi� go.

��A z takiego � wypali� � �e wczoraj w nocy kocha�a si� ze mn�, a nie z tob�.

Istredd przyci�gn�� czaszk� blisko ku sobie, pog�adzi� j�. R�ka, ku zmartwieniu Geralta, nie drgn�a mu nawet.

��To, wed�ug ciebie, daje jakie� prawa?

��Tylko jedno. Prawo do wyci�gania wniosk�w.

��Aha � rzek� wolno czarodziej. - Dobrze. Jak chcesz. Ze mn� kocha�a si� dzi� przed po�udniem. Wyci�gnij wnioski, masz prawo. Ja ju� wyci�gn��em.

Milczenie trwa�o d�ugo. Geralt rozpaczliwie szuka� s��w. Nie znalaz�. �adnych.

��Szkoda tego gadania � powiedzia� wreszcie, wstaj�c, z�y na siebie, bo zabrzmia�o to obcesowo i g�upio. - Id�.

��Id� do diab�a � rzek� Istredd r�wnie obcesowo, nie patrz�c na niego.

Gdy wesz�a, le�a� w ubraniu na ��ku, z d�o�mi pod�o�onymi pod kark. Udawa�, �e patrzy w sufit. Patrzy� na ni�.

Yennefer powoli zamkn�a za sob� drzwi. By�a pi�kna. Jaka� ona jest pi�kna, pomy�la�. Wszystko w niej jest pi�kne. I gro�ne. Te jej kolory, ten kontrast czerni i bieli. Pi�kno i groza. Jej gawronie, naturalne loki. Ko�ci policzkowe, wyra�ne, zaznaczaj�ce si� zmarszczk�, kt�r� u�miech � je�li uzna za celowe si� u�miechn�� � tworzy obok ust, cudownie w�skich i bladych pod pomadk�. Jej brwi, cudownie nieregularne, gdy zmyje w�gielek, kt�rym podkre�la je za dnia. Jej nos, cudownie za d�ugi. Jej drobne d�onie, cudownie nerwowe, niespokojne i zdolne. Talia, cienka i wiotka, podkre�lona nadmiernie �ci�gni�tym paskiem. Smuk�e nogi, nadaj�ce w ruchu ob�e kszta�ty czarnej sp�dnicy. Pi�kna.

Bez s�owa usiad�a przy stole, opar�a podbr�dek na splecionych d�oniach.

��No, dobrze, zaczynajmy � powiedzia�a. - To przed�u�aj�ce si�, pe�ne dramatyzmu milczenie jest zbyt banalne jak dla mnie. Za�atwmy to. Wstawaj z ��ka i nie gap si� w powa�� z obra�on� min�. Sytuacja jest dostatecznie g�upia i nie ma co ug�upia� jej jeszcze bardziej. Wstawaj, m�wi�.

Wsta� pos�usznie, bez oci�gania, usiad� okrakiem na zydlu naprzeciw. Nie unika�a jego wzroku. M�g� si� spodziewa�.

��Jak m�wi�am, za�atwmy to, za�atwmy to szybko. �eby nie stawia� ci� w niezr�cznym po�o�eniu, odpowiem od razu na wszystkie pytania, nie musisz ich nawet zadawa�. Tak, to prawda, jad�c z tob� do Aedd Gynvael jecha�am do Istredda i wiedzia�am, �e spotkawszy si� z nim, p�jd� z nim do ��ka. Nie s�dzi�am, �e to si� wyda, �e b�dziecie chwali� si� jeden przed drugim. Wiem, jak si� teraz czujesz, i przykro mi z tego powodu. Ale nie, nie czuj� si� winna.

Milcza�.

Yennefer potrz�sn�a g�ow�, jej l�ni�ce, czarne loki kaskad� sp�yn�y z ramienia.

��Geralt, powiedz co�.

��On��� Odchrz�kn��. - On m�wi o tobie Yenna.

��Tak. - Nie spu�ci�a oczu. - A ja do niego m�wi� Val. To jego imi�. Istredd to przydomek. Znam go od lat, Geralt. Jest mi bardzo bliski. Nie patrz tak na mnie. Ty te� jeste� mi bliski. I w tym tkwi ca�y k�opot.

��Zastanawiasz si� nad przyj�ciem jego propozycji?

��A �eby� wiedzia�, zastanawiam si�. M�wi�am ci, znamy si� od lat. Od� wielu lat. ��cz� mnie z nim zainteresowania, cele, ambicje. Rozumiemy si� bez s��w. Mo�e mi da� oparcie, a kto wie, mo�e przyjdzie dzie�, gdy b�d� potrzebowa� oparcia. A nade wszystko� On� on mnie kocha. Tak my�l�.

��Nie b�d� stawa� ci na zawadzie, Yen. Podrzuci�a g�ow�, a jej fio�kowe oczy rozb�ys�y sinym ogniem.

��Na zawadzie? Czy ty niczego nie rozumiesz, idioto? Gdyby� stawa� mi na zawadzie, gdyby� mi po prostu przeszkadza�, to w mgnieniu oka pozby�abym si� tej przeszkody, teleportowa�abym ci� na koniec przyl�dka Bremervoord albo przenios�a tr�b� powietrzn� do kraju Hannu. Przy odrobinie wysi�ku wtopi�abym ci� w kawa� kwarcu i postawi�a w ogr�dku na klombie piwonii. Mog�abym te� tak przepra� ci m�zg, �e zapomnia�by�, kim by�am i jak si� nazywa�am. I to wszystko pod warunkiem, �e chcia�oby mi si�. Bo mog�abym po prostu powiedzie�: "By�o mi�o, �egnaj". Mog�abym zwia� po cichu, tak jak ty to kiedy� zrobi�e�, uciekaj�c z mojego domu w Vengerbergu.

��Nie krzycz, Yen, nie b�d� agresywna. I nie wywlekaj tej historii z Vengerbergu, przyrzekli�my sobie przecie� nie wraca� ju� do tego. Nie mam do ciebie �alu, Yen, nie robi� ci przecie� wyrzut�w. Wiem, �e nie da si� do ciebie przy�o�y� zwyk�ej miarki. A to, �e mi przykro� To, �e zabija mnie �wiadomo��, �e ci� trac� To pami�� kom�rkowa. Atawistyczne resztki uczu� u wypranego z emocji mutanta�

��Nie cierpi�, gdy tak m�wisz!�� wybuchn�a. - Nie znosz�, gdy u�ywasz tego s�owa. Nigdy wi�cej nie u�ywaj go w mojej obecno�ci. Nigdy!

��Czy to zmieni fakt?! Przecie� jestem mutantem.

��Nie ma �adnego faktu. Nie wymawiaj przy mnie tego s�owa.

Czarna pustu�ka, siedz�ca na rogach jeleniach, machn�a skrzyd�ami, zazgrzyta�a szponami. Geralt spojrza� na ptaka, na jego ��te, nieruchome oko. Yennefer znowu opar�a podbr�dek na splecionych d�oniach.

��Yen.

��S�ucham, Geralt.

��Obieca�a� odpowiedzie� na moje pytania. Na pytania, kt�rych nawet nie musz� zadawa�. Zosta�o jedno, najwa�niejsze. To, kt�rego nigdy ci nie zada�em. Kt�re ba�em si� zada�. Odpowiedz na nie.

��Nie potrafi�, Geralt � powiedzia�a twardo.

��Nie wierz� ci, Yen. Znam ci� za dobrze.

��Nie mo�na dobrze zna� czarodziejki.

��Odpowiedz na moje pytanie, Yen.

��Odpowiadam: nie wiem. Ale c� to za odpowied�? Zamilkli. Dobiegaj�cy z ulicy gwar �cich�. uspokoi� si�. Chyl�ce si� ku zachodowi s�o�ce zapali�o ognie w szparach okiennic, przeszy�o izb� sko�nymi smugami �wiat�a.

��Aedd Gynvael � mrukn�� wied�min. - Okruch lodu� Czu�em to. Wiedzia�em, �e to miasto� Jest mi wrogie. Z�e.

��Aedd Gynvael � powt�rzy�a wolno. - Sanie kr�lowej elf�w. Dlaczego? Dlaczego, Geralt?

��Jad� za tob�, Yen, bo zapl�ta�em, zaw�li�em uprz�� moich sa� w p�ozy twoich. A dooko�a mnie zamie�. I mr�z. Zimno.

��Ciep�o stopi�oby w tobie okruch lodu, kt�rym ci� ugodzi�am � szepn�a. - W�wczas prys�by czar, zobaczy�by� mnie tak�, jaka naprawd� jestem.

��Smagaj tedy bia�e konie, Yen, niechaj mkn� na p�noc, tam gdzie nigdy nie nastaje odwil�. Oby nigdy nie nasta�a. Chc� jak najpr�dzej znale�� si� w twoim lodowym zamku.

��Ten zamek nie istnieje � usta Yennefer drgn�y. skrzywi�y si�. - Jest symbolem. A nasza sanna jest po�cigiem za marzeniem, kt�re jest nieosi�galne. Bo ja, kr�lowa elf�w, pragn� ciep�a. To w�a�nie jest moja tajemnica. Dlatego co roku w�r�d �nie�nej zamieci moje sanie nios� mnie przez jakie� miasteczko i co roku kto� pora�ony moim czarem p�tli uprz�� swoich sa� w p�ozy moich. Co roku. Co roku kto� nowy. Bez ko�ca. Bo ciep�o, kt�rego tak pragn�, niweczy zarazem czar, niweczy magi� i urok. M�j ugodzony lodow� gwiazdk� wybranek staje si� nagle zwyk�ym nikim. A ja w jego odtaja�ych oczach staj� si� nie lepsza od innych� �miertelniczek�

��A spod nieskazitelnej bieli wy�ania si� wiosna � powiedzia�. - Wy�ania si� Aedd Gynvael, brzydkie miasteczko o pi�knej nazwie. Aedd Gynvael i jego �mietnik, ogromna, �mierdz�ca kupa �mieci, w kt�r� musz� wej��, bo za to mi p�ac�, bo po to mnie stworzono, by wchodzi� w plugastwo, kt�re innych napawa wstr�tem i obrzydzeniem. Pozbawiono mnie zdolno�ci odczuwania, abym nie by� w stanie odczu�, jak potwornie plugawe jest owo plugastwo, bym nie cofn�� si�, nie uciek� przed nim, przej�ty zgroz�. Tak, pozbawiono mnie uczu�. Ale niedok�adnie. Ten, kto to robi�, spartaczy� robot�, Yen.

Zamilkli. Czarna pustu�ka zaszele�ci�a pi�rami, rozwijaj�c i sk�adaj�c skrzyd�a.

��Geralt�

��S�ucham, Yen.

��Teraz ty odpowiedz na moje pytanie. Na to pytanie, kt�rego nigdy ci nie zada�am. To, kt�re ba�am si� Teraz r�wnie� ci go nie zadam, ale odpowiedz. Bo� bo bardzo pragn�abym us�ysze� twoj� odpowied�. To jedno, jedyne s�owo, kt�rego nigdy mi nie powiedzia�e�. Wypowiedz je, Geralt. Prosz�.

��Nie potrafi�, Yen.

��Co jest przyczyn�?

��Nie wiesz?�� U�miechn�� si� smutno. - Moja odpowied� by�aby tylko s�owem. S�owem, kt�re nie wyra�a uczucia, nie wyra�a emocji, bo z tych jestem wyprany. S�owem, kt�re by�oby wy��cznie d�wi�kiem, jaki wydaje przy uderzeniu pusty i zimny czerep.

Patrzy�a na niego w milczeniu. Jej oczy, szeroko rozwarte, nabra�y koloru gorej�cego fioletu.

��Nie, Geralt � powiedzia�a � to nieprawda. A mo�e prawda, ale niepe�na. Nie jeste� wyprany z uczu�. Teraz to widz�. Teraz wiem, ze�

Zamilk�a.

��Doko�cz, Yen. Zdecydowa�a� ju�. Nie k�am. Znam ci�. Widz� to w twoich oczach. Nie spu�ci�a wzroku. Wiedzia�.

��Yen � szepn��.

��Daj r�k� � powiedzia�a.

Uj�a jego d�o� pomi�dzy swoje, od razu poczu� mrowienie i t�tnienie krwi w �y�ach przedramienia. Yennefer szepta�a zakl�cia, spokojnym, miarowym g�osem, ale widzia� krople potu, kt�rymi wysi�ek sperli� jej poblad�e czo�o, widzia� rozszerzone z b�lu �renice.

Pu�ciwszy jego r�k�, wyci�gn�a d�onie, poruszy�a nimi, pieszczotliwym gestem g�aszcz�c jaki� niewidzialny kszta�t, powoli, od g�ry ku do�owi. Mi�dzy jej palcami powietrze zacz�o g�stnie� i m�tnie�, wzdyma� si� i t�tni� jak dym.

Patrzy� zafascynowany. Magia tw�rcza, uwa�ana za szczytowe osi�gni�cie czarodziej�w, zawsze go fascynowa�a, o wiele bardziej ni� iluzja czy magia transformuj�ca. Tak, Istredd mia� racj�, pomy�la�, w por�wnaniu z tak� magi� moje Znaki wygl�daj� po prostu �miesznie.

Mi�dzy drgaj�cymi z wysi�ku d�o�mi Yennefer powoli materializowa� si� kszta�t ptaka czarnego jak w�giel. Palce czarodziejki delikatnie g�aska�y nastroszone pi�rka, p�ask� g��wk�, zakrzywiony dzi�b. Jeszcze jeden ruch, hipnotyzuj�ce p�ynny, pieszczotliwy i czarna pustu�ka, pokr�ciwszy g�ow�, zaskrzecza�a g�o�no. Jej bli�niaczka, wci�� nieruchomo siedz�ca na rogach, odpowiedzia�a skrzeczeniem.

��Dwie pustu�ki � rzek� Geralt cicho. - Dwie czarne pustu�ki, stworzone za pomoc� magii. Jak mniemam, obie s� ci potrzebne.

��S�usznie mniemasz � powiedzia�a z trudem. - Obie s� mi potrzebne. Myli�am si�, s�dz�c, �e wystarczy jedna. Jak ja bardzo si� myli�am, Geralt� Do jakiej pomy�ki przywiod�a mnie pycha kr�lowej zimy, przekonanej o swojej wszechmocy. A s� rzeczy� kt�rych nie spos�b zdoby� nawet magi�. I s� dary, kt�rych nie wolno przyj��, je�li nie jest si� w stanie odwzajemni� ich� czym� r�wnie cennym. W przeciwnym razie taki dar przecieknie przez palce, stopi si� niby okruch lodu, zaci�ni�ty w d�oni. Zostanie tylko �al, poczucie straty i krzywdy�

��Yen�

��Jestem czarodziejk�, Geralt. W�adza nad materi�, kt�r� posiadam, jest darem. Darem odwzajemnionym. Zap�aci�am za� Wszystkim, co posiada�am. Nic zosta�o nic.

Milcza�. Czarodziejka przetar�a czo�o dr��c� d�oni�.

��Myli�am si� � powt�rzy�a. - Ale naprawi� m�j b��d. Emocje i uczucia�

Dotkn�a g�owy czarnej pustu�ki. Ptak nastroszy� si�, bezg�o�nie otwieraj�c krzywy dzi�b.

��Emocje, kaprysy i k�amstwa, fascynacja i gra. Uczucia i ich brak� Dary, kt�rych nie wolno przyj�� K�amstwo i prawda. Czym jest prawda? Zaprzeczeniem k�amstwa? Czy stwierdzeniem faktu? A je�eli fakt jest k�amstwem, czym jest w�wczas prawda? Kto jest pe�en uczu�, kt�re nim targaj�, a kto pust� skorup� zimnego czerepu? Kto? Co jest prawd�, Geralt? Czym jest prawda?

��Nie wiem, Yen. Powiedz mi.

��Nie � powiedzia�a i spu�ci�a oczy. Po raz pierwszy. Nigdy przedtem nie widzia�, by to robi�a. Nigdy.

��Nie � powt�rzy�a. - Nie mog�, Geralt. Nie mog� ci tego powiedzie�. Powie ci to ten ptak, zrodzony z dotkni�cia twojej d�oni. Ptaku? Czym jest prawda?

��Prawda � powiedzia�a pustu�ka � jest okruchem lodu.

Chocia� wydawa�o mu si�, ze bez celu i zamiaru w�druje zau�kami, nagle znalaz� si� przy po�udniowym murze, na wykopalisku, w�r�d sieci row�w, przecinaj�cych ruiny przy kamiennej �cianie, b��dz�cych zakosami w�r�d ods�oni�tych kwadrat�w staro�ytnych fundament�w.

Istredd by� tam. W koszuli z podwini�tymi r�kawami i wysokich butach pokrzykiwa� na pacho�k�w, rozkopuj�cych motykami pasiast� �cian� wykopu wype�nionego r�nokolorowymi warstwami ziemi, gliny i w�gla drzewnego. Obok na deskach, le�a�y poczernia�e ko�ci, skorupy garnk�w i inne przedmioty, nierozpoznawalne, skorodowane, zbrylone rdz�.

Czarodziej zauwa�y� go natychmiast. Wydawszy kopi�cym kilka g�o�nych polece�, wyskoczy� z wykopu, podszed�, wycieraj�c r�ce o spodnie.

��S�ucham, o co chodzi?�� spyta� obcesowo. Wied�min, stoj�c przed nim nieruchomo, nie odpowiedzia�. Pacho�kowie, pozoruj�c prac�, obserwowali ich pilnie, szeptali mi�dzy sob�.

��A� tryska od ciebie nienawi�ci�. - Istredd skrzywi� si�. - O co chodzi, pytam? Zdecydowa�e� si�? Gdzie jest Yenna? Mam nadziej�, �e�

��Nie miej za du�o nadziei, Istredd.

��Oho � powiedzia� czarodziej. - C� to s�ysz� w twoim g�osie? Czy aby dobrze ci� wyczuwam?

��A c� takiego wyczuwasz?

Istredd opar� pi�ci o biodra i spojrza� na wied�mina wyzywaj�co.

��Nie zw�d�my si�, Geralt � powiedzia�. - Nienawidzisz mnie i ja ciebie te�. Zniewa�y�e� mnie, m�wi�c o Yennefer� wiesz, co. Ja odpowiedzia�em ci podobn� zniewag�. Przeszkadzasz mi, ja przeszkadzam tobie. Za�atwmy to jak m�czy�ni. Nie widz� innego rozwi�zania. Po to tu przyszed�e�, prawda?

��Tak � powiedzia� Geralt tr�c czo�o. - Masz racj�, Istredd. Po to tu przyszed�em. Niew�tpliwie.

��S�usznie. To nie mo�e trwa�. Dopiero dzisiaj dowiedzia�em si�, �e od paru lat Yenna kr��y mi�dzy nami jak szmaciana pi�eczka. Raz jest ze mn�, raz z tob�. Ucieka ode mnie, aby szuka� ciebie, i na odwr�t. Inni, z kt�rymi jest w przerwach, nie licz� si�. Liczymy si� tylko my dwaj. Tak dalej by� nie mo�e. Jest nas dw�ch, musi zosta� jeden.

��Tak � powt�rzy� Geralt, nie odrywaj�c r�ki od czo�a. - Tak� Masz racj�.

��W naszym zadufaniu � ci�gn�� czarodziej � my�leli�my, �e Yenna bez wahania wybierze lepszego. Co do tego, kto jest tym lepszym, �aden z nas mia� w�tpliwo�ci. Dosz�o do tego, �e jak smarkacze zacz�li�my licytowa� si� jej wzgl�dami i r�wnie ma�o co niedoro�li smarkacze pojmowali�my, czym by�y te wzgl�dy i co oznacza�y. Mniemam, �e podobnie jak ja przemy�la�e� to sobie i wiesz, jak bardzo mylili�my si� obaj. Yenna, Geralt, nie ma najmniejszego zamiaru wybiera� mi�dzy nami, nawet gdy przyjmiemy, �e umia�aby wybra�. C�, b�dziemy musieli za�atwi� to za ni�. Ja bowiem nie my�l� dzieli� si� Yenna z nikim, a fakt, �e tu przyszed�e�, �wiadczy podobnie o tobie. Znamy j�, Geralt, a� za dobrze. Dop�ki jest nas dw�ch, �aden nie mo�e by� jej pewien. Musi zosta� jeden. Zrozumia�e� to, prawda?

��Prawda � powiedzia� wied�min, z trudem poruszaj�c martwiej�cymi wargami. - Prawda jest okruchem lodu�

��Co?

��Nic.

��Co si� z tob� dzieje? Jeste� chory czy pijany? Czy te� mo�e nafaszerowany wied�mi�skimi zio�ami?

��Nic mi nie jest. Co�� co� wpad�o mi do oka. Istredd, musi zosta� jeden. Tak, po to tu przyszed�em. Niew�tpliwie.

��Wiedzia�em � powiedzia� czarodziej. - Wiedzia�em, �e przyjdziesz. Zreszt�, b�d� z tob� szczery. Uprzedzi�e� mnie w zamiarach.

��Piorun kulisty?�� u�miechn�� si� blado wied�min. Istredd zmarszczy� brwi.

��Mo�e � powiedzia�. - Mo�e i piorun kulisty. Ale na pewno nie zza w�g�a. Honorowo, twarz� w twarz. Jeste� wied�minem, to wyr�wnuje szans�. No, decyduj, gdzie i kiedy.

Geralt zastanowi� si�. I zdecydowa�.

��Ten placyk� wskaza� r�k�. - Przechodzi�em tamt�dy..

��Wiem. Jest tam studnia, nazywa si� Zielony Klucz.

��Przy studni zatem. Tak. Przy studni� Jutro, dwie godziny po wschodzie s�o�ca.

��Dobrze. B�d� tam o czasie.

Stali przez chwil� nieruchomo, nie patrz�c na siebie. Wreszcie czarodziej mrukn�� co� pod nosem, kopn�� bry�� gliny i rozbi� j� uderzeniem obcasa.

��Geralt?

��Co?

��Nie czujesz si� g�upio?

��Czuj� si� g�upio � przyzna� niech�tnie wied�min.

��Ul�y�o mi � mrukn�� Istredd. - Bo ja czuj� si� jak ostatni kretyn. Nigdy nie przypuszcza�em, �e kiedy� b�d� musia� bi� si� z wied�minem na �mier� i �ycie z powodu kobiety.

��Wiem, jak si� czujesz, Istredd.

��C� - czarodziej u�miechn�� si� wymuszenie. - Fakt, �e do tego dosz�o, �e zdecydowa�em si� na co� tak dalece sprzecznego z moj� natur�, �wiadczy o tym, �e� �e tak trzeba.

��Wiem. Istredd.

��Oczywi�cie wiesz tak�e, �e ten z nas, kt�ry prze�yje, b�dzie musia� pr�dko ucieka� i schowa� si� przed Yenn� na ko�cu �wiata?

��Wiem.

��I oczywi�cie liczysz na to, �e gdy och�onie z w�ciek�o�ci, b�dzie mo�na do niej wr�ci�?

��Oczywi�cie.

��No, to za�atwione � czarodziej zrobi� ruch, jakby chcia� si� odwr�ci�, po chwili wahania wyci�gn�� do niego d�o�. - Do jutra, Geralt.

��Do jutra � wied�min u�cisn�� podan� mu r�k�. - Do jutra, Istredd.

��Hej, wied�minie!

Geralt uni�s� g�ow� znad sto�u, na kt�rego blacie w zamy�leniu rozmazywa� rozlane piwo w fantazyjne esy-floresy.

��Nie�atwo by�o ci� znale�� � starosta Herbolth przysiad� si�, odsun�� dzbanki i kufle. - W ober�y powiedzieli, �e� si� wyni�s� do stajen, w stajniach znalaz�em tylko konia i tobo�ki. A ty tu� To chyba najparszywsza karczma w ca�ym mie�cie. Tylko najgorsza ho�ota tu przychodzi. Co tu robisz?

��Pije.

��Widz�. Chcia�em z tob� pogwarzy�. Trze�wy�?

��Jak dziecko.

��Radem.

��O co wam chodzi, Herbolth? Jestem, jak widzicie, zaj�ty � Geralt u�miechn�� si� do dziewki stawiaj�cej na stole kolejny dzban.

��Rozesz�a si� plotka � zmarszczy� si� starosta � �e ty i nasz czarodziej postanowili�cie si� pozabija�.

��To nasza sprawa. Jego i moja. Nie wtr�cajcie si�.

��Nie, to nie wasza sprawa � zaprzeczy� Herbolth. - Istredd jest nam potrzebny, nie sta� nas na drugiego czarodzieja.

��Id�cie tedy do �wi�tyni i pom�dlcie si� o jego zwyci�stwo.

��Nie kpij, no � warkn�� starosta. - I nie wym�drzaj si�, przyb��do jeden. Na bog�w, gdybym nie wiedzia�, �e czarownik mi tego nie wybaczy, to wtr�ci�bym ci� do lochu, na samo dno jamy, wywl�k� za mury dw�jk� koni albo kaza� Cykadzie zak�u� ci� jak �wini�. Ale, niestety, Istredd ma bzika na punkcie honoru i nie darowa�by mi tego. Wiem, �e i ty by� mi nie darowa�.

- �wietnie si� sk�ada � wied�min dopi� kolejny kufel i wyplu� pod st� �d�b�o s�omy, kt�re do niego wpad�o. - Upiek�o mi si�, nie ma co. To wszystko?

��Nie � powiedzia� Herbolth, wyci�gaj�c spod p�aszcza nabity mieszek. - Masz tu sto marek, wied�minie, bierz je i wyno� si� z Aedd Gynyael. Wyno� si� st�d, najlepiej zaraz, w ka�dym razie przed wschodem s�o�ca. Powiedzia�em, �e nie sta� nas na drugiego czarodzieja, nie dopuszcz�, by nasz ryzykowa� �yciem w pojedynku z kim� takim jak ty, z g�upiego powodu, dla jakiej��

Urwa�, nie doko�czy�, chocia� wied�min nawet nie drgn��.

��Zabierz zza tego sto�u twoj� paskudn� mord�, Herbolth � powiedzia� Geralt. - A twoje sto marek wsad� sobie w rzy�. Odejd�, bo niedobrze mi si� robi na tw�j widok, jeszcze chwila, a obrzygam ci� od czapki po ci�my.

Starosta schowa� mieszek, po�o�y� obie d�onie na stole.

��Nie, to nie � powiedzia�. - Chcia�em po dobroci, ale je�li nie, to nie. Bijcie si�, posieczcie, spalcie, porozrywajcie na sztuki dla tej dziwki, rozk�adaj�cej nogi dla ka�dego, kto zechce. My�l�, �e Istredd poradzi sobie z tob�, ty p�atny zb�ju, tak, �e tylko buty z ciebie zostan�, ale je�li nie, to ja ci� dopadn�, zanim jeszcze jego trup ostygnie i wszystkie gnaty po�ami� ci na torturach. Jednego ca�ego miejsca na tobie nie zostawi�, ty�

Nie zd��y� cofn�� r�k ze sto�u, ruch wied�mina by� zbyt szybki, wyskakuj�ce spod blatu rami� zamaza�o si� w oczach starosty, a sztylet z hukiem utkwi� pomi�dzy palcami jego d�oni.

��Mo�e � szepn�� wied�min, zaciskaj�c pi�� na r�koje�ci pugina�u, wpatrzony w twarz Herboltha, z kt�rej odp�yn�a krew. - Mo�e Istredd mnie zabije. Ale je�li nie� Wtedy odejd� st�d, a ty, �mieciu plugawy, nie pr�buj mnie zatrzymywa�, je�li nie chcesz, by uliczki waszego brudnego miasta spieni�y si� od posoki. Precz st�d.

��Panie starosto! Co si� tu dzieje? Hej, ty�

��Spokojnie, Cykada � powiedzia� Herbolth, cofaj�c powoli d�o�, wolno sun�c ni� po stole, coraz dalej od ostrza sztyletu. - Nic si� nie sta�o. Nic.

Cykada wsun�� do pochwy na wp� dobyty miecz. Geralt nie patrzy� na niego. Nie patrzy� na starost� wychodz�cego z karczmy, os�anianego przez Cykad� przed zataczaj�cymi si� flisakami i wo�nicami. Patrzy� na ma�ego cz�owieczka o szczurzej twarzy i czarnych, przenikliwych oczach, siedz�cego kilka sto��w dalej.

Zdenerwowa�em si�, stwierdzi� ze zdumieniem. R�ce mi dr��. Naprawd�, dr�� mi r�ce. To nieprawdopodobne, to, co si� ze mn� dzieje. Czy�by to znaczy�o, �e�

Tak, pomy�la�, patrz�c na cz�owieczka o szczurzej twarzy. Chyba tak.

Tak trzeba, pomy�la�.

Jakie zimno�

Wsta�.

Patrz�c na cz�owieczka, u�miechn�� si�. Potem odchyli� po�� kurtki, wyci�gn�� z nabitej sakiewki dwie z�ote monety, rzuci� je na st�. Monety zabrz�cza�y, jedna, tocz�c si�, uderzy�a o ostrze sztyletu, wci�� tkwi�cego w wyg�adzonym drewnie.

Uderzenie spad�o niespodziewanie, pa�ka cicho �wisn�a w ciemno�ci, tak szybko, �e niewdele brakowa�o, by wied�min nie zd��y� zas�oni� g�owy uniesionym odruchowo ramieniem, by nie zdo�a� zamortyzowa� ciosu elastycznym ugi�ciem cia�a. Odskoczy�, upadaj�c na kolano, przekozio�kowa�, stan�� na nogi, wyczu� ruch powietrza, ust�puj�cego pod nowym zamachem pa�ki, unikn�� ciosu zwinnym piruetem, zawirowa� pomi�dzy dwie otaczaj�ce go w ciemno�ci sylwetki, si�gn�� nad prawe rami�. Po miecz.

Nie mia� miecza.

Nic nie wykorzeni ze mnie tych odruch�w, pomy�la�, odskakuj�c mi�kko. Rutyna? Pami�� kom�rkowa? Jestem mutantem, reaguj� jak mutant, pomy�la�, padaj�c zn�w na kolano, unikaj�c uderzenia, si�gaj�c po sztylet do cholewy. Nie mia� sztyletu.

U�miechn�� si� krzywo i dosta� pa�k� w g�ow�. Rozb�ys�o mu w oczach, b�l zapromieniowa� a� do czubk�w palc�w. Upad�, odpr�aj�c si�, nie przestaj�c u�miecha�.

Kto� zwali� si� na niego, przyciskaj�c do ziemi. Kto� inny zerwa� mu sakiewk� z pasa. Z�owi� okiem b�ysk no�a. Kl�cz�cy na jego piersi rozerwa� mu kubrak pod szyj�, chwyci� za �a�cuszek, wyci�gn�� medalion. I natychmiast wypu�ci� go z r�ki.

��Na Baal-Zebutha � us�ysza� sapni�cie. - To wied�min� Charakternik� Ten drugi zakl�� dysz�c.

��Nie mia� miecza� Bogowie� Tfu, tfu, na urok, na Z�e� Wiejmy st�d, Radgast! Nie dotykaj go, tfu, tfu!

Ksi�yc na moment prze�wietli� rzadsz� chmur�. Geralt zobaczy� tu� nad sob� wychud��, szczurz� twarz, ma�e, czarne, l�ni�ce oczka. Us�ysza� tupot n�g tego drugiego, oddalaj�cy si�, nikn�cy w zau�ku, z kt�rego �mierdzia�o kotami i przypalonym t�uszczem.

Cz�owieczek o twarzy szczura zdj�� powoli kolano z jego piersi.

��Nast�pnym razem��� Geralt us�ysza� jego wyra�ny szept. - Nast�pnym razem, gdy b�dziesz chcia� pope�ni� samob�jstwo, wied�minie, to nie wci�gaj w to innych. Po prostu powie� si� w stajni na lejcach.

W nocy musia�o pada�.

Geralt wyszed� przed stajni�, przecieraj�c oczy, wyczesuj�c palcami s�om� z w�os�w. Wschodz�ce s�o�ce b�yszcza�o na mokrych dachach, z�otem l�ni�o w ka�u�ach.

Wied�min splun��, w ustach wci�� mia� niesmak, guz na g�owie rwa� t�pym b�lem. Na barierce przed stajni� siedzia� chudy, czarny kot, w skupieniu li��c �apk�.

��Kici, kici, koteczku � powiedzia� wied�min, Kot nieruchomiej�c spojrza� na niego z�owrogo, po�o�y� uszy i zasycza�, obna�aj�c kie�ki.

��Wiem � Geralt kiwn�� g�ow�. - Ja ciebie te� nie lubi�. �artowa�em tylko.

Niespiesznymi ruchami mocno po�ci�ga� rozlu�nione klamry i sprz�czki kurtki, wyr�wna� na sobie fa�dy odzie�y, sprawdzi�, czy w �adnym miejscu nie ograniczaj� swobody ruch�w. Przerzuci� miecz przez plecy, poprawi� po�o�enie r�koje�ci nad prawym barkiem. Przepasa� czo�o sk�rzan� opask�, odgarniaj�c w�osy do ty�u, za uszy. Naci�gn�� d�ugie, bojowe r�kawice, naje�one kr�tkimi sto�kami srebrnych kolc�w.

Jeszcze raz spojrza� na s�o�ce, zw�aj�c �renice w pionowe szparki. Pi�kny dzie�, pomy�la�. Pi�kny dzie� do walki.

Westchn��, splun�� i powoli poszed� w d� uliczki, wzd�u� mur�w wydzielaj�cych ostr�, przenikliw� wo� mokrego tynku, wapiennej zaprawy.

��Ej, cudaku!

Obejrza� si�. Cykada w towarzystwie trzech podejrzanie wygl�daj�cych, uzbrojonych osobnik�w siedzia� na stosie belek u�o�onych wzd�u� wa�u. Wsta�, przeci�gn�� si�, wyszed� na �rodek uliczki, starannie omijaj�c ka�u�e.

��Dok�d to?�� spyta�, opieraj�c w�skie d�onie o obci��ony broni� pas.

��Nie tw�j interes.

- �eby wyja�ni� spraw�, guzik mnie obchodz� starosta, czarownik i ca�e to zasrane miasto � powiedzia� Cykada, wolno akcentuj�c s�owa. - Idzie mi jednak o ciebie, wied�minie. Nie dojdziesz do ko�ca tej uliczki. S�yszysz? Chc� sprawdzi� jaki� to sprawny w walce. Nie daje mi to spokoju. St�j, powiadam.

��Zje�d�aj mi z drogi.

��St�j!�� wrzasn�� Cykada, k�ad�c d�o� na r�koje�ci miecza. - Nie poj��e�, co m�wi�? B�dziemy si� bi�! Wyzywam ci�! Zaraz si� oka�e, kto jest lepszy!

Geralt wzruszy� ramionami, nie zwalniaj�c kroku.

��Wyzywam ci� do walki! S�yszysz, odmie�cze?�� krzykn�� Cykada, ponownie zast�puj�c mu drog�. - Na co czekasz? Wyci�gaj �elazo z jaszczura! Co to, strach ci� oblecia�? Czy te� mo�e stajesz tylko tym, kt�rzy, jak Istredd, ch�do�yli t� twoj� wied�m�?

Geralt szed� dalej, zmuszaj�c Cykad� do cofania si�, do niezr�cznego marszu ty�em. Towarzysz�cy Cykadzie osobnicy wstali z kupy bierwion, ruszyli za nimi, trzymaj�c si� jednak z ty�u, w oddaleniu. Geralt s�ysza�, jak b�oto mlaska pod ich butami.

��Wyzywam ci�! - powt�rzy� Cykada, bledn�c i czerwieni�c na przemian. - S�yszysz, wied�mi�ska zarazo? Czego ci jeszcze trzeba? Mam naplu� ci w g�b�?

��Pluj sobie.

Cykada zatrzyma� si� i rzeczywi�cie nabra� tchu w piersi, sk�adaj�c usta do pluni�cia. Patrzy� w oczy wied�mina, nie na jego r�ce. I to by� b��d. Geralt, wci�� nie zwalniaj�c kroku, b�yskawicznie uderzy� go, bez zamachu, tylko z ugi�cia kolan, pi�ci� w kolczastej r�kawicy. Uderzy� w same usta, prosto w wykrzywione wargi. Wargi Cykady p�k�y, eksplodowa�y jak mia�d�one wi�nie. Wied�min zgarbi� si� i uderzy� jeszcze raz, w to samo miejsce, tym. razem bior�c kr�tki zamach, czuj�c, jak wraz z si�� i impetem uderzenia uchodzi z niego w�ciek�o��. Cykada, obracaj�c si� z jedn� nog� w b�ocie, a drug� w g�rze, rzygn�� krwi� i plusn�� w ka�u��, na wznak. Wied�min, s�ysz�c za sob� sykni�cie klingi w pochwie, zatrzyma� si� i obr�ci� p�ynnie, z d�oni� na r�koje�ci miecza.

��No � powiedzia� dr��cym ze z�o�ci g�osem. - No, prosz�.

Ten, kt�ry doby� broni, patrzy� mu w oczy. Przez chwil�. Potem odwr�ci� wzrok. Pozostali zacz�li si� cofa�. Powoli, coraz szybciej. S�ysz�c to, cz�owiek z mieczem cofn�� si� r�wnie�, bezg�o�nie poruszaj�c ustami. Ten, kt�ry by� najdalej, odwr�ci� si� i pobieg�, rozpryskuj�c b�oto. Pozostali zamarli w miejscu, nie pr�bowali podchodzi�.

Cykada obr�ci� si� w b�ocie, uni�s� si�, wspinaj�c na �okciach, zabe�kota�, charkn��, wyplu� co� bia�ego wraz ze spor� ilo�ci� czerwiem. Przechodz�c obok Geralt od niechcenia kopn�� go w policzek, druzgoc�c ko�� jarzmow�, ponownie wchlapuj�c w ka�u��.

Poszed� dalej, nie ogl�daj�c si�.

Istredd ju� by� przy studni, sta� tam, oparty o cembrowin�, o drewnian�, zazielenion� mchem obudow� ko�owrotu. U pasa mia� miecz. Pi�kny, lekki, terga�ski miecz z p�zamkni�t� gard�, opieraj�cy si� okutym ko�cem pochwy o l�ni�c� cholew� je�dzieckiego buta. Na ramieniu czarodzieja siedzia� nastroszony, czarny ptak.

Pustu�ka.

��Jeste�, wied�minie � Istredd podstawi� pustu�ce ur�kawiczon� r�k�, delikatnie i ostro�nie posadzi� ptaka na daszku nad studni�.

��Jestem, Istredd.

��Nie s�dzi�em, ze przyjdziesz. My�la�em, ze wyjecha�e�.

��Nie wyjecha�em.

Czarodziej za�mia� si� swobodnie i g�o�no, odrzucaj�c g�ow� do ty�u.

��Chcia�a nas� chcia�a nas ocali� � powiedzia�. - Obu. Nic z tego, Geralt. Skrzy�ujmy ostrza. Musi zosta� jeden.

��Zamierzasz walczy� mieczem?

��To ci� dziwi? Przecie� i ty zamierzasz walczy� mieczem. Dalej, stawaj.

��Dlaczego, Istredd? Dlaczego mieczem, a nie magi�? Czarodziej poblad�, usta drgn�y mu nerwowo.

��Stawaj, m�wi�! - krzykn��. - Nie czas na pytania, czas pyta� min��! Teraz jest czas czyn�w!

��Chc� wiedzie� � powiedzia� powoli Geralt. - Chc� wiedzie�, dlaczego miecz. Chc� wiedzie�, sk�d i dlaczego znalaz�a si� u ciebie ta czarna pustu�ka. Mam prawo to wiedzie�. Mam prawo do prawdy, Istredd.

��Do prawdy?�� powt�rzy� gorzko czarodziej. - Ano, mo�e i masz. Tak, mo�e i masz. Nasze prawa s� r�wne. Pustu�ka, pytasz? Przylecia�a o �wicie, mokra od deszczu. Przynios�a list. Kr�ciutki, znam go na pami��. "�egnam, Val. Wybacz mi. S� dary, kt�rych nie wolno przyjmowa�, a nie ma we mnie niczego, czym mog�abym ci si� odwdzi�czy�. I to jest prawda, Val. Prawda jest okruchem lodu". No, Geralt? Zadowoli�em ci�? Skorzysta�e� ze swojego prawa?

Wied�min powoli kiwn�� g�ow�.

��Dobrze � rzek� Istredd. - Teraz ja skorzystam z mojego. Bo ja nie przyjmuj� tego listu do wiadomo�ci. Ja nie mog� bez niej� Wol� ju�� Stawaj, do diab�a!

Zgarbi� si� i wyci�gn�� miecz szybkim, zwinnym ruchem, �wiadcz�cym o wprawie. Pustu�ka zaskrzecza�a.

Wied�min sta� nieruchomo, z opuszczonymi wzd�u� bok�w r�kami.

��Na co czekasz?�� szczekn�� czarodziej. Geralt powoli uni�s� g�ow�, popatrzy� na niego przez chwil�, potem odwr�ci� si� na pi�cie.

��Nie, Istredd � powiedzia� cicho. - �egnaj.

��Co to ma znaczy�, do cholery? Geralt zatrzyma� si�.

��Istredd � rzuci� przez rami�. - Nie wci�gaj w to innych. Je�eli musisz, to powie� si� w stajni na lejcach.

��Geralt!�� krzykn�� czarodziej, a g�os za�ama� mu si� nagle, uderzy� ucho fa�szyw�, z�� nut�. - Ja nie zrezygnuj�! Nie ucieknie przede mn�! Pojad� za ni� do Venger-bergu, pojad� za ni� na koniec �wiata, odnajd� j�! Nie zrezygnuj� z niej nigdy! Wiedz o tym!

- �egnaj, Istredd.

Odszed� w zau�ek, nie odwracaj�c si� ju� ani razu. Szed�, nie zwracaj�c uwagi na ludzi, szybko schodz�cych mu z drogi, na zatrzaskiwane pospiesznie drzwi i okiennice. Nie zauwa�a� nikogo i niczego.

My�la� o li�cie, kt�ry czeka na niego w ober�y.

Przyspieszy� kroku. Wiedzia�, �e na wezg�owiu ��ka czeka na niego mokra od deszczu, czarna pustu�ka, trzymaj�ca list w zakrzywionym dziobie. Chcia� jak najpr�dzej przeczyta� ten list.

Chocia� zna� jego tre��.

��Ty �winio! Ty zapowietrzony �piewaku! Ty oszu�cie!

Geralt, zaciekawiony, poci�gn�� klacz za r�g uliczki. Zanim jeszcze zlokalizowa� �r�d�o wrzask�w, do��czy� si� do nich g��boki, lepko szklany brz�k. S��j wi�niowych konfitur, pomy�la� wied�min. Taki odg�os wydaje s��j wi�niowych konfitur, gdy rzuci� nim w kogo� z du�ej wysoko�ci lub z du�� si��. Pami�ta� to dobrze, Yennefer, gdy mieszkali razem, zdarza�o si� niekiedy w gniewie rzuca� w niego s�ojami konfitur. Tymi, kt�re dostawa�a od klient�w. Yennefer poj�cia bowiem nie mia�a o wyrobie konfitur, a magia by�a pod tym wzgl�dem zawodna.

Za rogiem uliczki, pod w�skim, pomalowanym na r�owo domkiem zebra�a si� spora grupka gapi�w. Na male�kim, ukwieconym balkonie, tu� pod spadzistym okapem dachu, sta�a m�oda, jasnow�osa kobieta w nocnej koszuli. Wyginaj�c pulchniutkie i okr�glutkie rami�, widoczne spod falbanek, kobieta z rozmachem cisn�a w d� obt�uczon� doniczk�.

Szczup�y m�czyzna w �liwkowym kapelusiku z bia�ym pi�rkiem odskoczy� jak oparzony, doniczka mlasn�a o ziemi� tu� przed nim, rozpryskuj�c si� w kawa�y.

��Prosz� ci�, Vespula!�� krzykn�� m�czyzna w kapelusiku z pi�rkiem. - Nie dawaj wiary plotkom! By�em ci wierny, niech skonam, je�li to nieprawda!

- �ajdaku! Diabli synu! Przyb��do!�� wrzasn�a pulchniutka blondynka i skry�a si� w g��bi domu, niew�tpliwie w poszukiwaniu dalszych pocisk�w.

��Hej, Jaskier � zawo�a� wied�min, ci�gn�c na plac boju opieraj�c� si� i prychaj�c� klacz. - Jak si� masz? Co si� dzieje?

��Normalnie � rzek� trubadur, wyszczerzywszy z�by. - Jak zwykle. Witaj, Geralt. Co tu porabiasz? Cholera, uwa�aj!

Cynowy pucharek �wisn�� w powietrzu i z brz�kiem odbi� si� od bruku. Jaskier podni�s� go, obejrza� i cisn�� do rynsztoka.

��Zabieraj te �achmany!�� wrzasn�a jasnow�osa, wdzi�cznie faluj�c falbankami na pulchniutkich piersiach. - I precz z moich oczu! �eby noga twoja tu wi�cej nie posta�a, ty grajku!

��To nie moje � zdziwi� si� Jaskier, podnosz�c z ziemi m�skie spodnie o r�nych kolorach nogawek. - W �yciu nie mia�em takich spodni.

��Wyno� si�! Nie chc� ci� widzie�! Ty� ty� Wiesz, jaki ty jeste� w ��ku? Do niczego! Do niczego, s�yszysz? S�yszycie, ludzie?

Nast�pna doniczka �wisn�a, zafurkota�a wyrastaj�cym z niej suchym badylem. Jaskier ledwo zd��y� si� uchyli�. Za doniczk�, wiruj�c, pofrun�� w d� miedziany sagan o pojemno�ci minimum dw�ch i p� galona. T�um gapi�w, trzymaj�cy si� poza zasi�giem ostrza�u, zatacza� si� ze �miechu. Co wi�ksi dowcipnisie bili brawo i niegodnie pod�egali blondynk� do czynu.

��Czy ona nie ma w domu kuszy?�� zaniepokoi� si� wied�min.

��Tego nie mo�na wykluczy� � powiedzia� poeta, zadzieraj�c g�ow� w stron� balkonu. - Ona ma w domu straszn� rupieciarni�. Widzia�e� te spodnie?

��Mo�e wi�c lepiej chod�my st�d? Wr�cisz, gdy si� uspokoi.

��Diab�a tam � skrzywi� si� Jaskier. - Nie wr�c� do domu, z kt�rego rzuca si� na mnie kalumnie i miedziane garnki. Nietrwa�y �w zwi�zek uwa�am za zerwany. Poczekajmy tylko, niech wyrzuci moj�� O matko, nie! Vespula! Moja lutnia!

Rzuci� si�, wyci�gaj�c r�ce, potkn��, upad�, z�apa� instrument w ostatniej chwili, tu� nad brukiem. Lutnia przem�wi�a j�kliwie i �piewnie.

��Uff � westchn�� bard, zrywaj�c si� z ziemi. - Mam j�. Dobra jest, Geralt, teraz ju� mo�emy i��. Mam u niej, co prawda, jeszcze p�aszcz z kunim ko�nierzem, ale trudno, niech b�dzie moja krzywda. P�aszczem, jak j� znam, nie rzuci.

��Ty k�amliwa �ajzo!�� rozdar�a si� blondynka i rozbryzgliwie splun�a z balkonu. - Ty w��cz�go! Ty zachrypni�ty ba�ancie!

��Za co ona ciebie tak? Co� przeskroba�, Jaskier?

��Normalnie � wzruszy� ramionami trubadur. - Wymaga monogamii, jedna z drug�, a sama rzuca w cz�owieka cudzymi spodniami. S�ysza�e�, co o mnie wykrzykiwa�a? Na bog�w, ja te� znam takie, kt�re �adniej odmawiaj�, ni� ona daje, ale nie krzycz� o tym po ulicach. Idziemy st�d.

��Dok�d proponujesz?

��A jak my�lisz? Do �wi�tyni Wiecznego Ognia? Chod�, wpadniemy pod "Grot W��czni". Musz� uspokoi� nerwy.

Wied�min, nie protestuj�c, poci�gn�� klacz za Jaskrem, ra�no ruszaj�cym w ciasny zau�ek. Trubadur podkr�ci� w marszu ko�ki lutni, dla pr�by pobrzd�ka� po strunach, wzi�� g��boki, rozwibrowany akord.

Urwa�, weso�o pomacha� r�k� dw�m smarkulom, przechodz�cym obok z koszykami pe�nymi warzyw. Smarkule zachichota�y.

��Co ci� sprowadza do Novigradu, Geralt?

��Zakupy. Uprz��, troch� ekwipunku. I nowa kurtka � wied�min obci�gn�� na sobie szeleszcz�c�, pachn�c� nowo�ci� sk�r�. - Jak ci si� wodzi moja nowa kurtka, Jaskier?

��Nie nad��asz za mod� � skrzywi� si� bard, strzepuj�c kurze pi�rko z r�kawa swego po�yskliwego, chabrowego kaftana o bufiastych r�kawach i ko�nierzu powycinanym w z�bki. - Ach, ciesz� si�, �e si� spotkali�my. Tu, w Novigradzie, stolicy �wiata, centrum i kolebce kultury. Tutaj cz�owiek �wiat�y mo�e odetchn�� pe�n� piersi�!

��Przejd�my mo�e oddycha� uliczk� dalej � zaproponowa� Geralt, patrz�c na obdartusa, kt�ry kucn�wszy i wyba�uszywszy oczy wypr�nia� si� w bocznym zau�ku.

��Denerwuj�cy staje si� ten tw�j wieczny sarkazm � Jaskier skrzywi� si� znowu. - Novigrad, powiadam ci, to stolica �wiata. Prawie trzydzie�ci tysi�cy mieszka�c�w, Geralt, nie licz�c przyjezdnych, wyobra�asz sobie? Murowane domy, g��wne ulice brukowane, morski port, sk�ady, cztery m�yny wodne, rze�nie, tartaki, wielka manufaktura produkuj�ca ci�my, do tego wszelkie wyobra�alne cechy i rzemios�a. Mennica, osiem bank�w i dziewi�tna�cie lombard�w. Zamek i kordegarda, �e a� dech zapiera. I rozrywki � szafot, szubienica z zapadni�, trzydzie�ci pi�� ober�y, teatrum, zwierzyniec, bazar i dwana�cie zamtuz�w. I �wi�tynie, nie pami�tam, ile. Du�o. No, i te kobiety, Geralt, umyte, utrefione i pachn�ce, te at�asy, aksamity i jedwabie, te fiszbiny i tasiemki� Och, Geralt! Wiersze same cisn� si� na usta:

��Nowa ballada?

��Aha. Nazw� j�: �Zima�. Ale jeszcze niegotowa, nie mog� sko�czy�, przez Vespul� ca�y jestem roztrz�siony i rymy mi si� nie sk�adaj�. Aha, Geralt, zapomnia�em spyta�, jak tam z Yennefer?

��Nijak.

��Rozumiem.

��G�wno rozumiesz. No, gdzie ta karczma, daleko jeszcze?

��Za rogiem. O, ju� jeste�my na miejscu. Widzisz szyld?

��Widz�.

��Witam i pi�knie si� k�aniam!�� Jaskier wyszczerzy� z�by do panienki zamiataj�cej schody. - Czy kto� ju� m�wi� wa�pannie, �e jest �liczna?

Panienka poczerwienia�a i mocno �cisn�a miot�� w d�oniach. Geralt przez chwil� s�dzi�, �e przy�o�y trubadurowi kijem. Myli� si�. Panienka u�miechn�a si� mile i zatrzepota�a rz�sami. Jaskier, jak zwykle, nie zwr�ci� na to �adnej uwagi.

��Witam i pozdrawiam! Dobry dzie�! - zagrzmia�, wchodz�c do ober�y i ostro poci�gaj�c kciukiem po strunach lutni. - Mistrz Jaskier, najs�awniejszy poeta w tym kraju, odwiedzi� tw�j niechlujny lokal, gospodarzu! Nabra� albowiem ochoty napi� si� piwa! Czy doceniasz zaszczyt, jaki ci robi�, wydrwigroszu?

��Doceniam � rzek� ponuro karczmarz, wychylaj�c si� zza kontuaru. - Rad jestem was widzie�, panie �piewak. Widz�, �e w istocie wasze s�owo nie dym. Obiecali�cie wszak wpa�� zaraz z rana i zap�aci� za wczorajsze wyczyny. A ja, pomy�le� tylko, s�dzi�em, �e ��ecie, jak zwykle.

Wstyd mi, jako �ywo.

��Zupe�nie niepotrzebnie si� sromasz, dobry cz�owieku � powiedzia� niefrasobliwie trubadur. - Albowiem nie mam pieni�dzy. P�niej o tym pogwarzymy.

��Nie � rzek� zimno karczmarz. - Zaraz o tym pogwarzymy. Kredyt si� sko�czy�, wielmo�ny panie poeto. Dwa razy pod rz�d nikt mnie nie okpi.

Jaskier zawiesi� lutni� na stercz�cym ze �ciany haku, usiad� za sto�em, zdj�� kapelusik i przyg�adzi� w zamy�leniu przypi�te do niego pi�rko egreta.

��Masz pieni�dze, Geralt?�� spyta� z nadziej� w g�osie.

��Nie mam. Wszystko, co mia�em, posz�o na kurtk�.

��Niedobrze, niedobrze � westchn�� Jaskier. - Cholera, ani �ywej duszy, nikogo, kto m�g�by postawi�. Gospodarzu, co tak pusto dzi� u ciebie?

��Za wcze�nie na zwyk�ych go�ci. A czeladnicy murarscy, ci, co remontuj� �wi�tyni�, zd��yli ju� by� i wr�cili na budow�, zabrawszy majstra.

��I nikogo, nikogutko?

��Nikogo opr�cz wielmo�nego kupca Biberveldta, kt�ry �niada w du�ym alkierzu.

��Dainty jest?�� ucieszy� si� Jaskier. - Trzeba by�o tak od razu. Chod� do alkierza, Geralt. Znasz Dainty Biberveldta, nizio�ka?

��Nie.

��Nie szkodzi. Poznasz. Oho!�� zawo�a� trubadur, zmierzaj�c w stron� bocznej izby. - Czuj� od zachodu powiew i tchnienie zupy cebulowej, mi�e mym nozdrzom. A kuku! To my! Niespodzianka!

Przy centralnym stole alkierza, pod s�upem, udekorowanym girlandami czosnku i p�kami zi�, siedzia� puco�owaty, k�dzierzawy nizio�ek w pistacjowozielonej kamizeli. W prawej d�oni dzier�y� drewnian� �y�k�, lew� przytrzymywa� glinian� misk�. Na widok Jaskra i Geralta nizio�ek zamar� w bezruchu, otworzywszy usta, a jego du�e, orzechowe oczy rozszerzy�y si� ze strachu.

��Cze��, Dainty � powiedzia� Jaskier, weso�o machaj�c kapelusikiem. Nizio�ek wci�� nie zmienia� pozycji i nie zamyka� ust. R�ka, jak zauwa�y� Geralt, dr�a�a mu lekko, a zwisaj�ce z �y�ki d�ugie pasemko gotowanej cebuli ko�ysa�o si� jak wahad�o.

��Wwwi� wwwitaj, Jaskier � wyj�ka� i g�o�no prze�kn�� �lin�.

��Masz czkawk�? Przestrasz� ci�, chcesz? Uwa�aj: na rogatkach widziano twoj� �on�! Zaraz tu b�dzie! Gardenia Biberveldt we w�asnej osobie! Ha, ha, ha!

��Ale� ty g�upi, Jaskier � rzek� z wyrzutem nizio�ek. Jaskier znowu roze�mia� si� perli�cie, bior�c jednocze�nie dwa skomplikowane akordy na strunach lutni.

��No, bo min� masz, bracie, wyj�tkowo g�upi�, a wyba�uszasz si� na nas, jakby�my mieli rogi i ogony. A mo�e wystraszy�e� si� wied�mina? Co? Mo�e my�lisz, �e otwarto sezon polowania na nizio�k�w? Mo�e�

��Przesta� � nie wytrzyma� Geralt, podchodz�c do sto�u. - Wybacz, przyjacielu. Jaskier prze�y� dzi� ci�k� tragedi� osobist�, jeszcze mu nie przesz�o. Usi�uje dowcipem zamaskowa� smutek, przygn�bienie i wstyd.

��Nie m�wcie mi � nizio�ek wysiorba� wreszcie zawarto�� �y�ki. - Sam zgadn�. Vespula wyrzuci�a ci� wreszcie na zbity �eb? Co, Jaskier?

��Nie wdaj� si� w rozmowy na delikatne tematy z osobnikami, kt�rzy sami �r� i pij�, a przyjacio�om ka�� sta� � powiedzia� trubadur, po czym, nie czekaj�c, usiad�. Nizio�ek naczerpa� �y�k� zupy i obliza� zwisaj�ce z niej nitki sera.

��Co prawda, to prawda � rzek� ponuro. - Zapraszam wi�c. Siadajcie, i czym chata bogata. Zjecie polewki cebulowej?

��W zasadzie nie jadam o tak wczesnych porach � zadar� nos Jaskier. - Ale niech b�dzie, zjem. Tyle �e nie na pusty �o��dek. Hola, gospodarzu! Piwa, je�li �aska! A chy�o!

Dziewcz� z imponuj�cym, grubym warkoczem, si�gaj�cym po�ladk�w, przynios�o kubki i miski z zup�. Geralt, przyjrzawszy si� jej okr�g�ej, pokrytej meszkiem buzi stwierdzi�, �e mia�aby �adne usta, gdyby pami�ta�a o ich domykaniu.

��Driado le�na!�� krzykn�� Jaskier, chwytaj�c r�k� dziewcz�cia i ca�uj�c j� we wn�trze d�oni. - Sylfido! Wr�ko! Boska istoto o oczach jak b�awe jeziora! Pi�kna� jak poranek, a kszta�t ust twoich rozwartych podniecaj�co�

��Dajcie mu piwa, szybko � j�kn�� Dainty. - Bo b�dzie nieszcz�cie.

��Nie b�dzie, nie b�dzie � zapewni� bard. - Prawda, Geralt? Trudno o bardziej spokojnych ludzi ni� my dwaj. Jam, panie kupcze, jest poeta i muzyk, a muzyka �agodzi obyczaje. A obecny tu wied�min gro�ny jest wy��cznie dla potwor�w. Przedstawiam ci: to Geralt z Rivii, postrach strzyg, wilko�ak�w i wszelkiego plugastwa. S�ysza�e� chyba o Geralcie, Dainty?

��S�ysza�em � nizio�ek �ypn�� na wied�mina podejrzliwie. - C� to� C� to porabiacie w Novigradzie, panie Geralt? Czy�by pojawi�y si� tu jakie� straszne monstra? Jeste�cie� hem, hem� wynaj�ci?

��Nie � u�miechn�� si� wied�min. - Jestem tu dla rozrywki.

��O � rzek� Dainty, nerwowo przebieraj�c ow�osionymi stopami wisz�cymi p� �okcia nad pod�og�. - To dobrze�

��Co dobrze?�� Jaskier prze�kn�� �y�k� zupy i popi� piwem. - Zamierzasz mo�e wesprze� nas, Biberveldt? W rozrywkach, ma si� rozumie�? To si� �wietnie sk�ada. Tu, pod "Grotami W��czni", zamierzamy si� podchmieli�. A potem planujemy skoczy� do �Passiflory�, to bardzo drogi i dobry dom rozpusty, gdzie mo�emy sobie zafundowa� p�elfk�, a kto wie, mo�e i elfk� pe�nej krwi. Potrzebujemy jednak sponsora.

��Kogo?

��Tego, kto b�dzie p�aci�.

��Tak s�dzi�em � mrukn�� Dainty. - Przykro mi. Po pierwsze, jestem um�wiony na handlowe rozmowy. Po drugie, nie mam �rodk�w na fundowanie takich rozrywek. Po trzecie, do �Passiflory� wpuszczaj� wy��cznie ludzi.

��A my co jeste�my, sowy p�jd�ki? Ach, rozumiem. Nie wpuszczaj� tam nizio�k�w. To prawda. Masz racj�, Dainty. Tu jest Novigrad. Stolica �wiata.

��Tak��� powiedzia� nizio�ek, wci�� patrz�c na wied�mina i dziwnie krzywi�c usta. - To ja ju� sobie p�jd�. Jestem um�wiony�

Drzwi alkierza otwar�y si� z hukiem i do �rodka wpad��

Dainty Biberveldt.

��Bogowie!�� wrzasn�� Jaskier.

Stoj�cy w drzwiach nizio�ek niczym nie r�ni� si� od nizio�ka, siedz�cego za sto�em, je�li nie liczy� faktu, �e ten za sto�em by� czysty, a ten w drzwiach brudny, potargany i wymi�ty.

��Mam ci�, suczy chwo�cie!�� rykn�� brudny nizio�ek, rzucaj�c si� w kierunku sto�u. - Ty z�odzieju!

Jego czysty bli�niak zerwa� si�, obalaj�c zydel i str�caj�c naczynia. Geralt zareagowa� odruchowo i b�yskawicznie � porwawszy z �awy miecz w pochwie, smagn�� Biberveldta przez kark ci�kim pasem. Nizio�ek run�� na pod�og�, poturla� si�, zanurkowa� pomi�dzy nogi Jaskra i na czworakach pop�dzi� do wyj�cia, a r�ce i nogi wyd�u�y�y mu si� nagle jak �apy paj�ka. Na ten widok brudny Dainty Biberveldt zakl��, zawy� i odskoczy�, z hukiem wal�c plecami w drewniane przepierzenie. Geralt odrzuci� pochw� miecza i kopniakiem usun�� z drogi krzes�o, rzucaj�c si� w po�cig. Czysty Damty Biberveldt, w niczym ju�, poza kolorem kamizelki, niepodobny do Dainty Biberveldta, przesadzi� pr�g niczym pasikonik, wpad� do sali og�lnej, zderzaj�c si� z panienk� o p�otwartych ustach. Widz�c jego d�ugie �apy i rozlan�, karykaturaln� fizjonomi�, panienka otwar�a usta na pe�n� szeroko�� i wyda�a z siebie �widruj�cy uszy wrzask. Geralt, korzystaj�c z utraty � tempa, jakie spowodowa�o zderzenie z dziewczyn�, dopad� stwora na �rodku izby i obali� na pod�og� zr�cznym kopniakiem w kolano.

��Ani drgnij, braciszku � sykn�� przez zaci�ni�te z�by, przyk�adaj�c dziwad�u do karku sztych miecza. - Ani drgnij.

��Co tu si� dzieje?�� zarycza� ober�ysta, podbiegaj�c z trzonkiem od �opaty w gar�ci. - Co to ma by�? Stra�! De-czka, le� po stra�!

��Nieee!�� zawy� stw�r, p�aszcz�c si� do pod�ogi i jeszcze bardziej deformuj�c. - Lito�ci, nieeeee!

- �adnej stra�y!�� zawt�rowa� mu brudny nizio�ek, wypadaj�c z alkierza. - �ap dziewczyn�, Jaskier!

Trubadur chwyci� wrzeszcz�c� Deczk�, pomimo po�piechu starannie wybieraj�c miejsca do chwytu. Deczka zapiszcza�a i kucn�a na pod�odze przy jego nogach.

��Spokojnie, gospodarzu � wydysza� Dainty Biberveldt. - To sprawa osobista, nie b�dziemy wzywa� stra�y. Zap�ac� za wszystkie szkody.

��Nie ma �adnych szk�d � rzek� trze�wo karczmarz, rozgl�daj�c si�.

��Ale b�d� � zgrzytn�� p�katy nizio�ek. - Bo zaraz go b�d� la�. I to jeszcze jak. B�d� go la� okrutnie, d�ugo i zapami�tale, a on wtedy wszystko tu porozbija.

Rozp�aszczona na pod�odze d�ugo�apa i rozlana karykatura Dainty Biberveldta zachlipa�a �a�o�nie.

��Nic z tego � rzek� zimno ober�ysta, mru��c oczy i unosz�c lekko trzonek �opaty. - Lejcie go sobie na ulicy albo na podw�rzu, panie niziolku. Nie tu. A ja wzywam stra�. Mus mi, g�owa moja w tym. To� to� to przecie potw�r jakowy�!

��Panie gospodarzu � rzek� spokojnie Geralt, nie zmniejszaj�c nacisku klingi na kark cudaka. - Zachowajcie spok�j. Nikt niczego nie porozbija, nie b�dzie �adnych zniszcze�. Sytuacja jest opanowana. Jestem wied�minem, a potwora, jak widzicie, mam w gar�ci. Poniewa� jednak rzeczywi�cie wygl�da to na spraw� osobist�, wyja�nimy j� spokojnie w alkierzu. Pu�� dziewczyn�, Jaskier i chod� tutaj. W torbie mam srebrny �a�cuch. Wyjmij go i zwi�� porz�dnie �apy tego tu jegomo�cia, w �okciach, za plecami. Nie ruszaj si�, bratku. Stw�r zaskomli� cichutko.

��Dobra, Geralt � powiedzia� Jaskier. - Zwi�za�em go. Chod�cie do alkierza. A wy, gospodarzu, co tak stoicie? Zamawia�em piwo. A ja, jak zamawiam piwo, to macie je podawa� w k�ko dop�ty, dop�ki nie zakrzykn�: "Wody".

Geralt popchn�� zwi�zanego stwora do alkierza i niedelikatnie posadzi� pod s�upem. Dainty Biberveldt usiad� tak�e, spojrza� z niesmakiem.

��Okropno��, jak toto wygl�da � powiedzia�. - I�cie kupa kwa�niej�cego ciasta. Patrz na jego nos, Jaskier, zaraz mu odpadnie, psia ma�. A uszy ma jak moja te�ciowa tu� przed pogrzebem. Brrr!

��Zaraz, zaraz,�� mrukn�� Jaskier. - Ty jeste� Biberveldt? No, tak, bez w�tpienia. Ale to, co siedzi pod s�upem, przed chwil� by�o tob�. Je�li si� nie myl�. Geralt! Wszystkie oczy zwr�cone s� ku tobie. Jeste� wied�minem. Co tu si�, do diab�a, dzieje? Co to jest?

��Mimik.

��Sam jeste� mimik � powiedzia� gard�owo stw�r, ko�ysz�c nosem. - Nie jestem �aden mimik, tylko doppler, a nazywam si� Tellico Lunngrevink Letorte. W skr�cie Pen-stock. Przyjaciele m�wi� na mnie Dudu.

��Ja ci zaraz dam Dudu, skurwysynu jeden!�� wrzasn�� Dainty, zamierzaj�c si� na niego ku�akiem. - Gdzie moje konie? Z�odzieju!

��Panowie � upomina� ober�ysta, wchodz�c z dzbankiem i nar�czem kufli. - Obiecywali�cie, �e b�dzie spokojnie.

��Och, piwo � westchn�� nizio�ek. - Alem jest spragniony, cholera. I g�odny!

��Te� bym si� napi� � o�wiadczy� bulgotliwie Tellico Lunngreyink Letorte. Zosta� ca�kowicie zlekcewa�ony.

��Co to jest?�� zapyta� karczmarz, spogl�daj�c na stwora, kt�ry na widok piwa wysun�� d�ugi j�zor zza obwis�ych, ciastowatych warg. - Co to takiego jest, panowie?

��Mimik � powt�rzy� wied�min, nie bacz�c na grymasy potwora. - Ma zreszt� wiele nazw. Mieniak, podw�jniak, vexling, bedak. Lub doppler, jak sam siebie okre�li�.

��Vexling!�� wykrzykn�� ober�ysta. - Tu, w Novigradzie? W moim lokalu? Chy�o, trzeba wezwa� stra�! I kap�an�w! G�owa moja w tym�

��Powoli, powoli � charkn�� Dainty Biberveldt, pospiesznie wyjadaj�c zup� Jaskra z cudem ocala�ej miski. -Zd��ymy wezwa� kogo trzeba. Ale p�niej. Ten tu �ajdak okrad� mnie, nie mam zamiaru odda� go tutejszemu prawu przed odzyskaniem mojej w�asno�ci. Znam ja was, novigradczyk�w, i waszych s�dzi�w. Dosta�bym mo�e jedn� dziesi�t�, nie wi�cej.

��Miejcie lito�� � zaj�cza� rozdzieraj�co doppler. - Nie wydawajcie mnie ludziom! Czy wiecie, co oni robi� z takimi, jak ja?

��Pewnie, �e wiemy � kiwn�� g�ow� ober�ysta. - Nad z�apanym dopplerem kap�ani odprawiaj� egzorcyzmy. Potem za� wi��e si� takiego w kij i oblepia grubo, w kul�, glin� zmieszan� z opi�kami i piecze w ogniu, dop�ki glina nie stwardnieje na ceg��. Tak przynajmniej robi�o si� dawniej, gdy te potwory trafia�y si� cz�ciej.

��Barbarzy�ski obyczaj, i�cie ludzki � skrzywi� si� Dainty, odsuwaj�c pust� ju� misk�. - Ale mo�e to i sprawiedliwa kara za bandytyzm i z�odziejstwo. No, gadaj, �ajdaku, gdzie moje konie? Pr�dko, bo przeci�gn� ci ten tw�j nos mi�dzy nogami i wt�ocz� do rzyci. Gdzie moje konie, pytam?

��Sprze� sprzeda�em � wyj�ka� Tellico Lunngrevink Letorte p obwis�e uszy skurczy�y mu si� nagle w kulki, przypominaj�ce miniaturowe kalafiory.

��Sprzeda�! S�yszeli�cie?�� pieni� si� nizio�ek. - Sprzeda� moje konie!

��Jasne � rzek� Jaskier. - Mia� czas. Jest tu od trzech dni. Od trzech dni widuj� ci� to znaczy, jego� Cholera, Dainty, czy to znaczy�

��Pewnie, �e to znaczy!�� zarycza� kupiec, tupi�c w�ochatymi nogami. - On obrabowa� mnie w drodze, o dzie� drogi od miasta! Przyjecha� tu jako ja, rozumiecie? I sprzeda� moje konie! Ja go zabij�! Udusz� tymi r�koma!

��Opowiedzcie nam, jak to si� sta�o, panie Biberveldt.

��Geralt z Rivii, je�li si� nie myl�? Wied�min? Geralt potwierdzi� skinieniem g�owy.

��Bardzo dobrze si� sk�ada � powiedzia� nizio�ek. - Jestem Dainty Biberveldt z Rdestowej ��ki, farmer, hodowca i kupiec. M�w mi Dainty, Geralt.

��Opowiadaj, Dainty.

��Ano, to by�o tak. Ja i moje koniuchy wiedli�my konie na sprzeda�, na targ do Diablego Brodu. O dzie� drogi od miasta wypad� nam ostatni post�j. Zanocowali�my, sprawiwszy si� wcze�niej z anta�eczkiem przepalania. W �rodku nocy budz� si�, czuj�, ma�o mi p�cherza nie rozsadzi, zlaz�em wi�c z wozu, a przy okazji rzuc�, my�l�, okiem, co tam porabiaj� koniki na ��ce. Wychodz�, mg�a jak zaraza, patrz� nagle, idzie kto�. Kto tu, pytam. On nic. Podchodz� bli�ej i widz� siebie samego. Jak w zwierciadle. My�l�, nie trzeba by�o pi� przepalanki, przekl�tego trunku. A ten tu� bo przecie� to by� on, jak mnie nie walnie w �eb! Zobaczy�em gwiazdy i nakry�em si� nogami. Rano budz� si� w jakim� cholernym g�szczu, z guzem niczym og�rek na g�owie, dooko�a ani �ywej duszy, po naszym obozie r�wnie� ni �ladu. B��ka�em si� ca�y dzie�, nimem wreszcie szlak odnalaz�, dwa dni si� wlok�em, �ar�em korzonki i surowe grzyby. A on� ten zafajdany Dudulico, czy jak mu tam, pojecha� tymczasem do Novigradu jako ja i op�dzlowa� moje konie! Ja go zaraz� A tych moich koniuch�w o�wicz�, po sto bizun�w dam ka�demu na go�� rzy�, �lepym komendom! �eby w�asnego pryncypa�a nie pozna�, �eby si� tak da� okpi�! Durnie, �by kapu�ciane, moczymordy�

��Nie miej im za z�e, Dainty � powiedzia� Geralt. - Nie mieli szans. Mimik kopiuje tak dok�adnie, �e nie spos�b odr�ni� go od orygina�u, czyli od ofiary, kt�r� sobie upatrzy. Nigdy nie s�ysza�e� o mimikach?

