P�niej m�wiono, �e cz�owiek ten nadszed� od p�nocy od bramy Powro�niczej. Szed� pieszo, a objuczonego konia prowadzi� za uzd�. By�o p�ne popo�udnie i kramy powro�nik�w i rymarzy by�y ju� zamkni�te, a uliczka pusta. By�o ciep�o, a cz�owiek ten mia� na sobie czarny p�aszcz narzucony na ramiona. Zwraca� uwag�.

Zatrzyma� si� przed gospod� "Stary Narakort", posta� chwil�, pos�ucha� gwaru g�os�w. Gospoda, jak zwykle o tej porze, by�a pe�na ludzi.

Nieznajomy nie wszed� do "Starego Narakortu". Poci�gn�� konia dalej, w d� uliczki. Tam by�a druga karczma, mniejsza, nazywa�a si�- "Pod Lisem". Tu by�o pusto. Karczma nie mia�a najlepszej s�awy.

Karczmarz uni�s� g�ow� znad beczki kiszonych og�rk�w i zmierzy� go�cia wzrokiem. Obcy, ci�gle w p�aszczu, sta� przed szynkwasem sztywno, nieruchomo, milcza�.

��Co poda�?

��Piwa � rzek� nieznajomy. G�os mia� nieprzyjemny. Karczmarz wytar� r�ce o p��cienny fartuch i nape�ni� gliniany kufel. Kufel by� wyszczerbiony.

Nieznajomy nie by� stary, ale w�osy mia� prawie zupe�nie bia�e. Pod p�aszczem nosi� wytarty sk�rzany kubrak, sznurowany pod szyj� i na ramionach. Kiedy �ci�gn�� sw�j p�aszcz, wszyscy zauwa�yli, �e na pasie za plecami mia� miecz. Nie by�o w tym nic dziwnego, w Wyzimie prawie wszyscy chodzili z broni�, ale nikt nie nosi� miecza na plecach niby �uku czy ko�czana.

Nieznajomy nie usiad� za sto�em, pomi�dzy nielicznymi go��mi, sta� dalej przy szynkwasie, godz�c w karczmarza przenikliwymi oczami. Poci�gn�� z kufla.

��Izby na nocleg szukani.

��Nie ma � burkn�� karczmarz, patrz�c na buty go�cia, zakurzone i brudne. - W "Starym Narakorcie" pytajcie.

��Tu bym wola�.

��Nie ma � karczmarz rozpozna� wreszcie akcent nieznajomego. To by� Riv.

��Zap�ac� � rzek� obcy cicho, jak gdyby niepewnie. Wtedy w�a�nie zacz�a si� ta ca�a paskudna historia. Ospowaty dr�gal, kt�ry od chwili wej�cia obcego nie spuszcza� z niego ponurego wzroku, wsta� i podszed� do szynkwasu. Dw�jka jego towarzyszy stan�a z ty�u, nie dalej ni� dwa kroki.

��Nie ma miejsca, hultaju, rivski w��cz�go � charkn�� ospowaty, staj�c tu� obok nieznajomego. - Nie.trzeba nam takich jak ty tu, w Wyzimie. To porz�dne miasto!

Nieznajomy wzi�� sw�j kufel i odsun�� si�. Spojrza� na karczmarza, ale ten unika� jego wzroku. Ani mu by�o w g�owie broni� Riva. W ko�cu, kto lubi� Riv�w?

��Ka�dy Riv to z�odziej � ci�gn�� ospowaty, zion�c piwem, czosnkiem i z�o�ci�. - S�yszysz, co m�wi�, pokrzywniku?

��Nie s�yszy. �ajno ma w uszach � rzek� jeden z tych z ty�u, a drugi zarechota�.

��P�a� i wyno� si�! - wrzasn�� dziobaty. Nieznajomy dopiero teraz spojrza� na niego.

��Piwo sko�cz�.

��Pomo�emy ci � sykn�� dr�gal. Wytr�ci� Rivowi kufel z r�ki i jednocze�nie chwytaj�c go za rami�, wpi� palce w rzemie� przecinaj�cy skosem pier� obcego. Jeden z tych z ty�u wzni�s� pi�� do uderzenia. Obcy zwin�� si� w miejscu, wytr�caj�c ospowatego z r�wnowagi. Miecz zasycza� w pochwie i b�ysn�� kr�tko w �wietle kagank�w. Zakot�owa�o si�. Krzyk. Kto� z pozosta�ych go�ci run�� ku wyj�ciu. Z trzaskiem upad�o krzes�o, g�ucho mlasn�y o pod�og� gliniane naczynia. Karczmarz � usta mu dygota�y � patrzy� na okropnie rozr�ban� twarz ospowatego, kt�ry wczepiwszy palce w brzeg szynkwasu, osuwa� si�, nikn�� z oczu, jak gdyby ton��. Tamci dwaj le�eli na pod�odze. Jeden nieruchomo, drugi wi� si� i drga� w rosn�cej szybko ciemnej ka�u�y. W powietrzu wibrowa�, �widruj�c uszy, cienki, histeryczny krzyk kobiety. Karczmarz zatrz�s� si�, zaczerpn�� tchu i zacz�� wymiotowa�.

Nieznajomy cofn�� si� pod �cian�. Skurczony, spi�ty, czujny. Miecz trzyma� obur�cz, wodz�c ko�cem ostrza w powietrzu. Nikt si� nie rusza�. Zgroza, jak zimne b�oto, oblepi�a twarze, skr�powa�a cz�onki, zatka�a gard�a;

Stra�nicy wpadli do karczmy z hukiem i szcz�kiem, we trzech. Musieli by� w pobli�u. Okr�cone rzemieniami pa�ki mieli w pogotowiu, ale na widok trup�w natychmiast dobyli mieczy. Riv przylgn�� plecami do �ciany, lew� r�k� wyci�gn�� sztylet z cholewy.

��Rzu� to!�� wrzasn�� jeden ze stra�nik�w rozdygotanym g�osem. - Rzu� to, zb�ju! P�jdziesz z nami!

Drugi stra�nik kopn�� st�, nie pozwalaj�cy mu obej�� Riva z boku.

��Le� po ludzi, Treska!�� krzykn�� do trzeciego, trzymaj�cego si� bli�ej drzwi.

��Nie trzeba � rzek� nieznajomy, opuszczaj�c miecz. - Sam p�jd�.

��P�jdziesz, psie nasienie, ale na powrozie!�� rozdar� si� ten rozdygotany. - Rzu� miecz, bo ci �eb rozwal�!

Riv wyprostowa� si�. Szybko chwyci� kling� pod lew� pach�, a praw�, uniesion� do g�ry, w stron� stra�nik�w, nakre�li� w powietrzu skomplikowany, szybki znak. B�ysn�y �wieki, kt�rymi g�sto nabijane by�y d�ugie a� do �okci mankiety sk�rzanego kaftana.

Stra�nicy momentalnie cofn�li si�, zas�aniaj�c twarze przedramionami. Kt�ry� z go�ci zerwa� si�, inny znowu pomkn�� ku drzwiom. Kobieta zn�w zakrzycza�a, dziko, przera�liwie.

��Sam p�jd� � powt�rzy� nieznajomy d�wi�cznym, metalicznym g�osem. - A wy trzej przodem. Prowad�cie do grododzier�cy. Drogi nie znam.

��Tak, panie � wymamrota� stra�nik, opuszczaj�c g�ow�. Ruszy� ku wyj�ciu, ogl�daj�c si� niepewnie. Dwaj pozostali wyszli za nim, ty�em, pospiesznie. Nieznajomy poszed� w �lad, chowaj�c miecz do pochwy, a sztylet do cholewy. Gdy wymijali sto�y, go�cie zakrywali twarze po�ami kubrak�w.

Velerad, grododzier�ca Wyzimy, podrapa� si� w podbr�dek, zastanowi� si�. Nie by� ani zabobonny, ani boja�liwy, ale nie u�miecha�o mu si� pozostanie z bia�ow�osym sam na sam. Wreszcie zdecydowa� si�.

��Wyjd�cie � rozkaza� stra�nikom. - A ty siadaj. Nie, nie tu. Tam dalej, je�li wola.

Nieznajomy usiad�. Nie mia� ju� ani miecza, ani czarnego p�aszcza.

��S�ucham � rzek� Velerad, bawi�c si� ci�kim buzdyganem le��cym na stole. - Jestem Velerad, grododzier�ca Wyzimy. Co mi masz do powiedzenia, mo�ci rozb�jniku, zanim p�jdziesz do lochu? Trzech zabitych, pr�ba rzucenia uroku, nie�le, ca�kiem nie�le. Za takie rzeczy u nas w Wyzimie wbija si� na pal. Ale ze mnie sprawiedliwy cz�ek, wys�ucham ci� przedtem. M�w.

Riv rozpi�� kubrak, wydoby� spod niego zwitek bia�ej ko�lej sk�ry.

��Na rozstajach, po karczmach przybijacie � powiedzia� cicho. - Prawda to, co napisane?

��A � mrukn�� Velerad, patrz�c na wytrawione na sk�rze runy. - To taka sprawa. �e te� od razu si� nie domy�li�em. Ano, prawda, najprawdziwsza. Podpisane jest: j Foltest, kr�l, pan Temerii, Pontaru i Mahakamu. Znaczy, prawda. Ale or�dzie or�dziem, a prawo prawem. Ja tu, w Wyzimie, prawa pilnuj� i porz�dku! Ludzi mordowa� nie pozwol�! Zrozumia�e�?

Riv kiwn�� g�ow� na znak, �e zrozumia�. Velerad sapn�� gniewnie.

��Znak wied�mi�ski masz?

Nieznajomy zn�w si�gn�� w rozci�cie kaftana, wygrzeba� okr�g�y medalion na srebrnym �a�cuszku. Na medalionie wyobra�ony by� �eb wilka z wyszczerzonymi k�ami.

��Imi� jakie� masz? Mo�e by� byle jakie, nie pytam z ciekawo�ci, tylko dla u�atwienia rozmowy.

��Nazywam si� Geralt.

��Mo�e by� i Geralt. Z Rivii, jak wnosz� z wymowy?

��Z Rivii.

��Tak. Wiesz co, Geralt? Z tym � Velerad klepn�� w or�dzie otwart� d�oni� � z tym daj sobie spok�j. To powa�na sprawa. Wielu ju� pr�bowa�o. To, bracie, nie to samo, co paru obwiesi�w pochlasta�.

��Wiem. To m�j fach, grododzier�co. Napisane jest: trzy tysi�ce oren�w nagrody.

��Trzy tysi�ce � Velerad wyd�� wargi. - I kr�lewna za �on�, jak ludzie gadaj�, chocia� tego mi�o�ciwy Foltest nie dopisa�.

��Nie jestem zainteresowany kr�lewn� � rzek� spokojnie Geralt. Siedzia� nieruchomo z r�kami na kolanach. -Napisane jest: trzy tysi�ce.

��Co za czasy � westchn�� grododzier�ca. - Co za parszywe czasy! Jeszcze dwadzie�cia lat temu, kto by pomy�la�, nawet po pijanemu, �e takie profesje b�d�? Wied�-mini! W�drowni zab�jcy bazyliszk�w! Domokr��ni pogromcy smok�w i utopc�w! Geralt? W twoim cechu piwo wolno pi�?

��Pewnie.

Velerad klasn�� w d�onie.

��Piwa!�� zawo�a�. - A ty, Geralt, siadaj bli�ej. Co mi tam. Piwo by�o zimne i pieniste.

��Parszywe czasy nasta�y � monologowa� Velerad poci�gaj�c z kufla. - Namno�y�o si� wszelkiego plugastwa. W Mahakamie, w g�rach, a� roi si� od bobo�ak�w. Po lasach dawniej aby wilki wy�y, a teraz akurat: upiory, borowiki jakie�, gdzie nie spluniesz, wilko�ak albo inna zaraza. Po wsiach rusa�ki i p�aczki porywaj� dzieci, to ju� idzie w setki. Choroby, o jakich nikt dawniej nie s�ysza�, w�os si� je�y. No i jeszcze to do kompletu!�� popchn�� zwitek sk�ry po blacie sto�u. - Nie dziwota, Geralt, �e taki popyt na wasze us�ugi.

��To kr�lewskie or�dzie, grododzier�co � Geralt uni�s� g�ow�. - Znacie szczeg�y?

Velerad odchyli� si� na krze�le, spl�t� d�onie na brzuchu.

��Szczeg�y, m�wisz? A znam. Nie to, �eby z pierwszej r�ki, ale z dobrych �r�de�.

��O to mi w�a�nie chodzi.

��Upar�e� si�. Jak chcesz. S�uchaj � Velerad popi� piwa, �ciszy� g�os. - Nasz mi�o�ciwy Foltest jeszcze jako kr�lewicz, za rz�d�w starego Medella, swojego ojca, pokazywa� nam, co potrafi, a potrafi� wiele. Liczyli�my, �e mu to z wiekiem przejdzie. A tymczasem kr�tko po swojej koronacji, zaraz po �mierci starego kr�la, Foltest przeszed� samego siebie. A� nam wszystkim szcz�ki poopada�y. Kr�tko m�wi�c: zrobi� dziecko swojej rodzonej siostrze Addzie. Adda by�a m�odsza od niego, zawsze trzymali si� razem, ale nikt niczego nie podejrzewa�, no, mo�e kr�lowa� Kr�tko: patrzymy, a tu Adda o, z takim brzuchem, a Foltest zaczyna gada� o �lubie. Z siostr�, uwa�asz, Geralt? Sytuacja zrobi�a si� napi�ta jak diabli, bo akurat Vizimir z Novigradu umy�li� wyda� za Foltesta swoj� Dalk�, wys�a� poselstwo, a tu trzeba trzyma� kr�la za r�ce i nogi, bo chce biec i l�y� pos��w. Uda�o si�, i dobrze, bo obra�ony Vizimir wypru�by z nas bebechy. Potem, nie bez pomocy Addy, kt�ra wp�yn�a na braciszka, uda�o si� wyperswadowa� szczeniakowi szybki �lub. No, a potem Adda urodzi�a, w przepisowym czasie, a jak�e. A teraz s�uchaj, bo zaczyna si�. Tego, co si� urodzi�o, wiele os�b nie widzia�o, ale jedna po�o�na wyskoczy�a oknem z wie�y i zabi�a si�, a druga dosta�a pomieszania zmys��w i do dzisiaj jest ko�owata. S�dz� zatem, �e nadb�kart nie by� specjalnie urodziwy. To by�a dziewczynka. Zmar�a zreszt� zaraz, nikt, jak mi si� zdaje, nie spieszy� si� zanadto z podwi�zywaniem p�powiny. Adda, na swoje szcz�cie, nie prze�y�a porodu. A potem, bracie, Foltest po raz kolejny zrobi� z siebie durnia. Nadb�karta trzeba by�o spali� albo, bo ja wiem, zakopa� gdzie� na pustkowiu, a nie chowa� go w sarkofagu "w podziemiach pa�acu.

��Za p�no teraz na roztrz�sanie � Geralt uni�s� g�ow�. - W ka�dym razie nale�a�o wezwa� kogo� z Wiedz�cych.

��M�wisz o tych wydrwigroszach z gwiazdkami na kapeluszach? A jak�e, zlecia�o si� ich z dziesi�ciu, ale ju� potem, kiedy okaza�o si�, co le�y w tym sarkofagu. I co z niego nocami wy�azi. A zacz�o wy�azi� nie od razu, o nie. Siedem lat od pogrzebu by� spok�j. A� tu kt�rej� nocy, by�a pe�nia ksi�yca, wrzask w pa�acu, krzyk, zamieszanie! Co tu du�o gada�, znasz si� na tym, or�dzie te� czyta�e�. Niemowlak podr�s� w trumnie, i to nie�le, a i z�by wyros�y mu jak si� patrzy. Jednym s�owem, strzyga. Szkoda, �e nie widzia�e� trup�w. Tak jak ja. Pewnie omin��by� Wyzim� szerokim �ukiem. Geralt milcza�.

��Wtedy � ci�gn�� Velerad � jak m�wi�em, Foltest skrzykn�� do nas ca�� gromad� czarownik�w. Jazgotali jeden przez drugiego, o ma�o nie pobili si� tymi swoimi dr�gami, co to je nosz�, pewnie �eby psy odp�dza�, jak ich kto poszczuje. A my�l�, �e szczuj� ich regularnie. Przepraszam, Geralt, je�li masz inne zdanie o czarodziejach, w twoim zawodzie pewnie je masz, ale dla mnie to darmozjady i durnie. Wy, wied�mini, budzicie w�r�d ludzi wi�ksze zaufanie. Jeste�cie przynajmniej, jakby tu rzec, konkretni.

Geralt u�miechn�� si�, nie skomentowa�.

��No, ale do rzeczy � grododzier�ca zajrza� do kufla, dola� piwa sobie i Rivowi. - Niekt�re rady czarownik�w wydawa�y si� ca�kiem nieg�upie. Jeden proponowa� spalenie strzygi razem z pa�acem i sarkofagiem, inny radzi� odr�ba� jej �eb szpadlem, pozostali byli zwolennikami wbijania osinowych ko�k�w w r�ne cz�ci cia�a, oczywi�cie za dnia, kiedy diablica spa�a w trumnie, zmordowana po nocnych uciechach. Niestety, znalaz� si� jeden, b�azen w spiczastej czapce na �ysym czerepie, garbaty eremita, kt�ry wymy�li�, �e to s� czary, �e to si� da odczyni� i �e ze strzygi znowu b�dzie Foltestowa c�reczka, �liczna jak malowanie. Trzeba tylko przesiedzie� w krypcie ca�� noc, i ju�, po krzyku. Po czym, wyobra�asz sobie, Geralt, co to by� za p�g��wek, poszed� na noc do dworzyszcza. Jak �atwo zgadn��, wiele z niego nie zosta�o, bodaj�e tylko czapka i laga. Ale Foltest uczepi� si� tego pomys�u jak rzep psiego ogona. Zakaza� wszelkich pr�b zabicia strzygi, a ze wszystkich mo�liwych zakamark�w kraju po�ci�ga� do Wyzimy szarlatan�w, aby odczarowa� strzyg� na kr�lewn�. To by�a dopiero malownicza kompania! Jakie� pokr�cone baby, jacy� kulawcy, brudni, bracie, zawszeni, lito�� bra�a. No i dawaj czarowa�, g��wnie nad misk� i kuflem. Pewnie, niekt�rych Foltest albo rada zdemaskowali pr�dko, paru nawet powiesili na ostrokole, ale za ma�o, za ma�o. Ja bym ich wszystkich powiesi�. Tego, �e strzyga w tym czasie zagryza�a co rusz kogo� innego, nie zwracaj�c na oszust�w i ich zakl�cia �adnej uwagi, dodawa� chyba nie musz�. Ani tego, �e Foltest nie mieszka� ju� w pa�acu. Nikt ju� tam nie mieszka�.

Velerad przerwa�, popi� piwa. Wied�min milcza�.

��I tak to si� ci�gnie, Geralt, sze�� lat, bo to si� urodzi�o tak jako� czterna�cie lat temu. Mieli�my w tym czasie troch� innych zmartwie�, bo pobili�my si� z Vizimirem z Novigradu, ale z porz�dnych, zrozumia�ych powod�w, posz�o nam o przesuwanie s�up�w granicznych, a nie tam o jakie� c�rki czy koligacje. Foltest, nawiasem m�wi�c, zaczyna ju� przeb�kiwa� o ma��e�stwie i ogl�da przesy�ane przez s�siednie dwory konterfekty, kt�re dawniej zwyk� by� wrzuca� do wychodka. No, ale co jaki� czas opada go znowu ta mania i rozsy�a konnych, by szukali nowych czarownik�w. No i nagrod� obieca�, trzy tysi�ce, przez co zbieg�o si� troch� postrzele�c�w, b��dnych rycerzy, nawet jeden pastuszek, kretyn znany w ca�ej okolicy, niech spoczywa w pokoju. A strzyga ma si� dobrze. Tyle �e co jaki� czas kogo� zagryzie. Mo�na si� przyzwyczai�. A z tych bohater�w, co j� pr�buj� odczarowywa�, jest chocia� taki po�ytek, �e bestia na�era si� na miejscu i nie szwenda poza dworzyszczem. A Foltest ma nowy pa�ac, ca�kiem �adny.