��S�ysze� s�ysza�em. Ale s�dzi�em, �e to wymys�y.

��To nie wymys�y. Dopplerowi wystarczy bli�ej przyjrze� si� ofierze, by b�yskawicznie i bezb��dnie zaadaptowa� si� do potrzebnej struktury materii. Zwracam uwag�, �e to nie iluzja, ale pe�na, dok�adna zmiana. W najmniejszych szczeg�ach. W jaki spos�b mimiki to robi�, nie wiadomo. Czarodzieje podejrzewaj�, �e dzia�a tu ten sam sk�adnik krwi, co przy �ykantropii, ale ja my�l�, �e to albo co� zupe�nie innego, albo tysi�ckrotnie silniejszego. W ko�cu wilko�ak ma tylko dwie, g�ra trzy postacie, a doppler mo�e si� zmieni� we wszystko, co zechce, byle tylko mniej wi�cej zgadza�a si� masa cia�a.

��Masa cia�a?

��No, w mastodonta to on si� nie zamieni. Ani w mysz.

��Rozumiem. A �a�cuch, kt�rym go zwi�za�e�, po co?

��Srebro. Dla lykantropa zab�jcze, dla mimika, jak widzisz, wy��cznie powstrzymuj�ce przemiany. Dlatego siedzi tu we w�asnej postaci.

Doppler zacisn�� rozklejaj�ce si� usta i �ypn�� na wied�-mina z�ym spojrzeniem m�tnych oczu, kt�re ju� zatraci�y orzechowy kolor t�cz�wek nizio�ka i zrobi�y si� ��te.

��I dobrze, �e siedzi, bezczelny sukinsyn � warkn�� Dainty. - Pomy�le� tylko, zatrzyma� si� nawet tu, pod �Grotem�, gdzie sam zwyk�em na kwaterze stawa�! Ju� mu si� ubzdura�o, �e jest mn�!

Jaskier pokr�ci� g�ow�.

��Dainty � powiedzia�. - On by� tob�. Ja si� z nim tu spotykam od trzech dni. On wygl�da� jak ty i m�wi� jak ty. On my�la� jak ty. Gdy za� przysz�o do stawiania, by� sk�py jak ty. A mo�e jeszcze bardziej.

��To ostatnie mnie nie martwi � rzek� nizio�ek � bo mo�e odzyskam cz�� swoich pieni�dzy. Brzydz� si� go dotyka�. Zabierz mu sakiewk�, Jaskier, i sprawd�, co jest w �rodku. Powinno tam by� sporo, je�li ten koniokrad rzeczywi�cie sprzeda� moje koniki.

��Ile mia�e� koni, Dainty?

��Dwana�cie.

��Licz�c wed�ug cen �wiatowych � powiedzia� trubadur, zagl�daj�c do trzosa � tego, co tu jest, starczy mo�e na jednego, o ile trafi si� stary i ochwacony. Licz�c za� wed�ug cen novigradzkich, jest tego na dwie, g�ra trzy kozy.

Kupiec nic nie powiedzia�, ale wygl�da�, jakby si� mia� rozp�aka�. Tellico Lunngrevink Letorte opu�ci� nos nisko, a doln� warg� jeszcze ni�ej, po czym cichutko zabulgota�.

��Jednym s�owem � westchn�� wreszcie nizio�ek � ograbi�o mnie i zrujnowa�o stworzenie, istnienie kt�rego wk�ada�em mi�dzy bajki. To si� nazywa mie� pecha.

��Nic doda�, nic uj�� � rzek� wied�min, obrzucaj�c spojrzeniem kurcz�cego si� na zydlu dopplera. - Ja r�wnie� by�em przekonany, �e mimiki wyt�piono ju� dawno temu. Dawniej, jak s�ysza�em, sporo ich �y�o w tutejszych lasach i na p�askowy�u. Ale ich zdolno�ci do mimikry bardzo niepokoi�y pierwszych osadnik�w i zacz�to na nie polowa�. Do�� skutecznie. Rych�o wyt�piono prawie wszystkie.

��I szcz�cie to � powiedzia� ober�ysta. - Tfu, tfu, kln� si� na Wieczny Ogie�, wol� ju� smoka albo diab�a, kt�ren zaw�dy jest smokiem albo diab�em i wiadomo, czego si� trzyma�. Ale wilko�actwo, owe przemiany i odmiany, to ohydny, demoni proceder, oszuka�stwo i podst�p zdradziecki, ludziom na szkod� i zgub� przez te paskudy wymy�lony! Powiadam wam, wezwijmy stra� i do ognia z t� wstr�cizn�!

��Geralt?�� zaciekawi� si� Jaskier. - Radbym us�ysze� zdanie specjalisty. Rzeczywi�cie te mimiki s� takie gro�ne i agresywne?

��Ich zdolno�ci do kopiowania � rzek� wied�min � to w�a�ciwo�� s�u��ca raczej obronie ni� agresji. Nie s�ysza�em�

��Zaraza � przerwa� gniewnie Dainty, wal�c pi�ci� w st�. - Je�li walenie kogo� po �bie i grabie� nie jest agresj�, to nie wiem, co ni� jest. Przesta�cie si� wym�drza�. Sprawa jest prosta: zosta�em napadni�ty i ograbiony, nie tylko ze zdobytego ci�k� prac� maj�tku, ale i � w�asnej postaci. ��dam zado��uczynienia, nie spoczn�

��Stra�, stra� trzeba wezwa� � powiedzia� ober�ysta. -I kap�an�w trzeba wezwa�! I spali� to monstrum, tego nieludzia!

��Przesta�cie, gospodarzu � poderwa� g�ow� nizio�ek. - Nudni si� robicie z t� wasz� stra��. Zwracam wam uwag�, �e wam �w nielud� niczego nie zrobi�, jeno mnie. A tak nawiasem m�wi�c, to ja te� jestem nielud�.

��Co te� wy, panie Biberveldt � za�mia� si� nerwowo karczmarz. - Gdzie wy, a gdzie on. Wy�cie s� bez ma�a cz�ek, a ten to monstrum przecie. Dziwi� si�, panie wied�min, �e tak spokojnie siedzicie. Od czego, z przeproszeniem, jeste�cie? Wasza rzecz zabija� potwory, czy� nie?

��Potwory � rzek� Gerald zimno. - Ale nie przedstawicieli rozumnych ras.

��No, panie � powiedzia� ober�ysta. - Teraz to�cie przesadzili krzyn�.

��Jako �ywo � wtr�ci� Jaskier. - Przegi��e� pa��, Geralt, z t� rozumn� ras�. Sp�jrz tylko na niego.

Tellico Lunngrevink Letorte, w rzeczy samej, nie przypomina� w tej chwili przedstawiciela my�l�cej rasy. Przypomina� kuk�� ulepion� z b�ota i m�ki, patrz�c� na wied�mina b�agalnym spojrzeniem m�tnych, ��tych oczu. R�wnie� smarkliwe odg�osy, jakie wydawa� si�gaj�cym blatu sto�u nosem, nie przystawa�y przedstawicielowi rasy rozumnej.

��Do�� tego pustego pieprzenia!�� rykn�� nagle Dainty Biberveldt. - Nie ma o czym dyskutowa�! Jedno, co si� liczy, to moje konie i moja strata! S�yszysz, ma�laku cholerny? Komu sprzeda�e� moje koniki? Co� zrobi� z pieni�dzmi? M�w zaraz, bo ci� skopi�, st�uk� i obedr� ze sk�ry!

Deczka, uchylaj�c drzwi, wetkn�a do alkierza p�ow� g��wk�.

��Go�cie s� w karczmie, ojciec � szepn�a. - Mularczykowie z budowy i insi. Obs�uguj� ich, ale wy tu tak gromko nie krzykajcie, bo si� zaczynaj� dziwowa� na alkierz.

��Na Wieczny Ogie�! - wystraszy� si� ober�ysta, patrz�c na rozlanego dopplera. - Je�li tu kto� zajrzy i oba-czy go� oj, b�dzie licho. Je�li mamy nie wo�a� stra�y, to� Panie wied�min! Je�li to prawdziwie vexling, to rzeknijci� onemu, niech�e zmieni si� w co� przyzwoitego, dla niepoznaki niby. Na razie.

��Racja � rzek� Dainty. - Niech on si� w co� zmieni, Geralt.

��W kogo?�� zagulgota� nagle doppler. - Mog� przybra� posta�, kt�rej si� dok�adnie przyjrz�. W kt�rego z was mam si� zatem zmieni�?

��We mnie nie � powiedzia� pr�dko karczmarz.

��Ani we mnie � �achn�� si� Jaskier. - Zreszt�, to by�by �aden kamufla�. Wszyscy mnie znaj�, wi�c widok dw�ch Jaskr�w przy jednym stole wywo�a�by wi�ksz� sensacj� ni� ten tu we w�asnej postaci.

��Ze mn� by�oby podobnie � u�miechn�� si� Geralt. -Zostajesz ty, Dainty. I dobrze si� sk�ada. Nie obra�aj si�, ale sam wiesz, �e ludzie z trudem odr�niaj� jednego nizio�ka od drugiego.

Kupiec nie zastanawia� si� d�ugo.

��Dobra � powiedzia�. - Niech b�dzie. Zdejmij mu �a�cuch, wied�minie. No ju�, zmieniaj si� we mnie, rozumna raso.

Doppler po zdj�ciu �a�cucha roztar� ciastowate �apy, pomaca� nos i wytrzeszczy� �lepia na nizio�ka. Obwis�a sk�ra na twarzy �ci�gn�a si� i nabra�a kolor�w. Nos skurczy� si� i wci�gn�� z g�uchym mla�ni�ciem, na �ysym czerepie wyros�y k�dzierzawe w�osy. Dainty wyba�uszy� oczy, ober�ysta otwar� g�b� w niemym podziwie, Jaskier westchn�� i j�kn��.

Ostatnim, co si� zmieni�o, by� kolor oczu. Dainty Biberveldt Drugi odchrz�kn��, si�gn�� przez st�, chwyci� kufel Dainty Biberveldta Pierwszego i chciwie przywar� do niego ustami.

��By� nie mo�e, by� nie mo�e � powiedzia� cicho Jaskier. - Sp�jrzcie tylko, skopiowa� wiernie. Nie do odr�nienia. Wszy�ciute�ko. Tym razem nawet b�ble po komarach i plamy na portkach� W�a�nie, na portkach! Geralt, tego nie potrafi� nawet czarodzieje! Pomacaj, to prawdziwa we�na, to �adna iluzja! Niebywa�e! Jak on to robi?

��Tego nie wie nikt � mrukn�� wied�min. - On te� nie. M�wi�em, �e ma pe�n� zdolno�� dowolnego zmieniania struktury materii, ale to zdolno�� organiczna, instynktowna�

��Ale portki� Z czego zrobi� portki? I kamizelk�?

��To jego w�asna, zaadaptowana sk�ra. Nie s�dz�, �eby on ch�tnie pozby� si� tych spodni. Zreszt�, natychmiast utraci�yby cechy we�ny�

��Szkoda � wykaza� bystro�� Dainty. - Bo ju� zastanawia�em si�, czy nie kaza� mu zmieni� wiaderka materii na wiaderko z�ota.

Doppler, obecnie wierna kopia nizio�ka, rozpar� si� wygodnie i u�miechn�� szeroko, rad wida� z faktu, �e jest centrum zainteresowania. Siedzia� w identycznej pozycji jak Dainty i tak samo majta� w�ochatymi stopami.

��Sporo wiesz o dopplerach, Geralt � rzek�, po czym poci�gn�� z kufla, zamlaska� i bekn��. - Zaiste, sporo.

��Bogowie, g�os i maniery te� Biberveldta � powiedzia� Jaskier. - Nie ma kt�ry� czerwonej kitajki? Trzeba go oznaczy�, psiakrew, bo mo�e by� bieda.

��Co� ty, Jaskier � obruszy� si� Dainty Biberveldt Pierwszy. - Chyba mnie z nim nie pomylisz? Na pierwszy��� �rzut oka wida� r�nice � doko�czy� Dainty Biberveldt Drugi i ponownie bekn�� z wdzi�kiem. - Zaprawd�, �eby si� pomyli�, trzeba by by� g�upszym ni� kobyla rzy�.

��Nie m�wi�em?�� szepn�� Jaskier w podziwie. - My�li i gada jak Biberveldt. Nie do odr�nienia�

��Przesada � wyd�� wargi nizio�ek. - Gruba przesada.

��Nie � zaprzeczy� Geralt. - To nie przesada. Wierz lub nie, ale on jest w tej chwili tob�, Dainty. Niewiadomym sposobem doppler precyzyjnie kopiuje r�wnie� psychik� ofiary.

��Psy co?

��No, w�a�ciwo�ci umys�u, charakter, uczucia, my�li.

Dusz�. Co potwierdza�oby to, czemu przeczy wi�kszo�� czarodziej�w i wszyscy kap�ani. To, �e dusza to r�wnie� materia.

��Blu�nierstwo��� sapn�� ober�ysta.

��I bzdura � rzek� twardo Dainty Biberveldt. - Nie opowiadaj bajek, wied�minie. W�a�ciwo�ci umys�u, dobre sobie. Skopiowa� czyj� nos i portki to jedno, ale rozum to nie w kij pierdzia�. Zaraz ci to udowodni�. Gdyby ten wszawy doppler skopiowa� m�j kupiecki rozum, to nie sprzeda�by koni w Novigradzie, gdzie nie ma na nie zbytu, ale pojecha� do Diablego Brodu, na ko�ski targ, gdzie ceny s� aukcyjne, kto da wi�cej. Tam si� nie traci�

��W�a�nie, �e si� traci � doppler sparodiowa� obra�on� min� nizio�ka i parskn�� w charakterystyczny spos�b. - Po pierwsze, cena na aukcji w Diablim Brodzie r�wna w d�, bo kupcy zmawiaj� si�, jak licytowa�. Dodatkowo za� trzeba zap�aci� prowizj� aukcjonerom.

��Nie ucz mnie handlu, dupku � oburzy� si� Biberveldt. - Ja w Diablim Brodzie wzi��bym dziewi��dziesi�t albo i sto za sztuk�. A ty ile dosta�e� od novigradzkich cwaniak�w?

��Sto trzydzie�ci � powiedzia� doppler.

- ��esz, wyw�oko.

��Nie ���. Pogna�em konie prosto do portu, panie Dainty, i tam znalaz�em zamorskiego handlarza futer. Ku�nierze nie u�ywaj� wo��w, formuj�c karawany, bo wo�y s� za wolne. Futra s� lekkie, ale cenne, trzeba wi�c podr�owa� szybko. W Novigradzie nie ma zbytu na konie, wi�c koni te� nie ma. Ja mia�em jedyne dost�pne, wi�c podyktowa�em cen�. To proste�

��Nie ucz mnie, powiedzia�em!�� wrzasn�� Dainty, czerwieniej�c. - No, dobra, zarobi�e� wi�c. A pieni�dze gdzie?

��Obr�ci�em � rzek� dumnie Tellico, na�laduj�c typowe dla nizio�ka przeczesywanie palcami g�stej czupryny. - Pieni�dz, panie Dainty, musi kr��y�, a interes musi si� kr�ci�.

��Uwa�aj, �ebym ja ci �ba nie ukr�ci�! Gadaj, co zrobi�e� z fors� za konie?

��M�wi�em. Nakupowa�em towar�w.

��Jakich? Co� kupi�, pokrako?

��Ko�koszenil� � zaj�kn�� si� doppler, a potem wyrecytowa� szybko. - Pi��set korcy koszenili, sze��dziesi�t dwa cetnary kory mimozowej, pi��dziesi�t pi�� garncy olejku r�anego, dwadzie�cia trzy bary�ki tranu, sze��set glinianych misek i osiemdziesi�t funt�w wosku pszczelego. Tran, nawiasem m�wi�c, kupi�em bardzo tanio, bo by� cokolwiek zje�cza�y. Aha, by�bym zapomnia�. Kupi�em jeszcze sto �okci bawe�nianego sznura.

Zapad�o d�ugie, bardzo d�ugie milczenie.

��Zje�cza�y tran � rzek� wreszcie Dainty, bardzo wolne wypowiadaj�c poszczeg�lne s�owa. - Bawe�niany sznurek. R�any olejek. Ja chyba �ni�. Tak, to koszmar. W Novigradzie mo�na kupi� wszystko, wszelkie cenne i po�yteczne rzeczy, a ten tu kretyn wydaje moje pieni�dze na jakie� g�wno. Pod moj� postaci�. Jestem sko�czony, przepad�y moje pieni�dze, przepad�a moja kupiecka reputacja. Nie, mam tego do��. Po�ycz mi miecza, Geralt. Zar�bi� go na miejscu.

Drzwi alkierza otwar�y si�, skrzypi�c.

��Kupiec Biberveldt!�� zapia� wchodz�cy osobnik w purpurowej todze, wisz�cej na chudej postaci jak na kiju. Na g�owie mia� aksamitn� czapk� w kszta�cie odwr�conego nocnika. - Czy jest tu kupiec Biberveldt?

��Tak � odrzekli jednocze�nie obaj nizio�kowie. W nast�pnej chwili jeden z Dainty Biberveldt�w chlusn�� zawarto�ci� kufla w twarz wied�mina, zr�cznie wykopa� zydel spod Jaskra i przemkn�� pod sto�em w stron� drzwi, obalaj�c po drodze osobnika w �miesznej czapce.

��Po�ar! Ratunku!�� zawy�, wypadaj�c do og�lnej izby. - Morduj�! Pali si�!

Geralt, otrz�saj�c si� z piany, rzuci� si� za nim, ale drugi z Biberveldt�w, r�wnie� p�dz�cy ku drzwiom, po�lizn�� si� na trocinach i upad� mu pod nogi. Obaj wywalili si� w parnym progu. Jaskier, gramol�c si� spod sto�u, kl�� ohydnie.

��Napaaaad!�� zawrzeszcza� z pod�ogi chudy osobnik, zapl�tany w purpurow� tog�. - Naaapaaaaaad!!! Bandyciiii!

Geralt przeturla� si� po nizio�ku, wpad� do karczmy, zobaczy�, jak doppler, roztr�caj�c go�ci, wypada na ulic�. Rzuci� si� za nim, po to tylko, by utkn�� na elastycznym, lecz twardym murze ludzi zagradzaj�cych mu drog�. Jednego, umorusanego glin� i �mierdz�cego piwem, uda�o mu si� przewr�ci�, ale pozostali unieruchomili go w �elaznym u�cisku krzepkich ramion. Szarpn�� si� w�ciekle, czemu zawt�rowa� suchy trzask p�kaj�cych nici i dartej sk�ry, a pod praw� pach� zrobi�o si� lu�no. Wied�min zakl��, przestaj�c si� wyrywa�.

��Mamy go!�� wrzasn�li mularze. - Mamy zb�ja! Co robi�, panie majster?

��Wapno!�� zawy� majster, podrywaj�c g�ow� z blatu sto�u i wodz�c dooko�a niewidz�cymi oczyma.

��Straaa�! - rycza� purpurowy, na czworakach karabkaj�c si� z alkierza. - Napad na urz�dnika! Stra�! P�jdziesz za to na szubienic�, z�oczy�co!

��Mamy go!�� krzykn�li mularze. - Mamy go, panie!

��To nie ten!�� zawy� osobnik w todze � �apa� �otra! Go�cie go!

��Kogo?

��Biberveldta, nizio�ka! Goni� go, goni�! Do lochu z nim!

��Zaraz, zaraz � rzek� Dainty, wy�aniaj�c si� z alkierza. - Co�cie to, panie Schwann? Nie wycierajcie sobie g�by moim nazwiskiem. I nie wszczynajcie alarmu, nie ma potrzeby.

Schwann zamilk�, patrz�c na nizio�ka ze zdumieniem. Z alkierza wy�oni� si� Jaskier, w kapelusiku na bakier, ogl�daj�c swoj� lutni�. Mularze, poszeptawszy mi�dzy sob�, pu�cili wreszcie Geralta. Wied�min, cho� bardzo z�y, ograniczy� si� do soczystego spluni�cia na pod�og�.

��Kupcze Biberveldt!�� zapia� Schwann, mru��c kr�tkowzroczne oczy. - Co to ma znaczy�? Napa�� na urz�dnika miejskiego mo�e was drogo� Kto to by�? Ten nizio�ek, kt�ry umkn��?

��Kuzyn � rzek� szybko Dainty. - M�j daleki kuzyn�

��Tak, tak � popar� go szybko Jaskier, czuj�c sw�j �ywio�. - Daleki kuzyn Biberveldta. Znany jako Czubek-Biberveldt. Czarna owca w rodzinie. Dzieckiem b�d�c, wpad� do studni. Wyschni�tej. Ale nieszcz�ciem ceber spad� mu prosto na g�ow�. Zwykle jest spokojny, tylko widok purpury go rozw�ciecza. Ale nie ma co si� martwi�, bo uspokaja si� na widok rudych w�osk�w na damskim �onie. Dlatego pop�dzi� prosto do �Passifiory�. M�wi� wam, panie Schwann�

��Dosy�, Jaskier � zasycza� wied�min. - Zamknij si�, do licha.

Schwann obci�gn�� na sobie tog�, otrzepa� j� z trocin i wyprostowa� si�, przybieraj�c wynios�� min�.

��Taak � powiedzia�. - Baczcie uwa�niej na krewnych, kupcze Biberveldt, bo sami wszak wiecie, jeste�cie odpowiedzialni. Gdybym wni�s� skarg� Ale czasu mi nie staje. Ja tu, Biberveldt, po sprawach s�u�by. W imieniu w�adz miejskich wzywam was do zap�aty podatku.

��H�?

��Podatku � powt�rzy� urz�dnik i wyd�� wargi w grymasie podpatrzonym zapewne u kogo� znacznie znaczniejszego. - C�e�cie to? Udzieli�o si� wam od kuzyna? Je�li robi si� interesy, trzeba p�aci� podatki. Albo do ciemnicy si� idzie siedzie�.

��Ja!? - rykn�� Dainty. - Ja, interesy? Ja same straty mam, kurwa ma�! Ja�

��Uwa�aj, Biberveldt � sykn�� wied�min, a Jaskier ukradkiem kopn�� nizio�ka w ow�osion� kostk�. Nizio�ek kaszln��.

��Jasna rzecz � powiedzia�, z wysi�kiem przywo�uj�c u�miech na puco�owat� twarz. - Jasna rzecz, panie Schwann. Je�li robi si� interesy, trzeba p�aci� podatki. Dobre interesy, du�e podatki. I odwrotnie, jak mniemam.

��Nie mnie ocenia� wasze interesy, panie kupcze � urz�dnik zrobi� kwa�n� min�, usiad� za sto�em, z przepastnych zakamark�w togi doby� liczyd�a i zw�j pergamin�w, kt�re roz�o�y� na blacie, przetar�szy go wprz�d r�kawem. - Mnie aby liczy� i inkasowa�. Taak� Uczy�my tedy rachub� To b�dzie� hmmm� Spuszczam dwa, jeden mam w rozumie� Taak� Tysi�c pi��set pi��dziesi�t trzy korony i dwadzie�cia kopper�w.

Z gard�a Dainty Biberveldta wyrwa�o si� g�uche rz�enie. Mularze zamruczeli w podziwie. Ober�ysta upu�ci� misk�. Jaskier westchn��.

��No, to do widzenia, ch�opcy � rzek� nizio�ek gorzko. - Gdyby kto� o mnie pyta�, to jestem w ciemnicy.

��Do jutra, do po�udnia � j�cza� Dainty. - A to sukinsyn, ten Schwann, �eby go pokr�ci�o, wstr�tnego dziada, m�g� mi bardziej sprolongowa�. Ponad p�tora tysi�ca koron, sk�d ja wytrzasn� do jutra tyle forsy? Jestem sko�czony, zrujnowany, zgnij� w kryminale! Nie sied�my tu, cholera, m�wi� wam, �apmy tego drania dopplera! Musimy go z�apa�!

Siedzieli wszyscy trzej na marmurowej cembrowinie basenu nieczynnej fontanny, zajmuj�cego �rodek niedu�ego placyku w�r�d okaza�ych, ale wyj�tkowo niegustownych kupieckich kamieniczek. Woda w basenie by�a zielona i potwornie brudna, p�ywaj�ce w�r�d odpadk�w z�ote orfy ci�ko pracowa�y skrzelami i otwartymi pyszczkami �apa�y powietrze z powierzchni. Jaskier i nizio�ek �uli racuchy, kt�re trubadur przed chwil� gwizdn�� z mijanego straganu.

��Na twoim miejscu � powiedzia� bard � zaniecha�bym po�cigu, a zacz�� si� rozgl�da� za kim�, kto po�yczy ci pieni�dzy. Co ci da z�apanie dopplera? My�lisz mo�e, �e Schwann przyjmie go jako ekwiwalent?

��G�upi�, Jaskier. Schwytawszy dopplera, odbior� mu moje pieni�dze.

��Jakie pieni�dze? To, co mia� w sakiewce, posz�o na pokrycie szk�d i �ap�wk� dla Schwanna. Wi�cej nie mia�.

��Jaskier � skrzywi� si� nizio�ek. - Na poezji to ty si� mo�e i znasz, ale w sprawach handlowych, wybacz, to ty jeste� kompletny ba�wan. S�ysza�e�, ile podatku wyliczy� mi Schwann? A od czego p�aci si� podatki? H�? Od czego?

��Od wszystkiego � stwierdzi� poeta. - Ja nawet od �piewania p�ac�. I guzik ich obchodz� moje t�umaczenia, �e �piewa�em z wewn�trznej potrzeby.

��G�upi�, m�wi�em. Podatki w interesach p�aci si� od zysku. Od zysku. Jaskier! Pojmujesz? Ten �obuz doppler podszy� si� pod moj� osob� i wda� w jakie� interesy, niechybnie oszuka�cze. I zarobi� na nich! Mia� zysk! A ja b�d� musia� zap�aci� podatek, a do tego zapewne kry� d�ugi tego �achmyty, je�eli narobi� d�ug�w! A je�li nie zap�ac�, to p�jd� do lochu, napi�tnuj� mnie publicznie �elazem, ze�l� do kopalni! Zaraza!

��Ha � rzek� weso�o Jaskier. - Nie masz wi�c wyj�cia, Dainty. Musisz potajemnie ucieka� z miasta. Wiesz, co? Mam pomys�. Okr�cimy ci� ca�ego w barani� sk�r�. Przekroczysz bram�, wo�aj�c: "Owieczka jestem, bee, bee". Nikt ci� nie rozpozna.

��Jaskier � powiedzia� ponuro nizio�ek. - Zamknij si�, bo ci� kopn�. Geralt?

��Co, Dainty?

��Pomo�esz mi schwyta� dopplera?

��Pos�uchaj � rzek� wied�min, wci�� bezskutecznie usi�uj�c zafastrygowa� rozerwany r�kaw kurtki. - Tu jest Novigrad. Trzydzie�ci tysi�cy mieszka�c�w, ludzi, krasno-lud�w, p�elf�w, nizio�k�w i gnom�w, zapewne drugie tyle przyjezdnych. Jak chcesz odnale�� kogo� w takiej �mie narodu?

Dainty po�kn�� racuch, obliza� palce.

��A magia, Geralt? Te wasze wied�mi�skie czary, o kt�rych kr��y tyle opowie�ci?

��Doppler jest wykrywalny magicznie tylko we w�asnej postaci, a we w�asnej to on nie chodzi po ulicach. A nawet gdyby, magia by�aby na nic, bo dooko�a pe�no jest s�abych, czarodziejskich sygna��w. Co drugi dom ma magiczny zamek przy drzwiach, a trzy czwarte ludzi nosi amulety, najrozmaitsze, przeciw z�odziejom, pch�om, zatruciom pokarmowym, zliczy� nie spos�b.

Jaskier przesun�� palcami po gryfie lutni, brzd�kn�� po strunach.

��Wr�ci wiosna, deszczem ciep�ym pachn�ca!�� za�piewa�. - Nie, niedobrze. Wr�ci wiosna, s�o�cem� Nie, psiakrew. Nie idzie mi. Ani w z�b�

��Przesta� skrzecze� � warkn�� nizio�ek. - Dzia�asz mi na nerwy.

Jaskier rzuci� orfom resztk� racucha i splun�� do basenu.

��Patrzcie � powiedzia�. - Z�ote rybki. Podobno takie rybki spe�niaj� �yczenia.

��Te s� czerwone � zauwa�y� Dainty.

��Co tam, drobiazg. Cholera, jest nas trzech, a one spe�niaj� trzy �yczenia. Wychodzi po jednym na ka�dego. Co, Dainty? Nie �yczy�by� sobie, �eby rybka zap�aci�a za ciebie podatek?

��Owszem. Opr�cz tego, �eby co� spad�o z nieba i waln�o dopplera w �eb. I jeszcze�

��St�j, st�j. My te� mamy �yczenia. Ja chcia�bym, �eby rybka podpowiedzia�a mi zako�czenie ballady. A ty, Geralt?

��Odczep si�, Jaskier.

��Nie psuj zabawy, wied�minie. Powiedz, czego by� sobie �yczy�?

Wied�min wsta�.

- �yczy�bym sobie � mrukn�� � �eby to, �e nas w�a�nie pr�buj� otoczy�, okaza�o si� nieporozumieniem.

Z zau�ka na wprost fontanny wysz�o czterech czarno odzianych osobnik�w w okr�g�ych, sk�rzanych czapkach, wolno kieruj�c si� w stron� basenu. Dainty zakl�� z cicha, ogl�daj�c si�.

Z uliczki za ich plecami wysz�o nast�pnych czterech. Ci nie podchodzili bli�ej, rozstawiwszy si�, zablokowali zau�ek. W r�kach trzymali dziwnie wygl�daj�ce kr��ki, jak gdyby kawa�ki zwini�tych lin. Wied�min rozejrza� si�, poruszy� barkami, poprawiaj�c przewieszony przez plecy miecz. Jaskier j�kn��.

Zza plec�w czarnych osobnik�w wy�oni� si� niewysoki m�czyzna w bia�ym kaftanie i kr�tkim, szarym p�aszczu. Z�oty �a�cuch na jego szyi po�yskiwa� w rytm krok�w, �l�c ��te refleksy.

��Chappelle��� siekn�� Jaskier. - To jest Chappelle� Czarni osobnicy za ich plecami wolno ruszyli w stron� fontanny. Wied�min si�gn�� po miecz. -

��Nie, Geralt � szepn�� Jaskier, przysuwaj�c si� do niego. - Na bog�w, nie wyci�gaj broni. To stra� �wi�tynna. Je�li stawimy im op�r, nie wyjdziemy �ywi z Novigradu. Nie dotykaj miecza.

Cz�owiek w bia�ym kaftanie szed� w ich stron� szpar-kim krokiem. Czarni osobnicy szli za nim, w marszu otaczaj�c basen, zajmuj�c strategiczne, precyzyjnie dobrane pozycje. Geralt obserwowa� ich czujnie, zgarbiwszy si� lekko. Dziwne kr��ki, kt�re trzymali w r�kach, nie by�y, jak s�dzi� pocz�tkowo, zwyk�ymi batami. To by�y lamie. Cz�owiek w bia�ym kaftanie zbli�y� si�.

��Geralt � szepta� bard. - Na wszystkich bog�w, zachowaj spok�j�

��Nie dam si� dotkn�� � mrukn�� wied�min. - Nie dam si� dotkn��, kimkolwiek by byli. Uwa�aj, Jaskier� Jak si� zacznie, wiejcie, ile si� w nogach. Ja ich zajm� na jaki� czas�

Jaskier nie odpowiedzia�. Zarzuciwszy lutni� na rami�, sk�oni� si� g��boko przed cz�owiekiem w bia�ym kaftanie bogato haftowanym z�otymi i srebrnymi ni�mi w drobny, mozaikowy wz�r.

��Czcigodny Chappelle�

Cz�owiek zwany Chappelle zatrzyma� si�, powi�d� pa nich wzrokiem. Jego oczy, jak zauwa�y� Geralt, by�y paskudnie zimne i mia�y kolor stali. Czo�o mia� blade, chorobliwie spocone, na policzkach czerwone, nieregularne plamy rumie�c�w.

��Pan Dainty Biberyeldt, kupiec � powiedzia�. - Utalentowany pan Jaskier. I Geralt z Rivii, przedstawiciel jak�e rzadkiego, wied�mi�skiego fachu. Spotkanie starych znajomych? U nas, w Novigradzie?

Nikt nie odpowiedzia�.

��Za wielce niefortunny � ci�gn�� Chappelle � uwa�am fakt, �e z�o�ono na was doniesienie.

Jaskier poblad� lekko, a nizio�ek zaszczeka� z�bami. Wied�min nie patrzy� na Chappelle. Nie odrywa� oczu od broni otaczaj�cych fontann� czarnych osobnik�w w sk�rzanych czapkach. W wi�kszo�ci znanych Geraltowi kraj�w wyr�b i posiadanie kolczastej lamii, zwanej mayhe�skim batogiem, by�o surowo zakazane. Novigrad nie by� wyj�tkiem. Geralt widzia� ludzi, kt�rych uderzono �ami� w twarz. Twarzy tych nie spos�b by�o zapomnie�.

��W�a�ciciel zajazdu pod "Grotem W��czni"�� kontynuowa� Chappelle � mia� czelno�� zarzuci� waszmo�ciom konszachty z demonem, potworem, kt�rego zwie si� mieniakiem lub vexlingiem.

Nikt nie odpowiedzia�. Chappelle spl�t� r�ce na piersi i spojrza� na nich zimnym wzrokiem.

��Czu�em si� obowi�zany uprzedzi� was o tym doniesieniu. Informuj� te�, �e pomieniony ober�ysta zosta� zamkni�ty w lochu. Zachodzi podejrzenie, �e bredzi�, b�d�c pod wp�ywem piwska lub gorza�y. Zaiste, czeg� to ludzie nie wymy�l�. Po pierwsze, vexling�w nie ma. To wymys� zabobonnych kmiotk�w.

Nikt nie skomentowa�.

��Po drugie, jaki� vexling o�mieli�by si� zbli�y� do wied�mina � u�miechn�� si� Chappelle � i nie zosta� natychmiast zabity? Prawda? Oskar�enie karczmarza by�oby wi�c �miechu warte, gdyby nie pewien istotny szczeg�.

Chappelle pokiwa� g�ow�, robi�c efektown� pauz�. Wied�min us�ysza�, jak Dainty powoli wypuszcza powietrze wci�gni�te do p�uc w g��bokim wdechu.

��Tak, pewien istotny szczeg� � powt�rzy� Chappelle. - Mianowicie, mamy do czynienia z herezj� i �wi�tokradczym blu�nierstwem. Wiadomo bowiem, �e �aden, absolutnie �aden vexling, jak te� �aden inny potw�r nie m�g�by nawet zbli�y� si� do mur�w Novigradu, bo tu w dziewi�tnastu �wi�tyniach p�onie Wieczny Ogie�, kt�rego �wi�ta moc chroni miasto. Kto twierdzi, �e widzia� vexlinga pod "Grotem W��czni", o rzut kamieniem od g��wnego o�tarza Wiecznego Ognia, ten jest blu�nierczym heretykiem i swoje twierdzenie b�dzie musia� odwo�a�. Gdyby za� odwo�a� nie chcia�, to mu si� w tym dopomo�e w miar� si� i �rodk�w, kt�re, wierzcie mi, mam w lochach pod r�k�. Jak zatem widzicie, nie ma si� czym przejmowa�.

Wyraz twarzy Jaskra i nizio�ka �wiadczy� dobitnie, �e obaj s� innego zdania.

��Absolutnie nie ma si� czym frasowa� � powt�rzy� Chappelle. - Mog� panowie opu�ci� Novigrad bez przeszk�d. Nie b�d� was zatrzymywa�. Musz� jednak nalega�, aby o po�a�owania godnych wymys�ach ober�ysty nie rozpowiadali waszmo�ciowie, nie komentowali g�o�no tego wydarzenia. Wypowiedzi podwa�aj�ce bosk� moc Wiecznego Ognia, niezale�nie od intencji, my, skromni s�udzy ko�cio�a, musieliby�my traktowa� jako herezj�, ze wszystkimi konsekwencjami. W�asne przekonania religijne waszmo�ci�w, jakie by one nie by�y, a jakie szanuj�, nie maj� znaczenia. Wierzcie sobie, w co chcecie. Ja jestem tolerancyjny dop�ty, dop�ki kto� czci Wieczny Ogie� i nie blu�ni przeciw niemu. A jak b�dzie blu�ni�, to go ka�� spali� i tyle. Wszyscy w Novigradzie s� r�wni wobec prawa. I prawo jest r�wne dla wszystkich � ka�dy, kto blu�ni przeciw Wiecznemu Ogniowi, idzie na stos, a jego maj�tek si� konfiskuje. Ale do�� o tym. Powtarzam, mo�ecie bez przeszk�d przekroczy� bramy Novigradu. Najlepiej�

Chappelle u�miechn�� si� lekko, wessa� policzek w chytrym grymasie, powi�d� wzrokiem po placyku. Nieliczni przechodnie, obserwuj�cy zaj�cie, przyspieszali kroku, szybko odwracali g�owy.

���najlepiej � doko�czy� Chappelle � najlepiej natychmiast. Niezw�ocznie. Oczywista rzecz, �e w odniesieniu do szanownego kupca Biberveldta owo "niezw�ocznie" oznacza "niezw�ocznie po uregulowaniu spraw podatkowych". Dzi�kuj� panom za po�wi�cony mi czas.

Dainty, odwr�ciwszy si�, bezg�o�nie poruszy� ustami. Wied�min nie mia� w�tpliwo�ci, �e owym bezg�o�nym s�owem by�o �skurwiel�. Jaskier opu�ci� g�ow�, u�miechaj�c si� g�upkowato.

��Panie wied�minie � rzek� nagle Chappelle. - Je�li �aska, st�wko na osobno�ci.

Geralt zbli�y� si�, Chappelle lekko wyci�gn�� r�k�. Je�li dotknie mojego �okcia, waln� go, pomy�la� wied�min. Waln� go, cho�by nie wiem co.

Chappelle nie dotkn�� �okcia Geralta.

��Panie wied�minie � powiedzia� cicho, odwracaj�c si� plecami do innych. - Wiadomo mi, �e niekt�re miasta, w przeciwie�stwie do Novigradu, pozbawione s� boskiej opieki Wiecznego Ognia. Za��my wi�c, �e stw�r podobny vexlingowi grasuje po jednym z takich miast. Ciekawo��, za ile podj�liby�cie si� w�wczas schwytania vexlinga �ywcem?

��Nie najmuj� si� do polowa� na potwory w ludnych miastach � wzruszy� ramionami wied�min. - M�g�by bowiem ucierpie� kto� postronny.

��A� tak obchodzi ci� los postronnych?

��A� tak. Bo to z regu�y mnie obci��a si� odpowiedzialno�ci� za ich los. I grozi konsekwencjami.

��Rozumiem. A nie by�aby� troska o los postronnych odwrotnie proporcjonalna do wysoko�ci zap�aty?

��Nie by�aby�.

��Tw�j ton, wied�minie, niezbyt mi si� podoba. Ale mniejsza z tym, rozumiem, co sugerujesz tym tonem. Sugerujesz, �e nie chcesz zrobi� tego� o co m�g�bym ci� poprosi�, przy czym wysoko�� zap�aty nie ma znaczenia. A rodzaj zap�aty?

��Nie rozumiem.

��Nie s�dz�.

��Jednak.

��Czysto teoretycznie � powiedzia� Chappelle, cicho, spokojnie, bez z�o�ci czy gro�by w g�osie � by�oby mo�liwym, �e zap�at� za twoj� us�ug� by�aby gwarancja, �e ty i twoi przyjaciele wyjdziecie �ywi z� z teoretycznego miasta. Co wtedy?

��Na to pytanie � u�miechn�� si� paskudnie wied�min � nie da si� odpowiedzie� teoretycznie. Sytuacj�, o kt�rej m�wicie, czcigodny Chappelle, nale�a�oby przerobi� w praktyce. Nie pilno mi do tego wcale, ale je�li b�dzie trzeba� Je�li nie b�dzie innego wyj�cia� Got�w jestem to prze�wiczy�.

��Ha, mo�e i masz racj� � odpowiedzia� beznami�tnie Chappelle. - Za du�o teoretyzujemy. Za� co do praktyki, to widz�, �e wsp�dzia�ania nie b�dzie. Mo�e to i dobrze? W ka�dym razie �ywi� nadziej�, �e nie b�dzie to powodem do konfliktu mi�dzy nami.

��I ja � rzek� Geralt � �ywi� tak� nadziej�.

��Niech wi�c pali si� w nas ta nadzieja, Geralcie z Rivii. Czy wiesz, czym jest Wieczny Ogie�? Nie gasn�cy p�omie�, symbol przetrwania, droga wskazana w mroku, zapowied� post�pu, lepszego jutra? Wieczny Ogie�, Geralcie, jest nadziej�. Dla wszystkich, dla wszystkich bez wyj�tku. Bo je�eli jest co�, co jest wsp�lne� Dla ciebie, dla mnie� dla innych� to tym czym� jest w�a�nie nadzieja. Pami�taj o tym. Mi�o by�o ci� pozna�, wied�minie.

Geralt sk�oni� si� sztywno, milcz�c. Chappelle patrzy� na niego przez chwil�, potem energicznie odwr�ci� si� i pomaszerowa� przez placyk, nie ogl�daj�c si� na swoj� eskort�. Ludzie uzbrojeni w lamie ruszyli za nim, formuj�c porz�dny szyk.

��O, mamuniu moja � zakwili� Jaskier, ogl�daj�c si� p�ochliwie za odchodz�cymi. - Ale mieli�my szcz�cie. O ile to koniec. O ile nas zaraz nie capn��

��Uspok�j si� � rzek� wied�min � i przesta� j�cze�. Przecie� nic si� nie sta�o.

��Wiesz, kto to by�, Geralt?

��Nie.

��To by� Chappelle, namiestnik do spraw bezpiecze�stwa. Tajna s�u�ba Novigradu podlega ko�cio�owi. Chappelle nie jest kap�anem, ale to szara eminencja hierarchy, najpot�niejszy i najniebezpieczniejszy cz�owiek w mie�cie. Wszyscy, nawet Rada i cechy, trz�s� przed nim portkami, bo to pierwszej wody �ajdak, Geralt, opity w�adz�, jak paj�k musz� krwi�. Chocia� po cichu, ale m�wi si� w mie�cie, co on potrafi. Ludzie przepadaj�cy bez �ladu. Fa�szywe oskar�enia, tortury, skrytob�jstwa, terror, szanta� i zwyk�a grabie�. Wymuszenia, szwindle i afery. Na bog�w, w �adn� histori� wp�dzi�e� nas, Biberveldt.

��Daj pok�j, Jaskier � prychn�� Dainty. - Akurat ty masz si� czego ba�. Nikt nie ruszy trubadura. Z niewiadomych mi powod�w jeste�cie nietykalni.

��Nietykalny poeta � j�cza� Jaskier, wci�� blady � te� mo�e w Novigradzie wpa�� pod rozp�dzony w�z, �miertelnie zatru� si� ryb� albo nieszcz�liwie utopi� w fosie. Chappelle jest specjalist� od takich wypadk�w. To, �e z nami w og�le rozmawia�, uwa�am za niebywa�e. Jedno jest pewne, bez powodu tego nie zrobi�. Co� knuje. Zobaczycie, zaraz w co� nas wpl�cz�, zakuj� i powlok� na tortury w majestacie prawa. Tak si� tu robi!

��W tym, co on m�wi � rzek� nizio�ek do Geralta � jest sporo prawdy. Musimy uwa�a�. �e te� tego �otra Chappelle jeszcze ziemia nosi. Od lat gadaj� o nim, �e chory, �e mu krew uderza i wszyscy czekaj�, kiedy wykituje�

��Zamilcz, Biberveldt � sykn�� boja�liwie trubadur, rozgl�daj�c si� � bo got�w kto� us�ysze�. Patrzcie, jak wszyscy gapi� si� na nas. Wyno�my si� st�d, m�wi� wam. I radz�, powa�nie potraktujmy to, co powiedzia� nam Chappelle o dopplerze. Ja, dla przyk�adu, w �yciu nie widzia�em �adnego dopplera, je�li b�dzie trzeba, zaprzysi�gn� to przed Wiecznym Ogniem.

��Patrzcie � rzek� nagle nizio�ek. - Kto� biegnie ku nam.

��Uciekajmy!�� zawy� Jaskier.

��Spokojnie, spokojnie � u�miechn�� si� szeroko Dainty i przeczesa� czupryn� palcami. - Znam go. To Pi�mak, tutejszy kupiec, skarbnik Cechu. Robili�my razem interesy. Hej, sp�jrzcie, jak� ma min�! Jakby zer�n�� si� w portki. Hej, Pi�mak, mnie szukasz?

��Na Wieczny Ogie� kln� si� � wysapa� Pi�mak, odsuwaj�c na ty� g�owy lisi� czap� i wycieraj�c czo�o r�kawem. - By�em pewien, �e zawlok� ci� do barbakanu. I�cie, cud to. Dziwi� si�

��Mi�o z twojej strony � przerwa� nizio�ek z przek�sem � �e si� dziwisz. Uraduj nas jeszcze bardziej, m�wi�c dlaczego.

��Nie udawaj g�upiego, Biberveldt � zmarszczy� si� Pi�mak. - Ca�e miasto ju� wie, jaki� to interes zrobi� na koszenili. Wszyscy ju� o tym gadaj�, to i widno do hierarchy dosz�o, i do Chappelle, jaki� to sprytny, jake� to chytrze wygra� na tym, co sta�o si� w Poviss.

��O czym ty bredzisz, Pi�maku?

��O, bogowie, przesta�by�, Dainty, zamiata� ogonem niby liszka. Kupi�e� koszenil�? Za p� darmo, po pi�� dwadzie�cia za korzec? Kupi�e�. Korzystaj�c z chudego popytu zap�aci�e� awalizowanym wekslem, ni grosza got�wki nie wy�o�y�e�. I co? W ci�gu jednego dnia opyli�e� ca�y �adunek po czterokro� wy�szej cenie, za gotowizn� na st�. B�dziesz mia� mo�e czelno�� twierdzi�, �e to przypadek, �e to szcz�cie niby? �e kupuj�c koszenil� nice� nie wiedzia� o przewrocie w Poviss?

- �e co? O czym ty gadasz?

��Przewr�t by� w Poviss!�� rykn�� Pi�mak. - I ta, jak jej tam, no� Leworucja! Obalono kr�la Rhyda, nynie rz�dzi tam klan Thyssenid�w! Dw�r, szlachta i wojsko Rhyda nosi�o si� na niebiesko, to i tamtejsze tkalnie jeno indygo kupowa�y. A barwa Thyssenid�w to szkar�at, tedy indygo stania�o, a koszenila posz�a w g�r�, a tedy na jaw wysz�o, �e to ty, Biberveldt, trzymasz �ap� na jedynym dost�pnym w�a�nie �adunku! Ha! Dainty milcza�, zas�piwszy si�.

��Chytrze, Biberveldt, nie ma co � ci�gn�� Pi�mak. - I nikomu ani s�owa, nawet przyjacio�om. Gdyby� mi co rzek�, mo�eby wszyscy zarobili, nawet faktori� mo�na by za�o�y� wsp�ln�. Ale ty wola�e� sam, cichcem-chy�kiem. Twoja wola, ale i na mnie zasi� te� ju� nie licz. Na Wieczny Ogie�, prawda to, �e ka�dy nizio�ek to samolubny dra� i pies posraniec. Mnie to Vimme Vivaldi nigdy awalu na wekslu nie daje, a tobie? Od r�ki. Bo�cie jedna banda s�, wy nieludzkie, zapowietrzone nizio�ki i krasnoludy. Niech was cholera!

Pi�mak splun��, odwr�ci� si� na pi�cie i odszed�. Dainty, zamy�lony, drapa� si� w g�ow�, a� chrz�ci�a czupryna.

��Co� mi �wita, ch�opcy � rzek� wreszcie. - Ju� wiem, co nam trzeba uczyni�. Idziemy do banku. Je�eli kto� mo�e po�apa� si� w tym wszystkim, to tym ktosiem jest w�a�nie m�j znajomy bankier, Vimme Vivaldi.

��Inaczej wyobra�a�em sobie bank � szepn�� Jaskier, rozgl�daj�c si� po pomieszczeniu. - Gdzie oni tu trzymaj� pieni�dze, Geralt?

��Diabli wiedz� � odrzek� cicho wied�min, zas�aniaj�c rozerwany r�kaw kurtki. - Mo�e w piwnicy?

��G�wno. Rozejrza�em si�. Tu nie ma piwnicy.

��To pewnie na strychu.

��Pozw�lcie do kantorka, panowie � powiedzia� Vimme Vivaldi.

Siedz�cy przy d�ugich sto�ach m�odzi ludzie i krasnoludy niewiadomego wieku zaj�ci byli pokrywaniem arkuszy pergaminu rz�dami cyferek i literek. Wszyscy bez wyj�tku garbili si� i mieli lekko wysuni�te j�zyki. Praca, jak oceni� wied�min, by�a diablo monotonna, ale zdawa�a si� poch�ania� pracuj�cych bez reszty. W k�cie, na niskim zydlu, siedzia� dziadunio o wygl�dzie �ebraka zaj�ty ostrzeniem pi�r. Sz�o mu niesporo.

Bankier zamkn�� starannie drzwi kantorka, przyg�adzi� d�ug�, bia��, wypiel�gnowan� brod�, tu i �wdzie poplamion� inkaustem, poprawi� bordowy, aksamitny kubrak, z trudem dopinaj�cy si� na wydatnym brzuchu.

��Wiecie, panie Jaskier � powiedzia�, siadaj�c za ogromnym, mahoniowym sto�em, zawalonym pergaminami. - Zupe�nie inaczej was sobie wyobra�a�em. A znam wasze piosenki, znam, s�ysza�em. O kr�lewnie Vandzie, kt�ra utopi�a si� w rzece Duppie, bo nikt jej nie chcia�. I o zimorodku, co wpad� do wychodku�

��To nie moje � Jaskier poczerwienia� ze w�ciek�o�ci. - Nigdy nie napisa�em czego� podobnego!

��A. A to przepraszam.

��Mo�eby�my tak przeszli do rzeczy?�� wtr�ci� Dainty. - Czas nagli, a wy o g�upstwach. Jestem w powa�nych tarapatach, Vimme.

��Obawia�em si� tego � pokiwa� g�ow� krasnolud. - Jak pami�tasz, ostrzega�em ci�, Biberveldt. M�wi�em ci trzy dni temu, nie anga�uj pieni�dzy w ten zje�cza�y tran. Co z tego, �e tani, cena nominalna nie jest wa�na, wa�na jest stopa zysku na odsprzeda�y. Tak samo ten olejek r�any i ten wosk, i te gliniane miski. Co ci odbi�o, Dainty, �eby kupowa� to g�wno, i to w dodatku za �yw� got�wk�, zamiast rozumnie p�aci� akredytyw� lub wekslem? M�wi�em ci, koszty sk�adowania s� w Novigradzie diabelnie wysokie, w ci�gu dw�ch tygodni trzykrotnie przekrocz� warto�� tego towaru. A ty�

��No � j�kn�� z cicha nizio�ek. - M�w, Vivaldi. Co ja?

��A ty na to, �e nie ma strachu, �e sprzedasz wszystko w ci�gu dwudziestu czterech godzin. I teraz przychodzisz i o�wiadczasz, �e jeste� w tarapatach, u�miechaj�c si� przy tym g�upio i rozbrajaj�co. Nie idzie, prawda? A koszty rosn�, co? Ha, niedobrze, niedobrze. Jak mam ci� z tego wyci�gn��, Dainty? Gdyby� chocia� ubezpieczy� ten ch�am, pos�a�bym zaraz kogo� z kancelist�w, �eby cichcem podpali� sk�ad. Nie, kochany, jedno, co mo�na zrobi�, to podej�� do rzeczy filozoficznie, czyli powiedzie� sobie: "sra� to pies". To jest handel, raz si� zyska, raz si� straci. Co to zreszt� za pieni�dze, ten tran, wosk i olejek. �miechu warte. M�wmy o powa�niejszych interesach. Powiedz mi, czy mam ju� sprzedawa� kor� mimozow�, bo oferty zacz�y si� stabilizowa� na pi�� i pi�� sz�stych.

��H�?

��G�uchy jeste�? - zmarszczy� si� bankier. - Ostatnia oferta to r�wno pi�� i pi�� sz�stych. Wr�ci�e�, mam nadziej�, �eby przybi�? Siedmiu i tak nie dostaniesz, Dainty.

��Wr�ci�em?

Vivaldi pog�adzi� brod� i wyskuba� z niej okruszki strucli.

��By�e� tu przed godzin� � rzek� spokojnie � z poleceniem, aby trzyma� do siedmiu. Siedmiokrotne przebicie przy cenie, jak� zap�aci�e�, to dwie korony czterdzie�ci pi�� kopper�w za funt. To zbyt wysoko, Dainty, nawet jak na tak doskonale trafiony rynek. Garbarnie ju� musia�y si� dogada� i b�d� solidarnie trzyma� cen�. G�ow� daj�

Drzwi otworzy�y si� i do kantorka wpad�o co� w zielonej, filcowej czapce i futerku z �aciatych kr�lik�w, przepasanym konopnym powr�s�em.

��Kupiec Sulimir daje dwie korony pi�tna�cie!�� za-kwicza�o.

��Sze�� i jedna sz�sta � obliczy� szybko Vivaldi. - Co robi�, Dainty?

��Sprzedawa�! - krzykn�� nizio�ek. - Sze�ciokrotne przebicie, a ty si� jeszcze zastanawiasz, cholera?

Do kantorka wpad�o drugie co�, w ��tej czapce i opo�czy przypominaj�cej stary worek. Jak i pierwsze co�, mia�o oko�o dw�ch �okci wzrostu.

��Kupiec Biberveldt poleca nie sprzedawa� poni�ej siedmiu!�� wrzasn�o, wytar�o nos-r�kawem i wybieg�o.

��Aha � powiedzia� krasnolud po d�ugiej chwili ciszy. - Jeden Biberveldt ka�e sprzedawa�, drugi Biberveldt ka�e czeka�. Ciekawa sytuacja. Co robimy, Dainty? Od razu przyst�pisz do wyja�nie�, czy te� zaczekamy, a� jaki� trzeci Biberveldt poleci �adowa� kor� na galery i wywie�� do Krainy Psiog�owc�w? H�?

��Co to jest?�� wyj�ka� Jaskier, wskazuj�c na co� w zielonej czapce, wci�� stoj�ce przy drzwiach. - Co to jest, do cholery?

��M�ody gnom � powiedzia� Geralt.

��Niew�tpliwie � potwierdzi� sucho Vivaldi. - Nie jest to stary troll. Niewa�ne zreszt�, co to jest. No, Dainty, s�ucham.

��Vimme � rzek� nizio�ek. - Bardzo ci� prosz�. Nie zadawaj pyta�. Sta�o si� co� strasznego. Za�� i przyjmij, �e ja, Dainty Biberveldt z Rdestowej ��ki, uczciwy kupiec, nie mam poj�cia, co tu si� dzieje. Opowiedz mi wszystko, ze szczeg�ami. Wydarzenia ostatnich trzech dni. Prosz�, Vimme.

��Ciekawe � powiedzia� krasnolud. - No, ale za prowizj�, jak� bior�, musz� spe�nia� �yczenia pryncypa�a, jakie by one nie by�y. S�uchaj tedy. Wpad�e� tu trzy dni temu, zdyszany, da�e� mi w depozyt tysi�c koron i za��da�e� awalu na wekslu opiewaj�cym na dwa tysi�ce pi��set dwadzie�cia, na okaziciela. Da�em ci ten awal.

��Bez gwarancji?

��Bez. Lubi� ci�, Dainty.

��M�w dalej, Vimme.

��Na drugi dzie� z rana wpad�e� z rumorem i tupotem, ��daj�c, bym otworzy� akredytyw� na bank w Wyzimie. Na niebagateln� sum� trzech tysi�cy pi�ciuset koron. Beneficjentem mia� by�, o ile pami�tam, niejaki Ther Lu-kokian, alias Trufel. No, to i otworzy�em tak� akredytyw�.

��Bez gwarancji � rzek� nizio�ek z nadziej� w g�osie.

��Moja sympatia do ciebie, Biberveldt � westchn�� bankier � ko�czy si� oko�o trzech tysi�cy koron. Tym razem wzi��em od ciebie pisemne zobowi�zanie, �e w razie niewyp�acalno�ci m�yn jest m�j.

��Jaki m�yn?

��M�yn twojego te�cia, Arno Hardbottoma, w Rdestowej ��ce.

��Nie wracam do domu � o�wiadczy� Dainty ponuro, lecz zdecydowanie. - Zaci�gn� si� na jaki� okr�t i zostan� piratem.

Vimme Vivaldi podrapa� si� w ucho i spojrza� na niego podejrzliwie.

��Eee � powiedzia�. - Ju� dawno przecie� odebra�e� i podar�e� to zobowi�zanie. Jeste� wyp�acalny. Nie dziwota, przy takich zyskach�

��Zyskach?

��Prawda, zapomnia�em � mrukn�� krasnolud. - Mia�em si� niczemu nie dziwi�. Zrobi�e� dobry interes na koszenili, Biberveldt. Bo widzisz, w Poviss dosz�o do przewrotu�

��Wiem ju� � przerwa� nizio�ek. - Indygo stania�o, a koszenila zdro�a�a. A ja zarobi�em. To prawda, Vimme?

��Prawda. Masz u mnie w depozycie sze�� tysi�cy trzysta czterdzie�ci sze�� koron i osiemdziesi�t kopper�w. Netto, po odliczeniu mojej prowizji i podatku.

��Zap�aci�e� za mnie podatek?

��A jak�eby inaczej � zdziwi� si� Vivaldi. - Przecie� godzin� temu by�e� tu i kaza�e� zap�aci�. Kancelista ju� zani�s� ca�� sum� do ratusza. Co� oko�o p�tora tysi�ca, bo sprzeda� koni by�a tu, rzecz jasna, wliczona.

Drzwi otworzy�y si� z hukiem i do kantorka wpad�o co� w bardzo brudnej czapce.

��Dwie korony trzydzie�ci!�� wrzasn�o. - Kupiec Hazelquist!

��Nie sprzedawa�! - zawo�a� Dainty. - Czekamy na lepsz� cen�! Jazda, obaj z powrotem na gie�d�!

Oba gnomy chwyci�y rzucone im przez krasnoluda miedziaki i znik�y.

��Taak� Na czym to ja stan��em?�� zastanowi� si� Vivaldi, bawi�c si� ogromnym, dziwacznie uformowanym kryszta�em ametystu, s�u��cym jako przycisk do papier�w. - Aha, na koszenili kupionej za weksel. A list kredytowy, o kt�rym napomyka�em, potrzebny by� ci na zakup wielkiego �adunku kory mimozowej. Kupi�e� tego sporo, ale do�� tanio, po trzydzie�ci pi�� kopper�w za funt, od zangwebarskiego faktora, owego Trufla czy Smardza. Galera wp�yn�a do portu wczoraj. I w�wczas si� zacz�o.

��Wyobra�am sobie � j�kn�� Dainty.

��Do czego jest komu� potrzebna kora mimozowa?�� nie wytrzyma� Jaskier.

��Do niczego � mrukn�� ponuro nizio�ek. - Niestety.

��Kora z mimozy, panie poeto � wyja�ni� krasnolud � to garbnik u�ywany do garbowania sk�r.

��Je�li kto� by�by na tyle g�upi � wtr�ci� Dainty � by kupowa� kor� mimozow� zza m�rz, je�li w Temerii mo�na kupi� d�bow� za bezcen.

��I tu w�a�nie le�y wampir pogrzebany � rzek� Vivaldi. - Bo w Temerii druidzi w�a�nie og�osili, �e je�eli natychmiast nie zaprzestanie si� niszczenia d�b�w, ze�l� na kraj plag� szara�czy i szczur�w. Druid�w popar�y driady, a tamtejszy kr�l ma s�abo�� do driad. Kr�tko: od wczoraj jest pe�ne embargo na temersk� d�bin�, dlatego mimoza idzie w g�r�. Mia�e� dobre informacje, Dainty.

Z kancelarii dobieg� tupot, po czym do kantorka wdar�o si� zdyszane co� w zielonej czapce.

��Wielmo�ny kupiec Sulimir��� wydysza� gnom � kaza� powt�rzy�, �e kupiec Biberveldt, nizio�ek, jest wieprzem dzikim i szczeciniastym, spekulantem i wydrwigroszem, i �e on, Sulimir, �yczy Biberveldtowi, aby oparszywia�. Daje dwie korony czterdzie�ci pi�� i to jest ostatnie s�owo.

��Sprzedawa� � wypali� nizio�ek. - Dalej, ma�y, p�d� i potwierd�. Licz, Vimme.

Vivaldi si�gn�� pod zwoje pergaminu i wydoby� krasnoludzkie liczyde�ko, istne cacko. W odr�nieniu od liczyde� stosowanych przez ludzi, krasnoludzkie liczyde�ka mia�y kszta�t a�urowej piramidki. Liczyde�ko Vivaldiego wykonane by�o jednak ze z�otych drut�w, po kt�rych przesuwa�y si� graniaste oszlifowane, pasuj�ce do siebie bry�ki rubin�w, szmaragd�w, onyks�w i czarnych agat�w. Krasnolud szybkimi, zwinnymi ruchami grubego palucha przesuwa� przez chwil� klejnoty, w g�r�, w d�, na boki.

��To b�dzie� hmm, hmm� Minus koszty i moja prowizja� Minus podatek� Taak. Pi�tna�cie tysi�cy sze��set dwadzie�cia dwie korony i dwadzie�cia pi�� kopper�w.

Nie�le.

��Je�eli dobrze licz� � rzek� powoli Dainty Biberveldt.

��To ��cznie, netto, powinienem mie� u ciebie�

��Dok�adnie dwadzie�cia jeden tysi�cy dziewi��set sze��dziesi�t dziewi�� koron i pi�� kopper�w. Nie�le.

��Nie�le?�� wrzasn�� Jaskier. - Nie�le? Za tyle mo�na kupi� du�� wie� albo ma�y zamek! Ja w �yciu nie widzia�em naraz tylu pieni�dzy!

��Ja te� nie � powiedzia� nizio�ek. - Ale bez ferworu, Jaskier. Tak si� sk�ada, �e tych pieni�dzy jeszcze nikt nie widzia� i nie wiadomo, czy zobaczy.

��Ej�e, Biberveldt � �achn�� si� krasnolud. - Sk�d takie ponure my�li? Sulimir zap�aci got�wk� lub wekslem, a weksle Sulimira s� pewne. O co wi�c chodzi? Boisz si� straty na �mierdz�cym tranie i wosku? Przy takich zyskach �piewaj�co pokryjesz straty�

��Nie w tym rzecz.

��W czym�e wi�c?

Dainty chrz�kn��, opu�ci� k�dzierzaw� g�ow�.

��Vimme � powiedzia�, patrz�c w pod�og�. - Chappelle w�szy za nami.

Bankier zacmoka�.

��Kiepsko � wycedzi�. - Nale�a�o si� jednak tego spodziewa�. Widzisz, Biberveldt, informacje, kt�rymi si� pos�u�y�e� przy transakcjach, maj� nie tylko znaczenie handlowe, ale i polityczne. O tym, co si� kroi w Poviss i w Temerii, nie wiedzia� nikt, Chappelle te� nie, a Chappelle lubi wiedzie� pierwszy. Teraz wi�c, jak sobie wyobra�asz, g�owi si� nad tym, sk�d wiedzia�e�. I my�l�, �e si� ju� domy�li�. Bo i ja si� domy�lam.

��Ciekawe.

Vivaldi powi�d� wzrokiem po Jaskrze i Geralcie, zmarszczy� perkaty nos.

��Ciekawe? Ciekawa to jest ta twoja sp�ka, Dainty � powiedzia�. - Trubadur, wied�min i kupiec. Gratuluj�. Pan Jaskier bywa tu i �wdzie, nawet na kr�lewskich dworach, i pewnie nie�le nadstawia ucha. A wied�min? Stra� osobista? Straszak na d�u�nik�w?

��Pospieszne wnioski, panie Vivaldi � rzek� zimno Geralt. - Nie jeste�my w sp�ce.

��A ja � poczerwienia� Jaskier � nie nadstawiam nigdzie ucha. Jestem poet�, nie szpiegiem!

��R�nie m�wi� � wykrzywi� si� krasnolud. - Bardzo r�nie, panie Jaskier.

��K�amstwo!�� wrzasn�� trubadur. - G�wno prawda!

��Dobrze ju�, wierz�, wierz�. Tylko nie wiem, czy Chappelle uwierzy. Ale, kto wie, mo�e to wszystko rozejdzie si� po ko�ciach. Powiem ci, Biberveldt, �e po ostatnim ataku apopleksji Chappelle bardzo si� zmieni�. Mo�e to strach przed �mierci� zajrza� mu do rzyci i zmusi� do zastanowienia? S�owem, to ju� nie ten sam Chappelle. Zrobi� si� jaki� grzeczny, rozumny, spokojny i� i uczciwy, jakby.

��Eeee � powiedzia� nizio�ek. - Chappelle, uczciwy?

Grzeczny? To niemo�liwe.

��M�wi�, jak jest � odpar� Vivaldi. - A jest, jak m�wi�. Dodatkowo, teraz ko�ci� ma na g�owie inny problem, kt�remu na imi� Wieczny Ogie�.

��Jak niby?

��Wsz�dzie ma p�on�� Wieczny Ogie�, jak si� m�wi. Wsz�dzie, w ca�ej okolicy, maj� by� stawiane o�tarze temu ogniowi po�wi�cone. Mn�stwo o�tarzy. Nie pytaj mnie o szczeg�y, Dainty, nie bardzo orientuj� si� w ludzkich zabobonach. Ale wiem, �e wszyscy kap�ani, a tak�e Chappelle, nie zajmuj� si� praktycznie niczym, jak tylko tymi o�tarzami i tym ogniem. Robi si� wielkie przygotowania. Podatki p�jd� w g�r�, to pewne.

��No � rzek� Dainty. - Marna pociecha, ale� Drzwi kantorka otwar�y si� znowu i do �rodka wpad�o znane ju� wied�minowi co� w zielonej czapce i kr�liczym futerku.

��Kupiec Biberveldt � o�wiadczy�o � przykazuje dokupi� garnk�w, gdyby zabrak�o. Cena nie gra roli.

- �wietnie � u�miechn�� si� nizio�ek, a u�miech ten przywo�a� na my�l skrzywiony pyszczek w�ciek�ego �bika. - Kupimy mn�stwo garnk�w, wola pana Biberveldta jest dla nas rozkazem. Czego jeszcze mamy dokupi�? Kapusty? Dziegciu? Grabi �elaznych?

��Ponadto � wychrypia�o co� w futerku � kupiec Biberveldt prosi o trzydzie�ci koron got�wk�, bo musi da� �ap�wk�, zje�� co� i napi� si� piwa, a pod "Grotem W��czni" jacy� trzej obwiesie ukradli mu sakiewk�.

��Ach. Trzej obwiesie � rzek� Dainty przeci�gle. - Tak, to miasto pe�ne zdaje si� by� obwiesi�w. A gdzie� to, je�li wolno spyta�, jest teraz wielmo�ny kupiec Biberveldt?

��A gdzie�by � powiedzia�o co�, poci�gaj�c nosem � jak nie na Zachodnim Bazarze.

��Vimme � rzek� Dainty z�owrogo. - Nie zadawaj pyta�, ale znajd� mi tu gdzie� solidn�, grub� lag�. Wybieram si� na Zachodni Bazar, ale bez lagi p�j�� tam nie mog�. Zbyt wielu tam obwiesi�w i z�odziei.

��Lag�, powiadasz?�� Znajdzie si�. Ale, Dainty, jedno chcia�bym wiedzie�, bo mnie to gn�bi. Mia�em nie zadawa� pyta�, nie zapytam wi�c, ale zgadn�, a ty potwierdzisz albo zaprzeczysz. Dobra?

��Zgaduj.

��Ten zje�cza�y tran, ten olejek, wosk i miski, ten cholerny powr�z, to by�a zagrywka taktyczna, prawda? Chcia�e� odwr�ci� uwag� konkurencji od koszenili i mimozy? Wywo�a� zamieszanie na rynku? H�, Dainty?

Drzwi otwar�y si� gwa�townie i do kantorka wbieg�o co� bez czapki.

��Szczawi�r melduje, �e wszystko gotowe!�� wrzasn�o cienko. - Pyta, czy nalewa�?

��Nalewa�! - zagrzmia� nizio�ek. - Natychmiast nalewa�!

��Na ry�� brod� starego Rhundurina!�� zawy� Vimme Vivaldi, gdy tylko za gnomem zamkn�y si� drzwi. - Nic nie rozumiem! Co tu si� dzieje? Co nalewa�? W co nalewa�?

��Poj�cia nie mam � wyzna� Dainty. - Ale interes, Vimme, musi si� kr�ci�.

Przepychaj�c si� z trudem przez ci�b�, Geralt wyszed� prosto na stragan, obwieszony miedzianymi rondlami, kocio�kami i patelniami, skrz�cymi si� czerwono w promieniach przedwieczornego s�o�ca. Za straganem sta� rudobrody krasnolud w oliwkowym kapturze i ci�kich butach z foczej sk�ry. Na twarzy krasnoluda malowa�o si� widoczne zniech�cenie � m�wi�c zwi�le, wygl�da�, jakby za chwil� zamierza� oplu� przebieraj�c� w towarze klientk�. Klientka falowa�a biustem, potrz�sa�a z�otymi k�dziorka-mi i razi�a krasnoluda bezustannym potokiem wymowy, pozbawionej �adu i sk�adu.

Klientk�, ni mniej, ni wi�cej, by�a Vespula, znana Geraltowi jako miotaczka pocisk�w. Nie czekaj�c, a� go rozpozna, szybko wtopi� si� w t�um.

Zachodni Bazar t�tni� �yciem, droga przez zbiegowisko przypomina�a przepraw� przez krzaki g�ogu. Co i rusz co� czepia�o si� r�kaw�w i nogawek � ju� to dzieci, kt�re zgubi�y si� mamom, gdy te odci�ga�y ojc�w od namiotu z wyszynkiem, ju� to szpicle z kordegardy, ju� to pok�tni oferenci czapek niewidek, afrodyzjak�w i �wi�skich scen rze�bionych w cedrowym drewnie. Geralt przesta� si� u�miecha� i zacz�� kln�c, robi�c stosowny u�ytek z �okci.

Us�ysza� d�wi�ki lutni i znany mu, perlisty �miech. D�wi�ki dobiega�y od strony bajecznie kolorowego straganu, ozdobionego napisem: "Tutaj cuda, amulety i przyn�ty na ryby".

��Czy kto� ju� m�wi� pani, �e jest pani �liczna?�� wrzeszcza� Jaskier, siedz�c na straganie i weso�o machaj�c nogami. - Nie? Nie mo�e to by�! To miasto �lepc�w, nic, tylko miasto �lepc�w. Dalej�e, dobrzy ludzie! Kto chce us�ysze� ballad� o mi�o�ci? Kto chce si� wzruszy� i wzbogaci� duchowo, niechaj wrzuci monet� do kapelusza. Z czym, z czym tu si� pchasz, zasra�cze? Mied� zachowaj dla �ebrak�w, nie obra�aj mi tu miedzi� artysty. Ja ci to mo�e wybacz�, ale sztuka nigdy!