��Przez sze�� lat � Geralt uni�s� g�ow� � przez sze�� lat nikt nie za�atwi� sprawy?

��Ano nie � Velerad popatrzy� na wied�mina przenikliwie. - Bo pewnie sprawa jest nie do za�atwienia i przyjdzie si� z tym pogodzi�. M�wi� o Folte�cie, naszym mi�o�ciwym i ukochanym w�adcy, kt�ry ci�gle jeszcze przybija te or�dzia na rozstajnych drogach. Tyle �e ch�tnych zrobi�o si� jakby mniej. Ostatnio, co prawda, by� jeden, ale chcia� te trzy tysi�ce koniecznie z g�ry. No to wsadzili�my go do worka i wrzucili�my do jeziora.

��Oszust�w nie brakuje.

��Nie, nie brakuje. Jest ich nawet sporo � przytakn�� grododzier�ca, nie spuszczaj�c z wied�mina wzroku. -Dlatego jak p�jdziesz do pa�acu, nie ��daj z�ota z g�ry. Je�eli tam w og�le p�jdziesz.

��P�jd�.

��Ano, twoja sprawa. Pami�taj jednak o mojej radzie. Je�eli za� ju� o nagrodzie mowa, ostatnio zacz�o si� m�wi� o jej drugiej cz�ci, wspomnia�em ci. Kr�lewna za �on�. Nie wiem, kto to wymy�li�, ale je�eli strzyga wygl�da tak, jak opowiadaj�, to �art jest wyj�tkowo ponury. Wszelako� nie zabrak�o durni�w, kt�rzy pognali do dworzyszcza galopem, jak tylko wie�� gruchn�a, �e jest okazja wej�� do kr�lewskiej rodziny. Konkretnie, dw�ch czeladnik�w szewskich. Dlaczego szewcy s� tacy g�upi, Geralt?

��Nie wiem. A wied�mini, grododzier�co? Pr�bowali?

��By�o kilku, a jak�e. Najcz�ciej, kiedy us�yszeli, �e strzyg� trzeba odczarowa�, a nie zabi�, wzruszali ramionami i odje�d�ali. Dlatego te� znacznie wzr�s� m�j szacunek dla wied�min�w, Geralt. No a potem przyjecha� jeden, m�odszy by� od ciebie, imienia nie pami�tam, o ile je w og�le poda�. Ten spr�bowa�.

��No i?

��Z�bata kr�lewna rozw��czy�a jego flaki na sporej odleg�o�ci. Z p� strzelenia z �uku. Geralt pokiwa� g�ow�.

��To wszyscy?

��By� jeszcze jeden.

Velerad milcza� przez chwil�. Wied�min nie ponagla� go.

��Tak � rzek� wreszcie grododzier�ca. - By� jeszcze jeden. Z pocz�tku, gdy mu Foltest zagrozi� szubienic�, je�eli zabije lub okaleczy strzyg�, roze�mia� si� tylko i zacz�� si� pakowa�. No, ale potem�

Velerad ponownie �ciszy� g�os prawie do szeptu, nachylaj�c si� przez st�.

��Potem podj�� si� zadania. Widzisz, Geralt, jest tu w Wyzimie paru rozumnych ludzi, nawet na wysokich stanowiskach, kt�rym ca�a ta sprawa obrzyd�a. Plotka g�osi �e ci ludzie przekonali po cichu wied�mina, aby nie ba wia� si� w �adne ceregiele ani czary, zat�uk� strzyg�, kr�lowi powiedzia�, �e czar nie podzia�a�, �e c�reczka spad�a ze schod�w, no �e zdarzy� si� wypadek przy pracy. Kr�l, wiadomo, rozz�o�ci si�, ale sko�czy si� na tym, �e| nie zap�aci ani orena nagrody. Szelma wied�min na to, �e| za darmo sami sobie mo�emy chodzi� na strzygi. No, co by�o robi� Z�o�yli�my si�, potargowali� Tylko �e nic i tego nie wysz�o.

Geralt podni�s� brwi.

��Nic, powiadam � rzek� Velerad. - Wied�min nie chcia� i�� od razu, pierwszej nocy. �azi�, czai� si�, kr�ci� po okolicy. Wreszcie, jak powiadaj�, zobaczy� strzyg�, zapewne w akcji, bo bestia nie wy�azi z krypty tylko po to, �eby rozprostowa� nogi. Zobaczy� j� wi�c i tej samej nocy zwia�. Bez po�egnania.

Geralt wykrzywi� lekko wargi w czym�, co prawdopodobnie mia�o by� u�miechem.

��Rozumni ludzie � zacz�� � zapewne maj� jeszcze te pieni�dze? Wied�mini nie bior� z g�ry.

��Ano � rzek� Velerad � pewnie maj�.

��Plotka nie m�wi, ile tego jest? Velerad wyszczerzy� z�by.

��Jedni m�wi�: osiemset� Geralt pokr�ci� g�ow�.

��Inni � mrukn�� grododzier�ca � m�wi� o tysi�cu.

��Niedu�o, je�li wzi�� pod uwag�, �e plotka wszystko wyolbrzymia. W ko�cu kr�l daje trzy tysi�ce.

��Nie zapominaj o narzeczonej � zadrwi� Velerad. - O czym my rozmawiamy? Wiadomo, �e nie dostaniesz tamtych trzech tysi�cy.

��Sk�d to niby wiadomo? Velerad hukn�� d�oni� o blat sto�u.

��Geralt, nie psuj mojego wyobra�enia o wied�minach! To ju� trwa sze�� lat z hakiem! Strzyga wyka�cza do p�l setki ludzi rocznie, teraz mniej, bo wszyscy trzymaj� si� z. daleka od pa�acu. Nie, bracie, ja wierz� w czary, niejedno widzia�em i wierz�, do pewnego stopnia, rzecz jasna, w zdolno�ci mag�w i wied�min�w. Ale z tym odczarowywaniem to bzdura, wymy�lona przez garbatego i usmarkanego dziada, kt�ry zg�upia� od pustelniczego wiktu, bzdura, w kt�r� nie wierzy nikt. Pr�cz Foltesta. Nie, Geralt! Adda urodzi�a strzyg�, bo spa�a z w�asnym bratem, taka jest prawda i �aden czar tu nie pomo�e. Strzyga �re ludzi, jak to strzyga, i trzeba j� zabi�, normalnie i po prostu. S�uchaj, dwa lata temu kmiotkowie z jakiego� zapad�ego zadupia pod Mahakamem, kt�rym smok wy�era� owce, poszli kup�, zat�ukli go k�onicami i nawet nie uznali za celowe si� tym szczeg�lnie chwali�. A my tu, w Wyzimie, czekamy na cud i ryglujemy drzwi przy ka�dej pe�ni ksi�yca albo wi��emy przest�pc�w do palika przed dworzyszczem licz�c, �e bestia na�re si� i wr�ci do trumny.

��Niez�y spos�b � u�miechn�� si� wied�min. - Przest�pczo�� zmala�a?

��Ani troch�.

��Do pa�acu, tego nowego, kt�r�dy?

��Naprowadz� ci� osobi�cie. Co b�dzie z propozycj� rzucon� przez rozumnych ludzi?

��Grododzier�co � rzek� Geralt. - Po co si� spieszy�? Przecie� naprawd� mo�e zdarzy� si� wypadek przy pracy, niezale�nie od moich intencji. Wtedy rozumni ludzie winni pomy�le�, jak ocali� mnie przed gniewem kr�la i przygotowa� te tysi�c pi��set oren�w, o kt�rych m�wi plotka.

��Mia�o by� tysi�c.

��Nie, panie Velerad � powiedzia� wied�min stanowczo. - Ten, kt�remu dawali�cie tysi�c, uciek� na sam widok strzygi, nawet si� nie targowa�. To znaczy, ryzyko jest wi�ksze ni� tysi�c. Czy nie jest wi�ksze ni� p�tora tysi�ca, oka�e si�. Oczywi�cie, ja si� przedtem po�egnam.

Velerad podrapa� si� w g�ow�.

��Geralt? Tysi�c dwie�cie?

��Nie, grododzier�co. To nie jest �atwa robota. Kr�l daje trzy, a musz� wam powiedzie�, �e odczarowa� jest czasem �atwiej ni� zabi�. W ko�cu kt�ry� z moich poprzednik�w zabi�by strzyg�, gdyby to by�o takie proste. My�licie, �e dali si� zagry�� tylko dlatego, �e bali si� kr�la?

��Dobra, bracie � Velerad sm�tnie pokiwa� g�ow�. Umowa stoi. Tylko przed kr�lem ani mru-mru o mo�liwo�ci wypadku przy pracy. Szczerze ci radz�.

Foltest by� szczup�y, mia� �adn� � za �adn� � twarz, Nie mia� jeszcze czterdziestki, jak oceni� wied�min. Siedzia� na karle rze�bionym z czarnego drewna, nogi wyci�gn�� w stron� paleniska, przy kt�rym grza�y si� dwa, psy. Obok, na skrzyni siedzia� starszy, pot�nie zbudowany m�czyzna z brod�. Za kr�lem sta� drugi, bogato odziany, z dumnym wyrazem twarzy. Wielmo�a.

��Wied�min z Rivii � powiedzia� kr�l po chwili jaka zapad�a po wst�pnej przemowie Velerada.

��Tak, panie � Geralt schyli� g�ow�.

��Od czego ci tak �eb posiwia�? Od czar�w? Widz�, �e. niestary. Dobrze ju�, dobrze. To �art, nic nie m�w. Do�wiadczenie, jak �miem przypuszcza�, masz niejakie?

��Tak, panie.

��Radbym pos�ucha�.

Geralt sk�oni� si� jeszcze ni�ej.

��Wiecie wszak, panie, �e nasz kodeks zabrania m�wienia o tym, co robimy.

��Wygodny kodeks, mo�ci wied�minie, wielce wygodny. Ale tak, bez szczeg��w, z borowikami mia�e� do czynienia?

��Tak.

��Z wampirami, z leszymi?

��Te�.

Foltest zawaha� si�.

��Ze strzygami?

Geralt uni�s� g�ow�, spojrza� kr�lowi w oczy.

��Te�.

Foltest odwr�ci� wzrok.

��Velerad!

��S�ucham, mi�o�ciwy panie.

��Wprowadzi�e� go w szczeg�y?

��Tak, mi�o�ciwy panie. Twierdzi, �e kr�lewn� mo�na odczarowa�.

��To wiem od dawna. W jaki spos�b, mo�ci wied�minie? Ach, prawda, zapomnia�em. Kodeks. Dobrze. Tylko jedna ma�a uwaga. By�o tu ju� u mnie kilku wied�min�w. Velerad, m�wi�e� mu? Dobrze. St�d wiem, �e wasz� specjalno�ci� jest raczej zabijanie, a nie odczynianie urok�w. "o nie wchodzi w rachub�. Je�eli mojej c�rce spadnie w�os z g�owy, ty swoj� po�o�ysz na pie�ku. To tyle. Ostrit, i wy, panie Segelin, zosta�cie, udzielcie mu tyle informacji, ile b�dzie chcia�. Oni zawsze du�o pytaj�, wied�mini. Nakarmcie go i niech mieszka w pa�acu. Niech si� de w��czy po karczmach.

��Kr�l wsta�, gwizdn�� na psy i ruszy� ku drzwiom, rozrzucaj�c s�om� pokrywaj�c� pod�og� komnaty. Przy drzwiach odwr�ci� si�.

��Uda ci si�, wied�minie, nagroda jest twoja. Mo�e jeszcze co� dorzuc�, je�li dobrze si� spiszesz. Oczywi�cie, bajania posp�lstwa co do o�enku z kr�lewn� nie zawiera s�owa prawdy. Nie s�dzisz chyba, �e wydam c�rk� za byle przyb��d�?

��Nie, panie. Nie s�dz�.

��Dobrze. To dowodzi, �e jeste� rozumny. Foltest wyszed�, zamykaj�c za sob� drzwi. Velerad i wielmo�a, kt�rzy dotychczas stali, natychmiast rozsiedli si� przy stole. Grododzier�ca dopi� w po�owie pe�ny puchar kr�la, zajrza� do dzbana, zakl��. Ostrit, kt�ry zaj�� fotel Foltesta, patrzy� na wied�mina spode �ba, g�adz�c d�o�mi rze�bione por�cze. Segelin, brodacz, skin�� na Geralta.

��Siadajcie, mo�ci wied�minie, siadajcie. Zaraz wieczerz� podadz�. O czym chcieliby�cie rozmawia�? Grododzier�ca Velerad powiedzia� wam ju� chyba wszystko. pnam go i wiem, �e powiedzia� pr�dzej za du�o ni� za ma�o.

��Tylko kilka pyta�.

��Zadajcie je.

��M�wi� grododzier�ca, �e po pojawieniu si� strzygi kr�l wezwa� wielu Wiedz�cych.

��Tak by�o. Ale nie m�wcie: �strzyga�, m�wcie: "kr�lewna". �atwiej unikniecie takiej pomy�ki przy kr�lu� i zwi�zanych z tym przykro�ci.

��Czy w�r�d Wiedz�cych by� kto� znany? S�awny?

��Byli tacy i w�wczas, i p�niej. Nie pami�tam imion. A wy, panie Ostrit?

��Nie pami�tam � rzek� wielmo�a. - Ale wiem, �e nie| kt�rzy cieszyli si� s�aw� i uznaniem. M�wi�o si� o tym du�o.

��Czy byli zgodni co do tego, �e zakl�cie mo�na zdj��

��Byli dalecy od zgody � u�miechn�� si� Segelin. - M ka�dym przedmiocie. Ale takie stwierdzenie pad�o. Mia� to by� proste, wr�cz nie wymagaj�ce zdolno�ci magicznych, i jak zrozumia�em, wystarczy�o, aby kto� sp�dzi] noc, od zachodu s�o�ca do trzecich kur�w, w podziemiu, przy sarkofagu.

��Rzeczywi�cie, proste � parskn�� Velerad.

��Chcia�bym us�ysze� opis� kr�lewny. Velerad zerwa� si� z krzes�a.

��Kr�lewna wygl�da jak strzyga!�� wrzasn��. - Jak najbardziej strzygowata strzyga, o jakiej s�ysza�em! Jej wysoko�� kr�lewska c�rka, przekl�ty nadb�kart, ma cztery �okcie wzrostu, przypomina bary�� piwa, ma mord� o ucha do ucha, pe�n� z�b�w jak sztylety, czerwone �lepia rude kud�y! �apska, opazurzone jak u �bika, wisz� jej d samej ziemi! Dziwi� si�, �e jeszcze nie zacz�li�my rozsy�a� jej miniatur po zaprzyja�nionych dworach! Kr�lewna niech j� zaraza udusi, ma ju� czterna�cie lat, czas pomy�le� o wydaniu jej za jakiego� kr�lewicza!

��Pohamuj si�, grododzier�co � zmarszczy� si� Ostrit zerkaj�c w stron� drzwi. Segelin u�miechn�� si� lekko.

��Opis, cho� tak obrazowy, by� w miar� dok�adny, a (to chodzi�o mo�ci wied�minowi, prawda? Velerad zapomnia� doda�, �e kr�lewna porusza si� z niewiarygodn� pr�dko�ci� i jest o wiele silniejsza, ni� mo�na wnosi� z jq wzrostu i budowy. A to, �e ma czterna�cie lat, jest faktem. O ile to wa�ne.

��Wa�ne � powiedzia� wied�min. - Czy ataki na lud zdarzaj� si� tylko podczas pe�ni?

��Tak � odrzek� Segelin. - Je�eli napada poza starym pa�acem. W pa�acu, niezale�nie od fazy ksi�yca, ludzi gin�li zawsze. Ale wychodzi tylko podczas pe�ni, a i to nie ka�dej.

��Czy by� chocia� jeden wypadek ataku za dnia?

��Nie. Za dnia nie.

��Zawsze po�era ofiary?

Velerad splun�� zamaszy�cie na s�om�.

��Niech ci�, Geralt, zaraz wieczerza b�dzie. Tfu! Po�era nadgryza, zostawia, r�nie, zale�nie od humoru zapewne. Jednemu tylko g�ow� odgryz�a, paru wybebeszy�a, i paru ogryz�a na czysto, do go�a, mo�na by rzec. Taka jej ma�!

��Uwa�aj, Velerad � sykn�� Ostrit. - O strzydze gadaj, co chcesz, ale Addy nie obra�aj przy mnie, bo przy kr�lu si� nie odwa�asz!

��Czy by� kto�, kogo zaatakowa�a, a prze�y�? - spyta� wied�min, pozornie nie zwracaj�c uwagi na wybuch wielmo�y.

Segelin i Ostrit spojrzeli po sobie.

��Tak � powiedzia� brodacz. - Na samym pocz�tku, sze�� lat temu, rzuci�a si� na dw�ch �o�nierzy stoj�cych warcie u krypty. Jednemu uda�o si� uciec.

��I p�niej � wtr�ci� Velerad � m�ynarz, na kt�rego napad�a pod miastem. Pami�tacie?

M�ynarza przyprowadzono na drugi dzie�, p�nym wieczorem, do komnatki nad kordegard�, w kt�rej zakwaterowano wied�mina. Przyprowadzi� go �o�nierz w p�aszczu z kapturem.

Rozmowa nie da�a wi�kszych rezultat�w. M�ynarz by� przera�ony, be�kota�, j�ka� si�. Wi�cej powiedzia�y wied�-z � aminowi jego blizny: strzyga mia�a imponuj�cy rozstaw szcz�k i rzeczywi�cie ostre z�by, w tym bardzo d�ugie g�rne k�y � cztery, po dwa z ka�dej strony. Pazury zapewne ostrzejsze od �biczych, cho� mniej zakrzywione. Tylko dlatego zreszt� uda�o si� m�ynarzowi wyrwa�.

Zako�czywszy ogl�dziny, Geralt skin�� na m�ynarza i �o�nierza, odprawiaj�c ich. �o�nierz wypchn�� ch�opa za drzwi i zdj�� kaptur. By� to Foltest we w�asnej osobie.

��Siadaj, nie wstawaj � rzek� kr�l. - Wizyta nieoficjalna. Zadowolony z wywiadu? S�ysza�em, �e by�e� w dworzyszczu przed po�udniem.

��Tak, panie.

��Kiedy przyst�pisz do dzie�a?

��Do pe�ni cztery dni. Po pe�ni.

��Wolisz sam si� jej wcze�niej przyjrze�?

��Nie ma takiej potrzeby. Ale najedzona� kr�lewna� b�dzie mniej ruchliwa.

��Strzyga, mistrzu, strzyga. Nie bawmy si� w dyplomacj�. Kr�lewn� to ona dopiero b�dzie. O tym zreszt� przyszed�em z tob� porozmawia�. Odpowiadaj, nieoficjalnie, kr�tko i jasno: b�dzie czy nie b�dzie? Nie zas�aniaj mi si� tylko �adnym kodeksem.

Geralt potar� czo�o.

��Potwierdzam, kr�lu, �e czar mo�na odczyni�. I je�eli si� nie myl�, to rzeczywi�cie sp�dzaj�c noc w dworzyszczu. Trzecie pianie koguta, o ile zaskoczy strzyg� poza sarkofagiem, zlikwiduje urok. Tak zwykle post�puje si� ze strzygami.