��Jaskier � rzek� Geralt, podchodz�c. - Zdaje si�, �e rozdzielili�my si�, aby szuka� dopplera. A ty urz�dzasz koncerty. Nie wstyd ci �piewa� po jarmarkach jak proszalny dziad?

��Wstyd?�� zdziwi� si� bard. - Wa�ne jest, co i jak si� �piewa, a nie gdzie si� �piewa. Poza tym, g�odny jestem, a w�a�ciciel straganu obieca� mi obiad. Co si� za� tyczy dopplera, to szukajcie go sobie sami. Ja nie nadaj� si� do po�cig�w, bijatyk i samos�d�w. Jestem poet�.

��Lepiej by� zrobi�, unikaj�c rozg�osu, poeto. Jest tu twoja narzeczona, mog� by� k�opoty.

��Narzeczona?�� Jaskier zamruga� nerwowo. - O kogo chodzi? Mam ich kilka.

Vespula, dzier��c w d�oni miedzian� patelni�, przedar�a si� przez t�um s�uchaczy z impetem szar�uj�cego tura. Jaskier zerwa� si� ze straganu i rzuci� do ucieczki, zwinnie przeskakuj�c nad koszami z marchwi�. Vespula odwr�ci�a si� w stron� wied�mina, rozdymaj�c chrapki. Geralt cofn�� si�, napotykaj�c plecami na twardy op�r �ciany straganu.

��Geralt!�� krzykn�� Dainty Biberveldt, wyskakuj�c z t�umu i potr�caj�c Vespul�. - Pr�dko, pr�dko! Widzia�em go! O, o tam, ucieka!

��Jeszcze was dopadn�, rozpustnicy!�� wrzasn�a Vespula, �api�c r�wnowag�. - Jeszcze porachuj� si� z ca�� wasz� �wi�sk� band�! �adna kompania! Ba�ant, oberwaniec i karze�ek o w�ochatych pi�tach! Popami�tacie mnie!

��T�dy, Geralt!�� rykn�� Dainty, w biegu roztr�caj�c grupk� �ak�w, zaj�tych gr� w "trzy muszelki". - Tam, tam, zwia� mi�dzy wozy! Zajd� go od lewej! Pr�dko!

Rzucili si� w po�cig, sami �cigani przekle�stwami poszturchiwanych przekupni�w i kupuj�cych. Geralt cudem tylko unikn�� potkni�cia si� o zapl�tanego pod nogi usmar-kanego berbecia. Przeskoczy� nad nim, ale wywr�ci� dwie beczu�ki �ledzi, za co rozw�cieczony rybak chlasn�� go po' plecach �ywym w�gorzem, kt�rego w�a�nie demonstrowa� klientom.

Dostrzegli dopplera, usi�uj�cego zemkn�� wzd�u� zagrody dla owiec.

��Z drugiej strony!�� wrzasn�� Dainty. - Zajd� go z drugiej strony, Geralt!

Doppler przemkn�� jak strza�a wzd�u� p�otu, migaj�c zielon� kamizelk�. Robi�o si� oczywiste, dlaczego nie zmienia� si� w kogo� innego. Nikt nie m�g� zwinno�ci� dor�wna� nizio�kowi. Nikt. Opr�cz drugiego nizio�ka. I wied�mina.

Geralt zobaczy�, jak doppler zmienia raptownie kierunek, wzbijaj�c chmur� kurzu, jak zr�cznie nurkuje w dziur� w parkanie, ogradzaj�cym wielki namiot s�u��cy jako rze�nia i jatka. Dainty te� to zobaczy�. Przeskoczy� przez �erdzie i zacz�� przebija� si� przez st�oczone w zagrodzie stado becz�cych baran�w. Wida� by�o, �e nie zd��y. Geralt skr�ci� i rzuci� si� w �lad za dopplerem pomi�dzy deski parkanu. Poczu� nag�e szarpni�cie, us�ysza� trzask rw�cej si� sk�ry, a kurtka r�wnie� pod drug� pach� zrobi�a si� nagle bardzo lu�na.

Wied�min zatrzyma� si�. Zakl��. Splun��. I jeszcze raz zakl��.

Dainty wbieg� do namiotu za dopplerem. Ze �rodka dobiega�y wrzaski, odg�osy raz�w, kl�twy i okropny rumor.

Wied�min zakl�� po raz trzeci, wyj�tkowo plugawi�, po czym zgrzytn�� z�bami, uni�s� praw� r�k�, z�o�y� palce w Znak Aard, kieruj�c go prosto na namiot. Namiot wyd�� si� jak �agiel podczas huraganu, a z wewn�trz rozleg�o si� pot�pie�cze wycie, �oskot i ryki wo��w. Namiot oklap�.

Doppler, pe�zaj�c na brzuchu, wysmykn�� spod p�achty i rzuci� w kierunku drugiego, mniejszego namiotu, prawdopodobnie ch�odni. Geralt bez namys�u skierowa� ku niemu d�o� i dziabn�� go w plecy Znakiem. Doppler zwali� si� na ziemi� jak ra�ony gromem, przekozio�kowa�, ale natychmiast zerwa� si� i wpad� do namiotu. Wied�min depta� mu po pi�tach.

W namiocie �mierdzia�o mi�sem. I by�o ciemno.

Tellico Lunngrevink Letorte sta� tam, dysz�c ci�ko, obur�cz obejmuj�c wisz�c� na �erdzi �wi�sk� p�tusz�. Z namiotu nie by�o drugiego wyj�cia, a p�achta by�a solidnie i g�sto przyko�kowana do ziemi.

��Czysta przyjemno�� znowu ci� spotka�, mimiku � powiedzia� Geralt zimno.

Doppler dysza� ci�ko i chrapliwie.

��Zostaw mnie w spokoju � st�kn�� wreszcie. - Dlaczego mnie prze�ladujesz, wied�minie?

��Tellico � powiedzia� Geralt � Zadajesz g�upie pytania. Aby wej�� w posiadanie koni i postaci Biberveldta, rozbi�e� mu g�ow� i porzuci�e� na pustkowiu. Nadal korzystasz z jego osobowo�ci i drwisz sobie z k�opot�w, jakie mu tym sprawiasz. Diabli wiedz�, co jeszcze planujesz, ale przeszkodz� ci w tych planach, tak czy inaczej. Nie chc� ci� ani zabija�, ani wydawa� w�adzom, ale z miasta musisz si� wynie��. Dopilnuj�, by� si� wyni�s�.

��A je�eli nie zechc�?

��To wywioz� ci� na taczkach, w worku. Doppler rozd�� si� raptownie, potem nagle wyszczupla� i zacz�� rosn��, jego k�dzierzawe, kasztanowate w�osy zbiela�y i wyprostowa�y si�, si�gaj�c ramion. Zielona kamizelka nizio�ka olei�cie zab�ys�a, staj�c si� czarn� sk�r�, na ramionach i mankietach zaskrzy�y si� srebrne �wieki. Puco�owata, rumiana twarz wyd�u�y�a si� i poblad�a.

Sponad prawego ramienia wysun�a si� r�koje�� miecza.

��Nie podchod� � rzek� chrapliwie drugi wied�min i u�miechn�� si�. - Nie zbli�aj si�, Geralt. Nie pozwol� si� dotkn��.

Ale� ja mam paskudny u�miech, pomy�la� Geralt, si�gaj�c po miecz. Ale� ja mam paskudn� g�b�. Ale� ja paskudnie mru�� oczy. Wi�c tak wygl�dam? Zaraza.

R�ka dopplera i r�ka wied�mina jednocze�nie dotkn�y r�koje�ci, oba miecze jednocze�nie wyskoczy�y z pochew. Obaj wied�mini jednocze�nie wykonali dwa szybkie, mi�kkie kroki � jeden do przodu, drugi w bok. Obaj jednocze�nie unie�li miecze i wywin�li nimi kr�tkiego, sycz�cego m�y�ca.

Obaj jednocze�nie znieruchomieli, zamarli w pozycji.

��Nie mo�esz mnie pokona� � warkn�� doppler. - Bo jestem tob�, Geralt.

��Mylisz si�, Tellico � powiedzia� cicho wied�min. - Rzu� miecz i wracaj do postaci Biberveldta. Inaczej po�a�ujesz, uprzedzam.

��Jestem tob� � powt�rzy� doppler. - Nie uzyskasz nade mn� przewagi. Nie mo�esz mnie pokona�, bo jestem tob�!

��Nie masz nawet poj�cia, co to znaczy by� mn�, mimiku.

Tellico opu�ci� r�k� zaci�ni�t� na mieczu.

��Jestem tob� � powt�rzy�.

��Nie � zaprzeczy� wied�min. - Nie jeste�. A wiesz, dlaczego? Bo jeste� ma�ym, biednym, dobrotliwym dopplerem. Dopplerem, kt�ry wszak�e m�g� zabi� Biberveldta i zakopa� jego cia�o w zaro�lach, zdobywaj�c przez to absolutne bezpiecze�stwo i absolutn� pewno��, �e nie zostanie zdemaskowany, nigdy, przez nikogo, wliczaj�c w to ma��onk� nizio�ka, s�ynn� Gardeni� Biberveldt. Ale nie zabi�e� go, Tellico, bo nie by�o ci� na to sta�. Bo jeste� ma�ym, biednym, dobrotliwym dopplerem, kt�rego przyjaciele nazywaj� Dudu. I w kogokolwiek by� si� nie zmieni�, zawsze jeste� taki sam. Umiesz skopiowa� tylko to, co w nas dobre, bo tego, co w nas z�e, nie rozumiesz. Taki w�a�nie jeste�, dopplerze.

Tellico cofn�� si�, wpieraj�c plecami w p�acht� namiotu.

��Dlatego � ci�gn�� Geralt � zamienisz si� teraz w Bberveldta i grzecznie podasz mi �apy do zwi�zania. Nie jeste� w stanie stawi� mi oporu, bo ja jestem tym, czego skopiowa� nie potrafisz. Wiesz o tym bardzo dobrze, Dudu. Bo przecie� na chwil� przej��e� moje my�li.

Tellico wyprostowa� si� raptownie, rysy jego twarzy, b�d�cej twarz� wied�mina, rozmaza�y si� i rozla�y, bia�e w�osy zafalowa�y i zacz�y ciemnie�.

��Masz racj�, Geralt � powiedzia� niewyra�nie, bo jego wargi zmienia�y kszta�t. - Przej��em twoje my�li. Na kr�tko, ale wystarczy�o. Czy wiesz, co teraz zrobi�?

Sk�rzana, wied�mi�ska kurtka nabra�a po�yskliwej, chabrowej barwy. Doppler u�miechn�� si�, poprawi� �liwkowy kapelusik z pi�rkiem egreta, podci�gn�� pasek lutni, zarzuconej na rami�. Lutni, kt�ra przed chwil� by�a mieczem.

��Powiem ci, co zrobi�, wied�minie � za�mia� si� d�wi�cznym i perlistym �miechem Jaskra. - P�jd� sobie, wcisn� si� w t�um i zmieni� cichcem w byle kogo, cho�by w �ebraka. Bo wol� by� �ebrakiem w Novigradzie ni� dopplerem na pustkowiu. Novigrad jest mi co� winien, Geralt. To powstanie miasta skazi�o �rodowisko, w kt�rym mogliby�my �y�, �y� w naszych naturalnych postaciach. Wyniszczono nas, poluj�c na nas jak na w�ciek�e psy. Jestem jednym z niewielu, kt�rzy prze�yli. Chc� prze�y� i prze�yj�. Dawniej, gdy �ciga�y mnie w zimie wilki, zamienia�em si� w wilka i biega�em ze stadem po kilka tygodni. I prze�y�em. Teraz te� tak zrobi�, bo nie chc� ju� t�uc si� po uroczyskach i zimowa� po wykrotach, nie chc� by� wiecznie g�odny, nie chc� by� bez przerwy celem strza�. Tu, w Novigradzie, jest ciep�o, jest �arcie, mo�na zarobi� i bardzo rzadko strzelaj� tu do siebie nawzajem z �uk�w. Novigrad to stado wilk�w. Przy��cz� si� do tego stada i prze�yj�. Rozumiesz? Geralt z oci�ganiem kiwn�� g�ow�.

��Dali�cie � ci�gn�� doppler, krzywi�c wargi w bezczelnym, Jaskrowym u�miechu � skromn� mo�liwo�� asymilacji � krasnoludom, nizio�kom, gnomom, elfom nawet. Dlaczego ja mam by� gorszy? Dlaczego odmawia mi si� tego prawa? Co mam zrobi�, �eby m�c �y� w tym mie�cie? Zamieni� si� w elfk� o sarnich oczach, jedwabistych w�osach i d�ugich nogach? Co? Czym jest elfka lepsza ode mnie? Tym, �e na widok elfki przebieracie nogami, a na m�j widok chce si� wam rzyga�? Wypcha� si� ka�cie takim argumentem. Ja i tak prze�yj�. Wiem jak. Jako wilk biega�em, wy�em i gryz�em si� z innymi o samic�. Jako mieszkaniec Novigradu b�d� handlowa�,-pl�t� koszyki z wikliny, �ebra� lub krad�, jako jeden z was b�d� robi� to, co zwykle robi jeden z was. Kto wie, mo�e si� nawet o�eni�?

Wied�min milcza�.

��Tak, jak powiedzia�em � kontynuowa� spokojnie Tellico. - Wychodz�. A ty, Geralt, nie b�dziesz pr�bowa� mnie zatrzyma�, nie ruszysz si� nawet. Bo ja, Geralt, przez chwil� zna�em twoje my�li. W tym tak�e te, do kt�rych nie chcesz si� przyzna�, kt�re ukrywasz nawet przed sob�. Bo �eby mnie zatrzyma�, musia�by� mnie zabi�. A ciebie przecie� my�l o zabiciu mnie z zimn� krwi� napawa wstr�tem. Prawda?

Wied�min milcza�.

Tellico ponownie poprawi� rzemie� lutni, odwr�ci� si� i ruszy� ku wyj�ciu. Szed� �mia�o, ale Geralt widzia�, �e kurczy kark i garbi ramiona w oczekiwaniu na �wist klingi. Wsun�� miecz do pochwy. Doppler zatrzyma� si� w p� kroku, obejrza�.

��Bywaj, Geralt � powiedzia�. - Dzi�kuj� ci.

��Bywaj, Dudu � odpowiedzia� wied�min. - Powodzenia.

Doppler odwr�ci� si� i ruszy� w stron� ludnego bazaru, ra�nym, weso�ym, rozko�ysanym krokiem Jaskra. Tak jak Jaskier wymachiwa� ostro lew� r�k� i tak jak Jaskier szczerzy� z�by do mijanych dziewek. Geralt powoli ruszy� za nim. Powoli.

Tellico w marszu chwyci� lutni�, zwolniwszy kroku wzi�� dwa akordy, po czym zr�cznie wybrz�cza� na strunach znan� Geraltowi melodi�. Odwr�ciwszy si� lekko, za�piewa�.

Zupe�nie jak Jaskier.

Wr�ci wiosna, deszcz sp�ynie na drogi Ciep�em s�o�ca serca si� ogrzej� Tak by� musi, bo ci�gle tli si� w nas ten ogie� Wieczny ogie�, kt�ry jest nadziej�

��Powt�rz to Jaskrowi, je�li zapami�tasz � zawo�a�. -I powiedz mu, �e �Zima� to kiepski tytu�. Ta ballada powinna si� nazywa� "Wieczny Ogie�". Bywaj, wied�minie!

��Hej!�� rozleg�o si� nagle. - Ba�ancie!

Tellico odwr�ci� si� zaskoczony. Zza straganu wy�oni�a si� Vespula, gwa�townie faluj�c biustem, mierz�c go z�owr�bnym spojrzeniem.

��Za dziewkami si� ogl�dasz, oszu�cie?�� zasycza�a, faluj�c coraz bardziej podniecaj�co. - Pioseneczki �piewasz, �ajdaku?

Tellico zdj�� kapelusik i uk�oni� si�, u�miechaj�c szeroko charakterystycznym, Jaskrowym u�miechem.

��Vespula, moja droga � powiedzia� przymilnie. - Jakem rad, �e ci� widz�. Wybacz mi, moja s�odka. Winien ci jestem�

��A jeste�, jeste� � przerwa�a Vespula g�o�no. - A to, co jeste� mi winien, teraz zap�acisz! Masz!

Ogromna, miedziana patelnia rozb�ys�a w s�o�cu i z g��bokim dono�nym brz�kiem wyr�n�a w g�ow� dopplera. Tellico z nieopisanie g�upim grymasem, zastyg�ym na twarzy, zachwia� si� i pad�, rozkrzy�owawszy r�ce, a jego fizjonomia zacz�a si� nagle zmienia�, rozp�ywa� i traci� podobie�stwo do czegokolwiek. Widz�c to, wied�min skoczy� ku niemu, w biegu zrywaj�c ze straganu wielki kilim. Roz�cielaj�c kilim na ziemi, dwoma kopniakami wturla� na� dopplera i szybko, acz ciasno zrolowa�.

Usiad�szy na pakunku, wytar� czo�o r�kawem. Vespula, �ciskaj�c patelni�, patrzy�a na niego z�owrogo, a t�um g�stnia� dooko�a.

��Jest chory � rzek� wied�min i u�miechn�� si� wymuszenie. - To dla jego dobra. Nie r�bcie �cisku, dobrzy ludzie, biedakowi trzeba powietrza.

��S�yszeli�cie?�� spyta� spokojnie, ale d�wi�cznie Chappelle, przepychaj�c si� nagle przez t�um. - Prosz� nie robi� tu zbiegowiska! Prosz� si� rozej��! Zbiegowiska s� zabronione. Karane grzywn�!

T�um w mgnieniu oka rozpierzchn�� si� na boki, po to tylko, by ujawni� Jaskra, nadchodz�cego szparkim krokiem. przy d�wi�kach lutni. Na jego widok Vespula wrzasn�a przera�liwie, rzuci�a patelni� i biegiem pu�ci�a si� przez plac.

��Co si� jej sta�o?�� spyta� Jaskier. - Zobaczy�a diab�a? Geralt wsta� z pakunku, kt�ry zacz�� si� s�abo rusza�. Chappelle zbli�y� si� powoli. By� sam, jego stra�y osobistej nigdzie nie by�o wida�.

��Nie podchodzi�bym � rzek� cicho Geralt. - Je�li by�bym wami, panie Chappelle, to nie podchodzi�bym.

��Powiadasz?�� Chappelle zacisn�� w�skie wargi, patrz�c na niego zimno.

��Gdybym by� wami, panie Chappelle, uda�bym, �e niczego nie widzia�em.

��Tak, to pewne � rzek� Chappelle. - Ale ty nie jeste� mn�.

Zza namiotu nadbieg� Dainty Biberveldt, zdyszany i spocony. Na widok Chappelle zatrzyma� si�, pogwizduj�c, za�o�y� r�ce za plecy i uda�, �e podziwia dach spichlerza.

Chappelle podszed� do Geralta, bardzo blisko. Wied�min nie poruszy� si�, zmru�y� tylko oczy. Przez chwil� patrzyli na siebie, potem Chappelle pochyli� si� nad pakunkiem.

��Dudu � powiedzia� do stercz�cych ze zrolowanego kilimu kurdybanowych, dziwacznie zdeformowanych but�w Jaskra. - Kopiuj Biberveldta, szybko.

- �e co?�� krzykn�� Dainty, przestaj�c gapi� si� na spichlerz. - �e jak?

��Ciszej � rzek� Chappelle. - No, Dudu, jak tam?

��Ju� � rozleg�o si� z kilimu st�umione siekni�cie. - Ju�� Zaraz�

Stercz�ce z rolki kurdybanowe buty rozla�y si�, rozmaza�y i zmieni�y w ow�osione, bose stopy nizio�ka.

��Wy�a�, Dudu � powiedzia� Chappelle. - A ty, Dainty, b�d� cicho. Dla ludzi ka�dy nizio�ek wygl�da tak samo. Prawda?

Dainty mrukn�� co� niewyra�nie. Geralt, wci�� mru��c oczy, patrzy� na Chappelle podejrzliwie. Namiestnik za� wyprostowa� si� i rozejrza� dooko�a, a w�wczas po gapiach, kt�rzy jeszcze wytrwali w najbli�szej okolicy, osta� si� jeno cichn�cy w oddali stukot drewnianych chodak�w.

Dainty Biberveldt Drugi wygramoli� si� i wyturla� z pakunku, kichn��, usiad�, przetar� oczy i nos. Jaskier przysiad� na le��cej obok skrzyni, brzd�ka� na lutni z wyrazem umiarkowanego zaciekawienia na twarzy.

��Kto to jest, jak my�lisz, Dainty?�� spyta� �agodnie Chappelle. - Bardzo podobny do ciebie, nie uwa�asz?

��To m�j kuzyn � wypali� nizio�ek i wyszczerzy� z�by. - Bardzo bliska rodzina. Dudu Biberveldt z Rdestowef ��ki, wielka g�owa do interes�w. Postanowi�em w�a�nie�

��Tak, Dainty?

��Postanowi�em mianowa� go moim faktorem w Novigradzie. Co ty na to, kuzynie?

��Och, dzi�kuj�, kuzynie � u�miechn�a si� szeroko bardzo bliska rodzina, chluba klanu Biberveldt�w, wielka g�owa do interes�w. Chappelle te� si� u�miechn��.

��Spe�ni�o si� marzenie?�� mrukn�� Geralt. - O �yciu w mie�cie? Co te� wy widzicie w tym mie�cie, Dudu� i ty, Chappelle?

��Pomieszka�by� na wrzosowiskach � odmrukn�� Chappelle � pojad�by� korzonk�w, zmokn�� i zmarzn��, to by� wiedzia�. Nam te� si� co� nale�y od �ycia, Geralt. Nie jeste�my gorsi od was.

��Nie � kiwn�� g�ow� Geralt. - Nie jeste�cie. Bywa nawet, �e jeste�cie lepsi. Co z prawdziwym Chappelle?

��Szlag go trafi� � szepn�� Chappelle Drugi. - B�dzie ze dwa miesi�ce temu. Apopleksja. Niech mu ziemia lekk� b�dzie, a Ogie� Wieczny niech mu �wieci. Akurat by�em w pobli�u� Nikt nie zauwa�y�� Geralt? Nie b�dziesz chyba�

��Czego nikt nie zauwa�y�? - spyta� wied�min z nieruchom� twarz�.

��Dzi�kuj� � mrukn�� Chappelle.

��Jest was tu wi�cej?

��Czy to wa�ne?

��Nie � zgodzi� si� wied�min. - Niewa�ne. Zza furgon�w i stragan�w wypad�a i podbieg�a truchtem wysoka na dwa �okcie figurka w zielonej czapce i futerku z �aciatych kr�lik�w.

��Panie Biberveldt � sapn�� gnom i zaj�kn�� si�, rozgl�daj�c, wodz�c oczami od jednego nizio�ka do drugiego.

��S�dz�, ma�y � powiedzia� Dainty � �e masz spraw� do mego kuzyna, Dudu Biberveldta. M�w. M�w. Oto on.

��Szczawi�r donosi, �e posz�o wszystko � powiedzia� gnom i u�miechn�� si� szeroko, ukazuj�c szpiczaste z�bki. - Po cztery korony sztuka.

��Zdaje si�, �e wiem, o co idzie � rzek� Dainty. - Szkoda, �e nie ma tu Vivaldiego, ten migiem obliczy�by zysk.

��Pozwolisz, kuzynie � odezwa� si� Tellico Lunngrevink Letorte, w skr�cie Penstock, dla przyjaci� Dudu, a dla ca�ego Novigradu cz�onek licznej rodziny Biberveldt�w. - Pozwolisz, �e ja policz�. Mam niezawodn� pami�� do cyfr. Jak i do innych rzeczy.

��Prosz� � uk�oni� si� Dainty. - Prosz�, kuzynie.

��Koszta � zmarszczy� czo�o doppler � by�y niewysokie. Osiemna�cie za olejek, osiem pi��dziesi�t za tran, hmm� Wszystko razem, wliczaj�c sznurek, czterdzie�ci pi�� koron. Utarg: sze��set po cztery korony, czyli dwa tysi�ce czterysta. Prowizji �adnej, bo bez po�rednik�w�

��Prosz� nie zapomina� o podatku � upomnia� Chappelle Drugi. - Prosz� nie zapomina�, �e stoi przed wami przedstawiciel w�adz miasta i ko�cio�a, kt�ry powa�nie i sumiennie traktuje swoje obowi�zki.

��Zwolnione od podatku � o�wiadczy� Dudu Biberveldt. - Bo to sprzeda� na �wi�ty cel.

��H�?

��Zmieszany w odpowiednich proporcjach tran, wosk, olejek zabarwiony odrobin� koszenili � wyja�ni� doppler � wystarczy�o nala� do glinianych misek i zatopi� w ka�dej kawa� sznurka. Zapalony sznurek daje pi�kny, czerwony p�omie�, kt�ry pali si� d�ugo i ma�o �mierdzi. Wieczny Ogie�. Kap�ani potrzebowali zniczy na o�tarze Wiecznego Ognia. Ju� nie potrzebuj�.

��Cholera��� mrukn�� Chappelle. - Racja� Potrzebne by�y znicze� Dudu, jeste� genialny.

��Po matce � rzek� skromnie Tellico.

��A jak�e, wykapana matka � potwierdzi� Dainty. - Sp�jrzcie tylko w te m�dre oczy. Wykapana Begonia Biberveldt, moja ukochana ciocia.

��Geralt � j�kn�� Jaskier. - On w ci�gu trzech dni zarobi� wi�cej ni� ja �piewaniem przez ca�e �ycie!

��Na twoim miejscu � rzek� wied�min powa�nie � rzuci�bym �piewanie i zaj�� si� handlem. Popro� go, mo�e we�mie ci� do terminu.

��Wied�minie � Tellico poci�gn�� go za r�kaw. - Powiedz, jak m�g�bym ci si� odwdzi�czy�

��Dwadzie�cia dwie korony.

��Co?

��Na now� kurtk�. Zobacz, co zosta�o z mojej.

��Wiecie, co?�� wrzasn�� nagle Jaskier. - Chod�my wszyscy do domu rozpusty! Do �Passiflory�! Biberveldtowie stawiaj�!

��A wpuszcz� nizio�k�w?�� zatroska� si� Dainty.

��Niech spr�buj� nie wpu�ci� � Chappelle przybra� gro�n� min�. - Niech tylko spr�buj�, a oskar�� ca�y ten ich bordel o herezj�.

��No � zawo�a� Jaskier. - To w porz�dku. Geralt? Idziesz?

Wied�min za�mia� si� cicho.

��A wiesz, Jaskier � powiedzia� � �e z przyjemno�ci�.

Syrenka wynurzy�a si� z wody do po�owy cia�a i gwa�townie, ostro zachlapa�a d�o�mi po powierzchni. Geralt stwierdzi�, �e ma pi�kne, wr�cz doskona�e piersi. Efekt psu� jedynie kolor � brodawki by�y ciemnozielone, a aureole wok� nich tylko nieco ja�niejsze. Zwinnie dopasowuj�c si� do nadbiegaj�cej fali, syrenka wygi�a si� wdzi�cznie, strzepn�a mokrymi, seledynowymi w�osami i za�piewa�a melodyjnie.

��Co?�� ksi��� przechyli� si� przez burt� kogi. - Co ona m�wi?

��Odmawia � powiedzia� Geralt. - M�wi, �e nie chce.

��T�umaczy�e�, �e j� kocham? �e �ycia sobie bez niej nie wyobra�am? �e chc� si� z ni� o�eni�? Ze tylko ona, �adna inna?

��T�umaczy�em.

��I co?

��I nic.

��To powt�rz.

Wied�min dotkn�� warg palcami i wydoby� z siebie rozedrgany trel. Z wysi�kiem dobieraj�c s�owa i melodyk�, zacz�� przek�ada� wyznania ksi�cia.

Syrenka, k�ad�c si� na wznak na wodzie, przerwa�a mu.

��Nie t�umacz, nie m�cz si� � za�piewa�a. - Zrozumia�am. Gdy m�wi, �e mnie kocha, zawsze ma tak� g�upi� min�. Powiedzia� co� konkretnego?

��Nie bardzo.

��Szkoda � syrenka zatrzepota�a w wodzie i da�a nurka, wyginaj�c silnie ogon, pieni�c morze wci�t� p�etw� przypominaj�c� p�etw� barweny.

��Co? Co ona powiedzia�a?�� spyta� ksi���.

- �e szkoda.

��Czego szkoda? Co to ma znaczy�, szkoda?

��Wydaje mi si�, �e to by�a odmowa.

��Mnie si� nie odmawia!�� wrzasn�� ksi���, przecz�c oczywistym faktom.

��Panie � mrukn�� kapitan kogi, podchodz�c do nich. - Sieci mamy gotowe, wystarczy zarzuci� i b�dzie wasza�

��Nie radzi�bym � rzek� Geralt cicho. - Ona nie jest sama. Pod wod� jest ich wi�cej, a w g��bi pod nami mo�e by� kraken.

Kapitan zatrz�s� si�, poblad� i chwyci� obur�cz za ty�ek, bezsensownym gestem.

��Kra� kraken?

��Kraken � potwierdzi� wied�min. - Nie radz� pr�bowa� �art�w z sieciami. Wystarczy, �e ona krzyknie, a z tej krypy zostan� p�ywaj�ce deski, a nas potopi� jak koci�ta. A zreszt�, Agloval, zdecyduj si�, chcesz si� z ni� �eni� czy z�apa� w sie� i trzyma� w beczce?

��Kocham j� � rzek� twardo Agloval. - Chc� j� za �on�. Ale do tego ona musi mie� nogi, a nie �uskowaty ogon. I to si� da zrobi�, bo za dwa funty pi�knych pere� kupi�em magiczny eliksir, z pe�n� gwarancj�. Wypije i wyrosn� jej n�ki. Tylko troch� pocierpi, trzy dni, nie d�u�ej. Wo�aj j�, wied�minie, powiedz jej to jeszcze raz.

��M�wi�em ju� dwa razy. Powiedzia�a, �e absolutnie nie, nie zgadza si�. Ale doda�a, �e zna morsk� czarownic�, morszczynk�, kt�ra zakl�ciem gotowa jest zmieni� tobie nogi w elegancki ogon. Bezbole�nie.

��Zwariowa�a chyba! Ja mam mie� rybi ogon? Nigdy w �yciu! Wo�aj j�, Geralt!

Wied�min przechyli� si� mocno przez burt�. Woda w jej cieniu by�a zielona i wydawa�a si� g�sta, jak galareta. Nie musia� wo�a�. Syrenka wyprysn�a nagle nad powierzchni� w fontannie wody. Przez moment wr�cz sta�a na ogonie, potem sp�yn�a w fale, obr�ci�a si� na wznak, prezentuj�c w ca�ej okaza�o�ci to, co mia�a pi�kne. Geralt prze�kn�� �lin�.

��Hej, wy!�� za�piewa�a. - D�ugo jeszcze? Sk�ra mi pierzchnie od s�o�ca! Bia�ow�osy, zapytaj go, czy si� zgadza.

��Nie zgadza si� � od�piewa� wied�min. - Sh'eenaz, zrozum, on nie mo�e mie� ogona, on nie mo�e �y� pod wod�. Ty mo�esz oddycha� powietrzem, on pod wod� absolutnie nie!

��Wiedzia�am!�� wrzasn�a cienko syrenka. - Wiedzia�am! Wykr�ty, g�upie, naiwne wykr�ty, ani za grosz po�wi�cenia! Kto kocha, ten si� po�wi�c�! Ja si� dla niego po�wi�ca�am, co dzie� wy�azi�am dla niego na ska�y, �usk� sobie wytar�am na ty�ku, p�etw� postrz�pi�am, przezi�bi�am si� dla niego! A on nie chce dla mnie po�wi�ci� tych dw�ch paskudnych kulas�w? Mi�o�� to nie tylko znaczy bra�, trzeba te� umie� rezygnowa�, po�wi�ca� si�! Powt�rz mu to!

��Sh'eenaz!�� zawo�a� Geralt. - Nie rozumiesz? On nie mo�e �y� w wodzie!

��Nie akceptuj� g�upich wym�wek! Ja te�� Ja te� go lubi� i chc� mie� z nim narybek, ale jak, gdy on nie chce zosta� mleczakiem? Gdzie ja mu ikr� mam z�o�y�, co? Do czapki?

��Co ona m�wi?�� krzykn�� ksi���. - Geralt! Nie przywioz�em ci� tutaj, by� z ni� konwersowa�, ale�

��Upiera si� przy swoim. Jest z�a.

��Dawajcie te sieci!�� rykn�� Agloval. - Potrzymam j� z miesi�c w basenie, to�

��A takiego!�� odkrzykn�� kapitan, demonstruj�c na �okciu, jakiego. - Pod nami mo�e by� kraken! Widzieli�cie kiedy krakena, panie? Skaczcie se do wody, je�li wasza wola, �apcie j� r�cami! Ja si� miesza� nie b�d�. Ja z tej kogi �yj�!

- �yjesz z mojej �aski, �ajdaku! Sieci dawaj, bo ka��

ci� powiesi�!

��Ca�ujcie psa w rzy�! Na tej kodze moja wola nad wasz�!

��B�d�cie cicho, obaj!�� krzykn�� gniewnie Geralt � Ona co� m�wi, to trudny dialekt, musz� si� skupi�!

��Mam do��! - wrzasn�a �piewnie Sh'eenaz. - G�odna jestem! No, bia�ow�osy, niech on decyduje, niech decyduje natychmiast. Jedno mu powt�rz: nie b�d� wi�cej nara�a� si� na kpiny i zadawa� si� z nim, je�li b�dzie wygl�da� jak cztero�apa rozgwiazda. Powt�rz mu, �e do igraszek, kt�re on mi proponuje na ska�ach, to ja mam przyjaci�ki, kt�re robi� to znacznie lepiej! Ale ja to uwa�am za niedojrza�� zabaw�, dobr� dla dzieci przed zmian� �usek. Ja jestem normaln�, zdrow� syren��

��Sh'eenaz�

��Nie przerywaj mi! Jeszcze nie sko�czy�am! Jestem zdrowa, normalna i dojrza�a do tar�a, a on, je�li naprawd� mnie pragnie, ma mie� ogon, p�etw� i wszystko jak normalny tryton. Inaczej nie chc� go zna�!

Geralt t�umaczy� szybko, staraj�c si� nie by� wulgarny. Nie bardzo wysz�o. Ksi��� poczerwienia�, zakl�� brzydko.

��Bezwstydna dziwka!�� wrzasn��. - Zimna makrela! Niech sobie znajdzie dorsza!

��Co on powiedzia�? - zaciekawi�a si� Sh'eenaz, podp�ywaj�c.

- �e nie chce mie� ogona!

��To powiedz mu� Powiedz mu, �eby si� wysuszy�!

��Co ona powiedzia�a?

��Powiedzia�a � przet�umaczy� wied�min. - �eby� si� utopi�.

��Ech, �al � powiedzia� Jaskier � �e nie mog�em z wami pop�yn��, ale co zrobi�, na morzu rzygam tak, �e szkoda gada�. A wiesz, w �yciu nie rozmawia�em z syren�. Szkoda, psia ma�.

��Jak ci� znam � rzek� Geralt, trocz�c juki � ballad� napiszesz i tak.

��A pewnie. Ju� mam pierwsze zwrotki. W mojej balladzie syrenka po�wi�ci si� dla ksi�cia, zmieni rybi ogon w pi�kne n�ki, ale okupi to utrat� g�osu. Ksi��� zdradzi j�, porzuci, a w�wczas ona zginie z �alu, zamieni si� w morsk� pian�, gdy pierwsze promienie s�o�ca�

��Kto uwierzy w takie bzdury?

��Niewa�ne � parskn�� Jaskier. - Ballad nie pisze si� po to, by w nie wierzono. Pisze si� je, aby si� nimi wzruszano. Ale co ja b�d� z tob� gada�, guzik si� na tym znasz. Powiedz lepiej, ile zap�aci� ci Agloval?

��Nic mi nie zap�aci�. Stwierdzi�, �e nie wywi�za�em si� z zadania. �e oczekiwa� czego� innego, a on p�aci za efekt, nie za dobre ch�ci.

Jaskier pokiwa� g�ow�, zdj�� kapelusik i spojrza� na wied�mina z �a�osnym grymasem na ustach.

��Czy to znaczy, �e nadal nie mamy pieni�dzy?

��Na to wygl�da.

Jaskier zrobi� jeszcze �a�o�niejsz� min�.

��To wszystko moja wina � j�kn��. - To wszystko przeze mnie. Geralt, jeste� na mnie z�y?

Nie, wied�min nie by� z�y na Jaskra. Wcale nie.

To, co ich spotka�o, sta�o si� z winy Jaskra, nie by�o �adnych w�tpliwo�ci. Nie kto inny, a Jaskier nalega�, by wybrali si� na festyn do Czterech Klon�w. Urz�dzanie festyn�w, wywodzi� poeta, zaspokaja�o g��bokie i naturalne potrzeby ludzi. Od czasu do czasu, twierdzi� bard, cz�owiek musi spotka� si� z innymi lud�mi w miejscu, gdzie mo�na si� po�mia� i po�piewa�, na�re� do woli szasz�yk�w i piero�k�w, napi� piwa, pos�ucha� muzyki i po�ciska� w ta�cu spocone wypuk�o�ci dziewcz�t. Gdyby ka�dy cz�owiek chcia� zaspokaja� te potrzeby detalicznie, wywodzi� Jaskier, dorywczo i w spos�b nie zorganizowany, powsta�by nieopisany ba�agan. Dlatego wymy�lono �wi�ta i festyny. A skoro s� �wi�ta i festyny, to nale�y bywa� na nich.

Geralt nie spiera� si�, chocia� na li�cie jego w�asnych g��bokich i naturalnych potrzeb uczestniczenie w festynach zajmowa�o bardzo dalekie miejsce. Zgodzi� si� jednak towarzyszy� Jaskrowi, liczy� bowiem, �e w zgromadzeniu ludzi zdob�dzie informacje o ewentualnym zadaniu lub zaj�ciu � od dawna nikt go nie wynaj�� i jego zapas got�wki skurczy� si� niebezpiecznie.

Wied�min nie mia� do Jaskra �alu o zaczepienie Le�niczych. Sam r�wnie� nie by� bez winy � m�g� wszak�e interweniowa� i powstrzyma� barda. Nie zrobi� tego, sam nie cierpia� os�awionych Stra�nik�w Puszczy, zwanych Le�niczymi, ochotniczej formacji, zajmuj�cej si� zwalczaniem nieludzi. Sam z�yma� si�, s�uchaj�c ich przechwa�ek o naszpikowanych strza�ami, zar�ni�tych lub powieszonych elfach, borowikach i dziwo�onach. Jaskier za�, kt�ry w�druj�c w towarzystwie wied�mina nabra� przekonania o bezkarno�ci, przeszed� samego siebie. Stra�nicy pocz�tkowo nie reagowali na jego drwiny, zaczepki i plugawe sugestie, budz�ce huraganowy �miech obserwuj�cych zaj�cie wie�niak�w. Gdy jednak Jaskier od�piewa� u�o�ony napr�dce �wi�ski i obel�ywy kuplet, ko�cz�cy si� s�owami: "Chcesz by� niczym, b�d� Le�niczym", dosz�o do awantury i srogiej, og�lnej bijatyki. Szopa, s�u��ca za tancbud�, posz�a z dymem. Interweniowa�a dru�yna komesa Budiboga, zwanego �yskiem, na kt�rego w�o�ciach le�a�y Cztery Klony. Le�niczych, Jaskra i Geralta uznano za solidarnie winnych wszystkich szk�d i przest�pstw, wliczaj�c w to r�wnie� uwiedzenie pewnej rudej i ma�oletniej niemowy, kt�r� po ca�ym zaj�ciu znaleziono w krzakach za gumnem rumian� i g�upawo u�miechni�t�, z giez�em zadartym a� po pachy. Szcz�ciem, komes �ysek zna� Jaskra, sko�czy�o si� wi�c na zap�aceniu grzywny, kt�ra jednak poch�on�a wszystkie pieni�dze, jakie mieli. Musieli te� ucieka� z Czterech Klon�w co si� w koniach, bo wyp�dzani ze wsi Le�niczy odgra�ali si� zemst�, a w okolicznych lasach ca�y ich oddzia�, licz�cy z g�r� czterdziestu ch�opa, polowa� na rusa�ki. Geralt nie mia� najmniejszej ochoty oberwa� strza�� Le�niczych � strza�y Le�niczych mia�y groty z�bate jak harpuny i paskudnie kaleczy�y.

Musieli tedy porzuci� pierwotny plan, zak�adaj�cy objazd przypuszcza�skich wsi, gdzie wied�min mia� jakie takie widoki na prac�. Zamiast tego pojechali nad morze, do Bremervoord. Niestety, opr�cz rokuj�cej ma�o szans na powodzenie afery mi�osnej ksi�cia Aglovala i syrenki Sh'eenaz, wied�min nie znalaz� zaj�cia. Przejedli ju� z�oty sygnet Geralta i brosz� z aleksandrytem, kt�r� trubadur dosta� kiedy� na pami�tk� od jednej ze swych licznych narzeczonych. By�o chudo. Ale nie, wied�min nie by� z�y na Jaskra.

��Nie, Jaskier � powiedzia�. - Nie jestem na ciebie z�y. Jaskier nie uwierzy�, co jasno wynika�o z faktu, �e milcza�. Jaskier rzadko milcza�. Poklepa� konia po szyi, po raz nie wiadomo kt�ry poszpera� w jukach. Geralt wiedzia�, �e nie znajdzie tam niczego, co mo�na by spieni�y�. Zapach jad�a, niesiony bryz� od pobliskiej gospody, stawa� si� nie do wytrzymania.

��Mistrzu?�� krzykn�� kto�. - Hej, mistrzu!

��S�ucham � Geralt odwr�ci� si�. Z zatrzymanej obok dwuk�ki, zaprz�onej w par� onagr�w, wygramoli� si� brzuchaty, postawny m�czyzna w filcowych butach i ci�kiej szubie z wilczych sk�r.

��Eee� tego � zak�opota� si� brzuchaty, podchodz�c. -Nie o was, panie, mi sz�o� Jeno o mistrza Jaskra�

��Jam jest � wyprostowa� si� dumnie poeta, poprawiaj�c kapelusik z czaplim pi�rkiem. - Czeg� to wam trzeba, dobry cz�owieku?

��Z ca�ym szacunkiem � rzek� brzuchacz. - Jestem Teleri Drouhard, kupiec korzenny, starszy tutejszej Gildii. Syn m�j, Gaspard, w�a�nie si� by� zar�czy� z Dali�, c�rk� Mestvina, kapitana kogi.

��Ha � powiedzia� Jaskier, zachowuj�c wynios�� powag�. - Gratuluj� i winszuj� szcz�cia m�odej parze. W czym jednak mog� by� pomocny? Czy�by sz�o o prawo pierwszej nocy? Tego nigdy nie odmawiam.

��H�? Nie� tego.. Znaczy si�, uczta i biesiada zar�czynowa dzi� wiecz�r b�dzie. �ona moja, jak si� rozesz�o, �e�cie wy, mistrzu, do Bremervoord zawitali, dziur� mi w brzuchu wierci� j�a� Jak to baba. S�ysz, rzecze, Teleri, pokazem wszystkim, �e�my nie chamy, jako oni, �e za kultur� i sztuk� stoimy. �e u nas jak uczta, to duchowa, a nie aby jeno ochla� si� i porzyga�. Ja jej, babie g�upiej, m�wi�, wszak�e ju� wynaj�lim jednego barda, nie wystarczy? A ona, �e jeden to ma�o, �e ho-ho, mistrz Jaskier, to dopiero, s�awa taka, to ci b�dzie s�siadom szpila w zadek.

Mistrzu? Zr�bcie� nam ten zaszczyt� Dwadzie�cia pi�� talar�w got�wem, jako symbol, ma si� rozumie� Jeno, by sztuk� wspom�c�

��Czy mnie s�uch myli?�� spyta� Jaskier przeci�gle. - Ja, ja mam by� drugim bardem? Dodatkiem dla jakiego� innego muzykanta? Ja? Jeszcze tak nisko nie upad�em, mo�ci panie, �eby komu� akompaniowa�!

Drouhard poczerwienia�.

��Wybaczcie, mistrzu � wybe�kota�. - Nie takem my�la�� Jeno �ona� Wybaczcie� Zr�bcie zaszczyt�

��Jaskier � sykn�� z cicha Geralt. - Nie zadzieraj nosa. Potrzebne nam te par� groszy.

��Nie pouczaj mnie!�� rozdar� si� poeta. - Ja zadzieram nos? Ja? Patrzcie go! A co powiedzie� o tobie, kt�ry co drugi dzie� odrzucasz intratne propozycje? Hirikki nie zabijesz, bo na wymarciu, wojsi�ka nie, bo nieszkodliwy, nocnicy nie, bo milutka, smoka nie, bo kodeks zabrania. Ja, wystaw sobie, te� si� szanuj�! Te� mam sw�j kodeks!

��Jaskier, prosz� ci�, zr�b to dla mnie. Troch� po�wi�cenia, ch�opie, nic wi�cej. Obiecuj�, �e i ja nie b�d� wybrzydza� przy nast�pnym zadaniu, jakie si� trafi. No, Jaskier�

Trubadur patrzy� w ziemi�, podrapa� si� w podbr�dek pokryty jasnym, mi�kkim zarostem. Drouhard, rozdziawiwszy g�b�, przysun�� si� bli�ej.

��Mistrzu� Uczy�cie nam ten zaszczyt. �ona mi nie daruje, �em was nie uprosi�. No� Niech b�dzie trzydzie�ci.

��Trzydzie�ci pi�� � rzek� twardo Jaskier. Geralt u�miechn�� si�, z nadziej� wci�gn�� nosem zapach jad�a nios�cy si� od gospody.

��Zgoda, mistrzu, zgoda � rzek� szybko Teleri Drouhard, tak szybko, �e oczywistym by�o, �e da�by czterdzie�ci, gdyby by�o trzeba. - A nynie� Dom m�j, je�li wola wam och�do�y� si� i odpocz��, waszym domem. I wy, panie� Jak wasze miano?

��Geralt z Rivii.

��I was, panie, ma si� rozumie�, te� zapraszam. Zje�� co�, wypi�

��I owszem, z przyjemno�ci� � powiedzia� Jaskier. - Wska�cie drog�, mi�y panie Drouhard. A tak mi�dzy nami, ten drugi bard, to kto?

��Szlachetna panna Essi Daven.

Geralt jeszcze raz przetar� r�kawem srebrne �wieki kurtki i klamr� pasa, przyczesa� palcami spi�te czyst� opask� w�osy i oczy�ci� buty, pocieraj�c jedn� cholewk� o drug�.

��Jaskier?

��Aha?�� bard wyg�adzi� przypi�te do kapelusika pi�ro egreta, poprawi� i obci�gn�� na sobie kubrak. Obaj strawili p� dnia na oczyszczenie odzie�y i doprowadzenie jej do jakiego takiego porz�dku. - Co, Geralt?

��Postaraj si� zachowywa� tak, aby wyrzucono nas po wieczerzy, a nie przed.

��Chyba �artujesz � �achn�� si� poeta. - Sam uwa�aj na maniery. Wchodzimy?

��Wchodzimy. S�yszysz? Kto� �piewa. Kobieta.

��Dopiero teraz us�ysza�e�? To Essi Daven, zwana Oczko. Co, nigdy nie spotka�e� kobiety trubadura? Prawda, zapomnia�em, ty omijasz miejsca, gdzie kwitnie sztuka. Oczko to zdolna poetka i �piewaczka, c�, nie pozbawiona wad, w�r�d kt�rych bezczelno��, jak s�ysz�, nie jest najmniejsz�. To, co w�a�nie �piewa, to moja w�asna ballada. Us�yszy za to zaraz kilka s��w, i to takich, �e si� jej oczko za�zawi.

��Jaskier, zlituj si�. Wyrzuc� nas.

��Nie wtr�caj si�. To sprawy zawodowe. Wchodzimy.

��Jaskier?

��H�?

��Dlaczego Oczko?

��Zobaczysz.

Biesiada odbywa�a si� w wielkim sk�adzie, opr�nionym z beczek �ledzi i tranu. Zapach � nie ze wszystkim � zabito, wieszaj�c gdzie popad�o p�ki jemio�y i wrzosu udekorowane kolorowymi wst��kami. Tu i �wdzie, jak kaza� zwyczaj, wisia�y te� warkocze czosnku maj�ce odstraszy� wampiry. Sto�y i �awy, poprzysuwane do �cian, nakryto bia�ym p��tnem, w k�cie zaimprowizowano wielkie palenisko i ro�en. By�o t�oczno, ale nie gwarno. Ponad p� setki ludzi najrozmaitszych stan�w i profesji, a tak�e pryszczaty narzeczony i zapatrzona w niego zadartonosa narzeczona, w skupieniu i ciszy przys�uchiwa�o si� d�wi�cznej i melodyjnej balladzie �piewanej przez dziewczyn� w skromnej, niebieskiej sukience, siedz�c� na podwy�szeniu z lutni� opart� o kolano. Dziewczyna nie mog�a mie� wi�cej ni� osiemna�cie lat i by�a bardzo szczup�a. Jej w�osy, d�ugie i puszyste, mia�y kolor ciemnego z�ota. W momencie, gdy weszli, dziewczyna sko�czy�a pre��, podzi�kowa�a za gromki aplauz skinieniem g�owy, potrz�sn�a w�osami.

��Witajcie, mistrzu, witajcie � Drouhard, �wi�tecznie odziany, podskoczy� do nich �ywo, poci�gn�� ku �rodkowi sk�adu. - Witajcie i wy, panie Gerard� Zaszczyconym� Tak� Pozw�lcie� Cne panie, cni panowie! Oto go�� nasz zaszczytny, co zaszczyt nam zrobi� i zaszczyci� nas� Mistrz Jaskier, s�ynny �piewak i wierszokle� poeta, znaczy, wielkim zaszczytem nas zaszczyci�� Zaszczyceni�my tedy�

Rozleg�y si� okrzyki i oklaski, w sam� por�, bo wygl�da�o, �e Drouhard zaszczyci si� i zaj�ka na �mier�. Jaskier, pokra�niawszy z dumy, przybra� wynios�� min� i uk�oni� si� niedbale, potem za� pomacha� r�k� dziewcz�tom siedz�cym na d�ugiej �awie niczym kury na grz�dzie, pod eskort� starszych matron. Dziewcz�ta siedzia�y sztywno, sprawiaj�c wra�enie przyklejonych do �awy klejem stolarskim lub innym skutecznym lepiszczem. Wszystkie bez wyj�tku trzyma�y r�ce na kurczowo zwartych kolanach i mia�y p�otwarte usta.

��A nynie � zawo�a� Drouhard. - Nu�e, do piwa, kumotrzy, a do jad�a! Prosim, prosim! Czym chata�

Dziewczyna w niebieskiej sukience przepchn�a si� przez t�um, kt�ry jak morska fala run�� na zastawione Jad�em sto�y.

��Witaj, Jaskier � powiedzia�a.

Okre�lenie "oczy jak gwiazdy" Geralt uwa�a� za banalne i ograne, zw�aszcza od czasu, gdy zacz�� podr�owa� z Jaskrem, trubadur bowiem zwyk� by� ciska� tym komplementem na prawo i lewo, zwykle zreszt� niezas�u�enie. Jednak w odniesieniu do Essi Daven nawet kto� r�wnie ma�o podatny na poezj�, jak wied�min, musia� uzna� trafno�� jej przydomka. W milutkiej i sympatycznej, ale niczym szczeg�lnym nie wyr�niaj�cej si� twarzyczce p�on�o bowiem ogromne, pi�kne, b�yszcz�ce, ciemnoniebieskie oko, od kt�rego nie spos�b by�o oderwa� spojrzenia. Drugie oko Essi Daven by�o wi�ksz� cz�� czasu nakryte i zas�oni�te z�ocistym lokiem, opadaj�cym na policzek. Lok �w Essi co pewien czas odrzuca�a szarpni�ciem g�owy lub dmuchni�ciem, a w�wczas okazywa�o si�, �e drugie oczko Oczka w niczym nie ust�puje pierwszemu.

��Witaj, Oczko � powiedzia� Jaskier, wykrzywiaj�c si�. - �adn� ballad� �piewa�a� przed chwil�. Znacznie poprawi�a� repertuar. Zawsze twierdzi�em, �e je�li si� nie umie pisa� wierszy, trzeba po�ycza� cudze. Du�o ich po�yczy�a�?

��Kilka � odpali�a natychmiast Essi Daven i u�miechn�a si�, demonstruj�c bia�e z�bki. - Dwa lub trzy. Chcia�am wi�cej, ale si� nie da�o. Okropny be�kot, a melodie, cho� mi�e i bezpretensjonalne w swej prostocie, �eby nie powiedzie� prymitywizmie, to nie to, czego oczekuj� moi s�uchacze. Napisa�e� mo�e co� nowego, Jaskier? Jako� nie s�ysza�am.

��Nie dziwota � westchn�� bard. - Moje ballady �piewam w miejscach, dok�d zaprasza si� wy��cznie zdolnych i s�awnych, a ty tam przecie� nie bywasz.

Essi poczerwienia�a lekko i odrzuci�a lok dmuchni�ciem.

��Fakt � powiedzia�a. - Nie bywam w zamtuzach, ich atmosfera dzia�a na mnie przygn�biaj�co. Wsp�czuj� ci, �e musisz �piewa� w takich miejscach. Ale c�, tak to ju� jest. Je�li si� nie ma talentu, nie przebiera si� w publiczno�ci.

Teraz Jaskier zauwa�alnie poczerwienia�. Oczko natomiast za�mia�a si� rado�nie, zarzuci�a mu nagle r�ce na szyj� i g�o�no poca�owa�a w policzek. Wied�min zdumia� si�, ale nie bardzo. Kole�anka po fachu Jaskra nie mog�a wszak wiele si� od niego r�ni� pod wzgl�dem obliczalno�ci.

��Jaskier, ty stary dzwo�cu � powiedzia�a Essi, wci�� obejmuj�c barda za szyj�. - Ciesz� si�, �e ci� znowu widz�, w dobrym zdrowiu i w pe�ni si� umys�owych.

��Ech, Pacynko � Jaskier chwyci� dziewczyn� w pasie, uni�s� i zakr�ci� dooko�a siebie, a� zafurkota�a sukienka.

��By�a� wspania�a, na bog�w, dawno ju� nie s�ysza�em tak pi�knych z�o�liwo�ci. K��cisz si� jeszcze �liczniej, ni� �piewasz! A wygl�dasz po prostu cudownie!

��Tyle razy ci� prosi�am � Essi dmuchn�a w lok i rzuci�a oczkiem na Geralta � �eby� nie nazywa� mnie Pacynk�, Jaskier. Poza tym, chyba najwy�szy czas, by� przedstawi� mi twego towarzysza. Jak widz�, nie nale�y do naszego bractwa.

��Uchowajcie, bogowie � za�mia� si� trubadur. - On, Pacynko, nie ma ani g�osu, ani s�uchu, a zrymowa� potrafi wy��cznie "rzy�" i "pi�". To przedstawiciel cechu wied�min�w, Geralt z Rivii. Zbli� si�, Geralt, poca�uj Oczko w r�czk�.

Wied�min zbli�y� si�, nie bardzo wiedz�c, co pocz��. W r�k�, wzgl�dnie w pier�cie�, zwyk�o si� ca�owa� wy��cznie damy od diuszesy wzwy� i nale�a�o w�wczas przykl�ka�. W stosunku do ni�ej postawionych niewiast gest taki uwa�any by� tu, na Po�udniu, za erotycznie niedwuznaczny i jako taki zarezerwowany raczej tylko dla bliskich sobie par.

Oczko rozwia�a jednak jego w�tpliwo�ci, ochoczo i wysoko wyci�gaj�c d�o� z palcami skierowanymi w d�. Uj�� j� niezgrabnie i zamarkowa� poca�unek. Essi, wci�� wytrzeszczaj�c na niego swoje pi�kne oko, zarumieni�a si�.

��Geralt z Rivii � powiedzia�a. - W nie byle jakim towarzystwie obracasz si�, Jaskier.

��Zaszczyt dla mnie � zamamrota� wied�min �wiadom, ze dor�wnuje elokwencj� Drouhardowi. - Pani�

��Do diab�a � parskn�� Jaskier. - Nie pesz Oczka tym J�kaniem i tytu�owaniem. Ona ma na imi� Essi, jemu na imi� Geralt. Koniec prezentacji. Przejd�my do rzeczy, Pacynko.

��Je�li jeszcze raz nazwiesz mnie Pacynk�, dostaniesz w ucho. Co to za rzecz, do kt�rej mamy przej��?

��Trzeba ustali�, jak �piewamy. Ja proponuj� kolejno, po kilka ballad. Dla efektu. Oczywi�cie, ka�de �piewa w�asne ballady.

��Mo�e by�.

��Ile p�aci ci Drouhard?

��Nie tw�j interes. Kto zaczyna?

��Ty.

��Zgoda. Ech, sp�jrzcie no tam, kto do nas zawita�. Jego wysoko�� ksi��� Agloval. W�a�nie wchodzi, zobaczcie. - H�, h� � ucieszy� si� Jaskier. - Publiczno�� zyskuje na jako�ci. Chocia�, z drugiej strony, nie ma co na niego liczy�. To sk�piec. Geralt mo�e potwierdzi�. Tutejszy ksi��� cholernie nie lubi p�aci�. Wynajmuje, i owszem. Gorzej z p�aceniem.

��S�ysza�am to i owo. - Essi, patrz�c na Geralta, odrzuci�a lok z policzka. - M�wiono o tym w porcie i na przystani. S�ynna Sh'eenaz, prawda?

Agloval kr�tkim skinieniem g�owy odpowiedzia� na g��bokie uk�ony szpaleru przy drzwiach, prawie natychmiast podszed� do Drouharda i odci�gn�� go w k�t, daj�c znak, �e nie oczekuje atencji i honor�w w centrum sali. Geralt obserwowa� ich k�tem oka. Rozmowa by�a cicha, ale wida� by�o, �e obaj s� podnieceni. Drouhard co i rusz wyciera� czo�o r�kawem, kr�ci� g�ow�, drapa� si� w szyj�. Zadawa� pytania, na kt�re ksi���, chmurny i ponury, odpowiada� wzruszeniem ramion.

��Ksi��� pan � rzek�a cicho Essi, przysuwaj�c si� do Geralta � wygl�da na zaaferowanego. Czy�by znowu sprawy sercowe? Rozpocz�te dzi� rano nieporozumienie ze s�ynn� syrenk�? Co, wied�minie?

��Mo�liwe � Geralt spojrza� na poetk� z ukosa, zaskoczony jej pytaniem i dziwnie nim rozz�oszczony. - C�, ka�dy ma jakie� osobiste problemy. Nie wszyscy lubi� jednak, by o tych problemach �piewano na jarmarkach.

Oczko poblad�a lekko, dmuchn�a w lok i spojrza�a na niego wyzywaj�co.

��M�wi�c to, zamierza�e� mnie obrazi�, czy tylko urazi�?!

��Ani jedno, ani drugie. Chcia�em jedynie uprzedzi� nast�pne pytania odno�nie problem�w Aglovala i syrenki. Pytania, do odpowiedzi na kt�re nie czuj� si� upowa�niony.

��Rozumiem � pi�kne oko Essi Daven zw�zi�o si� lekko. - Nie postawi� ci� ju� przed podobnym dylematem. Nie zadam ju� �adnych pyta�, kt�re zamierza�am zada�, a kt�re, je�li mam by� szczera, traktowa�am wy��cznie jako wst�p i zaproszenie do mi�ej rozmowy. C�, nie b�dzie zatem tej rozmowy i nie musisz si� ba�, �e jej tre�� b�dzie wy�piewana na jakim� jarmarku. By�o mi mi�o.

Odwr�ci�a si� szybko i odesz�a w stron� sto��w, gdzie natychmiast powitano j� z szacunkiem. Jaskier przest�pi� z nogi na nog� i chrz�kn�� znacz�co.

��Nie powiem, �eby� by� dla niej wyszukanie uprzejmy, Geralt.

��G�upio wysz�o � zgodzi� si� wied�min. - Rzeczywi�cie, urazi�em j�, ca�kiem bez powodu. Mo�e p�j�� za ni� i przeprosi�?

��Daj pok�j � rzek� bard i doda� sentencjonalnie. - Nigdy nie ma si� drugiej okazji, �eby zrobi� pierwsze wra�enie. Chod�, napijemy si� lepiej piwa.

Nie zd��yli napi� si� piwa. Przez rozgadan� grup� mieszczan przepchn�� si� Drouhard.

��Panie Gerard � powiedzia�. - Pozw�lcie. Jego wysoko�� chce z wami m�wi�.

��Ju� id�.

��Geralt � Jaskier chwyci� go za r�kaw. - Nie zapomnij.

��O czym?

��Obieca�e� przyj�� ka�de zadanie, bez wybrzydzania. Trzymam ci� za s�owo. Jak to ty powiedzia�e�? Troch� po�wi�cenia?

��Dobra, Jaskier. Ale sk�d wiesz, czy Agloval�

��Czuj� pismo nosem. Pami�taj, Geralt.

��Dobra, Jaskier.

Odeszli z Drouhardem w k�t sali, dalej od go�ci. Agloval siedzia� za niskim sto�em. Towarzyszy� mu kolorowo odziany, ogorza�y m�czyzna z kr�tk�, czarn� brod�, kt�rego Geralt wcze�niej nie zauwa�y�.

��Znowu si� widzimy, wied�minie � zacz�� ksi���. - Chocia� jeszcze dzisiaj rano kl��em si�, �e nie chc� ci� wi�cej ogl�da�. Ale drugiego wied�mina nie mam pod r�k�, ty musisz mi wystarczy�. Poznaj Zelesta, mojego komornika i w�odarza od po�owu pere�. M�w, Zelest.

��Dzisiaj rano � rzek� cicho ogorza�y osobnik. - Umy�lilim rozci�gn�� po��w poza zwyk�y teren. Jedna ��d� posz�a dalej ku zachodowi, za przyl�dek, w stron� Smoczych K��w.

��Smocze K�y � wtr�ci� Agloval. - To dwie du�e wulkaniczne rafy na kra�cu przyl�dka. Wida� je z naszego wybrze�a.

��Ano � potwierdzi� Zelest. - Zwykle to nie �eglowa�o si� tam�j, bo to wiry tam, kamienie, nurkowa� niebezpiecznie. Ale na wybrze�u pere� coraz to mniej. Tak, posz�a tam jedna ��d�. Siedem dusz za�ogi, dw�ch �eglarzy i pi�ciu nurk�w, w tym jedna niewiasta. Kiedy nie powr�cili o porze wieczornej, zacz�li�my si� niepokoi�, chocia� morze by�o spokojne, jakby oliw� zlane. Wys�alim kilka bystrych skif�w i wnet wykryli�my ��d�, dryfuj�c� w morze. W �odzi nie by�o nikogo, ni �ywej duszy. Kamie� w wod�. Nie wiadomo, co si� wydarzy�o. Ale bitka tam musia�a by�, istna rze�. �lady by�y�

��Jakie?�� wied�min zmru�y� oczy.

��Ano, calutki pok�ad by� zabryzgany krwi�. Drouhard sykn�� i obejrza� si� niespokojnie. Zelest �ciszy� g�os.

��By�o, jak m�wi� � powt�rzy�, zaciskaj�c szcz�ki. - ��d� by�a zabryzgana posok� wzd�u� i wszerz. Nie inaczej, jeno na pok�adzie dosz�o do istnych jatek. Co� ubi�o tych ludzi. M�wi�, potw�r morski. Ani chybi, potw�r morski.

��Nie piraci?�� spyta� cicho Geralt. - Nie konkurencja per�owa? Wykluczacie mo�liwo�� zwyk�ej, no�owej rozprawy?

��Wykluczamy � powiedzia� ksi���. - Nie ma tu �adnych pirat�w, ani konkurencji. A no�owe rozprawy nie ko�cz� si� znikni�ciem wszystkich, co do jednego. Nie, Geralt. Zelest ma racj�. To morski potw�r, nic innego. S�uchaj, nikt nie odwa�a si� wyp�yn�� w morze, nawet na bliskie i spenetrowane �owiska. Na ludzi pad� blady strach i port jest sparali�owany. Nawet kogi i galery nie ruszaj� z przystani. Pojmujesz, wied�minie?

��Pojmuj� � kiwn�� g�ow� Geralt. - Kto mi poka�e to miejsce?

��Ha � Agloval po�o�y� d�o� na stole i zab�bni� palcami. - To mi si� podoba. To jest prawdziwie po wied�mi�sku. Od razu do rzeczy, bez zb�dnego gadania. Tak, to lubi�. Widzisz, Drouhard, m�wi�em ci, dobry wied�min to g�odny wied�min. Co, Geralt? Przecie� gdyby nie tw�j muzykalny przyjaciel, to dzisiaj znowu poszed�by� spa� bez wieczerzy. Dobre mam informacje, prawda?

Drouhard opu�ci� g�ow�. Zelest gapi� si� t�po przed siebie.

��Kto mi poka�e to miejsce?�� powt�rzy� Geralt, patrz�c na Aglovala zimno.

��Zelest � rzek� ksi���, przestaj�c si� u�miecha�. - Zelest poka�e ci Smocze K�y i drog� do nich. Kiedy chcesz zabra� si� do roboty?

��Pierwsza rzecz z rana. B�d�cie na przystani, panie Zelest.

��Dobrze, panie wied�min.

- �wietnie � ksi��� zatar� r�ce, znowu u�miechn�� si� kpi�co. - Geralt, licz�, �e p�jdzie ci z tym potworem lepiej, ni� ze spraw� Sh'eenaz. Naprawd� na to licz�. Aha, jeszcze jedno. Zabraniam plotkowa� o tym wydarzeniu, nie �ycz� sobie wi�kszej paniki ni� ta, kt�r� ju� mam na karku. Pojmujesz, Drouhard? J�zor karz� wydrze�, je�li pu�cisz par� z g�by.

��Pojmuj�, ksi���.

��Dobrze � Agloval wsta�. - Id� tedy, nie przeszkadzam w zabawie, nie prowokuj� plotek. Bywaj, Drouhard, �ycz narzeczonym szcz�cia w moim imieniu.

��Dzi�ki, ksi���.

Essi Daven, siedz�ca na zydelku, otoczona g�stym wianuszkiem s�uchaczy, �piewa�a melodyjn� i t�skn� ballad�, traktuj�c� o po�a�owania godnym losie zdradzonej kochanki. Jaskier, oparty o s�up, mamrota� co� pod nosem, liczy� na palcach takty i sylaby.

��No i jak?�� spyta�. - Masz robot�, Geralt?

��Mam � wied�min nie wda� si� w szczeg�y, kt�re zreszt� nie obchodzi�y barda.

��M�wi�em ci, czuj� nosem pismo i pieni�dze. Dobrze, bardzo dobrze. Ja zarobi�, ty zarobisz, b�dzie za co pohula�. Pojedziemy do Cidaris, zd��ymy na �wi�to winobrania. A teraz przepraszam ci� na moment. Tam, na �awie, wypatrzy�em co� interesuj�cego.

Geralt pod��y� za wzrokiem poety, ale opr�cz kilkunastu dziewcz�t o p�otwartych ustach nie dostrzeg� niczego interesuj�cego. Jaskier obci�gn�� kubrak, przekrzywi� kapelusik w kierunku prawego ucha i w lansadach posun�� ku �awie. Wymin�wszy zr�cznym flankowym manewrem strzeg�ce panien matrony, rozpocz�� sw�j zwyk�y rytua� szczerzenia z�b�w.

Essi Daven doko�czy�a ballad�, dosta�a brawa, ma�� sakiewk� i du�y bukiet �adnych, cho� nieco przywi�d�ych chryzantem.

Geralt kr��y� w�r�d go�ci, wypatruj�c okazji, by wreszcie zaj�� miejsce przy stole zastawionym jad�em. T�sknie spogl�da� na znikaj�ce w szybkim tempie marynowane �ledzie, go��bki z kapusty, gotowane �by dorszy i baranie kotlety, na rwane na sztuki p�ta kie�basy i kap�ony, sieczone no�ami w�dzone �ososie i wieprzowe szynki. Problem polega� na tym, �e na �awach przy stole nie by�o wolnego miejsca.

Panienki i matrony, rozruszane nieco, obieg�y Jaskra, piskliwie domagaj�c si� wyst�pu. Jaskier u�miecha� si� nieszczerze i wymawia�, nieudolnie udaj�c skromno��. Geralt, pokonuj�c za�enowanie, przemoc� nieledwie dopchn�� si� do sto�u.

Podstarza�y jegomo��, ostro pachn�cy octem, usun�� si� zaskakuj�co uprzejmie i ochoczo, o ma�o nie zwalaj�c z �awy kilku s�siad�w. Geralt bez zw�oki wzi�� si� za jedzenie i w mig ogo�oci� jedyny p�misek, do kt�rego m�g� dosi�gn��. Pachn�cy octem jegomo�� podsun�� mu nast�pny. Wied�min z wdzi�czno�ci wys�ucha� w skupieniu d�ugiej tyrady jegomo�cia, tycz�cej si� dzisiejszych czas�w i dzisiejszej m�odzie�y. Jegomo�� z uporem okre�la� swobod� obyczajow� jako �rozwolnienie�, Geralt mia� wi�c niejakie trudno�ci z zachowaniem powagi.

Essi sta�a pod �cian�, pod p�kami jemio�y, sama, stroj�c lutni�. Wied�min widzia�, jak zbli�a si� do niej m�odzieniec w brokatowym, wci�tym kaftanie, jak m�wi co� do poetki, u�miechaj�c si� blado. Essi spojrza�a na m�odzie�ca, lekko krzywi�c �adne usta, powiedzia�a szybko kilka s��w. M�odzieniec skurczy� si� i odszed� spiesznie, a jego uszy, czerwone jak rubiny, gorza�y w p�mroku jeszcze d�ugo.

��� obrzydliwo��, ha�ba i srom � ci�gn�� jegomo�� pachn�cy octem. - Jedno wielkie rozwolnienie, panie.

��Prawda � przytakn�� niepewnie Geralt, wycieraj�c talerz chlebem.

��Uprasza si� ciszy, cne panie, cni waszmo�ciowie � zawo�a� Drouhard, wychodz�c na �rodek sali. - S�ynny mistrz Jaskier, mimo i� nieco chory na ciele i znu�ony, za�piewa dla nas nynie s�ynn� ballad� o kr�lowej Marienn i Czarnym Kruku! Uczyni to za� na gor�c� pro�b� panny m�ynarz�wny Veverki, kt�rej, jako rzek�, nie mo�e odm�wi�.

Panna Veverka, jedna z mniej urodziwych dziewcz�t na �awie, wypi�knia�a w mgnieniu oka. Wybuch�a wrzawa i oklaski, zag�uszaj�ce kolejne rozwolnienie jegomo�cia pachn�cego octem. Jaskier odczeka� na zupe�n� cisz�, odegra� na lutni efektowny wst�p, po czym zacz�� �piewa�, nie odrywaj�c oczu od panny Veverki, kt�ra pi�knia�a ze zwrotki na zwrotk�. Zaiste, pomy�la� Geralt, ten sukinsyn dzia�a skuteczniej ni� czarodziejskie olejki i kremy, kt�re sprzedaje Yennefer w swoim sklepiku w Vengerbergu.

Zobaczy�, jak Essi przemyka za plecami st�oczonych w p�kole s�uchaczy Jaskra, jak ostro�nie znika w wyj�ciu na taras. Powodowany dziwnym impulsem wymkn�� si� zr�cznie zza sto�u i wyszed� za ni�.

Sta�a, pochylona, oparta �okciami o por�cz pomostu, wci�gn�a g�ow� w drobne, uniesione ramiona. Patrzy�a na zmarszczone morze, po�yskuj�ce od �wiat�a ksi�yca i p�on�cych w porcie ogni. Pod stop� Geralta skrzypn�a deska. Essi wyprostowa�a si�.

��Przepraszam, me chcia�em przeszkadza� � powiedzia� dr�two, szukaj�c na jej ustach owego nag�ego skrzywienia, kt�rym przed chwil� pocz�stowa�a brokatowego m�odzie�ca.

��Nie przeszkadzasz mi � odrzek�a, u�miechn�a si�, odrzuci�a lok. - Nie szukam tu samotno�ci, lecz �wie�ego powietrza. Tobie tez dokuczy� dym i zaduch?

��Troch�. Ale bardziej dokucza mi �wiadomo��, �e ci� urazi�em. Przyszed�em ci� przeprosi�, Essi, spr�bowa� odzyska� szans� na mi�� rozmow�.

��To tobie nale�� si� przeprosiny � powiedzia�a, wpieraj�c d�onie w balustrad�. - Zareagowa�am za ostro. Zawsze reaguj� za ostro, nie umiem si� opanowa�. Wybacz i daj mi drug� szans�. Na rozmow�.

Zbli�y� si�, opar� o por�cz tu� obok niej. Czu� bij�ce od niej ciep�o, lekki zapach werbeny. Lubi� zapach werbeny, chocia� zapach werbeny nie by� zapachem bzu i agrestu.

��Z czym kojarzy ci si� morze, Geralt?�� spyta�a nagle.

��Z niepokojem � odpowiedzia�, prawie bez namys�u.

��Interesuj�ce. A wydajesz si� taki spokojny i opanowany.

��Nie powiedzia�em, ze odczuwam niepok�j. Pyta�a� o skojarzenia.

��Skojarzenia s� obrazem duszy. Wiem co� o tym, jestem poetk�.

��A tobie, Essi, z czym si� kojarzy morze?�� spyta� szybko, by po�o�y� kres dywagacjom o niepokoju, kt�ry odczuwa�.

��Z wiecznym ruchem � odpowiedzia�a me od razu. - Z odmian�. I z zagadk�, z tajemnic�, z czym�, czego nie ogarniam, co mog�abym opisa� na tysi�c sposob�w, w tysi�cu wierszy, nie docieraj�c jednak do sedna, do istoty rzeczy. Tak, chyba z tym.

��A zatem � powiedzia�, czuj�c, ze werbena coraz mocniej dzia�a na niego. - To, co odczuwasz, r�wnie� jest niepokojem. A wydajesz si� taka spokojna i opanowana.

Odwr�ci�a si� ku niemu, odrzuci�a z�oty lok, utkwi�a w nim swoje pi�kne oczy.

��Nie jestem ani spokojna, ani opanowana, Geralt. To sta�o si� nagle, zupe�nie nieoczekiwanie. Gest, kt�ry wykona�, a kt�ry mia� by� jedynie dotkni�ciem, lekkim dotkni�ciem jej ramion, przerodzi� si� w mocny u�cisk obu d�oni na jej cieniutkiej talii, w szybkie, cho� nie gwa�towne przyci�ganie jej bli�ej, a� do raptownego, burz�cego krew zetkni�cia si� cia�. Essi st�a�a nagle, wypr�y�a si�, wygi�a silnie korpus do ty�u, wpar�a d�onie w jego d�onie, mocno, jak gdyby chcia�a zerwa�, zepchn�� jego r�ce z talii, ale zamiast tego chwyci�a je tylko silnie, przechyli�a g�ow� do przodu, rozchyli�a usta, zawaha�a si�.

��Po co� Po co to?�� szepn�a. Jej oko by�o szeroko rozwarte, z�oty lok sp�yn�� na policzek.

Spokojnie i powoli przechyli� g�ow�, zbli�y� twarz i nagle szybko zwarli usta w poca�unku. Essi jednak nawet wtedy nie pu�ci�a jego d�oni obejmuj�cych jej tali� i nadal mocno wygina�a plecy, unikaj�c kontaktu cia�. Trwaj�c tak, obracali si� powoli, jak w ta�cu. Ca�owa�a go ch�tnie, z wpraw�. I d�ugo.

Potem zr�cznie i bez wysi�ku oswobodzi�a si� od jego r�k, odwr�ci�a, znowu opar�a o balustrad�, wci�gn�a g�ow� w ramiona. Geralt poczu� si� nagle przera�liwie, nieopisanie g�upio. Uczucie to powstrzyma�o go przed zbli�eniem si� do niej, przed obj�ciem jej zgarbionych plec�w.

��Dlaczego?�� spyta�a ch�odno, nie odwracaj�c si�. - Dlaczego to zrobi�e�?

Spojrza�a na niego k�tem oka i wied�min zrozumia� nagle, �e si� pomyli�. Nagle wiedzia�, �e fa�sz, k�amstwo, udawanie i brawura powiod� go prosto na trz�sawisko, na kt�rym mi�dzy nim a otch�ani� b�d� ju� tylko spr�ynuj�ce, zbite w cienki ko�uch trawy i mchy, gotowe w ka�dej chwili ust�pi�, p�kn��, zerwa� si�.

��Dlaczego?�� powt�rzy�a. Nie odpowiedzia�.

��Szukasz kobiety na t� noc?

Nie odpowiedzia�. Essi odwr�ci�a si� powoli, dotkn�a jego ramienia.

��Wr��my na sal� � powiedzia�a swobodnie, ale nie zwiod�a go ta swoboda, wyczuwa�, jak bardzo jest spi�ta. - Nie r�b takiej miny. Nic si� nie sta�o. A to, �e ja nie szukam m�czyzny na t� noc, to przecie� nie twoja wina. Prawda?

��Essi�

��Wracajmy, Geralt. Jaskier bisowa� ju� trzy razy. Kolej na mnie. Chod�, za�piewam�

Spojrza�a na niego dziwnie i dmuchni�ciem odrzuci�a lok z oka.

��Za�piewam dla ciebie.

��Oho � wied�min uda� zdziwienie. - Jeste� jednak? My�la�em, �e nie wr�cisz na noc.

Jaskier zamkn�� drzwi na skobel, powiesi� na ko�ku lutni� i kapelusik z pi�rkiem egreta, zdj�� kubrak, otrzepa� go i u�o�y� na workach, le��cych w k�cie izdebki. Poza tymi workami, cebrem i ogromnym, wypchanym grochowinami siennikiem, w izdebce na stryszku nie by�o mebli � nawet �wieca sta�a na pod�odze, w zakrzepni�tej ka�u�ce wosku. Drouhard podziwia� Jaskra, ale wida� nie na tyle, by odda� mu do dyspozycji komor� lub alkierz.

��A dlaczeg� to � spyta� Jaskier, zdejmuj�c buty � my�la�e�, �e nie wr�c� na noc?

��My�la�em � wied�min uni�s� si� na �okciu, chrz�szcz�c grochowinami � �e p�jdziesz �piewa� serenady pod oknem panny Veverki, w stron� kt�rej ca�y wiecz�r wywiesza�e� oz�r jak wy�e� na widok wy�licy.

��Ha, ha � za�mia� si� bard. - Ale� ty prymitywnie g�upi. Nic nie poj��e�. Veverka? Za nic sobie mam Veverk�. Chcia�em jeno wywo�a� uk�ucie zazdro�ci u panny Akeretty, do kt�rej uderz� jutro. Posu� si�.

Jaskier zwali� si� na siennik i �ci�gn�� z Geralta derk�. Geralt, czuj�c dziwn� z�o��, odwr�ci� g�ow� w stron� male�kiego okienka, przez kt�re, gdyby nie pracowite paj�ki, by�oby wida� rozgwie�d�one niebo.

��Czego� si� tak nabzdyczy�? - spyta� poeta. - Przeszkadza ci, �e si� zalecam do dziewczyn? Od kiedy? Zosta�e� mo�e druidem i �lubowa�e� czysto��? A mo�e�

��Przesta� tokowa�. Jestem zm�czony. Nie zauwa�y�e�, �e po raz pierwszy od dw�ch tygodni mamy sennik i dach nad g�ow�? Nie cieszy ci� my�l, �e nad ranem nie napada nam na nosy?

��Dla mnie � rozmarzy� si� Jaskier � siennik bez dziewcz�cia nie jest siennikiem. Jest niepe�nym szcz�ciem, a czym�e jest niepe�ne szcz�cie?

Geralt j�kn�� g�ucho, jak zawsze, gdy Jaskra opada�a nocna gadatliwo��.

��Niepe�ne szcz�cie � ci�gn�� bard, zas�uchany we w�asny g�os � to jak� Jak przerwany poca�unek� Dlaczego zgrzytasz z�bami, mo�na wiedzie�?

��Jeste� potwornie nudny, Jaskier. Nic, tylko sienniki, dziewczyny, ty�ki, cycki, niepe�ne szcz�cie i poca�unki, przerwane przez psy, kt�rymi szczuj� ci� rodzice narzeczonych. C�, widocznie inaczej nie mo�esz. Widocznie tylko swobodna frywolno��, �eby nie powiedzie� bezkrytyczne porubstwo, pozwala wam uk�ada� ballady, pisa� wiersze i �piewa�. To widocznie, zapisz to, ciemna strona talentu.

Powiedzia� za du�o i nie wyzi�bi� dostatecznie g�osu. A Jaskier rozszyfrowa� go z �atwo�ci� i bezb��dnie.

��Aha � rzek� spokojnie. - Essi Daven, zwana Oczko. �liczne oczko Oczka zatrzyma�o si� na wied�minie i narobi�o w wied�minie zamieszania. Wied�min zachowa� si� wobec Oczka jak �aczek wobec kr�lewny. I zamiast wini� siebie, wini j� i szuka w niej ciemnych stron.

��Bredzisz, Jaskier.

��Nie, m�j drogi. Essi zrobi�a na tobie wra�enie, nie ukryjesz tego. Nie widz� w tym zreszt� niczego zdro�nego. Ale uwa�aj, nie pope�nij b��du. Ona nie jest taka, jak my�lisz. Je�eli jej talent ma ciemne strony, to na pewno nie takie, jak sobie wyobra�asz.

��Domniemywam � rzek� wied�min, panuj�c nad g�osem � �e znasz j� bardzo dobrze.

��Dosy� dobrze. Ale nie tak, jak my�lisz. Nie tak.

��Do�� oryginalne, jak na ciebie, przyznasz.

��G�upi jeste� � bard przeci�gn�� si�, pod�o�y� obie d�onie pod kark. - Znam Pacynk� prawie od dziecka. Jest dla mnie� no� Jak m�odsza siostra. Powtarzam, nie pope�nij wobec niej g�upiego b��du. Wyrz�dzi�by� jej tym wielk� przykro��, bo i ty zrobi�e� na niej wra�enie. Przyznaj si�, masz na ni� ochot�?

��Nawet gdyby, to w przeciwie�stwie do ciebie nie zwyk�em o tym dyskutowa� � rzek� Geralt ostro. - Ani uk�ada� o tym piosenek. Dzi�kuj� ci za to, co o niej powiedzia�e�, bo by� mo�e faktycznie uchroni�e� mnie przed g�upim b��dem. Ale na tym koniec. Temat uwa�am za wyczerpany.

Jaskier le�a� przez chwil� nieruchomo i milcza�, ale Geralt zna� go zbyt dobrze.

��Wiem � powiedzia� wreszcie poeta. - Ju� wszystko wiem.

��G�wno wiesz, Jaskier.

��Wiesz, na czym polega tw�j problem, Geralt? Tobie wydaje si�, �e jeste� inny. Ty obnosisz si� z inno�ci�, z tym, co uwa�asz za nienormalno��. Ty si� z t� nienormalno�ci� nachalnie narzucasz, nie rozumiej�c, �e dla wi�kszo�ci ludzi, kt�rzy my�l� trze�wo, jeste� najnormalniejszy pod s�o�cem i oby wszyscy byli tacy normalni. Co z tego, �e masz szybsz� reakcj�, pionowe �renice w s�o�cu? �e widzisz po ciemku jak kot? �e rozumiesz si� na czarach? Wielka mi rzecz. Ja, m�j drogi, zna�em kiedy� ober�yst�, kt�ry potrafi� przez dziesi�� minut bez przerwy puszcza� b�ki, i to tak, �e uk�ada�y si� w melodi� psalmu �Witaj nam, witaj, poranna jutrzenko". Nie bacz�c na niecodzienny b�d� co b�d� talent, by� �w ober�ysta najnormalniejszy w�r�d normalnych, mia� �on�, dzieci i babk� dotkni�t� parali�em�

��Co to ma wsp�lnego z Essi Daven? Mo�esz wyja�ni�?

��Oczywi�cie. Bezpodstawnie wyda�o ci si�, Geralt, �e Oczko zainteresowa�a si� tob� z niezdrowej, wr�cz perwersyjnej ciekawo�ci, �e patrzy na ciebie jak na raroga, dwug�owe ciel� albo salamandr� w zwierzy�cu. I natychmiast nad�sa�e� si�, da�e� przy pierwszej okazji niegrzeczn�, niezas�u�on� reprymend�, odda�e� cios, kt�rego ona nie zada�a. Przecie� by�em �wiadkiem. �wiadkiem dalszego biegu wydarze� ju� nie by�em, ale dostrzeg�em wasz� ucieczk� z sali i widzia�em jej zar�owione jagody, gdy�cie wr�cili. Tak, Geralt. Ja ci� tu ostrzegam przed b��dem, a ty� go ju� pope�ni�. Chcia�e� si� na niej zem�ci� za niezdrow� w twoim mniemaniu ciekawo��. Postanowi�e� t� ciekawo�� wykorzysta�.

��Powtarzam, bredzisz.

��Spr�bowa�e� � ci�gn�� bard, niewzruszony � czy aby nie da si� p�j�� z ni� na siano, czy nie b�dzie ciekawa, jak to jest kocha� si� z cudakiem, z odmie�cem wied�minem. Na szcz�cie, Essi okaza�a si� m�drzejsza od ciebie i wspania�omy�lnie ulitowa�a si� nad twoj� g�upot�, zrozumiawszy jej przyczyn�. Wnosz� to z faktu, �e nie wr�ci�e� z pomostu ze spuchni�t� g�b�.

��Sko�czy�e�?

��Sko�czy�em.

��No, to dobranoc.

��Wiem, dlaczego si� w�ciekasz i zgrzytasz z�bami.

��Pewnie. Ty wszystko wiesz.

��Wiem, kto ci� tak wyko�lawi�, dzi�ki komu nie umiesz zrozumie� normalnej kobiety. Ale� zalaz�a ci za sk�r� ta twoja Yennefer, niech mnie licho, je�li wiem, co ty w niej widzisz.

��Zostaw to, Jaskier.

��Naprawd� nie wolisz normalnej dziewczyny, takiej jak Essi? Co maj� czarodziejki, czego Essi nie ma? Chyba wiek? Oczko mo�e nie jest najm�odsza, ale ma tyle lat, na ile wygl�da. A wiesz, do czego przyzna�a mi si� kiedy� Yennefer po paru kielichach? Ha, ha� Powiedzia�a mi, �e kiedy pierwszy raz robi�a to z m�czyzn�, to by�o dok�adnie w rok po tym, jak wynaleziono dwuskibowy p�ug.

- ��esz, Yennefer nie cierpi ci� jak morowej zarazy i nigdy by ci si� nie zwierzy�a.

��Niech ci b�dzie, ze�ga�em, przyznaj� si�.

��Nie musisz. Znam ci�.

��Zda ci si� jeno, �e mnie znasz. Nie zapominaj, jestem natur� skomplikowan�.

��Jaskier � westchn�� wied�min, robi�c si� naprawd� senny. - Jeste� cynik, �wintuch, kurwiarz i k�amca. I nic, uwierz mi, nic nie ma w tym skomplikowanego. Dobranoc.

��Dobranoc, Geralt.

��Wcze�nie wstajesz, Essi.

Poetka u�miechn�a si�, przytrzymuj�c szarpane wiatrem w�osy. Wesz�a ostro�nie na molo, omijaj�c dziury i przegni�e deski.

��Nie mog�am przegapi� mo�liwo�ci obejrzenia wied�mina przy pracy. Znowu b�dziesz mnie mia� za ciekawsk�, Geralt? C�, nie ukrywam, naprawd� jestem ciekawska. Jak ci idzie?

��Co jak mi idzie?

��Och, Geralt � powiedzia�a. - Nie doceniasz mojej ciekawo�ci, mojego talentu do zbierania i interpretowania informacji. Wiem ju� wszystko o wypadku po�awiaczy, znam szczeg�y twojej umowy z Aglovalem. Wiem, �e szukasz �eglarza, ch�tnego do wyp�yni�cia tam, w stron� Smoczych K��w. Znalaz�e�?

Patrzy� na ni� przez moment badawczo, potem nagle zdecydowa� si�.

��Nie � odpar� � Nie znalaz�em. Ani jednego.

��Boj� si�?

��Boj�.

��Jak wi�c zamierzasz zrobi� rekonesans, bez mo�liwo�ci wyp�yni�cia w morze? Jak, nie mog�c wyp�yn��, chcesz dobra� si� do sk�ry potworowi, kt�ry zabi� po�awiaczy?

Wzi�� j� za r�k� i sprowadzi� z pomostu. Poszli wolno skrajem morza, po kamienistej pla�y, wzd�u� wyci�gni�tych na brzeg barkas�w, w�r�d szpaleru sieci, rozwieszonych na palach, w�r�d poruszanych wiatrem kurtyn susz�cych si�, rozp�atanych ryb. Geralt nieoczekiwanie stwierdzi�, �e towarzystwo poetki wcale mu nie przeszkadza, �e nie jest uci��liwe i natr�tne. Poza tym, mia� nadziej�, �e spokojna i rzeczowa rozmowa zatrze skutki tamtego g�upiego poca�unku na tarasie. Fakt, �e Essi przysz�a na molo, nape�ni� go nadziej�, �e nie �ywi urazy. By� rad.

��Dobra� si� potworowi do sk�ry � mrukn��, powtarzaj�c jej s�owa. - �ebym to ja wiedzia�, jak. Bardzo ma�o wiem o morskich straszyd�ach.

��Interesuj�ce. Z tego, co mi wiadomo, w morzu potwor�w jest znacznie wi�cej, ni� na l�dzie, zar�wno pod wzgl�dem liczby, jak i ilo�ci gatunk�w. Wydawa�oby si� wi�c, �e morze powinno by� niez�ym polem do popisu dla wied�min�w.

��Nie jest.

��Dlaczego?

��Ekspansja ludzi na morze � odchrz�kn��, odwracaj�c twarz � trwa od niedawna. Wied�mini byli potrzebni dawniej, na l�dzie, na pierwszym etapie kolonizacji. Nie nadajemy si� do walki ze stworami bytuj�cymi w morzu, cho� faktycznie pe�no w nim wszelkiego agresywnego plugastwa. Ale nasze wied�mi�skie zdolno�ci nie wystarczaj� przeciw morskim potworom. Stwory te s� dla nas albo za du�e, albo zbyt dobrze opancerzone, albo zbyt pewne w swoim �ywiole. Albo wszystko na raz.

��A potw�r, kt�ry zabi� po�awiaczy? Nie domy�lasz si�, co to by�o?

��Mo�e kraken?

��Nie. Kraken rozwali�by ��d�, a ��d� by�a ca�a. I, jak m�wi�, pe�niutka krwi � Oczko prze�kn�a �lin� i zauwa�alnie poblad�a. - Nie s�d�, �e si� wym�drzam. Wychowa�am si� nad morzem, widywa�am to i owo.

��W takim razie, co to mog�o by�? Wielka ka�amarnica? Mog�a po�ci�ga� tych ludzi z pok�adu�

��Nie by�oby krwi. To nie ka�amarnica, Geralt, nie orka, nie smoko��w, bo to co� nie rozbi�o, nie wywr�ci�o �odzi. To co� wesz�o na pok�ad i tam dokona�o masakry. Mo�e pope�niasz b��d, szukaj�c tego w morzu?

Wied�min zastanowi� si�.

��Zaczynam ci� podziwia�, Essi � powiedzia�. Poetka zarumieni�a si�. - Masz racj�. To mog�o zaatakowa� z powietrza. To m�g� by� ornitodrakon, gryf, wyvern, latawiec albo wid�ogon. Mo�e nawet rok�

��Przepraszam ci� � powiedzia�a Essi � Zobacz, kto tu idzie.

Brzegiem nadchodzi� Agloval, sam, w silnie zmoczonym ubraniu. By� zauwa�alnie z�y, a na ich widok a� zaczerwieni� si� z w�ciek�o�ci.

Essi dygn�a lekko, Geralt sk�oni� g�ow�, przyk�adaj�c pi�� do piersi. Agloval splun��.

��Siedzia�em na ska�ach trzy godziny, prawie od �witu � warkn��. - Nawet si� nie pokaza�a. Trzy godziny, jak dure�, na ska�ach zalewanych przez fale.

��Przykro mi��� mrukn�� wied�min.

��Przykro ci?�� wybuchn�� ksi���. - Przykro? To twoja wina. Pokpi�e� spraw�. Zepsu�e� wszystko.

��Co zepsu�em? Ja tylko robi�em za t�umacza�

��Do diab�a z tak� robot� � przerwa� gniewnie Agloval, odwracaj�c si� profilem. Profil mia� i�cie kr�lewski, godny bicia na monetach. - Zaiste, lepiej by by�o, gdybym ci� nie wynajmowa�. Brzmi to paradoksalnie, ale dop�ki nie mieli�my t�umacza, to�my si� lepiej rozumieli, ja i Sh'eenaz, je�li wiesz, co mam na my�li. A teraz� Czy wiesz, co gadaj� w miasteczku? Szepc� po k�tach, �e po�awiacze zgin�li, bo ja rozw�cieczy�em syren�. �e to jej zemsta.

��Bzdura � skomentowa� wied�min zimno.

��Sk�d mam wiedzie�, �e to bzdura?�� zawarcza� ksi���. - Albo to ja wiem, czego� jej wtedy nagada�? Albo to ja wiem, do czego jest zdolna? Z jakimi potworami kuma si� tam, w g��binie? Prosz� bardzo, udowodnij mi, �e to bzdura. Przynie� mi �eb potwora, kt�ry zabi� po�awiaczy. We� si� do roboty, zamiast bawi� si� we flirty na pla�y�

��Do roboty?�� zdenerwowa� si� Geralt. - Jak? Mam wyp�yn�� w morze okrakiem na beczce? Tw�j Zelest grozi� �eglarzom torturami i szubienic�, mimo tego nikt nie chce. Sam Zelest te� si� nie kwapi. To jak�

��Co mnie obchodzi, jak?�� wrzasn�� Agloval, przerywaj�c mu. - To twoja sprawa! Po co s� wied�mini, jak nie po to, aby porz�dni ludzie nie musieli si� g�owi�, jak pozbywa� si� potwor�w? Wynaj��em ci� do tej roboty i ��dam, �eby� j� wykona�. A jak nie, to wyno� si� st�d, bo pognam ci� bizunami a� do granic mojej dziedziny!

��Uspok�jcie si�, mo�ci ksi��� � rzek�a Oczko, cicho, ale blado�� i dr�enie r�k zdradza�y zdenerwowanie. - I nie gro�cie, bardzo prosz�, Geraltowi. Tak si� sk�ada, �e Jaskier i ja mamy kilku przyjaci�. Kr�l Ethain z Cidaris, �e wymieni� tylko jednego, bardzo lubi nas i nasze ballady. Kr�l Ethain jest �wiat�ym w�adc� i zawsze mawia, �e nasze ballady to nie tylko skoczna muzyka i rymy, ale �e to spos�b przekazywania informacji, �e to kronika ludzko�ci. Pragniecie, mo�ci ksi���, zapisa� si� w kronice ludzko�ci? Mog� to wam za�atwi�.

Agloval patrzy� na ni� przez chwil� zimnym, lekcewa��cym wzrokiem.

��Po�awiacze, kt�rzy zagin�li, mieli �ony i dzieci � rzek� wreszcie, znacznie ciszej i spokojniej. - Pozostali, gdy g��d zajrzy im do garnk�w, rych�o wyp�yn� znowu. Po�awiacze pere�, g�bek, ostryg i homar�w, rybacy, wszyscy. Teraz si� boj�, ale g��d pokona strach. Wyp�yn�. Ale czy wr�c�? Co ty na to, Geralt? Panno Daven? Ciekawym waszej ballady, kt�ra o tym opowie. Ballady o wied�minie, stoj�cym bezczynnie na brzegu i patrz�cym na zakrwawione pok�ady �odzi, na p�acz�ce dzieci.

Essi zblad�a jeszcze bardziej, ale hardo podrzuci�a g�ow�, dmuchn�a w lok i ju� szykowa�a si� do odpowiedzi, ale Geralt szybko chwyci� j� za r�k� i �cisn��, uprzedzaj�c s�owa.

��Wystarczy � powiedzia�. - W tej ca�ej powodzi s��w jedno ma prawdziwe znaczenie. Wynaj��e� mnie, Agloval. Przyj��em zadanie i wykonam je, je�li jest wykonalne.

��Licz� na to � rzek� kr�tko ksi���. - Do widzenia, zatem. Pok�on, panno Daven.

Essi nie dygn�a, skin�a tylko g�ow�. Agloval podci�gn�� mokre spodnie i odszed� w stron� portu, chwiej�c si� na kamieniach. Geralt teraz dopiero zauwa�y�, �e wci�� trzyma poetk� za r�k�, a poetka wcale nie pr�buje jej uwolni�. Pu�ci� j�. Essi, powoli wracaj�c do normalnych kolor�w, obr�ci�a si� twarz� ku niemu.

- �atwo sprawi�, by� podj�� ryzyko � powiedzia�a. - Wystarczy kilka s��w o kobietach i dzieciach. A tyle si� m�wi o tym, jacy�cie to podobno nieczuli, wy, wied�mini. Geralt, Agloval gwi�d�e na kobiety, dzieci i starc�w. On chce, by wznowiono po�owy pere�, bo traci z ka�dym dniem, gdy mu ich nie dostarczaj�. On ci� z ma�ki za�ywa g�odnymi dzie�mi, a ty natychmiast got�w jeste� ryzykowa� �yciem�

��Essi � przerwa�. - Jestem wied�minem. To m�j fach, ryzykowa� �yciem. Dzieci nic do tego nie maj�.

��Nie zwiedziesz mnie.

��Sk�d supozycja, �e mam zamiar?

��A st�d, �e gdyby� by� a� takim zimnym profesjona�em, za jakiego chcesz uchodzi�, pr�bowa�by� podbi� cen�. A ty s�owem nie wspomnia�e� o zap�acie. Ach, dobrze, do�� ju� o tym. Wracamy?

��Przejd�my si� jeszcze.

��Z ch�ci�. Geralt?

��S�ucham.

��M�wi�am, wychowa�am si� nad morzem. Umiem sterowa� �odzi� i�

��Wybij to sobie z g�owy.

��Dlaczego?

��Wybij to sobie z g�owy � powt�rzy� ostro.

��M�g�by� � powiedzia�a � sformu�owa� to grzeczniej.

��M�g�bym. Ale wzi�aby� to� diabli wiedz�, za co. A ja jestem nieczu�y wied�min i zimny profesjona�. Ryzykuj� w�asnym �yciem. Cudzym nie.

Essi zamilk�a. Wiedzia�, jak zacisn�a usta, jak szarpn�a g�ow�. Poryw wiatru znowu rozburzy� jej w�osy, na moment zakry� twarz pl�tanin� z�otych pasemek.

��Chcia�am ci tylko pom�c � powiedzia�a.

��Wiem. Dzi�kuj�.

��Geralt?

��S�ucham.

��A je�li w plotkach, o kt�rych m�wi� Agloval, jest sens? Wiesz przecie�, syreny nie wsz�dzie i nie zawsze s� przyjazne. By�y wypadki�

��Nie wierz�.

��Morszczynki � ci�gn�a Oczko, zamy�lona. - Nereidy, trytony, morskie nimfy. Kto wie, do czego s� zdolne. � Sh'eenaz� Mia�a pow�d�

��Nie wierz� � przerwa�.

��Nie wierzysz, czy nie chcesz uwierzy�? Nie odpowiedzia�.

��I ty chcesz uchodzi� za zimnego profesjona�a?�� spyta�a z dziwnym u�miechem. - Za kogo�, kto my�li ostrzeni miecza? Chcesz, to powiem ci, jaki jeste� naprawd�.

��Wiem, jaki jestem naprawd�.

��Jeste� wra�liwy � powiedzia�a cicho. - W g��bi duszy pe�nej niepokoju nie zwiedzie mnie twoja kamienna twarz i zimny g�os. Jeste� wra�liwy, w�a�nie twoja wra�liwo�� ka�e ci si� teraz ba�, �e to, przeciwko czemu masz wyst�pi� z mieczem w r�ku, mo�e mie� swoje racje, mo�e mie� nad tob� moraln� przewag�

��Nie, Essi � powiedzia� powoli. - Nie szukaj we mnie tematu do wzruszaj�cej ballady, ballady o wied�minie, rozdartym wewn�trznie. Mo�e chcia�bym, �eby tak by�o, ale nie jest. Moje dylematy moralne rozwi�zuj� za mnie kodeks i wychowanie. Tresura.

��Nie m�w tak � �achn�a si�. - Nie rozumiem, dlaczego starasz si�

��Essi � przerwa� jej znowu. - Nie chc�, by� nabra�a o mnie fa�szywych wyobra�e�. Nie jestem b��dnym rycerzem.

��Zimnym i bezmy�lnym zab�jc� te� nie jeste�.

��Nie � zgodzi� si� spokojnie. - Nie jestem, chocia� s� tacy, kt�rzy my�l� inaczej. Ale to nie moja wra�liwo�� i zalety charakteru stawiaj� mnie wy�ej, lecz pyszna i arogancka duma przekonanego o swej warto�ci zawodowca. Profesjona�a, kt�remu wpojono, �e kodeks jego profesji i zimna rutyna jest s�uszniejsza ni� emocja, �e strze�e przed pope�nieniem b��du, kt�ry mo�na pope�ni�, gdy si� zap�acze w dylematach Dobra i Z�a, �adu i Chaosu. Nie, Essi. Nie ja jestem wra�liwy, ale ty. Wymaga zreszt� tego tw�j zaw�d, prawda? To ty zaniepokoi�a� si� na my�l, �e sympatyczna z pozoru syrena, zniewa�ona, zaatakowa�a po�awiaczy pere� w akcie rozpaczliwej zemsty. Od razu szukasz dla syreny usprawiedliwienia, okoliczno�ci �agodz�cych, wzdragasz si� na my�l, �e wied�min, op�acony przez ksi�cia, zamorduje �liczn� syren� tylko za to, �e o�mieli�a si� ulec emocjom. A wied�min, Essi, wolny jest od takich dylemat�w. I od emocji. Gdyby nawet okaza�o si�, �e to syrena, wied�min nie zabije syreny, bo kodeks mu zabrania. Kodeks rozwi�zuje dylemat za wied�mina. Oczko spojrza�a na niego, raptownie podrywaj�c g�ow�.

��Ka�dy dylemat?�� spyta�a szybko. Wie o Yennefer, pomy�la�. Wie o niej. Ech, Jaskier, ty cholerny plotkarzu�

Patrzyli na siebie.

Co kryje si� w twoich modrych oczach, Essi? Ciekawo��? Fascynacja inno�ci�? Jakie s� ciemne strony twojego talentu, Oczko?

��Przepraszam � powiedzia�a. - Pytanie by�o g�upie. I naiwne. Sugeruj�ce, �e uwierzy�am w to, co m�wi�e�. Wracajmy. Ten wiatr przenika do szpiku ko�ci. Sp�jrz, jak ba�wani si� morze.

��Widz�. Wiesz, Essi, to ciekawe�

��Co jest ciekawe?

��G�ow� bym da�, �e g�az, na kt�rym Agloval spotyka si� z syren�, by� bli�ej brzegu i by� wi�kszy. A teraz go nie wida�.

��Przyp�yw � rzek�a kr�tko Essi. - Wkr�tce woda si�gnie a� tam, pod urwisko.

��A� tam?

��Tak. Woda przybiera tu i opada pot�nie, dobrze ponad dziesi�� �okci, bo tu, w cie�ninie i uj�ciu rzeki wyst�puj� tak zwane echa p�ywowe, czy jak to tam nazywaj� �eglarze.

Geralt patrzy� w stron� przyl�dka, na Smocze K�y, wgryzione w hucz�cy, spieniony przyb�j.

��Essi � spyta�. - A gdy zacznie si� odp�yw?

��To co?

��Jak daleko cofnie si� morze?

��A co� Ach, rozumiem. Tak, masz racj�. Cofnie si� a� do linii szelfu.

��Linii czego?

��No, jakby p�ki, kt�r� tworzy dno, p�askiej p�ycizny, urywaj�cej si� kraw�dzi� na granicy g��biny.

��A Smocze K�y�

��S� dok�adnie na kraw�dzi.

��I b�d� osi�galne such� nog�. Ile mia�bym czasu?

��Nie wiem � Oczko zmarszczy�a si�. - Trzeba by popyta� miejscowych. Ale nie wydaje mi si�, Geralt, �eby to by� najlepszy pomys�. Sp�jrz, mi�dzy l�dem a K�ami s� ska�y, ca�y brzeg poci�ty jest zatokami i fiordami. Gdy zacznie si� odp�yw, por�b1 � si� tam w�wozy, kot�y, wype�nione wod�. Nie wiem, czy�

Od strony morza, od ledwie widocznych ska� dobieg� ich plusk. I g�o�ny, �piewny okrzyk.

��Bia�ow�osy!�� zawo�a�a syrenka, z gracj� przeskakuj�ca po grzbiecie fali, m��c�c wod� kr�tkimi, eleganckimi uderzeniami ogona.

��Sh'eenaz!�� odkrzykn��, machaj�c r�k�. - Syrenka podp�yn�a do ska�, zawis�a pionowo w spienionej, zielonej toni, obur�cz odrzuci�a w�osy do ty�u, prezentuj�c jednocze�nie tors wraz z ca�ym urokiem. Geralt rzuci� okiem na Essi. Dziewczyna poczerwienia�a lekko i z wyrazem �alu i za�enowania na twarzy popatrzy�a przez moment na w�asne uroki, ledwo zaznaczaj�ce si� pod sukienk�.

��Gdzie jest ten m�j?�� za�piewa�a Sh'eenaz, podp�ywaj�c bli�ej. - Przecie� mia� tu by�.

��By�. Czeka� trzy godziny i poszed�.

��Poszed�? - zdziwi�a si� syrenka wysokim trelem. - Nie czeka�? Nie wytrzyma� marnych trzech, godzin? Tak s�dzi�am. Ani troch� po�wi�cenia! Ani troch�! Wstr�tny, wstr�tny, wstr�tny! A co ty tutaj robisz, bia�ow�osy? Przyszed�e� pospacerowa� ze swoj� ukochan�? �adna z was para, tylko te nogi was szpec�.

��To nie jest moja ukochana. Ledwie si� znamy.

��Tak?�� zdziwi�a si� Sh'eenaz. - Szkoda. Pasujecie do siebie, �adnie razem wygl�dacie. Kto to jest?

��Jestem Essi Daven, poetka � za�piewa�a Oczko z akcentem i melodyk�, przy kt�rej g�os wied�mina brzmia� jak skrzeczenie wrony. - Mi�o ci� pozna�, Sh'eenaz.

Syrenka plasn�a d�o�mi po wodzie, za�mia�a si� d�wi�cznie.

��Jak pi�knie!�� krzykn�a. - Znasz nasz� mow�! S�owo daj�, zaskakujecie mnie, wy, ludzie. Prawdziwie, wcale nie dzieli nas tak wiele, jak si� twierdzi.

Wied�min by� zaskoczony nie mniej ni� syrenka, chocia� m�g� przypuszcza�, �e wykszta�cona i oczytana Essi lepiej od niego zna Starsz� Mow�, j�zyk elf�w, kt�rego �piewnej wersji u�ywa�y syreny, morszczynki i nereidy. Jasne te� powinno by� dla niego, �e �piewno�� i skomplikowana melodyka mowy syren, kt�ra dla niego by�a utrudnieniem, dla Oczka by�a u�atwieniem.

��Sh'eenaz!�� zawo�a�. - Troch� nas jednak dzieli, a tym, co nas niekiedy dzieli, bywa przelana krew! Kto� Kto zabi� po�awiaczy pere�, tam, przy dw�ch ska�ach? Powiedz mi!

Syrenka da�a nurka, burz�c wod�. Za chwil� wyprysn�a znowu na powierzchni�, a jej �adna twarzyczka skurczy�a si� i �ci�gn�a w brzydkim grymasie.

��Nie wa�cie si�! - krzykn�a przenikliwie. - Nie wa�cie si� zbli�a� do schod�w! To nie dla was! Nie zadzierajcie z nimi! To nie dla was!

��Co? Co nie jest dla nas?

��Nie dla was!�� wrzasn�a Sh'eenaz, rzucaj�c si� na wznak na fale.

Bryzgi wody frun�y wysoko w g�r�. Jeszcze przez moment widzieli jej ogon, rozwidlon�, wci�t� p�etw�, trzepocz�c� po falach. Potem znik�a w g��binie.

Oczko poprawi�a w�osy, rozburzone wichrem. Sta�a bez ruchu, schyliwszy g�ow�.

��Nie wiedzia�em � Geralt odchrz�kn�� � �e tak dobrze znasz Starsz� Mow�, Essi.

��Nie mog�e� wiedzie� � powiedzia�a z wyra�n� gorycz� w g�osie. - Przecie�� Przecie� ty ledwie mnie znasz.

��Geralt � powiedzia� Jaskier, rozgl�daj�c si� i w�sz�c jak pies go�czy. - Okropnie tu �mierdzi, nie uwa�asz?

��Czy ja wiem?�� wied�min poci�gn�� nosem. - Bywa�em w miejscach, gdzie �mierdzia�o gorzej. To tylko zapach morza.

Bard odwr�ci� g�ow� i splun�� pomi�dzy g�azy. Woda bulgota�a w skalnych rozpadlinach, pieni�c si� i szumi�c, ods�aniaj�c wymyte falami �wirowate w�wozy.

��Zobacz, jak to si� �adnie- osuszy�o, Geralt. Gdzie si� podzia�a ta woda? Jak to jest, cholera, z tymi odp�ywami i przyp�ywami? Sk�d one si� bior�? Nie zastanawia�e� si� nigdy?

��Nie. Mia�em inne zmartwienia.

��My�l� � Jaskier zadygota� lekko � �e tam w g��binie, na samym dnie tego cholernego oceanu siedzi sobie ogromniasty potw�r, gruba, �uskowata poczwara, ropucha z rogami na paskudnym �bie. I co jaki� czas wci�ga wod� do brzuszyska, a z wod� wszystko, co �yje i da si� zje�� � ryby, foki, ��wie, wszystko. A potem, ze�ar�szy zdobycz, wyrzyguje wod� i mamy przyp�yw. Jak my�lisz, Geralt?

��My�l�, �e� g�upi. Yennefer m�wi�a mi kiedy�, �e p�ywy powoduje ksi�yc. Jaskier zarechota�.

��Co za cholerna brednia! Co ma ksi�yc do morza? Do ksi�yca tylko psi wyj�. Nabra�a ci�, Geralt, ta twoja k�amczucha, zakpi�a sobie z ciebie. Z tego, co wiem, nie po raz pierwszy.

Wied�min nie skomentowa�. Patrzy� na l�ni�ce od wilgoci g�azy w w�wozach, ods�oni�tych przez odp�yw. Wci�� wybucha�a w nich i pieni�a si� woda, ale wydawa�o si�, �e przejd�.

��No, to do dzie�a � powiedzia�, wstaj�c, poprawi� miecz na plecach. - D�u�ej czeka� nie mo�emy, bo nie zd��ymy przed przyp�ywem. Nadal nastajesz, �eby i�� ze mn�?

��Tak. Tematy do ballad to nie szyszki, nie znajduje si� ich pod choink�. Poza tym Pacynka ma jutro urodziny.

��Nie widz� zwi�zku.

��A szkoda. W�r�d nas, normalnych ludzi, panuje zwyczaj dawania sobie prezent�w z okazji urodzin. Na kupienie jej czegokolwiek nie sta� mnie. Znajd� co� dla niej na dnie morza.

- �ledzia? M�tw�?

��G�upi�. Znajd� bursztyn, mo�e konika morskiego, mo�e jak�� �adn� konch�. Chodzi o symbol, o dow�d pami�ci i sympatii. Lubi� Oczko, chc� jej sprawi� rado��. Nie rozumiesz? Tak my�la�em. Ruszajmy. Ty przodem, bo tam mo�e siedzie� jaki� potw�r.

��Dobra � wied�min zsun�� si� z urwiska na o�lizg�e, pokryte algami kamienie. - Id� przodem, �eby w razie czego os�oni� ci�. W dow�d pami�ci i sympatii. Tylko pami�taj, gdy krzykn�, bierz nogi za pas i �eby� mi si� nie pl�ta� pod mieczem. Nie idziemy tam zbiera� morskie koniki. Idziemy rozprawi� si� z potworem, kt�ry morduje ludzi.

Ruszyli w d�, w rozpadliny ods�oni�tego dnia, miejscami brodz�c w wodzie, wci�� kot�uj�cej si� w skalnych kominach. Taplali si� w nieckach, wys�anych piaskiem i morszczynem. Na domiar z�ego zacz�o pada�, wkr�tce wi�c byli mokrzy od g�ry do do�u. Jaskier co chwila przystawa�, grzeba� patykiem w �wirze i k��bach wodorost�w.

��O, popatrz, Geralt, rybka. Ca�a czerwona, niech mnie diabli. A tu, o, ma�y w�gorz. A to? Co to jest? Wygl�da jak wielka, prze�roczysta pch�a. A to� O matko! Geraaalt!

Wied�min odwr�ci� si� gwa�townie, z r�k� na mieczu.

To by�a ludzka czaszka, bia�a, wy�lizgana o kamienie, wklinowana w skaln� szczelin�, wype�niona piaskiem. I nie tylko. Jaskier, widz�c wij�cego si� w oczodole wieloszczeta, zatrz�s� si� i wyda� z siebie nieprzyjemny odg�os. Wied�min wzruszy� ramionami, kieruj�c si� w stron� ods�oni�tej przez fale kamienistej r�wniny, ku dw�m z�batym rafom, zwanym Smoczymi K�ami, teraz wygl�daj�cymi jak g�ry. Szed� ostro�nie. Dno usiane by�o strzykwami, muszlami, kupami morszczynu. W ka�u�ach i nieckach falowa�y wielkie meduzy i wirowa�y w�owid�a. Ma�e kraby, kolorowe jak kolibry, ucieka�y przed nimi, st�paj�c bokiem, przebieraj�c ruchliwymi odn�ami.

Geralt ju� z daleka dostrzeg� trupa, ugrz�ni�tego mi�dzy kamieniami. Topielec rusza� widoczn� spod wodorost�w klatk� piersiow�, chocia� w zasadzie nie mia� ju� czym rusza�. Roi� si� od krab�w, na zewn�trz i wewn�trz. Nie m�g� by� w wodzie d�u�ej ni� dob�, ale kraby obra�y go tak, �e ogl�dziny nie mia�y sensu. Wied�min bez s�owa zmieni� kierunek marszu, obchodz�c trupa �ukiem. Jaskier niczego nie zauwa�y�.

��Ale� tu cuchnie zgnilizn� � zakl��, doganiaj�c Geralta, splun��, strz�sn�� wod� z kapelusza. - I leje, i zimno jest. Zazi�bi� si�, strac� g�os, psiakrew�

��Nie marud�. Je�li chcesz zawr�ci�, znasz drog�. Zaraz za podstaw� Smoczych K��w rozci�ga�a si� p�aska, skalna p�ka, a dalej by�a ju� g��bia, spokojnie faluj�ce morze. Granica odp�ywu.

��Ha, Geralt � Jaskier rozejrza� si�. - Ten tw�j potw�r mia�, zdaje si�, do�� rozumu, by wycofa� si� na pe�ne morze razem z uchodz�c� wod�. A ty pewnie my�la�e�, �e b�dzie le�a� tu gdzie�, brzuchem do g�ry, i czeka�, a� go zar�biesz?

��B�d� cicho.

Wied�min zbli�y� si� do kraw�dzi p�ki, ukl�kn��, ostro�nie opar� r�ce o ostre muszle, obrastaj�ce ska��. Nie widzia� nic, woda by�a ciemna, a powierzchnia zm�cona, zmatowiona m�awk�.

Jaskier penetrowa� zakamarki raf, kopniakami odrzucaj�c od n�g co nachalniej sze kraby, ogl�da� i obmacywa� ociekaj�ce wod� ska�y, brodate od obwis�ych alg, upstrzone kostropatymi koloniami skorupiak�w i ma��y.

��Ej, Geralt!

��Czego?

��Popatrz na te muszle. To s� per�op�awy, no nie?.

��Nie.

��Znasz si� na tym?

��Nie znam.

��To wstrzymaj si� z opiniami do momentu, a� si� zaczniesz zna�. To s� per�op�awy, pewien jestem. Zaraz nazbieram pere�, b�dzie chocia� jaki� profit z tej wyprawy, nie sam jeno katar. Nazbiera�, Geralt?

��Nazbieraj. Potw�r atakuje po�awiaczy. Zbieracze te� podpadaj� pod t� kategori�.

��Mam by� przyn�t�!?!

��Zbieraj, zbieraj. Bierz co wi�ksze muszle, jak nie b�dzie pere�, to ugotujemy na nich polewk�.

��Jeszcze czego. B�d� bra� same per�y, a skorupy pies ch�do�y�. Cholera� Gamratka jego ma� Jak to si� psiakrew� otwiera? Nie masz no�a, Geralt?

��To ty nawet no�a nie wzi��e�?

��Jestem poet�, a nie jakim� no�ownikiem. A, szlag by to trafi�, nazbieram tego do torby, a per�y wyjmiemy p�niej. Ach, ty! Poszed� won!

Kopni�ty krab przelecia� nad g�ow� Geralta, plusn�� w fale. Wied�min szed� powoli wzd�u� kraw�dzi p�ki, wpatrzony w czarn�, nieprzeniknion� wod�. S�ysza� rytmiczne stukanie kamienia, kt�rym Jaskier odkuwa� ma��e od ska�y.

��Jaskier! Chod� tu, zobacz!

Poszarpana, sp�kana p�ka ko�czy�a si� nagle r�wn�, ostr� kraw�dzi�, opada�a w d� prostym k�tem. Pod powierzchni� wody wida� by�o wyra�nie ogromne, kanciaste, regularne bloki bia�ego marmuru, obro�ni�te glonami, mi�czakami i ukwia�ami, faluj�cymi w wodzie jak kwiaty na wietrze.

��Co to jest? Wygl�da jak� Jak schody.

��Bo to s� schody � szepn�� Jaskier w podziwie. -Ooo, to s� schody, kt�re wiod� do podwodnego miasta. Do legendarnego Ys, kt�re poch�on�y fale. S�ysza�e� legend� o mie�cie otch�ani, o Ys Pod Wodami? Ooo, napisz� o tym ballad�, tak�, �e konkurencji oko zbieleje. Musz� to obejrze� z bliska� Zobacz, tam jest jaka� mozaika, co� tam jest wyryte czy wykute.. Jakie� napisy? Odsu� si�, Ge-rait.

��Jaskier! Tam jest g��bia! Zsuniesz si�

��Eee tam. I tak jestem mokry. Zobacz, tu jest p�ytko, po pas zaledwie, na tym pierwszym stopniu. I szeroko jak na sali balowej. O, psiakrew�

Geralt b�yskawicznie wskoczy� do wody i podtrzyma� barda, zapadni�tego po szyj�.

��Potkn��em si� o to g�wno � Jaskier, �api�c powietrze, otrz�sn�� si�, unosz�c obur�cz ociekaj�cego wod�, du�ego, p�askiego ma��a o skorupie kobaltowej barwy, obro�ni�tej kude�kami glon�w. - Pe�no tego na tych schodach. �adny ma kolor, nie uwa�asz? Daj, wsadz� go do twojej torby, moja ju� jest pe�na.

��Wy�a� st�d � warkn�� wied�min roze�lony. - Natychmiast wy�a� na p�k�, Jaskier. To nie zabawa.

��Cicho. S�ysza�e�? Co to by�o? Geralt s�ysza�. D�wi�k dobieg� z do�u, spod wody. G�uchy i g��boki, cho� jednocze�nie nik�y, cichy, kr�tki, urwany. D�wi�k dzwonu.

��Dzwon, niech mnie � szepn�� Jaskier, gramol�c si� na p�k�. - Mia�em racj�, Geralt. To dzwon zatopionego Ys, dzwon grodu upior�w przyt�umiony ci�arem g��biny. To pot�pie�cy przypominaj� nam�

��Zamkniesz si� wreszcie?

D�wi�k powt�rzy� si�. Znacznie bli�ej.

��� przypominaj� nam � ci�gn�� bard, wykr�caj�c przemoczone po�y kubraka � o swoim strasznym losie. Ten dzwon, to przestroga�

Wied�min przesta� zwraca� uwag� na g�os Jaskra i przestawi� si� na inne zmys�y. Czu�. Czu� co�.

��To przestroga � Jaskier wysun�� lekko j�zyk, co zwyk� by� czyni�, gdy si� skupia�. - Przestroga, albowiem� hmm.. By�my nie zapomnieli� hmm� hmmm� Ju� mam!

Brzmi g�ucho serce dzwonu, �piewa pie�� o �mierci.

O �mierci, kt�r� wszak�e �atwiej znie�� ni�li niepami��

Woda tu� obok wied�mina eksplodowa�a. Jaskier wrzasn��. Wy�aniaj�cy si� z piany wy�upiastooki potw�r zamierzy� si� na Geralta szerokim, z�batym, kosopodobnym ostrzem. Geralt mia� miecz w r�ku ju� w chwili, gdy woda zaczyna�a si� wygarbia�, teraz wi�c tylko pewnie zakr�ci� si� w biodrach i chlasn�� potwora przez obwis�e, �u-skowate podgardle. Natychmiast obr�ci� si� w drug� stron�, gdzie burzy� wod� nast�pny, w dziwacznym he�mie, w czym�, co przypomina�o zbroj� z za�niedzia�ej miedzi. Wied�min szerokim zamachem miecza odbi� ostrze godz�cej w niego kr�tkiej w��czni i z impetem, jaki da�o mu to odbicie, ci�� przez rybiogadzi, z�baty pysk. Odskoczy� w stron� kraw�dzi p�ki, rozbryzguj�c wod�.

��Uciekaj, Jaskier!

��Daj r�k�!

��Uciekaj, do cholery!

Nast�pny stw�r wychyn�� z fal, �wiszcz�c zakrzywion� szabl�, trzyman� w zielonej, kostropatej �apie. Wied�min odbi� si� plecami od naje�onej muszlami kraw�dzi ska�y, wszed� w pozycj�, ale rybiooki stw�r nie zbli�a� si�. Wzrostem dor�wnywa� Geraltowi, woda si�ga�a mu r�wnie� do pasa, ale imponuj�co zje�ony grzebie� na g�owie i rozd�te skrzela sprawia�y, �e wydawa� si� wi�kszy. Grymas, krzywi�cy szerok�, uzbrojon� z�bami paszcz�k�, do z�udzenia przypomina� okrutny u�miech.

Stw�r, nie zwracaj�c uwagi na dwa drgaj�ce, unosz�ce si� w czerwonej wodzie cia�a, podni�s� swoj� szabl�, trzyman� obur�cz za d�ug�, pozbawion� jelca r�koje��. Jeszcze mocniej strosz�c grzebie� i skrzela, zwinnie zakr�ci� kling� w powietrzu. Geralt s�ysza�, jak lekkie ostrze syczy i furkocze.

Stw�r zrobi� krok do przodu, posy�aj�c w stron� wied�mina fal�. Geralt zam�ynkowa�, zafurkota� mieczem w odpowiedzi. I te� zrobi� krok, przyjmuj�c wyzwanie.

Rybiooki zr�cznie obr�ci� d�ugie palce na r�koje�ci i powoli opu�ci� opancerzone szylkretem i miedzi� ramiona, zanurzy� je a� po �okcie, kryj�c bro� pod wod�. Wied�min uj�� miecz obur�cz � praw� d�oni� tu� pod jelcem, lew� za g�owic�, uni�s� bro� do g�ry i nieco w bok, powy�ej prawego ramienia. Patrzy� w oczy potwora, ale to by�y opalizuj�ce oczy ryby, oczy o t�cz�wkach w kszta�cie kropli, po�yskuj�cych zimno i metalicznie. Oczy, kt�re niczego nie wyra�a�y i nie zdradza�y niczego. Niczego, co mog�oby uprzedzi� o ataku.

Z g��biny, z do�u schod�w, nikn�cych w czarnej otch�ani, dobiega�y d�wi�ki dzwonu. Coraz bli�sze, coraz wyra�niejsze.

Rybiooki run�� do przodu, wyrywaj�c kling� spod wody, zaatakowa� szybkim jak my�l, dolnobocznym ci�ciem. Geralt mia� po prostu szcz�cie � za�o�y�, �e cios b�dzie zadany od prawej. Sparowa� ostrzem skierowanym ku do�owi, silnie wykr�caj�c korpus, natychmiast obr�ci� miecz, wi���c go na p�ask z szabl� potwora. Teraz wszystko zale�a�o od tego, kt�ry z nich pr�dzej obr�ci palce na r�koje�ci, kto pierwszy przejdzie z p�askiego, statycznego zwarcia kling do ciosu, ciosu, kt�rego si�� budowali ju� obaj, przenosz�c ci�ar cia�a na w�a�ciw� nog�. Geralt wiedzia� ju�, �e obaj s� jednakowo szybcy.

Ale rybiooki mia� d�u�sze palce.

Wied�min ci�� go w bok, powy�ej biodra, wykr�ci� si� w p�obr�t, rozchlasta�, napieraj�c na kling�, umkn�� bez trudu przed szerokim i bez�adnym, rozpaczliwym i pozbawionym gracji uderzeniem. Potw�r, bezg�o�nie otwieraj�c rybi pysk, znikn�� pod wod�, w kt�rej t�tni�y ciemnoczerwone ob�oki.

��Daj r�k�! Pr�dko!�� wrzasn�� Jaskier. - P�yn�, ca�� kup�! Widz� ich!

Wied�min chwyci� prawic� barda i wyrwa� si� z wody na kamienn� p�k�. Za nim, szeroko, chlusn�a fala.

Zaczyna� si� przyp�yw.

Uciekali chy�o, �cigani przez przybieraj�c� wod�. Geralt obejrza� si� i zobaczy�, jak z morza wypryskuj� kolejne, liczne rybostwory, jak rzucaj� si� w po�cig, skacz�c zwinnie na muskularnych nogach. Bez s�owa przyspieszy� bieg.

Jaskier dysza�, bieg� ci�ko, rozpryskuj�c wod�, ju� si�gaj�c� kolan. Nagle potkn�� si�, upad�, chlapn�� pomi�dzy morszczyny, wspieraj�c si� na rozdygotanych r�kach. Geralt chwyci� go za pas, wyrwa� z piany gotuj�cej si� dooko�a.

��Biegnij!�� krzykn��. - Zatrzymam ich!

��Geralt�

��Biegnij, Jaskier! Zaraz woda wype�ni rozpadlin�, a wtedy nie wydostaniemy si� st�d! P�d� i�e si�!

Jaskier j�kn�� i pobieg�. Wied�min bieg� za nim, Ucz�c, �e potwory rozci�gn� si� w po�cigu. Wiedzia�, �e w walce z ca�� grup� nie ma szans.

Dognali go przy samej rozpadlinie, bo woda by�a ju� na tyle g��boka, by mogli p�yn��, podczas gdy on z trudem, nurzaj�c si� w pianie, drapa� si� w g�r� po o�lizg�ych kamieniach. W rozpadlinie by�o jednak zbyt ciasno, by mogli go opa�� ze wszystkich stron. Zatrzyma� si� w niecce, w tej, w kt�rej Jaskier znalaz� czaszk�.

Zatrzyma� si�, odwr�ci�. I uspokoi�.

Pierwszego dosi�gn�! samym ko�cem miecza w miejsce, gdzie powinna by� skro�. Drugiemu, uzbrojonemu w co� w rodzaju kr�tkiego berdysza, rozp�ata� brzuch. Trzeci uciek�.

Wied�min rzuci� si� w g�r� w�wozu, ale w tym samym momencie wzbieraj�ca fala zahucza�a, wybuchn�a pian�, zakot�owa�a wirem w kominie, zerwa�a go z g�az�w i powlok�a w d�, w kipiel. Zderzy� si� z trzepoc�cym w wirze rybostworem, odrzuci� go kopniakiem. Kto� chwyci� go za nogi i poci�gn�� w d�, na dno. Waln�� plecami o ska��, otworzy� oczy, w sam� por�, by zobaczy� ciemne kszta�ty tamtych, dwa szybkie b�yski. Pierwszy b�ysk sparowa� mieczem, przed drugim odruchowo zas�oni� si� lew� r�k�. Poczu� uderzenie, b�l, a zaraz po tym ostre szczypni�cie soli. Odbi� si� nogami od dna, wyprysn�� w g�r�, ku powierzchni, z�o�y� palce, odpali� Znak. Eksplozja by�a g�ucha, d�gn�a uszy kr�tkim paroksyzmem b�lu. Je�eli wyjd� z tego, pomy�la�, m��c�c wod� r�kami i nogami, je�eli z tego wyjd�, pojad� do Yen do Yengerbergu, spr�buj� jeszcze raz� Je�eli z tego wyjd�

Wyda�o mu si�, �e s�yszy buczenie tr�by. Lub rogu. Fala, ponownie wybuchaj�c w kominie, unios�a go do g�ry, wyrzuci�a brzuchem na wielki g�az. Teraz s�ysza� wyra�nie buczenie rogu, wrzaski Jaskra, zdaj�ce si� dobiega� ze wszystkich stron r�wnoczb�nie. Wydmuchn�� s�on� wod� z nosa, rozejrza� si�, odrzucaj�c z twarzy mokre w�osy. By� na brzegu, tu� przy miejscu, z kt�rego wyruszyli. Le�a� brzuchem na kamieniach, dooko�a bia�� pian� gotowa� si� przyb�j. Za nim, w w�wozie, teraz ju� b�d�cym w�sk� zatok�, ta�czy� na falach wielki, szary delfin. Na jego grzbiecie, miotaj�c mokrymi, seledynowymi w�osami, siedzia�a syrenka. Mia�a pi�kne piersi.

��Bia�ow�osy!�� za�piewa�a, machaj�c r�k�, w kt�rej trzyma�a du��, sto�kowat�, spiralnie skr�con� konch�. - �yjesz?

- �yj� � zdziwi� si� wied�min. Piana wok� niego zrobi�a si� r�owa. Lewe rami� sztywnia�o, szczypa�o od soli. R�kaw kurtki by� rozci�ty, r�wno i prosto, z rozci�cia bucha�a krew. Wyszed�em z tego, pomy�la�, znowu si� uda�o. Ale nie, nigdzie nie pojad�.

Zobaczy� Jaskra, kt�ry bieg� ku niemu, potykaj�c si� na mokrych otoczakach.

��Powstrzyma�am ich!�� za�piewa�a syrenka i znowu zad�a w konch�. - Ale nie na d�ugo! Uciekaj i nie wracaj tu, bia�ow�osy! Morze� Nie jest dla was!

��Wiem!�� odkrzykn�� � Wiem! Dzi�kuj�, Sh'eenaz!

��Jaskier � odezwa�a si� Oczko, rozdzieraj�c z�bami � koniec banda�a i motaj�c supe� na nadgarstku Geralta. - Wyja�nij mi, sk�d wzi�a si� pod schodami kupa �limaczych skorup? �ona Drouharda w�a�nie je sprz�ta i nie ukrywa przy tym, co o was obu s�dzi.

��Skorupy?�� zdziwi� si� Jaskier. - Jakie skorupy? Poj�cia nie mam. Mo�e upu�ci�y je przelatuj�ce kaczki?

Geralt u�miechn�� si�, obracaj�c twarz w cie�. U�miechn�� si� na wspomnienie blu�nierstw Jaskra, kt�ry sp�dzi� ca�e popo�udnie na otwieraniu muszli i grzebaniu w o�lizg�ym mi�sie, pokaleczy� sobie palce i upapra� koszul�, ale nie znalaz� ani jednej per�y. I nie dziwota, albowiem prawdopodobnie nie by�y to �adne periop�awy, ale zwyk�e sk�jki czy omu�ki. Pomys�, by na ma��ach gotowa� zup�, porzucili, gdy Jaskier otworzy� pierwsz� skorup� � mi�czak wygl�da� nieapetycznie i �mierdzia� tak, �e a� �zy ciek�y z oczu.

Oczko zako�czy�a banda�owanie i usiad�a na odwr�conym cebrze. Wied�min podzi�kowa�, ogl�daj�c zgrabnie opatrzon� r�k�. Rana by�a g��boka i do�� d�uga, obejmowa�a te� �okie�, kt�ry w�ciekle bola� przy poruszeniach. Opatrzyli j� prowizorycznie jeszcze na brzegu morza, ale nim dotarli do domu, zacz�a krwawi� ponownie. Tu� przed przyj�ciem dziewczyny Geralt wla� w rozsieczone przedrami� eliksir koaguluj�cy krew, poprawi� eliksirem znieczulaj�cym, a Essi nakry�a ich w chwili, gdy pr�bowali z Jaskrem zszy� ran� za pomoc� nitki uwi�zanej do rybackiego haczyka. Oczko skl�a ich i sama wzi�a si� za opatrunek, a w tym czasie Jaskier uraczy� j� barwn� opowie�ci� o walce, zastrzegaj�c sobie przy tym kilkakrotnie wy��czne prawa do ballady o ca�ym wydarzeniu. Essi, rzecz jasna, zasypa�a Geralta lawin� pyta�, na kt�re nie umia� odpowiedzie�. Odebra�a to �le, najwyra�niej odnios�a wra�enie, �e tai co� przed ni�. Naburmuszy�a si� i zaprzesta�a indagacji.

��Agloval ju� wie � powiedzia�a. - Widziano was, powracaj�cych, a Drouhardowa, gdy zobaczy�a krew na schodach, polecia�a na plotki. Nar�d kopn�� si� ku ska�om w nadziei, �e fale co� wyrzuc�, kr�c� si� tam do tej pory, ale, o ile wiem, niczego nie znale�li.

��I nie znajd� � rzek� wied�min. - Do Aglovala wybior� si� jutro, ale uprzed� go, je�li mo�esz, by zabroni� ludziom kr�ci� si� ko�o Smoczych K��w. Tylko ani s�owa, prosz�, o tych schodach ani o Jaskrowych fantazjach o mie�cie Ys. Zaraz znale�liby si� poszukiwacze skarb�w i sensacji i pad�yby nowe trupy�

��Nie jestem plotkark� � Essi nad�sa�a si�, gwa�townie odrzuci�a lok z czo�a. - Je�eli ci� o co� pytam, to nie po to, by natychmiast biec z tym pod studni� i rozpowiada� praczkom.

��Przepraszam.

��Musz� wyj�� � zakomunikowa� nagle Jaskier. - Um�wi�em si� z Akerett�. Geralt, bior� tw�j kubrak, bo m�j jest nieludzko u�winiony i ci�gle jeszcze mokry.,

��Wszystko tu jest mokre � rzek�a z przek�sem Oczko, z odraz� tr�caj�c czubkiem trzewiczka porozrzucane cz�ci odzie�y. - Jak tak mo�na? To trzeba rozwiesi�, porz�dnie wysuszy� Jeste�cie okropni.

��Samo wyschnie � Jaskier naci�gn�� wilgotn� kurtk� Geralta i z lubo�ci� przyjrza� si� srebrnym �wiekom na r�kawach.

��Nie ple�. A to, co to jest? No nie, ta torba ci�gle jeszcze pe�na jest szlamu i wodorost�w! A to� Co to takiego? Pfuj!

Geralt i Jaskier w milczeniu przygl�dali si� kobaltowe niebieskiej skorupie trzymanej przez Essi dwoma palcami. Zapomnieli. Ma�� by� lekko otwarty i wyra�nie cuchn��.

��To prezent � powiedzia� trubadur, wycofuj�c si� ku drzwiom. - Jutro s� twoje urodziny, prawda, Pacynko? No, to to jest prezent dla ciebie.

��To?

- �adna, prawda?�� Jaskier poniucha� i doda� szybko. - To od Geralta. To on dla ciebie wybra�. Och, ju� p�no. Bywajcie�

Po jego wyj�ciu Oczko milcza�a przez chwil�. Wied�min patrzy� na �mierdz�cego ma��a i wstydzi� si�. Za Jaskra i za siebie.

��Pami�ta�e� o moich urodzinach?�� spyta�a wolno Essi, trzymaj�c muszl� daleko od siebie. - Naprawd�?

��Daj mi to � rzek� ostro. Wsta� z siennika, chroni�c zabanda�owan� r�k�. - Przepraszam ci� za,tego idiot�

��Nie � zaprotestowa�a, wyci�gaj�c ma�y no�yk z pochwy przy pasku. - To rzeczywi�cie �adna muszelka, zachowam j� na pami�tk�. Trzeba j� tylko umy�, a przedtem pozby� si� zawarto�ci. Wyrzuc� oknem, niech zjedz� koty.

Co� stukn�o o pod�og�, potoczy�o si�. Geralt rozszerzy� �renice i zobaczy� to co� znacznie wcze�niej ni� Essi.

��Rozumna rasa � powt�rzy� w zamy�leniu Agloval, opieraj�c �okie� na por�czy krzes�a, a podbr�dek na pi�ci. - Podwodna cywilizacja. Ryboludy �yj�ce na dnie morza. Schody, prowadz�ce w g��bin�. Geralt, ty mnie masz za cholernie �atwowiernego ksi�cia.

Oczko, stoj�ca obok Jaskra, prychn�a gniewnie. Jaskier z niedowierzaniem pokr�ci� g�ow�. Geralt nie przej�� si� wcale.

��Jest mi oboj�tne � rzek� cicho � czy mi uwierzysz, czy nie. Moim obowi�zkiem jest jednak uprzedzi� ci�. ��d�, kt�ra zbli�y si� do Smoczych K��w, lub ludzie, kt�rzy si� tam pojawi� w czasie odp�ywu, nara�eni s� na ryzyko. �miertelne ryzyko. Chcesz sprawdzi�, czy to prawda, chcesz ryzykowa�, twoja sprawa. Ja po prostu uprzedzam.

��Ha � odezwa� si� nagle w�odarz Zelest, siedz�cy za Aglovalem we wn�ce okiennej. - Je�eli to potwory jako elfy czy inne gobliny, to nie straszne nam one. Balim si�, �e to co� gorszego, a, strze�cie bogowie, zaczarowanego. Z tego, co wied�min prawi, to takie jakby morskie topce p�awuny. S� sposoby na topce. Obi�o mi si� o uszy, �e jeden czarodziej w mig poradzi� sobie z topcami na jeziorze Mokva. Wla� w wod� bary�k� magicznego filtru i by�o po zasranych topcach. �ladu nie zosta�o.

��Prawda � odezwa� si� milcz�cy dot�d Drouhard. - �ladu nie zosta�o. R�wnie� po leszczach, szczupakach, rakach i szcze�ujach. Wygni�a nawet moczarka na dnie i usch�y olszyny na brzegach.

��Kapitalnie � rzek� drwi�co Agloval. - Dzi�ki za wspania�� sugesti�, Zelest. Masz ich mo�e wi�cej?

��No, niby prawda � w�odarz poczerwienia� silnie. - Magik przegi�� r�d�k� ociupink�, krzynk� bardzo si� rozmacha�. Ale i bez magik�w mo�em sobie poradzi�, ksi���. Powiada wied�min, �e walczy� z onymi potworami mo�na i ubi� je te� mo�na. Tedy wojna, panie. Jak dawniej. Nie nowina nam, nie? �y�y w g�rach bobo�aki, gdzie one teraz? Po lasach ko�acz� si� jeszcze dzikie elfy i dziwo�ony, ale i z tymi koniec b�dzie niebawem. Wywalczym co nasze. Jako dziadowie nasi�

��A per�y zobacz� dopiero moje wnuki?�� skrzywi� si� ksi���. - Za d�ugo by czeka�, Zelest.

��No, tak �le nie b�dzie. Widzi mi si� Rzekn� tak: z ka�d� �odzi� po�awiaczy dwie �odzie �ucznik�w. Wnet nauczymy te potwory rozumu. Nauczymy ich strachu. Prawda, panie wied�min?

Geralt spojrza� na niego zimnym wzrokiem, nie odpowiedzia�.

Agloval odwr�ci� g�ow�, demonstruj�c sw�j szlachetny profil, zagryz� wargi. Potem spojrza� na wied�mina, mru��c oczy i marszcz�c czo�o.

��Nie wykona�e� zadania, Geralt � powiedzia�. - Pokpi�e� spraw� ponownie. Nie przecz�, wykaza�e� dobre ch�ci. Ale ja za dobre ch�ci nie p�ac�. P�ac� za rezultat. Za efekt. A efekt, wybacz okre�lenie, jest g�wniany. Tak tedy g�wno zarobi�e�.

��Pi�knie, mo�ci ksi��� � zakpi� Jaskier. - Szkoda, �e was z nami nie by�o tam, przy Smoczych K�ach. Daliby�my wam mo�e z wied�minem szans� spotkania z jednym z tamtych, z morza, z mieczem w r�ku. Mo�e w�wczas zrozumieliby�cie, w czym rzecz, i przestali droczy� si� o zap�at�

��Jak przekupka � wtr�ci�a Oczko.

��Nie mam we zwyczaju droczy� si�, targowa� ani dyskutowa� � powiedzia� Agloval spokojnie. - Rzek�em, nie zap�ac� ci ani grosza, Geralt. Umowa brzmia�a: wyeliminowa� niebezpiecze�stwo, wyeliminowa� zagro�enie, umo�liwi� po��w pere� bez ryzyka dla ludzi. A ty? Przychodzisz i opowiadasz mi o rozumnej rasie z dna morza. Radzisz, bym trzyma� si� z dala od miejsca, kt�re przynosi mi doch�d. Co zrobi�e�? Zabi�e� jakoby� Ilu?

��To bez znaczenia, ilu � Geralt poblad� lekko. - Przynajmniej dla ciebie, Agloval.

��W�a�nie. Tym bardziej, �e dowod�w brak. Gdyby� chocia� przyni�s� prawe d�onie tych rybo�ab, kto wie, mo�e wykosztowa�bym si� na zwyczajow� stawk�, tak�, jak� bierze m�j gajowy od pary wilczych uszu.

��C� � rzek� wied�min ch�odno. - Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko si� po�egna�.

��Mylisz si� � powiedzia� ksi���. - Pozostaje ci co� jeszcze. Sta�a praca za ca�kiem przyzwoite pieni�dze i utrzymanie. Stanowisko i patent kapitana mojej zbrojnej stra�y, kt�ra odt�d b�dzie towarzyszy�a po�awiaczom. Nie musi by� na sta�e, wystarczy do czasu, gdy owa jakoby rozumna rasa nabierze do�� rozumu, by trzyma� si� z da? l�ka od moich �odzi, by unika� ich jak ognia. Co ty na to?

��Dzi�kuj�, nie skorzystam � wied�min wykrzywi� si�. - Nie odpowiada mi taka praca. Prowadzenie wojen z innymi rasami uwa�am za idiotyzm. Mo�e to i �wietna rozrywka dla znudzonych i zblazowanych ksi���t. Ale dla mnie nie.