��Takie proste?

��To nie jest proste. Trzeba t� noc prze�y�, to raz. Mo�liwe s� te� odst�pstwa od normy. Na przyk�ad nie jedni noc, ale trzy. Kolejne. S� te� przypadki� no� beznadziejne ��Tak � �achn�� si� Foltest. - Ci�gle to s�ysz� od nie kt�rych. Zabi� potwora, bo to przypadek nieuleczalny. Mistrzu, jestem pewien, �e ju� z tob� rozmawiano. Co? �eby zar�ba� ludojadk� bez ceregieli, na samym wst�pie, i kr�lowi powiedzie�, �e inaczej si� nie da�o. Kr�l nie zap�aci, my zap�acimy. Bardzo wygodny spos�b. I tani. Bo kr�l ka�e �ci�� lub powiesi� wied�mina, a z�oto zostanie w kieszeni.

��Kr�l bezwarunkowo ka�e �ci�� wied�mina?�� wy krzywi� si� Geralt.

Foltest przez d�u�sz� chwil� patrzy� w oczy Riva.

��Kr�l nie wie � powiedzia� wreszcie. - Ale liczy� si� tak� ewentualno�ci� wied�min raczej powinien.

Teraz Geralt chwil� pomilcza�.

��Zamierzam zrobi�, co w mojej mocy � rzek� po chwili. - Ale gdyby posz�o �le, b�d� broni� swojego �ycia. Wy, panie, te� si�. musicie liczy� z tak� ewentualno�ci�. Foltest wsta�.

��Nie rozumiesz mnie. Nie o to chodzi. To jasne, �e zabijesz j�, gdy si� zrobi gor�co, czy mi si� to podoba, czy nie. Bo inaczej ona ciebie zabije, na pewno i nieodwo�alnie. Nie rozg�aszam tego, ale nie ukara�bym nikogo, kto zabi�by j� w obronie w�asnej. Ale nie dopuszcz�, aby zabito j�, nie pr�buj�c uratowa�. By�y ju� pr�by podpalenia starego pa�acu, strzelali do niej z �uk�w, kopali do�y, zastawiali sid�a i wnyki dop�ty, dop�ki kilku nie powiesi�em. Ale nie o to chodzi. Mistrzu, s�uchaj!

��S�ucham.

��Po tych trzech kurach nie b�dzie strzygi, je�li dobrze zrozumia�em. A co b�dzie?

��Je�eli wszystko p�jdzie dobrze, czternastolatka.

��Czerwonooka? Z z�bami jak krokodyl?

��Normalna czternastolatka. Tyle �e�

��No?

��Fizycznie.

��Masz babo placek. A psychicznie? Codziennie na �niadanie wiadro krwi? Udko dziewcz�cia?

��Nie. Psychicznie� Nie spos�b powiedzie� S�dz�, �e na poziomie, bo ja wiem, trzyletniego, czteroletniego dziecka. B�dzie wymaga�a troskliwej opieki przez d�u�szy czas.

��To jasne. Mistrzu?

��S�ucham.

��Czy to jej mo�e wr�ci�? P�niej? Wied�min milcza�.

��Aha � rzek� kr�l. - Mo�e. I co wtedy?

��Gdyby po d�ugim, kilkudniowym omdleniu zmar�a, trzeba spali� cia�o. I to pr�dko. Foltest zas�pi� si�.

��Nie s�dz� jednak � doda� Geralt � aby do tego dosz�o. Dla pewno�ci udziel� wam, panie, kilku wskaz�wek, jak zmniejszy� niebezpiecze�stwo.

��Ju� teraz? Nie za wcze�nie, mistrzu? A je�eli�

��Ju� teraz � przerwa� Riv. - R�nie bywa, kr�lu. Mo�e si� zdarzy�, �e rano znajdziecie w krypcie odczarowani kr�lewn� i mojego trupa.

��A� tak? Pomimo mojego zezwolenia na obron� w�asn�? Na kt�rym, zdaje mi si�, nie bardzo ci nawet zale�a�o.

��To jest powa�na sprawa, kr�lu. Ryzyko jest wielkie Dlatego s�uchajcie: kr�lewna sta�e musi nosi� na szyi szafir, najlepiej inkluz, na srebrnym �a�cuszku. Stale. dzie� i w nocy.

��Co to jest inkluz?

��Szafir z p�cherzykiem powietrza wewn�trz kamienia. Opr�cz tego, w komnacie, w kt�rej b�dzie sypia�a, nale�y co jaki� czas pali� w kominku ga��zki ja�owca, �arnowca i leszczyny.

Foltest zamy�li� si�.

��Dzi�kuj� ci za rady, mistrzu. Zastosuj� si� do nich, je�eli� A teraz ty pos�uchaj mnie uwa�nie. Je�eli stwierdzisz, �e to przypadek beznadziejny, zabijesz j�. Je�eli od-czynisz urok, a dziewczyna nie b�dzie� normalna� je�eli b�dziesz mia� cie� w�tpliwo�ci, czy ci si� uda�o w pe�ni, zabijesz j� r�wnie�. Nie obawiaj si�, nic ci nie grozi z mojej strony. B�d� na ciebie krzycza� przy ludziach, wyp�dz�| z pa�acu i z miasta, nic wi�cej. Nagrody oczywi�cie nie' dam. Mo�e co� wytargujesz, wiesz od kogo.

Milczeli chwil�.

��Geralt � Foltest po raz pierwszy zwr�ci� si� do wied�mina po imieniu.

��S�ucham.

��Ile jest prawdy w gadaniu, �e dziecko by�o takie, a nie inne, bo Adda by�a moj� siostr�?

��Niewiele. Czar trzeba rzuci�, �adne zakl�cie nie rzuca si� samo. Ale my�l�, �e wasz zwi�zek z siostr� by� przyczyn� rzucenia czaru, a wi�c i takiego skutku.

��Tak my�la�em. Tak m�wili niekt�rzy z Wiedz�cych, chocia� nie wszyscy. Geralt? Sk�d si� bior� takie sprawy? Czary, magia?

��Nie wiem, kr�lu. Wiedz�cy zajmuj� si� badaniem przyczyn tych zjawisk. Dla nas, wied�min�w, wystarcza wiedza, �e skupiona wola mo�e takie zjawiska powodowa�. I wiedza, jak je zwalcza�.

��Zabija�?

��Najcz�ciej. Za to nam zreszt� najcz�ciej p�ac�. Ma�o kto ��da odczyniania urok�w, kr�lu. Z regu�y ludzie chc� si� po prostu uchroni� od zagro�enia. Je�eli za� potw�r ma ludzi na sumieniu, dochodzi jeszcze motyw zemsty.

Kr�l wsta�, zrobi� kilka krok�w po komnacie, zatrzyma� si� przed mieczem wied�mina wisz�cym na �cianie.

��Tym?�� spyta�, nie patrz�c na Geralta.

��Nie. Ten jest na ludzi.

��S�ysza�em. Wiesz co, Geralt? P�jd� z tob� do krypty.

��Wykluczone.

Foltest odwr�ci� si�, oczy mu zab�ys�y.

��Czy ty wiesz, czarowniku, �e ja jej nie widzia�em? Ani po urodzeniu, ani� potem. Ba�em si�. Mog� jej ju� nigdy nie zobaczy�, prawda? Mam prawo chocia� widzie�, jak j� b�dziesz mordowa�.

��Powtarzam, wykluczone. To pewna �mier�. R�wnie� dla mnie. Je�eli os�abi� uwag�, wol� Nie, kr�lu.

Foltest odwr�ci� si�, ruszy� ku drzwiom. Geraltowi przez chwil� zdawa�o si�, �e wyjdzie bez s�owa, bez po�egnalnego gestu, ale kr�l zatrzyma� si�, spojrza� na niego.

��Budzisz zaufanie � powiedzia�. - Pomimo �e wiem, jakie z ciebie zi�ko. Opowiadano mi, co zasz�o w karczmie. Jestem pewien, �e zabi�e� tych opryszk�w wy��cznie dla rozg�osu, �eby wstrz�sn�� lud�mi, mn�. Jest dla mnie oczywiste, �e mog�e� ich pokona� bez zabijania. Boj� si�, �e nigdy si� nie dowiem, czy idziesz ratowa� moj� c�rk�, czy te� j� zabi�. Ale godz� si� na to. Musz� si� zgodzi�. Wiesz, dlaczego?

Geralt nie odpowiedzia�.

��Bo my�l� � rzek� kr�l � my�l�, �e ona cierpi. Prawda?

Wied�min utkwi� w kr�lu swoje przenikliwe oczy. Nie przytakn��, nie skin�� g�ow�, nie uczyni� najmniejszego gestu, ale Foltest wiedzia�. Zna� odpowied�.

Geralt po raz ostatni wyjrza� przez okno dworzyszcza. Zmierzch zapada� szybko. Za jeziorem migota�y niejasni �wiate�ka Wyzimy. Dooko�a dworzyszcza by�o pustkowie � pas ziemi niczyjej, kt�rym miasto w ci�gu sze�ciu lat odgrodzi�o si� od niebezpiecznego miejsca, nie zostawiaj�c nic opr�cz kilku ruin, przegni�ych belkowa� i resztek szczerbatego ostroko�u, kt�rych wida� nie op�aca�o si� rozbiera� i przenosi�. Najdalej, bo na zupe�nie przeciwleg�y kraniec osiedla, przeni�s� swoj� rezydencj� sam kr�l � p�katy sto�b jego nowego pa�acu czerni� si� w dali na tle granatowiej�cego nieba.

Wied�min wr�ci� do zakurzonego sto�u, przy kt�rym jednej z pustych, spl�drowanych komnat przygotowywa� si� niespiesznie, spokojnie, pieczo�owicie. Czasu, jak wiedzia�, mia� du�o. Strzyga nie opu�ci krypty przed p�noc�.

Przed sob� na stole mia� niedu��, okut� skrzyneczki Otworzy� j�. Wewn�trz, ciasno, w wy�o�onych such� traw� przegr�dkach, sta�y flakoniki z ciemnego szk�a. Wied�min wyj�� trzy.

Z pod�ogi podj�� pod�u�ny pakunek, grubo owini�ty owczymi sk�rami i okr�cony rzemieniem. Rozwin�� go i wydoby� miecz z ozdobn� r�koje�ci�, w czarnej, l�ni�cej pochwie pokrytej rz�dami runicznych znak�w i symboli. Obna�y� ostrze, kt�re rozb�ys�o czystym, lustrzanym blaskiem. Klinga by�a z czystego srebra.

Geralt wyszepta� formu��, wypi� po kolei zawarto�� dwu flakonik�w, po ka�dym �yku k�ad�c lew� d�o� na g�owni miecza. Potem, owijaj�c si� szczelnie w sw�j czarny p�aszcz, usiad�. Na pod�odze. W komnacie nie by�o �adnego krzes�a. Jak zreszt� w ca�ym dworzyszczu.

Siedzia� nieruchomo, z zamkni�tymi oczami. Jego oddech, pocz�tkowo r�wny, sta� si� nagle przyspieszony^ chrapliwy, niespokojny. A potem usta� zupe�nie. Mieszanka, za pomoc� kt�rej wied�min. podda� pe�nej kontroli, prac� wszystkich organ�w cia�a, sk�ada�a si� g��wnie z ciemi�ycy, bieluniu, g�ogu i wilczomlecza. Inne jej sk�adniki nie posiada�y nazw w �adnym ludzkim j�zyku. Dla cz�owieka, kt�ry nie by�, tak jak Geralt, przyzwyczajony do niej od dziecka, by�aby to �miertelna trucizna.

Wied�min gwa�townie odwr�ci� g�ow�. Jego s�uch, wyostrzony obecnie ponad wszelk� miar�, z �atwo�ci� wy�owi� z ciszy szelest krok�w na zaro�ni�tym pokrzywami dziedzi�cu. To nie mog�a by� strzyga. By�o za jasno. Geralt zarzuci� miecz na plecy, ukry� sw�j tobo�ek w palenisku zrujnowanego kominka i cicho jak nietoperz zbieg� po schodach.

Na dziedzi�cu by�o jeszcze na tyle jasno, by nadchodz�cy cz�owiek m�g� zobaczy� twarz wied�mina. Cz�owiek � by� to Ostrit � cofn�� si� gwa�townie, mimowolny grymas przera�enia i wstr�tu wykrzywi� mu usta. Wied�min u�miechn�� si� krzywo � wiedzia�, jak wygl�da. Po wypiciu mieszanki pokrzyku, tojadu i �wietlika twarz nabiera koloru kredy, a �renice zajmuj� ca�e t�cz�wki. Ale mikstura pozwala widzie� w najg��bszych ciemno�ciach, a o to Geraltowi chodzi�o.

Ostrit opanowa� si� szybko.

��Wygl�dasz, jakby� ju� by� trupem, czarowniku � powiedzia�. - Pewnie ze strachu. Nie b�j si�. Przynosz� ci u�askawienie.

Wied�min nie odpowiedzia�.

��Nie s�yszysz, co powiedzia�em, rivski znachorze? Jeste� uratowany. I bogaty � Ostrit zwa�y� w r�ku spor� sakw� i rzuci� j� pod nogi Geralta. - Tysi�c oren�w. Bierz to, wsiadaj na konia i wyno� si� st�d!

Riv wci�� milcza�.

��Nie wytrzeszczaj na mnie oczu!�� Ostrit podni�s� g�os. - I nie marnuj mojego czasu. Nie mam zamiaru sta� tutaj do p�nocy. Czy nie rozumiesz? Nie �ycz� sobie, aby� odczynia� uroki. Nie, nie my�l, �e odgad�e�. Nie trzymam z Veleradem i Segelinem. Nie chc�, by� j� zabija�. Masz si� po prostu wynosi�. Wszystko ma zosta� po staremu.

Wied�min nie poruszy� si�. Nie chcia�, aby wielmo�a zorientowa� si�, jak przyspieszone s� w tej chwili jego ruchy i reakcje. Ciemnia�o szybko, by�o to o tyle korzystne, �e nawet p�mrok zmierzchu by� zbyt jaskrawy dla jego rozszerzonych �renic.

��A dlaczego to, panie, wszystko ma zosta� po staremu?�� spyta�, staraj�c si� wolno wypowiada� poszczeg�le s�owa.

��A to � Ostrit dumnie podni�s� g�ow� � powinno ci� diabelnie ma�o obchodzi�.

��A je�eli ju� wiem?

��Ciekawe.

- �atwiej b�dzie usun�� Foltesta z tronu, je�eli strzyga dokuczy ludziom jeszcze bardziej? Je�eli kr�lewskie szale�stwo do cna obrzydnie i wielmo�om, i posp�lstwu, prawda? Jecha�em do was przez Redani�, przez Novigrad. Wiele si� tam m�wi o tym, �e niekt�rzy w Wyzimie wygl�daj� kr�la Vizimira jako wybawiciela i prawdziwego monarch�. Ale mnie, panie Ostrit, nie obchodzi ani polityka, ani sukcesje tron�w, ani przewroty pa�acowe. Ja jestem tu, aby wykona� prac�. Nie s�yszeli�cie nigdy o poczuciu obowi�zku i zwyk�ej uczciwo�ci? O etyce zawodowej?

��Uwa�aj, do kogo m�wisz, w��cz�go!�� krzykn�� w�ciekle Ostrit, k�ad�c d�o� na r�koje�ci miecza. - Do�� ju� mam tego, nie przywyk�em dyskutowa� z byle kim! Patrzcie go, etyka, kodeksy, moralno��?! Kto to m�wi? Zb�j, kt�ry ledwo przyby�, pomordowa� ludzi? Kt�ry gi�� si� przed Foltestem w uk�onach, a za jego plecami targowa� si� z Veleradem jak najemny zbir? I ty o�mielasz si� zadziera� g�ow�, pacho�ku? Udawa� Wiedz�cego? Maga? Czarodzieja? Ty parszywy wied�minie! Precz st�d, zanim p�azem przez pysk przejad�!

Wied�min nawet nie drgn��, sta� spokojnie.

��To wy st�d id�cie, panie Ostrit � powiedzia�. - �ciemnia si�.

Ostrit cofn�� si� o krok, b�yskawicznie doby� miecza.

��Sam tego chcia�e�, czarowniku. Zabij� ci�. Nic ci nie pomog� twoje sztuczki. Mam przy sobie ��wi kamie�.

Geralt u�miechn�� si�. Opinia o mocy ��wiego kamienia by�a r�wnie powszechna, jak b��dna. Ale wied�min nie my�la� traci� si� na zakl�cia, ani tym bardziej nara�a� srebrnej klingi na zetkni�cie si� z brzeszczotem Ostrita. Znurkowa� pod m�ynkuj�cym ostrzem i nasad� pi�ci, srebrnymi �wiekami mankietu uderzy� wielmo�� w skro�.

Ostrit oprzytomnia� rych�o, wodzi� wko�o oczami w zupe�nej ciemno�ci. Spostrzeg�, �e jest zwi�zany. Geralta, kt�ry sta� tu� obok, nie widzia�. Ale zorientowa� si�, gdzie jest, i zawy�, przeci�gle, przera�liwie.

��Milcz � rzek� wied�min. - Bo przyci�gniesz j� przed czasem.

��Ty przekl�ty morderco! Gdzie jeste�? Rozwi�� mnie natychmiast, �ajdaku! B�dziesz za to wisia�, suczy synu!

��Milcz.

Ostrit dysza� ci�ko.

��Zostawisz mnie jej na po�arcie! Zwi�zanego?�� spyta� ju� ciszej, dorzucaj�c plugawe wyzwisko prawie szeptem.

��Nie � rzek� wied�min. - Wypuszcz� ci�. Ale nie teraz.

��Ty �otrze � zasycza� Ostrit. - �eby odci�gn�� strzyg�?

��Tak.

Ostrit zamilk�, przesta� si� miota�, le�a� spokojnie.

��Wied�minie?

��Tak.

��To prawda, �e chcia�em obali� Foltesta. Nie ja jeden. Ale ja jeden pragn��em jego �mierci, chcia�em, by umar� w m�kach, by oszala�, by �ywcem zgni�. Wiesz, dlaczego?

Geralt milcza�.

��Kocha�em Add�. Kr�lewsk� siostr�. Kr�lewsk� kochank�. Kr�lewsk� dziewk�. Kocha�em j�� Wied�minie, jeste� tu?

��Jestem.

��Wiem, co my�lisz. Ale tak nie by�o. Uwierz mi, nie rzuca�em �adnych urok�w. Nie znam si� na �adnych czarach. Tylko raz w z�o�ci powiedzia�em� Tylko raz. Wied�minie? S�uchasz?

��S�ucham.

��To jego matka, stara kr�lowa. To na pewno ona. Nie mog�a patrze�, �e on i Adda� To nie ja. Ja tylko raz, wiesz, pr�bowa�em perswadowa�, a Adda� Wied�minie! Zamroczy�o mnie i powiedzia�em� Wied�minie? To ja? Ja?

��To ju� nie ma znaczenia.

��Wied�minie? P�noc blisko?

��Blisko.

��Wypu�� mnie wcze�niej. Daj mi wi�cej czasu.

��Nie.

Ostrit nie us�ysza� zgrzytu odsuwanej p�yty grobowca ale wied�min tak. Pochyli� si� i rozci�� sztyletem wi�} wielmo�y. Ostrit nie czeka� na �adne s�owa, zerwa� si� niezgrabnie poku�tyka� zdr�twia�y, pobieg�. Jego wzrols na tyle ju� przyzwyczai� si� do ciemno�ci, �e widzia� drog� prowadz�c� z g��wnej sali do wyj�cia.