��Och, jak�e dumnie � u�miechn�� si� Agloval. - Jak�e wynio�le. Zaiste, odrzucasz propozycje w spos�b, jakiego niejeden kr�l by si� nie powstydzi�. Rezygnujesz z niez�ych pieni�dzy z min� bogacza b�d�cego po sutym obiedzie. Geralt? Jad�e� dzisiaj obiad? Nie? A jutro? A pojutrze? Ma�e widz� szans�, wied�minie, bardzo ma�e. Nawet normalnie trudno o zarobek, a teraz, z r�k� na temblaku�

��Jak �miesz!�� krzykn�a cienko Oczko. - Jak �miesz m�wi� tak do niego, Agloval! R�k�, kt�r� nosi na temblaku, rozr�bano mu podczas wykonywania twojego zlecenia! Jak mo�esz by� tak pod�y�

��Przesta� � powiedzia� Geralt. - Przesta�, Essi. To nie ma sensu.

��Nieprawda � rzuci�a gniewnie. - To ma sens. Kto� musi mu wreszcie powiedzie� prawd� w oczy, temu ksi�ciu, kt�ry sam si� mianowa� ksi�ciem, korzystaj�c z faktu, �e nikt nie konkurowa� z nim o tytu� do w�adania tym kawa�kiem skalistego wybrze�a, a kt�ry teraz uwa�a, �e wolno mu zniewa�a� innych.

Agloval poczerwienia� i zacisn�� usta, ale nie powiedzia� ani s�owa, nie poruszy� si�.

��Tak, Agloval � ci�gn�a Essi, �ciskaj�c w pi�ci roztrz�sione r�ce. - Bawi ci� i cieszy mo�liwo�� zniewa�ania innych, radujesz si� pogard�, jak� mo�esz okaza� wied�minowi gotowemu nadstawi� karku za twoje pieni�dze. Ale wiedz, �e wied�min kpi sobie z twojej pogardy i twoich zniewag, �e nie robi� one na nim najmniejszego wra�enia, �e nawet ich nie zauwa�a. Nie, wied�min nie czuje nawet tego, co czuj� twoi s�udzy i poddani, Zelest i Drouhard, a oni czuj� wstyd, g��boki i pal�cy wstyd. Wied�min nie czuje tego, co my, ja i Jaskier, a my czujemy wstr�t. Czy wiesz, Agloval, dlaczego tak jest? Powiem ci to. Wied�min wie, �e jest lepszy. Jest wi�cej wart ni� ty. I to daje mu si��, kt�r� ma. Essi zamilk�a, opu�ci�a g�ow�, nie do�� szybko, by Geralt nie zd��y� zobaczy� �zy, kt�ra b�ysn�a w k�ciku | pi�knego oka. Dziewczyn� dotkn�a d�oni� zawieszonego na szyi kwiatuszka o srebrnych p�atkach, kwiatuszka, w �rodku kt�rego tkwi�a wielka, b��kitna per�a. Kwiatuszek mia� misterne, plecione p�atki, wykonany by� po mistrzowsku. Drouhard, pomy�la� wied�min, stan�� na wysoko�ci zadania. Polecony przez niego rzemie�lnik wykona� dobra� robot�. I nie wzi�� od nich grosza. Drouhard zap�aci� za wszystko.

��Dlatego, mo�ci ksi��� � podj�a Oczko, unosz�c g�ow� � nie o�mieszaj si�, proponuj�c wied�minowi rol� najemnika w armii, jak� chcesz wystawi� przeciw oceanowi. Nie nara�aj si� na �mieszno��, bo twoja propozycja mo�e wywo�a� tylko �miech. Jeszcze nie poj��e�? Wied�minowi mo�esz zap�aci� za wykonanie zadania, mo�esz go wynaj��, by ochroni� ludzi przed z�em, by zapobieg� gro��cemu im niebezpiecze�stwu. Ale wied�mina nie mo�esz kupi�, nie mo�esz u�y� go do w�asnych cel�w. Bo wied�min, nawet ranny i g�odny, jest od ciebie lepszy. Wi�cej wart. Dlatego kpi sobie z twojej n�dznej oferty. Zrozumia�e�?

��Nie, panno Daven � powiedzia� zimno Agloval. - Nie zrozumia�em. Wprost przeciwnie, rozumiem coraz mni�j. Podstawow� za� rzecz�, kt�rej zaiste nie rozumiem, jest to, �e jeszcze nie rozkaza�em powiesi� ca�ej waszej tr�jki o�wiczywszy pierwej batogiem i przypiek�szy czerwonym �elazem. Wy, panno Daven, usi�ujecie sprawia� wra�eniej takiej, kt�ra wie wszystko. Powiedzcie� mi tedy, czemu tego nie robi�.

��Prosz� bardzo � wypali�a natychmiast poetka. - Nie robisz tego, Agloval, bo gdzie� tam, g��boko, w �rodku, tli si� w tobie iskierka przyzwoito�ci, resztka honoru, nie zduszona jeszcze pych� nuworysza i kupczyka. W �rodku, Agloval. Na dnie serca. Serca, kt�re wszak�e zdolne jest kocha� syren�.

Agloval poblad� jak p��tno i zacisn�� r�ce na por�czach fotela. Brawo, pomy�la� wied�min, brawo, Essi, wspaniale. By� z niej dumny. Ale jednocze�nie czu� �al, potworny �al.

��Odejd�cie � powiedzia� Agloval cicho. - Id�cie sobie. Dok�d chcecie. Zostawcie mnie w spokoju.

- �egnaj, ksi��� � powiedzia�a Essi. - A na po�egnanie przyjmij dobr� rad�. Rad�, kt�rej powinien udzieli� ci wied�min, ale nie chc�, by wied�min ci jej udziela�. By zni�a� si� do udzielania ci rad. Zrobi� to za niego.

��S�ucham.

��Ocean jest wielki, Agloval. Nikt jeszcze nie zbada�, co jest tam, za horyzontem, je�eli w og�le co� tam jest. Ocean jest wi�kszy ni� jakakolwiek puszcza, w g��b kt�rej zepchn�li�cie elf�w. Jest trudniej dost�pny ni� jakiekolwiek g�ry i w�wozy, w kt�rych masakrowali�cie bobo�ak�w. A tam, na dnie oceanu, mieszka rasa, u�ywaj�ca zbroi, znaj�ca tajniki obr�bki metali. Strze� si�, Agloval. Je�eli z po�awiaczami zaczn� wyp�ywa� �ucznicy, rozpoczniesz wojn� z czym�, czego nie znasz. To, co chcesz ruszy�, mo�e okaza� si� gniazdem szerszeni. Radz� wam, zostawcie im morze, bo morze nie jest dla was. Nie wiecie i nigdy nie dowiecie si�, dok�d prowadz� schody, kt�rymi idzie si� w d� Smoczych K��w.

��Jeste�cie w b��dzie, panno Essi � rzek� spokojnie Agloval. - Dowiemy si�, dok�d prowadz� te schody. Wi�cej, zejdziemy tymi schodami. Sprawdzimy, co jest po tamtej stronie oceanu, je�eli w og�le co� tam jest. I wyci�gniemy z tego oceanu wszystko, co tylko da si� wyci�gn��. A je�li nie my, to zrobi� to nasze wnuki albo wnuki naszych wnuk�w. To tylko kwestia czasu. Tak, zrobimy to, cho�by ten ocean mia� sta� si� czerwony od krwi. I ty o tym wiesz, Essi, m�dra Essi, kt�ra piszesz kronik� ludzko�ci swoimi balladami. �ycie to nie ballada, ma�a, biedna, pi�knooka poetko zagubiona w�r�d swoich pi�knych s��w. �ycie to walka. A walki nauczyli nas w�a�nie owi wi�cej od nas warci wied�mini. To oni pokazali nam drog�, oni utorowali j� dla nas, oni zas�ali j� trupami tych, kt�rzy stali nam, ludziom, na przeszkodzie i zawadzie, trupami tych, kt�rzy bronili przed nami tego �wiata. My, Essi, tylko t� walk� kontynuujemy. To my, nie twoje ballady, tworzymy kronik� ludzko�ci. I niepotrzebni ju� s� nam wied�mini, i tak ju� nic nas nie powstrzyma. Nic. Essi, poblad�a, dmuchn�a w lok i szarpn�a g�ow�.

��Nic, Agloval?

��Nic, Essi.

Poetka u�miechn�a si�.

Z przedpokoj�w dobieg� ich nagle ha�as, okrzyki, tupot. Do sali wpadli paziowie i stra�nicy, tu� przed drzwiami ukl�kli lub zgi�li si� w uk�onach, tworz�c szpaler.

W drzwiach stan�a Sh'eenaz.

Jej seledynowe w�osy by�y kunsztownie utrefione, spi�te wspania�ym diademem z korali i pere�. By�a w sukni koloru morskiej wody, z falbankami bia�ymi jak piana. Suknia by�a mocno wydekoltowana, tak �e uroki syrenki, cho� cz�ciowo ukryte i udekorowane naszyjnikiem z nefryt�w i lapis lazuli, by�y nadal godne najwy�szego zachwytu.

��Sh'eenaz��� j�kn�� Agloval, padaj�c na kolana. - Moja� Sh'eenaz�

Syrenka zbli�y�a si� wolno, a jej ch�d by� mi�kki i pe�en gracji, p�ynny jak nadbiegaj�ca fala.

Zatrzyma�a si� przed ksi�ciem, b�ysn�a w u�miechu drobnymi, bia�ymi z�bkami, potem za� zebra�a szybko sukni� w ma�e d�onie i unios�a j�, do�� wysoko, na tyle wysoko, by ka�dy m�g� oceni� jako�� pracy morskiej czarownicy, morszczynki. Geralt prze�kn�� �lin�. Nie by�o w�tpliwo�ci: morszczynka wiedzia�a, co to s� �adne nogi i jak si� je robi.

��Ha!�� zakrzykn�� Jaskier. - Moja ballada� To zupe�nie jak w mojej balladzie� Zyska�a dla niego n�ki, ale straci�a g�os!

��Niczego nie straci�am � powiedzia�a Sh'eenaz �piewnie najczystszym wsp�lnym. - Na razie. Po tej operacji jestem jak nowa.

��M�wisz w naszym j�zyku?

��A co, nie wolno? Jak si� masz, bia�ow�osy. O, i twoja ukochana tu jest, Essi Daven, je�li pami�tam. Lepiej ju� j� znasz czy nadal ledwie ledwie?

��Sh'eenaz��� j�kn�� Agloval rozdzieraj�co, zbli�aj�c si� do niej na kolanach. - Moja mi�o�ci! Moja ukochana� jedyna� Wi�c jednak, nareszcie. Wi�c jednak, Sh'eenaz!

Syrenka wdzi�cznym gestem poda�a mu r�k� do uca�owania.

��A tak. Bo ja te� ci� kocham, g�upku. A co to by�aby za mi�o��, gdyby kochaj�cego nie by�o sta� na troch� po�wi�cenia.

Odjechali z Bremervoord wczesnym, ch�odnym rankiem, w�r�d mg�y odbieraj�cej jaskrawo�� czerwonej kuli s�o�ca wytaczaj�cej si� zza horyzontu. Odjechali we troje. Tak jak postanowili. Nie rozmawiali o tym, nie robili plan�w � chcieli po prostu by� razem. Jaki� czas.

Opu�cili kamienisty przyl�dek, po�egnali urwiste, poszarpane klify nad pla�ami, dziwaczne formacje wysieczonych przez fale i wichry wapiennych ska�. Ale gdy zjechali w ukwiecon� i zielon� dolin� D� Adalatte, nadal mieli w nozdrzach zapach morza, a w uszach huk przyboju i przera�liwe, dzikie wrzaski mew.

Jaskier gada� teezustannie, bez przerwy, przeskakiwa� z tematu na temat i praktycznie �adnego nie ko�czy�. Opowiada� o Kraju Barsa, gdzie g�upi zwyczaj ka�e dziewczynom strzec cnoty a� do zam��p�j�cia, o �elaznych ptakach z wyspy Inis Porhoet, o �ywej wodzie i martwej wodzie, o smaku i dziwnych w�a�ciwo�ciach szafirowego wina, zwanego ciii, o kr�lewskich czworaczkach z Ebbing, okropnych, dokuczliwych bachorach, zwanych Putzi, Gritzi, Mitzi i Juan Pablo Vassermiller. Opowiada� o lansowanych przez konkurencj� nowych kierunkach w muzyce i poezji, b�d�cych, zdaniem Jaskra, upiorami, symuluj�cymi ruchy �ywotne.

Geralt milcza�. Essi te� milcza�a lub odpowiada�a p�s��wkami. Wied�min czu� na sobie jej wzrok. Wzrok, kt�rego unika�.

Przez rzek� Adalatte przeprawili si� promem, przy czym sami musieli ci�gn�� liny, albowiem przewo�nik znajdowa� si� w stanie patetycznie zapijaczonej, trupio bia�ej, sztywno-rozdygotanej, zapatrzonej w otch�a� blado�ci, nie m�g� pu�ci� s�upa u podsienia, kt�rego trzyma� si� obur�cz, a na wszystkie pytania, jakie mu zadawali, odpowiada� jednym, jedynym s�owem brzmi�cym jak "wurg".

Kraj na drugim brzegu Adalatte spodoba� si� wied�minowi � po�o�one wzd�u� rzeki wsie by�y w wi�kszo�ci otoczone ostroko�em, a to rokowa�o pewne szans� na znalezienie pracy.

Gdy poili konie, wczesnym popo�udniem, Oczko podesz�a do niego, korzystaj�c z faktu, �e Jaskier si� oddali�. Wied�min nie zd��y� si� oddali�. Zaskoczy�a go.

��Geralt � powiedzia�a cichutko. - Ja ju�� nie mog� tego znie��. To ponad moje si�y.

Stara� si� unikn�� konieczno�ci spojrzenia jej w oczy. Nie pozwoli�a na to. Sta�a przed nim, bawi�c si� b��kitn� per�� oprawion� w srebrny kwiatuszek zawieszony na szyi. Sta�a tak, a on znowu �a�owa�, �e to nie rybiooki z szabl� ukryt� pod wod�.

��Geralt� Musimy co� z tym zrobi�, prawda? Czeka�a na jego odpowied�. Na s�owa. Na troch� po�wi�cenia. Ale wied�min nie mia� niczego, co m�g�by jej po�wi�ci�, wiedzia� o tym. Nie chcia� k�ama�. A naprawd� nie by�o go sta�, bo nie m�g� zdoby� si� na to, by zada� jej b�l.

Sytuacj� uratowa� Jaskier, niezawodny Jaskier, pojawiaj�c si� nagle. Jaskier ze swoim niezawodnym taktem.

��A pewnie, �e tak!�� wrzasn�� i z rozmachem cisn�� do wody kijek, kt�rym rozgarnia� szuwary i ogromne, nadrzeczne pokrzywy. - A pewnie, �e musicie co� z tym zrobi�, najwy�szy czas! Nie mam ochoty przygl�da� si� d�u�ej temu, co dzieje si� mi�dzy wami! Czego ty od niego oczekujesz, Pacynko? Niemo�liwo�ci? A ty, Geralt, na co liczysz? Na to, �e Oczko odczyta twoje my�li, tak jak� Tak, jak tamta? I �e si� tym zadowoli, a ty wygodnie pomilczysz, nie musz�c niczego wyja�nia�, niczego deklarowa�, niczego odmawia�? Nie musz�c si� ods�ania�? Ile czasu, ile fakt�w trzeba wam obojgu, aby zrozumie�? I kiedy chcecie si� zrozumie�, za kilka lat, we wspomnieniach? Przecie� jutro mamy si� rozsta�, do diab�a! Och, do�� mam, na bog�w, obydwojga mam pot�d, pot�d, o! Dobrze, pos�uchajcie, ja teraz wy�ami� sobie leszczyn� i p�jd� na ryby, a wy b�dziecie mieli chwil� tylko dla siebie, b�dziecie mogli wszystko sobie powiedzie�. Powiedzcie sobie wszystko, postarajcie si� zrozumie� wzajemnie. To nie jest takie trudne, jak si� wam wydaje. A p�niej, na bog�w, zr�bcie to. Zr�b to z nim, Pacynko. Zr�b to z ni�, Geralt, i b�d� dla niej dobry. A wtedy, cholera, albo wam przejdzie, albo�

Jaskier odwr�ci� si� gwa�townie i odszed�, �ami�c trzciny i kln�c. Zrobi� w�dk� z leszczynowego pr�ta i ko�skiego w�osia i �owi� do zapadni�cia zmroku.

Gdy odszed�, Geralt i Essi stali d�ugo, oparci o pokraczn� wierzb� schylon� nad nurtem. Stali, trzymaj�c si� za r�ce. Potem wied�min m�wi�, m�wi� cicho i d�ugo, a oczko Oczka by�o pe�ne �ez.

A potem, na bog�w, zrobili to, ona i on.

I wszystko by�o dobrze.

Nast�pnego dnia urz�dzili sobie co� w rodzaju uroczystej wieczerzy. W mijanej wsi Essi i Geralt kupili sprawione jagni�tko. W czasie gdy si� targowali, Jaskier cichcem wykrad� czosnek, cebul� i marchew z warzywnika za cha�up�. Odje�d�aj�c, �wisn�li jeszcze kocio�ek z p�otu za ku�ni�. Kocio�ek by� lekko dziurawy, ale wied�min zalu-towa� go Znakiem Igni.

Wieczerza odby�a si� na polanie, w g��bi puszczy. Ogie� trzaska� weso�o, kocio�ek bulgota�. Geralt miesza� w nim troskliwie kozio�kiem sporz�dzonym z okorowanego czubka choinki. Jaskier obiera� cebul� i skroba� marchew. Oczko, kt�ra poj�cia nie mia�a o gotowaniu, uprzyjemnia�a im czas, graj�c na lutni i �piewaj�c nieprzyzwoite kuplety.

To by�a uroczysta wieczerza. Bo rano mieli si� rozsta�.

Rano ka�de z nich mia�o ruszy� w swoj� drog�; na poszukiwanie czego�, co ju� przecie� mieli. Ale nie wiedzieli, �e to maj�, nawet nie domy�lali si� tego. Nie domy�lali si�, dok�d zaprowadz� ich drogi, kt�rymi mieli rano wyruszy�. Ka�de z osobna.

Gdy si� objedli, opili sprezentowanym przez Drouharda piwem, poplotkowali i po�miali, Jaskier i Essi urz�dzili zawody �piewacze. Geralt, z d�o�mi pod g�ow�, le�a� na legowisku ze �wierkowych ga��zek i my�la�, �e nigdy nie s�ysza� tak pi�knych g�os�w i r�wnie pi�knych ballad. My�la� o Yennefer. My�la� te� o Essi. Mia� przeczucie, �e�

Na zako�czenie, Oczko od�piewa�a wraz z Jaskrem s�ynny duet Cyntii i Vertvema, wspania�� pie�� o mi�o�ci, zaczynaj�c� si� od s��w: "�z� niejedn� ju� wyla�am�" Geraltowi wydawa�o si�, �e nawet drzewa si� schyli�y, s�uchaj�c tych dwojga.

Potem Oczko, pachn�ca werben�, po�o�y�a si� obok niego, wcisn�a mu si� pod rami�, wwierci�a g�ow� na pier�, westchn�a mo�e ze dwa razy i spokojnie usn�a. Wied�min usn�� du�o, du�o p�niej.

Jaskier, wpatrzony w dogasaj�ce ognisko, siedzia� jeszcze d�ugo, sam, cicho pobrz�kuj�c na lutni.

Zacz�o si� od kilku takt�w, z kt�rych z�o�y�a si� zgrabna, spokojna melodia. Wiersz, pasuj�cy do melodii, powstawa� jednocze�nie z ni�, s�owa wtapia�y si� w muzyk�, zostawa�y w niej niby owady w z�otoprzezroczystych bry�kach bursztynu.

Ballada opowiada�a o pewnym wied�minie i o pewnej poetce. O tym, jak wied�min i poetka spotkali si� na brzegu morza, w�r�d krzyku mew, jak pokochali si� od pierwszego wejrzenia. O tym, jak pi�kn� i siln� by�a ich mi�o��. O tym, �e nic, nawet �mier�, nie by�o w stanie zniszczy� tej mi�o�ci i rozdzieli� ich.

Jaskier wiedzia�, �e ma�o kto uwierzy w histori�, kt�r� opowiada�a ballada, ale nie przejmowa� si� tym. Wiedzia�, �e ballad nie pisze si� po to, by w nie wierzono, ale po to, by si� nimi wzruszano.

Kilka lat p�niej Jaskier m�g� zmieni� tre�� ballady, napisa� o tym, co wydarzy�o si� naprawd�. Nie zrobi� tego. Prawdziwa historia nie wzruszy�aby przecie� nikogo. Kt� chcia�by s�ucha� o tym, �e wied�min i Oczko rozstali si� i nie zobaczyli ju� nigdy, ani razu? O tym, �e cztery lata p�niej Oczko umar�a na osp� podczas szalej�cej w Wyzimie epidemii? O tym, jak on, Jaskier, wyni�s� j� na r�kach spomi�dzy palonych na stosach trup�w i pochowa� daleko od miasta, w lesie, samotn� i spokojn�, a razem z ni�, tak, jak prosi�a, dwie rzeczy � jej lutni� i jej b��kitn� per��. Per��, z kt�r� nie rozstawa�a si� nigdy.

Nie, Jaskier pozosta� przy pierwszej wersji ballady. Ale i tak nie za�piewa� jej nigdy. Nigdy. Nikomu.

Nad ranem, jeszcze w ciemno�ciach, do biwaku podkrad� si� g�odny i w�ciek�y wilko�ak, ale zobaczy�, �e to Jaskier, wi�c pos�ucha� chwil� i poszed� sobie.

Pierwszego trupa znalaz� oko�o po�udnia.

Widok zabitych rzadko kiedy wstrz�sa� wied�minem, znacznie cz�ciej zdarza�o mu si� patrze� na zw�oki zupe�nie oboj�tnie. Tym razem nie by� oboj�tny.

Ch�opiec mia� oko�o pi�tnastu lat. Le�a� na wznak, z szeroko rozrzuconymi nogami, na ustach zastyg�o mu co� niby grymas przera�enia. Pomimo tego Geralt wiedzia�, �e ch�opiec zgin�� natychmiast, nie cierpia� i prawdopodobnie nawet nie wiedzia�, �e umiera. Strza�a trafi�a w oko, g��boko ugrz�z�a w czaszce, w ko�ci potylicy. Strza�a by�a opierzona pr�gowanymi, barwionymi na ��to lotkami kury ba�anta. Brzechwa stercza�a ponad miot�y traw.

Geralt rozejrza� si�, szybko i bez trudu znalaz� to, czego szuka�. Drug� strza��, identyczn�, utkwion� w pniu sosny, o jakie� sze�� krok�w z ty�u. Wiedzia�, co zasz�o. Ch�opiec nie zrozumia� ostrze�enia, s�ysz�c �wist i stuk strza�y przerazi� si� i zacz�� biec w niew�a�ciwym kierunku. W stron� tej, kt�ra nakaza�a mu zatrzyma� si� i natychmiast wycofa�. Sycz�cy, jadowity i pierzasty �wist, kr�tki stuk grotu wcinaj�cego si� w drewno. Ani kroku dalej, cz�owieku, m�wi ten �wist i ten stuk. Precz, cz�owieku, natychmiast wyno� si� z Brokilonu. Zdoby�e� ca�y �wiat, cz�owieku, wsz�dzie ci� pe�no, wsz�dzie wnosisz ze sob� to, co nazywasz nowoczesno�ci�, er� zmian, to, co nazywasz post�pem. Ale my nie chcemy tutaj ani ciebie, ani twojego post�pu. Nie �yczymy sobie zmian, jakie przynosisz. Nie �yczymy sobie niczego, co przynosisz. �wist i stuk. Precz z Brokilonu!

Precz z Brokilonu. pomy�la� Geralt. Cz�owieku. Niewa�ne, czy masz pi�tna�cie lat i przedzierasz si� przez las oszala�y ze strachu, nie mog�c odnale�� drogi do domu. Niewa�ne, �e masz lat siedemdziesi�t i musisz p�j�� po chrust, bo za nieprzydatno�� wygoni� ci� z cha�upy, nie dadz� �re�. Niewa�ne, �e masz lat sze�� i przyci�gn�y ci� kwiatki niebieszcz�ce si� na zalanej s�o�cem polanie. Precz z Brokilonu! �wist i stuk.

Dawniej, pomy�la� Geralt, zanim strzeli�y, by zabi�, ostrzega�y dwa razy. Nawet trzy.

Dawniej, pomy�la�, ruszaj�c w dalsz� drog�. Dawniej.

C�, post�p.

Las nie wydawa� si� zas�ugiwa� na straszn� s�aw�, jak� si� cieszy�. Prawda, by� przera�aj�co dziki i uci��liwy do marszu, ale by�a to zwyczajna uci��liwo�� matecznika, w kt�rym ka�dy prze�wit, ka�da s�oneczna plama przepuszczona przez konary i li�ciaste ga��zie wielkich drzew wykorzystywana by�a natychmiast przez dziesi�tki m�odych brz�z, olch i grab�w, przez je�yny, ja�owce i paprocie pokrywaj�ce g�stwin� p�d�w chrupliwe grz�zawisko pr�chna, suchych ga��zi i zbutwia�ych pni drzew najstarszych, tych, kt�re przegra�y w walce, tych, kt�re do�y�y swego �ywota. G�stwina nie milcza�a jednak z�owieszczym, ci�kim milczeniem, kt�re bardziej pasowa�oby do tego miejsca. Nie, Brokilon �y�. Bzycza�y owady, szele�ci�y pod nogami jaszczurki, pomyka�y t�czowe �uki biegacze, targa�o l�ni�cymi od kropel paj�czynami tysi�ce paj�k�w, dzi�cio�y rozt�tni�y pnie ostrymi seriami stuk�w, wrzeszcza�y s�jki.

Brokilon �y�.

Ale wied�min nie dawa� si� zwie��. Wiedzia�, gdzie jest. Pami�ta� o ch�opcu ze strza�� w oku. W�r�d mchu i igliwia widzia� niekiedy bia�e ko�ci, po kt�rych biega�y czerwone mr�wki.

Szed� dalej, ostro�nie, ale szybko. Siady by�y �wie�e. Liczy� na to. �e zd��y, �e zdo�a zatrzyma� i zawr�ci� id�cych przed nim ludzi. �udzi� si�, �e nie jest za p�no.

By�o.

Drugiego trupa nie zauwa�y�by, gdyby nie refleks s�o�ca na klindze kr�tkiego miecza, kt�ry zabity �ciska� w d�oni. Ten by� dojrza�ym m�czyzn�. Prosty str�j w u�ytkowo burym kolorze wskazywa� na niskie pochodzenie. Str�j � je�li nie liczy� plam krwi otaczaj�cych dwie wbite w pier� strza�y � by� czysty i nowy, nie m�g� to zatem by� zwyk�y pacho�ek.

Geralt rozejrza� si� i zobaczy� trzeciego trupa, ubranego w sk�rzan� kurtk� i kr�tki, zielony p�aszcz. Ziemia wok� n�g zabitego by�a poszarpana, mech i igliwie zryte a� do piachu. Nie by�o w�tpliwo�ci � ten cz�owiek umiera� d�ugo.

Us�ysza� j�k.

Szybko rozgarn�� ja�owce, dostrzeg� g��boki wykrot, kt�ry maskowa�y. W wykrocie, na ods�oni�tych korzeniach sosny le�a� m�czyzna pot�nej budowy, o czarnych, kr�conych w�osach i takiej� brodzie, kontrastuj�cych z przera�liw�, wr�cz trupi� blado�ci� twarzy. Jasny kaftan z jeleniej sk�ry by� czerwony od krwi.

Wied�min wskoczy� do wykrotu. Ranny otworzy� oczy.

��Geralt��� j�kn��. - O, bogowie� Ja chyba �ni�

��Freixenet?�� zdumia� si� wied�min. - Ty tutaj?

��Ja� Oooch�

��Nie ruszaj si� � Geralt ukl�k� obok. - Gdzie dosta�e�? Nie widz� strza�y�

��Przesz�a� na wylot. Od�ama�em grot i wyci�gn��em� S�uchaj, Geralt�

��Milcz, Freixenet, bo zach�y�niesz si� krwi�. Masz przebite p�uco. Zaraza, musz� ci� st�d wyci�gn��. Co wy, do diab�a, robili�cie w Brokilonie? To tereny driad, ich sanktuarium, st�d nikt �ywy nie wychodzi. Nie wiedzia�e� o tym?

��P�niej��� zaj�cza� Freixenet i splun�� krwi�. - P�niej ci opowiem� Teraz wyci�gnij mnie� Och, zaraza! Ostro�niej� Oooch�

��Nie dam rady � Geralt wyprostowa� si�, rozejrza�. - Za ci�ki jeste��

��Zostaw mnie � st�kn�� ranny. - Zostaw mnie, trudno� Ale ratuj j�� na bog�w, ratuj j��

��Kogo?

��Ksi�niczk� Och� Znajd� j�, Geralt�

��Le� spokojnie, do diab�a! Zaraz co� zmontuj� i wywlok� ci�.

Freixenet zakas�a� ci�ko i znowu splun��, g�sta, ci�gn�ca si� nitka krwi zawis�a mu na brodzie. Wied�min zakl��, wyskoczy� z wykrotu, rozejrza� si�. Potrzebowa� dw�ch m�odych drzewek. Ruszy� szybko w stron� skraju polany, gdzie poprzednio widzia� k�py olszyn.

�wist i stuk.

Geralt zamar� w miejscu. Strza�a, wbita w pie� na wysoko�ci jego g�owy, mia�a na brzechwie pi�ra jastrz�bia. Spojrza� w kierunku wytyczonym przez jesionowy pr�t, wiedzia�, sk�d strzelano. O jakie� pi��dziesi�t krok�w by� kolejny wykrot, zwalone drzewo, stercz�ca w g�r� pl�tanina korzeni, wci�� jeszcze �ciskaj�cych w obj�ciu ogromn� bry�� piaszczystej ziemi. G�stnia�a tam tarnina i ciemno�� pr�gowata ja�niejszymi pasami brzozowych pni. Nie widzia� nikogo. Wiedzia�, �e nie zobaczy.

Uni�s� obie r�ce, bardzo powoli.

��Ceadmil! Va an Eithne meath e Duen Canell! Essea Gwynbleidd!

Tym razem us�ysza� cichy szcz�k ci�ciwy i zobaczy� strza��, wystrzelono j� bowiem tak, by j� widzia�. Ostro w g�r�. Patrzy�, jak wzbija si�, jak za�amuje lot, jak spada po krzywej. Nie poruszy� si�. Strza�a wbi�a si� w mech prawie pionowo, o dwa kroki od niego. Prawie natychmiast utkwi�a obok niej druga, pod identycznym k�tem. Ba� si�, ze nast�pnej mo�e ju� nie zobaczy�.

��Meath Eithne!�� zawo�a� ponownie. - Essea Gwynbleidd!

��Glaeddyv vort!�� g�os, niby powiew wiatru. G�os, nie strza�a. �y�. Powoli rozpi�� klamr� pasa, wyci�gn�� miecz daleko od siebie, odrzuci�. Druga driada bezszelestnie wy�oni�a si� zza otulonego ja�owcami pnia jod�y, nie wi�cej ni� dziesi�� krok�w od niego. Chocia� by�a ma�a i bardzo szczup�a, pie� wydawa� si� cie�szy. Nie mia� poj�cia, Jak m�g� nie zauwa�y� jej, gdy podchodzi�. By� mo�e maskowa� j� str�j � nie szpec�ca zgrabnego cia�a kombinacja zszytych dziwacznie kawa�k�w tkaniny w mn�stwie odcieni zieleni i br�zu, usiana li��mi i kawa�kami kory. Jej w�osy, przewi�zane na czole czarn� chustk�, mia�y kolor oliwkowy, a twarz by�a poprzecinana pasami wymalowanymi �upin� orzecha.

Rzecz jasna, �uk mia�a napi�ty i mierzy�a w niego.

��Eithne��� zacz��.

��Thaess aep!

Zamilk� pos�usznie, stoj�c bez ruchu, trzymaj�c r�ce z dala od tu�owia. Driada nie opu�ci�a luku.

��Dunca!�� krzykn�a. - Braenn! Caemm vort!

Ta, kt�ra strzela�a poprzednio, wyprysn�a z tarniny, przesmykn�a po zwalonym pniu, zr�cznie przeskakuj�c wykrot. Chocia� le�a�a tam sterta suchych ga��zi, nie s�ysza�, by cho� jedna trzasn�a pod jej stopami. Za sob�, blisko, us�ysza� leciutki szmer, co� niby szelest li�ci na wietrze. Wiedzia�, �e trzeci� ma za plecami.

W�a�nie ta trzecia, wysuwaj�c si� b�yskawicznie z boku, podnios�a jego miecz. Ta mia�a w�osy w kolorze miodu, �ci�gni�te opask� z sitowia. Ko�czan pe�en strza� ko�ysa� si� na jej plecach.

Tamta najdalsza, z wykrotu, zbli�y�a si� szybko. Jej str�j nie r�ni� si� niczym od ubioru towarzyszek. Na matowych, ceglastorudych w�osach nosi�a wianek spleciony z koniczyny i wrzosu. Trzyma�a �uk, nie napi�ty, ale strza�a by�a na ci�ciwie.

��Ten thesse in maeth aep Eithne llev?�� spyta�a, podchodz�c blisko. G�os mia�a niezwykle melodyjny, oczy ogromne i czarne. - Ess' Gwynbleidd?

��Ae� aessea��� zacz��, ale s�owa brokilo�skiego dialektu, brzmi�ce jak �piew w ustach driady, jemu wi�z�y w gardle i dra�ni�y wargi. - �adna z was nie m�wi wsp�lnym? Niezbyt dobrze znam�

��A� vaill. Vort Ilinge � uci�a.

��Jestem Gwynbleidd, Bia�y Wilk. Pani Eithne mnie zna. Id� do niej z poselstwem. Bywa�em ju� w Brokilonie. W Duen Canell.

��Gwynbleidd � ceglasta zmru�y�a oczy. - Vatt'ghern?

��Tak � potwierdzi�. - Wied�min.

Oliwkowa parskn�a gniewnie, ale opu�ci�a �uk. Ceglasta patrzy�a na niego szeroko rozwartymi oczami, a jej poznaczona zielonymi pr�gami twarz by�a zupe�nie nieruchoma, martwa, jak twarz pos�gu. Nieruchomo�� ta nie pozwala�a sklasyfikowa� tej twarzy jako �adn� czy brzydk� � zamiast takiej klasyfikacji nasuwa�a si� my�l o oboj�tno�ci i bezduszno�ci, je�li nie okrucie�stwie. Geralt w my�lach zrobi� sobie wyrzut z tej oceny, �api�c si� na wiod�cym na manowce ucz�owieczaniu driady. Powinien by� wszak�e wiedzie�, �e by�a po prostu starsza od tamtych dwu. Pomimo pozor�w, by�a od nich znacznie, znacznie starsza.

Stali w�r�d niezdecydowanego milczenia. Geralt s�ysza�, jak Freixenet j�czy, st�ka i kaszle. Ceglasta te� musia�a to s�ysze�, ale jej twarz nie drgn�a nawet. Wied�min opar� r�ce o biodra.

��Tam, w wykrocie � powiedzia� spokojnie � le�y ranny. Je�li nie otrzyma pomocy, umrze.

��Thaess aep!�� oliwkowa napi�a �uk, kieruj�c grot strza�y prosto w jego twarz.

��Dacie mu zdechn��? - nie podni�s� g�osu. - Pozwolicie mu, tak po prostu, powoli zad�awi� si� krwi�? W takim razie lepiej go dobi�.

��Zawrzyj g�b�! - szczekn�a driada, przechodz�c na wsp�lny. Ale opu�ci�a �uk i zwolni�a napi�cie ci�ciwy. Spojrza�a na t� drug� pytaj�co. Ceglasta kiwn�a g�ow�, wskaza�a na wykrot. Oliwkowa pobieg�a, szybko i bezszelestnie.

��Chc� si� widzie� z pani� Eithne � powt�rzy� Geralt. - Nios� poselstwo�

��Ona � ceglasta wskaza�a na miodow� � zaprowadzi ci� do Duen Canell. Id�.

��Frei� A ten ranny?

Driada spojrza�a na niego, mru��c oczy. Wci�� bawi�a si� strza��, zaczepion� na ci�ciwie.

��Nie frasuj si� � powiedzia�a. - Id�. Ona ci� zaprowadzi.

��Ale�

��Va'en vort!�� uci�a, zaciskaj�c usta.

Wzruszy� ramionami, odwr�ci� si� w stron� tej o w�osach w kolorze miodu. Wydawa�a si� najm�odsza z ca�ej tr�jki, ale m�g� si� myli�. Zauwa�y�, �e oczy ma niebieskie.

��Chod�my tedy.

��Ano � powiedzia�a cicho miodowa. Po kr�tkiej chwili wahania odda�a mu miecz. - Chod�my.

��Jak masz na imi�? - spyta�.

��Zawrzyj g�b�.

Sz�a przez matecznik bardzo szybko, nie ogl�daj�c si�. Geralt musia� si� mocno wysili�, by za ni� nad��y�. Wiedzia�, �e driada robi to celowo, wiedzia�, �e chce, aby id�cy za ni� cz�owiek z j�kiem ugrz�z� w chaszczach, by zwali� si� na ziemi� wyczerpany, niezdolny do dalszego marszu. Oczywi�cie, nie wiedzia�a, �e ma do czynienia z wied�minem, nie z cz�owiekiem. By�a za m�oda, by wiedzie�, kim jest wied�min.

Dziewczyna � Geralt wiedzia� ju�, ze nie jest czystej krwi driad� � zatrzyma�a si� nagle, odwr�ci�a. Widzia�, ze piersi ostro faluj� jej pod �aciatym kubraczkiem, ze z trudem powstrzymuje si�, by nie oddycha� ustami.

��Zwolnimy?�� zaproponowa� z u�miechem.

��Yea � spojrza�a na niego niech�tnie. - Aeen esseath Sidh?

��Nie, nie jestem elfem. Jak masz na imi�?

��Braenn � odpowiedzia�a, wznawiaj�c marsz, ale ju� wolniejszym krokiem, nie staraj�c si� wyprzedza� go. Szli obok siebie, blisko. Czu� zapach jej potu, zwyk�ego potu m�odej dziewczyny. Pot driad mia� zapach rozcieranych w d�oniach wierzbowych listk�w.

��A jak nazywa�a� si� przedtem? Spojrza�a na niego, usta skrzywi�y si� jej nagle, my�la�, �e �achnie si� lub naka�e mu milczenie. Nie zrobi�a tego.

��Nie pami�tam � powiedzia�a z oci�ganiem. Nie s�dzi�, �eby to by�a prawda.

Nie wygl�da�a na wi�cej ni� szesna�cie lat, a nie mog�a by� w Brokilonie d�u�ej ni� sze��, siedem � gdyby trafi�a tu wcze�niej, male�kim dzieckiem lub wr�cz niemowl�ciem, nie rozpozna�by ju� w niej cz�owieka. Niebieskie oczy i naturalnie jasne w�osy zdarza�y si� i u driad. Dzieci driad, poczynane w celebrowanych kontaktach z elfami lub lud�mi, przejmowa�y cechy organiczne wy��cznie od matek i by�y to wy��cznie dziewczynki. Niezmiernie rzadko, i z regu�y w kt�rym� z nast�pnych pokole�, rodzi�o si� jednak niekiedy dziecko o oczach lub w�osach anonimowego m�skiego protoplasty. Ale Geralt by� pewien, �e Braenn nie mia�a w sobie ani kropli krwi driad. Nie mia�o to zreszt� wi�kszego znaczenia. Krew czy nie, obecnie by�a driad�.

��A ciebie � spojrza�a na niego koso � jak zwa�?

��Gwynbleidd. Kiwn�a g�ow�.

��P�jdziem tedy� Gwynbleidd.

Szli wolniej ni� poprzednio, ale nadal szybko. Braenn, rzecz jasna, zna�a Brokilon � gdyby by� sam, Geralt nie by�by w stanie utrzyma� ani tempa, ani w�a�ciwego kierunku. Braenn przemyka�a przez zapor� matecznika kr�tymi, zamaskowanymi �cie�kami, pokonywa�a w�wozy, biegn�c zwinnie, jak po mostach, po zwalonych pniach, �mia�o chlupota�a przez zielone od rz�sy, l�ni�ce po�acie trz�sawisk, na kt�re wied�min nie odwa�y�by si� wkroczy� i traci�by godziny, je�li nie dni, na ich obej�cie.

Nie tylko przed dziko�ci� lasu chroni�a go obecno�� Braenn � by�y miejsca, w kt�rych driada zwalnia�a kroku, sz�a bardzo ostro�nie, macaj�c stop� �cie�k�, trzymaj�c go za r�k�. Wiedzia�, z jakiego powodu. O pu�apkach Brokilonu kr��y�y legendy � m�wiono o do�ach, pe�nych zaostrzonych palik�w, o samostrza�ach, o wal�cych si� drzewach, o straszliwym je�u � kolczastej kuli na linie, spadaj�cej znienacka, wymiataj�cej �cie�k�. Bywa�y te� miejsca, w kt�rych Braenn zatrzymywa�a si� i gwizda�a melodyjnie, a z zaro�li odpowiada�y jej gwizdy. Bywa�y tez miejsca, w kt�rych przystawa�a z r�k� na strzale w ko�czanie, nakazuj�c mu cisz�, i czeka�a w napi�ciu, a� co�, co szele�ci�o w g�szczu, oddali si�.

Pomimo szybkiego marszu, musieli zatrzyma� si� na noc. Braenn wybra�a miejsce bezb��dnie � na pag�rku, na kt�ry r�nice temperatur nios�y podmuchy ciep�ego powietrz�. Spali na usch�ych paprociach, bardzo blisko siebie, zwyczajem driad. W �rodku nocy Braenn obj�a go, przytuli�a si� mocno. I nic wi�cej. Obj�� j�. I nic wi�cej. By�a driad�. Chodzi�o tylko o ciep�o.

O brzasku, jeszcze prawie po ciemku, wyruszyli w dalsz� drog�.

Pokonywali pas rzadziej zalesionych wzg�rz, klucz�c kotlinkami, wype�nionymi mg��, id�c przez rozleg�e, trawiaste polany, przez wiatro�omy.

Braenn po raz kolejny zatrzyma�a si�, rozejrza�a. Sprawia�a wra�enie, jakby zgubi�a drog�, ale Geralt wiedzia�, �e to niemo�liwe. Korzystaj�c jednak z przerwy w marszu, przysiad� na zwalonym pniu.

I wtedy us�ysza� krzyk. Cienki. Wysoki. Rozpaczliwy.

Braenn przykl�kn�a b�yskawicznie, wyci�gaj�c z ko�czana jednocze�nie dwie strza�y. Jedn� chwyci�a w z�by, drug� zaczepi�a o ci�ciw�, napi�a �uk, celuj�c na �lepo, przez krzaki, na g�os.

��Nie strzelaj!�� krzykn��.

Przeskoczy� przez pie�, przedar� si� przez zaro�la.

Na niewielkiej polanie u podn�a kamienistego urwiska sta�a ma�a istotka w szarym kubraczku przyci�ni�ta plecami do pnia uschni�tego grabu. Przed ni�, o jakie� pi�� krok�w, co� porusza�o si� powoli, rozgarniaj�c trawy. To co� mia�o oko�o dw�ch s��ni d�ugo�ci i by�o ciemnobr�zowe. W pierwszej chwili Geralt pomy�la�, �e to w��. Ale spostrzeg� ��te, ruchliwe, haczykowate odn�a, p�askie segmenty d�ugiego tu�owia i zorientowa� si�, ze to nie w��. Ze to co� znacznie gorszego.

Przytulona do pnia istotka pisn�a cienko. Olbrzymi wij uni�s� ponad trawy d�ugie, drgaj�ce czu�ki, �owi� nimi zapach i ciep�o.

��Nie ruszaj si�! - wrzasn�� wied�min i tupn��, by zwr�ci� na siebie uwag� skolopendromorfa. Ale wij nie zareagowa�, jego czu�ki uchwyci�y ju� wo� bli�szej ofiary. Potw�r poruszy� odn�ami, zwin�� si� esowato i ruszy� do przodu. Jego jaskrawo��te �apy miga�y w�r�d traw, r�wno, jak wios�a galery.

��Yghern!�� krzykn�a Braenn.

Geralt dwoma susami wpad� na polan�, w biegu wyszarpuj�c miecz z pochwy na plecach, z rozp�du, biodrem, uderzy� skamienia�� pod drzewem istotk�, odrzucaj�c j� w bok, w krzaki je�yn. Skolopendromorf zaszele�ci� w trawie, zadrobi� odn�ami i rzuci� si� na niego, unosz�c przednie segmenty, szcz�kaj�c ociekaj�cymi jadem kleszczami. Geralt zata�czy�, przeskoczy� przez p�askie cielsko i z p�obrotu r�bn�� mieczem, mierz�c w mi�ksze miejsce, pomi�dzy pancerne p�yty tu�owia. Potw�r by� jednak zbyt szybki, miecz uderzy� w chitynow� skorup�, nie przecinaj�c jej � gruby dywan mchu zamortyzowa� uderzenie. Geralt odskoczy�, ale nie do�� zwinnie. Skolopendromorf owin�� tyln� cz�� cielska wok� jego n�g, z potworn� si��. Wied�min upad�, przekr�ci� si� i spr�bowa� wyrwa�.

Bezskutecznie.

Wij wygi�� si� i obr�ci�, by dosi�gn�� go kleszczami, przy czym gwa�townie zadrapa� pazurami o drzewo, przewin�� si� po nim. W tym momencie nad g�ow� Geralta sykn�a strza�a, z trzaskiem przebijaj�c pancerz, przygwa�d�aj�c stwora do pnia. Wij zwin�� si�, z�ama� strza�� i uwolni� si�, ale natychmiast ugodzi�y go dwa dalsze pociski. Wied�min kopniakiem odrzuci� od siebie trzepocz�cy odw�ok, odturla� si� w bok.

Braenn, kl�cz�c, szy�a z �uku w nieprawdopodobnym tempie, pakuj�c w skolopendromorfa strza�� po strzale. Wij �ama� brzechwy i uwalnia� si�, ale kolejna strza�a znowu przygwa�d�a�a go do pnia. P�aski, b�yszcz�cy, ciemnorudy �eb stwora k�apa� i szcz�ka� kleszczami przy miejscach, gdzie trafia�y groty, bezmy�lnie usi�uj�c dosi�gn�� rani�cego go wroga.

Geralt przyskoczy� z boku i ci�� mieczem z szerokiego zamachu, ko�cz�c walk� jednym uderzeniem. Drzewo podzia�a�o jak katowski pie�.

Braenn zbli�y�a si� powoli, z napi�tym �ukiem, kopn�a wij�cy si� w�r�d traw, przebieraj�cy odn�ami tu��w, splun�a na niego.

��Dzi�ki � rzek� wied�min, mia�d��c uci�ty �eb wij�. uderzeniami obcasa.

��Ee?

��Uratowa�a� mi �ycie.

Driada spojrza�a na niego. Nie by�o w tym spojrzeniu ani zrozumienia, ani emocji.

��Yghern � powiedzia�a, tr�caj�c butem skr�caj�ce si� cielsko. - Po�ama� mi szypy.

��Uratowa�a� �ycie i mnie, i tej ma�ej driadzie � powt�rzy� Geralt. - Psiakrew, gdzie ona jest?

Braenn zr�cznie odgarn�a krzaki je�yn, zag��bi�a rami� w�r�d kolczatych p�d�w.

��Takem my�la�a � powiedzia�a, wyci�gaj�c z chaszczy istotk� w szarym kubraczku. - Obacz sam, Gwynbleidd.

To nie by�a driada. Nie by� to te� elf, sylfida, puk ani nizio�ek. To by�a najzwyklejsza w �wiecie ludzka dziewczynka. W �rodku Brokilonu, najniezwyklejszym miejscu dla zwyk�ych, ludzkich dziewczynek.

Mia�a jasne, mysiopopielate w�osy i wielkie, jadowicie zielone oczy. Nie mog�a mie� wi�cej ni� dziesi�� lat.

��Kim jeste�? - spyta�. - Sk�d si� tu wzi�a�? Nie odpowiedzia�a. Gdzie ja j� ju� widzia�em, pomy�la�. Gdzie� ju� j� widzia�em. J� lub kogo� bardzo do niej podobnego.

��Nie b�j si� � powiedzia� niepewnie.

��Nie boj� si� � burkn�a niewyra�nie. Najwidoczniej mia�a katar.

��Dyrdajmy st�d � odezwa�a si� nagle Braenn, rozgl�daj�c si� dooko�a. - Gdzie jest jeden yghem, wraz patrze� drugiego. A ja ju� ma�o szyp�w mam.

Dziewczynka spojrza�a na ni�, otworzy�a usta, otar�a buzi� wierzchem d�oni, rozmazuj�c kurz.

��Kim ty, do diab�a, jeste�? - powt�rzy� Geralt, pochylaj�c si�. - Co robisz w� W tym lesie? Jak si� tu dosta�a�?

Dziewczynka opu�ci�a g�ow� i poci�gn�a zakatarzonym nosem.

��Og�uch�a�? Kim jeste�, pytam? Jak si� nazywasz?

��Ciri � smarkn�a.

Geralt odwr�ci� si�. Braerm, ogl�daj�c �uk, �ypa�a okiem na niego.

��S�uchaj, Braenn�

��Czego?

��Czy to mo�liwe� Czy to mo�liwe, �eby ona� uciek�a wam z Duen Canell?

��Ee?

��Nie udawaj kretynki � zdenerwowa� si�. - Wiem, �e porywacie dziewczynki. A ty sama, co, z nieba spad�a� do Brokilonu? Pytam, czy to mo�liwe�

��Nie � uci�a driada. - Nigdym jej na oczy nie widzia�a.

Geralt przyjrza� si� dziewczynce. Jej popielatoszare w�osy by�y potargane, pe�ne igliwia i listk�w, ale pachnia�y czysto�ci�, nie dymem, nie obor� ani t�uszczem. R�ce, cho� nieprawdopodobnie brudne, by�y ma�e i delikatne, bez szram i odcisk�w. Ch�opi�ce ubranie, kubraczek z czerwonym kapturkiem, jakie nosi�a, na nic nie wskazywa�o, ale wysokie buciki zrobione by�y z mi�kkiej, drogiej, ciel�cej sk�ry. Nie, z pewno�ci� nie by�o to wiejskie dziecko. Freixenet, pomy�la� nagle wied�min. To jej szuka� Freixenet. Za ni� poszed� do Brokilonu.

��Sk�d jeste�, pytam, smarkulo?

��Jak m�wisz do mnie!�� dziewczynka hardo zadar�a g�ow� i tupn�a n�k�. Mi�kki mech zupe�nie zepsu� efekt tego tupni�cia.

��Ha � powiedzia� wied�min i u�miechn�� si�. - W samej rzeczy, ksi�niczka. Przynajmniej w mowie, bo wygl�d nikczemny. Jeste� z Verden, prawda? Wiesz, �e ci� szukaj�? Nie martw si�, odstawi� ci� do domu. S�uchaj, Braenn�

Gdy odwr�ci� g�ow�, dziewczynka b�yskawicznie zakr�ci�a si� na pi�cie i pu�ci�a biegiem przez las, po �agodnym zboczu wzg�rza.

��Bloede turd!�� wrzasn�a driada, si�gaj�c do ko�czana. - Caemm 'er�!

Dziewczynka, potykaj�c si�, p�dzi�a na o�lep przez las, trzeszcz�c w�r�d suchych ga��zi.

��St�j!�� krzykn�� Geralt. - Dok�d, zaraza!

Braenn b�yskawicznie napi�a �uk. Strza�a zasycza�a jadowicie, mkn�c po p�askiej paraboli, grot ze stukotem wbi� si� w pie�, nieledwie muskaj�c w�osy dziewczynki. Ma�a skuli�a si� i przypad�a do ziemi.

��Ty cholerna idiotko � sykn�� wied�min, zbli�aj�c si� do driady. Braenn zwinnie doby�a z ko�czanu nast�pn� strza��. - Mog�a� j� zabi�!

��Tu jest Brokilon � powiedzia�a hardo.

��A to jest dziecko!

��No to co?

Spojrza� na brzechw� strza�y. By�y na niej pr�gowane pi�ra z lotek kury ba�anta barwione na ��to w wywarze z kory. Nie powiedzia� ani s�owa. Odwr�ci� si� i szybko poszed� w las. Dziewczynka le�a�a pod drzewem, skulona, ostro�nie unosz�c g�ow� i patrz�c na strza�� tkwi�c� w pniu. Us�ysza�a jego kroki i poderwa�a si�, ale dopad� jej w kr�tkim skoku, chwyci� za czerwony kapturek kubraczka. Odwr�ci�a g�ow� i spojrza�a na niego, potem na r�k�, trzymaj�c� kapturek. Pu�ci� j�.

��Dlaczego ucieka�a�?

��Nic ci do tego � smarkn�a. - Zostaw mnie w spokoju, ty� ty�

��G�upi bachorze � sykn�� w�ciekle. - Tu jest Brokilon. Ma�o ci by�o wija? Sama nie do�yjesz w tym lesie do rana. Jeszcze tego nie poj�a�?

��Nie dotykaj mnie!�� rozdar�a si�. - Ty pacho�ku, ty! Jestem ksi�niczk�, nie my�l sobie!

��Jeste� g�upi� smarkul�.

��Jestem ksi�niczk�!

��Ksi�niczki nie �a�� same po lesie. Ksi�niczki maj� czyste nosy.

��G�ow� ci ka�� �ci��! I jej te�! - dziewczynka otar�a nos d�oni� i wrogo spojrza�a na podchodz�c� driad�. Braenn parskn�a �miechem.

��No, dobrze, do�� tych wrzask�w � przerwa� wied�min. - Dlaczego ucieka�a�, ksi�niczko? I dok�d? Czego si� boisz?

Milcza�a, poci�gaj�c nosem.

��Dobrze, jak chcesz � mrugn�� do driady. - My idziemy. Chcesz zosta� sama w lesie, twoja wola. Ale na drugi raz, gdy dopadnie ci� yghern, nie wrzeszcz. Ksi�niczkom to nie przystoi. Ksi�niczki umieraj� nawet nie pisn�wszy, wytar�szy uprzednio nosy do czysta. Idziemy, Braenn. �egnaj, wasza wysoko��.

��Za� zaczekaj.

��Aha?

��P�jd� z wami.

��Zaszczyceni�my wielce. Prawda, Braenn?

��Ale nie zaprowadzisz mnie znowu do Kistrina? Przyrzekasz?

��Kto to jest��� zacz��. - Ach, psiakrew. Kistrin. Ksi��� Kistrin? Syn kr�la Ervylla z Verden?

Dziewczynka wyd�a ma�e usteczka, smarkn�a i odwr�ci�a g�ow�.

��Do�� tych igr�w � odezwa�a si� ponuro Braenn. - Idziem.

��Zaraz, zaraz � wied�min wyprostowa� si� i spojrza� na driad� z g�ry. - Plany ulegaj� pewnej zmianie, moja �liczna �uczniczko.

��Ee?�� Braenn unios�a brwi.

��Pani Eithne zaczeka. Musz� odprowadzi� t� ma�� do domu. Do Verden.

Driada zmru�y�a oczy i si�gn�a do ko�czana.

��Nikaj nie p�jdziesz. Ani ona. Wied�min u�miechn�� si� paskudnie.

��Uwa�aj, Braenn � powiedzia�. - Ja nie jestem szczeniakiem, kt�remu wczoraj wpakowa�a� strza�� w oko z zasadzki. Ja umiem si� broni�.

��Bloede arss!�� sykn�a, unosz�c �uk. - Idziesz do Duen Canell, ona tako�! Nie do Verden!

��Nie! Nie do Verden!�� popielatow�osa dziewuszka, przypad�a do driady, przycisn�a si� do jej szczup�ego uda. - Id� z tob�! A on niech sobie idzie sam do Verden, do g�upiego Kistrina, je�li tak chce!

Braenn nawet nie spojrza�a na ni�, nie spuszcza�a oka z Geralta. Ale opu�ci�a �uk.

��Ss turd!�� splun�a mu pod nogi. - Ano! A id�, gdzie ci� oczy ponios�! Obaczym, czy zdo�asz. Zdechniesz, nim wyjdziesz z Brokilonu.

Ma racj�, pomy�la� Geralt. Nie mam szans. Bez niej ani nie wyjd� z Brokilonu, ani nie dotr� do Duen Canell. Trudno, zobaczymy. Mo�e uda si� wyperswadowa� Eithne�

��No, Braenn � powiedzia� pojednawczo, u�miechn�� si�. - Nie w�ciekaj si�, �licznotko. Dobrze, niech b�dzie po twojemu. Idziemy wszyscy do Duen Canell. Do pani Eithne.

Driada burkn�a co� pod nosem, zdj�a strza�� z ci�ciwy.

��W drog� tedy � powiedzia�a, poprawiaj�c opask� na w�osach. - Do�� si� czasu zwlek�o.

��Oooj��� j�kn�a dziewczynka, robi�c krok.

��Czego tam?

��Co� mi si� sta�o� W nog�.

��Zaczekaj, Braenn! Chod�, smarkulo, wezm� ci� na barana.

By�a cieplutka i pachnia�a jak mokry wr�bel.

��Jak masz na imi�, ksi�niczko? Zapomnia�em.

��Ciri.

��A twoje w�o�ci, gdzie le��, je�li wolno spyta�?

��Nie powiem ci � burkn�a. - Nie powiem i ju�.

��Prze�yj�. Nie wier� si� i nie smarkaj mi nad uchem. Co robi�a� w Brokilonie? Zgubi�a� si�? Zab��dzi�a�?

��Akurat! Ja nigdy nie b��dz�.

��Nie wier� si�. Uciek�a� od Kistrina? Z zamku Nastrog? Przed czy po �lubie?

��Sk�d wiesz?�� smarkn�a przej�ta.

��Jestem niesamowicie m�dry. Dlaczego ucieka�a� akurat do Brokilonu? Nie by�o bezpieczniejszych kierunk�w?

��G�upi ko� poni�s�.

- ��esz, ksi�niczko. Przy twojej posturze mog�aby� dosi��� najwy�ej kota. I to �agodnego.

��To Marek jecha�. Giermek rycerza Voymira. A w lesie ko� si� wywali� i z�ama� nog�. I pogubili�my si�.

��M�wi�a�, �e ci si� to nie zdarza.

��To on zab��dzi�, nie ja. By�a mg�a. I pogubili�my si�.

Pogubili�cie si�, pomy�la� Geralt. Biedny giermek rycerza Ybymira, kt�ry mia� nieszcz�cie nadzia� si� na Braenn i jej towarzyszki. Szczeniak, nie wiedz�cy zapewne, co to kobieta, pomaga w ucieczce zielonookiej smarkuli, bo nas�ucha� si� rycerskich opowie�ci o dziewicach zmuszanych do ma��e�stwa. Pomaga jej uciec, po to, by pa�� od strza�y farbowanej driady, kt�ra zapewne nie wie, co to m�czyzna. A�e ju� umie zabija�.

��Pyta�em, zwia�a� z zamku Nastrog przed �lubem czy po �lubie?

��Zwia�am i ju�, co ci do tego � zaburcza�a. - Babka powiedzia�a, �e mam tam jecha� i pozna� go. Tego Kistri-na. Tylko pozna�. A ten jego ojciec, ten brzuchasty kr�l�

��Ervyll.

��� od razu �lub i �lub. A ja jego nie chc�. Tego Kistrina. Babka powiedzia�a�

��Taki ci wstr�tny ksi��� Kistrin?

��Nie chc� go � o�wiadczy�a hardo Ciri, poci�gaj�c nosem, w kt�rym gra�o a� mi�o. - Jest gruby, g�upi i brzydko pachnie mu z buzi. Zanim tam pojecha�am, pokazali mi obrazek, a na obrazku on gruby nie by�. Nie chc� takiego m�a. W og�le nie chc� m�a.

��Ciri � rzek� wied�min niepewnie. - Kistrin jest jeszcze dzieckiem, tak jak i ty. Za par� lat mo�e by� z niego ca�kiem przystojny m�odzian.

��To niech mi przy�l� drugi obrazek, za par� lat � prychn�a. - I jemu te�. Bo powiedzia� mi, �e na obrazku, kt�ry jemu pokazali, ja by�am du�o �adniejsza. I przyzna� si�, �e kocha Alvin�, dam� dworu, i chce by� jej rycerzem. Widzisz? On mnie nie chce i ja jego nie chc�. To po co �lub?

��Ciri � mrukn�� wied�min. - On jest ksi�ciem, a ty ksi�niczk�. Ksi���ta i ksi�niczki tak w�a�nie si� �eni�, nie inaczej. Taki jest zwyczaj.

��M�wisz jak wszyscy. My�lisz, �e je�li jestem ma�a, to mo�na mi nak�ama�.

��Nie k�ami�.

��K�amiesz.

Geralt zamilk�. Braenn, id�ca przed nimi, obejrza�a si�, zapewne zdziwiona cisz�. Wzruszywszy ramionami, podj�a marsz.

��Dok�d my idziemy?�� odezwa�a si� ponuro Ciri. - Chc� wiedzie�! Geralt milcza�.

��Odpowiadaj, jak ci� pytaj�! - rzek�a gro�nie, popieraj�c rozkaz g�o�nym smarkni�ciem. - Czy wiesz, kto� Kto na tobie siedzi?

Nie zareagowa�.

��Bo ugryz� ci� w ucho!�� wrzasn�a. Wied�min mia� dosy�. �ci�gn�� dziewczynk� z karku i postawi� na ziemi.

��S�uchaj no, smarkulo � powiedzia� ostro, mocuj�c si� z klamr� pasa. - Zaraz prze�o�� ci� przez kolano, �ci�gn� gacie i dam po ty�ku rzemieniem. Nikt mnie przed tym nie powstrzyma, bo tu nie kr�lewski dw�r, a ja nie jestem twoim dworakiem ani s�ug�. Zaraz po�a�ujesz, �e nie zosta�a� w Nastrogu. Zaraz zobaczysz, �e jednak lepiej by� ksi�n� ni� zagubionym w lesie usmarka�cem. Bo ksi�nej, i owszem, wolno zachowywa� si� niezno�nie. Ksi�nej nawet wtedy nikt nie leje w ty�ek rzemieniem, co najwy�ej ksi��� pan, osobi�cie.

Ciri skurczy�a si� i kilkakrotnie poci�gn�a nosem. Braenn, oparta o drzewo, beznami�tnie przygl�da�a si�.

��No jak?�� spyta� wied�min, owijaj�c pas wok� na-pi�stka. - B�dziemy ju� zachowywa� si� godnie i pow�ci�gliwie? Je�eli nie, przyst�pimy do �ojenia zadka jej wysoko�ci. No? Tak czy nie?

Dziewczynka zachlipa�a i poci�gn�a nosem, po czym skwapliwie pokiwa�a g�ow�.

��B�dziesz grzeczna, ksi�niczko?

��B�d� � burkn�a.

- �ma wnet b�dzie � odezwa�a si� driada. - Dyrdajmy, Gwynbleidd.

Las zrzed�. Szli przez piaszczyste m�odniaki, przez wrzosowiska, przez zasnute mg�� ��ki, na kt�rych pas�y si� stada jeleni. Robi�o si� ch�odniej.

��Szlachetny panie��� odezwa�a si� Ciri po d�ugim, d�ugim milczeniu.

��Nazywam si� Geralt. O co chodzi?

��Jestem okropecznie g�odna.

��Zaraz si� zatrzymamy. Wkr�tce zmierzch.

��Nie wytrzymam � zachlipia�a. - Nic nie jad�am od�

��Nie ma� si� � si�gn�� do sakwy, wyci�gn�� kawa� s�oniny, ma�y kr��ek sera i dwa jab�ka. - Masz.

��Co to jest, to ��te?

��S�onina.

��Tego je�� nie b�d� � burkn�a.

- �wietnie si� sk�ada � rzek� niewyra�nie, pakuj�c s�onin� do ust. - Zjedz ser. I jab�ko. Jedno.

��Dlaczego jedno?

��Nie wier� si�. Zjedz oba.

��Geralt?

��Mhm?

��Dzi�kuj�.

��Nie ma za co. Jedz na zdrowie.

��Ja nie� Nie za to. Za to te�, ale� Uratowa�e� mnie przed t� stonog�� Brrr� O ma�o nie umar�am ze strachu�

��O ma�o nie umar�a� � potwierdzi� powa�nie. O ma�o nie umar�a� w wyj�tkowo bolesny i paskudny spos�b, pomy�la�. - A dzi�kowa� powinna� Braenn.

��Kim ona jest?

��Driad�.

��Dziwo�on�?

��Tak.

��To ona nas� One porywaj� dzieci! Ona nas porwa�a? Eee, ty przecie� nie jeste� ma�y. A czemu ona tak dziwnie m�wi?

��M�wi, jak m�wi, to niewa�ne. Wa�ne jest, jak strzela. Nie zapomnij jej podzi�kowa�, gdy si� zatrzymamy.

��Nie zapomn� � smarkn�a.

��Nie wier� si�, ksi�niczko, przysz�a ksi�no Verden.

��Nie b�d� � burkn�a � �adn� ksi�n�.

��Dobrze, dobrze. Nie b�dziesz ksi�n�. Zostaniesz chomikiem i zamieszkasz w norce.

��Nieprawda! Ty nic nie wiesz!

��Nie piszcz mi nad uchem. I nie zapominaj o rzemieniu!

��Nie b�d� ksi�n�. B�d�

��No? Czym?

��To jest tajemnica.

��Ach, tak, tajemnica. �wietnie � uni�s� g�ow�. - Co si� sta�o, Braenn?

Driada, zatrzymawszy si�, wzruszy�a ramionami, popatrzy�a w niebo.

��Usta�am � rzek�a mi�kko. - I ty� pewnie usta�, nios�c j�, Gwynbleidd. Tu staniemy. �ma wraz.

��Ciri?

��Mhm?�� poci�gn�a nosem dziewczynka, szeleszcz�c ga��zkami, na kt�rych le�a�a.

��Nie zimno ci?

��Nie � westchn�a. - Dzisiaj jest ciep�o. Wczoraj� Wczoraj to okropecznie zmarz�am, ojej.

��Dziw � odezwa�a si� Braenn, rozlu�niaj�c rzemienie d�ugich, mi�kkich but�w. - Tycia kruszynka, a zasz�a tyli szmat lasu. I przez czaty przesz�a, przez m�ak�, przez g�stw�. Krzepka, zdrowa i dzielna. Zaprawd�, nada si� Nada si� nam.

Geralt szybko rzuci� okiem na driad�, na jej b�yszcz�ce w p�mroku oczy. Braenn opar�a si� plecami o drzewo, zdj�a opask�, rozrzuci�a w�osy szarpni�ciem g�owy.

��Wesz�a do Brokilonu � mrukn�a, uprzedzaj�c komentarz. - Jest nasza, Gwynbleidd. Idziem do Duen Canell.

��Pani Eithne zdecyduje � odrzek� cierpko. Ale wiedzia�, �e Braenn mia�a racj�.

Szkoda, pomy�la�, patrz�c na wierc�c� si� na zielonym pos�aniu dziewczynk�. Taki rezolutny skrzat. Gdzie ja j� ju� widzia�em? Niewa�ne. Ale szkoda. �wiat jest taki wielki i taki pi�kny. A jej �wiatem b�dzie ju� Brokilon, do ko�ca jej dni. By� mo�e, niewielu dni. Mo�e tylko do dnia, gdy zwali si� mi�dzy paprocie, w�r�d krzyku i �wistu strza�, walcz�c w tej bezsensownej wojnie o las. Po stronie tych, kt�re musz� przegra�. Musz�. Wcze�niej czy p�niej.

��Ciri?

��Aha?

��Gdzie mieszkaj� twoi rodzice?

��Nie mam rodzic�w � poci�gn�a nosem. - Uton�li w morzu, jak by�am malutka.

Tak, pomy�la�, to wyja�nia wiele. Ksi�niczka, dziecko nie �yj�cej ksi���cej pary. Kto wie, czy nie trzecia c�rka po czterech synach. Tytu� w praktyce znacz�cy mniej od tytu�u szambelana czy koniuszego. Kr�c�ce si� przy dworze popielatow�ose i zielonookie co�, co trzeba jak najpr�dzej wypchn��, wyda� za m��. Jak najpr�dzej, zanim dojrzeje i stanie si� ma�� kobiet�, gro�b� skandalu, mezaliansu czy incestu, o jaki nietrudno we wsp�lnej zamkowej sypialni.

Jej ucieczka nie dziwi�a wied�mina. Spotyka� ju� wielokrotnie ksi�niczki, a nawet kr�lewny, w��cz�ce si� z trupami w�drownych aktor�w i szcz�liwe, �e zdo�a�y zbiec przed zgrzybia�ym, ale wci�� spragnionym potomka kr�lem. Widywa� kr�lewicz�w, przedk�adaj�cych niepewny los najemnika nad upatrzon� przez ojca kulaw� czy ospowat� kr�lewn�, kt�rej zasuszone lub w�tpliwe dziewictwo mia�o by� cen� sojuszu i dynastycznej koligacji.

Po�o�y� si� obok dziewczynki, okry� j� swoj� kurtk�.

- �pij � powiedzia�. - �pij, ma�a sierotko.

��Akurat!�� zaburcza�a. - Jestem ksi�niczk�, a nie sierotk�. I mam babk�. Moja babka jest kr�low�, nie my�l sobie. Jak jej powiem, �e chcia�e� mnie zbi� pasem, moja babka ka�e ci �ci�� g�ow�, zobaczysz.

��Potworne! Ciri, miej lito��!

��Akurat!

��Jeste� przecie� dobr� dziewczynk�. Ucinanie g�owy okropnie boli. Prawda, �e nic nie powiesz?

��Powiem.

��Ciri.

��Powiem, powiem, powiem! Boisz si�, co?

��Strasznie. Wiesz, Ciri, jak cz�owiekowi utn� g�ow�, to mo�na od tego umrze�.

��Na�miewasz si�?

��Gdzie�bym �mia�.

��Jeszcze ci mina zrzednie, zobaczysz. Z moj� babk� nie ma �art�w, jak tupnie nog�, to najwi�ksi woje i rycerze kl�kaj� przed ni�, sama widzia�am. A jak kt�ry� jest niepos�uszny, to ciach, i g�owy nie ma.

��Straszne. Ciri?

��Ehe?

��Chyba utn� ci g�ow�.

��Mnie?

��Jasne. Przecie� to twoja babka kr�lowa uzgodni�a ma��e�stwo z Kistrinem i wys�a�a ci� do Verden, do Nastroga. By�a� niepos�uszna. Jak tylko wr�cisz� Ciach! I g�owy nie ma.

Dziewczynka zamilk�a, przesta�a si� nawet wierci�. S�ysza�, jak cmoka, przygryzaj�c doln� warg� z�bkami, jak poci�ga zakatarzonym nosem.

��Nieprawda � powiedzia�a. - Babka nie pozwoli uci�� mi g�owy, bo� Bo to moja babka, no nie? Eee, najwy�ej dostan�

��Aha � za�mia� si� Geralt. - Z babk� �art�w nie ma? Bywa�a ju� w robocie r�zga, co? Ciri parskn�a gniewnie.

��Wiesz co?�� powiedzia�. - Powiemy twojej babce, �e ja ju� ci� spra�em, a dwa razy za t� sam� win� kara� nie wolno. Umowa stoi?

��Chyba niem�dry jeste�! - Ciri unios�a si� na �okciach, szeleszcz�c ga��zkami. - Jak babka us�yszy, ze mnie zbi�e�, to g�ow� ci utn� jak nic!

��A wi�c jednak �al ci mojej g�owy? Dziewczynka zamilk�a, znowu poci�gn�a nosem.