Z hukiem wyskoczy�a z pod�ogi p�yta blokuj�ca wej�cie do krypty. Geralt, przezornie ukryty za balustrad� schod�w, dostrzeg� pokraczn� posta� strzygi, p�dz�c� zwinnie, szybko i nieomylnie w �lad za oddalaj�cym si� tupotem but�w Ostrita. Strzyga nie wyda�a z siebie najmniejszego d�wi�ku.

Potworny, rozedrgany, op�ta�czy wrzask rozdar� noc, wstrz�sn�� starymi murami i trwa�, wznosz�c si� i opadaj�c, wibruj�c. Wied�min nie m�g� dok�adnie oceni� odleg�o�ci � jego wyczulony s�uch myli� � ale wiedzia�, �e strzyga dopad�a Ostrita szybko. Za szybko.

Wyszed� na �rodek sali, stan�� tu� przy wej�ciu do krypty. Odrzuci� p�aszcz. Poruszy� barkami, poprawiaj�c u�o�enie miecza. Naci�gn�� r�kawice. Mia� jeszcze chwil� czasu. Wiedzia�, �e strzyga, cho� najedzona po ostatniej pe�ni, nie porzuci pr�dko trupa Ostrita. Serce i w�troba by�y dla niej cennym zapasem po�ywienia na d�ugie trwanie w letargu.

Wied�min czeka�. Do jutrzenki, jak oblicza�, pozostawa�o jeszcze oko�o trzech godzin. Pianie koguta mog�oby go tylko zmyli�. W okolicy nie by�o zreszt� prawdopodobnie �adnych kogut�w.

Us�ysza�. Sz�a powoli, cz�api�c po posadzce. A potem zobaczy� j�.

Opis by� dok�adny. Nieproporcjonalnie du�a g�owa osadzona na kr�tkiej szyi okolona by�a spl�tan�, wij�c� si� aureol� czerwonawych w�os�w. Oczy �wieci�y w mroku jak dwa karbunku�y. Strzyga sta�a nieruchomo, wpatrzona w Geralta. Nagle otworzy�a, paszcz� � jak gdyby chwal�c si� rz�dami bia�ych, spiczastych z�bisk, po czym k�apn�a �uchw� z trzaskiem przypominaj�cym zamykanie skrzyni. I od razu skoczy�a, z miejsca, bez rozbiegu, godz�c w wied�mina okrwawionymi pazurami.

Geralt odskoczy� w bok, zawirowa� w b�yskawicznym piiruecie, strzyga otar�a si� o niego, te� zawirowa�a, tn�c powietrze szponami. Nie straci�a r�wnowagi, zaatakowa�a ponownie, natychmiast, z p�obrotu, k�api�c z�bami tu� przed piersi� Geralta. Riv odskoczy� w drug� stron�, trzykrotnie zmieni� kierunek obrotu w Turkocz�cym piruecie,dezorientowa� strzyg�. Odskakuj�c, mocno, cho� bez zamachu, uderzy� j� w bok g�owy srebrnymi kolcami osadzonymi na wierzchniej stronie r�kawicy, na knykciach. Strzyga zarycza�a potwornie, wype�niaj�c dworzyszcze dudni�cym echem, przypad�a do ziemi, zamar�a i pocz�a wy�, g�ucho, z�owrogo, w�ciekle.

Wied�min u�miechn�� si� z�o�liwie. Pierwsza pr�ba, tak jak liczy�, wypad�a pomy�lnie. Srebro by�o zab�jcze dla strzygi, jak dla wi�kszo�ci potwor�w powo�anych do �ycia przez czary. Istnia�a wi�c szansa: bestia by�a jak inne, a to mog�o gwarantowa� pomy�lne odczarowanie, za� srebrny miecz, ostateczno��, m�g� gwarantowa� mu �ycie.

Strzyga nie spieszy�a si� z nast�pnym atakiem. Tym fazom zbli�a�a si� wolno, szczerz�c k�y, �lini�c si� obrzydliwie. Geralt cofn�� si�, szed� p�kolem, ostro�nie stawiaj�c kroki, zwalniaj�c i przyspieszaj�c ruchy dekoncentrowa� strzyg�, utrudni� jej spi�cie si� do skoku. Id�c wied�min rozwija� d�ugi, cienki, mocny �a�cuch, obci��ony na ko�cu. �a�cuch by� ze srebra.

W momencie gdy strzyga spr�y�a si� i skoczy�a, �a�cuch �wisn�� w powietrzu i zwijaj�c si� jak w��, w okamgnieniu opl�t� ramiona, szyj� i g�ow� potwora. Strzyga wali�a si� w skoku, wydaj�c przeszywaj�cy uszy wizg. Miota�a si� po posadzce, rycz�c okropnie, nie wiadomo by�o, z w�ciek�o�ci czy z pal�cego b�lu, jaki zadawa� jej nienawistny metal. Geralt by� zadowolony � zabicie strzygi, gdyby tego chcia�, nie przedstawia�o w tej chwili wielkiego problemu. Ale wied�min nie dobywa� miecza. Jak do tej pory nic w zachowaniu strzygi nie dawa�o powod�w przypuszcza�, �e m�g�by to by� przypadek nieuleczalna Geralt cofn�� si� na odpowiedni� odleg�o�� i nie spuszcza j�� wzroku z kot�uj�cego si� na posadzce kszta�tu, oddycha� g��boko, koncentrowa� si�.

�a�cuch p�k�, srebrne ogniwa, jak deszcz, sypn�y na wszystkie strony, dzwoni�c po kamieniu. Za�lepi w�ciek�o�ci� strzyga run�a do ataku wyj�c. Geralt czeka spokojnie, uniesion� praw� d�oni� kre�li� przed sob� Znak Aard.

Strzyga polecia�a w ty� kilka krok�w jak uderzona m�otem, ale utrzyma�a si� na nogach, wyci�gn�a szpony, obna�y�a k�y. Jej w�osy unios�y si� i za�opota�y, jak gdyby sz�a pod gwa�towny wiatr. Z trudem, charcz�c, krok po powoli sz�a. Jednak sz�a.

Geralt zaniepokoi� si�. Nie oczekiwa�, �e tak Znak zupe�nie sparali�uje strzyg�, ale i nie spo� si�, �e bestia pokona op�r tak �atwo. Nie m�g� trzyma� Znaku zbyt d�ugo, by�o to zbyt wyczerpuj�ce, a strzyga mia�a ju� do przebycia nie wi�cej ni� dziesi�� krok�w, Raptownie zdj�� Znak i odskoczy� w bok. Tak jak oczekiwa�, zaskoczona strzyga polecia�a naprz�d, straci�a r�wnowag�, przewr�ci�a si�, po�lizn�a po posadzce i stoczy�! w d� po schodach, w ziej�cy w pod�odze otw�r wej�cia do krypty. Z do�u rozleg�o si� jej pot�pie�cze wycie.

Aby zyska� na czasie, Geralt skoczy� na schody prowadz�ce na galeryjk�. Nie przeby� nawet po�owy stopni, gdy strzyga wypad�a z krypty, p�dz�c jak ogromny czarny paj�k. Wied�min odczeka�, a� wbiegnie za nim na schody po czym przesadzi� balustrad�, zeskoczy� w d�. Strzygi zakr�ci�a si� na schodach, odbi�a i polecia�a na niego w nieprawdopodobnym, ponad dziesi�ciometrowym skoku Nie da�a si� ju� tak �atwo zwie�� jego piruetom � dwu krotnic jej szpony naznaczy�y sk�rzany kaftan Riva. Alf ponowny, rozpaczliwie mocny cios srebrnych kolc�w r�kawicy odrzuci� strzyg�, zachwia� ni�. Geralt, czuj�c wzbieraj�c� w sobie w�ciek�o��, zako�ysa� si�, wygi�� tu��w do ty�u i pot�nym kopniakiem w bok zwali� besti� z n�g.

Ryk, jaki wyda�a, by� g�o�niejszy od wszystkich poprzednich. A� tynk posypa� si� z sufitu.

Strzyga zerwa�a si�, dygoc�c z nieopanowanej z�o�ci i ��dzy mordu. Geralt czeka�. Ju� doby� miecza, opisywa� nim w powietrzu ko�a, szed�, okr��a� strzyg�, bacz�c, by uchy miecza by�y niezgodne z rytmem i tempem jego krok�w. Strzyga nie skoczy�a, zbli�a�a si� powoli, wodz�c oczami za jasn� smug� klingi.

Geralt raptownie zatrzyma� si�, zamar� z uniesionym mieczem. Strzyga, zdetonowana, stan�a r�wnie�. Wied�min opisa� ostrzem powolne p�kole, zrobi� krok w stron� strzygi. Potem jeszcze jeden. A potem skoczy�, wywijaj�c m�y�ca nad g�ow�.

Strzyga skuli�a si�, zrejterowa�a zygzakiem, Geralt by� znowu blisko, klinga migota�a mu w d�oni. Oczy wied�mina rozpali�y si� z�owrogim blaskiem, zza zaci�ni�tych z�b�w rwa� si� chrapliwy ryk. Strzyga zn�w cofn�a si� pchni�ta do ty�u moc� skoncentrowanej nienawi�ci, z�o�ci przemocy emanuj�cych z atakuj�cego j� cz�owieka, bij�cych w ni� falami, wdzieraj�cych si� do m�zgu i trzewi. przera�ona a� do b�lu nie znanym jej dotychczas uczuciem wyda�a z siebie roztrz�siony, cienki kwik, zakr�ci�a si� w miejscu i rzuci�a do ob��ka�czej ucieczki w mroczn� pl�tanin� korytarzy dworzyszcza.

Geralt, wstrz�sany dreszczem, sta� po�rodku sali. Sam. d�ugo to trwa�o, pomy�la�, zanim ten taniec na skraju przepa�ci, ten szale�czy, makabryczny balet walki doprowadzi� do oczekiwanego rezultatu, pozwoli� mu na osi�gni�cie psychicznej jedno�ci z przeciwnikiem, na dobranie si� do pok�ad�w skupionej woli, kt�ra przepe�nia�a strzyg�. Z�ej, chorobliwej woli, z mocy kt�rej strzyga powsta�a. Wied�min zadygota� na wspomnienie momentu, w kt�rym wch�on�� w siebie ten �adunek z�a, by skierowa� go, jak zwierciad�em, na potwora. Nigdy jeszcze nie spotka� si� z tak� koncentracj� nienawi�ci i morderczego sza�u, nawet u bazyliszk�w ciesz�cych si� pod tym wzgl�dem najgorsz� s�aw�.

Tym lepiej, my�la�, id�c w stron� wej�cia do krypty czerniej�cego w pod�odze jak ogromna ka�u�a. Tym lepiej, tym mocniejsze uderzenie odebra�a sama strzyga. To mu da troch� wi�cej czasu na dalsze dzia�anie, zanim bestia otrz��nie si� z szoku. Wied�min w�tpi�, czy zdoby�by sj na jeszcze jeden podobny wysi�ek. Dzia�anie eliksir�w s�ab�o, a �wit by� jeszcze daleko. Strzyga nie mo�e dosta si� do krypty przed jutrzenk�, inaczej ca�y dotychczasowy niej trud zda si� na nic.

Zszed� po schodach. Krypta by�a niedu�a, mie�ci�a trzy kamienne sarkofagi. Pierwszy od wej�cia mia� na wp� odsuni�t� pokryw�. Geralt wydoby� zza pazuchy trzeci flakonik, wypi� szybko jego zawarto��, wszed� do grobowca, zanurzy� si� w nim. Tak jak oczekiwa�, grobowiec by� podw�jny � dla matki i c�rki.

Zasun�� pokryw� dopiero wtedy, gdy z g�ry us�ysz� zn�w ryk strzygi. Po�o�y� si� na wznak obok zmumifikowanych zw�ok Addy, na p�ycie od wewn�trz nakre�li Znak Yrden. Na piersiach po�o�y� miecz i postawi� male�k� klepsydr� wype�nion� fosforyzuj�cym piaskiem. Skrzy�owa� r�ce. Nie s�ysza� ju� wrzask�w strzygi przetrz�saj�cej dworzyszcze. Przestawa� s�ysze� cokolwiek, bo czworolist i jask�cze ziele zaczyna�y dzia�a�.

Kiedy Geralt otworzy� oczy, piasek w klepsydrze prze sypa� si� ju� do ko�ca, co oznacza�o, �e jego letarg by� na wet d�u�szy, ni� nale�a�o. Nadstawi� uszu � nie us�ysz� nic. Jego zmys�y dzia�a�y ju� normalnie.

Uj�� miecz w d�o�, przesun�� r�k� po pokrywie sarkofagu mrucz�c formu��, po czym lekko, na kilka cali, odsun�� p�yt�.

Cisza.

Odsun�� wieko bardziej, usiad�, trzymaj�c bro� w pogotowiu wystawi� g�ow� ponad grobowiec. W krypcie by�o ciemno, ale wied�min wiedzia�, �e na zewn�trz �wita Skrzesa� ognia, zapali� miniaturowy kaganek, uni�s� go �l�c na �ciany krypty dziwaczne cienie.

Pusto.

Wygramoli� si� z sarkofagu, obola�y, zdr�twia�y, zzi�bni�ty. I wtedy dostrzeg� j�. Le�a�a na wznak przy grobowcu, naga, nieprzytomna.

By�a raczej brzydka. Szczuplutka, z ma�ymi szpiczastymi piersiami, brudna. W�osy � p�oworude � si�ga�y jej prawie do pasa. Stawiaj�c kaganek na p�ycie ukl�k� przy niej, pochyli� si�. Usta mia�a blade, na ko�ci policzkowej du�y krwiak od jego uderzenia. Geralt zdj�� r�kawic�, od�o�y� miecz, bezceremonialnie zadar� jej palcem g�rn� warg�. Z�by mia�a normalne. Si�gn�� po jej r�k� zagrzeban� w spl�tanych w�osach. Zanim namaca� d�o�, zobaczy� otwarte oczy. Za p�no.

Chlasn�a go szponami po szyi, tn�c g��boko, krew bryzn�a jej na twarz. Zawy�a, godz�c w oczy drug� r�k�. Zwali� si� na ni�, �api�c za przeguby obu r�k, przygwa�d�aj�c do posadzki. K�apn�a z�bami � ju� za kr�tkimi � przed jego twarz�. Uderzy� j� czo�em w twarz, mocniej przydusi�. Nie mia�a ju� dawnej si�y, wi�a si� tylko pod nim, wy�a, wypluwaj�c krew � jego krew � zalewaj�c� jej usta. Krew uchodzi�a szybko. Nie by�o czasu. Wied�min zakl�� i ugryz� j� mocno w szyj� tu� pod uchem, wbi� z�by i zaciska� je, dop�ki nieludzkie wycie nie zmieni�o si� w cienki, rozpaczliwy krzyk, a potem d�awi�cy si� szloch � p�acz krzywdzonej czternastoletniej dziewczynki.

Pu�ci� j�, gdy przesta�a si� porusza�, uni�s� si� na kolana, wyrwa� z kieszeni na r�kawie kawa� p��tna, przycisn�� go do szyi. Namaca� le��cy obok miecz, przy�o�y� nieprzytomnej dziewczynie ostrze do gard�a, pochyli� si� nad jej d�oni�. Paznokcie by�y brudne, po�amane, zakrwawione, ale� normalne. Najzupe�niej normalne.

Wied�min wsta� z trudem. Przez wej�cie do krypty wlewa�a si� ju� lepko-mokra szaro�� poranka. Ruszy� ku schodom, ale zachwia� si�, usiad� ci�ko na posadzce. Przez przesi�kni�te p��tno krew la�a mu si� po r�ce, �cieka�a do r�kawa. Rozpi�� kaftan, rozdar� koszul�, pru�, dar� szmaty, wi�za� je wok� szyi wiedz�c, �e nie ma za du�o czasu, �e zaraz zemdleje�

Zd��y�. I zemdla�.

W Wyzimie, za jeziorem, kogut, strosz�c pi�ra w ch�odnej wilgoci, zapia� ochryple po raz trzeci.

Zobaczy� bielone �ciany i belkowany sufit komnatki nad kordegard�. Poruszy� g�ow� krzywi�c si� z b�lu, j�kn��. Szyj� mia� obanda�owan�, grubo, solidnie, fachowo.

��Le� czarowniku � powiedzia� Velerad. - Le�, nie ruszaj si�.

��M�j� miecz�

��Tak, tak. Najwa�niejszy jest oczywi�cie tw�j srebrny, wied�mi�ski miecz. Jest tu, nie obawiaj si�. I miecz, i kuferek. I trzy tysi�ce oren�w. Tak, tak, nic nie m�w. To ja jestem stary dure�, a ty jeste� m�dry wied�min. Foltest powtarza to od dw�ch dni.

��Dw�ch�

��Ano, dw�ch. Nie�le rozp�ata�a ci szyj�, wida� by�o wszystko, co tam masz w �rodku. Straci�e� mn�stwo krwi. Szcz�ciem pognali�my do dworzyszcza zaraz po trzecich kurach. W Wyzimie nikt nie spa� tamtej nocy. Nie da�o si�. Okropnie�cie tam ha�asowali. Nie m�czy ci� moje gadanie?

��Kro� lewna?

��Kr�lewna jak kr�lewna. Chuda. I g�upawa taka jaka�. P�acze bez ustanku. I sika w ��ko. Ale Foltest m�wi, �e to si� jej odmieni. My�l�, �e nie na gorsze, co, Geralt?

Wied�min zamkn�� oczy.

��Dobrze, id� ju� � Velerad wsta�. - Odpoczywaj. Geralt? Zanim p�jd�, powiedz, dlaczego chcia�e� j� zagry��? H�? Geralt?

Wied�min spa�.

��Geralt.

Poderwa� g�ow� wyrwany ze snu. S�o�ce by�o ju� wysoko przemoc� przepycha�o przez listwy okiennic o�lepiaj�co z�ote plamy, penetrowa�o izb� mackami �wiat�a. Wied�min przys�oni� oczy d�oni�, niepotrzebnym, odruchowym gestem, kt�rego nigdy si� nie wyzby� � bo przecie� wystarczy�o tylko zw�zi� �renice w pionowe szparki.

��Ju� p�no � powiedzia�a Nenneke, otwieraj�c okiennice. - Zaspali�cie, Iola, zmykaj. Ju� ci� tu nie ma.

Dziewczyna unios�a si� gwa�townie, wychyli�a z �o�a, podnosz�c opo�cz� z pod�ogi. Na ramieniu, w miejscu, gdzie by�y przed chwil� jej usta, Geralt czu� stru�k� stygn�cej �liny.

��Zaczekaj- powiedzia� niepewnie. Spojrza�a na mego, szybko odwr�ci�a g�ow�.

Zmieni�a si�. Nie mia�a ju� w sobie nic z rusa�ki, nic ze �wietlistej, rumiankowej zjawy, kt�r� by�a o �wicie. Jej oczy by�y modre, nie czarne. I by�a piegowata � na nosie, na dekolcie na ramionach. Piegi te by�y wcale wdzi�czne, pasowa�y do jej karnacji i rudawych w�os�w. Ale nie widzia� ich wtedy, o �wicie, gdy by�a jego snem. Ze wstydem i przykro�ci� stwierdzi�, �e to, co czuje, to �al do niej, �al o to, �e nie pozosta�a marzeniem. I �e nigdy sobie nie wybaczy tego �alu.-

��Zaczeka � powt�rzy�. - Iola� Chcia�em�

��Nie m�w nic do niej, Geralt � powiedzia�a Nenneke. - I tak ci nie odpowie. Zmykaj, Iola. Pospiesz si�, dziecko.

Dziewczyna, owini�ta opo�cz�, podrepta�a w stron� drzwi, klaszcz�c po posadzce bosymi stopami, zak�opota� na, zar�owiona, niezr�czna. W niczym nie przypomina� ju��

Yennefer.

��Nenneke � powiedzia�, si�gaj�c po koszul�. -nadziej�, �e nie masz pretensji� Chyba jej nie ukarzesz|

��G�upi� � parskn�a kap�anka, podchodz�c do �o�a.. Zapomnia�e� gdzie jeste�. To nie pustelnia ani konwent To �wi�tynia Melitele. Nasza bogini nie zabrania kap�an kom� niczego. Prawie.

��Zabroni�a� mi m�wi� do niej.

��Nie zabroni�am, zwr�ci�am uwag� na bezcelowo�� Iola milczy.

��Co?

��Milczy, bo uczyni�a taki �lub. To rodzaj wyrzeczenia dzi�ki kt�remu� Ach, co ja b�d� ci t�umaczy�, i tak nie zrozumiesz, nawet nie b�dziesz pr�bowa� zrozumie�. Zna ne mi s� twoje pogl�dy na religi�. Nie, nie ubieraj si� jeszcze. Chc� sprawdzi�, jak goi si� twoja szyja.

Usiad�a na skraju �o�a, wprawnie odwin�a lniane ba� d���, grubo omotuj�ce szyj� wied�mina. Skrzywi� wargi b�lu.

Zaraz po przybyciu do Ellander Nenneke usun�a paskudne grube szwy z szewskiej dratwy, kt�r� zszyto go w Wyzimie, otworzy�a ran� i ponownie opatrzy�a. Skutek by� oczywisty � do �wi�tyni przyjecha� prawie zdrowy, no mo�e troch� sztywny. Teraz za� by� znowu chory i obola�a Ale nie protestowa�. Zna� kap�ank� od lat, wiedzia�, jak ogromna jest jej wiedza o leczeniu i jak bogat� i wszechstronn� aptek� dysponuje. Kuracja w �wi�tyni Melitele mog�a mu wyj�� wy��cznie na dobre.

Nenneke obmaca�a ran�, przemy�a j� i zacz�a kl��, Zna� to ju� na pami��, zacz�a zaraz pierwszego dnia i nie zapomnia�a psioczy� za ka�dym razem, ilekro� zobaczy�a pami�tk� po szponach kr�lewny z Wyzimy.

��Co� potwornego! �eby si� tak da� pochlasta� zwyk�ej strzydze! Mi�nie, �ci�gna, o ma�y w�os posz�aby t�tnica szyjna! Na Wielk� Melitele, Geralt, co si� z tob� dzieje? Jak to si� sta�o, �e dopu�ci�e� j� tak blisko? Co� ty chcia� ni� zrobi�? Wych�do�y�?

Nie odpowiedzia�, u�miechn�� si� lekko.

��Nie u�miechaj si� g�upkowato. - Kap�anka wsta�a, wzi�a z komody torb� z opatrunkami. Pomimo tuszy i niskiego wzrostu porusza�a si� zwinnie i z wdzi�kiem. - W tym, co si� sta�o, nie ma niczego zabawnego. Tracisz refleks, Geralt.

��Przesadzasz.

��Wcale nie przesadzam � Nenneke przyklei�a do rany zielon� papk� wydzielaj�c� ostry zapach eukaliptusa. -Nie powiniene� da� si� zrani�, a da�e�, i to bardzo powa�nie. Wr�cz fatalnie. Nawet przy twoich niebywa�ych zdolno�ciach regeneracyjnych minie kilka miesi�cy, zanim odzyskasz pe�n� mobilno�� szyi. Ostrzegam ci�, w tym czasie nie pr�buj si� w walce z ruchliwym przeciwnikiem.

��Dzi�kuj� za ostrze�enie. Udziel mi mo�e jeszcze rady: z czego mam w tym czasie �y�? Skrzykn�� kilka panienek, kupi� w�z i zorganizowa� objazdowy dom rozpusty?

Nenneke wzruszy�a ramionami, banda�uj�c mu szyj�

szybkimi, pewnymi ruchami pulchnych d�oni.

��Mam udziela� ci rad i �yciowych nauk? Co to, jestem twoj� matk�, czy jak? No, gotowe. Mo�esz si� ubra�. W refektarzu czeka na ciebie �niadanie. Pospiesz si�, w przeciwnym razie b�dziesz sobie pitrasi� sam. Nie mam zamiaru trzyma� dziewcz�t w kuchni do po�udnia.

��Gdzie ci� p�niej znajd�? W sanktuarium?

��Nie. - Nenneke wsta�a. - Nie w sanktuarium. Jeste� tu mile widzianym go�ciem, wied�minie, ale po sanktuarium mi si� nie p�taj. Id� si� przej��. A znale�� to ja ci� sama znajd�.

��Dobrze.

Geralt przeszed� si� po raz czwarty topolow� alejk� prowadz�c� od bramy ku budynkom mieszkalnym i w stron� wtopionego w urwist� ska�� bloku sanktuarium i g��wnej �wi�tyni. Po kr�tkim namy�le zrezygnowa� z powrotu pod dach, skr�ci� w kierunku ogrod�w i zabudowa�, gospodarskich. Kilkana�cie kap�anek w szarych roboczych szatach pracowa�o tam pilnie przy pieleniu grz�dek i karmieniu ptactwa w kurnikach. Przewa�a�y w�r�d nich m�ode i bardzo m�ode, nieledwie dzieci, Niekt�re, przechodz�c obok, pozdrawia�y go skinieniem g�owy lub u�miechem. Odpowiada� na pozdrowienia, ale nie rozpoznawa� �adnej. Cho� bywa� w �wi�tyni cz�sto, raz, niekiedy nawet dwa razy do roku, nigdy nie natrafia� na wi�cej ni� trzy, cztery znajome twarze. Dziewcz�ta przychodzi�y i odchodzi�y � jako wieszczki do innych �wi�ty�, jako po�o�ne i wyspecjalizowane w chorobach kobiecych i dzieci�cych uzdrowicielki, jako w�drowne druidki, nauczycielki lub guwernantki. Ale nigdy nie brakowa�o nowych, przybywaj�cych zewsz�d, nawet z najdalszych okolic. �wi�tynia Melitele w Ellander by�a znana i cieszy�a si� zas�u�on� s�aw�.

Kult bogini Melitele by� jednym z najstarszych, a swego czasu jednym z najbardziej rozpowszechnionych, a pocz�tki swe wywodzi� z niepami�tnych, przedludzkich jeszcze czas�w. Ka�da nieledwie przedludzka rasa i ka�de pierwotne, koczownicze jeszcze ludzkie plemi� czci�y jak�� bogini� urodzaju i p�odno�ci, opiekunk� rolnik�w i ogrodnik�w, patronk� mi�o�ci i ma��e�stwa. Wi�kszo�� z tych kult�w skupi�a si� i zla�a w kult Melitele.

Czas, kt�ry do�� nielito�ciwie obszed� si� z innymi religiami i kultami, skutecznie izoluj�c je w zapomnianych, rzadko odwiedzanych, zatopionych w zabudowie miast �wi�tynkach i chramach, okaza� si� �askaw dla Melitele. Melitele nadal nie brakowa�o ani wyznawc�w, ani sponsor�w. Uczeni, analizuj�cy to zjawisko, t�umacz�c popularno�� bogini zwykli si�ga� do prakult�w Wielkiej Macierzy, Matki Natury, wskazywali na powi�zania z cyklem przyrody, z odradzaniem si� �ycia i innymi, szumnie nazywanymi zjawiskami. Przyjaciel Geralta, trubadur Jaskier, lubi�cy uchodzi� za specjalist� we wszystkich mo�liwych dziedzinach, szuka� prostszych wyja�nie�. Kult Melitele, wywodzi�, jest kultem typowo kobiecym. Melitele jest wszak patronk� p�odno�ci, rodzenia, jest opiekunk� po�o�nic. A rodz�ca kobieta musi krzycze�. Opr�cz zwyk�ych wrzask�w, tre�ci� kt�rych s� zwykle obiecanki-cacanki, �e ju� nigdy w �yciu nie odda si� �adnemu parszywemu ch�opu, rodz�ca kobieta musi wzywa� na ratunek jakie� b�stwo, a Melitele jest do tego w sam raz. A poniewa� kobiety rodzi�y, rodz� i b�d� rodzi�, udowadnia� poeta, przeto bogini Melitele nie musi obawia� si� o popularno��.

��Geralt.

��Jeste�, Nenneke. Rozgl�da�em si� za tob�.

��Za mn�? - kap�anka spojrza�a na niego drwi�cym wzrokiem. - Nie za Iol�?

��Za Iol� r�wnie� � przyzna�. - Masz co� przeciw temu?

��W tej chwili tak. Nie chc�, by� jej przeszkadza� i rozprasza� j�. Musi si� przygotowywa� i modli�, je�li co� ma wyj�� z tego transu.

��Ju� ci m�wi�em � rzek� zimno � �e nie chc� �adnego transu. Nie s�dz�, by taki trans w czymkolwiek mi pom�g�.

��Ja za� � wykrzywi�a si� lekko Nenneke � nie s�dz�, �eby taki trans w czymkolwiek ci zaszkodzi�.

��Mnie nie da si� zahipnotyzowa�, mam immunitet. Boj� si� o Iol�. To mo�e by� za du�y wysi�ek dla medium.

��Iol� nie jest �adnym medium ani umys�owo chor� wr�bitk�. To dziecko cieszy si� szczeg�ln� �ask� bogini.. Nie r�b g�upich min, je�li �aska. M�wi�am, twoje pogl�dy na religi� s� mi znane, nigdy nie przeszkadza�o mi to zbytnio i w przysz�o�ci te� zapewne przeszkadza� nie b�dzie. Nie jestem fanatyczk�. Ty masz prawo uwa�a�, �e rz�dzi nami Natura i ukryta w niej Moc. Wolno ci mniema�, �e bogowie, w tym i moja Melitele, to jedynie personifikacja tej si�y wymy�lona na u�ytek prostaczk�w po to, by �atwiej j� zrozumieli, by zaakceptowali jej istnienie. Wed�ug ciebie, ta si�� jest si�� �lep�. A dla mnie, Geralt, wiara pozwala oczekiwa� od natury tego, co uosabia moja bogini: �adu, prawa, dobra. I nadziei.

��Wiem.

��Je�li to wiesz, sk�d zastrze�enia co do transu? Czego si� obawiasz? �e ka�� ci bi� czo�em o posadzk� przed pos�giem i �piewa� kantyczki? Geralt, my po prostu posiedzimy chwil� razem, ty, ja i Iola. I zobaczymy, czy zdolno�ci tej dziewczyny pozwol� poczyta� w k��bowisku si�, kt�re ci� otacza. Mo�e dowiemy si� czego�, o czym dobrze by�oby wiedzie�. A mo�e niczego si� nie dowiemy. Mo�e otaczaj�ce ci� moce przeznaczenia nie zechc� objawi� si� nam, pozostan� ukryte i niezrozumia�e. Nie wiem tego. Ale dlaczego nie mieliby�my spr�bowa�?

��Dlatego, �e to nie ma sensu. Nie otacza mnie �adne k��bowisko przeznaczenia. A je�li nawet, to po diab�a w nim grzeba�?

��Geralt, ty jeste� chory.

��Ranny, chcia�a� powiedzie�.

��Wiem, co chcia�am powiedzie�. Co� jest z tob� nie tak, wyczuwam to. Przecie� znam ci� od takiego, o, wyrostka, gdy ci� pozna�am, si�ga�e� mi do paska sp�dnicy. A teraz czuj�, �e kr�cisz si� w jakim� cholernym wirze, zapl�tany ze szcz�tem, zadzierzgni�ty w p�tli, kt�ra zaciska si� powoli. Chc� wiedzie�, o co chodzi. Sama nie potrafi�, musz� si� zda� na zdolno�ci Ioli.

��Nie za g��boko chcesz si�ga�? Po co ta metafizyka? Je�li chcesz, pozwierzam ci si�. Wype�ni� ci wieczory opowie�ciami o co ciekawszych wydarzeniach ostatnich kilku lat. Zorganizuj anta�ek piwa, by mi w gardle nie zasch�o, i mo�emy zacz�� cho�by dzi�. Obawiam si� jednak, �e ci� zanudz�, bo �adnych p�tli i k��bowisk tam nie znajdziesz. Ot, zwyk�e wied�mi�skie historie.

��Pos�ucham z ch�ci�. Ale trans, powtarzam, nie zaszkodzi�by.

��A nie s�dzisz � u�miechn�� si� � �e moja niewiara w sens takiego transu z g�ry przekre�la jego celowo��?

��Nie, nie s�dz�. A wiesz, dlaczego?

��Nie.

Nenneke pochyli�a si�, spojrza�a mu w oczy, z dziwnym u�miechem na bladych wargach.

��Bo by�by to pierwszy znany mi dow�d na to, �e niewiara ma jak�kolwiek moc.

Czarne punkciki na jasnym, poznaczonym pasmami mg�y tle nieba, poruszaj�c si� przyci�gn�y uwag� wied�-mina. By�o ich wiele. Ptaki kr��y�y, zataczaj�c wolne, spokojne kr�gi, potem raptownie zni�a�y lot i zaraz zn�w wzlatywa�y w g�r�, bij�c skrzyd�ami.

Wied�min obserwowa� ptaki przez d�u�szy czas, ocenia� odleg�o�� i przypuszczalny czas, potrzebny na jej pokonanie, z poprawk� na rze�b� terenu, g�stw� lasu, na g��boko�� i przebieg jaru, kt�ry podejrzewa� na trasie. Wreszcie odrzuci� p�aszcz, o dwie dziurki skr�ci� pas, na ukos przecinaj�cy pier�. G�owica i r�koje�� miecza przerzuconego przez plecy wyjrza�y znad prawego barku.

��Nad�o�ymy troch� drogi, P�otka � powiedzia�. - Zjedziemy z traktu. Ptaszyska, jak mi si� zdaje, nie kr��� tam bez przyczyny.

Klacz, rzecz jasna, nie odpowiedzia�a, ale ruszy�a z miejsca, pos�uszna g�osowi, do kt�rego przywyk�a.

��Kto wie, mo�e to jest pad�y �o� � m�wi� Geralt. - Ale mo�e to nie �o�. Kto wie?

Jar by� rzeczywi�cie tam, gdzie si� go spodziewa� � w pewnym momencie wied�min z g�ry spojrza� na korony drzew, ciasno wype�niaj�ce rozpadlin�. Zbocza w�wozu by�y jednak �agodne, a dno suche, bez tarniny, bez gnij�cych pni. Pokona� jar �atwo. Po drugiej stronie by� brzozowy zagajnik, za nim du�a polana, wrzosowisko i wiatro�om, wyci�gaj�cy w g�r� macki popl�tanych ga��zi i korzeni.

Ptaki, sp�oszone pojawieniem si� je�d�ca, wzbi�y si� wy�ej, zakraka�y dziko, ostro, chrapliwie.

Geralt od razu zobaczy� pierwsze zw�oki � biel baraniego ko�uszka i matowy b��kit sukni wyra�nie odcina�y si� od po��k�ych k�p turzycy. Drugiego trupa nie widzia�, ale wiedzia�, gdzie le�y � po�o�enie zw�ok zdradza�a pozycja trzech wilk�w, kt�re patrzy�y na je�d�ca spokojnie, przysiad�szy na zadach. Klacz wied�mina parskn�a. Wilki, jak na komend�, bezszelestnie, nie spiesz�c si� potruchta�y w las, co jaki� czas odwracaj�c w stron� przybysza tr�jk�tne g�owy. Geralt zeskoczy� z konia.

Kobieta w ko�uszku i b��kitnej sukni nie mia�a twarzy, gard�a i wi�kszej cz�ci lewego uda. Wied�min min�� j�, nie schylaj�c si�.

M�czyzna le�a� twarz� ku ziemi. Geralt nie odwraca� cia�a, widz�c, �e i tu wilki i ptaki nie pr�nowa�y. Nie by�o zreszt� potrzeby dok�adniejszego ogl�dania zw�ok � ramiona i plecy we�nianego kubraka pokrywa� czarny, rozga��ziony dese� zaschni�tej krwi. By�o oczywiste, ze m�czyzna zgin�� od ciosu w kark, za� wilki zmasakrowa�y cia�o dopiero p�niej.

Na szerokim pasie, obok kr�tkiego korda w drewnianej pochwie, m�czyzna nosi� sk�rzan� sakw�. Wied�min zerwa� j�, wyrzuci� kolejno w traw� krzesiwo, kawa�ek kredy, wosk do piecz�towania, gar�� srebrnych monet, sk�adany no�yk do golenia w ko�cianej oprawie, kr�licze ucho, trzy klucze na k�ku, amulet z fallicznym symbolem. Dwa listy, pisane na p��tnie, zawi�g�y od deszczu i rosy, runy rozla�y si�, zamaza�y. Trzeci, na pergaminie, by� r�wnie� zniszczony wilgoci�, ale czytelny. By� to list kredytowy, wystawiony przez krasnoludzki bank w Murivel na kupca o nazwisku Rulle Asper lub Aspen. Suma akredytywy by�a niewielka.

Schyliwszy si� Geralt uni�s� praw� r�k� m�czyzny. Tak jak si� spodziewa�, miedziany pier�cie�, wrzynaj�cy si� w opuch�y i zsinia�y palec, nosi� znak cechu p�atnerzy � stylizowany he�m z przy�bic�, dwa skrzy�owane miecze i run� A wyryt� pod nimi.

Wied�min wr�ci� do trupa kobiety. Kiedy odwraca� cia�o, co� uk�u�o go w palec. By�a to r�a przypi�ta do sukni. Kwiat zwi�d�, ale nie straci� koloru � p�atki by�y ciemnoniebieskie, prawie granatowe. Geralt po raz pierwszy w �yciu widzia� tak� r��. Odwr�ci� cia�o zupe�nie i drgn��.

Na ods�oni�tym, zdeformowanym karku kobiety wyra�nie wida� by�o �lady z�b�w. Nie wilczych.

Wied�min cofn�� si� ostro�nie do konia. Nie spuszczaj�c wzroku ze skraju lasu, wspi�� si� na siod�o. Dwukrotnie okr��y� polan�, pochylony, bacznie lustrowa� ziemi�, rozgl�daj�c si�.

��Tak, P�otka � powiedzia� cicho, wstrzymuj�c konia. - Sprawa jasna, cho� nie do ko�ca. P�atnerz i kobieta przyjechali konno, od strony tamtego lasu. Byli ponad wszelk� w�tpliwo�� w drodze z Murivel do domu, bo nikt nie wozi ze sob� d�ugo nie zrealizowanych akredytyw. Dlaczego jechali t�dy, a nie traktem, nie wiadomo. Ale jechali przez wrzosowisko, bok w bok. I w�wczas, nie wiem dlaczego, oboje zsiedli lub spadli z koni. P�atnerz zgin�� natychmiast. Kobieta bieg�a, potem upad�a i r�wnie� zgin�a, a to co�, co nie zostawi�o �lad�w, ci�gn�o j� po ziemi, trzymaj�c z�bami za kark. To si� wydarzy�o dwa lub trzy dni temu. Konie rozbieg�y si�, nie b�dziemy ich szuka�.

Klacz, rzecz jasna, nie odpowiedzia�a, prycha�a niespokojnie, reaguj�c na znany sobie ton g�osu.

��To co�, co zabi�o oboje � ci�gn�� Geralt, patrz�c na skraj lasu � nie by�o ani wilko�akiem, ani leszym. Ani jeden, ani drugi nie zostawiliby tyle dla padlino�erc�w. Gdyby tu by�y bagna, powiedzia�bym, �e to kikimora albo wipper. Ale tu nie ma bagien.