��Geralt�

��Co, Ciri?

��Babka wie, �e musz� wr�ci�. Nie mog� by� �adn� ksi�n� ani �on� tego g�upiego Kistrina. Musz� wr�ci�, i ju�.

Musisz, pomy�la�. Niestety, nie zale�y to ani od ciebie ani od twojej babki. Zale�y to od humoru starej Eithne. I od moich umiej�tno�ci przekonywania.

��Babka to wie � ci�gn�a Ciri. - Bo ja� Geralt, przysi�gnij, �e nikomu nie powiesz. To straszna tajemnica. Okropeczna, m�wi� ci. Przysi�gnij.

��Przysi�gam.

��No, to ci powiem. Moja mama by�a czarownic�, nie my�l sobie. I m�j tata te� by� zaczarowany. To wszystko opowiedzia�a mi jedna niania, a jak babka si� o tym dowiedzia�a, to by�a straszna awantura. Bo ja jestem przeznaczona, wiesz?

��Do czego?

��Nie wiem � rzek�a Ciri z przej�ciem. - Ale jestem przeznaczona. Tak m�wi�a niania. A babka powiedzia�a, �e nie pozwoli, �e pr�dzej ca�y chorrel� chorremy zamek zawali si�. Rozumiesz? A niania powiedzia�a, �e na przeznaczenie to cho�by nie wiem co, nic nie pomo�e. Ha! A potem niania si� pop�aka�a, a babka wrzeszcza�a. Widzisz? Jestem przeznaczona. Nie b�d� �on� g�upiego Kistrina. Geralt?

- �pij � ziewn��, a� zatrzeszcza�a �uchwa. - �pij, Ciri.

��Opowiedz mi bajk�.

��Co?

��Bajk� mi opowiedz � fukn�a. - Jak mam spa� bez bajki? Eee tam!

��Nie znam, psiakrew, �adnej bajki. �pij.

��Nie k�am. Bo znasz. Jak by�e� ma�y, to co, nikt ci nie opowiada� bajek? Z czego si� �miejesz?

��Z niczego. Co� sobie przypomnia�em.

��Aha! Widzisz. No, to opowiedz.

��Co?

��Bajk�.

Za�mia� si� znowu, pod�o�y� r�ce pod g�ow�, patrz�c na gwiazdy, mrugaj�ce zza ga��zi nad ich g�owami.

��By� sobie pewnego razu� kot � zacz��. - Taki zwyk�y, pr�gowaty myszo�owca. I pewnego razu ten kot poszed� sobie, sam jeden, na dalek� wypraw� do strasznego, ciemnego lasu. Szed�� Szed�� Szed��

��Nie my�l sobie � mrukn�a Ciri, przytulaj�c si� do niego � �e zasn�, zanim on dojdzie.

��Cicho, smarkulo. Tak� Szed�, szed�, a� napotka� lisa. Rudego lisa.

Braenn westchn�a i po�o�y�a si� obok wied�mina, z drugiej strony, te� przytulaj�c si� lekko.

��No � Ciri poci�gn�a nosem. - Opowiadaj, co by�o dalej.

��Popatrzy� lis na kota. Kto� ty, pyta. Jestem kot, odpowie na to kot. Ha, powiada lis, a nie boisz si�, kocie, �azi� sam po lesie? A jak b�dzie kr�l jecha� na �owy, to co? Z psami, z osacznikami, na koniach? Powiadam ci, kocie, m�wi lis, �owy to straszna bieda dla takich, jak ty i ja. Ty masz futro, ja mam futro, �owcy nigdy nie daruj� takim jak my, bo �owcy maj� narzeczone i kochanki, a tym �apy marzn� i szyje, to i robi� z nas ko�nierze i mufki dla tych dziwek do noszenia.

��Co to s� mufki?�� spyta�a Ciri.

��Nie przerywaj. I doda� lis: Ja, kocie, umiem ich przechytrzy�, mam na tych my�liwych tysi�c dwie�cie osiemdziesi�t sze�� sposob�w, taki jestem przebieg�y. A ty, kocie, ile masz sposob�w na �owc�w?

��Och, jaka to �adna bajka � powiedzia�a Ciri, przytulaj�c si� do wied�mina jeszcze mocniej. - Opowiadaj, co kot?

��Aha � szepn�a z drugiej strony Braenn. - Co kot? Wied�min odwr�ci� g�ow�. Oczy driady b�yszcza�y, usta mia�a p�otwarte i przesuwa�a po nich j�zykiem. Jasne, pomy�la�. Ma�e driady spragnione s� bajek. Tak, jak mali wied�mini. Bo i jednym, i drugim rzadko kto opowiada bajki przed za�ni�ciem. Ma�e driady usypiaj� ws�uchane w szum drzew. Mali wied�mini usypiaj�c ws�uchani w b�l mi�ni. Nam te� �wieci�y si� oczy, tak jak Braenn, gdy s�uchali�my bajki Vesemira, tam, w Kaer Morhen. Ale� to by�o dawno� Tak dawno�

��No � zniecierpliwi�a si� Ciri. - Co dalej?

��A kot na to: Ja, lisie, nie mam �adnych sposob�w. Ja umiem tylko jedno � hyc na drzewo. To powinno wystarczy�, prawda? Lis w �miech. Ech, m�wi, ale� z ciebie g�upek. Zadzieraj tw�j pr�gowaty ogon i zmykaj st�d, zginiesz tu, je�li ci� �owcy osacz�. I nagle, ni z tego ni z owego, jak nie zagraj� rogi! I wyskoczyli z krzak�w my�liwi, zobaczyli kota i lisa, i na nich!

��Ojej!�� smarkn�a Ciri, a driada poruszy�a si� gwa�townie.

��Cicho. I na nich, wrzeszcz�c, dalej�e, obedrze� ich ze sk�ry! Na mufki ich, na mufki! I poszczuli psami lisa i kota. A kot hyc na drzewo, po kociemu. Na sam czubek. A psy lisa cap! Zanim rudzielec zd��y� u�y� kt�regokolwiek ze swych chytrych sposob�w, ju� by� z niego ko�nierz. A kot z czubka drzewa namiaucza� i naparska� na my�liwych, a oni nic mu nie mogli zrobi�, bo drzewo by�o wysokie jak cholera. Postali na dole, pokl�li, na czym �wiat stoi, ale musieli odej�� z niczym. A w�wczas kot zlaz� z drzewa i spokojnie wr�ci� do domu.

��I co dalej?

��Nic. To koniec.

��A mora�? - spyta�a Ciri. - Bajki maj� mora�y, no nie?

��Ee?�� odezwa�a si� Braenn, przytulaj�c si� mocniej do Geralta. - Co to mora�?

��Dobra bajka ma mora�, a z�a nie ma mora�u � rzek�a Ciri z przekonaniem, poci�gaj�c nosem.

��Ta by�a dobra � ziewn�a driada. - Tedy ma, co ma mie�. Trza by�o, kruszynko, przed yghernem na drzewo, jak �w umny kocur. Nie duma�, jeno aby wraz na drzewo. Ot, ca�a m�dro��. Prze�y�. Nie da� si�.

Geralt za�mia� si� cicho.

��Nie by�o drzew w zamkowym parku, Ciri? W Nastrogu? Zamiast do Brokilonu, mog�a� wle�� na drzewo i siedzie� tam, na samym czubku, dop�ki Kistrinowi nie przesz�aby ochota do �eniaczki.

��Na�miewasz si�?

��Aha.

��To wiesz, co? Nie cierpi� ci�.

��To straszne. Ciri, ugodzi�a� mnie w samo serce.

��Wiem � przytakn�a powa�nie, poci�gaj�c nosem, po czym przytuli�a si� do niego mocno.

- �pij dobrze, Ciri � mrukn��, wdychaj�c jej mi�y, wr�bli zapach. - �pij dobrze. Dobranoc, Braenn.

��Dearme, Gwynbleidd.

Nad ich g�owami Brokilon szumia� miliardem ga��zi i setkami miliard�w li�ci.

Nast�pnego dnia dotarli do Drzew. Braenn ukl�k�a, pochyli�a g�ow�. Geralt czu�, �e powinien zrobi� to samo. Ciri westchn�a z podziwu.

Drzewa � g��wnie d�by, cisy i hikory � mia�y po kilkana�cie s��ni w obwodzie. Nie spos�b by�o oceni�, jak wysoko si�ga�y ich korony. Miejsca, gdzie pot�ne, powyginane korzenie przechodzi�y w r�wny pie�, znajdowa�y si� jednak wysoko ponad ich g�owami. Mogli i�� szybciej ~ olbrzymy ros�y rzadko, a w ich cieniu nie utrzyma�a si� �adna inna ro�linno�� � by� tylko dywan butwiej�cych li�ci.

Mogli i�� szybciej. Ale szli wolno. Cicho. Schyliwszy g�owy. Byli tu, w�r�d Drzew, mali, niewa�ni, nieistotni. Nie licz�cy si�. Nawet Ciri zachowa�a cisz� � nie odzywa�a si� blisko p� godziny.

A po godzinie marszu min�li pas Drzew, znowu zag��bili si� w w�wozy, w mokre bukowiny.

Katar gn�bi� Ciri coraz mocniej. Geralt nie mia� chusteczki, maj�c za� do�� jej nieustannego poci�gania nosem, nauczy� j� smarka� w palce. Dziewczynce ogromnie si� to spodoba�o. Patrz�c na jej u�mieszek i b�yszcz�ce oczy, wied�min by� g��boko przekonany, �e cieszy si� my�l�, �e wkr�tce b�dzie mog�a popisa� si� now� sztuczk� na dworze, podczas uroczystej uczty lub audiencji zamorskiego ambasadora.

Braenn zatrzyma�a si� nagle, odwr�ci�a.

��Gwynbleidd � powiedzia�a, odmotuj�c zielon� chustk� okr�con� wok� �okcia. - Chod�. Zawi��� ci oczy. Tak trzeba.

��Wiem.

��B�d� ci� wiod�a. Daj r�k�.

��Nie � zaprotestowa�a Ciri. - Ja go b�d� prowadzi�a. Braenn?

��Dobrze, kruszynko.

��Geralt?

��Aha?

��Co to znaczy Gwyn� bleidd?

��Bia�y Wilk. Tak nazywaj� mnie driady.

��Uwa�aj, korze�. Nie potknij si�! Nazywaj� ci� tak, bo masz bia�e w�osy?

��Tak� Psiakrew!

��Przecie� m�wi�am, �e korze�.

Szli. Powoli. Pod nogami by�o �lisko od opad�ych li�ci. Poczu� na twarzy ciep�o, blask s�o�ca przedar� si� przez zas�aniaj�c� mu oczy chustk�.

��Och, Geralt � us�ysza� g�os Ciri. - Tak tu pi�knie� Szkoda, �e nie mo�esz widzie�. Tyle tu kwiat�w. I ptak�w. S�yszysz, jak �piewaj�? Och, ile tu ich jest. Mn�stwo. O, i wiewi�rki. Uwa�aj, b�dziemy przechodzi� przez rzeczk�, po kamiennym mostku. Nie wpadnij do wody. Och, ile tu rybek! Pe�no. P�ywaj� w wodzie, wiesz? Tyle tu zwierz�tek, ojej. Nigdzie chyba tyle nie ma�

��Nigdzie � mrukn��. - Nigdzie. Tu jest Brokilon.

��Co?

��Brokilon. Ostatnie Miejsce.

��Nie rozumiem�

��Nikt nie rozumie. Nikt nie chce zrozumie�.

��Zdejmij chustk�, Gwynbleidd. Ju� mo�na. Jeste�my na miejscu.

Braenn sta�a po kolana w g�stym kobiercu z mg�y.

��Duen Canell � wskaza�a r�k�.

Duen Canell, Miejsce D�bu. Serce Brokilonu.

Geralt by� tu ju� kiedy�. Dwukrotnie. Ale nie opowiada� o tym nikomu. Nikt by nie uwierzy�.

Kotlina zamkni�ta koronami wielkich, zielonych drzew. Sk�pana w mg�ach i oparach bij�cych z ziemi, ze ska�, z gor�cych �r�de�. Kotlina�

Medalion na jego szyi drga� lekko.

Kotlina sk�pana w magii. Duen Canell. Serce Brokilonu.

Braenn podnios�a g�ow�, poprawi�a ko�czan na plecach.

��P�jdziem. Daj r�czk�, kruszynko.

Pocz�tkowo kotlina zdawa�a si� wymar�a. Ot�uszczona.

Nie na d�ugo. Rozleg� si� g�o�ny, modulowany gwizd, a po ledwie zauwa�alnych stopniach z hub, spiralnie otaczaj�cych najbli�szy pie�, zwinnie zsun�a si� smuk�a, ciemnow�osa driada, ubrana, jak wszystkie, w �aciaty, maskuj�cy str�j.

��Cead, Braenn.

��Cead, Sirssa. Va'n vort meath Eithne a?

��Neen, aefder � odpar�a ciemnow�osa, mierz�c wied�mina pow��czystym spojrzeniem. - Ess' ae'n Sidh?

U�miechn�a si�, b�ysn�a bia�ymi z�bami. By�a niezwykle urodziwa, nawet wed�ug ludzkich standard�w. Geralt poczu� si� niepewnie i g�upio, �wiadom, �e driada bez skr�powania taksuje go.

��Neen � pokr�ci�a g�ow� Braenn. - Ess' vatt'ghern, Gwynbleidd, a vaen meagh Eithne va, a'ss.

��Gwynbleidd?�� pi�kna driada skrzywi�a wargi. - Bloede caerme! Aen'ne caen n'wedd vort! Tess foile! Braenn zachichota�a.

��O co chodzi?�� spyta� wied�min, robi�c si� z�y.

��Nic � zachichota�a znowu Braenn. - Nic. P�jd�my.

��Och � zachwyci�a si� Ciri. - Sp�jrz, Geralt, jakie �mieszne domki!

W g��bi kotliny zaczyna�o si� w�a�ciwe Duen Canell � "�mieszne domki", przypominaj�ce kszta�tem olbrzymie kule jemio�y, oblepia�y pnie i konary drzew na r�nej wysoko�ci, zar�wno nisko, tu� nad ziemi�, jak i wysoko, a nawet bardzo wysoko � pod samymi koronami. Geralt dostrzeg� te� kilka wi�kszych, naziemnych konstrukcji, sza�as�w z posplatanych, wci�� pokrytych li��mi ga��zek. Widzia� ruch w otworach sadyb, ale samych driad prawie nie by�o wida�. By�o ich znacznie mniej ni� wtedy, gdy by� tu poprzednio.

��Geralt � szepn�a Ciri. - Te domki rosn�. Maj� listki!

��S� z �ywego drzewa � kiwn�� g�ow� wied�min. -Tak w�a�nie mieszkaj� driady, tak buduj� swoje domy. �adna driada, nigdy, nie skrzywdzi drzewa, r�bi�c je czy pi�uj�c. One kochaj� drzewa. Potrafi� jednak sprawi�, by ga��zie ros�y tak, by powsta�y domki.

- �liczne. Chcia�abym mie� taki domek w naszym parku.

Braenn zatrzyma�a si� przed jednym z wi�kszych sza�as�w.

��Wejd�, Gwynbleidd � powiedzia�a. - Tutaj zaczekasz na pani� Eithne. Va faill, kruszynko.

��Co?

��To by�o po�egnanie, Ciri. Powiedzia�a: do widzenia.

��Ach. Do widzenia, Braenn.

Weszli. Wn�trze �domku� migota�o, jak kalejdoskop, od s�onecznych plam, przeci�ni�tych i przesianych przez struktur� dachu.

��Geralt!

��Freixenet!

- �yjesz, niech mnie diabli!�� ranny b�ysn�� z�bami, unosz�c si� na pos�aniu ze �wierczyny. Zobaczy� uczepion� uda wied�mina Ciri i oczy mu si� rozszerzy�y, a rumieniec uderzy� na twarz.

��Ty ma�a cholero!�� rozdar� si�. - �ycia przez ciebie o ma�o nie postrada�em! Och, masz ty szcz�cie, �e wsta� nie mog�, ju� ja bym ci sk�r� wygarbowa�!

Ciri wyd�a usteczka.

��To ju� drugi � powiedzia�a, marszcz�c �miesznie nos � kt�ry chce mnie bi�. Ja jestem dziewczynk�, a dziewczynek bi� nie wolno!

��Ju� ja bym et pokaza�� co wolno � rozkaszla� si� Freixenet. - Ty zarazo jedna! Eryyll tam od zmys��w odchodzi� Wici rozsy�a, ca�y w strachu, �e twoja babka ruszy na niego z wojskiem. Kto mu uwierzy, �e� sama zwia�a? Wszyscy wiedz�, jaki jest Ervyll i co lubi. Wszyscy my�l�, �e ci� co� zrobi� po pijanemu, a potem kaza� utopi� w stawie! Wojna z Nilfgaardem wisi na w�osku, a traktat i sojusz z twoj� babk� diabli wzi�li przez ciebie! Widzisz, co narobi�a�?

��Nie podniecaj si� � ostrzeg� wied�min � bo mo�esz dosta� krwotoku. Jak si� tu dosta�e� tak szybko?

��Licho wie, wi�kszo�� czasu by�em bez ducha. Wla�y mi co� obrzydliwego do gard�a. Przemoc�. Zacisn�y mi nos i� Taki wstyd, psia ma�

- �yjesz dzi�ki temu, co wla�y ci do gard�a. Przynios�y ci� tu?

��Wlok�y na saniach. Pyta�em o ciebie, nic nie m�wi�y. By�em pewien, �e� dosta� strza��. Tak nagle wtedy znikn��e�� A ty zdr�w i ca�y, nawet nie w p�tach, a do tego, prosz�, ocali�e� ksi�niczk� Cirill� Niech mnie zaraza, ty radzisz sobie wsz�dzie, Geralt, zawsze spadasz na cztery �apy jak kot.

Wied�min u�miechn�� si�, nie odpowiedzia�. Freixenet zakas�a� ci�ko, odwr�ci� g�ow�, splun�� r�ow� �lin�.

��Ano � doda�. - I to, �e mnie nie doko�czy�y, te� ani chybi ty� sprawi�. Znaj� ci�, cholerne dziwo�ony. Ju� drugi raz ratujesz mnie z opresji.

��Daj pok�j, baronie.

Freixenet, st�kaj�c, spr�bowa� usi���, ale zrezygnowa�.

��G�wno z mojej baronii � sapn��. - Baronem by�em w Hamm. Teraz jestem czym� w rodzaju wojewody u Ervylla, w Verden. To znaczy, by�em. Nawet je�li wykarabskam si� jako� z tego lasu, w Verden nie ma ju� dla mnie miejsca, chyba �e na szafocie. To spod mojej r�ki i stra�y nawia�a ta ma�a �asica, Cirilla. My�lisz, �e co, z fantazji poszed�em samotrze� do Brokilonu? Nie, Geralt, ja te� wia�em, na lito�� Eryylla mog�em liczy� tylko wtedy, gdybym przyprowadzi� j� z powrotem. No i nadziali�my si� na przekl�te dziwo�ony� Gdyby nie ty, skapia�bym tam, w wykrocie. Uratowa�e� mnie znowu. To przeznaczenie, to jasne jak s�o�ce.

��Przesadzasz. Freixenet pokr�ci� g�ow�.

��To przeznaczenie � powt�rzy�. - Musia�o by� w g�rze zapisane, �e si� zn�w spotkamy, wied�minie. �e to znowu ty uratujesz mi sk�r�. Pami�tam, m�wiono o tym w Hamm po tym, jak zdj��e� ze mnie tamten ptasi urok.

��Przypadek � rzek� zimno Geralt. - Przypadek, Freixenet.

��Jaki tam przypadek. Psiakrew, przecie� gdyby nie ty, do dzi� dzie� by�bym pewnie kormoranem�

��Ty by�e� kormoranem?�� krzykn�a Ciri w podnieceniu. - Prawdziwym kormoranem? Ptakiem?

��By�em � wyszczerzy� z�by baron. - Zaczarowa�a mnie jedna taka� dziwka� Psia jej� Z zemsty.

��Pewnie nie da�e� jej futra � stwierdzi�a Ciri, marszcz�c nos. - Na t�, no� mufk�.

��By� inny pow�d � zaczerwieni� si� lekko Freixenet, po czym gro�nie �ypn�� na dziewczynk�. - Ale co to ciebie obchodzi, ty p�draku!

Ciri zrobi�a obra�on� min� i odwr�ci�a g�ow�.

��Tak � odkaszln�� Freixenet. - Na czym to ja� Aha, na tym, jak odczarowa�e� mnie w Hamm. Gdyby nie ty, Geralt, zosta�bym kormoranem do ko�ca �ycia, lata�bym dooko�a jeziora i obsrywa� ga��zie, �udz�c si�, �e uratuje mnie koszulka z pokrzywowego �yka tkana przez moj� siostruni� z uporem godnym lepszej sprawy. Psiakrew, co sobie przypomn� t� jej koszulk�, mam ochot� kogo� kopn��. Ta idiotka�

��Nie m�w tak � u�miechn�� si� wied�min. - Ch�ci mia�a jak najlepsze. �le j� poinformowano, to wszystko. O odczynianiu urok�w kr��y mn�stwo bezsensownych mit�w. I tak mia�e� szcz�cie, Freixenet. Mog�a kaza� ci da� nura we wrz�ce mleko. S�ysza�em o takim wypadku. Nakrycie koszulk� z pokrzywy, jakby na to nie spojrze�, jest ma�o szkodliwe dla zdrowia, nawet je�li ma�o pomaga.

��Ha, mo�e i prawda. Mo�e za wiele wymagam od niej. Eliza zawsze by�a g�upia, od dziecka by�a g�upia i �liczna, w samej rzeczy, �wietny materia� na �on� dla kr�la.

��Co to jest �liczny materia�? - spyta�a Ciri. - I dlaczego na �on�?

��Nie wtr�caj si�, p�draku, m�wi�em. Tak, Geralt, mia�em szcz�cie, �e� si� wtedy pojawi� w Hamm. I �e szwagrunio kr�l sk�onny by� wyda� t� par� dukat�w, kt�rych za��da�e� za zdj�cie uroku.

��Wiesz, Freixenet � rzek� Geralt, u�miechaj�c si� jeszcze szerzej � �e wie�� o tym wydarzeniu rozesz�a si� szeroko?

��Prawdziwa wersja?

��Nie bardzo. Po pierwsze, dodano ci dziesi�ciu braci.

��No nie!�� baron uni�s� si� na �okciu, zakas�a�. � A zatem, wliczaj�c Fliz�, mia�o nas by� dwana�cie sztuk? Co za cholerny idiotyzm! Moja mamusia nie by�a kr�lic�!

��To nie wszystko. Uznano, �e kormoran jest ma�o romantyczny.

��Bo jest! Nic w nim nie ma romantycznego!�� baron skrzywi� si�, macaj�c pier� owi�zan� �ykiem i p�atami brzozowej kory. - W co wi�c by�em zakl�ty, wed�ug opowie�ci?

��W �ab�dzia. To znaczy, w �ab�dzie. By�o was jedenastu, nie zapominaj.

��A w czym, do jasnej zarazy, �ab�d� jest romantyczniejszy od kormorana?

��Nie wiem.

��Ja te� nie. Ale za�o�� si�, �e w opowie�ci to Fliza odczarowa�a mnie za pomoc� jej straszliwego koszuliszcza z pokrzyw?

��Wygra�e�. A co s�ycha� u Flizy?

��Ma suchoty, bidulka. D�ugo nie poci�gnie.

��Smutne.

��Smutne � potwierdzi� Freixenet beznami�tnie, patrz�c w bok.

��Wracaj�c do uroku � Geralt opar� si� plecami o �cian� z posplatanych, spr�ynuj�cych ga��zi. - Nawrot�w nie masz? Pi�ra ci nie rosn�?

��Chwali� bog�w, nie � westchn�� baron. - Wszystko w porz�dku. Jedno, co mi zosta�o z tamtych czas�w, to smak na ryby. Nie ma dla mnie, Geralt, lepszego �arcia ni� ryba. Czasami z samego rana id� sobie do rybak�w, na przysta�, a zanim wyszukaj� mi co� szlachetniejszego, to ja sobie jedn�, drug� gar�� uklejek prosto z sadza, par� piskorzy, jelca albo klenia� Rozkosz, nie �arcie.

��On by� kormoranem � powiedzia�a powoli Ciri, patrz�c na Geralta. - A ty go odczarowa�e�. Ty umiesz czarowa�!

��To chyba oczywiste � rzek� Freixenet � �e umie. Ka�dy wied�min umie.

��Wied�� Wied�min?

��Nie wiedzia�a�, �e to wied�min? S�awny Geralt Riv? Prawda, sk�d taki p�drak, jak ty, ma wiedzie�, kto to wied�min. Teraz to nie to co dawniej. Teraz jest ma�o wied�min�w, prawie nie u�wiadczysz. Pewnie w �yciu nie widzia�a� wied�mina?

Ciri wolno pokr�ci�a g�ow�, nie spuszczaj�c z Geralta wzroku.

��Wied�min, p�draku, to ta��� Freixenet urwa� i zblad�, widz�c wchodz�c� do chatki Braenn. - Nie, nie chc�! Nie dam sobie niczego wlewa� do g�by, nigdy, nigdy wi�cej! Geralt! Powiedz jej�

��Uspok�j si�.

Braenn nie zaszczyci�a Freixeneta niczym wi�cej opr�cz przelotnego spojrzenia. Podesz�a od razu do Ciri siedz�cej w kucki obok wied�mina.

��Chod� � powiedzia�a. - Chod�, kruszynko.

��Dok�d?�� wykrzywi�a si� Ciri. - Nie p�jd�. Chc� by� z Geraltem.

��Id� � u�miechn�� si� wymuszenie wied�min. - Pobawisz si� z Braenn i m�odymi driadami. Poka�� ci Duen Canell�

��Nie zawi�za�a mi oczu � powiedzia�a Ciri bardzo wolno. - Gdy�my tu szli, nie zawi�za�a mi oczu. Tobie zawi�za�a. �eby� nie m�g� tu trafi�, gdy odejdziesz. To znaczy�

Geralt spojrza� na Braenn. Driada wzruszy�a ramionami, potem obj�a i przytuli�a dziewczynk�.

��To znaczy��� g�os Ciri za�ama� si� nagle. - To znaczy, �e ja st�d nie odejd�. Tak?

��Nikt nie ujdzie przed swym przeznaczeniem. Wszyscy odwr�cili g�owy na d�wi�k tego g�osu. Cichego, ale d�wi�cznego, twardego, zdecydowanego. G�osu wymuszaj�cego pos�uch, nie uznaj�cego sprzeciwu. Braenn sk�oni�a si�. Geralt przykl�kn�� na jedno kolano.

��Pani Eithne�

W�adczyni Brokilonu nosi�a pow��czyst�, zwiewn�, jasnozielon� szat�. Jak wi�kszo�� driad, by�a niewysoka i szczup�a, ale dumnie uniesiona g�owa, twarz o powa�nych, ostrych rysach i zdecydowane usta sprawia�y, �e wydawa�a si� wy�sza i pot�niejsza. Jej w�osy i oczy mia�y kolor roztopionego srebra.

Wesz�a do sza�asu eskortowana przez dwie m�odsze driady uzbrojone w �uki. Bez s�owa skin�a na Braenn. a ta natychmiast chwyci�a Ciri za r�czk� i poci�gn�a w stron� wyj�cia, pochylaj�c nisko g�ow�. Ciri st�pa�a sztywno i niezgrabnie, blada i oniemia�a. Gdy przechodzi�a obok Eithne, srebrnow�osa driada szybkim ruchem uj�a j� pod brod�, unios�a, d�ugo patrzy�a w oczy dziewczynki. Geralt widzia�, �e Ciri dr�y.

��Id� � powiedzia�a wreszcie Eithne. - Id�, dziecko. Nie l�kaj si� niczego. Nic nie jest ju� w stanie odmieni� twego przeznaczenia. Jeste� w Brokilonie.

Ciri pos�usznie podrepta�a za Braenn. W wyj�cia odwr�ci�a si�. Wied�min spostrzeg�, �e usta jej dr��, a zielone oczy szkl� si� od �ez. Nie powiedzia� ani s�owa. Kl�cza� nadal, pochyliwszy g�ow�.

��Wsta�, Gwynbleidd. Witaj.

��Witaj, Eithne, Pani Brokilonu.

��Ponownie mam przyjemno�� go�ci� ci� w moim Lesie. Jakkolwiek przybywasz tu bez mojej wiedzy i zgody. Wchodzenie do Brokilonu bez mojej wiedzy i zgody jest ryzykowne, Bia�y Wilku. Nawet dla ciebie.

��Przybywam z poselstwem.

��Ach��� u�miechn�a si� lekko driada. - To st�d twoja �mia�o��, kt�rej nie chcia�abym okre�li� innym, bardziej dosadnym s�owem. Geralt, nietykalno�� pos��w to zwyczaj przyj�ty w�r�d ludzi. Ja go nie akceptuj�. Nie uznaj� niczego, co ludzkie. Tu jest Brokilon.

��Eithne�

��Milcz � przerwa�a, nie podnosz�c g�osu. - Kaza�am ci� oszcz�dzi�. Wyjdziesz z Brokilonu �ywy. Nie dlatego, ze jeste� pos�em. Z innych powod�w.

��Nie interesuje ci�, czyim jestem pos�em? Sk�d przychodz�, w czyim imieniu?

��M�wi�c szczerze, nie. Tu jest Brokilon. Ty przychodzisz z zewn�trz, ze �wiata, kt�ry mnie nie obchodzi. Dlaczego mia�abym traci� czas na wys�uchiwanie poselstw? Czym mog� by� dla mnie jakie� propozycje, jakie� ultimatum wymy�lone przez kogo�, kto my�li i czuje inaczej ni� ja? C� mo�e mnie obchodzi�, co my�li kr�l Venzlav?

Geralt ze zdumieniem pokr�ci� g�ow�.

��Sk�d wiesz, �e przychodz� od Venzlava?

��To przecie� jasne � rzek�a driada z u�miechem. - Ekkehard jest za g�upi. Ervyll i Viraxas zbyt mnie nienawidz�. W�o�ci innych z Brokilonem nie granicz�.

��Wiesz mn�stwo o tym, co dzieje si� poza Brokilonem, Eithne.

��Wiem bardzo wiele, Bia�y Wilku. To przywilej mojego wieku. Teraz za�, je�eli pozwolisz, chcia�abym za�atwi� poufn� spraw�. Czy ten m�czyzna o aparycji nied�wiedzia � driada przesta�a si� u�miecha� i spojrza�a na Freixeneta � jest twoim przyjacielem?

��Znamy si�. Odczarowa�em go kiedy�.

��Problem polega na tym � rzek�a zimno Eithne � �e nie wiem, co z nim pocz��. Przecie� nie mog� go teraz kaza� dobi�. Pozwoli�abym, by wyzdrowia�, ale stanowi zagro�enie. Na fanatyka nie wygl�da. A zatem �owca skalp�w. Wiem, ze Ervyll p�aci za ka�dy skalp driady. Nie pami�tam, ile. Zreszt�, cena ro�nie wraz ze spadkiem warto�ci pieni�dza.

��Mylisz si�. On nie jest �owc� skalp�w.

��Po co wi�c wlaz� do Brokilonu?

��Szuka� dziewczynki, kt�r� powierzono jego opiece. Zaryzykowa� �yciem, by j� odnale��.

��Bardzo g�upio � rzek�a zimno Eithne. - To nawet trudno nazwa� ryzykiem. Szed� na pewn� �mier�, to, �e �yje, zawdzi�cza wy��cznie ko�skiemu zdrowiu i wytrzyma�o�ci. Je�eli za� chodzi o to dziecko, to ono te� ocala�o przypadkiem. Moje dziewcz�ta nie strzela�y, bo my�la�y �e to puk albo leprekaun.

Spojrza�a jeszcze raz na Freixeneta, a Geralt zobaczy�, �e jej usta straci�y nieprzyjemn� twardo��.

��No, dobrze. Uczcijmy jako� ten dzie�.

Podesz�a do pos�ania z ga��zi. Obie towarzysz�ce jej driady zbli�y�y si� r�wnie�. Freixenet poblad� i skurczy� si�, wcale nie robi�c si� przez to mniejszy.

Eithne patrzy�a na niego przez chwil�, lekko mru��c oczy.

��Masz dzieci?�� spyta�a wreszcie. - Do ciebie m�wi�, klocu.

��H�?

��Chyba wyra�am si� jasno.

��Nie jestem��� Freixenet odchrz�kn��, zakas�a�. - Nie jestem �onaty.

��Ma�o obchodzi mnie twoje �ycie rodzinne. Interesuje mnie, czy zdolny jeste� wykrzesa� co� z twoich ot�uszczonych l�d�wi. Na Wielkie Drzewo! Czy� uczyni� kiedy kobiet� brzemienn�?

��Eee� Tak� Tak, pani, ale�

Eithne machn�a niedbale r�k�, odwr�ci�a si� do Ge-raita.

��Zostanie w Brokilonie � powiedzia�a � do pe�nego wyleczenia, i jeszcze jaki� czas. Potem� Niech idzie, dok�d chce.

��Dzi�kuj� ci, Eithne � sk�oni� si� wied�min. - A� Dziewczynka? Co z ni�?

��Dlaczego pytasz?�� driada spojrza�a na niego zimnym spojrzeniem swych srebrnych oczu. - Przecie� wiesz.

��To nie jest zwyk�e, wiejskie dziecko. To ksi�niczka.

��Nie robi to na mnie wra�enia. Ani r�nicy.

��Pos�uchaj�

��Ani s�owa wi�cej, Gwynbleidd. Zamilk�, przygryz� wargi.

��Co z moim poselstwem?

��Wys�ucham go � westchn�a driada. - Nie, nie z ciekawo�ci. Zrobi� to dla ciebie, by� m�g� wykaza� si� przed Venzlavem i odebra� zap�at�, kt�r� ci pewnie obieca� za dotarcie do mnie. Ale nie teraz, teraz b�d� zaj�ta. Przyjd� wieczorem do mojego Drzewa.

Gdy wysz�a, Freixenet uni�s� si� na �okciu, j�kn��, kaszln��, splun�� na d�o�.

��O co tu chodzi, Geralt? Dlaczego mam tu zosta�? I o co sz�o z tymi dzie�mi? W co ty mnie ubra�e� h�? Wied�min usiad�.

��Ocalisz g�ow�, Freixenet � powiedzia� zm�czonym g�osem. - Zostaniesz jednym z niewielu, kt�ry wyszed� st�d �ywy, przynajmniej ostatnio. I zostaniesz ojcem ma�ej driady. Mo�e kilku.

- �e jak? Mam by� rozp�odowcem?

��Nazwij to sobie, jak chcesz. Wyb�r masz ograniczony.

��Pojmuj� � mrukn�� baron i u�miechn�� si� oble�nie.

��C�, widywa�em je�c�w pracuj�cych w kopalniach i kopi�cych kana�y. Z dwojga z�ego wol� Byle mi tylko si� starczy�o. Troch� ich tutaj jest�

��Przesta� si� g�upio u�miecha� � skrzywi� si� Geralt � i snu� marzenia. Niech ci si� nie roj� ho�dy, muzyka, wino, wachlarze i r�j wielbi�cych ci� driad. B�dzie jedna, mo�e dwie. I nie b�dzie wielbienia. Potraktuj� ca�� spraw� bardzo rzeczowo. A ciebie jeszcze bardziej.

��Nie sprawia im to przyjemno�ci? Ale chyba nie sprawia przykro�ci?

��Nie b�d� dzieckiem. Pod tym wzgl�dem one niczym nie r�ni� si� od kobiet. Przynajmniej fizycznie.

��To znaczy?

��Od ciebie zale�y, czy b�dzie to dla driady przyjemne, czy przykre. Ale nie zmieni to faktu, �e jej chodzi� b�dzie wy��cznie o efekt. Twoja osoba ma znaczenie drugorz�dne. Nie oczekuj wdzi�czno�ci. Aha, i pod �adnym pozorem nie pr�buj niczego z w�asnej inicjatywy.

��Z w�asnego czego?

��Je�eli spotkasz j� rano � wyja�ni� cierpliwie wied�min � uk�o� si�, ale, do diab�a, bez u�mieszk�w czy mrugnie�. Dla driady to sprawa �miertelnie powa�na. Je�eli ona si� u�miechnie albo podejdzie do ciebie, mo�esz z ni� porozmawia�. Najlepiej o drzewach. Je�li nie znasz si� na drzewach, to o pogodzie. Ale je�eli ona uda, �e ci� nie widzi, trzymaj si� od niej z daleka. I trzymaj si� z daleka od innych driad i uwa�aj na r�ce. Dla driady, kt�ra nie jest gotowa, te sprawy nie istniej�. Dotkniesz jej i dostaniesz no�em, bo nie zrozumie intencji.

��Obeznany� � u�miechn�� si� Freixenet � z ich obyczajem godowym. Zdarza�o ci si�?

Wied�min nie odpowiedzia�. Przed oczyma mia� pi�kn�, smuk�� driad�, jej bezczelny u�miech. Vatt'ghern, bloede caerme. Wied�min, cholerny los. Co� ty nam przyprowadzi�a, Braenn? Po co on nam? �adnego po�ytku z wied�mina�

��Geralt?

��Co?

��A ksi�niczka Cirilla?

��Zapomnij o niej. B�dzie z niej driada. Za dwa, trzy lata wpakuje strza�� w oko w�asnemu bratu, gdyby spr�bowa� wej�� do Brokilonu.

��Psiakrew � zakl�� Freixenet, krzywi�c si�. - Eryyll b�dzie w�ciek�y. Geralt? A nie da�oby si�

��Nie � uci�� wied�min. - Nawet nie pr�buj. Nie wyszed�by� �ywy z Duen Canell.

��Znaczy, dziewuszka jest stracona.

��Dla was, tak.

Drzewem Eithne by�, ma si� rozumie�, d�b, a w�a�ciwie trzy zro�ni�te razem d�by, wci�� jeszcze zielone, nie zdradzaj�ce �adnych objaw�w usychania, cho� Geralt oblicza� je na co najmniej trzysta lat. D�by by�y wewn�trz puste, a dziupla mia�a rozmiary sporej izby o wysokim, zw�aj�cym si� w sto�ek pu�apie. Wn�trze by�o o�wietlone nie kopc�cym kagankiem i skromnie, ale nie prymitywnie, zamienione na wygodn� kwater�.

Eithne kl�cza�a po�rodku, na czym� w rodzaju w��knistej maty. Przed ni�, wyprostowana i nieruchoma, jak gdyby skamienia�a, siedzia�a na podwini�tych nogach Ciri, umyta i wyleczona z kataru, szeroko otwieraj�ca swe wielkie, szmaragdowe oczy. Wied�min zauwa�y�, �e jej twarzyczka, teraz, gdy znik� z niej brud i grymas z�o�liwego diabl�cia, by�a wcale �adna.

Eithne czesa�a d�ugie w�osy dziewczynki, powoli i pieszczotliwie.

��Wejd�, Gwynbleidd. Usi�d�.

Usiad�, ceremonialnie przykl�kaj�c najpierw na jedno kolano.

��Wypocz��e�? - spyta�a driada, nie patrz�c na niego, nie przerywaj�c czesania. - Kiedy mo�esz wyruszy� w drog� powrotn�? Co powiesz na jutro rano?

��Kiedy tylko rozka�esz � powiedzia� zimno � Pani Brokilonu. Wystarczy jednego twego s�owa, bym przesta� dra�ni� ci� moj� obecno�ci� w Duen Canell.

��Geralt � Eithne powoli odwr�ci�a g�ow�. - Nie zrozum mnie �le. Znam ci� i szanuj�. Wiem, �e� nigdy nie skrzywdzi� driady, rusa�ki, sylfidy czy nimfy, wr�cz przeciwnie, zdarza�o ci si� wyst�powa� w ich obronie, ratowa� �ycie. Ale to nie zmienia niczego. Za wiele nas dzieli. Nale�ymy do innych �wiat�w. Nie chc� i nie mog� robi� wyj�tk�w. Dla nikogo. Nie b�d� pyta�a, czy to rozumiesz, bo wiem, �e tak jest. Pytam, czy to akceptujesz.

��Co to zmieni?

��Nic. Ale chc� wiedzie�.

��Akceptuj� � potwierdzi�. - A co z ni�? Z Ciri? Ona te� nale�y do innego �wiata.

Ciri spojrza�a na niego p�ochliwie, potem rzuci�a okiem w g�r�, na driad�. Eithne u�miechn�a si�.

��Ju� nie na d�ugo � powiedzia�a.

��Eithne, prosz�. Zastan�w si�.

��Nad czym?

��Oddaj mi j�. Niech wraca ze mn�. Do �wiata, do kt�rego nale�y.

��Nie, Bia�y Wilku � driada ponownie zag��bi�a grzebie� w popielate w�osy dziewczynki. - Nie oddam jej. Kto jak kto, ale ty powiniene� to zrozumie�.

��Ja?

��Ty. Nawet do Brokilonu docieraj� wie�ci ze �wiata. Wie�ci o pewnym wied�minie, kt�ry za �wiadczone us�ugi wymusza niekiedy dziwne przysi�gi. "Dasz mi to, czego nie spodziewasz si� zasta� w domu". "Dasz mi to, co ju� masz, a o czym nie wiesz". Brzmi znajomie? Wszak�e od pewnego czasu pr�bujecie w ten spos�b pokierowa� przeznaczeniem, szukacie ch�opc�w wyznaczonych przez los na waszych nast�pc�w, chcecie broni� si� przed wymarciem i zapomnieniem. Przed nico�ci�. Dlaczego wi�c dziwisz si� mnie? Ja troszcz� si� o los driad. To chyba sprawiedliwie? Za ka�d� zabit� przez ludzi driad� jedna ludzka dziewczynka.

��Zatrzymuj�c j�, obudzisz wrogo�� i pragnienie zemsty, Eithne. Obudzisz zapiek�� nienawi��.

��Nic to dla mnie nowego, ludzka nienawi��. Nie, Geralt. Nie oddam jej. Zw�aszcza �e zdrowa. To ostatnio niecz�ste.

��Niecz�ste?

Driada utkwi�a w nim swe wielkie, srebrne oczy.

��Podrzucaj� mi chore dziewczynki. Dyfteryt, szkarlatyna, krup, ostatnio nawet ospa. My�l�, �e nie mamy immunitetu, �e epidemia nas zniszczy albo przynajmniej zdziesi�tkuje. Rozczaruj ich, Geralt. Mamy co� wi�cej ni� immunitet. Brokilon dba o swoje dzieci.

Zamilk�a, pochylaj�c si�, ostro�nie rozczesa�a pasemko spl�tanych w�os�w Ciri, pomagaj�c sobie drug� r�k�.

��Czy mog� � odchrz�kn�� wied�min � przyst�pi� do poselstwa, z kt�rym przysy�a mnie tu kr�l Venzlav?

��A nie szkoda na to czasu?�� unios�a g�ow� Eithne. - Po co masz si� wysila�? Przecie� ja doskonale wiem, czego chce kr�l Venzlav. Do tego bynajmniej nie potrzeba proroczych zdolno�ci. Chce, bym odda�a mu Brokilon, zapewne a� po rzeczk� Vd�, kt�r�, jak mi wiadomo, uwa�a, lub chcia�by uwa�a� za naturaln� granic� pomi�dzy Brugge a Verden. W zamian, jak przypuszczam, oferuje mi enklaw�, ma�y i dziki zak�tek lasu. I zapewne gwarantuje kr�lewskim s�owem i kr�lewsk� opiek�, �e ten ma�y i dziki zak�tek, ten skrawek puszczy, b�dzie nale�a� do mnie po wieki wiek�w i �e nikt nie o�mieli si� niepokoi� tam driad. Ze tam driady b�d� mog�y �y� w pokoju. Co, Geralt? Venzlav chcia�by zako�czy� trwaj�c� dwa stulecia wojn� o Brokilon. I aby j� zako�czy�, driady mia�yby odda� to, w obronie czego gin� od dwustu lat? Tak po prostu � odda�? Odda� Brokilon?

Geralt milcza�. Nie mia� nic do dodania. Driada u�miechn�a si�.

��Czy tak w�a�nie brzmia�a kr�lewska propozycja, Gwynbleidd? Czy te� mo�e by�a bardziej szczera, m�wi�ca: "Nie zadzieraj g�owy, le�ne straszyd�o, bestio z puszczy, relikcie przesz�o�ci, lecz pos�uchaj, czego chcemy my, kr�l Venzlav. A my chcemy cedru, d�bu i hikory, chcemy mahoniu i z�otej brzozy, cisu na �uki i masztowych sosen, bo Brokilon mamy pod bokiem, a musimy sprowadza� drewno zza g�r. Chcemy �elaza i miedzi, kt�re s� pod ziemi�. Chcemy z�ota, kt�re le�y na Craag A�. Chcemy r�ba� i pi�owa�, i ry� w ziemi, nie musz�c nas�uchiwa� �wistu strza�. I co najwa�niejsze � chcemy nareszcie by� kr�lem, kt�remu podlega wszystko w kr�lestwie. Nie �yczymy sobie w naszym kr�lestwie jakiego� Brokilonu, lasu, do kt�rego nie mo�emy wej��. Taki las dra�ni nas, z�o�ci i sp�dza nam sen z powiek, bo my jeste�my lud�mi, my panujemy nad �wiatem. Mo�emy, je�li zechcemy, tolerowa� na tym �wiecie kilka elf�w, driad czy rusa�ek. Je�li nie b�d� zbyt zuchwa�e. Podporz�dkuj si� naszej woli, Wied�mo Brokilonu. Lub zgi�".

��Eithne, sama przyzna�a�, �e Venzlav nie jest g�upcem ani fanatykiem. Z pewno�ci� wiesz, �e to kr�l sprawiedliwy i mi�uj�cy pok�j. Jego boli i martwi przelewana tu krew�

��Je�li b�dzie trzyma� si� z dala od Brokilonu, nie pop�ynie ani kropla krwi.

��Dobrze wiesz��� Geralt uni�s� g�ow�. - Dobrze wiesz, �e to nie tak. Zabijano ludzi na Wypalankach, na �smej Mili, na Sowich Wzg�rzach. Zabijano ludzi w Brugge, na lewym brzegu Wst��ki. Poza Brokilonem.

��Miejsca, kt�re wymieni�e� � odrzek�a spokojnie driada � to Brokilon. Ja nie uznaj� ludzkich map ani granic.

��Ale tam wyr�bano las sto lat temu!�� C� znaczy sto lat dla Brokilonu? I sto zim? Geralt zamilk�.

Driada od�o�y�a grzebie�, pog�aska�a Ciri po popielatych w�osach.

��Przysta� na propozycj� Venzlava, Eithne. Driada spojrza�a na niego zimno.

��Co nam to da? Nam, dzieciom Brokilonu?

��Mo�liwo�� przetrwania. Nie, Eithne, nie przerywaj. Wiem, co chcesz powiedzie�. Rozumiem twoj� dum� z niezale�no�ci Brokilonu. �wiat si� jednak zmienia. Co� si� ko�czy. Czy tego chcesz, czy nie, panowanie cz�owieka nad �wiatem jest faktem. Przetrwaj� ci, kt�rzy si� z lud�mi zasymiluj�. Inni zgin�. Eithne, s� lasy, gdzie driady, rusa�ki i elfy �yj� spokojnie, u�o�ywszy si� z lud�mi. Jeste�my przecie� sobie tak bliscy. Przecie� ludzie mog� by� ojcami waszych dzieci. Co daje ci wojna, kt�r� prowadzisz? Potencjalni ojcowie waszych dzieci padaj� pod waszymi strza�ami. I jaki jest skutek? Ile spo�r�d driad Brokilonu jest czystej krwi? Ile z nich to porwane, przerobione ludzkie dziewcz�ta? Nawet z Freixeneta musisz skorzysta�, bo nie masz wyboru. Jako� ma�o widz� tu male�kich driad, Eithne. Widz� tylko j� � ludzk� dziewczynk�, przera�on� i ot�pia�� od narkotyk�w, sparali�owan� ze strachu�

��Wcale si� nie boj�! - krzykn�a nagle Ciri, przybieraj�c na chwil� sw� zwyk�� min� ma�ego diabe�ka. - I nie jestem op�pia�a! Nie my�l sobie! Mnie si� nic nie mo�e tu sta�. Akurat! Nie boj� si�! Moja babka m�wi, ze driady nie s� z�e, a moja babka jest najm�drzejsza na �wiecie! Moja babka� Moja babka m�wi, �e powinno by� wi�cej takich las�w jak ten�

Zamilk�a, opu�ci�a g�ow�. Eithne za�mia�a si�.

��Dziecko Starszej Krwi � powiedzia�a. - Tak, Geralt. Ci�gle jeszcze rodz� si� na �wiecie Dzieci Starszej Krwi, o kt�rych m�wi� przepowiednie. A ty m�wisz, �e co� si� ko�czy� Martwisz si�, czy przetrwamy�

��Smarkula mia�a wyj�� za m�� za Kistrina z Verden � przerwa� Geralt. - Szkoda, �e nie wyjdzie. Kistrin obejmie kiedy� rz�dy po Ervyllu, pod wp�ywem �ony o takich pogl�dach mo�e zaprzesta�by rajd�w na Brokilon?

��Nie chc� tego Kistrina!�� krzykn�a cienko dziewczynka, a w jej zielonych oczach co� b�ysn�o. - Niech sobie Kistrin znajdzie �liczny i g�upi materia�! Ja nie jestem �aden materia�! Nie b�d� �adn� ksi�n�!

��Cicho, Dziecko Starszej Krwi � driada przytuli�a Ciri. - Nie krzycz. Oczywi�cie, �e nie b�dziesz ksi�n��

��Oczywi�cie � wtr�ci� kwa�no wied�min. - I ty, Eithne, i ja dobrze wiemy, czym ona b�dzie. Widz�, �e to ju� postanowione. Trudno. Jak� odpowied� mam zanie�� kr�lowi Venzlavowi, Pani Brokilonu?

- �adnej.

��Jak to, �adnej?

- �adnej. On to zrozumie. Ju� dawniej, ju� bardzo dawno temu, gdy Venzlava nie by�o jeszcze na �wiecie, pod Brokilon podje�d�ali heroldowie, rycza�y rogi i tr�by, b�yszcza�y zbroje, powiewa�y proporce i sztandary. "Ukorz si�, Brokilonie!" krzyczano. "Kr�l Koziz�bek, w�adca �ysej G�rki i Podmok�ej ��ki ��da, by� si� ukorzy�, Brokilonie!" A odpowied� Brokilonu by�a zawsze taka sama. Gdy ju� opu�cisz m�j Las, Gwynbleidd, obr�� si� i pos�uchaj. W szumie li�ci us�yszysz odpowied� Brokilonu. Przeka� j� Venzlavowi i dodaj, �e innej nie us�yszy nigdy, p�ki stoj� d�by w Duen Canell. P�ki ro�nie tu cho� jedno drzewo i �yje cho� jedna driada.

Geralt milcza�.

��M�wisz, ze co� si� ko�czy � ci�gn�a wolno Eithne. - Nieprawda. S� rzeczy, kt�re nie ko�cz� si� nigdy. M�wisz mi o przetrwaniu? Ja walcz� o przetrwanie. Bo Brokilon trwa dzi�ki mojej walce, bo drzewa �yj� d�u�ej ni� ludzie, trzeba tylko chroni� je przed waszymi siekierami. M�wisz mi o kr�lach i ksi���tach. Kim oni s�? Ci, kt�rych znam, to bia�e szkielety, le��ce w nekropoliach Craag A�, tam, w g��bi lasu. W marmurowych grobowcach, na stosach ��tego metalu i b�yszcz�cych kamyk�w. A Brokilon trwa, drzewa szumi� nad ruinami pa�ac�w, korzenie rozsadzaj� marmur. Czy tw�j Venzlav pami�ta, kim byli ci kr�lowie? Czy ty to pami�tasz, Gwynbleidd? A je�eli nie to jak mo�esz twierdzi�, �e co� si� ko�czy? Sk�d wiesz, komu przeznaczona jest zag�ada, a komu wieczno��? Co upowa�nia ci�, by m�wi� o przeznaczeniu? Czy ty chocia� wiesz, czym jest przeznaczenie?

��Nie � zgodzi� si�. - Nie wiem. Ale�

��Je�li nie wiesz � przerwa�a � na �adne �ale� nie ma iuz miejsca. Nie wiesz. Po prostu nie wiesz.

Zamilk�a, dotkn�a r�k� czo�a, odwr�ci�a twarz.

��Gdy by�e� tu po raz pierwszy, przed laty � podj�a � te� nie wiedzia�e�. A Morenn� Moja c�rka� Geralt, Morenn nie �yje. Zgin�a nad Wst��k�, broni�c Brokilonu. Nie pozna�am jej, gdy j� przyniesiono. Mia�a twarz zmia�d�on� kopytami waszych koni. Przeznaczenie? I dzisiaj ty, wied�min, kt�ry nie mog�e� da� Morenn dziecka, przyprowadzasz mi j�, Dziecko Starszej Krwi. Dziewczynk�, kt�ra wie, czym jest przeznaczenie. Nie, nie jest to wiedza, kt�ra odpowiada�aby tobie, kt�r� m�g�by� zaakceptowa�. Ona po prostu wierzy. Powt�rz, Ciri, powt�rz to, co powiedzia�a� mi, zanim wszed� tu ten wied�min, Geralt z Rivii, Bia�y Wilk. Wied�min, kt�ry nie wie. Powt�rz, Dziecko Starszej Krwi.

��Wielmo�� Szlachetna pani � rzek�a Ciri �ami�cym si� g�osem. - Nie zatrzymuj mnie tu. Ja nie mog� Ja chc� do domu. Chc� wr�ci� do domu z Geraltem. Ja musz� Z nim�

��Dlaczego z nim?

��Bo on� On jest moim przeznaczeniem. Eithne odwr�ci�a si�. By�a bardzo blada.

��I co ty na to, Geralt?

Nie odpowiedzia�. Eithne klasn�a w d�onie. Do wn�trza d�bu, wy�aniaj�c si� jak duch z panuj�cej na zewn�trz nocy, wesz�a Braenn, nios�c obur�cz wielki, srebrny puchar. Medalion na szyi wied�mina zacz�� szybko, rytmicznie drga�.

��I co ty na to?�� powt�rzy�a srebrnow�osa driada, wstaj�c. - Ona nie chce zosta� w Brokilonie! Ona nie �yczy sobie by� driad�! Ona nie chce zast�pi� mi Morenn, chce odej��, odej�� za swoim przeznaczeniem! Czy tak, Dziecko Starszej Krwi? Czy tego w�a�nie chcesz?

Gin pokiwa�a pochylon� g�ow�. Jej ramiona dr�a�y. Wied�min mia� do��.

��Dlaczego zn�casz si� nad tym dzieckiem, Eithne? Za chwil� przecie� dasz jej Wody Brokilonu i to, czego ona chce, przestanie mie� jakiekolwiek znaczenie. Dlaczego to robisz? Dlaczego robisz to w mojej obecno�ci?

��Chc� pokaza� ci, czym jest przeznaczenie. Chc� udowodni� ci, �e nic si� nie ko�czy. Ze wszystko dopiero si� zaczyna.

��Nie, Eithne � powiedzia�, wstaj�c. - Przykro mi, zepsuj� ci ten popis, ale nie mam zamiaru na to patrze�. Posz�a� troch� za daleko, Pani Brokilonu, chc�c podkre�li� przepa��, kt�ra nas dzieli. Wy, Starszy Lud, lubicie powtarza�, �e obca jest wam nienawi��, �e to uczucie znane wy��cznie ludziom. Ale to nieprawda. Wiecie, czym jest nienawi�� i potraficie nienawidzi�, tylko okazujecie to troch� inaczej, m�drzej i mniej gwa�townie. Ale mo�e przez to bardziej okrutnie. Przyjmuj� twoj� nienawi��, Eithne, w imieniu wszystkich ludzi. Zas�uguj� na ni�. Przykro mi z powodu Morenn.

Driada nie odpowiedzia�a.

��I to w�a�nie jest odpowied� Brokilonu, kt�r� mam przekaza� Venzlavowi z Brugge, prawda? Ostrze�enie i wyzwanie? Naoczny dow�d drzemi�cej w�r�d tych drzew nienawi�ci i Mocy, z woli kt�rych za chwil� ludzkie dziecko wypije niszcz�c� pami�� trucizn�, bior�c j� z r�k innego, ludzkiego dziecka, kt�rego psychik� i pami�� ju� zniszczono? I t� odpowied� ma zanie�� Venzlawowi wied�min, kt�ry zna i polubi� obydwoje dzieci? Wied�min, winien �mierci twojej c�rki? Dobrze, Eithne, stanie si� wedle twej woli. Venzlav us�yszy twoj� odpowied�, us�yszy m�j g�os, zobaczy moje oczy i wszystko z nich wyczyta. Ale patrze� na to, co ma si� tu sta�, nie musz�. I nie chc�.

Eithne milcza�a nadal.

- �egnaj, Ciri � Geralt ukl�kn��, przytuli� dziewczynk�. Ramiona Ciri zadr�a�y silnie. - Nie p�acz. Przecie� wiesz, nic z�ego nie mo�e ci si� tu sta�.

Ciri poci�gn�a nosem. Wied�min wsta�.

- �egnaj, Braenn � powiedzia� do m�odszej driady. - B�d� zdrowa i uwa�aj na siebie. Prze�yj, Braenn, �yj tak d�ugo jak twoje drzewo. Jak Brokilon. I jeszcze jedno�

��Tak, Gwynbleidd?�� Braenn unios�a g�ow�, a w jej oczach co� mokro zal�ni�o.

- �atwo zabija si� z �uku, dziewczyno. Jak�e �atwo spu�ci� ci�ciw� i my�le�, to nie ja, nie ja, to strza�a. Na moich r�kach nie ma krwi tego ch�opca. To strza�a zabi�a, nie ja. Ale strzale nic nie �ni si� w nocy. Niech i tobie nic nie �ni si� w nocy, niebieskooka driado. �egnaj, Braenn.

��Mona��� powiedzia�a niewyra�nie Braenn. Puchar, kt�ry trzyma�a w d�oniach, dr�a�, przepe�niaj�cy go przezroczysty p�yn falowa�.

��Co?

��Mona!�� j�kn�a. - Jestem Mona! Pani Eithne! Ja�

��Do�� tego � rzek�a ostro Eithne. - Do��. Panuj nad sob�, Braenn.

Geralt za�mia� si� sucho.

��Masz twoje przeznaczenie, Le�na Pani. Szanuj� tw�j up�r i twoj� walk�. Ale wiem, �e wkr�tce b�dziesz walczy� sama. Ostatnia driada Brokilonu posy�aj�ca na �mier� dziewcz�ta, kt�re jednak wci�� pami�taj� swoje prawdziwe imiona. Mimo wszystko, �ycz� ci szcz�cia, Eithne. �egnaj.

��Geralt��� szepn�a Ciri, siedz�c nadal nieruchomo, z opuszczon� g�ow�. - Nie zostawiaj mnie� samej�

��Bia�y Wilku � powiedzia�a Eithne, obejmuj�c zgarbione plecy dziewczynki. - Musia�e� czeka�, a� ona ci� o to poprosi? O to, by� jej nie opuszcza�? By� wytrwa� przy niej do ko�ca? Dlaczego chcesz opu�ci� j� w takiej chwili? Zostawi� sam�? Dok�d chcesz ucieka�, Gwynbleidd? I przed czym?

Ciri jeszcze bardziej pochyli�a g�ow�. Ale nie rozp�aka�a si�.

��A� do ko�ca � kiwn�� g�ow� wied�min. - Dobrze, Ciri. Nie b�dziesz sama. B�d� przy tobie. Nie b�j si� niczego. Eithne wyj�a puchar z dr��cych r�k Braenn, unios�a go.

��Umiesz czyta� Starsze Runy, Bia�y Wilku?

��Umiem.

��Przeczytaj, co jest wyryte na pucharze. To puchar z Craag An. Pili z niego kr�lowie, kt�rych ju� nikt nie pami�ta.

��Duettaeann aef cirran Caerme Glaeddyy. Yn a esse-ath.

��Czy wiesz, co to oznacza?

��Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza� Jednym jeste� ty.

��Wsta�, Dziecko Starszej. Krwi � w g�osie driady szcz�kn�� stal� rozkaz, kt�remu nie mo�na by�o si� przeciwstawi�, wola, kt�rej nie mo�na by�o si� nie podda�. - Pij. To Woda Brokilonu.

Geralt zagryz� wargi wpatrzony w srebrzyste oczy Eithne. Nie patrzy� na Ciri, powoli zbli�aj�c� usta do brzegu pucharu. Widzia� to ju�, kiedy�, dawniej. Konwulsje, drgawki, niesamowity, przera�aj�cy, gasn�cy powoli krzyk. I pustka, martwota i apatia w otwieraj�cych si� powoli oczach. Widzia� to ju�.

Ciri pi�a. Po nieruchomej twarzy Braenn powoli toczy�a si� �za.

��Wystarczy � Eithne odebra�a jej puchar, postawi�a na ziemi, obur�cz pog�adzi�a w�osy dziewczynki opadaj�ce na ramiona popielatymi falami.

��Dziecko Starszej Krwi � powiedzia�a. - Wybieraj. Czy chcesz pozosta� w Brokilonie, czy pod��y� za twoim przeznaczeniem?

Wied�min z niedowierzaniem pokr�ci� g�ow�. Ciri oddycha�a nieco szybciej, dosta�a rumie�c�w. I nic wi�cej. Nic.

��Chc� pod��y� za moim przeznaczeniem � powiedzia�a d�wi�cznie, patrz�c w oczy driady.

��Niech wi�c tak si� stanie � rzek�a Eithne zimno i kr�tko. Braenn westchn�a g�o�no.

��Chc� zosta� sama � powiedzia�a Eithne, odwracaj�c si� do nich plecami. - Odejd�cie, prosz�.

Braenn chwyci�a Ciri dotkn�a ramienia Geralta, ale wied�min odsun�� jej r�k�.

��Dzi�kuj� ci, Eithne � powiedzia�. Driada odwr�ci�a si� powoli.

��Za co mi dzi�kujesz?

��Za przeznaczenie � u�miechn�� si�. - Za twoj� decyzj�. Bo przecie� to nie by�a Woda Brokilonu, prawda? Przeznaczeniem Ciri by�o wr�ci� do domu. A to ty, Eithne, odegra�a� rol� przeznaczenia. I za to ci dzi�kuj�.

��Jak ty ma�o wiesz o przeznaczeniu � powiedzia�a gorzko driada. - Jak ty ma�o wiesz, wied�minie. Jak ty ma�o widzisz. Jak ty ma�o rozumiesz. Dzi�kujesz mi? Dzi�kujesz za rol�, kt�r� odegra�am? Za jarmarczny popis? Za sztuczk�, za oszustwo, za mistyfikacj�? Za to, �e miecz przeznaczenia by�, jak s�dzisz, z drewna, poci�gni�tego poz�otk�? Dalej�e wi�c, nie dzi�kuj, ale zdemaskuj mnie. Postaw na swoim. Udowodnij, ze racja jest po twojej stronie. Rzu� mi w twarz twoj� prawd�, poka�, jak tryumfuje trze�wa, ludzka prawda, zdrowy rozs�dek, dzi�ki kt�rym, w waszym mniemaniu, opanujecie �wiat. Oto Woda Brokilonu, jeszcze troch� zosta�o. Odwa�ysz si�? Zdobywco �wiata?

Geralt, cho� rozdra�niony jej s�owami, zawaha� si�, ale tylko na chwil�. Woda Brokilonu, nawet autentyczna, nie mia�a na niego wp�ywu, na zawarte w niej toksyczne, halucynogenne taniny by� ca�kowicie uodporniony. Ale to przecie� nie mog�a by� Woda Brokilonu, Ciri pi�a j�i nic si� nie sta�o. Si�gn�� po puchar, obur�cz, spojrza� w srebrne oczy driady.

Ziemia uciek�a mu spod n�g, momentalnie, i zwali�a mu si� na plecy. Pot�ny d�b zawirowa� i zatrz�s� si�. Z trudem macaj�c dooko�a dr�twiej�cymi r�koma, otworzy� oczy, a by�o to tak, jak gdyby odwala� marmurow� p�yt� grobowca. Zobaczy� nad sob� male�k� twarzyczk� Braenn, a za ni� b�yszcz�ce jak rt�� oczy Eithne. I jeszcze inne oczy, zielone, jak szmaragdy. Nie, ja�niejsze. Jak trawa wiosn�. Medalion na jego szyi dra�ni�, wibrowa�.

��Gwynbleidd � us�ysza�. - Patrz uwa�nie. Nie, nic ci nie pomo�e zamykanie oczu. Patrz, patrz na twoje przeznaczenie.

��Pami�tasz?

Nag�y, rw�cy kurtyn� dymu wybuch jasno�ci, wielkie, ci�kie od �wiec kandelabry ociekaj�ce festonami wosku.

Kamienne �ciany, strome schody. Schodz�ca po schodach zielonooka i popielatow�osa dziewczyna w diademiku z misternie rze�bion� gemm�, w srebrnob��kitnej sukni z trenem podtrzymywanym przez pazia w szkar�atnym kubraczku.

��Pami�tasz?

Jego w�asny g�os m�wi�cy� M�wi�cy�

Wr�c� tu za sze�� lat�

Altana, ciep�o, zapach kwiat�w, ci�kie jednostajne brz�czenie pszcz�. On sam, na kolanach, podaj�cy r�� kobiecie o popielatych w�osach rozsypanych lokami spod w�skiej, z�otej obr�czy. Na palcach d�oni, bior�cej r�� z jego r�ki, pier�cienie ze szmaragdami, wielkie, zielone kaboszony.

��Wr�� tu � m�wi kobieta. - Wr�� tu, je�li zmienisz zdanie. Twoje przeznaczenie b�dzie czeka�o.

Nigdy nie wr�ci�em, pomy�la�. Nigdy tam� nie wr�ci�em. Nigdy nie wr�ci�em do�

Dok�d?

Popielate w�osy. Zielone oczy.

Znowu jego g�os, w ciemno�ci, w mroku, w kt�rym ginie wszystko. S� tylko ognie, ognie a� po horyzont. Kurzawa iskier w purpurowym dymie. Belleteyn! Noc Majowa! Z k��b�w dymu patrz� ciemne, fio�kowe oczy, p�on�ce w bladej, tr�jk�tnej twarzy przes�oni�tej czarn�, sfalowan� burz� lok�w.

Yennefer!

��Za ma�o � w�skie usta widziad�a skrzywione nagle, po bladym policzku toczy si� �za. szybko, coraz szybciej, jak kropla wosku po �wiecy.

��Za ma�o. Trzeba czego� wi�cej.

��Yennefer!

��Nico�� za nico�� � m�wi widziad�o g�osem Eithne. - Nico�� i pustka, kt�ra jest w tobie, zdobywco �wiata, kt�ry nie potrafisz nawet zdoby� kobiety, kt�r� kochasz. Kt�ry odchodzisz i uciekasz, maj�c przeznaczenie w zasi�gu r�ki. Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym jeste� ty. A co jest drugim. Bia�y Wilku?

��Nie ma przeznaczenia � jego w�asny g�os. - Nie ma.

Nie ma. Nie istnieje. Jedynym, co jest przeznaczone wszystkim, jest �mier�.

��To prawda � m�wi kobieta o popielatych w�osach i zagadkowym u�miechu. - To prawda, Geralt.

Kobieta ma na sobie srebrzyst� zbroj�, zakrwawion�, pogi�t�, podziurawion� ostrzami pik lub halabard. Krew w�sk� stru�k� cieknie jej z k�cika zagadkowo i nie�adnie u�miechni�tych ust.

��Ty drwisz z przeznaczenia � m�wi, nie przestaj�c si� u�miecha�. - Drwisz sobie z niego, igrasz z nim. Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym jeste� ty. Drugim� jest �mier�? Ale to my umieramy, umieramy przez ciebie. Ciebie �mier� nie mo�e do�cign��, wi�c zadowala si� nami. �mier� idzie za tob� krok w krok, Bia�y Wilku. Ale to inni umieraj�. Przez ciebie. Pami�tasz mnie?

��Ca� Calanthe!

��Mo�esz go uratowa� � g�os Eithne, zza zas�ony dymu. - Mo�esz go uratowa�, Dziecko Starszej Krwi. Zanim pogr��y si� w nico�ci, kt�r� pokocha�. W czarnym lesie, kt�ry nie ma ko�ca.

Oczy, zielone jak trawa wiosn�. Dotyk. G�osy, krzycz�ce niezrozumia�ym ch�rem. Twarze.

Nie widzia� ju� nic, lecia� w przepa��, w pustk�, w ciemno��. Ostatnim, co us�ysza�, by� g�os Eithne.

��Niech wi�c tak si� stanie.

��Geralt! Obud� si�! Obud� si�, prosz�!

Otworzy� oczy, zobaczy� s�o�ce, z�oty dukat o wyra�nych kraw�dziach, w g�rze, nad wierzcho�kami drzew, za m�tn� zas�on� porannej mg�y. Le�a� na mokrym, g�bczastym mchu, twardy korze� uwiera� go w plecy.

Ciri kl�cza�a przy nim, szarpi�c za po�� kurtki.

��Zaraza��� odkaszln��, rozejrza� si�. - Gdzie ja jestem? Jak si� tu znalaz�em?

��Nie wiem � powiedzia�a. - Obudzi�am si� przed chwilk�, tutaj, obok ciebie, okropecznie zmarzni�ta. Nie pami�tam, jak� Wiesz, co? To s� czary!

��Zapewne masz racj� � usiad�, wyci�gaj�c sosnowe ig�y zza ko�nierza. - Zapewne masz racj�, Ciri. Woda Brokilonu, cholera� Zdaje si�, ze driady zabawi�y si� naszym kosztem.

Wsta�, podni�s� sw�j miecz le��cy obok, przerzuci� pa� przez plecy.

��Ciri?

��Aha?

��Ty tez zabawi�a� si� moim kosztem.

��Ja?

��Jeste� c�rk� Payetty, wnuczk� Calanthe z Cintry. Wiedzia�a� od samego pocz�tku, kim ja jestem?

��Nie � zaczerwieni�a si�. - Nie od pocz�tku. Ty odczarowa�e� mego tat�, prawda?

��Nieprawda � pokr�ci� g�ow�. - Zrobi�a to twoja mama. I twoja babka. Ja tylko pomog�em.

��Ale niania m�wi�a� M�wi�a, ze jestem przeznaczona. Bo jestem Niespodzianka. Dziecko Niespodzianka. Geralt?

��Ciri � popatrza� na ni�, kr�c�c g�ow� i u�miechaj�c si�. - Wierz mi, jeste� najwi�ksz� niespodziank�, jaka mog�a mnie spotka�.

��Ha!�� twarz dziewczynki poja�nia�a. - To prawda! Jestem przeznaczona. Niania m�wi�a, ze przyjdzie wied�min, kt�ry ma bia�e w�osy i zabierze mnie. A babka wrzeszcza�a� Ach, co tam! Dok�d mnie zabierzesz, powiedz?

��Do domu. Do Cintry.

��Ach� A ja my�la�am, �e�

��Pomy�lisz w drodze. Chod�my, Ciri, trzeba wyj�� z Brokilonu. To nie jest bezpieczne miejsce.

��Ja si� nie boj�!

��Ale ja si� boj�.

��Babka m�wi�a, ze wied�mini nie boj� si� niczego.

��Babka mocno przesadzi�a. W drog�, Ciri. �ebym ja jeszcze wiedzia�, gdzie my� Spojrza� na s�o�ce.

��No, zaryzykujmy� P�jdziemy t�dy.

��Nie � Ciri zmarszczy�a nos, wskaza�a w kierunku przeciwnym. - T�dy. Tam.

��A ty sk�d to niby wiesz?