Schyliwszy si�, wied�min odwin�� nieco derk� przykrywaj�c� bok konia, ods�aniaj�c przytroczony do juk�w drugi miecz z b�yszcz�cym," ozdobnym jelcem i czarn� karbowan� r�koje�ci�.

��Tak, P�otka. Nad�o�ymy drogi. Trzeba sprawdzi�, czemu p�atnerz i kobieta jechali przez b�r, a nie traktem. Je�eli b�dziemy oboj�tnie omija� takie wydarzenia, nie zarobimy nawet na owies dla ciebie, prawda, P�otka?

Klacz pos�usznie ruszy�a do przodu, poprzez wiatro�om, ostro�nie przest�puj�c wykroty.

��Chocia� to nie wilko�ak, nie b�dziemy ryzykowa� � ci�gn�� wied�min, wyjmuj�c z torby u siod�a zasuszony bukiecik tojadu i wieszaj�c go przy munsztuku. Klacz 'parskn�a. Geralt rozsznurowa� nieco kaftan pod szyj�, wydoby� na zewn�trz medalion z wyszczerzon� wilcz� paszcz�. Medalion, zawieszony na srebrnym �a�cuszku, podrygiwa� w rytm chodu konia, jak rt�� rozb�yskuj�c w promieniach s�o�ca.

Czerwone dach�wki sto�kowatego dachu wie�y dostrzeg� po raz pierwszy ze szczytu wzniesienia, na kt�re wspi�� si�, �cinaj�c �uk zakr�tu niewyra�nej �cie�ki. Zbocze, poro�ni�te leszczyn�, zatarasowane zesch�ymi ga��ziami, us�ane grubym dywanem ��tych li�ci, nie by�o zbyt bezpieczne dla zjazdu. Wied�min wycofa� si�, ostro�nie zjecha� po pochy�o�ci, wr�ci� na �cie�k�. Jecha� powoli, co jaki� czas wstrzymywa� konia, zwisaj�c z kulbaki wypatrywa� �lad�w.

Klacz targn�a �bem, zar�a�a dziko, zatupa�a, zata�czy�a na �cie�ce, wzbijaj�c kurzaw� zesch�ych li�ci. Geralt, oplataj�c szyj� konia lewym ramieniem, d�oni� prawej r�ki, z�o�ywszy palce w Znak Aksji, wodzi� nad �bem wierzchowca, szepcz�c zakl�cie.

��A� tak �le?�� mrucza�, rozgl�daj�c si� dooko�a, nie zdejmuj�c Znaku. - A� tak? Spokojnie, P�otka, spokojnie.

Czar szybko podzia�a�, ale szturchni�ta pi�t� klacz ruszy�a z oci�ganiem, t�po, nienaturalnie, trac�c elastyczny rytm chodu. Wied�min zwinnie zeskoczy� na ziemi�, poszed� dalej pieszo, ci�gn�c konia za uzd�. Zobaczy� mur.

Pomi�dzy murem a lasem nie by�o odst�pu, wyra�nej przerwy. M�ode drzewka i krzaki ja�owc�w miesza�y li�cie z bluszczem i dzikim winem, uczepionym kamiennej �ciany. Geralt zadar� g�ow�. W tym samym momencie poczu�, jak do karku dra�ni�c, podnosz�c w�osy, przysysa si� i porusza pe�zn�c niewidzialne mi�kkie stworzonko. Wiedzia�, co to jest.

Kto� patrzy�.

Odwr�ci� si� wolno, p�ynnie. P�otka parskn�a, mi�nie na jej szyi zadrga�y, poruszy�y si� pod sk�r�.

Na zboczu wzniesienia, z kt�rego przed chwil� zjecha�, sta�a nieruchomo dziewczyna wsparta jedn� r�k� o pie� olchy. Jej bia�a pow��czysta suknia kontrastowa�a z po�yskliw� czerni� d�ugich rozczochranych w�os�w spadaj�cych na ramiona. Geraltowi wyda�o si�, �e si� u�miecha, ale nie by� pewien � by�a za daleko.

��Witaj � rzek�, unosz�c d�o� w przyjaznym ge�cie. Zrobi� krok w stron� dziewczyny. Ta, lekko obracaj�c g�ow�, �ledzi�a jego poruszenia. Twarz mia�a blad�, oczy czarne i ogromne. U�miech � o ile to by� u�miech � znik� z jej twarzy jak starty �cierk�. Geralt zrobi� jeszcze jeden krok. Li�cie zaszele�ci�y. Dziewczyna zbieg�a po zboczu jak sama, przemkn�a pomi�dzy krzakami leszczyny, by�a ju� tylko bia�� smug�, gdy znik�a w g��bi lasu. D�uga suknia zdawa�a si� zupe�nie nie ogranicza� swobody jej ruch�w.

Klacz wied�mina zar�a�a j�kliwie, podrywaj�c w g�r� �eb. Geralt, wci�� patrz�c w kierunku lasu, odruchowo uspokoi� j� Znakiem. Ci�gn�c konia za uzd�, poszed� dalej powoli wzd�u� muru, ton�c po pas w�r�d �opian�w.

Brama, solidna, okuta �elazem, osadzona na przerdzewia�ych zawiasach, opatrzona by�a wielk� mosi�n� ko�atk�. Po chwili wahania Geralt wyci�gn�� r�k� i dotkn�� za�niedzia�ego k�ka. Odskoczy� natychmiast, bo w tej samej chwili brama rozwar�a si�, skrzypi�c, chrz�szcz�c, rozgarniaj�c na boki k�pki trawy, kamyki i ga��zki. Za bram� nie by�o nikogo � wied�min widzia� tylko pusty dziedziniec, zaniedbany, zaro�ni�ty pokrzyw�. Wszed� ci�gn�c konia za sob�. Oszo�omiona Znakiem klacz nie opiera�a si�, ale nogi stawia�a sztywno i niepewnie.

Dziedziniec z trzech stron okolony by� murem i resztkami drewnianych rusztowa�, czwart� stanowi�a fasada pa�acyku, pstrokata osp� poodpadanego tynku, brudnymi zaciekami, girlandami bluszczu. Okiennice, z kt�rych oblaz�a farba, by�y zamkni�te. Drzwi r�wnie�.

Geralt przerzuci� wodze P�otki przez s�upek przy bramie i poszed� wolno w stron� pa�acyku �wirow� alejk�, wiod�c� obok niskiej cembrowiny niedu�ej fontanny pe�nej li�ci i �miecia. W �rodku fontanny, na fantazyjnym cokole, pr�y� si� delfin wykuty z bia�ego kamienia, wyginaj�c w g�r� obt�uczony ogon Obok fontanny, na czym�, co bardzo dawno temu by�o klombem, r�s� krzak r�y. Niczym opr�cz koloru kwiat�w krzak ten nie r�ni� si� od innych krzak�w r�y, jakie przychodzi�o ogl�da� Geraltowi. Kwiaty stanowi�y wyj�tek � mia�y kolor indyga, z lekkim odcieniem purpury na ko�cach niekt�rych p�atk�w. Wied�min dotkn�� jednego, zbli�y� twarz, pow�cha�. Kwiaty mia�y typowy dla r� zapach, ale nieco bardziej intensywny.

Drzwi pa�acyku � i r�wnocze�nie wszystkie okiennice � otwar�y si� z trzaskiem. Geralt raptownie uni�s� g�ow�., Alejk�, zgrzytaj�c �wirem, p�dzi� prosto na niego potw�r.

Prawa r�ka wied�mina b�yskawicznie pomkn�a do g�ry ponad prawe rami�, w tym samym momencie lewa targn�a mocno za pas na piersi, przez co r�koje�� miecza sama wskoczy�a do d�oni. Brzeszczot, z sykiem wyskakuj�c z pochwy, opisa� kr�tkie �wietliste p�kole i zamar�, wymierzony ostrzem w kierunku szar�uj�cej bestii. Potw�r na widok miecza wyhamowa�, zatrzyma� si�. �wir prysn�� na wszystkie strony. Wied�min ani drgn��.

Stw�r by� cz�ekokszta�tny, ubrany w podniszczone, ale dobrego gatunku odzienie, nie pozbawione gustownych, cho� ca�kowicie niefunkcjonalnych ozd�b. Cz�ekokszta�tno�� si�ga�a jednak nie wy�ej ni� przybrudzona kryza kaftana � nad ni� wznosi� si� bowiem olbrzymi, kosmaty jak u nied�wiedzia �eb z ogromnymi uszami, par� dzikich �lepi i przera�aj�c� paszcz� pe�n� krzywych k��w, w kt�rej, niby p�omie�, migota� czerwony oz�r.

��Precz st�d, cz�eku �miertelny!�� rykn�� potw�r, machaj�c �apami, ale nie ruszaj�c si� z miejsca. - Bo po�r� ci�! Na sztuki rozedr�!

Wied�min nie poruszy� si�, nie opu�ci� miecza.

��G�uchy jeste�? Precz st�d!�� wrzasn�o stworzenie, po czym wyda�o z siebie odg�os b�d�cy czym� po�rednim pomi�dzy kwikiem wieprza a rykiem jelenia samca. Okiennice we wszystkich oknach zak�apa�y i za�omota�y, strz�saj�c gruz i tynk z parapet�w. Ani wied�min, ani potw�r nie poruszyli si�.

��Umykaj, p�ki� ca�y!�� zarycza� stw�r, ale jak gdyby mniej pewnie. - Bo jak nie, to�

��To co?�� przerwa� Geralt.

Potw�r zasapa� gwa�townie, przekrzywi� potworn� g�ow�.

��Patrzcie go, jaki �mia�y � rzek� spokojnie, szczerz�c k�y, �ypi�c na Geralta przekrwionym �lepiem. - Opu�� to �elazo, je�li �aska. Mo�e nie dotar�o do ciebie, �e znajdujesz si� na podw�rzu mojego w�asnego domu? A mo�e tam, sk�d pochodzisz, jest zwyczaj wygra�ania gospodarzowi mieczem na jego w�asnym podw�rzu?

��Jest � potwierdzi� Geralt. - Ale tylko wzgl�dem gospodarzy, kt�rzy witaj� go�ci rykiem i zapowiedzi� rozrywania na sztuki.

��A, zaraza � podnieci� si� potw�r. - Jeszcze mnie b�dzie obra�a�, przyb��da. Go�� si� znalaz�! Pcha si� na podw�rze, niszczy cudze kwiaty, panoszy si� i my�li, �e zaraz wynios� chleb i s�l. Tfu!

Stw�r splun��, sapn�� i zamkn�� paszcz�. Dolne k�y pozosta�y na wierzchu, nadaj�c mu wygl�d ody�ca.

��I co?�� rzek� wied�min po chwili, opuszczaj�c miecz;, - B�dziemy tak sta�?

��A co proponujesz? Po�o�y� si�? - prychn�� potw�r. - Schowaj to �elazo, m�wi�.

Wied�min zr�cznie wsun�� bro� do pochwy na plecach, nie opuszczaj�c r�ki pog�adzi� g�owic� stercz�c� powy�ej ramienia.

��Wola�bym � powiedzia� � �eby� nie wykonywa� zbyt gwa�townych ruch�w. Ten miecz zawsze da si� wyj��, i to pr�dzej, ni� my�lisz.

��Widzia�em � charkn�� potw�r. - Gdyby nie to, ju� dawno by�by� za bram�, ze �ladem mojego obcasa na rzyci. Czego tu chcesz? Sk�d si� tu wzi��e�?

��Zab��dzi�em � sk�ama� wied�min.

��Zab��dzi�e� � powt�rzy� potw�r, wykrzywiaj�c paszcz� w gro�nym grymasie. - No to si� wyb��d�. Za bram�, znaczy si�. Nastaw lewe ucho ku s�o�cu i tak trzymaj, a wnet wr�cisz na trakt. No, na co czekasz?

��Woda tu jest?�� spyta� spokojnie Geralt. - Ko� jest spragniony. I ja r�wnie�, je�li ci to specjalnie nie wadzi. Potw�r przest�pi� z nogi na nog�, podrapa� si� w ucho.

��S�uchaj no, ty � rzek�. - Czy ty si� mnie naprawd� nie boisz?

��A powinienem?

Potw�r rozejrza� si�, chrz�kn��, zamaszy�cie podci�gn�� bufiaste spodnie.

��A, zaraza, co mi tam. Go�� w dom. Niecodziennie trafia si� kto�, kto na m�j widok nie ucieka lub nie mdleje. No, dobra. Je�li� strudzony, ale uczciwy w�drowiec, zapraszam ci� do �rodka. Je�li� jednak zb�j albo z�odziej, ostrzegam: ten dom wykonuje moje rozkazy. Wewn�trz tych mur�w rz�dz� ja!

Uni�s� kosmat� �ap�. Wszystkie okiennice ponownie zaklekota�y o mur, a w kamiennej gardzieli delfina co� g�ucho zaburcza�o.

��Zapraszam � powt�rzy�.

Geralt nie poruszy� si�, patrz�c na niego badawczo.

��Mieszkasz sam?

��A co ci� obchodzi, z kim mieszkam?�� rzek� gniewnie stw�r, rozwieraj�c paszcz�, po czym zarechota� g�o�no. - Aha, rozumiem. Pewnie idzie ci o to, czy mam czterdziestu pacho�k�w dor�wnuj�cych mi urod�. Nie mam. No to jak, zaraza, korzystasz z zaproszenia danego ze szczerego serca? Je�li nie, to brama jest tam, dok�adnie za twoim ty�kiem!

Geralt sk�oni� si� sztywno.

��Zaproszenie przyjmuj� � rzek� formalnie. - Prawu go�ciny nie uchybi�.

��Dom m�j twoim domem � odrzek� stw�r, r�wnie� formalnie, cho� niedbale. - T�dy, go�ciu. A konia daj tu, ku studni.

Pa�acyk r�wnie� od wewn�trz prosi� si� o gruntowny remont, by�o tu jednakowo� w miar� czysto i porz�dnie, Meble wysz�y zapewne spod r�ki dobrych rzemie�lnik�w, nawet je�eli sta�o si� to bardzo dawno temu. W powietrzu wisia� ostry zapach kurzu. By�o ciemno.

�wiat�o!�� warkn�� potw�r, a �uczywo zatkni�te w �elazny uchwyt natychmiast buchn�o p�omieniem i kopciem.

��Nie�le � rzek� wied�min. Potw�r zarechota�.

��Tylko tyle? Zaiste, widz�, �e byle czym ci� nie zadziwi�. M�wi�em ci, ten dom wykonuje moje rozkazy. T�dy, prosz�. Uwa�aj, schody s� strome. �wiat�o!

Na schodach potw�r odwr�ci� si�.

��A c� to dynda ci na szyi, go�ciu! Co to takiego?

��Zobacz.

Stw�r uj�� medalion w �ap�, podni�s� do oczu, napinaj�c lekko �a�cuszek na szyi Geralta.

��Nie�adny wyraz twarzy ma to zwierz�. Co to takiego?

��Znak cechowy.

��Aha, zapewne trudnisz si� wyrobem kaga�c�w. T�dy, prosz�. �wiat�o!

�rodek du�ej komnaty, ca�kowicie pozbawionej okien, zajmowa� ogromny, d�bowy st�, zupe�nie pusty, je�eli nie liczy� wielkiego lichtarza z pozielenia�ego mosi�dzu pokrytego festonami zastyg�ego wosku. Na kolejn� komend� potwora �wiece zapali�y si�, zamigota�y, rozja�niaj�c nieco wn�trze.

Jedna ze �cian komnaty obwieszona by�a broni� � wisia�y tu kompozycje z okr�g�ych tarcz, skrzy�owanych partyzan, rohatyn i gizarm, ci�kich koncerzy i topor�w. Po�ow� przyleg�ej �ciany zajmowa�o palenisko olbrzymiego komina, nad kt�rym widnia�y rz�dy �uszcz�cych si� i oblaz�ych portret�w. �ciana na wprost wej�cia zape�niona by�a trofeami �owieckimi � �opaty �osi i rosochate rogi jeleni rzuca�y d�ugie cienie na wyszczerzone �by dzik�w, nied�wiedzi i rysi, na zmierzwione i postrz�pione skrzyd�a wypchanych or��w i jastrz�bi. Centralne, honorowe miejsce zajmowa� pobr�zowia�y, zniszczony, roni�cy paku�y �eb skalnego smoka. Geralt podszed� bli�ej.

��Upolowa� go m�j dziadunio � powiedzia� potw�r, ciskaj�c w czelu�� paleniska ogromn� k�od�. - To by� chyba ostatni w okolicy, kt�ry da� si� upolowa�. Siadaj, go�ciu. G�odny jeste�, jak mniemam?

��Nie zaprzecz�, gospodarzu.

Potw�r usiad� przy stole, opu�ci� g�ow�, spl�t� na brzuchu kosmate �apy, przez chwil� co� mamrota�, kr�c�c m�ynka olbrzymimi kciukami, po czym rykn�� z cicha, wal�c �ap� o st�. P�miski i talerze brz�kn�y cynowo i srebrnie, puchary zadzwoni�y kryszta�owo. Zapachnia�o pieczystym, czosnkiem, majerankiem, ga�k� muszkato�ow�. Geralt nie okaza� zdziwienia.

��Tak � zatar� �apy potw�r. - To lepsze od s�u�by, nie? Cz�stuj si�, go�ciu. Tu jest pularda, tu szynka z dzika, tu pasztet z� Nie wiem z czego. Z czego�. Tutaj mamy jarz�bki. Nie, zaraza, to kuropatwy. Pomyli�em zakl�cia. Jedz, jedz. To porz�dne, prawdziwe jedzenie, nie obawiaj si�.

��Nie obawiam si�. - Geralt rozerwa� pulard� na dwie cz�ci.

��Zapomnia�em � parskn�� potw�r � �e� nie z tych strachliwych. Zwa� ci�, na ten przyk�ad, jak?

��Geralt. A ciebie, gospodarzu?

��Nivellen. Ale w okolicy m�wi� na mnie Wyrod albo K�ykacz. I strasz� mn� dzieci. - Potw�r wla� sobie do gard�a zawarto�� ogromnego pucharu, po czym zatopi� paluchy w pasztecie, wyrywaj�c z misy oko�o po�owy za jednym zamachem.

��Strasz� dzieci � powt�rzy� Geralt z pe�nymi ustami. - Pewnie bezpodstawnie?

��Najzupe�niej. Twoje zdrowie, Geralt!

��I twoje, Nivellen.

��Jak to wino? Zauwa�y�e�, �e to z winogron, a nie z jab�ek? Ale je�li ci nie smakuje, wyczaruj� inne.

��Dzi�kuj�, to jest niez�e. Zdolno�ci magiczne masz wrodzone?

��Nie. Mam je od czasu, kiedy mi to wyros�o. Morda, znaczy. Sam nie wiem, sk�d to si� wzi�o, ale dom spe�nia, czego sobie za�ycz�. Nic wielkiego, umiem wyczarowa� �arcie, picie, odzienie, czyst� po�ciel, gor�c� wod�, myd�o. Byle baba to potrafi i bez czar�w. Otwieram i zamykam okna i drzwi. Zapalam ogie�. Nic wielkiego.

��Zawsze co�. A t� jak m�wisz, mord�, masz od dawna?

��Od dwunastu lat.

��Jak to si� sta�o?

��A co ci� to obchodzi? Nalej sobie jeszcze.

��Z ch�ci�. Nic mnie to nie obchodzi, pytam przez ciekawo��.

��Pow�d zrozumia�y i do przyj�cia � za�mia� si� gromko potw�r. - Ale ja go nie przyjm�. Nic ci do tego, i ju�. �eby jednak cho� cz�ciowo zaspokoi� twoj� ciekawo��, poka�� ci, jak wygl�da�em przedtem. Popatrz no tam, na portrety. Pierwszy, licz�c od kominka, to m�j tatunio. Drugi, jedna zaraza wie kto. A trzeci, to ja. Widzisz?

Spod kurzu i paj�czyn, z portretu spogl�da� wodnistym spojrzeniem nijaki grubasek o nalanej, smutnej i pryszczatej twarzy. Geralt, kt�remu nieobce by�y sk�onno�ci do schlebiania klientom, rozpowszechnione w�r�d portrecist�w, ze smutkiem pokiwa� g�ow�.

��Widzisz?�� powt�rzy� Nivellen, szczerz�c k�y.

��Widz�.

��Kto ty jeste�?

��Nie rozumiem.

��Nie rozumiesz?�� potw�r uni�s� g�ow�, �lepia zal�ni�y mu jak u kota. - M�j portret, go�ciu, wisi poza zasi�giem �wiat�a �wiec. Ja go widz�, ale ja nie jestem cz�owiekiem. Przynajmniej nie w tej chwili. Cz�owiek, �eby obejrze� portret, wsta�by, podszed�by bli�ej, zapewne musia�by tak�e wzi�� �wiecznik. Ty tego nie zrobi�e�. Wniosek jest prosty. Ale ja pytam bez ogr�dek: jeste� cz�owiekiem?

Geralt nie spu�ci� wzroku.

��Je�li tak stawiasz spraw� � odpowiedzia� po chwili milczenia � to niezupe�nie.

��Aha. Nie b�dzie chyba nietaktem, je�eli spytam, kim w takim razie jeste�?

��Wied�minem.

��Aha � powt�rzy� Nivellen po chwili. - Je�eli dobrze pami�tam, wied�mini w ciekawy spos�b zarabiaj� na �ycie. Zabijaj� za op�at� r�ne potwory.

��Dobrze pami�tasz.

Znowu zapad�a cisza. P�omyki �wiec t�tni�y, bi�y w g�r� cienkimi w�sami ognia, l�ni�y w r�ni�tym krysztale puchar�w, w kaskadach wosku �ciekaj�cego po lichtarzu.

Nivellen siedzia� nieruchomo, poruszaj�c lekko olbrzymimi uszami.

��Za��my � powiedzia� wreszcie � �e zd��ysz wyci�gn�� miecz, nim do ciebie doskocz�. Za��my, �e zd��ysz mnie nawet ci��. Przy mojej wadze mnie to nie zatrzyma, zwal� ci� z n�g samym impetem. A potem, to ju� zdecyduj� z�by. Jak my�lisz, wied�minie, kto z nas dwu ma wi�ksze szans�, je�eli dojdzie do przegryzania gardzieli?

Geralt, przytrzymuj�c kciukiem cynowy ko�paczek karafy, nala� sobie wina, wypi� �yk, odchyli� si� na oparcie krzes�a. Patrzy� na potwora u�miechaj�c si�, a by� to u�miech wyj�tkowo paskudny.

��Taaak � rzek� przeci�gle Nivellen, d�ubi�c pazurem w k�ciku paszczy. - Trzeba przyzna�, �e umiesz odpowiedzie� na pytanie, nie u�ywaj�c wielu s��w. Ciekawe, jak sobie poradzisz z nast�pnym, kt�re ci zadam. Kto d za mnie zap�aci�?

��Nikt. Jestem tu przypadkiem.

��Nie ��esz aby?

��Nie mam we zwyczaju �ga�.

��A co masz we zwyczaju? Opowiadano mi o wied�minach. Zapami�ta�em, �e wied�mini porywaj� male�kie dzieci, kt�re potem karmi� magicznymi zio�ami. Te, kt�re to prze�yj�, same zostaj� wied�minami, czarownikami o nieludzkich zdolno�ciach. Szkoli si� je w zabijaniu, wykorzenia wszelkie ludzkie uczucia i odruchy. Czyni si� z nich potwory, kt�re maj� zabija� inne potwory. S�ysza�em, jak m�wiono, �e najwy�szy czas, by kto� zacz�� polowa� na wied�min�w. Bo potwor�w jest coraz mniej, a wied�min�w coraz wi�cej. Zjedz kuropatw�, zanim zupe�nie ostygnie.

Nivellen wzi�� z p�miska kuropatw�, ca�� w�o�y� do paszczy i schrupa� jak sucharek, trzeszcz�c mia�d�onymi w z�bach kostkami.

��Dlaczego nic nie m�wisz?�� spyta� niewyra�nie, prze�ykaj�c. - Co z tego, co o was m�wi�, jest prawd�?

��Prawie nic.

��A co jest k�amstwem?

��To, �e potwor�w jest coraz mniej.

��Fakt. Jest ich niema�o � wyszczerzy� k�y Nivellen. -Jeden w�a�nie siedzi przed tob� i zastanawia si�, czy dobrze zrobi� zapraszaj�c ci�. Od razu nie spodoba� mi si� tw�j znak cechowy, go�ciu.

��Ty nie jeste� �adnym potworem, Nivellen � rzek� sucho wied�min.

��A, zaraza, to co� nowego. Wi�c, wed�ug ciebie, czym ja jestem? Kisielem z �urawiny? Kluczem dzikich g�si odlatuj�cych na po�udnie w smutny, listopadowy poranek? Nie? Wi�c mo�e cnot� utracon� u �r�d�a przez cycat� c�rk� m�ynarza? No, Geralt, powiedz mi, czym jestem. Nie widzisz, �e a� si� trz�s� z ciekawo�ci?

��Nie jeste� potworem. W przeciwnym razie nie m�g�by� dotyka� tej srebrnej tacy. A ju� w �adnym wypadku nie wzi��by� do r�ki mojego medalionu.

��Ha!�� rykn�� Nivellen tak, �e p�omyki �wiec przybra�y na moment pozycj� horyzontaln�. - Dzi� jest najwyra�niej dzie� wyjawiania wielkich, strasznych tajemnic! Zaraz si� dowiem, �e te uszy wyros�y mi, bo jako dziecko nie lubi�em owsianki na mleku!

��Nie, Nivellen � powiedzia� spokojnie Geralt. - To si� sta�o na skutek rzuconego uroku. Jestem pewien, �e wiesz, kto rzuci� ten urok.

��A je�eli wiem, to co?

��Urok mo�na odczyni�. W wielu wypadkach.

��Ty, jako wied�min, oczywi�cie umiesz odczynia� uroki. W wielu wypadkach?

��Umiem. Chcesz, �ebym spr�bowa�?

��Nie. Nie chc�.

Potw�r otworzy� paszcz� i wywiesi� czerwony oz�r, d�ugi na dwie pi�dzi.

��Zatka�o ci�, co?

��Zatka�o � przyzna� Geralt.

Potw�r zachichota�, rozpar� si� w fotelu.

��Wiedzia�em, �e ci� zatka � powiedzia�. - Nalej sobie jeszcze, usi�d� wygodnie. Opowiem ci ca�� histori�. Wied�min czy nie wied�min, dobrze patrzy ci z oczu, a ja mam ochot� pogada�. Nalej sobie.

��Nie ma ju� czego.

��A, zaraza � potw�r chrz�kn��, po czym ponownie �upn�� �ap� w st�. Obok dw�ch pustych karafek pojawi� si�, nie wiedzie� sk�d, spory gliniany g�siorek w wiklinowym koszyku. Nivellen zdar� z�bami woskow� piecz��.

��Jak zapewne zauwa�y�e� � zacz��, nalewaj�c � okolica jest do�� odludna. Do najbli�szych osiedli ludzkich jest kawa� drogi. Bo widzisz, m�j tatunio, a i m�j dziadunio, swojego czasu nie dawali zbytnich powod�w do mi�o�ci ani s�siadom, ani kupcom, kt�rzy w�drowali traktem. Ka�dy, kto si� tu zawieruszy�, traci� w najlepszym wypadku sw�j maj�tek, je�li tatunio wypatrzy� go z wie�y. A par� bli�szych osad spali�o si�, bo tatunio uzna�, �e danina p�acona jest opieszale. Ma�o kto lubi� mojego tatunia. Opr�cz mnie, naturalnie. Strasznie p�aka�em, gdy pewnego razu przywieziono na wozie to, co zosta�o z mojego tatunia po ciosie dwur�cznym mieczem. Dziadunio pod�wczas nie zajmowa� si� aktywnym rozbojem, bo od dnia, w kt�rym dosta� po czerepie �elaznym morgensternem, j�ka� si� okropnie, �lini� i rzadko kiedy zd��y� w por� do wyg�dki. Pad�o na to, �e jako spadkobierca, ja musz� przewodzi� dru�ynie.

M�ody w�wczas by�em � ci�gn�� Nivellen � istny mlekosys, wi�c ch�opcy z dru�yny migiem owin�li mnie sobie dooko�a palca. Dowodzi�em nimi, jak si� domy�lasz, w takim stopniu, w jakim t�usty prosiak mo�e przewodzi� wilczej hordzie. Wnet zacz�li�my robi� rzeczy, na kt�re tatunio, gdyby �y�, nigdy by nie zezwoli�. Oszcz�dz� ci szczeg��w, przejd� od razu do rzeczy. Pewnego dnia wypu�cili�my si� a� do Gelibolu, pod Mirt, i obrabowali�my �wi�tyni�. Na domiar z�ego, by�a tam r�wnie� m�oda kap�anka.

��Co to by�a za �wi�tynia, Nivellen?

��Jedna zaraza wie, Geralt. Ale musia�a to by� niedobra �wi�tynia. Na o�tarzu, pami�tam, le�a�y czaszki i gnaty, pali� si� zielony ogie�. �mierdzia�o jak nieszcz�cie. Ale do rzeczy. Ch�opcy obezw�adnili kap�ank� i odarli z przyodziewy, po czym powiedzieli, �e musz� zm�nie�. No i zm�nia�em, durny smark. W trakcie m�nienia kap�anka naplu�a mi w g�b� i co� wywrzeszcza�a.

��Co?

- �e jestem potw�r w ludzkiej sk�rze, �e b�d� potworem w potwornej, co� o mi�o�ci, o krwi, nie pami�tam. Sztylecik, taki ma�y, mia�a chyba ukryty we w�osach. Zabi�a si�, a wtedy� Wiali�my stamt�d, Geralt, m�wi� ci, ma�o nie zaje�dzili�my koni. To by�a niedobra �wi�tynia.

��M�w dalej.

��Dalej by�o tak, jak powiedzia�a kap�anka. Za par� dni budz� si� rano, a s�u�ba, co mnie kt�ry zobaczy, we wrzask i w nogi. Ja do lustra� Widzisz, Geralt, spanikowa�em, dosta�em jakiego� ataku, pami�tam to jak przez mg��. M�wi�c kr�tko, pad�y trupy. Kilka. U�ywa�em, co mi wpad�o w r�ce, a nagle zrobi�em si� bardzo silny. A dom pomaga� jak m�g�: trzaska�y drzwi, lata�y w powietrzu sprz�ty, bucha� ogie�. Kto zd��y�, uciek� w pop�ochu, ciotunia, kuzynka, ch�opcy z dru�yny, co ja m�wi�, uciek�y nawet psy, wyj�c i kul�c ogony. Uciek�a moja kotka �ar�oczka. Ze strachu szlag trafi� nawet papug� ciotuni. Wnet zosta�em sam, rycz�c, wyj�c, szalej�c, t�uk�c co popad�o, g��wnie zwierciad�a.

Nivellen przerwa�, westchn��, poci�gn�� nosem.

��Kiedy atak min�� � podj�� po chwili � by�o ju� za p�no na cokolwiek. By�em sam. Nikomu ju� nie mog�em wyja�ni�, �e zmieni� mi si� tylko i wy��cznie wygl�d, �e cho� w strasznej postaci, jestem tylko g�upim wyrostkiem, szlochaj�cym w pustym zamku nad cia�ami s�u��cych. Potem przyszed� potworny strach: wr�c� i zat�uk�, zanim zd��� wyt�umaczy�. Ale nikt nie wr�ci�.

Potw�r zamilk� na chwil�, otar� nos r�kawem.

��Nie chc� wraca� do tamtych pierwszych miesi�cy, Geralt, jeszcze dzi� mnie trz�sie, gdy wspominam. Przejd� do rzeczy. D�ugo, bardzo d�ugo siedzia�em w zamku jak mysz pod miot��, nie wystawiaj�c nosa na zewn�trz. Je�li si� kto� pojawi�, rzadko to si� zdarza�o, nie wychodzi�em, ot, kaza�em domowi trzasn�� ze dwa razy okiennic� albo rykn��em sobie przez gargulec od rynny, i to zwykle wystarcza�o, by go�� wzbi� za sob� pot�n� chmur� kurzu. Tak by�o a� do dnia, w kt�rym, bladym �witem, wygl�dam przez okno i co widz�? Jaki� grubas �cina r�e z krzewu ciotuni. A trzeba ci wiedzie�, �e to nie byle co, ale niebieskie r�e z Nazairu, sadzonki przywi�z� jeszcze dziadunio. Z�o�� mnie porwa�a, wyskoczy�em na dw�r. Gruby, gdy odzyska� g�os, kt�ry utraci� by� na m�j widok, wykwicza�, �e chcia� jeno kilka kwiat�w dla c�reczki, �ebym go oszcz�dzi�, �yciem darowa� i zdrowiem. Ju�em si� sposobi�, by wykopa� go za g��wn� bram�, kiedy co� mnie o�wieci�o, przypomnia�em sobie bajki, kt�re opowiada�a mi niegdy� Lenka, moja niania, stara prukwa. Zaraza, pomy�la�em, podobno �adne dziewuszki zamieniaj� �aby w kr�lewicz�w, czy te� odwrotnie, wi�c mo�e� Mo�e jest w tym gadaniu ziarno prawdy, jaka� szansa� Podskoczy�em na dwa s��nie, zarycza�em tak, ze dzikie wino oberwa�o si� z muru i wrzasn��em: "C�rka albo �ycie!", nic lepszego nie przysz�o mi do g�owy. Kupiec, bo to by� kupiec, uderzy� w p�acz, po czym wyzna� mi, �e c�reczka ma osiem lat. Co, �miejesz si�?

��Nie.

��Bo ja nie wiedzia�em, �mia� si� czy p�aka� nad swoim zasranym losem. �al mi si� zrobi�o kupczyny, patrze� me mog�em, jak si� trz�sie, zaprosi�em do �rodka, ugo�ci�em, na odjezdnym nasypa�em z�ota i kamyk�w do worka. Trzeba ci wiedzie�, ze w podziemiu zosta�o sporo dobra, jeszcze z tatuniowych czas�w, nie bardzo wiedzia�em, co z tym pocz��, mog�em sobie pozwoli� na gest. Kupiec promienia�, dzi�kowa�, a� si� ca�y oplu�. Musia� si� gdzie� pochwali� swoj� przygod�, bo nie min�y dwa miesi�ce, a przyby� tu drugi kupiec. Mia� ze sob� przygotowany spory worek. I c�rk�. Te� spor�.

Nivellen wyci�gn�� nogi pod sto�em, przeci�gn�� si�, a� fotel zatrzeszcza�.

��Dogada�em si� z kupcem raz dwa � ci�gn��. - Ustalili�my, �e zostawi mi j� na rok. Musia�em mu pom�c za�adowa� w�r na mu�a, sam by nie ud�wign��.

��A dziewczyna?

��Przez jaki� czas dostawa�a konwulsji na m�j widok, by�a przekonana, �e j� jednak zjem. Ale po miesi�cu jadali�my ju� przy jednym stole, gaw�dzili�my i chodzili�my na d�ugie spacery. Ale chocia� by�a mi�a i nad podziw rozgarni�ta, j�zyk mi si� pl�ta�, kiedy z ni� rozmawia�em. Widzisz, Geralt, zawsze by�em nie�mia�y wobec dziewcz�t, zawsze wystawia�em si� na po�miewisko, nawet wobec dziewuch z obory, tych z gnojem na �ydkach, kt�re � ch�opcy z dru�yny obracali jak chcieli, na wszystkie strony. Nawet te si� ze mnie nabija�y. Co dopiero, my�la�em, z tak� mord�. Nie przemog�em si� nawet, by jej cokolwiek napomkn�� o przyczynie, dla kt�rej tak drogo zap�aci�em za rok jej �ycia. Rok ci�gn�� si� jak smr�d za pospolitym ruszeniem, a� wreszcie kupiec zjawi� si� i zabra� j�. Ja za�, zrezygnowany, zamkn��em si� w domu i przez kilka miesi�cy nie reagowa�em na �adnych go�ci z c�rkami, jacy si� tu pojawiali. Ale po roku sp�dzonym w towarzystwie zrozumia�em, jak ci�ko jest, kiedy nie ma do kogo otworzy� g�by. - Potw�r wyda� z siebie odg�os, kt�ry mia� by� westchnieniem, a zabrzmia� jak czkawka.

��Nast�pna � powiedzia� po chwili � nazywa�a si� Fenne. By�a ma�a, bystra i �wierkotliwa, istny mysikr�lik. Wcale si� mnie nie ba�a. Kt�rego� dnia, by�a akuratnie rocznica moich postrzy�yn, opili�my si� oboje miodu i� h�, h�. Zaraz po itym wyskoczy�em z �oza i do lustra. Przyznam, by�em zawiedziony i zgn�biony. Morda zosta�a, jak by�a, mo�e z odrobin� g�upszym wyrazem. A m�wi�, �e w bajkach jest m�dro�� ludu! G�wno warta taka m�dro��, Geralt. No, ale Fenne rych�o postara�a si�, �ebym zapomnia� o zmartwieniach. To by�a weso�a dziewczyna, m�wi� ci. Wiesz, co wymy�li�a? Straszyli�my we dw�jk� niepo��danych go�ci. Wyobra� sobie: wchodzi taki na podw�rko, rozgl�da si�, a� tu z rykiem wypadam na niego ja, na czworakach, a Fenne, ca�kiem go�a, siedzi mi na grzbiecie i tr�bi na my�liwskim rogu dziadunia!

Nivellen zatrz�s� si� od �miechu, b�yskaj�c biel� k��w.

��Fenne � kontynuowa� � by�a u mnie pe�ny rok, potem wr�ci�a do rodziny, z wielkim posagiem. Sposobi�a si� wyj�� za m�� za pewnego w�a�ciciela szynku, wdowca.

��Opowiadaj dalej, Nivellen. To zajmuj�ce.

��Powiadasz?�� rzek� potw�r, drapi�c si� z chrz�stem pomi�dzy uszami. - No, dobrze. Nast�pna, Primula, by�a c�rk� zubo�a�ego rycerza. Rycerz, gdy tu przyby�, mia� wychud�ego konia, zardzewia�y kirys i nieprawdopodobne d�ugi. Paskudny by�, m�wi� ci, Geralt, jak kupa obornika, i rozsiewa� dooko�a podobn� wo�. Primula, r�k� bym sobie da� uci��, musia�a by� pocz�ta, gdy on by� na wojnie, bo by�a ca�kiem �adniutka. I w niej nie wzbudza�em strachu, nie dziwota zreszt�, bo w por�wnaniu z jej rodzicem mog�em si� wydawa� wcale nadobny. Mia�a, jak si� okaza�o, nielichy temperament, a i ja, nabrawszy wiary w siebie, nie zasypia�em gruszek w popiele. Ju� po dw�ch tygodniach by�em z Primula w bardzo bliskich stosunkach, podczas kt�rych lubi�a targa� mnie za uszy i wykrzykiwa�: "Zagry� mnie, zwierzu!", "Rozszarp mnie, bestio!" i temu podobne idiotyzmy. Ja w przerwach biega�em do lustra, ale wystaw sobie, Geralt, spogl�da�em w nie z rosn�cym niepokojem. Coraz mniej t�skni�em do powrotu do tamtej, mniej wydolnej postaci. Widzisz, Geralt, przedtem by�em rozlaz�y, zrobi�em si� ch�op na schwa�. Przedtem ci�giem chorowa�em, kas�a�em i lecia�o mi z nosa, teraz nic si� mnie nie ima�o. A z�by? Nie uwierzy�by�, jakie ja mia�em popsute z�by! A teraz? Mog� przegry�� nog� od krzes�a. Chcesz, �ebym przegryz� nog� od krzes�a?"