��Wiem � wzruszy�a ramionami, spojrza�a na niego bezbronnym i zdziwionym, szmaragdowym spojrzeniem. - Jako�� Co�, tam� Nie wiem.

C�rka Pavetty, pomy�la�. Dziecko� Dziecko Starszej Krwi? Mo�liwe, ze odziedziczy�a co� po matce.

��Ciri � rozche�sta� koszul�, wyci�gn�� medalion. - Dotknij tego.

��Och � otworzy�a usta. - Ale straszny wilk. Ale ma k�y..

��Dotknij.

��Ojej!!!

Wied�min u�miechn�� si�. Te� poczu� gwa�towne drgni�cie medalionu, ostr� fal� biegn�c� po srebrnym �a�cuszku.

��Poruszy� si�! - westchn�a Ciri. - Poruszy�!

��Wiem. Idziemy, Ciri. Prowad�.

��To czary, prawda?

��Jasne.

By�o tak, jak si� spodziewa�. Dziewczynka wyczuwa�a kierunek. Jakim sposobem, nie wiedzia�. Ale szybko, szybciej, ni� oczekiwa�, wyszli na drog�, na wid�owate, tr�jstronne rozstaje. To by�a granica Brokilonu � przynajmniej wed�ug ludzi. Eithne, jak pami�ta�, nie uznawa�a tego.

Ciri przygryza�a warg�, zmarszczy�a nos, zawaha�a si�, patrz�c na rozstaje, na piaszczyste, wyboiste drogi, zryte kopytami i ko�ami woz�w. Ale Geralt wiedzia� ju�, gdzie jest, nie musia� i nie chcia� polega� na jej niepewnych zdolno�ciach. Ruszy� drog� prowadz�c� na wsch�d, ku Brugge. Ciri, wci�� zmarszczona, obejrza�a si� na drog� zachodni�.

��Tamt�dy idzie si� do zamku Nastrog � zadrwi�. - St�skni�a� si� za Kistrinem?

Dziewczynka zaburcza�a, posz�a za nim pos�usznie, ale jeszcze kilka razy ogl�da�a si� wstecz.

��O co chodzi, Ciri?

��Nie wiem � szepn�a. - Ale to z�a droga, Geralt.

��Dlaczego? Idziemy do Brugge, do kr�la Venzlava, kt�ry mieszka w pi�knym zamku. Wyk�piemy si� w �a�ni, wy�pimy w ��ku z pierzyn��

��To z�a droga � powt�rzy�a. - Z�a.

��Fakt, widywa�em lepsze. Przesta� kr�ci� nosem, Ciri. Idziemy, �wawo.

Min�li zakrzaczony zakr�t. I okaza�o si�, �e Ciri mia�a racj�.

Obst�pili ich nagle, szybko, ze wszystkich stron. Ludzie w sto�kowatych he�mach, kolczugach i ciemnosinych tunikach ze z�oto-czarn� szachownic� Verden na piersiach. Otoczyli ich, ale �aden nie zbli�y� si�, nie dotkn�� broni.

��Sk�d i dok�d to?�� szczekn�� kr�py osobnik w wytartym, zielonym stroju, staj�c przed Geraltem na szeroko rozstawionych, pa��kowatych nogach. Twarz mia� ciemn� i pomarszczon� jak suszona �liwka. �uk i bia�opierzaste strza�y stercza�y mu zza plec�w, wysoko nad g�ow�.

��Z Wypalanek � ze�ga� g�adko wied�min, �ciskaj�c znacz�co r�czk� Ciri. - Wracam do siebie, do Brugge. A co?

��Kr�lewska s�u�ba � rzek� ciemnolicy grzeczniej, jakby dopiero teraz zobaczy� miecz na plecach Geralta. -

My�

��Dawaj no go tu, Junghans!�� krzykn�� kto� stoj�cy dalej, na drodze. �o�dacy rozst�pili si�.

��Nie patrz, Ciri � powiedzia� Geralt szybko. - Odwr�� si�. Nie patrz.

Na drodze le�a�o zwalone drzewo blokuj�ce przejazd pl�tanin� konar�w. Nadci�ta i z�amana cz�� pnia biela�a w przydro�nej g�stwinie d�ugimi promieniami drzazg. Przed drzewem sta� w�z nakryty p�acht� zakrywaj�c� �adunek. Ma�e, kosmate konie le�a�y na ziemi zapl�tane w dyszle i powody, naszpikowane strza�ami, szczerz�c ��te z�by. Jeden �y� jeszcze, chrapa� ci�ko, wierzga�.

Byli tam te� i ludzie le��cy w ciemnych plamach wsi�-klej w piach krwi, przewieszeni przez burt� wozu, pokurczeni u k�.

Spomi�dzy zgromadzonych dooko�a wozu uzbrojonych ludzi wysz�o powoli dw�ch, potem do��czy� do nich trzeci. Pozostali � by�o ich oko�o dziesi�ciu � stali nieruchomo, trzymaj�c konie.

��Co tu si� sta�o?�� spyta� wied�min, staj�c tak, by zas�oni� przed wzrokiem Ciri scen� masakry. Kosooki m�czyzna w kr�tkiej kolczudze i wysokich butach popatrzy� na niego badawczo, potar� trzeszcz�cy od zarostu podbr�dek. Na lewym przedramieniu mia� wytarty i wyb�yszczony sk�rzany mankiet, jakiego u�ywali �ucznicy.

��Napad � powiedzia� kr�tko. - Wybi�y kupc�w le�ne dziwo�ony. My tu �ledztwo czynimy.

��Dziwo�ony? Napad�y na kupc�w?

��Widzisz przecie � wskaza� r�k� kosooki. - Nadziani strza�ami niby je�e. Na go�ci�cu! Coraz bezczelniejsze robi� si� le�ne wied�my. Ju� nie tylko w las nie mo�na wej��, ju� nawet drog� wzd�u� lasu nie mo�na.

��A wy � zmru�y� oczy wied�min. - Kim jeste�cie?

��Evryllowa dru�yna. Z nastrogskich dziesi�tek. Pod baronem Freixenetem s�u�yli�my. Ale baron pad� w Brokilonie.

Ciri otworzy�a usta, ale Geralt mocno �cisn�� jej r�czk�, nakazuj�c milczenie.

��Krew za krew, m�wi�! - zagrzmia� towarzysz kosookiego, olbrzym w nabijanym mosi�dzem kaftanie. - Krew za krew! Tego p�azem pu�ci� nie wolno. Najpierw Freixenet i porwana ksi�niczka z Cintry, teraz kupcy. Na bog�w, m�ci�, m�ci�, powiadam! Bo jak nie, zobaczycie, jutro, pojutrze zaczn� ubija� ludzi na progach w�asnych cha�up!

��Brick dobrze m�wi � powiedzia� kosooki. - Prawda? A ty�, bracie, �e zapytam, sk�d?

��Z Brugge � sk�ama� wied�min.

��A ta ma�a, c�rka?

��C�rka � Geralt ponownie �cisn�� d�o� Ciri.

��Z Brugge � zmarszczy� si� Brick. - A to ci powiem, bracie, �e to tw�j kr�l, Venzlav, potworzyce rozzuchwala w�a�nie. Nie chce z naszym Ervyllem si� sprz�c, i z Viraxasem z Kerack. A gdyby ze trzech stron na Brokilon p�j��, wygnietliby�my to plugastwo wreszcie�

��Jak dosz�o do tej rzezi?�� spyta� powoli Geralt. - Kto� wie? Prze�y� kt�ry� z kupc�w?

- �wiadk�w nie ma � powiedzia� kosooki. - Ale wiemy, co si� przydarzy�o. Junghans, le�niczy, czyta w �ladach niby w ksi�dze. Powiedz mu, Junghans.

��Ano � powiedzia� ten z pomarszczon� twarz�. - Tak to by�o: Jechali kupce go�ci�cem. Najechali na zasiek. Widzicie, panie, w poprzek drogi obalona sosna, zr�bana �wie�o. W g�szczu �lady s�, chcecie obaczy�? No, a jak kupce stan�li, by drzewo odwali�, wystrzelano ich w try miga. Stamt�d, z zaro�li, gdzie owa krzywa brzoza. I tam �lady s�. A strza�y, baczcie, wszystko dziwo�onia robota, pi�ra klejone �ywic�, brzechwy kr�cone �ykiem�

��Widz� � przerwa� wied�min, patrz�c na zabitych. - Kilku, zdaje mi si�, prze�y�o ostrza�, ci dostali po gardle. No�ami.

Zza plec�w stoj�cych przed nim �o�dak�w wy�oni� si� jeszcze jeden � chudy i niewysoki, w �osiowym kaftanie. Mia� czarne, bardzo kr�tko strzy�one w�osy, policzki sine od g�adko zgolonego, czarnego zarostu. Wied�minowi wystarczy�o jednego spojrzenia na ma�e, w�skie d�onie w kr�tkich, czarnych r�kawiczkach bez palc�w, na blade, rybie oczy, na miecz, na r�koje�ci sztylet�w, stercz�ce zza pasa i z cholewy lewego buta. Geralt widzia� zbyt wielu morderc�w, by natychmiast nie rozpozna� jeszcze jednego.

��Bystre masz oko � powiedzia� czarny, bardzo powoli. - Zaiste, wiele widzisz.

��I dobrze to � rzek� kosooki. - Co widzia�, niech kr�lowi swojemu opowie, Venzlav wszak ci�gle klnie si�, �e nie trza dziwo�on zabija�, bo one mi�e i dobre. Pewnikiem chodzi do nich majow� por� i ch�do�y je. Po temu to one mo�e i dobre. Co sami sprawdzim, je�li kt�r� �ywcem we�miemy.

��A cho�by i p�ywcem � zarechota� Brick. - No, zaraza, gdzie ten druid? Po�udnie nied�ugo, a jego ani �ladu. Pora rusza�.

��Co zamierzacie?�� spyta� Geralt, nie puszczaj�c r�ki Ciri.

��A tobie co do tego?�� sykn�� czarny.

��No, po co zaraz tak ostro, Levecque � u�miechn�� si� brzydko kosooki. - My ludzie uczciwi, sekret�w nie mamy. Ervyll przysy�a nam druida, wielkiego magika,�� kt�ry nawet z drzewami potrafi gada�. �w�e poprowadzi nas w las m�ci� Freixeneta, spr�bowa� odbi� ksi�niczk�. To nie byle szysz, bracie, a karna eks� eks�

��Ekspedycja � podpowiedzia� ten czarny, Levecque.

��Ano. Z ust mnie wyj��e�. Tak tedy, ruszaj w swoj� drog�, bracie, bo tu wkr�tce mo�e by� gor�co.

��Taak � rzek� przeci�gle Levecque, patrz�c na Ciri. - Niebezpiecznie tu, zw�aszcza z dziewcz�tkiem. Dziwo�ony tylko czyhaj� na takie dziewcz�tka. Co, ma�a? Mama w domu czeka?

Ciri, trz�s�c si�, kiwn�a g�ow�.

��By�oby fatalnie � ci�gn�� czarny, nie spuszczaj�c z niej oka � gdyby si� nie doczeka�a. Pewnie pogna�aby do kr�la Venzlava i rzek�a: pob�a�a�e� driadom, kr�lu, i oto prosz�, moja c�rka i m�j m�� na twoim sumieniu. Kto wie, mo�e Venzlav w�wczas ponownie przemy�la�by sojusz z Eryyllem?

��Ostawcie, panie Levecque � warkn�� Junghans, a pomarszczona twarz zmarszczy�a mu si� jeszcze bardziej.

��Niech id�.

��Bywaj, malutka � Levecque wyci�gn�� r�k�, pog�aska� Ciri po g�owie. Ciri zatrz�s�a si� i cofn�a.

��C� to? Boisz si�?

��Masz krew na r�ku � powiedzia� cicho wied�min.

��Ach � Levecque uni�s� d�o�. - Faktycznie. To ich krew. Kupc�w. Sprawdza�em, czy kt�ry� nie ocala�. Ale niestety, dziwo�ony strzelaj� celnie.

��Dziwo�ony?�� odezwa�a si� dr��cym g�osem Ciri, nie reaguj�c na �cisk d�oni wied�mina. - Och, szlachetni rycerze, mylicie si�. To nie mog�y by� driady!

��Co tam popiskujesz, ma�a?�� blade oczy czarnego zw�zi�y si�. Geralt rzuci� okiem na prawo, na lewo, oceni�

odleg�o�ci.

��To nie by�y driady, panie rycerzu � powt�rzy�a Ciri.

��To przecie� jasne!

��H�?

��Przecie� to drzewo� To drzewo jest zr�bane! Siekier�! A driada nigdy nie zr�ba�aby drzewa, prawda?

��Prawda � powiedzia� Levecque i popatrzy� na kosookiego. - Och, jaka m�dra z ciebie dziewczynka. Za m�dra.

Wied�min ju� wcze�niej widzia� jego w�sk�, ur�kawiczon� r�k� pe�zn�c� niby czarny paj�k ku r�koje�ci sztyletu. Chocia� Levecque nie odrywa� wzroku od Ciri, Geralt wiedzia�, ze cios b�dzie wymierzony w niego. Odczeka� do momentu, gdy Levecque dotkn�� broni, a kosooki wstrzyma� oddech.

Trzy ruchy. Tylko trzy. Opancerzone srebrnymi �wiekami przedrami� gruchn�o czarnego w bok g�owy. Zanim upad�, wied�min ju� sta� mi�dzy Junghansem a kosookim, a miecz, z sykiem wyskakuj�c z pochwy, zawy� w powietrzu, rozwalaj�c skro� Bricka, olbrzyma w nabijanym mosi�dzem kaftanie.

��Uciekaj, Ciri!

Kosooki, dobywaj�c miecza, skoczy�, ale nie zd��y�. Wied�min ci�� go przez pier�, sko�nie, z g�ry w d�, i natychmiast, wykorzystuj�c energi� ciosu, z do�u w g�r�, przykl�kaj�c, rozchlastuj�c �o�daka w krwawy X.

��Ch�opy!�� wrzasn�� Junghans do reszty, skamienia�ej w zaskoczeniu. - Do mnie!

Ciri dopad�a krzywego buka i jak wiewi�rka smykn�a w g�r� po konarach, znikaj�c w listowiu. Le�nik pos�a� za ni� strza��, ale chybi�. Pozostali biegli, rozsypuj�c si� w p�kole, wyci�gaj�c �uki i strza�y z ko�czan�w. Geralt, wci�� kl�cz�c, z�o�y� palce i uderzy� Znakiem Aard, nie w �ucznik�w, bo byli za daleko, ale w piaszczyst� drog� przed nimi, zasypuj�c ich kurzaw�.

Junghans, odskakuj�c, zwinnie wyci�gn�� z ko�czana drug� strza��.

��Nie!�� wrzasn�� Levecque, zrywaj�c si� z ziemi z mieczem w prawej, ze sztyletem w lewej r�ce. - Zostaw go Junghans!

Wied�min zawirowa� p�ynnie, odwracaj�c si� ku niemu.

��Jest m�j � powiedzia� Levecque, potrz�saj�c g�ow�, ocierai�c przedramieniem policzek i usta. - Tylko moi!

Geralt, pochylony, ruszy� p�kolem, ale Levecque nie kr��y�, zaatakowa� od razu, dopadaj�c w dw�ch skokach.

Dobry jest, pomy�la� wied�min, z trudem wi���c kling� zab�jcy kr�tkim m�y�cem, unikaj�c p�obrotem pchni�cia sztyletu. Celowo nie zripostowa�, odskoczy�, licz�c na to, �e Levecque spr�buje dosi�gn�� go d�ugim, wyci�gni�tym uderzeniem, �e straci r�wnowag�. Ale zab�jca nie by� nowicjuszem. Zgarbi� si� i te� poszed� p�kolem, mi�kkim, kocim krokiem. Niespodzianie skoczy�, zam�ynkowa� mieczem, zawirowa�, skracaj�c dystans. Wied�min nie wyszed� na spotkanie, ograniczy� si� do szybkiej, g�rnej finty, kt�ra zmusi�a zab�jc� do odskoku. Levecque zgarbi� si�, sk�adaj�c kwart�, kryj�c r�k� ze sztyletem za plecami. Wied�min i tym razem nie zaatakowa�, nie skr�ci� dystansu, poszed� znowu w p�kole, okr��aj�c go.

��Aha � wycedzi� Levecque, prostuj�c si�. - Przed�u�amy zabaw�? Czemu nie. Nigdy do�� dobrej zabawy!

Skoczy�, zawirowa�, uderzy�, raz, drugi, trzeci, w szybkim rytmie � g�rne ci�cie mieczem i natychmiast, od lewej, p�aski, kosz�cy cios sztyletu. Wied�min nie zak��ca� rytmu � parowa�, odskakiwa� i znowu szed� p�kolem, zmuszaj�c zab�jc� do obracania si�. Levecque cofn�� si� nagle, ruszy� p�kolem w przeciwnym kierunku.

��Ka�da zabawa � sykn�� przez zaci�ni�te z�by � musi mie� sw�j koniec. Co powiesz na jedno uderzenie, spryciarzu? Jedno uderzenie, a potem zestrzelimy z drzewa twojego b�karta. Co ty na to?

Geralt widzia�, �e Levecque obserwuje sw�j cie�, �e czeka, a� cie� dosi�gnie przeciwnika, daj�c zna�, ze ten ma s�o�ce w oczy. Zaprzesta� kr��enia, by u�atwi� zab�jcy zadanie.

I zw�zi� �renice w pionowe szpareczki, dwie w�ziutkie kreski.

Aby zachowa� pozory, zmarszczy� lekko twarz, udaj�c o�lepionego.

Levecque skoczy�, zawirowa�, utrzymuj�c r�wnowag� r�k� ze sztyletem wyci�gni�t� w bok, uderzy� z niemo�liwego wr�cz wygi�cia przegubu, z do�u, mierz�c w krocze. Geralt wyprysn�� do przodu, obr�ci� si�, odbi� cios, wyginaj�c rami� i przegub r�wnie niemo�liwie, odrzuci� zab�jc� impetem parady i chlasn�� go, ko�cem klingi, przez lewy policzek. Levecque zatoczy� si�, chwytaj�c za twarz. Wied�min wykr�ci� si� w p�obr�t, przerzuci� ci�ar cia�a na lew� nog� i kr�tkim ciosem rozr�ba� mu t�tnic� szyjn�. Levecque skuli� si�, brocz�c krwi�, upad� na kolana, zgi�� si� i zary� twarz� w piach.

Geralt powoli obr�ci� si� w stron� Junghansa. Ten, wykrzywiaj�c pomarszczon� twarz we w�ciek�y grymas, wymierzy� z �uku. Wied�min pochyli� si�, ujmuj�c miecz obur�cz. Pozostali �o�dacy r�wnie� unie�li �uki, w g�uchej ciszy.

��Na co czekacie!�� rykn�� le�nik. - Szy�! Szy� w nie� Potkn�� si�, zachwia�, podrepta� do przodu i upad� na twarz, z karku stercza�a mu strza�a. Strza�a mia�a na brzechwie pr�gowane pi�ra z lotek kury ba�anta barwione na ��to w wywarze z kory.

Strza�y lecia�y ze �wistem i sykiem po d�ugich, p�askich parabolach od strony czarnej �ciany lasu. Lecia�y pozornie wolno i spokojnie, szumi�c pi�rami, i wydawa�o si�, �e nabieraj� p�du i si�y dopiero uderzaj�c w cele. A uderza�y bezb��dnie, kosz�c nastrogskich najemnik�w, zwalaj�c ich w piasek drogi, bezw�adnych i �ci�tych, niby s�oneczniki uderzone kijem.

Ci, kt�rzy prze�yli, run�li ku koniom, potr�caj�c si� nawzajem. Strza�y nie przestawa�y �wiszcze�, dosi�ga�y ich w biegu, dopada�y na ku�bakach. Wy��cznie trzech zdo�a�o poderwa� konie do galopu i ruszy�, wrzeszcz�c, krwawi�c ostrogami boki wierzchowc�w. Ale i ci nie ujechali daleko.

Las zamkn��, zablokowa� drog�. Nagle nie by�o ju� sk�panego w s�o�cu, piaszczystego go�ci�ca. By�a zwarta, nieprzebita �ciana czarnych pni.

Najemnicy spi�li konie, przera�eni i os�upiali, usi�owali zawr�ci�, ale strza�y lecia�y bezustannie. I dosi�ga�y ich, zwali�y z siode� w�r�d tupu i r�enia koni, w�r�d wrzasku.

A potem zrobi�o si� cicho.

Zamykaj�ca go�ciniec �ciana lasu zamruga�a, zamaza�a si�, za�wieci�a t�czowo i znik�a. Znowu wida� by�o drog�, a na drodze sta� siwy ko�, a na siwym koniu siedzia� je�dziec � pot�ny, z p�ow�, miot�owat� brod�, w kubraku z foczej sk�ry przepasanym na skos szarf� z kraciastej we�ny.

Siwy ko�, odwracaj�c �eb i gryz�c w�dzid�o, post�pi� do przodu, wysoko podnosz�c przednie kopyta, chrapi�c i bocz�c si� na trupy, na zapach krwi. Je�dziec, wyprostowany w siodle, uni�s� r�k� i nag�y poryw wiatru uderzy� po ga��ziach drzew.

Z zaro�li na oddalonych skraju lasu wy�oni�y si� ma�e sylwetki w obcis�ych strojach kombinowanych z zieleni i br�zu, o twarzach pasiastych od smug wymalowanych �upin� orzecha.

��Ceadmil, Wedd Brokiloene!�� zawo�a� je�dziec. - F�ill, Ana Woedwedd!

��Faill!�� g�os od lasu niby powiew wiatru. Zielonobrunatne sylwetki zacz�y znika�, jedna po drugiej, roztapia� si� w�r�d g�stwiny boru. Zosta�a tylko jedna o rozwianych w�osach w kolorze miodu. Ta post�pi�a kilka krok�w, zbli�y�a si�.

��Va faill, Gwynbleidd!�� zawo�a�a, podchodz�c jeszcze bli�ej.

- �egnaj, Mona � powiedzia� wied�min. - Nie zapomn� ci�.

��Zapomnij � odrzek�a twardo, poprawiaj�c ko�czan na plecach. - Nie ma Mony. Mona to by� sen. Jestem Braenn. Braenn z Brokilonu.

Jeszcze raz pomacha�a mu r�k�. I znik�a.

Wied�min odwr�ci� si�.

��Myszow�r � powiedzia�, patrz�c na je�d�ca na siwym koniu.

��Geralt � kiwn�� g�ow� je�dziec, mierz�c go zimnym wzrokiem. - Interesuj�ce spotkanie. Ale zacznijmy od rzeczy najwa�niejszych. Gdzie jest Ciri?

��Tu!�� wrzasn�a dziewczynka skryta w listowiu. - Czy mog� ju� zej��?

��Mo�esz � powiedzia� wied�min.

��Ale nie wiem jak!

��Tak samo jak wlaz�a�, tylko odwrotnie.

��Boj� si�! Jestem na samym czubku!

��Z�a�, m�wi�! Mamy ze sob� do porozmawiania, moja panno!

��Niby o czym?

��Dlaczego, do cholery, wlaz�a� tam, zamiast ucieka� w las? Uciek�bym za tob�, nie musia�bym� Ach, zaraza. Z�a�!

��Zrobi�am jak kot w bajce! Cokolwiek zrobi�, to zaraz �le! Dlaczego, chcia�abym wiedzie�?

��Ja te� � powiedzia� druid, zsiadaj�c z konia � chcia�bym to wiedzie�. I twoja babka, kr�lowa Calanthe, te� chcia�aby to wiedzie�. Dalej, z�a�, ksi�niczko.

Z drzewa posypa�y si� li�cie i suche ga��zki. Potem rozleg� si� ostry trzask rwanej tkaniny, a na koniec objawi�a si� Ciri, zje�d�aj�ca okrakiem po pniu. Zamiast kapturka przy kubraczku mia�a malowniczy strz�p.

��Wuj Myszow�r!

��We w�asnej osobie � druid obj��, przytuli� dziewczynk�.

��Babka ci� przys�a�a? Wuju? Bardzo si� martwi?

��Nie bardzo � u�miechn�� si� Myszow�r. - Zbyt zaj�ta jest moczeniem r�zeg. Droga do Cintry, Ciri, zajmie nam troch� czasu. Po�wi�� go na wymy�lenie wyja�nienia dla twoich uczynk�w. Powinno to by�, je�li zechcesz skorzysta� z mojej rady, bardzo kr�tkie i rzeczowe wyja�nienie. Takie, kt�re mo�na wyg�osi� bardzo, bardzo szybko. A i tak s�dz�, �e ko�c�wk� przyjdzie ci wykrzycze�, ksi�niczko. Bardzo, bardzo g�o�no.

Ciri skrzywi�a si� bole�nie, zmarszczy�a nos, fukn�a z cicha, a d�onie odruchowo pobieg�y jej w kierunku zagro�onego miejsca.

��Chod�my st�d � rzek� Geralt, rozgl�daj�c si�. - Chod�my st�d, Myszow�r.

��Nie � powiedzia� druid. - Calanthe zmieni�a plany, nie �yczy ju� sobie ma��e�stwa Ciri z Kistrinem. Ma swoje powody. Dodatkowo, chyba nie musz� ci wyja�nia�, �e po tej paskudnej aferze z pozorowanym napadem na kupc�w kr�l Ervyll powa�nie straci� w moich oczach, a moje oczy licz� si� w kr�lestwie. Nie, nawet nie zajrzymy do Nastroga. Zabieram ma�� prosto do Cintry. Jed� z nami, Geralt.

��Po co?�� wied�min rzuci� okiem na Ciri, drzemi�c� pod drzewem, otulon� ko�uchem Myszowora.

��Dobrze wiesz, po co. To dziecko, Geralt, jest ci przeznaczone. Po raz trzeci, tak, po raz trzeci krzy�uj� si� wasze drogi. W przeno�ni, oczywi�cie, zw�aszcza je�eli chodzi o dwa poprzednie razy. Chyba nie nazwiesz tego przypadkiem?

��Co za r�nica, jak to nazw� � wied�min u�miechn�� si� krzywo. - Nie w nazwie rzecz, Myszow�r. Po co mam jecha� do Cintry? By�em ju� w Cintrze, krzy�owa�em ju�, jak to okre�li�e�, drogi. I co z tego?

��Geralt za��da�e� w�wczas przysi�gi od Calanthe, od Pavetty i jej m�a. Przysi�ga jest dotrzymana. Ciri jest Niespodziank�. Przeznaczenie ��da�

��Abym zabra� to dziecko i przerobi� na wied�mina? Dziewczynk�? Przyjrzyj mi si�, Myszow�r. Wyobra�asz mnie sobie jako ho�e dziewcz�?

��Do diab�a z wied�mi�stwem � zdenerwowa� si� druid. - O czym ty w og�le m�wisz? Co jedno ma z drugim wsp�lnego? Nie, Geralt, widz�, �e ty niczego nie rozumiesz, musz� si�gn�� do prostych s��w. S�uchaj, ka�dy dure�, w tej liczbie i ty, mo�e za��da� przysi�gi, mo�e wym�c obietnic�, i nie stanie si� przez to niezwyk�y. Niezwyk�e jest dziecko. I niezwyk�a jest wi�, kt�ra powstaje, gdy dziecko si� rodzi. Jeszcze ja�niej? Prosz� bardzo, Geralt, od momentu narodzin Ciri przesta�o si� liczy�, czego ty chcesz i co planujesz, nie ma te� �adnego znaczenia, czego ty nie chcesz i z czego rezygnujesz. Ty si�, cholera jasna, nie liczysz! Nie rozumiesz?

��Nie krzycz, obudzisz j�. Nasza niespodzianka �pi. A gdy si� obudzi� Myszow�r, nawet z niezwyk�ych rzeczy mo�na� Trzeba niekiedy rezygnowa�.

��Przecie� wiesz � druid spojrza� na niego zimno � �e w�asnego dziecka nie b�dziesz mia� nigdy.

��Wiem.

��I rezygnujesz?

��Rezygnuj�. Chyba mi wolno?

��Wolno � rzek� Myszow�r. - A jak�e. Ale ryzykownie. Jest taka stara przepowiednia, m�wi�ca, �e miecz przeznaczenia��� �ma dwa ostrza � doko�czy� Geralt. - S�ysza�em.

��A, r�b, jak uwa�asz � druid odwr�ci� g�ow�, splun��. - Pomy�le�, �e got�w by�em nadstawi� za ciebie karku�

��Ty?

��Ja. W przeciwie�stwie do ciebie ja wierz� w przeznaczenie. I wiem, �e niebezpiecznie jest igra� z obosiecznym mieczem. Nie igraj, Geralt. Skorzystaj z szansy, jaka si� nadarza. Zr�b z tego, co wi��e ci� z Ciri, normaln�, zdrow� wi� dziecka i opiekuna. Bo je�li nie� Wtedy ta wi� mo�e objawi� si� inaczej. Straszniej. W spos�b negatywny i destrukcyjny. Chc� przed tym uchroni� i ciebie, i j�. Gdyby� chcia� j� zabra�, nie oponowa�bym. Wzi��bym na siebie ryzyko wyt�umaczenia Calanthe, dlaczego.

��Sk�d wiesz, �e Ciri chcia�aby ze mn� p�j��? Ze starych przepowiedni?

��Nie � powiedzia� powa�nie Myszow�r. - St�d, �e usn�a dopiero wtedy, gdy j� przytuli�e�. �e mruczy przez sen twoje imi� i szuka r�czk� twojej r�ki.

��Wystarczy � Geralt wsta� � bo got�wem si� wzruszy�. Bywaj, brodaczu. Uk�ony dla Calanthe. A na u�ytek Ciri� Wymy�l co�.

��Nie zdo�asz uciec, Geralt.

��Przed przeznaczeniem?�� wied�min doci�gn�� popr�g zdobycznego konia.

��Nie � powiedzia� druid, patrz�c na �pi�c� dziewczynk�. - Przed ni�.

Wied�min pokiwa� g�ow�, wskoczy� na siod�o. Myszow�r siedzia� nieruchomo, grzebi�c patykiem w wygasaj�cym ognisku.

Odjecha� wolno, przez wrzosy, si�gaj�ce strzemion, po zboczu, wiod�cym w dolin�, ku czarnemu lasowi.

��Geraaalt!

Obejrza� si�. Ciri sta�a na szczycie wzg�rza, male�ka, szara figurka z rozwianymi, popielatymi w�osami.

��Nie odchod�! Pomacha� r�k�.

��Nie odchod�! - wrzasn�a cienko. - Nie odchooood�! Musz�, pomy�la�. Musz�, Ciri. Dlatego, �e� Ja zawsze odchodz�.

��Nie uda ci si� i tak!�� krzykn�a. - Nie my�l sobie! Nie uciekniesz! Jestem twoim przeznaczeniem, s�yszysz?

Nie ma przeznaczenia, pomy�la�. Nie istnieje. Jedyne, co jest przeznaczone wszystkim, jest �mier�. To �mier� jest drugim ostrzem obosiecznego miecza. Jednym jestem ja. A drugim jest �mier�, kt�ra idzie za mn� krok w krok. Nie mog�, nie wolno mi nara�a� ci�, Ciri.

��Jestem twoim przeznaczeniem!�� dobieg�o go ze szczytu wzg�rza, ciszej, rozpaczliwiej.

Tr�ci� konia pi�t� i ruszy� przed siebie, zag��biaj�c si�, jak w otch�a�, w czarny, zimny i podmok�y las, w przyjazny, znajomy cie�, w mrok, kt�ry zdawa� si� nie mie� ko�ca.

Gdy na dylach mostu nagle zastuka�y kopyta, Yurga nawet nie uni�s� g�owy � zawy� tylko z cicha, pu�ci� obr�cz ko�a, z kt�r� si� mocowa�, i wpe�z� pod w�z tak szybko, jak tylko m�g�. Rozp�aszczony, szoruj�c grzbietem o chropaw� skorup� nawozu i b�ota pokrywaj�c� spodni� stron� wehiku�u, skowyta� urywanie i dygota� ze strachu.

Ko� wolniutko zbli�y� si� do wozu. Yurga widzia�, jak delikatnie i ostro�nie stawia kopyta na przegni�ych, omsza�ych balach.

��Wyjd� � powiedzia� niewidoczny je�dziec. Yurga zadzwoni� z�bami i wtuli� g�ow� w ramiona. Ko� prychn��, tupn��.

��Spokojnie, P�otka � powiedzia� je�dziec. Yurga us�ysza�, �e klepie wierzchowca po szyi. - Wyjd� stamt�d, cz�owieku. Nie zrobi� ci krzywdy.

Kupiec absolutnie nie uwierzy� w deklaracj� nieznajomego. Jednak w g�osie by�o co�, co uspakaja�o, jednocze�nie intryguj�c, pomimo i� bynajmniej nie by� to g�os, kt�rego brzmienie mog�oby uchodzi� za przyjemne. Yurga, mamroc�c modlitwy do kilkunastu b�stw naraz, wystawi� ostro�nie g�ow� spod wozu.

Je�dziec mia� w�osy bia�e jak mleko, �ci�gni�te na czole sk�rzan� opask� i czarny, we�niany p�aszcz spadaj�cy na zad klaczy kasztanki. Nie patrzy� na Yurg�. Pochylony na ku�bace przygl�da� si� ko�u wozu, a� po piast� zapadni�temu pomi�dzy potrzaskane dyle mostu. Nagle uni�s� g�ow�, musn�� kupca spojrzeniem, z nieruchom� twarz� obserwowa� zaro�la nad brzegami w�wozu.

Yurga wygramoli� si� na zewn�trz, zamruga�, otar� nos d�oni�, rozmazuj�c na twarzy dziegie� z piasty ko�a. Je�dziec utkwi� w nim oczy, ciemne, zmru�one, przenikliwe, ostre jak o�cienie. Yurga milcza�.

��We dwu nie wyci�gniemy � powiedzia� wreszcie nieznajomy, wskazuj�c na ugrz�ni�te ko�o. - Jecha�e� sam?

��Samotrze� � wyj�ka� Yurga. - Ze s�ugami, panie. Ale uciek�y, gady�

��Nie dziwi� si� � rzek� je�dziec, patrz�c pod most, na dno w�wozu. - Wcale si� im nie dziwi�. Uwa�am, �e powiniene� zrobi� to samo, co oni. Najwy�szy czas.

Yurga nie pod��y� wzrokiem za spojrzeniem nieznajomego. Nie chcia� patrze� na stos czaszek, �eber i piszczeli rozsianych w�r�d kamieni, wygl�daj�cych spod �opian�w i pokrzyw porastaj�cych dno wyschni�tej rzeczki. Ba� si�, �e wystarczy jeszcze jednego spojrzenia, ponownego widoku czarnych oczodo��w, wyszczerzonych z�b�w i pop�kanych gnat�w, by wszystko w nim p�k�o, by resztki rozpaczliwej odwagi uciek�y z niego jak powietrze z rybiego p�cherza. By pop�dzi� go�ci�cem pod g�r�, z powrotem, d�awi�c si� wrzaskiem, tak samo jak wo�nica i pacho�ek przed niespe�na godzin�.

��Na co czekasz?�� spyta� cicho je�dziec, obracaj�c konia. - Na zmrok? Wtedy b�dzie za p�no. Oni przyjd� po ciebie ledwo si� �ciemni. A mo�e i wcze�niej. Jazda, wskakuj na konia, z ty�u za mn�. Zabierajmy si� st�d obaj, i to jak najpr�dzej.

��A w�z, panie?�� zawy� pe�nym g�osem Yurga, nie bardzo wiedz�c, ze strachu, rozpaczy czy w�ciek�o�ci. - A towary? Ca�y rok pracy? Wolej mi zdechn��! Nie zostawi����!

��Zdaje mi si�, �e nie wiesz jeszcze, dok�d ci� licho przygna�o, przyjacielu � rzek� spokojnie nieznajomy, wyci�gaj�c r�k� w kierunku potwornego cmentarzyska pod mostem. - Nie zostawisz wozu, powiadasz? � ja ci m�wi�, �e kiedy zapadnie mrok, nie uratuje ci� nawet skarbiec kr�la Dezmoda, a co dopiero tw�j parszywy w�z. Do diab�a, co ci� napad�o, by skraca� drog� przez to uroczysko? Nie wiesz, co tu si� zal�g�o od czasu wojny? Yurga pokr�ci� g�ow� na znak, �e nie wie.

��Nie wiesz � pokiwa� g�ow� nieznajomy. - Ale to, co le�y na dole, widzia�e�? Trudno przecie� nie zauwa�y�. To ci, kt�rzy t�dy skracali drog�. A ty m�wisz, �e nie zostawisz wozu. A c� to, ciekawo��, masz na tym wozie?

Yurga nie odpowiedzia�, patrz�c na je�d�ca spode �ba, stara� si� wybra� pomi�dzy wersj� "paku�y" a wersj� "stare ga�gany".

Je�dziec nie zdawa� si� by� specjalnie zainteresowany odpowiedzi�. Uspokaja� kasztank� gryz�c� w�dzid�o i potrz�saj�c� �bem.

��Panie��� wymamrota� wreszcie kupiec. - Pom�cie. Ratujcie. Do ko�ca �ycia wdzi�czno�� Nie zostawiajcie� Co zechcecie, dam, czego tylko za��dacie� Ratujcie, panie!

Nieznajomy gwa�townie odwr�ci� g�ow� ku niemu, wsparty obur�cz na ��ku siod�a.

��Jak powiedzia�e�?

Yurga milcza�, otworzywszy usta.

��Dasz, czego za��dam? Powt�rz.

Yurga zamlaska�, zamkn�� usta i po�a�owa�, ze nie ma brody, w kt�r� m�g�by sobie naplu�. W g�owie wirowa�o mu od fantastycznych przypuszcze� co do nagrody, jakiej m�g�by za��da� dziwny przybysz. Wi�kszo��, wliczaj�c w to r�wnie� i przywilej cotygodniowego u�ywania jego m�odej �ony, Z�otolitki, nie wygl�da�a jednak tak strasznie, jak perspektywa utraty wozu, a ju� na pewno nie tak makabrycznie, jak mo�liwo�� spocz�cia na dnie jaru jako jeszcze jeden pobiela�y szkielet. Kupiecka rutyna zmusi�a go do b�yskawicznych kalkulacji. Je�dziec, cho� nie przypomina� zwyk�ego oberwa�ca, w��cz�gi czy marudera, jakich po wojnie pe�no by�o na drogach, nie m�g� te� pod �adnym pozorem by� wielmo��, komesem ani te� jednym z tych dumnych rycerzyk�w, wysoko si� ceni�cych i znajduj�cych przyjemno�� w �upieniu bli�nich ze sk�ry. Yurga ocenia� go na nie wi�cej ni� dwadzie�cia sztuk z�ota. Handlowa natura powstrzymywa�a go jednak przed wymienieniem ceny. Ograniczy� si� tedy do be�kotania o "dozgonnej wdzi�czno�ci".

��Pyta�em � przypomnia� spokojnie nieznajomy odczekawszy, a� kupiec zamilknie. - Czy dasz mi to, czego za��dam?

Nie by�o wyj�cia. Yurga prze�kn�� �lin�, pochyli� g�ow� i pokiwa� ni� potwierdzaj�co. Nieznajomy, wbrew jego oczekiwaniom, nie za�mia� si� z�owieszczo, wprost przeciwnie, wcale nie wygl�da� na uradowanego tryumfem w negocjacjach. Pochyliwszy si� w siodle, splun�� do jaru.

��Co ja robi� � powiedzia� ponuro. - Co ja robi� najlepszego� No c�, dobra. Spr�buj� wyci�gn�� ci� z tego, chocia� nie wiem, czy nie sko�czy si� to fatalnie dla nas obydwu. A je�li si� uda, ty w zamian�

Yurga skurczy� si�, bliski p�aczu.

��Dasz mi, to � wyrecytowa� nagle szybko je�dziec w czarnym p�aszczu � co w domu po powrocie zastaniesz, a czego si� nie spodziewasz. Przyrzekasz?

Yurga zaj�cza� i szybko pokiwa� g�ow�.

��Dobrze � skrzywi� si� nieznajomy. - A teraz odsu� si�. A najlepiej w�a� znowu pod w�z. S�o�ce zaraz zajdzie.

Zeskoczy� z konia, �ci�gn�� z ramion p�aszcz. Yurga zobaczy�, ze nieznajomy nosi miecz na plecach, na pasie sko�nie przerzuconym przez pier�. Mia� niejasne odczucie, ze ju� kiedy� s�ysza� o ludziach w podobny spos�b nosz�cych bro�. Czarna, sk�rzana, si�gaj�ca bioder kurtka z d�ugimi mankietami skrz�cymi si� od srebrnych �wiek�w mog�aby wskazywa�, �e nieznajomy pochodzi z Novigradu lub okolic, ale moda na takie odzienie szeroko si� ostatnio rozprzestrzeni�a, zw�aszcza w�r�d miedziak�w. Miedziakiem jednak nieznajomy nie by�.

Je�dziec, �ci�gn�wszy juki z wierzchowca, odwr�ci� si�. Na jego piersi ko�ysa� si� na srebrnym �a�cuszku okr�g�y medalion. Pod pach� trzyma� niedu�y, okuty kuferek i pod�u�ny pakunek okr�cony sk�rami i rzemieniem.

��Jeszcze nie pod wozem?�� spyta�, podchodz�c bli�ej. Yurga zobaczy�, �e na medalionie wyobra�ony jest wilczy �eb z otwart�, zbrojn� k�ami paszcz�. Nagle przypomnia� sobie.

��Wy�cie� Wied�min? Panie? Nieznajomy wzruszy� ramionami.

��Zgad�e�. Wied�min. A teraz odejd�. Na drug� stron� wozu. Nie wychod� stamt�d i b�d� cicho. Musz� by� przez chwil� sam.

Yurga us�ucha�. Przykucn�� przy kole, otulaj�c si� opo�cz�. Nie chcia� patrze�, co robi nieznajomy z drugiej strony wozu, a tym bardziej na ko�ci na dnie w�wozu. Patrzy� wi�c na swoje buty i na zielone, gwia�dziste kie�ki mchu porastaj�cego przegni�e bale mostu.

Wied�min.

S�o�ce zachodzi�o.

Us�ysza� kroki.

Nieznajomy wolno, bardzo wolno wyszed� zza wozu, na �rodek mostu. By� odwr�cony ty�em � Yurga zobaczy�, �e miecz na jego plecach nie jest tym mieczem, kt�ry widzia� poprzednio. Teraz by�a to pi�kna bro� � g�owica, jelec i okucia pochwy b�yszcza�y jak gwiazdy, nawet w zapadaj�cym mroku odbija�y �wiat�o, chocia� ju� prawie nie by�o �wiat�a � zgas�a nawet z�otopurpurowa po�wiata, jeszcze niedawno wisz�ca nad lasem.

��Panie�

Nieznajomy odwr�ci� g�ow�. Yurga z trudem powstrzyma� krzyk.

Twarz obcego by�a bia�a � bia�a i porowata jak ser ods�czony i odwini�ty ze szmatki. A oczy� Bogowie, zawy�o co� w Yurdze. Oczy�

��Za w�z. Ju� � wychrypia� nieznajomy. To nie by� g�os, kt�ry Yurga s�ysza� wcze�niej. Kupiec poczu� nagle, jak okropnie dolega mu pe�ny p�cherz. Nieznajomy odwr�ci� si� i wyszed� dalej na most.

Wied�min.

Ko� przywi�zany do drabinki wozu parskn��, zar�a�, g�ucho za�omota� kopytami o bale.

Nad uchem Yurgi zabzycza� komar. Kupiec nawet nie ruszy� r�k�, by go odp�dzi�. Zabzycza� nast�pny. Ca�e chmary komar�w bzycza�y w zaro�lach po przeciwnej stronie jaru. Bzycza�y.

I wy�y.

Yurga, do b�lu zaciskaj�c z�by, zorientowa� si�, ze to nie komary.

Z mroku g�stniej�cego na zakrzaczonym zboczu w�wozu wy�oni�y si� ma�e, pokraczne sylwetki � nie wi�ksze ni� cztery �okcie, przera�aj�co chude, niczym ko�ciotrupy. Wesz�y na most cudacznym, czaplim chodem, wysoko, ostrymi, gwa�townymi ruchami unosz�c gruz�owate kolana. Oczy pod p�askimi, pobruzdzonymi czo�ami po�yskiwa�y im ��to, w szerokich, �abich paszcz�kach b�yska�y bia�e, ko�czyste kie�ki. Zbli�y�y si�, posykuj�c.

Nieznajomy, nieruchomy jak pos�g po�rodku mostu, uni�s� nagle praw� d�o�, dziwacznie sk�adaj�c palce. Potworne kar�y cofn�y si�, zasycza�y g�o�niej, ale natychmiast znowu ruszy�y do przodu, szybko, coraz szybciej, unosz�c d�ugie, patykowate, szponiaste �apy.

Po dylach, z lewej, zgrzytn�y pazury, kolejny potworek wyskoczy� nagle spod mostu, a pozostali run�li naprz�d w niesamowitych podskokach. Nieznajomy zakr�ci� si� w miejscu, b�ysn�� miecz wydobyty nie wiadomo kiedy. G�owa wdrapuj�cego si� na most stwora wylecia�a na s��e� w g�r�, wlok�c za sob� warkocz krwi. Bia�ow�osy skokiem wpad� w grup� innych, zawirowa�, r�bi�c szybko na lewo i prawo. Potwory, wymachuj�c �apami i wyj�c, rzuci�y si� na niego ze wszech stron, nie zwracaj�c uwagi na �wietlist� kling� tn�c� niby brzytwa. Yurga skuli� si� przytulony do wozu.

Co� upad�o prosto pod jego nogi, obryzguj�c go posok�. By�a to d�uga, ko�cista �apa, czteroszponiasta i �uskowata jak kurza noga.

Kupiec wrzasn��.

Poczu�, jak co� przemyka obok niego. Skurczy� si�, chc�c zanurkowa� pod w�z, w tym samym momencie inne � co� wyl�dowa�o mu na karku, a pazurzaste �apska chwyci�y go za skro� i policzek. Zas�oni� oczy, rycz�c i szarpi�c g}ow�, zerwa� si� i rozko�ysanym krokiem wytoczy� na �rodek mostu, potykaj�c si� o lez�ce na balach trupy. Na mo�cie wrza�a walka � Yurga nie widzia� nic opr�cz w�ciek�ej kot�owaniny, k��bowiska, z kt�rego raz po razie b�yska� promie� srebrnego ostrza.

��Ratunkuuuuu!�� zawy�, czuj�c, jak ostre k�y, przebijaj�c woj�ok kaptura, wpijaj� mu si� w potylic�.

��W d� g�ow�!

Wcisn�� podbr�dek w pier�, �owi�c okiem b�ysk klingi. Brzeszczot zawy� w powietrzu, musn�� kaptur. Yurga us�ysza� ohydne, mokre chrupni�cie, po czym na plecy, jak z wiadra, buchn�a mu gor�ca ciecz. Upad� na kolana ci�gni�ty w d� bezw�adnym ju� ci�arem wisz�cym u karku.

Na jego oczach kolejne trzy potwory wyprysn�y spod mostu. Podskakuj�c niczym cudaczne pasikoniki, uczepi�y si� ud nieznajomego. Jeden, ci�ty kr�tko przez ropuszy pysk, podrepta� wypr�ony i zwali� si� na bale. Drugi, uderzony samym ko�cem miecza, upad�, tarzaj�c si� w drgawkach. Pozostali oble�li bia�ow�osego niczym mr�wki, zepchn�li do kraw�dzi mostu. Kolejny wylecia� z k��bowiska wygi�ty w ty�, bryzgaj�cy krwi�, rozdygotany i wyj�cy. W tym momencie ca�y skot�owany k��b przetoczy� si� przez kraw�d� i run�� do w�wozu. Yurga upad�, zakrywaj�c g�ow� r�kami.

Spod mostu rozleg�y si� pe�ne tryumfu wizgi potwor�w, przechodz�ce jednak raptownie w ryki b�lu, wrzaski, przerywane �wistem klingi. Potem dobieg� z ciemno�ci grzechot kamieni i chrz�st deptanych, mia�d�onych szkielet�w, potem znowu by� �wist opadaj�cego miecza i raptownie urwany, rozpaczliwy, mro��cy krew w �y�ach skrzek.

A potem by�a ju� tylko cisza przerywana nag�ym krzykiem przestraszonego ptaka, w g��bi lasu, w�r�d ogromnych drzew. Potem zamilk� i ptak.

Yurga prze�kn�� �lin�, uni�s� g�ow�, wsta� z trudem. Nadal by�o cicho, nie szele�ci�y nawet li�cie, ca�y las zdawa� si� oniemia�y ze zgrozy. Postrz�pione chmury �ciemni�y niebo.

��Hej�

Odwr�ci� si�, odruchowo zas�aniaj�c uniesionymi r�kami. Wied�min sta� przed nim, nieruchomy, czarny, z b�yszcz�cym mieczem w nisko opuszczonej d�oni. Yurga spostrzeg�, �e stoi jako� krzywo, �e k�oni si� w bok.

��Panie, co wam?

Wied�min nie odpowiedzia�. Zrobi� krok, niezgrabnie i ci�ko, zataczaj�c lewym biodrem. Wyci�gn�� r�k�, uchwyci� si� wozu. Yurga spostrzeg� krew, b�yszcz�c� i czarn�, ciekn�c� po dylach.

��Ranni�cie, panie!

Wied�min nie odpowiedzia�. Patrz�c prosto w oczy kupca zawis� nagle na pudle wozu i wolno osun�� si� na most.

��Ostro�nie, poma�u� Pod g�ow� Niech kt�ry� podtrzyma mu g�ow�!

��Tu, tu, na w�z!

��Bogowie, wykrwawi si� Panie Yurga, krew ciecze przez opatrunek�

��Nie gada�! Jazda, poganiaj, Pokwit, �ywo! Okryj go ko�uchem, Vell, nie widzisz, jak dygoce?

��Mo�e wla� mu troch� gorza�ki do g�by?

��Nieprzytomnemu? I�cie zdumia�e�, Vell. Ale gorza�k� daj, mus mi si� napi� Wy psy, oczajdusze, pod�e tch�rze! �eby tak zwia�, �eby ostawi� samego!

��Panie Yurga! On co� m�wi!

��Co? Co m�wi?

��Eee, co� niewyra�nie� Jakby imi� czyje��

��Jakie?

��Yennefer�

��Gdzie� jestem?

��Le�cie, panie, nie ruszajcie si�, bo si� wszystko tam znowu podrze i pop�ka. Do ko�ci udo wam pogryz�y te paskudy, moc krwi z was usz�a� Nie poznajecie mnie? Jam Yurga! To mnie�cie na mo�cie zratowali, pomnicie?

��Aha�

��Spragnieni�cie?

��Jak diabli�

��Pijcie, panie, pijcie. Gor�czka was trawi.

��Yurga� Gdzie jeste�my?

��Wozem jedziemy. Nie m�wcie nic, panie, nie ruszajcie si�. Mus nam z las�w wychyn�� ku ludzkim sadybom. Trza nam znale�� kogo�, kto si� na leczeniu rozumie. Tego, co�my wam na nodze zamotali, mo�e ma�o by�. Krew nic tylko ciecze�

��Yurga�

��Tak, panie?

��W moim kuferku� Flakon� Z zielonym lakiem. Zedrzyj piecz�� i daj mi� W jakiej� czarce. Czark� umyj dobrze, flakon�w nie daj nikomu tkn�� Je�li wam �ycie mi�e� Pr�dko, Yurga. Psiakrew, jak ten w�z trz�sie� Flakon, Yurga�

��Ju�� Pijcie.

��Dzi�ki� Teraz uwa�aj. Zaraz b�d� spa�. B�d� si� rzuca� i bredzi�, potem le�a� jak nie�ywy. To nic, nie b�j si�

��Le�cie, panie, bo rana si� otworzy i ujdzie z was krew.

Opad� na sk�ry, zatoczy� g�ow�, czu�, jak kupiec okrywa go ko�uchem i derk� �mierdz�c� ko�skim potem. W�z trz�s�, ka�dy wstrz�s w�ciek�ym b�lem odzywa� si� w udzie i biodrze. Geralt zacisn�� z�by. Nad sob� widzia� miliardy gwiazd. Tak blisko, �e wydaje si�, �e wystarczy wyci�gn�� r�k�. Tu� nad g�ow�, tu� nad wierzcho�kami drzew.

��Nie ruszajcie si�, panie. Trzeba mi zmieni� wam opatrunek, bo rana ma�e si�, a noga wam okropnie puchnie. Bogowie, paskudnie to wygl�da� Trzeba co pr�dzej medyka znale��

��Ch�do�y� medyka � st�kn�� wied�min. - Dawaj tu m�j kuferek, Yurga. O, ten flakon. Lej, prosto na ran�. O, jasna cholera!!! Nic, nic, lej jeszcze� Ooooch!!! Dobra. Zawi� grubo i nakryj mnie�

��Puchnie, panie, ca�e udo. I gor�czka was trawi�

��Ch�do�y� gor�czk�. Yurga?

��Tak, panie?

��Zapomnia�em ci podzi�kowa�

��Nie wam, panie, dzi�kowa�, ale mnie. To wy mnie �ycie�cie zratowali, w mojej obronie ponie�li�cie uszczerbek. A ja? Co ja takiego uczyni�em? Ze cz�eka rannego, bez czucia, opatrzy�em, na w�z pok�ad�em, nie da�em szczezn��? To zwyk�a rzecz, panie wied�min.

��Nie taka znowu zwyk�a, Yurga. Zostawiano mnie ju�� w podobnych sytuacjach� Jak psa� Kupiec, opu�ciwszy g�ow�, pomilcza�.

��Ano, c�, paskudny otacza nas �wiat � mrukn�� wreszcie � Ale to nie pow�d, by�my wszyscy paskudnieli. Dobra nam trzeba. Tego mnie uczy� m�j ojciec i tego ja moich syn�w ucz�.

Wied�min milcza�, obserwowa� ga��zie drzew wisz�ce nad drog�, przesuwaj�ce si� w miar� ruchu wozu. Udo t�tni�o. Nie czu� b�lu.

��Gdzie jeste�my?

��Przeszli�my brodem rzek� Trav�, ju�e�my w Miechu�skich Lasach. To ju� nie Temeria, a Sodden. Przespali�cie granic�, gdy celnicy na wozie buszowali. Powiem wam zasi�, ze dziwowali si� wam bardzo. Ale starszy nad nimi zna� was, bez zw�oki przepu�ci� kaza�.

��Zna� mnie?

��Ano, niechybnie. Geraltem was nazwa�. Tak rzek� � Geralt z Rivii. To wasze miano?

��Moje�

��Obieca� �w celnik pchn�� kogo� z wie�ci�, �e medyk potrzebny. A da�em mu jeszcze cosik w r�k�, coby nie zapomnia�.

��Dzi�kuj� ci, Yurga.

��Nie, panie wied�min. Jakem ju� m�wi�, to ja wam dzi�kuj�. I nie tylko. Jeszczem wam co� winien. Umawiali�my si� Co wam, panie? S�abo wam?

��Yurga� Flakon z zielon� piecz�ci��

��Panie� Znowu b�dziecie� Take�cie wtedy strasznie krzyczeli przez sen�

��Musz�, Yurga�

��Wasza wola. Czekajcie, wraz w czark� wlej� Na bog�w, medyka trzeba, co pr�dzej, bo inaczej� Wied�min odwr�ci� g�ow�. S�ysza� krzyki dzieci, bawi�cych si� w wyschni�tej, wewn�trznej fosie otaczaj�cej zamkowe ogrody. By�o ich oko�o dziesi�ciu. Smarkacze czynili dra�ni�cy uszy harmider, przekrzykuj�c si� nawzajem cienkimi, podnieconymi, �ami�cymi si� w falset g�osami. Biegali dnem fosy tam i z powrotem, przypominali stadko szybkich rybek, b�yskawicznie i nieoczekiwanie zmieniaj�cych kierunek, ale zawsze trzymaj�cych si� razem. Jak zwykle, w �lad za rozjazgotanymi, chudymi jak strachy na wr�ble starszymi ch�opcami bieg� zdyszany malec, w �aden spos�b nie mog�cy nad��y�.

��Sporo ich � zauwa�y� wied�min. Myszow�r u�miechn�� si� kwa�no, tarmosz�c brod�, wzruszy� ramionami.

��Ano, sporo.

��A kt�ry z nich� Kt�ry z tych ch�opc�w jest t� s�ynn� Niespodziank�?

Druid odwr�ci� wzrok.

��Nie wolno mi, Geralt�

��Calanthe?

��Oczywi�cie. Chyba si� nie �udzi�e�, �e ona odda ci dzieciaka tak �atwo? Pozna�e� j� przecie�. To kobieta z �elaza. Powiem ci o czym�, o czym nie powinienem m�wi�, w nadziei, �e zrozumiesz. Licz� te�, �e nie zdradzisz mnie przed ni�.

��M�w.

��Gdy dziecko si� urodzi�o, sze�� lat temu, wezwa�a mnie i rozkaza�a, bym ci� odszuka�. I zabi�.

��Odm�wi�e�.

��Calanthe si� nie odmawia � rzek� powa�nie Myszow�r, patrz�c mu prosto w oczy. - By�em got�w do drogi, gdy wezwa�a mnie powt�rnie. I odwo�a�a rozkaz, bez s�owa komentarza. B�d� ostro�ny, gdy b�dziesz z ni� rozmawia�.

��B�d�. Myszow�r, powiedz, jak to si� sta�o z Duny'm i Pavett�?

��P�yn�li ze Skellige do Cintry. Zaskoczy� ich sztorm. Ze statku nie odnaleziono nawet szczap. Geralt� To, �e dzieciaka nie by�o wtedy z nimi, to pioru�sko dziwna sprawa. Niewyt�umaczalna. Mieli je zabra� ze sob� na korab, w ostatniej chwili nie zabrali. Nikt nie wie, co by�o powodem, Pavett� nigdy nie rozstawa�a si� z�

��Jak Calanthe to znios�a?

��A jak my�lisz?

��Rozumiem.

Ha��akuj�c jak banda goblin�w, ch�opcy wdarli si� w g�r� i przemkn�li obok nich. Geralt spostrzeg�, �e niedaleko od czo�a rozmigotanego stadka p�dzi dziewczynka, r�wnie chuda i rozwrzeszczana jak ch�opcy, tyle �e powiewaj�ca jasnym warkoczem. Z dzikim wyciem gromadka sypn�a si� znowu w d� po urwistym zboczu fosy, przynajmniej po�owa, wliczaj�c dziewczynk�, zjecha�a na zadkach. Najmniejszy, wci�� nie mog�cy nad��y�, przewr�ci� si�, sturla�, ju� na dole rozp�aka� g�o�no, �ciskaj�c st�uczone kolano. Inni ch�opcy otoczyli go, drwi�c i wy�miewaj�c, po czym pognali dalej. Dziewczynka ukl�k�a przy malcu, obj�a go, ociera�a �zy, rozmazuj�c na wykrzywionej buzi kurz i brud.

��Chod�my, Geralt. Kr�lowa czeka.

��Chod�my, Myszow�r.

Calanilio siedzia�a na du�ej �aweczce z oparciem zawieszonej na �a�cuchach na konarze ogromnej lipy. Zdawa�a si� drzema�, ale przeczy� temu kr�tki ruch nogi, od czasu do czasu wprawiaj�cy hu�tawk� w ruch. By�y z ni� trzy m�ode kobiety. Jedna siedzia�a na trawie obok hu�tawki, jej rozpostarta suknia biela�a na zieleni jak po�a� �niegu. Dwie inne, nie opodal, szczebiota�y, ostro�nie rozgarniaj�c ga��zie na krzakach malin.

��Pani � Myszow�r sk�oni� si�.

Kr�lowa unios�a g�ow�. Geralt przykl�kn��.

��Wied�min � powiedzia�a sucho.

Jak dawniej ozdabia�a si� szmaragdami pasuj�cymi do zielonej sukni. I do koloru oczu. Jak dawniej, nosi�a w�sk�, z�ot� obr�cz na popielatoszarych w�osach. Ale d�onie, kt�re zapami�ta� bia�e i w�skie, by�y mniej w�skie. Przyty�a.

��B�d� pozdrowiona, Calanthe z Cintry.

��Witaj, Geralcie z Rivii. Wsta�. Czeka�am na ciebie. Myszow�r, przyjacielu, odprowad� panny do zamku.

��Na rozkaz, kr�lowo. Zostali sami.

��Sze�� lat � odezwa�a si� Calanthe bez u�miechu. - Jeste� przera�aj�co punktualny, wied�minie. Nie skomentowa�.

��Bywa�y chwile, co ja m�wi�, bywa�y lata, kiedy �udzi�am si�, �e zapomnisz. Wzgl�dnie, �e inne powody nie pozwol� ci przyjecha�. Nie, nieszcz�cia w zasadzie ci nie �yczy�am, ale musia�am wszak bra� pod uwag� niezbyt bezpieczny charakter twojego zawodu. M�wi�, �e �mier� idzie za tob� krok w krok, Geralcie z Rivii, ale ty nigdy nie ogl�dasz si� za siebie. A p�niej� Gdy Pavetta� Wiesz ju�?

��Wiem � Geralt schyli� g�ow�. - Wsp�czuj� z tob� ca�ym sercem�

��Nie � przerwa�a. - To by�o dawno. Ju� nie nosz� �a�oby, jak widzisz. Nosi�am dostatecznie d�ugo. Pavetta i Duny� Przeznaczeni sobie. Do ko�ca. I jak tu nie wierzy� w moc przeznaczenia?

Milczeli oboje. Calanthe poruszy�a nog�, znowu wprawi�a hu�tawk� w ruch.

��I oto wr�ci� wied�min po sze�ciu um�wionych latach � powiedzia�a powoli, a na jej ustach wykwit� dziwny u�miech. - Wr�ci� i za��da� wype�nienia przysi�gi. Jak my�lisz, Geralt, chyba w taki w�a�nie spos�b b�d� o naszym spotkaniu opowiada� bajarze, gdy sto lat przeminie? Ja my�l�, �e w�a�nie tak. Tyle �e zapewne podbarwi� opowie��, uderz� w czu�e struny, zagraj� na emocjach. Tak, oni to umiej�. Mog� to sobie wyobrazi�. Pos�uchaj, prosz�. I rzek� okrutny wied�min: "Spe�nij przyrzeczenie, kr�lowo, albo spadnie na ciebie ma kl�twa". A kr�lowa, zalawszy si� �zami, pad�a przed wied�minem na kolana, krzycz�c: "Lito�ci! Nie zabieraj mi tego dziecka! Zosta�o mi ju� tylko ono!"

��Calanthe�

��Nie przerywaj mi � rzek�a ostro. - Opowiadam bajk�, nie zauwa�y�e�? S�uchaj dalej. Z�y, okrutny wied�min zatupa� nogami, zamacha� r�kami i krzykn��: "Strze� si�, wiaro�omczyni, strze� si� zemsty losu. Je�li nie dotrzymasz przysi�gi, nie minie ci� kara". A kr�lowa odrzek�a:

"Dobrze wi�c, wied�minie. Niechaj b�dzie tak, jak zechce los. O, tam, sp�jrz, tam igra dziesi�cioro dzieci. Poznasz, kt�re w�r�d nich jest tobie przeznaczone, we�miesz je jak swoje i zostawisz mnie z p�kni�tym sercem".

Wied�min milcza�.

��W bajce � u�miech Calanthe stawa� si� coraz bardziej nie�adny � kr�lowa, jak sobie wyobra�am, pozwoli�aby wied�minowi odgadywa� trzykrotnie. Ale my ju� nie jeste�my w bajce, Geralt. Jeste�my tu naprawd�, ty i ja, i nasz problem. I nasze przeznaczenie. To nie ba��, to �ycie. Parszywe, z�e, ci�kie, nie szcz�dz�ce pomy�ek, krzywd, �alu, rozczarowa� i nieszcz��, nie szcz�dz�ce ich nikomu, ani wied�minom, ani kr�lowym. I dlatego, Geralcie z Rivii, b�dziesz odgadywa� tylko raz.

Wied�min milcza� nadal.

��Tylko jeden, jedyny raz � powt�rzy�a Calanthe. -Ale, jak m�wi�am, to nie ba��, ale �ycie, kt�re sami musimy zape�nia� sobie momentami szcz�cia, bo na los i jego u�miechy liczy�, jak wiesz, nie mo�na. Dlatego, niezale�nie od wyniku zgadywania, nie odjedziesz st�d z niczym. Zabierzesz jedno dziecko. To, na kt�re padnie tw�j wyb�r. Dziecko, z kt�rego zrobisz wied�mina. O ile to dziecko wytrzyma Pr�b� Traw, rzecz jasna.

Geralt gwa�townie uni�s� g�ow�. Kr�lowa u�miechn�a si�. Zna� ten u�miech, paskudny i z�y, pogardliwy przez to, �e nie kryj�cy sztuczno�ci.

��Zdziwi�e� si� � stwierdzi�a fakt. - C�, troch� postudiowa�am. Poniewa� dziecko Pavetty ma szans� zosta� wied�minem, zada�am sobie ten trud. Moje �r�d�a, Geralt, milcz� jednak co do faktu, ile dzieci na dziesi�� wytrzymuje Pr�b� Traw. Czy nie zechcia�by� zaspokoi� mojej ciekawo�ci w tym wzgl�dzie?

��Kr�lowo � Geralt odchrz�kn��. - Zada�a� sobie zapewne dostatecznie wiele trudu studiuj�c, by wiedzie�, �e kodeks i przysi�ga zabraniaj� mi nawet wypowiada� t� nazw�, a c� dopiero dyskutowa� o niej.

Calanthe zatrzyma�a gwa�townie hu�tawk�, wrywszy si� obcasem w ziemi�.

��Troje, najwy�ej czworo na dziesi�� � powiedzia�a, kiwaj�c g�ow� w udawanym zamy�leniu. - Ostra selekcja, bardzo ostra, powiedzia�abym, i to na ka�dym etapie. Najpierw Wyb�r, potem Pr�by. A potem Zmiany. Ilu wyrostk�w dostaje w ko�cu medaliony i srebrne miecze? Jeden na dziesi�ciu? Jeden na dwudziestu?

Wied�min milcza�.

��Rozmy�la�am nad tym d�ugo � ci�gn�a Calanthe, ju� bez u�miechu. - I dosz�am do wniosku, �e selekcja dzieciak�w na etapie Wyboru ma znikome znaczenie. C� to wreszcie za r�nica, Geralt, co to za dziecko umrze lub zwariuje nafaszerowane narkotykami? C� za r�nica, czyj m�zg rozerwie si� od majacze�, czyje oczy p�kn� i wyp�yn�, miast sta� si� oczami kota? C� za r�nica, czy we w�asnej krwi i rzygowinach skona dziecko rzeczywi�cie wskazane przeznaczeniem^ czy dziecko zupe�nie przypadkowe? Odpowiedz mi.

Wied�min spl�t� r�ce na piersi, by opanowa� ich dr�enie.

��Po co?�� spyta�. - Oczekujesz odpowiedzi?

��Prawda, nie oczekuj� � kr�lowa znowu si� u�miechn�a. - Jak zawsze, jeste� bezb��dny we wnioskach. Kto wie, mo�e jednak nie oczekuj�c odpowiedzi, zechcia�abym �askawie po�wi�ci� nieco uwagi twoim dobrowolnym i szczerym s�owom? S�owom, kt�re, kto wie, mo�e zechcia�by� z siebie wyrzuci�, a wraz z nimi to, co t�amsi ci dusz�? Ale je�li nie, trudno. Dalej�e, we�my si� do dzie�a, trzeba dostarczy� bajarzom materia�u. Idziemy wybiera� dziecko, wied�minie.

��Calanthe � powiedzia�, patrz�c jej w oczy. - Nie warto przejmowa� si� bajarzami, je�li nie stanie im materia�u, i tak co� wymy�l�. A maj�c do dyspozycji autentyczny materia�, wyko�lawi� go. Jak s�usznie zauwa�y�a�, to nie ba��, to �ycie. Parszywe i z�e. A zatem, do cholery i zarazy, prze�yjmy je w miar� przyzwoicie i dobrze. Ograniczmy ilo�� czynionych innym krzywd do niezb�dnego minimum. W bajce, i owszem, kr�lowa musi b�aga� wied�mina, a wied�min ��da� swego i tupa� nogami. W �yciu kr�lowa mo�e po prostu powiedzie�: "Nie zabieraj dziecka, prosz�". A wied�min odpowie: "Skoro prosisz, nie zabior�". I odjedzie w kierunku zachodz�cego s�o�ca. Samo �ycie. Ale za takie zako�czenie ba�ni bajarz nie dosta�by od s�uchaczy grosika, najwy�ej kopniaka w rzy�.

Bo nudne.

Calanthe przesta�a si� u�miecha�, w jej oczach mign�o co�, co ju� kiedy� widzia�.

- �e niby co?�� zasycza�a.

��Nie go�my si� dooko�a krzaka, Calanthe. Wiesz, co mam na my�li. Jak tu przyjecha�em, tak odjad�. Mam wybiera� dziecko? A po co mi ono? My�lisz, �e a� tak mi na nim zale�y? �e jecha�em tu, do Cintry, gnany obsesj� odebrania ci wnuka? Nie, Calanthe. Chcia�em, by� mo�e, spojrze� na to dziecko, spojrze� w oczy przeznaczeniu� Bo sam nie wiem� Ale nie b�j si�. Nie zabior� go, wystarczy, �e poprosisz�

Calanthe zerwa�a si� z �aweczki, w jej oczach rozgorza� zielony ogie�.

��Prosi�? - sykn�a w�ciekle. - Ciebie? Ba�? Ja mia�abym si� ciebie ba�, przekl�ty czarowniku? O�mielasz si� ciska� mi w twarz twoj� pogardliw� lito��? L�y� mnie twoim wsp�czuciem? Zarzuca� mi tch�rzostwo, kwestionowa� moj� wol�? Rozzuchwali�am ci� poufa�o�ci�! Strze� si�!

Wied�min zdecydowa� si� nie wzrusza� ramionami, dochodz�c do wniosku, �e bezpieczniej przykl�kn�� i schyli� g�ow�. Nie myli� si�.

��No � sycza�a Calanthe, stoj�c nad nim. R�ce mia�a opuszczone, d�onie zaci�ni�te w pi�ci, naje�one pier�cieniami. - No, nareszcie. To jest prawid�owa pozycja. Z takiej pozycji odpowiada si� kr�lowej, je�li kr�lowa zada ci pytanie. A je�li nie b�dzie to pytanie, lecz rozkaz, to jeszcze ni�ej pochylisz g�ow� i p�jdziesz go wykona�, bez chwili zw�oki. Zrozumia�e�?

��Tak, kr�lowo.

��Doskonale. Wsta�.

Wsta�. Spojrza�a na niego, zagryz�a wargi.

��Bardzo ci� urazi� m�j wybuch? M�wi� o formie, nie o tre�ci.

��Nie bardzo.

��Dobrze. Postaram si� ju� nie wybucha�. A zatem, jak m�wi�am, tam w fosie, bawi si� dziesi�cioro dzieciak�w. Wybierzesz jednego, kt�ry wyda ci si� najodpowiedniejszy, zabierzesz go, i, na bog�w, zrobisz z niego wied�mina, bo tak chce przeznaczenie. A je�li nie przeznaczenie, to wiedz, �e ja tak chc�.

Spojrza� jej w oczy, sk�oni� si� nisko.

��Kr�lowo � powiedzia�. - Sze�� lat temu udowodni�em ci, �e s� rzeczy silniejsze od kr�lewskiej woli. Na bog�w, je�li takowi istniej�, udowodni� ci to jeszcze raz. Nie zmusisz mnie do dokonania wyboru, kt�rego dokona� nie chc�. Przepraszam za form�, nie za tre��.

��Ja mam g��bokie lochy pod zamkiem. Ostrzegam, jeszcze chwila, jeszcze s�owo, a zgnijesz w nich.

- �adne z dzieci bawi�cych si� w fosie nie nadaje si� na wied�mina � powiedzia� powoli. - I nie ma w�r�d nich syna Pavetty.

Calanthe zmru�y�a oczy. Nie drgn�� nawet.

��Chod� � powiedzia�a wreszcie, odwracaj�c si� na pi�cie.

Ruszy� za ni� mi�dzy rz�dy ukwieconych krzew�w, pomi�dzy klomby i �ywop�oty. Kr�lowa wesz�a do a�urowej altany. Sta�y tam cztery du�e, wiklinowe krzes�a otaczaj�ce st� z malachitu. Na �y�kowanym blacie, podtrzymywanym przez cztery gryfy, sta� dzban i dwa srebrne puchary.

��Siadaj. I nalej.

Przepi�a do niego, ostro, solidnie, po m�sku. Odpowiedzia� tym samym, nie siadaj�c.

��Siadaj � powt�rzy�a. - Chc� porozmawia�.

��S�ucham.

��Sk�d wiedzia�e�, �e syna Pavetty nie ma w�r�d dzieciak�w w fosie?

��Nie wiedzia�em � Geralt zdecydowa� si� na szczero��. - Strzeli�em na chybi� trafi�.

��Aha. Mog�am si� domy�li�. A to, �e �adne z nich nie nadaje si� na wied�mina? To prawda? I jak mog�e� to stwierdzi�? Za pomoc� magii?

��Calanthe � rzek� cicho. - Nie musia�em tego ani stwierdza�, ani sprawdza�. W tym, co powiedzia�a� poprzednio, by�a sama prawda. Ka�de dziecko si� nadaje. Decyduje selekcja. P�niej.

��Na bog�w morza, jak mawia m�j wiecznie nieobecny m��! - za�mia�a si�. - Wi�c to wszystko nieprawda? To ca�e Prawo Niespodzianki? Te legendy o dzieciach, kt�rych kto� si� nie spodziewa�, o tych,�� kt�re pierwsze wysz�y na spotkanie? Tak podejrzewa�am! To gra! Gra z przypadkiem, zabawa z losem! Ale to diabelnie niebezpieczna gra, Geralt.

��Wiem.

��Gra z czyj�� krzywd�. Dlaczego, odpowiedz mi, zmusza si� rodzic�w lub opiekun�w do tak trudnych i ci�kich przysi�g? Dlaczego odbiera si� dzieci? Przecie� dooko�a pe�no jest takich, kt�rych odbiera� nie trzeba. Na drogach pa��taj� si� ca�e watahy bezdomnych i sierot. W ka�dej wsi mo�na tanio kupi� dzieciaka, na przedn�wku ka�dy kmie� ch�tnie sprzeda, bo co mu tam, zaraz zrobi drugie.

Dlaczego wi�c? Dlaczego wymusi�e� przysi�g� na Duny'ym, na Pavetcie i na mnie? Dlaczego zjawiasz si� tu r�wno w sze�� lat po urodzeniu dziecka? I dlaczego, do cholery, nie chcesz go, dlaczego m�wisz, �e nic ci po nim? Milcza�. Calanthe pokiwa�a g�ow�.

��Nie odpowiadasz � stwierdzi�a, odchylaj�c si� na oparcie krzes�a. - Zastan�wmy si� nad przyczyn� twojego milczenia. Logika jest matk� wszelkiej wiedzy. A c� ona nam podpowiada? C� my tu mamy? Wied�mina poszukuj�cego przeznaczenia ukrytego w dziwnym i w�tpliwym Prawie Niespodzianki. Wied�min znajduje owo przeznaczenie. I nagle rezygnuje z niego. Nie chce, jak twierdzi, Dziecka Niespodzianki. Twarz ma kamienn�, w jego g�osie d�wi�czy l�d i metal. S�dzi, �e kr�lowa � by�o nie by�o kobieta � da si� oszuka�, zwie�� pozorom twardej m�sko�ci. Nie, Geralt, nie oszcz�dz� ci�. Wiem, dlaczego rezygnujesz z wyboru dziecka. Rezygnujesz, bo nie wierzysz w przeznaczenie. Bo nie jeste� pewien. A ty, gdy nie jeste� pewien� wtedy zaczynasz si� ba�. Tak, Geralt. To, co tob� kieruje, to strach. Ty si� boisz. Zaprzecz.

Powoli odstawi� puchar na st�. Powoli, by brz�kni�ciem srebra o malachit nie zdradzi� dr�enia r�ki, nad kt�rym nie m�g� zapanowa�.

��Nie zaprzeczasz?

��Nie.

Przechyli�a si� szybko, chwyci�a jego r�k�. Mocno.

��Zyska�e� w moich oczach � powiedzia�a. I u�miechn�a si�. To by� �adny u�miech. Wbrew woli, zapewne wbrew woli, odpowiedzia� u�miechem.

��Jak si� tego domy�li�a�, Calanthe?

��Nie domy�li�am si� � nie pu�ci�a jego r�ki. - Strzeli�am na chybi� trafi�.

Roze�mieli si� jednocze�nie. Potem siedzieli w milczeniu w�r�d zieleni i zapachu czeremchy, w�r�d ciep�a i brz�czenia pszcz�.

��Geralt?

��Tak, Calanthe?

��Nie wierzysz w przeznaczenie?

��Nie wiem, czy wierz� w cokolwiek. A co do przeznaczenia� Obawiam si�, �e ono nie wystarcza. Trzeba czego� wi�cej.

��Musz� ci� o co� zapyta�. Co z tob�? Przecie� jakoby ty sam by�e� Niespodziank�. Myszow�r twierdzi�

��Nie, Calanthe. Myszow�r my�la� o czym� zupe�nie innym. Myszow�r� On chyba wie. Ale pos�uguje si� tym wygodnym mitem, gdy mu wygodnie. Nie jest prawd�, jakobym by� tym, kogo zastano w domu, chocia� si� nie spodziewano. Nie jest prawd�, jakobym w�a�nie dlatego zosta� wied�minem. Jestem zwyczajnym podrzutkiem, Calanthe. Nie chcianym b�kartem pewnej kobiety, kt�rej nie pami�tam. Ale wiem, kim ona jest.

Kr�lowa spojrza�a na niego przenikliwie, ale wied�min nie kontynuowa�.

��Czy wszystkie opowie�ci o Prawie Niespodzianki to legendy?

��Wszystkie. Przypadek trudno nazwa� przeznaczeniem.

��Ale wy, wied�mini. nie przestajecie szuka�?

��Nie przestajemy. Ale to nie ma sensu. Nic nie ma sensu.

��Wierzycie, ze Dziecko Przeznaczenia przejdzie Pr�by bez ryzyka?

��Wierzymy, �e takie dziecko nie b�dzie wymaga�o Pr�b.

��Jedno pytanie, Geralt. Do�� osobiste. Pozwolisz? Kiwn�� g�ow�.

��Nie ma, jak wiadomo, lepszego sposobu na przekazanie dziedzicznych cech ni� spos�b naturalny. Ty przeszed�e� Pr�by i prze�y�e�. Je�eli wi�c zale�y ci na dziecku maj�cym specjalne w�a�ciwo�ci i odporno�� Dlaczego nie znajdziesz kobiety, kt�ra� Jestem niedelikatna, co? Ale zdaje si�, �e odgad�am?

��Jak zawsze � u�miechn�� si� smutno � jeste� bezb��dna we wnioskach, Calanthe. Odgad�a�, oczywi�cie. To, o czym m�wisz, jest dla mnie nieosi�galne.

��Wybacz � powiedzia�a, a u�miech znik� z jej twarzy. - C�, to ludzkie.

��To nie jest ludzkie.

��Ach� Wi�c �aden wied�min�

- �aden. Pr�ba Traw, Calanthe, jest straszna. A to, co z ch�opcami robi si� w czasie Zmian, jest jeszcze gorsze. I nieodwracalne.

��Tylko si� tu nie rozczulaj � mrukn�a. - Bo to do ciebie nie pasuje. Niewa�ne, co z tob� robiono. Widz� rezultat. Jak na m�j gust, ca�kiem zadowalaj�cy. Gdybym mog�a za�o�y�, �e dziecko Pavetty stanie si� kiedy� podobne tobie, nie waha�abym si� ani chwili.

��Ryzyko jest zbyt wielkie � powiedzia� szybko. - Tak, jak powiedzia�a�. Prze�ywa najwy�ej czworo na dziesi��.

��Do diab�a, czy tylko Pr�ba Traw jest ryzykowna? Czy tylko przyszli wied�mini ryzykuj�? �ycie pe�ne jest ryzyka, w �yciu r�wnie� trwa selekcja, Geralt. Selekcjonuje z�y przypadek, choroba, wojna. Przeciwstawianie si� losowi mo�e by� r�wnie ryzykowne, jak oddawanie si� w jego r�ce. Geralt� Odda�abym ci to dziecko. Ale� Ja te� si� boj�.

��Nie zabra�bym dziecka. Nie m�g�bym wzi�� na siebie odpowiedzialno�ci. Nie zgodzi�bym si� obarcza� ni� ciebie. Nie chcia�bym, by to dziecko wspomina�o ci� kiedy� tak� Jak ja�

��Nienawidzisz tej kobiety, Geralt?

��Mojej matki? Nie, Calanthe. Domy�lam si�, ze sta�a przed wyborem� Mo�e nie mia�a wyboru? Nie, mia�a, przecie� wiesz, wystarczy�o odpowiedniego zakl�cia albo eliksiru� Wyb�r. Wyb�r, kt�ry trzeba uszanowa�, bo to �wi�te i niepodwa�alne prawo ka�dej kobiety. Emocje nie maj� tu znaczenia. Mia�a niepodwa�alne prawo do decyzji, podj�a j�. Ale s�dz�, �e spotkanie z ni�, mina, jak� by w�wczas zrobi�a� Da�oby mi to co� w rodzaju perwersyjnej przyjemno�ci, je�li wiesz, o czym m�wi�.

��Doskonale wiem, o czym m�wisz � u�miechn�a si�. - Ale ma�e masz szans� na tak� przyjemno��. Nie potrafi� oceni� twojego wieku, wied�minie, ale zak�adam, �e jeste� grubo starszy, ni� wskazywa�by tw�j wygl�d. Tym samym ta kobieta�

��Ta kobieta � przerwa� zimno � zapewne wygl�da teraz na grubo m�odsz� ode mnie.

��Czarodziejka?

��Tak.

��Ciekawe. My�la�am, �e czarodziejki nie mog��

��Ona zapewne te� tak my�la�a.

��Zapewne. Ale masz racj�, nie dyskutujmy o prawie kobiety do decyzji, bo to rzecz poza dyskusj�. Wr��my do naszego problemu. Nie zabierzesz dziecka? Nieodwo�alnie?

��Nieodwo�alnie.

��A je�li� Je�li przeznaczenie nie jest wy��cznie mitem? Je�li istnieje naprawd�, czy nie zachodzi obawa, �e mo�e si� zem�ci�?

��Je�li b�dzie si� m�ci�, to na mnie � odpowiedzia� spokojnie. - To ja wyst�puj� przeciw niemu. Ty przecie� wykona�a� twoj� cz�� zobowi�zania. Je�li bowiem przeznaczenie nie jest legend�, w�r�d wskazanych przez ciebie dzieci musia�bym wybra� w�a�ciwe. Wszak�e dziecko Pavetty jest w�r�d tych dzieciak�w?

��Jest � Calanthe wolno skin�a g�ow�. - Chcesz je zobaczy�? Chcesz spojrze� w oczy przeznaczeniu?

��Nie. Nie chc�. Rezygnuj�, zrzekam si�. Zrzekam si� tego ch�opca. Nie chc� patrze� w oczy przeznaczeniu, bo w nie nie wierz�. Bo wiem, �e by z��czy� dwoje ludzi, samo przeznaczenie nie wystarczy. Trzeba czego� wi�cej ni� przeznaczenie. Drwi� sobie z takiego przeznaczenia, nie b�d� szed� za nim jak �lepiec wiedziony za r�k�, nie rozumiej�cy i naiwny. To moja nieodwo�alna decyzja, Calanthe z Cintry.

Kr�lowa wsta�a. U�miechn�a si�. Nie m�g� odgadn��, co kryje si� pod tym u�miechem.

��Niech wi�c tak si� stanie, Geralcie z Rivii. By� mo�e twoim przeznaczeniem by�o w�a�nie zrzec si� i zrezygnowa�? S�dz�, �e tak w�a�nie by�o. Wiedz bowiem, ze gdyby� wybra�, gdyby� wybra� prawid�owo, stwierdzi�by�, �e przeznaczenie, z kt�rego drwisz,�� okrutnie zadrwi�oby z ciebie.

Spojrza� w jej jadowicie zielone oczy. U�miecha�a si�. Nie m�g� rozszyfrowa� tego u�miechu.

Obok altany r�s� krzak r�y. Z�ama� �odyg�, zerwa� kwiat, przykl�kn��, ofiarowa� go jej, obur�cz, schyliwszy g�ow�.

��Szkoda, �e nie pozna�am ci� wcze�niej, bia�ow�osy � mrukn�a, bior�c r�� z jego r�k. - Wsta�. Wsta�.

��Je�eli zmienisz zdanie � powiedzia�a, zbli�aj�c r�� do twarzy. - Je�li zdecydujesz� Wr�� do Cintry. B�d� czeka�a. I twoje przeznaczenie te� b�dzie czeka�o. Mo�e nie w niesko�czono��, ale z pewno�ci� jeszcze jaki� czas.

- �egnaj, Calanthe.

- �egnaj, wied�minie. Uwa�aj na siebie. Mam� Mia�am przed chwil� przeczucie� Dziwne przeczucie� �e widz� ci� po raz ostatni.

��Zegnaj, kr�lowo.

Obudzi� si� i ze zdziwieniem stwierdzi�, �e b�l dr���cy udo znik�, wydawa�o si� te�, �e przesta�a dokucza� t�tni�ca, napinaj�ca sk�r� opuchlizna. Chcia� si�gn�� r�k�, dotkn��, ale nie m�g� si� poruszy�. Zanim zorientowa� si�, �e unieruchamia go wy��cznie ci�ar sk�r, kt�rymi by� okryty, zimne, ohydne przera�enie sp�yn�o mu do brzucha, wpi�o si� w trzewia jak krogulcze szpony. Zaciska� i rozpr�a� palce, miarowo, powtarzaj�c w my�li, nie, nie, nie jestem�

Sparali�owany.

��Obudzi�e� si�.

Stwierdzenie, nie pytanie. Cichy, ale wyra�ny, mi�kki g�os. Kobieta. M�oda, zapewne. Odwr�ci� g�ow�, j�kn��, usi�uj�c si� unie��.

��Nie ruszaj si�. Przynajmniej nie tak gwa�townie. Boli?

��Nnnn��� nalot zlepiaj�cy wargi rozerwa� si�. - Nnie. Rana nie� Plecy�

��Odle�yny � beznami�tne, ch�odne stwierdzenie, nie pasuj�ce do tego mi�kkiego altu. - Zaradz� temu. Masz, wypij to. Powoli, ma�ymi �ykami.

W p�ynie dominowa� zapach i smak ja�owca. Stary spos�b, pomy�la�. Ja�owiec albo mi�ta, oba dodatki bez znaczenia, po to tylko, aby zamaskowa� prawdziwy sk�ad. Pomimo tego, rozpozna� szytnaciec, mo�e si�ygron. Tak, na pewno si�ygron, si�ygronem neutralizuje si� toksyny, oczyszcza krew ska�on� przez gangren� lub zaka�enie.

��Pij. Do ko�ca. Wolniej, bo si� zakrztusisz. Medalion na jego szyi zacz�� leciutko wibrowa�. A zatem magia r�wnie� by�a w napoju. Z wysi�kiem rozszerzy� �renice. Teraz, gdy unios�a mu g�ow�, m�g� si� jej dok�adniej przyjrze�. By�a drobnej budowy. Nosi�a m�skie ubranie. Twarz mia�a ma�� i blad� w ciemno�ci.

��Gdzie jeste�my?

��Na polanie smolarzy.

Prawda, w powietrzu czu�o si� �ywic�. S�ysza� g�osy dobiegaj�ce od strony ogniska. Kto� w�a�nie dorzuci� chrustu, p�omie� z trzaskiem wystrzeli� w g�r�. Znowu popatrzy�, korzystaj�c ze �wiat�a. W�osy mia�a spi�te opask� z w�owej sk�ry. W�osy�

Dusz�cy b�l w gardle i mostku. D�onie gwa�townie zaci�ni�te w pi�ci.

W�osy mia�a rude, p�omiennorude, pod�wietlane blaskiem ogniska wydawa�y si� czerwone jak cynober.

��Boli ci�? - odczyta�a emocj�, ale niew�a�ciwie. - Ju�� Chwileczk�

Wyczu� nag�e uderzenie ciep�a, bij�ce z jej r�ki, rozlewaj�ce si� po plecach, p�yn�ce w d�, do po�ladk�w.

��Odwr�cimy ci� � powiedzia�a. - Nie pr�buj sam. Jeste� bardzo os�abiony. Hej, czy kto� m�g�by mi pom�c?

Kroki od strony ogniska, cienie, sylwetki. Kto� si� pochyli�. Yurga.

��Jak si� czujecie, panie? Lepiej wam?

��Pom�cie mi obr�ci� go na brzuch � powiedzia�a kobieta. - Ostro�nie, powoli. O, tak� Dobrze. Dzi�kuj�.

Nie musia� ju� na ni� patrze�. Le��c na brzuchu, nie musia� ju� ryzykowa� spojrzenia w jej oczy. Uspokoi� si�, opanowa� dr�enie r�k. Mog�a wyczu�. S�ysza�, jak brz�cz� sprz�czki jej torby, jak stukaj� flakony i porcelanowe s�oiczki. S�ysza� jej oddech, czu� ciep�o jej uda. Kl�cza�a tu� obok.

��Moja rana � odezwa� si�, nie mog�c znie�� ciszy � by�a k�opotliwa?

��Owszem, troch� � ch��d w g�osie. - Tak to bywa z obra�eniami od z�b�w. Najpaskudniejszy rodzaj ran. Ale dla ciebie chyba nienowy, wied�minie.

Wie. Grzebie mi w my�lach. Czyta? Chyba nie. I wiem, dlaczego. Boi si�.

��Tak, chyba nienowy � powt�rzy�a, znowu pobrz�kuj�c szklanymi naczyniami. - Widzia�am na tobie kilka. blizn� Ale poradzi�am sobie. Jestem, widzisz, czarodziejk�. I uzdrowicielk� r�wnocze�nie. Specjalizacja.

Zgadza si�, pomy�la�. Nie powiedzia� ani s�owa.

��Wracaj�c do rany � ci�gn�a spokojnie � to trzeba ci wiedzie�, �e uratowa�o ci� twoje t�tno, czterokrotnie wolniejsze od t�tna zwyk�ego cz�owieka. Inaczej nie prze�y�by�, mog� to z ca�� odpowiedzialno�ci� stwierdzi�. Widzia�am to, co mia�e� zawi�zane na nodze. Mia�o to imitowa� opatrunek, ale imitowa�o nieudolnie.

Milcza�.

��P�niej � kontynuowa�a, zadzieraj�c mu koszul� a� po kark � wda�o si� zaka�enie, zwyk�e przy ranach k�sanych. Zosta�o zahamowane. Oczywi�cie, wied�mi�ski eliksir? Pom�g� bardzo. Nie rozumiem jednak, dlaczego r�wnocze�nie bra�e� halucynogeny. Nas�ucha�am si� twoich majacze�, Geralcie z Rivii.

Czyta, pomy�la�, jednak czyta. A mo�e to Yurga powiedzia� jej, jak si� nazywam? Mo�e sam si� wygada�em przez sen pod wp�ywem "czarnej mewy"? Cholera wie� Ale nic jej nie da wiedza o tym, jak si� nazywam. Nic. Nie wie, kim jestem. Nie ma poj�cia, kim jestem.

Poczu�, jak delikatnie wciera mu w plecy zimn�, koj�c� ma�� o ostrym zapachu kamfory. D�onie mia�a ma�e i bardzo mi�kkie.

��Wybacz, �e robi� to klasycznie � powiedzia�a. - Mog�abym usun�� ci odle�yny za pomoc� magii, ale wysili�am si� troch� przy tej ranie na nodze i nie czuj� si� najlepiej. Na nodze zawi�za�am i zasklepi�am, co si� da�o, nic ci ju� nie grozi. Przez najbli�sze dwa dni nie wstawaj jednak. Nawet magicznie powi�zane naczy�ka lubi� p�ka�, mia�by� paskudne wybroczyny. Szrama oczywi�cie zostanie. Jeszcze jedna do kolekcji.

��Dzi�ki��� przycisn�� policzek do sk�r, by zniekszta�ci� g�os, zamaskowa� jego nienaturalne brzmienie. - Czy mog� wiedzie� Komu dzi�kuj�?

Nie powie, pomy�la�. Albo nak�amie.

��Nazywam si� Visenna. Wiem, pomy�la�.

��Ciesz� si� � powiedzia� wolno, wci�� z policzkiem przy sk�rach. - Ciesz� si� z tego, �e skrzy�owa�y si� nasze drogi, Visenna.

��C�, przypadek � rzek�a ch�odno, naci�gaj�c mu koszul� na plecy i nakrywaj�c ko�uchami. - Wie�� o tym, �e jestem potrzebna, dosta�am od celnik�w z granicy. Je�li jestem potrzebna, jad�. Taki mam dziwny zwyczaj. Pos�uchaj, ma�� zostawi� kupcowi, popro�, by naciera� ci� rano i wieczorem. Jak twierdzi, uratowa�e� mu �ycie, niech si� odwdzi�cza.

��A ja? Jak m�g�bym odwdzi�czy� si� tobie, Visenna?

��Nie m�wmy o tym. Nie bior� zap�aty od wied�min�w. Nazwij to solidarno�ci�, je�li chcesz. Zawodow� solidarno�ci�. I sympati�. W ramach tej sympatii przyjazna rada lub, je�li wolisz, zalecenie uzdrowicielki. Przesta� bra� halucynogeny, Geralt. Halucynacje nie lecz�. Niczego.

��Dzi�kuj�, Visenna. Za pomoc i za rad�. Dzi�kuj� ci�za wszystko.

Wygrzeba� r�k� spod sk�r, namaca� jej kolana. Drgn�a, po czym w�o�y�a mu d�o� do d�oni, lekko zacisn�a. Ostro�nie uwolni� palce, przesun�� nimi po jej r�ce, po przedramieniu.

Oczywi�cie. G�adka sk�ra m�odej dziewczyny. Drgn�a jeszcze silniej, ale nie cofn�a r�ki. Wr�ci� palcami do jej d�oni, z��czy� u�ciskiem.

Medalion na szyi zawibrowa�, poruszy� si�.

��Dzi�kuj� ci, Visenna � powt�rzy�, panuj�c nad dr�eniem g�osu. - Rad jestem, �e skrzy�owa�y si� nasze drogi.

��Przypadek��� powiedzia�a, ale tym razem w jej g�osie nie by�o ch�odu.

��A mo�e przeznaczenie?�� spyta�, dziwi�c si�, bo podniecenie i zdenerwowanie ulecia�y z niego nagle, bez �ladu. - Wierzysz w przeznaczenie, Visenna?

��Tak � odpowiedzia�a nie od razu. - Wierz�.

��W to � ci�gn�� � �e ludzie zwi�zani przeznaczeniem zawsze si� spotykaj�?

��W to tak�e� Co robisz? Nie obracaj si�

��Chc� spojrze� na twoj� twarz� Visenna. Chc� spojrze� w twoje oczy. A ty� Ty musisz spojrze� w moje.

Zrobi�a ruch, jakby chcia�a zerwa� si� z kolan. Ale zosta�a obok niego. Odwr�ci� si� powoli, krzywi�c wargi z b�lu. By�o ja�niej, kto� znowu dorzuci� drewna do ognia.

Nie poruszy�a si� ju�. Obr�ci�a tylko g�ow� w bok, profilem, ale tym wyra�niej widzia�, �e usta jej dr��. Zacisn�a palce na jego d�oni, silnie.

Patrzy�. Nie by�o �adnego podobie�stwa. Mia�a zupe�nie inny profil. Ma�y nos. W�ski podbr�dek. Milcza�a. Potem nagle pochyli�a si�, spojrza�a mu prosto w oczy. Z bliska. Bez s�owa.

��Jak ci si� podobaj�? - spyta� spokojnie. - Moje poprawione oczy? Takie� niecodzienne. Czy wiesz, Visenna, co robi si� z oczami wied�min�w, aby je poprawi�? Czy wiesz, �e nie zawsze si� to udaje?

��Przesta� � powiedzia�a mi�kko. - Przesta�, Geralt.

��Geralt��� poczu� nagle, jak co� si� w nim rwie � To imi� nada� mi Vesemir. Geralt z Rivii! Nauczy�em si� nawet na�ladowa� rivski akcent. Chyba z wewn�trznej potrzeby posiadania rodzinnych stron. Chocia�by wymy�lonych. Vesemir� nada� mi imi�. Vesemir zdradzi� mi te� twoje. Do�� niech�tnie.

��Cicho, Geralt, cicho.

��M�wisz mi dzi�, �e wierzysz w przeznaczenie. A wtedy� Wtedy wierzy�a�? Ach, tak, musia�a� wierzy�. Musia�a� wierzy�, �e przeznaczenie ka�e nam si� spotka�. Temu nale�y przypisa� fakt, �e sama bynajmniej nie d��y�a� do tego spotkania.

Milcza�a.

��Zawsze chcia�em� Rozmy�la�em nad tym, co ci powiem, kiedy si� wreszcie spotkamy. My�la�em o pytaniu, jakie ci postawi�. S�dzi�em, �e sprawi mi to perwersyjn� przyjemno��

To, co b�ysn�o na jej policzku, by�o �z�. Niew�tpliwie. Poczu�, jak gard�o �ciska mu si� do b�lu. Poczu� zm�czenie. Senno��. S�abo��.

��W �wietle dnia��� j�kn��. - Jutro, w blasku s�o�ca, spojrz� w twoje oczy, Visenna� I zadam ci moje pytanie. A mo�e nie zadam go, bo ju� za p�no. Przeznaczenie? O, tak, Yen mia�a racj�. Nie wystarczy by� sobie przeznaczonym. Trzeba czego� wi�cej� Ale spojrz� jutro w twoje oczy� W blasku s�o�ca�

��Nie � powiedzia�a �agodnie, cicho, aksamitnie, g�osem, kt�ry dr��y�, kt�ry szarpa� pok�adami pami�ci, pami�ci, kt�rej ju� nie by�o. Kt�rej nigdy nie by�o, a przecie� by�a.

��Tak!�� zaprotestowa�. - Tak. Chc� tego�

��Nie. Teraz za�niesz. A gdy si� obudzisz, przestaniesz chcie�. Po co mamy patrze� na siebie w blasku s�o�ca? Co to zmieni? Nie mo�na ju� niczego cofn��, niczego zmieni�. Jaki sens ma zadawanie mi pyta�, Geralt? Czy fakt, �e nie b�d� umia�a na nie odpowiedzie�, rzeczywi�cie sprawi ci perwersyjn� przyjemno��? Co nam da krzywdzenie si� wzajemne? Nie, nie b�dziemy patrze� na siebie w �wietle dnia. Za�nij, Geralt. A tak mi�dzy nami, to wcale nie Vesemir nada� ci to imi�. Chocia� to r�wnie� niczego nie zmieni ani niczego nie cofnie, chcia�abym, aby� o tym wiedzia�. B�d� zdr�w i uwa�aj na siebie. I nie staraj si� mnie szuka�

��Visenna�

��Nie, Geralt. Teraz za�niesz. A ja� by�am twoim snem. B�d� zdr�w.

��Nie! Visenna!

��Za�nij � w aksamitnym g�osie cichy rozkaz, �ami�cy wol�, dr�cy j� jak tkanin�. Ciep�o, nagle bij�ce z jej d�oni.

��Za�nij. Zasn��.

��Jeste�my ju� na Zarzeczu, Yurga?

��Od wczoraj, panie Geralt. Wkr�tce ju� rzeka Jaruga, a dalej to ju� moje strony. Sp�jrzcie, nawet konie ra�niej id�, �bami rzucaj�. Czuj�, �e dom blisko.

��Dom� Mieszkasz w grodzie?

��Na podgrodziu.

��Ciekawe � wied�min rozejrza� si�. - Prawie nie wida� �lad�w wojny. M�wiono, �e strasznie zniszczony by� ten kraj.

��Ano � rzek� Yurga. - Czego jak czego, ale ruin to nam tu nie brakowa�o. Przyjrzyjcie si� baczniej, na ka�dej bez ma�a cha�upie, w ka�dej zagrodzie bieli si� wszystko od nowiu�kiej ciesielki. A za rzek�, obaczycie, tam jeszcze gorzej by�o, tam do gruntu wszystko zgorza�o� Ale c�, wojna wojn�, a �y� trzeba. Przetrwalim najwi�ksz� zawieruch�, kiedy to Czarni toczyli si� przez nasz� ziemi�. Prawda, wygl�da�o tedy, �e zmieni� tu wszystko w pustyni�. Wielu z tych, co wtedy uciekli, nie powr�ci�o nigdy. Ale na ich miejsce posiedlili si� nowi. �y� trzeba.

��To fakt � mrukn�� Geralt. - �y� trzeba. Niewa�ne, co by�o. Trzeba �y�

��Prawi�cie. No, macie, zak�adajcie. Zszy�em wam portki, za�ata�em. B�d� jak nowe. To tak, jak ta ziemia, panie Geralt. Podar�o j� wojn�, przeora�o jak �elazem brony, popru�o, pokrwawi�o. Ale teraz b�dzie jak nowa. I jeszcze lepiej urodzi. Nawet ci, co w tej ziemi zgnili, ku dobru pos�u��, u�y�ni� gleb�. Na razie ora� ci�ko, bo ko�ci, �elastwo wsz�dzie na polach, ale ziemia i z �elastwem sobie poradzi.

��Nie boicie si�, �e Nilfgaardczycy� �e Czarni wr�c�? Ju� raz znale�li drog� przez g�ry�

��Ano, strach nam. I co z tego? Si��� i p�aka�, trz��� si�? �y� trzeba. A co b�dzie, to b�dzie. Tego, co przeznaczone, tego si� przecie i tak nie uniknie.

��Wierzysz w przeznaczenie?

��A jak mam nie wierzy�? Po tym, jake�my si� na mo�cie spotkali, na uroczysku, jake�cie mnie od �mierci zratowali? Och, panie wied�min, obaczycie, padnie wam moja Z�otolitka do n�g�

��Daj spok�j. Szczerze m�wi�c, ja wi�cej ci zawdzi�czam. Tam, na mo�cie� Przecie� to moja praca, Yurga, m�j fach. Przecie� ja broni� ludzi za pieni�dze. Nie z dobroci serca. Przyznaj si�, Yurga, s�ysza�e�, co ludzie gadaj� o wied�minach? �e nie wiadomo, kto gorszy, oni czy potwory, kt�re zabijaj��

��Nieprawda to, panie, nie wiem, czemu tak m�wicie. C� to ja, oczu nie mam? Wy�cie wszak z tej samej gliny ulepieni, co owa uzdrowicielka�

��Visenna�

��Nie powiada�a nam si� z imienia. Ale przecie sz�a za nami w skok, bo wiedzia�a, �e potrzebna, dogoni�a wieczorem, zaj�a si� wami wraz, ledwo z siod�a zesz�a. O, panie, nam�czy�a si� nad wasz� nog�, od owej magii a� trzeszcza�o powietrze, a my ze strachu w las ucieklim. A jej potem krew si� z nosa rzuci�a. Nieprosta wida� rzecz, czarowa�. O, z trosk� was opatrywa�a, i�cie, jak�

��Jak matka?�� Geralt zacisn�� z�by.

��Ano. Dobrze�cie rzekli. A jak usn�li�cie�

��Tak, Yurga?

��Na nogach ledwo si� trzyma�a, blada by�a jak p��tno. Ale przysz�a, pyta�a, czy nie potrzebuje kt�ry z nas pomocy. Wyleczy�a smolarzowi r�k�, co mu j� pie� przyt�uk�. Grosza nie wzi�a, jeszcze lek�w zostawi�a. Nie, panie Geralt, na �wiecie, wiem to, r�nie o wied�minach gadaj� i r�nie si� o czarodziejach m�wi. Ale nie u nas. My, z G�rnego Sodden i ludzie z Zarzecza, wiemy lepiej. Za wiele my czarodziejom zawdzi�czamy, coby nie wiedzie�, jacy oni. Pami�� o nich u nas nie w plotkach i gadkach, a w kamieniu kuta. Obaczycie sami, niech no tylko si� zagajnik sko�czy. Zreszt�, sami pewnie lepiej wiecie. To� to bitwa by�a na ca�y �wiat g�o�na, a ledwo rok min��. Musieli�cie s�ysze�.

��Nie by�o mnie tu � mrukn�� wied�min. - Od roku. By�em na p�nocy. Ale s�ysza�em� Druga bitwa o Sodden�

��W samej rzeczy. Wraz zobaczycie wzg�rze i g�az. Dawniej to my to wzg�rze zwali zwyczajnie, Kania G�ra, ale nynie to wszyscy m�wi� G�ra Czarodziej�w albo G�ra Czternastu. Bo dwudziestu i dw�ch ich by�o na tym wzg�rzu, dwudziestu i dw�ch czarodziej�w tam stan�o w bitwie, a czternastu pad�o. Straszna by�a to bitwa, panie Geralt. Ziemia stawa�a d�ba, ogie� la� si� z nieba niby deszcz, pioruny bi�y� Trup s�a� si� g�sto. Ale zmogli czarodzieje Czarnych, z�amali Pot�g�, co ich wiod�a. A czternastu ich pad�o w tej bitwie. Czternastu po�o�y�o �ycie� Co, panie? Co wam?

��Nic. M�w dalej, Yurga.

��Straszna by�a bitwa, oj, gdyby nie owi czarodzieje ze wzg�rza, kto wie, mo�e nie gadaliby�my dzi� tu, do domu jad�c, bo i domu by nie by�o, i mnie, a mo�e i was� Tak, to dzi�ki czarodziejom. Czternastu ich zgin�o, nas broni�c, ludzi z Sodden i Zarzecza. Ha, pewnie, inni te� tam si� bili, wojacy i szlachta, a i z ch�op�w, kto m�g�, wzi�� wid�y albo oksz�, albo cho�by pa�� Wszyscy stawali m�nie i niejeden poleg�. Ale czarodzieje� Nie sztuka wojakowi gin��, bo to jego fach przecie, a �ycie i tak kr�tkie. Ale czarodzieje przecie mog� �y�, jak d�ugo im wola. A nie zawahali si�.

��Nie zawahali si� � powt�rzy� wied�min, tr�c r�k� czo�o. - Nie zawahali. A ja by�em na P�nocy�

��Co wam, panie?

��Nic.

��Tak� To my tam, wszyscy z okolicy, kwiaty tam teraz nosimy, na to wzg�rze, a majow� por�, na Belleteyn, zawsze tam ogie� p�onie. I po wiek wiek�w p�on�� b�dzie. I wiecznie �y� oni b�d� w pami�ci ludzi, owych czternastu. A takie �ycie w pami�ci to przecie� To� co� wi�cej! Wi�cej, panie Geralt!

��Masz racj�, Yurga. -

��Ka�de dziecko u nas zna imiona tych czternastu, wykute na kamieniu, kt�ry na szczycie wzg�rza stoi. Nie wierzycie? Pos�uchajcie: Axel zwany Rabym, Triss Merri-gold, Atlan Kerk, Vanielle z Brugge, Dagobert z Vole�

��Przesta�, Yurga.

��Co z wami, panie? Bladzi�cie jak �mier�!

��Nic.

Szed� pod g�r� bardzo powoli, ostro�nie, ws�uchany w prac� �ci�gien i mi�ni w magicznie uleczonej ranie. Chocia� wydawa�a si� kompletnie wygojona, nadal chroni� nog� i nie ryzykowa� opierania na niej ca�ego ci�aru cia�a. By�o gor�co, a zapach traw uderza� do g�owy, osza�amia�, ale osza�amia� przyjemnie.

Obelisk nie sta� w centralnym punkcie p�askiego szczytu wzg�rza, by� cofni�ty w g��b, poza kr�g kanciastych kamieni. Gdyby wszed� tu tu� przed zachodem s�o�ca, cie� menhira, padaj�c na kr�g, wyznaczy�by jego precyzyjn� �rednic�, wskazywa�by kierunek, w kt�rym zwr�cone by�y twarze czarodziej�w w czasie bitwy. Geralt spojrza� w tym kierunku, w stron� bezkresnych, pag�rkowatych p�l. Je�eli by�y tam jeszcze ko�ci poleg�ych, a by�y z pewno�ci�, to skrywa�a je bujna trawa. Kr��y� tam jastrz�b, zataczaj�c spokojne ko�a na szeroko rozpostartych skrzyd�ach. Jedyny ruchomy punkt w�r�d zamar�ego w upale krajobrazu.

Obelisk by� szeroki u podstawy � aby go obj��, co najmniej czterech, pi�ciu ludzi musia�oby z��czy� d�onie. By�o oczywiste, �e bez pomocy magii nie wci�gni�to by go na wzg�rze. Zwr�cona ku kamiennemu kr�gowi p�aszczyzna menhira by�a g�adko ociosana, widnia�y na niej wykute znaki runiczne.

Imiona tych czternastu, kt�rzy zgin�li.

Zbli�y� si� powoli. W rzeczy samej, Yurga mia� racj�. U podn�a obelisku le�a�y kwiaty � zwyk�e, polne kwiaty � maki, �ubiny, �lazy, niezapominajki.

Imiona czternastu.

Odczytywa� powoli, od g�ry, a przed oczami zjawia�y si� twarze tych, kt�rych zna�.

Kasztanowow�osa Triss Merrigold, weso�a, chichocz�ca z byle powodu, wygl�daj�ca jak podlotek. Lubi� j�. I ona jego te�.

Lawdbor z Murivel, z kt�rym kiedy� o ma�o nie pobi� si� w Wyzimie, gdy z�apa� czarodzieja na manipulowaniu ko��mi w grze za pomoc� delikatnej telekinezy.

Lytta Neyd, zwana Koral. Przydomek wzi�� si� od koloru pomadki do ust, jakiej u�ywa�a. Lytta oplotkowa�a go kiedy� przed kr�lem Belohunem, i to tak, �e poszed� na tydzie� do lochu. Gdy wypuszczono go, poszed� do niej zapyta� o powody. Nie wiedz�c kiedy, wyl�dowa� w jej ��ku i tam sp�dzi� drugi tydzie�.

Stary Gorazd, kt�ry chcia� zap�aci� mu sto marek za umo�liwienie zbadania jego oczu, a oferowa� tysi�c za mo�liwo�� dokonania sekcji, "niekoniecznie dzisiaj", jak si� w�wczas wyrazi�.

Zosta�y trzy imiona.

Us�ysza� za sob� lekki szelest i odwr�ci� si�.

By�a boso, w prostej, lnianej sukience. Na d�ugich, jasnych w�osach swobodnie spadaj�cych na ramiona i plecy nosi�a wianek spleciony ze stokrotek.

��Witaj � powiedzia�.

Podnios�a na niego zimne, b��kitne oczy, nie odpowiedzia�a.

Zauwa�y�, �e nie jest opalona. By�o to dziwne, teraz, w ko�cu lata, kiedy wiejskie dziewcz�ta by�y zwykle spalone s�o�cem na br�z, jej twarz i ods�oni�te ramiona mia�y kolor lekko z�otawy.

��Przynios�a� kwiaty?

U�miechn�a si�, opu�ciwszy rz�sy. Poczu� ch��d. Min�a go bez s�owa, ukl�k�a u st�p menhira, dotykaj�c d�oni� kamienia.

��Ja nie przynosz� kwiat�w � powiedzia�a, podnosz�c g�ow�. - Ale te, kt�re tu le��, s� dla mnie.

Patrzy� na ni�. Kl�cza�a tak, �e zas�ania�a przed jego wzrokiem ostatnie imi�, wykute w kamieniu menhira. By�a jasna, nienaturalnie, �wietli�cie jasna na ciemnym tle g�azu.

��Kim jeste�? - spyta� wolno. U�miechn�a si� i powia�o zimnem.

��Nie wiesz?

Wiem, pomy�la�, patrz�c w zimny b��kit jej oczu. Tak, zdaje si�, �e wiem.

By� spokojny. Nie umia� inaczej. Ju� nie.

��Zawsze by�em ciekaw, jak wygl�dasz, pani.

��Nie musisz mnie tak tytu�owa� � odpowiedzia�a cicho. - Znamy si� przecie� od lat.

��Znamy si� � potwierdzi�. - M�wi�, �e idziesz za mn� krok w krok.

��Id�. Ale ty nigdy nie ogl�da�e� si� za siebie. Do dzi�. Dzi� obejrza�e� si� po raz pierwszy.

Milcza�. Nie mia� nic do powiedzenia. By� zm�czony.

��Jak� Jak to si� odb�dzie?�� spyta� wreszcie, ch�odno i bez emocji.

��Wezm� ci� za r�k� � powiedzia�a, patrz�c mu prosto w oczy. - Wezm� ci� za r�k� i poprowadz� przez ��k�. W mg��, zimn� i mokr�.

��A dalej? Co jest dalej, za mg��?

��Nic � u�miechn�a si�. - Dalej nie ma ju� nic.

��Sz�a� za mn� krok w krok � powiedzia�. - A dopada�a� innych, tych, kt�rych mija�em w drodze. Dlaczego? Chodzi�o o to, bym zosta� sam, prawda? Bym wreszcie zacz�� si� ba�? Wyznam ci prawd�. Ja zawsze si� ciebie ba�em, zawsze. Nie ogl�da�em si� za siebie ze strachu. Z trwogi, �e zobacz� ci� id�c� tu� za mn�. Ba�em si� zawsze, moje �ycie min�o w strachu. Ba�em si� do dzi�.

��Do dzi�?

��Tak. Do dzi�. Stoimy oto twarz� w twarz, a ja nie czuj� l�ku. Zabra�a� mi wszystko. Zabra�a� mi r�wnie� l�k.

��Dlaczego wi�c twoje oczy pe�ne s� strachu, Geralcie z Rivii? Twoje r�ce dr��, jeste� blady. Dlaczego? A� tak bardzo boisz si� ostatniego, czternastego imienia, wykutego na obelisku? Je�li chcesz, powiem ci, jak brzmi to imi�.

��Nie musisz. Wiem, jakie to imi�. Kr�g si� zamyka, w�� zatapia z�by we w�asnym ogonie. Tak by� musi. Ty i to imi�. I kwiaty. Dla niej i dla ciebie. Czternaste imi� wykute w kamieniu, imi�, kt�re wymawia�em w �rodku nocy i w blasku s�o�ca, w mr�z, upa� i deszcz. Nie, nie boj� si� wym�wi� go teraz.

��Wym�w je zatem.

��Yennefer� Yennefer z Yengerbergu.

��A kwiaty s� dla mnie.

Sko�czmy z tym � powiedzia� z wysi�kiem. - We�� We� mnie za r�k�.

Wsta�a, zbli�y�a si�, poczu� bij�cy od niej ch��d, ostre, przenikliwe zimno.

��Nie dzi� � powiedzia�a. - Kiedy�, tak. Ale nie dzi�.

��Zabra�a� mi wszystko�

��Nie � przerwa�a. - Ja niczego nie zabieram. Ja tylko bior� za r�k�. Po to, by nikt nie by� w�wczas sam. Sam we mgle� Do zobaczenia, Geralcie z Rivii. Kiedy�.

Nie odpowiedzia�. Odwr�ci�a si� powoli i odesz�a. We mg��, kt�ra nagle zasnu�a szczyt wzg�rza, we mg��, w kt�rej znik�o wszystko, w bia��, mokr� mg��, w kt�rej roztopi� si� obelisk, le��ce u jego st�p kwiaty i wykute na nim czterna�cie imion. Nie by�o nic, by�a tylko mg�a i mokre, b�yszcz�ce od kropel trawy pod nogami, trawy pachnia�y osza�amiaj�co, ci�ko, s�odko, a� do b�lu skroni, do zapomnienia, zm�czenia�

��Panie Geralt! Co wam? Usn�li�cie? M�wi�em wam, s�abi�cie jeszcze. Po co by�o le�� na szczyt?

��Usn��em � przetar� twarz d�oni�, zamruga�. - Usn��em, cholera� To nic, Yurga, to ten upa��

��Ano, gor�czka jak diabli� Trzeba nam jecha�, panie. Chod�cie, pomog� wam zej�� ze spadzizny.

��Nic mi nie jest�

��Nic, nic. Ciekawym tedy, od czego si� s�aniacie. Po zaraz� w�azili�cie na wzg�rze w taki �ar? Chcieli�cie ich imiona czyta�? Mog�em je wam wszystkie powiedzie�. Co wam?

��Nic� Yurga� Pami�tasz rzeczywi�cie wszystkie imiona?

��Pewnie.

��Sprawdz�, jak u ciebie z pami�ci�� Ostatnie. Czternaste. Jakie to imi�?

��Ale z was niedowiarek. W nic nie wierzycie. Sprawdzi� chcecie, czy nie ���? M�wi�em wam przecie, te imiona u nas ka�dy dzieciak zna. Ostatnie, m�wicie? Ano, ostatni jest Yoel Grethen z Carreras. Znali�cie go mo�e?

Geralt otar� nadgarstkiem powiek�. I spojrza� na menhir. Na wszystkie imiona.

��Nie � powiedzia�. - Nie zna�em.

��Panie Geralt?

��Tak, Yurga?

Kupiec pochyli� g�ow�, milcza� jaki� czas, nawijaj�c na palec resztk� cienkiego rzemyka, kt�rym naprawia� siod�o wied�mina. Wreszcie uni�s� si�, stukn�� lekko ku�akiem w plecy powo��cego wozem pacho�ka.

��Siadaj na luzaka, Pokwit. Ja powioz�. Si�dnijcie ze mn� na kozio�, panie Geralt. A ty czego ko�o wozu si� kr�cisz, Pokwit? Dalej, skacz w prz�d! My tu pogwarzy� chcemy, nie trza nam tu twoich uszu!

P�otka, drepc�ca za wozem, zar�a�a, szarpn�a postronkiem, zazdroszcz�c wida� koby�ce Pokwita id�cej k�usem go�ci�cem.

Yurga cmokn��, lekko smagn�� konie lejcami.

��Ano � rzek� z oci�ganiem. - Rzecz ma si� tak, panie. Obieca�em wam� Wtedy, na mo�cie� Z�o�y�em wam obietnic�

��Nie trzeba � przerwa� szybko wied�min. - Nie trzeba, Yurga.

��Trzeba � powiedzia� ostro kupiec. - S�owo daje nie dym. To, co w domu zastan�, a czego si� nie spodziewam, b�dzie wasze.

��Daj pok�j. Niczego od ciebie nie chc�. Jeste�my kwita.

��Nie, panie. Je�li co� takiego w domu zastan�, znaczy, to przeznaczenie. A je�li z przeznaczenia zadrwi�, je�li sk�ama� z niego, to ono wonczas srogo karze.

Wiem, pomy�la� wied�min. Wiem.

��Ale� Panie Geralt�

��Co, Yurga?

��Niczego ja w domu nie zastan�, czego si� nie spodziewam. Niczego, a ju� na pewno nie tego, na co�cie liczyli. Panie wied�min, s�yszycie to: Z�otolitka, moja kobieta, wi�cej dzieci mie� nie mo�e po ostatnim i czego jak czego, ale dzieciaka w domu nie b�dzie. �le�cie, widzi mi si�, trafili.

Geralt nie odpowiedzia�.

Yurga milcza� r�wnie�. P�otka znowu prychn�a, rzuci�a �bem.

��Ale mam dw�ch syn�w � rzek� nagle szybko Yurga, patrz�c przed siebie, na go�ciniec. - Dw�ch, zdrowych, silnych i nieg�upich. Przecie gdzie� ich musz� do terminu da�. Jeden, my�la�em, ze mn� kupiectwa si� b�dzie uczy�. A drugi�

Geralt milcza�.

��Co rzekniecie?�� Yurga odwr�ci� g�ow�, spojrza� na niego. - Za��dali�cie na mo�cie obietnicy. Sz�o wam o dzieciaka do waszego wied�mi�skiego terminu, przecie nie o co innego. Czemu mia�by �w dzieciak by� niespodziany? A spodziany by� nie mo�e? Dw�ch mam, jeden niech si� wi�c na wied�mina uczy. Fach jak fach. Nie lepszy, nie gorszy.

��Pewny jeste� � odezwa� si� cicho Geralt � �e nie gorszy?

Yurga zmru�y� oczy.

��Broni� ludzi, �ycie im ratowa�, jaka to po waszemu rzecz, z�a czy dobra? Tych czternastu, na wzg�rzu? Wy, na owym mo�cie? Co�cie czynili, dobro czy z�o?

��Nie wiem � rzek� z wysi�kiem Geralt. - Nie wiem, Yurga. Czasami wydaje mi si�, �e wiem. A niekiedy mam w�tpliwo�ci. Czy chcia�by�, by tw�j syn mia� takie w�tpliwo�ci?

��A niech ma � powiedzia� powa�nie kupiec. - Niechby mia�. Bo to w�a�nie ludzka rzecz i dobra.

��Co?

��W�tpliwo�ci. Tylko z�o, panie Geralt, nigdy ich nie ma. A przeznaczenia swego nie uniknie nikt.

Wied�min nie odpowiedzia�.

Go�ciniec skr�ca� pod wysok� skarp�, pod krzywe brzozy, niewiadomym sposobem trzymaj�ce si� pionowego zbocza. Brzozy mia�y ��te li�cie. Jesie�, pomy�la� Geralt, znowu jesie�. W dole b�yska�a rzeka, biela� nowiutki ostrok� stra�nicy, dachy cha�up, ociosane pale przystani. Skrzypia� ko�owr�t. Prom dobija� do brzegu, tocz�c przed sob� fal�, rozpychaj�c wod� t�pym nosem, rozgarniaj�c p�ywaj�ce po powierzchni s�omki i li�cie nieruchawe w brudnym ko�uchu kurzu. Skrzypia�y liny ci�gni�te przez przewo�nik�w. St�oczony na brzegu t�um ha�asowa�, wszystko by�o w tym ha�asie: krzyk kobiet, kl�twy m�czyzn, p�acz dzieci, ryk byd�a, r�enie koni, beczenie owiec. Jednostajna, basowa muzyka strachu.

��Precz! Precz, cofn�� si�, psie krwie!�� wrzeszcza� konny z g�ow� owi�zan� zakrwawion� szmat�. Ko�, zanurzony a� po brzuch, ciska� si�, wysoko podrzucaj�c przednie nogi, rozbryzgiwa� wod�. Na przystani wrzask, krzyk � tarczownicy brutalnie rozpychali t�um, t�ukli gdzie popad�o trzonkami oszczep�w.

��Precz od promu!�� rycza� konny, wywijaj�c mieczem. - Tylko wojsko! Precz, bo �by b�d� rozwala�!

Geralt �ci�gn�� wodze, wstrzyma� klacz, ta�cz�c� tu� przy kraw�dzi w�wozu.

W�wozem, w brz�ku or�a i zbroi, cwa�owali ci�kozbrojni, wzbijaj�c tumany kurzu przys�aniaj�ce biegn�cych z ty�u tarczownik�w.

��Geraaaalt!

Spojrza� w d�. Na porzuconym, zepchni�tym z go�ci�ca wozie zape�nionym drewnianymi klatkami podskakiwa� i wymachiwa� r�kami szczup�y m�czyzna w wi�niowym kubraku i kapelusiku z czaplim pi�rkiem. W klatkach trzepota�y i dar�y si� kury i g�si.

��Geraaalt! To ja!

��Jaskier! Chod� tutaj!

��Precz, precz od promu!�� rycza� na przystani konny z obanda�owan� g�ow�. - Prom tylko dla wojska! Chcecie na tamten brzeg, psie chwosty, to do topor�w i w las, tratwy kleci�! Prom tylko dla wojska!

��Na bog�w, Geralt � sapa� poeta, wdrapawszy si� po zboczu w�wozu. Jego wi�niowy kubrak usiany by�, niby �niegiem, ptasim pierzem. - Widzisz, co si� dzieje? Ci z Sodden niechybnie przegrali bitw�, zacz�� si� odwr�t. Co ja m�wi�, jaki odwr�t? To ucieczka, po prostu paniczna ucieczka! I nam trzeba st�d wia�, Geralt. Na tamten brzeg Jarugi�

��Co tu robisz, Jaskier? Sk�d si� tu wzi��e�?

��Co robi�? - wrzasn�� bard. - Jeszcze pytasz? Uciekam jak wszyscy, ca�y dzie� t�uk� si� na tym wozie! Konia w nocy ukrad� mi jaki� skurwysyn! Geralt, b�agam, wyci�gnij mnie z tego piek�a! Powiadam ci, Nilfgaardczycy mog� tu by� w ka�dej chwili! Kto nie odgrodzi si� od nich Jarug�, p�jdzie pod n�. Pod n�, rozumiesz?

��Nie panikuj, Jaskier.

W dole, na przystani, r�enie koni, wci�ganych przemoc� na prom, t�uk�cych kopytami po deskach. Wrzask. Kot�owanina. Plusk wody, w kt�r� wtoczy� si� zepchni�ty w�z, ryk wo��w, wystawiaj�cych pyski nad powierzchni�. Geralt patrzy�, jak tobo�y i skrzynie z wozu obr�ci�y si� w nurcie, uderzy�y w burt� promu, pop�yn�y. Wrzask, przekle�stwa. W w�wozie chmura py�u, t�tent.

��Po kolei!�� dar� si� zabanda�owany, naje�d�aj�c koniem na t�um. - Porz�dek, psia wasza ma�! Po kolei!

��Geralt � j�kn�� Jaskier, chwytaj�c za strzemi�. - Widzisz, co si� tam dzieje? W �yciu nie zdo�amy dosta� si� na ten prom. Wojacy przeprawi� nim tylu, ilu zdo�aj�, a potem spal�, �eby nie pos�u�y� Nilfgaardczykom. Tak si� zwykle robi, no nie?

��Zgadza si� � kiwn�� g�ow� wied�min. - Tak si� zwykle robi. Nie pojmuj� jednak, sk�d ta panika? Co to, pierwsza wojna, innych nie bywa�o? Jak zwykle, dru�yny kr�l�w poszczerbi� si� nawzajem, a potem kr�lowie dogadaj� si�, podpisz� traktat i obaj ur�n� si� z tej okazji. Dla tych, kt�rzy w tej chwili mia�d�� sobie �ebra na przystani, nic si� w zasadzie nie zmieni. Sk�d wi�c ca�y ten gwa�t?

Jaskier spojrza� na niego bacznie, nie puszczaj�c strzemienia.

��Ty chyba masz kiepskie informacje, Geralt � powiedzia�. - Albo nie potrafisz zrozumie� ich znaczenia. To nie jest zwyk�a wojna o sukcesj� tronu czy sp�achetek ziemi.

To nie jest potyczka dw�ch feuda��w, kt�r� ch�opi obserwuj�, nie przerywaj�c sianokos�w.

��C� to zatem jest? O�wie� mnie, bo w samej rzeczy nie wiem, o co chodzi. Tak mi�dzy nami, to niewiele mnie to w sumie interesuje, ale obja�nij, prosz�.

��Nie by�o nigdy podobnej wojny � rzek� powa�nie bard � Armie Nilfgaardu zostawiaj� za sob� spalon� ziemi� i trupy. Ca�e pola trup�w. To jest wojna na wyniszczenie, na pe�ne wyniszczenie. Nilfgaard przeciw wszystkim. Okrucie�stwa�

��Nie ma i nie by�o wojny bez okrucie�stw � przerwa� wied�min. - Przesadzasz, Jaskier. To tak, jak z tym promem: tak si� zwykle robi. Taka, powiedzia�bym, wojskowa tradycja. Jak �wiat �wiatem, ci�gn�ce przez kraj armie zabijaj�, grabi�, pal� i gwa�c�, niekoniecznie w tej kolejno�ci. Jak �wiat �wiatem, ch�opkowie w czas wojny chowaj� si� po lasach z babami i podr�cznym dobytkiem, a jak si� wszystko sko�czy, wracaj��

��Nie w tej wojnie, Geralt. Po tej wojnie nie b�dzie komu wraca� i do czego wraca�. Nilfgaard zostawia za sob� pogorzelisko, armie id� �aw� i wygarniaj� wszystkich. Szubienice i pale ci�gn� si� milami wzd�u� go�ci�c�w, dymy bij� w niebo jak horyzont d�ugi. Powiedzia�e�, jak �wiat �wiatem nie by�o czego� takiego? Ano, trafi�e�. Tak, jak �wiat �wiatem. Naszym �wiatem. Bo wygl�da na to, �e Nilfgaardczycy przybyli zza g�r, by zniszczy� nasz �wiat.

��To nie ma sensu. Komu mog�oby zale�e� na niszczeniu �wiata? Nie prowadzi si� wojen, by niszczy�. Wojny prowadzi si� z dw�ch powod�w. Jednym jest w�adza, drugim pieni�dze.

��Nie filozofuj, Geralt! Tego, co si� dzieje, nie zmienisz filozofi�! Dlaczego nie s�uchasz? Dlaczego nie widzisz? Dlaczego nie chcesz rozumie�? Uwierz mi, Jaruga nie zatrzyma Nilfgaardczyk�w. Zim�, gdy rzeka zamarznie, p�jd� dalej. M�wi� ci, trzeba wia�, wia� a� na P�noc, mo�e tam nie dojd�. Ale nawet je�li tam nie dojd�, nasz �wiat nie b�dzie ju� nigdy taki, jaki by�. Geralt, nie zostawiaj mnie tutaj! Nie dam sobie rady sam! Nie zostawiaj mnie!

��Chyba� oszala�, Jaskier � wied�min przechyli� si� w kulbace. - Chyba� oszala� ze strachu, je�li mog�e� pomy��e�, �e ci� zostawi�. Daj r�k�, wskakuj na konia. Tu nie masz czego szuka�, na prom i tak si� nie dopchasz. Odwioz� ci� w g�r� rzeki, poszukamy �odzi albo tratwy.

��Nilfgaardczycy ogarn� nas. S� ju� blisko. Widzia�e� tych konnych? Wida�, �e id� prosto z bitwy. Jed�my w d� rzeki, w stron� uj�cia Iny.

��Przesta� kraka�. Przemkniemy si�, zobaczysz. W d� rzeki te� d�gn� t�umy ludzi, przy ka�dym promie b�dzie to samo co tu, wszystkie �odzie te� pewnie ju� zaharapcili. Jedziemy w g�r�, pod pr�d, nie b�j si�, przeprawi� ci� cho�by na k�odzie.

��Tamten brzeg ledwo wida�!

��Nie marud�. Powiedzia�em, przeprawi� ci�.

��A ty?

��Wskakuj na konia. Pogadamy w drodze. Hej, do diab�a, tylko nie z tym worem! Chcesz, �eby P�otce p�k� grzbiet?

��To jest P�otka? P�otka by�a gniada, a to jest kasztanka.

��Ka�dy m�j ko� nazywa si� P�otka. Dobrze o tym wiesz i nie zagaduj mnie. Powiedzia�em, precz z tym worem. Co tam masz, do cholery? Z�oto?

��R�kopisy! Wiersze! I troch� �arcia�

��Wrzu� do rzeki. Napiszesz nowe wiersze. A �arciem podziel� si� z tob�.

Jaskier zrobi� �a�osn� min�, ale nie zastanawia� si� d�ugo, z rozmachem cisn�� sakw� do wody. Wskoczy� na konia, powierci� si�, lokuj�c na jukach, przytrzyma� si� pasa wied�mina.

��W drog�, w drog� � ponagla� niespokojnie. - Nie tra�my czasu, Geralt, zapadnijmy w lasy, zanim�

��Przesta�, Jaskier, bo ta twoja panika zaczyna si� udziela� P�otce.

��Nie kpij. �eby� ty widzia� to, co ja�

��Zamknij si�, cholera. Jedziemy, chcia�bym przed zapadni�ciem zmroku za�atwi� ci przepraw�.

��Mnie? A ty?

��Ja mam sprawy po tej strome rzeki.

��Szalony� chyba, Geralt. �ycie ci niemi�e? Jakie sprawy?

��Nie tw�j interes. Jad� do Cintry.

��Do Cintry? Nie ma ju� Cintry.

��Co ty gadasz?

��Nie ma ju� Cintry. Jest pogorzelisko i kupa gruzu. Nilfgaardczycy�

��Zsiadaj, Jaskier.

��Co?

��Zsiadaj!�� wied�min odwr�ci� si� gwa�townie. Trubadur spojrza� na jego twarz i sfrun�� z konia na ziemi�, cofn�� si� o krok, potkn��.

Geralt zsiad� powoli. Przerzuci� wodze przez �eb klaczy, sta� chwil� niezdecydowany, potem przetar� twarz ur�kaczon� d�oni�. Usiad� na brzegu wykrotu, pod roz�o�ystym krzakiem �widwy o krwistoczerwonych p�dach.

��Chod� tu, Jaskier � powiedzia�. - Siadaj. I opowiadaj, co z Cintr�. Wszystko. Poeta usiad�.

��Nilfgaardczycy weszli tam przez prze��cze � zacz�� po chwili milczenia. - By�y ich tysi�ce. Otoczyli wojska Cintry w dolinie Marnadal. Dosz�o do bitwy, trwaj�cej ca�y dzie�, od �witu do zmierzchu. Ci z Cintry stawali dzielnie, ale zdziesi�tkowano ich. Kr�l poleg�, a w�wczas ich kr�lowa�

��Calanthe.

��Tak. Nie dopu�ci�a do pop�ochu, nie pozwoli�a, by poszli w rozsypk�, zebra�a wok� siebie i sztandaru kogo tylko zdo�a�a, przebili si� przez pier�cie�, wycofali za rzek�, w stron� miasta. Kto zdo�a�.

��A Calanthe?

��Z garstk� rycerzy broni�a przeprawy, os�ania�a odwr�t. M�wiono, �e bi�a si� jak m�czyzna, rzuca�a jak szalona w najwi�kszy wir. Sk�uto j� pikami, gdy szar�owa�a na nilfgaarddzk� piechot�. Ci�ko rann� wywieziono do miasta. Co jest w tej manierce, Geralt?

��Gorza�ka. Chcesz?

��No chyba.

��M�w. M�w dalej, Jaskier. Wszystko.

��Miasto w zasadzie nie broni�o si�, nie by�o obl�enia, nie by�o ju� komu stan�� na murach. Resztka rycerzy z rodzinami, wielmo�e i kr�lowa� Zabarykadowali si� w zamku. Nilfgaardczycy zdobyli zamek z marszu, ich czarownicy rozwalili w py� bram� i cz�� mur�w. Broni� si� tylko sto�b, widocznie czarodziejsko zabezpieczony, bo opiera� si� nilfgaardzkiej magu. Pomimo tego, po czterech dniach Nilfgaardczycy wdarli si� do �rodka. Nie zastali nikogo �ywego. Nikogo. Kobiety zabi�y dzieci, m�czy�ni zabili kobiety i rzucili si� na miecze albo� Co ci jest, Geralt?

��M�w, Jaskier.

��Albo� jak Calanthe� G�ow� w d�, z blank�w, z samego szczytu. M�wi�, �e prosi�a, by j�� Nikt nie chcia�. Dope�z�a wi�c do blank�w i� G�ow� w d�. Podobno okropne rzeczy robiono z jej cia�em. Nie chc� o tym� Co ci jest?

��Nic. Jaskier� W Cintrze by�a� Dziewczynka. Wnuczka Calanthe, co� oko�o dziesi�ciu, jedenastu lat. Nazywa�a si� Ciri. S�ysza�e� co� o niej?

��Nie. Ale w mie�cie i zamku dosz�o do straszliwej rzezi i prawie nikt nie uszed� z �yciem. A z tych, co bronili sto�bu, nie ocala� nikt, m�wi�em ci. A wi�kszo�� kobiet i dzieci znaczniejszych rod�w by�a w�a�nie tam.

Wied�min milcza�.

��Ta Calanthe � spyta� Jaskier. - Zna�e� j�?

��Zna�em.

��A dziewczynk�, o kt�r� pyta�e�? Ciri?

��I j� zna�em.

Powia� wiatr od rzeki, zmarszczy� wod�, szarpn�� ga��ziami, z ga��zi migotliw� kurzaw� polecia�y li�cie. Jesie�, pomy�la� wied�min, znowu jesie�.

Wsta�.

��Wierzysz w przeznaczenie, Jaskier? Trubadur uni�s� g�ow�, spojrza� na niego szeroko otwartymi oczami.

��Dlaczego pytasz?

��Odpowiedz.

��No� wierz�.

��A czy wiesz, �e samo przeznaczenie to za ma�o? Ze trzeba czego� wi�cej?

��Nie rozumiem, Geralt.

��Nie ty jeden. Ale tak w�a�nie jest. Trzeba czego� wi�cej. Problem polega na tym, �e ja� Ja ju� nigdy nie dowiem si�, czego.

��Co z tob�, Geralt?

��Nic, Jaskier. Chod�, wsiadaj. Jedziemy, szkoda dnia. Kto wie, ile czasu zajmie nam szukanie �odzi, a b�dziemy potrzebowa� du�ej. Przecie� nie zostawi� P�otki.

��Przeprawimy si� razem?�� ucieszy� si� poeta.

��Tak. Po tej stronie rzeki nie mam ju� czego szuka�.

��Yurga!

��Z�otolitka!

Bieg�a od bramy, powiewaj�c wyzwolonymi spod chusty w�osami, potykaj�c si�, krzycz�c. Yurga rzuci� powody pacho�kowi, skoczy� z wozu na ziemi�, pobieg� na spotkanie, chwyci� j� w pasie, mocno, poderwa� z ziemi, zakr�ci�, zawirowa�.

��Jestem, Z�otolitka! Wr�ci�em!

��Yurga!

��Wr�ci�em! Ej�e, rozwierajta wrota! Gospodarz wr�ci�! Ech, Z�otolitka!

By�a mokra, pachnia�a mydlinami. Pra�a, wida�. Postawi� j� na ziemi, ale i wtedy nie pu�ci�a go, wczepiona, roztrz�siona, ciep�a.

��Prowad� w dom, Z�otolitka.

��Bogowie, wr�ci�e�� Po nocach nie spa�am� Yurga� Po nocach nie spa�am�

��Wr�ci�em. Ech, wr�ci�em! I bogato wr�ci�em, Z�otolitka. Widzisz w�z? Hej, poganiaj, zaje�d�aj we wrota! Widzisz w�z, Z�otolitka? Do�� dobra wioz�, by�

��Yurga, co mi dobro, co mi w�z� Wr�ci�e�� Zdrowy� Ca�y�

��Bogato wr�ci�em, m�wi�. Wraz zobaczysz�

��Yurga? A on kto? Ten czarno odziany? Bogowie, z mieczem�

Kupiec obejrza� si�. Wied�min zsiad� z konia, odwr�cony, udawa�, �e poprawia popr�g i juki. Nie patrzy� na nich, nie podchodzi�.

��P�niej ci powiem. Och, Z�otolitka, �eby nie on� A gdzie dzieciaki? Zdrowe?

��Zdrowe, Yurga, zdrowe. W pole posz�y, wrony strzela�, ale s�siady zna� im dadz�, �e� w domu. Wraz przylec�, ca�a tr�jka�

��Tr�jka? C�e� to, Z�otolitka? Mo�e��

��Nie� Ale co� musz� ci rzec� Nie b�dziesz gniewny?

��Ja? Na ciebie?

��Przygarn�am dziewuszk�, Yurga. Od druid�w wzi�am, wiesz, od tych, co po wojnie dzieci ratowali� Zbierali po lasach te bezdomne i pogubione� Ledwo �ywe� Yurga? Gniewny�?

Yurga przy�o�y� d�o� do czo�a, obejrza� si�. Wied�min szed� powoli za wozem, prowadzi� konia. Nie patrzy� na nich, wci�� odwraca� g�ow�.

��Yurga?

��O, bogowie � j�kn�� kupiec. - O, bogowie! Z�otolitka� Co�, czegom si� nie spodziewa�! W domu!

��Nie b�d� gniewny, Yurga� Obaczysz, polubisz j�. Dziewuszka m�dra, mi�a, robotna� Dziwna troch�. Nie chce m�wi�, sk�d jest, p�acze zaraz. To i nie pytam. Yurga, wiesz, jakem zawsze chcia�a, by by�a c�rka� Co ci?

��Nic � rzek� cicho. - Nic. Przeznaczenie. Ca�� drog� przez sen gada�, bredzi� w gor�czce, nic, jeno przeznaczenie i przeznaczenie� Na bog�w� Nie na nasz to rozum, Z�otolitka. Nie poj�� nam, co my�l� tacy, jak on. O czym �ni�. To nie na nasz rozum�

��Tata!!!

��Nadbor! Sulik! Ale�cie wyro�li, jako byczki! Ano, sami tu, do mnie! �ywo�

Urwa�, widz�c ma��, szczuplutk�, popielatow�os� istotk� id�c� wolno za ch�opcami. Dziewczynka spojrza�a na niego, zobaczy� wielkie oczy, zielone jak trawa wiosn�, b�yszcz�ce jak dwie gwiazdeczki. Zobaczy�, jak dziewczynka podrywa si� nagle, jak biegnie, jak� Us�ysza�, jak krzyczy, cienko, przenikliwie.

��Geralt!

Wied�min odwr�ci� si� od konia, b�yskawicznym, zwinnym ruchem. I pobieg� na spotkanie. Yurga patrzy� urzeczony. Nigdy nie my�la�, �e cz�owiek mo�e porusza� si� tak szybko.

Spotkali si� na �rodku podw�rka. Popielatow�osa dziewuszka w szarej sukieneczce. I bia�ow�osy wied�min z mieczem na plecach, ca�y w czarnej sk�rze l�ni�cej od srebra. Wied�min w mi�kkim skoku, dziewuszka w truchciku, wied�min na kolanach, cienkie r�czki dziewuszki dooko�a jego szyi, popielate, mysie w�osy na jego ramieniu. Z�otolitka krzykn�a g�ucho. Yurga obj�� j�, bez s�owa przygarn�� do siebie, drug� r�k� zebra� i przytuli� obu ch�opc�w.

��Geralt!�� powtarza�a dziewczynka, lgn�c do piersi wied�mina. - Znalaz�e� mnie! Wiedzia�am! Zawsze wiedzia�am! Wiedzia�am, �e mnie odnajdziesz!

��Ciri � powiedzia� wied�min.

Yurga nie widzia� jego twarzy ukrytej w popielatych w�osach. Widzia� r�ce w czarnych r�kawicach �ciskaj�ce plecy i ramiona dziewczynki.

��Znalaz�e� mnie! Och, Geralt! Ca�y czas czeka�am! Tak okropecznie d�ugo� B�dziemy ju� razem, prawda? Teraz b�dziemy razem, tak? Powiedz, Geralt! Na zawsze! Powiedz!

��Na zawsze, Ciri.

��Tak, jak m�wili! Geralt! Tak, jak m�wili� Jestem twoim przeznaczeniem? Powiedz! Jestem twoim przeznaczeniem?

Yurga zobaczy� oczy wied�mina. I zdziwi� si� bardzo. S�ysza� cichy p�acz Z�otolitki, czu� drganie jej ramion. Patrzy� na wied�mina i czeka�, ca�y spi�ty, na jego odpowied�. Wiedzia�, ze nie zrozumie tej odpowiedzi, ale czeka� na ni�. I doczeka� si�.

��Jeste� czym� wi�cej, Ciri. Czym� wi�cej.