��Nie. Nie chc�.

��Mo�e to i dobrze � rozdziawi� paszcz� potw�r. - Panienki bawi�o, jak si� popisywa�em i w domu zosta�o strasznie ma�o ca�ych krzese�. - Nivellen ziewn��, przy czym j�zor zwin�� mu si� w tr�bk�.

��Zm�czy�o mnie to gadanie, Geralt. Kr�tko: potem by�y jeszcze dwie, Ilka i Venimira. Wszystko odbywa�o si� tak samo, a� do znudzenia. Najpierw mieszanina strachu i rezerwy, potem ni� sympatii, wzmacniana drobnymi, acz kosztownymi upominkami, potem "Gry� mnie, zjedz mnie ca��", potem powr�t taty, czu�e po�egnanie i coraz bardziej zauwa�alny ubytek w skarbcu. Postanowi�em robi� d�u�sze przerwy na samotno��. Oczywi�cie, w to, �e dziewiczy ca�us odmieni moj� posta�, ju� dawno przesta�em wierzy�. I pogodzi�em si� z tym. Co wi�cej, doszed�em do wniosku, �e dobrze jeat, jak jest, i �adnych zmian nie trzeba.

- �adnych, Nivellen?

��A �eby� wiedzia�. M�wi�em ci, ko�skie zdrowie zwi�zane z t� postaci�, to raz. Dwa: moja inno�� dzia�a na dziewcz�ta jak afrodyzjak. Nie �miej si�! Jestem wi�cej ni� pewien, �e jako cz�owiek musia�bym si� zdrowo nabiega�, by m�c dobra� si� do takiej, dla przyk�adu, Venimiry, kt�ra by�a wielce urodziw� pann�. Widzi mi si�, �e na takiego, jak na tym portrecie, nawet by nie spojrza�a. I po trzecie: bezpiecze�stwo. Tatunio mia� wrog�w, paru prze�y�o. Ci, kt�rych pos�a�a do ziemi dru�yna pod moim �a�osnym dow�dztwem, mieli krewnych. W piwnicach jest z�oto. Gdyby nie postrach, jaki wzbudzam, kto� by po nie przyszed�. Cho�by wie�niacy z wid�ami.

��Wygl�dasz na zupe�nie pewnego � rzek� Geralt, bawi�c si� pustym pucharem � �e w obecnej postaci nikomu si� nie narazi�e�. �adnemu ojcu, �adnej c�rce. �adnemu krewnemu lub narzeczonemu c�rki. Co, Nivellen?

��Daj spok�j, Geralt � obruszy� si� potw�r. - O czym ty m�wisz? Ojcowie nie posiadali si� z rado�ci, m�wi�em ci, by�em hojny ponad wyobra�enie. A c�rki? Nie widzia�e� ich, jak tu przybywa�y, w zgrzebnych sukienczynach, z �apkami wy�ugowanymi od prania, przygarbione od d�wigania cebr�w. Primula jeszcze po dw�ch tygodniach u mnie mia�a na plecach i udach �lady rzemienia, kt�rym �oi� j� jej rycerski tatu�. A u mnie chodzi�y jak ksi�niczki, do r�ki bra�y wy��cznie wachlarz, nawet nie wiedzia�y, gdzie tu jest kuchnia. Stroi�em je i obwiesza�em �wiecide�kami. Wyczarowywa�em na zawo�anie gor�c� wod� do blaszanej wanny, kt�r� tatunio zrabowa� jeszcze dla mamy w Assengardzie. Wyobra�asz sobie? Blaszana wanna! Rzadko kt�ry komes, co ja m�wi�, rzadko kt�ry w�adyka ma u siebie blaszan� wann�. Dla nich to by� dom z bajki, Geralt. A co si� tyczy �o�a, to� Zaraza, cnota jest w dzisiejszych czasach rzadsza ni� skalny smok. �adnej nie przymusza�em, Geralt.

��Ale podejrzewa�e�, �e kto� mi za ciebie zap�aci�. Kto m�g� zap�aci�?

- �ajdak, kt�ry zapragn�� reszty mojej piwnicy, a nie mia� wi�cej c�rek � rzek� dobitnie Nivellen. - Chciwo�� ludzka nie zna granic.

��I nikt inny?

��I nikt inny.

Milczeli obaj, wpatruj�c si� w mrugaj�ce nerwowo p�omyki �wiec.

��Nivellen � rzek� nagle wied�min. - Jeste� teraz sam?

��Wied�minie � odpowiedzia� potw�r po chwili zw�oki � my�l� sobie, �e zasadniczo powinienem zwymy�la� ci� teraz nieprzyzwoitymi s�owy, wzi�� za kark i zrzuci� ze schod�w. Wiesz, za co? Za traktowanie mnie jak p�g��wka. Od samego pocz�tku widz�, jak nastawiasz ucha, jak zerkasz na drzwi. Dobrze wiesz, �e nie mieszkam sam. Mam racj�?

��Masz. Przepraszam.

��Zaraza z twoimi przeprosinami. Widzia�e� j�?

��Tak. W lesie, ko�o bramy. Czy to jest pow�d, dla kt�rego kupcy z c�rkami od pewnego czasu odje�d�aj� st�d z niczym?

��A wi�c i o tym wiedzia�e�? Tak, to jest ten pow�d.

��Pozwolisz, �e zapytam�

��Nie. Nie pozwol�. Znowu milczenie.

��C�, twoja wola � rzek� wreszcie wied�min, wstaj�c.

��Dzi�ki za go�cin�, gospodarzu. Czas mi w drog�.

��S�usznie � Nivellen wsta� r�wnie�. - Z pewnych wzgl�d�w nie mog� zaoferowa� ci noclegu w zamku, a do nocowania w tych lasach nie zach�cam. Od czasu gdy okolica wyludni�a si�, w nocy jest tutaj niedobrze. Powiniene� wr�ci� na trakt przed zmierzchem.

��B�d� mia� to na uwadze, Nivellen. Jeste� pewien, �e nie potrzebujesz mojej pomocy? Potw�r spojrza� na niego z ukosa.

��A jeste� pewien, �e m�g�by� mi pom�c? Da�by� rad� zdj�� to ze mnie?

��Nie tylko o tak� pomoc mi chodzi�o.

��Nie odpowiedzia�e�, na moje pytanie. Chocia�� Chyba odpowiedzia�e�. Nie.da�by�. Geralt spojrza� mu prosto w oczy.

��Mieli�cie wtedy pecha � powiedzia�. - Ze wszystkich �wi�ty� w Gelibolu i Dolinie Nimnar wybrali�cie akurat chram Coram Agh Tera, Lwiog�owego Paj�ka. �eby zdj�� przekle�stwo rzucone przez kap�ank� Coram Agh Tera, trzeba wiedzy i zdolno�ci, kt�rych ja nie posiadam.

��A kto je posiada?

��Jednak ci� to interesuje? M�wi�e�, �e dobrze jest, jak jest.

��Jak jest, tak. Ale nie jak mo�e by�. Obawiam si�

��Czego si� obawiasz?

Potw�r zatrzyma� si� w drzwiach komnaty, odwr�ci�.

��Dosy� mam twoich pyta�, wied�minie, kt�re ci�gle zadajesz, zamiast odpowiada� na moje. Widocznie trzeba ci� odpowiednio pyta�. S�uchaj, od pewnego czasu mam paskudne sny. Mo�e s�owo �potworne� by�oby trafniejsze. Czy s�usznie si� obawiam? Kr�tko, prosz�.

��Czy po takim �nie, po obudzeniu, nigdy nie mia�e� zab�oconych n�g? Igliwia w po�cieli!. - Nie.

��A czy�

��Nie. Kr�tko, prosz�.

��S�usznie si� obawiasz.

��Czy mo�na temu zaradzi�? Kr�tko, prosz�.

��Nie.

��Nareszcie. Chod�my, odprowadz� ci�.

Na podw�rzu, gdy Geralt poprawia� juki, Nivellen pog�adzi� klacz po nozdrzach, poklepa� po szyi. P�otka, rada pieszczocie, pochyli�a �eb.

��Lubi� mnie zwierzaki � pochwali� si� potw�r. - I ja te� je lubi�. Moja kotka �ar�oczka, chocia� uciek�a z pocz�tku, wr�ci�a potem do mnie. Przez d�ugi czas by�a to jedyna �ywa istota, jaka towarzyszy�a mi w niedoli. Vereena te��

Urwa�, wykrzywi� paszcz�. Geralt u�miechn�� si�.

��Te� lubi koty?

��Ptaki � wyszczerzy� z�by Nivellen. - Wyda�em si�, zaraza. A, co mi tam. To nie jest kolejna kupiecka c�rka, Geralt, ani kolejna pr�ba szukania ziarna prawdy w starych baj�dach. To co� powa�nego. Kochamy si�. Je�li si� za�miejesz, strzel� ci� w pysk.

Geralt nie za�mia� si�.

��Twoja Vereena � powiedzia� � to prawdopodobnie rusa�ka. Wiesz o tym?

��Podejrzewam. Szczup�a. Czarna. M�wi rzadko, w j�zyku, kt�rego nie znam. Nie je ludzkiego jad�a. Na ca�e dni znika w lesie, potem wraca. To typowe?

��Mniej wi�cej � wied�min doci�gn�� popr�g. - Pewnie my�lisz, �e nie wr�ci�aby, gdyby� sta� si� cz�owiekiem?

��Jestem tego pewien. Wiesz, jak rusa�ki boj� si� ludzi. Ma�o kto widzia� rusa�k� z bliska. A ja i Vereena� Ech, zaraza. Bywaj, Geralt.

��Bywaj, Nivellen.

Wied�min szturchn�� pi�t� bok klaczy, ruszy� ku bramie. Potw�r cz�apa� u jego boku.

��Geralt?

��S�ucham ci�.

��Nie jestem taki g�upi, jak my�lisz. Przyjecha�e� tu �ladem jednego z kupc�w, kt�rzy tu ostatnio byli. Co� si� kt�remu� sta�o?

��Tak.

��Ostatni by� u mnie trzy dni temu. Z c�rk�, nie naj�adniejsz� zreszt�. Kaza�em domowi zamkn�� wszystkie drzwi i okiennice, nie da�em znaku �ycia. Pokr�cili si� po dziedzi�cu i odjechali. Dziewczyna zerwa�a jedn� r�� z krzewu ciotuni i przypi�a sobie do sukni. Szukaj ich gdzie indziej. Ale uwa�aj, to paskudna okolic�. M�wi�em ci, noc� w lesie nie jest najbezpieczniej. S�yszy si� i widzi nie�adne rzeczy.

��Dzi�ki, Nivellen. B�d� pami�ta� o tobie. Kto wie, mo�e znajd� kogo�, kto�

��Mo�e. A mo�e nie. To m�j problem, Geralt, moje �ycie i moja kara. Nauczy�em si� to znosi�, przyzwyczai�em si�. Jak si� pogorszy, te� si� przyzwyczaj�. A jak si� bardzo pogorszy, nie szukaj nikogo, przyjed� tu sam i sko�cz spraw�. Po wied�mi�sku. Bywaj, Geralt.

Nivellen odwr�ci� si� i ra�no pomaszerowa� w stron� pa�acyku. Nie obejrza� si� ju� ani razu.

Okolica by�a odludna, dzika, z�owrogo nieprzyjazna. Geralt nie wr�ci� na trakt przed zmierzchem, nie chcia� nadk�ada� drogi, pojecha� na skr�ty, przez b�r. Noc sp�dzi� na �ysym szczycie-wysokiego wzg�rza, z mieczem na kolanach, przy male�kim ognisku, w kt�re co jaki� czas wrzuca� p�czki tojadu. W �rodku nocy dostrzeg� daleko w dolinie blask ognia, us�ysza� ob��ka�cze wycia i �piewy, a tak�e co�, co mog�o by� tylko krzykiem torturowanej kobiety. Ruszy� tam, ledwie za�wita�o, ale odnalaz� jedynie wydeptan� polan� i zw�glone ko�ci w ciep�ym jeszcze popiele. Co�, co siedzia�o w koronie olbrzymiego d�bu, wrzeszcza�o i sycza�o. M�g� to by� leszy, ale m�g� te� to by� i zwyk�y �bik. Wied�min nie zatrzyma� si�, by sprawdzi�.

Oko�o po�udnia, gdy poi� P�otk� u �r�de�ka, klacz zar�a�a przenikliwie, cofn�a si�, szczerz�c ��te z�by i gryz�c munsztuk. Geralt odruchowo uspokoi� j� Znakiem i w�wczas dostrzeg� regularny kr�g uformowany przez wystaj�ce z mchu czapeczki czerwonawych grzybk�w.

��Prawdziwa historyczka robi si� z ciebie, P�otka � powiedzia�. - To przecie� zwyczajne czarcie ko�o. Po co te sceny?

Klacz prychn�a, odwracaj�c ku niemu �eb. Wied�min potar� czo�o, zmarszczy� si�, zamy�li�. Potem jednym skokiem znalaz� si� w siodle, zawr�ci� konia, ruszaj�c szybko z powrotem, po w�asnych �ladach.

��"Lubi� mnie zwierzaki"�� mrukn��. - Przepraszam ci�, koniku. Wychodzi na to, �e masz wi�cej rozumu ni� ja.

Klacz tuli�a uszy, parska�a, rwa�a podkowami ziemi�, nie chcia�a i��. Geralt nie uspokaja� jej Znakiem � zeskoczy� z kulbaki, przerzuci� wodze przez �eb konia. Na plecach nie mia� ju� swego starego miecza w pochwie z jaszczurczej sk�ry � jego miejsce zajmowa�a teraz b�yszcz�ca, pi�kna bro� z krzy�owym jelcem i smuk��, dobrze wywa�on� r�koje�ci�, zako�czon� kulist� g�owic� z bia�ego metalu.

Tym razem brama nie otwar�a si� przed nim. By�a otwarta, tak jak j� zostawi� wyje�d�aj�c.

Us�ysza� �piew. Nie rozumia� s��w, nie m�g� nawet zidentyfikowa� j�zyka, z kt�rego pochodzi�y. Nie by�o to potrzebne � wied�min zna�, czu� i rozumia� sam� natur�, istot� tego �piewu, cichego, przenikliwego, rozlewaj�cego si� po �y�ach fal� mdl�cej, obezw�adniaj�cej grozy.

�piew urwa� si� gwa�townie i wtedy j� zobaczy�.

Przylgn�a do grzbietu delfina w wyschni�tej fontannie, obejmuj�c omsza�y kamie� drobnymi r�kami, tak bia�ymi, �e wydawa�y si� przezroczyste. Spod burzy spl�tanych czarnych w�os�w b�yszcza�y wlepione w niego ogromne, szeroko rozwarte oczy koloru antracyt�w.

Geralt zbli�y� si� powoli mi�kkim, elastycznym krokiem, id�c p�kolem od strony muru, obok krzewu niebieskich r�. Stworzenie przyklejone do grzbietu delfina obraca�o za nim male�k� twarzyczk� o wyrazie nieopisanej t�sknoty, pe�n� uroku, kt�ry sprawia�, �e wci�� s�ysza�o si� pie�� � cho� male�kie, blade usteczka by�y zaci�ni�te i nie dobywa� si� zza nich najmniejszy nawet d�wi�k.

Wied�min zatrzyma� si� w odleg�o�ci dziesi�ciu krok�w. Miecz, powolutku dobywany z czarnej emaliowanej pochwy, rozjarzy� si� i zal�ni� nad jego g�ow�.

��To srebro � powiedzia�. - Ta klinga jest srebrna. Blada twarzyczka nie drgn�a, antracytowe oczy nie zmieni�y wyrazu.

��Tak bardzo przypominasz rusa�k� � ci�gn�� spokojnie wied�min � �e mog�aby� zwie�� ka�dego. Tym bardziej �e rzadki z ciebie ptaszek, czarnow�osa. Ale konie nigdy si� nie myl�. Rozpoznaj� takie jak ty instynktownie i bezb��dnie. Kim jeste�? My�l�, �e mul� albo alpem. Zwyczajny wampir nie wyszed�by na s�o�ce.

K�ciki bladych usteczek drgn�y i lekko unios�y si�.

��Przyci�gn�� ci� Nivellan w swojej postaci, prawda? Sny, o kt�rych wspomina�, wywo�ywa�a� ty. Domy�lam si�, co to by�y za sny, i wsp�czuj� mu.

Stworzenie nie poruszy�o si�.

��Lubisz ptaki � ci�gn�� wied�min. - Ale nie przeszkadza ci to przegryza� kark�w ludziom obojga p�ci, co? Zaiste, ty i Nivellen! Pi�kna by by�a z was para, potw�r i wampirzyca, w�adcy le�nego zamku. Zapanowaliby�cie w mig nad ca�� okolic�. Ty, wiecznie spragniona krwi, i on, tw�j obro�ca, morderca na zawo�anie, �lepe narz�dzie. Ale wpierw, musia� sta� si� prawdziwym potworem, nie cz�owiekiem w potwornej masce.

Wielkie czarne oczy zw�zi�y si�.

��Co z nim, czarnow�osa? �piewa�a�, a wi�c pi�a� krew. Si�gn�a� po ostateczny �rodek, czyli �e nie uda�o ci si� zniewoli� jego umys�u. Mam s�uszno��?

Czarna g��wka kiwn�a leciutko, prawie niedostrzegalnie, a k�ciki ust unios�y si� jeszcze wy�ej. Male�ka twarzyczka nabra�a upiornego wyrazu.

��Teraz zapewne uwa�asz si� za pani� tego zamku? Kiwni�cie, tym razem wyra�niejsze.

��Jeste� mul�?

Powolny, przecz�cy ruch g�owy. Syk, kt�ry si� rozleg�, m�g� pochodzi� tylko z bladych, koszmarnie u�miechni�tych ust, cho� wied�min nie dostrzeg�, by si� poruszy�y.

��Alp?

Zaprzeczenie.

Wied�min cofn�� si�, mocniej �cisn�� r�koje�� miecza.

��To znaczy, �e jeste��

K�ciki ust zacz�y unosi� si� wy�ej, coraz wy�ej, wargi rozwar�y si�

��Bruxa!�� krzykn�� wied�min rzucaj�c si� ku fontannie. Zza bladych warg b�ysn�y bia�e ko�czyste k�y. Wampirzyca poderwa�a si�, wygi�a grzbiet jak lampart i wrzasn�a.

Fala d�wi�ku uderzy�a w wied�mina jak taran, pozbawiaj�c oddechu, mia�d��c �ebra, przeszywaj�c uszy i m�zg cierniami b�lu. Lec�c do ty�u, zd��y� jeszcze skrzy�owa� przeguby obu r�k w Znak Heliotropu. Czar w znacznej mierze zamortyzowa� impet, z jakim wyr�n�� plecami o mur, ale i tak pociemnia�o mu w oczach, a reszta powietrza wyrwa�a si� z p�uc wraz z j�kiem.

Na grzbiecie delfina, w kamiennym kr�gu wyschni�tej fontanny, w miejscu gdzie jeszcze przed chwil� siedzia�a filigranowa dziewczyna w bia�ej sukni, rozp�aszcza� po�yskliwe cielsko ogromny czarny nietoperz, rozwieraj�c d�ug�, w�sk� paszcz�k�, przepe�nion� rz�dami ig�okszta�tnej bieli. B�oniaste skrzyd�a rozwin�y si�, za�opota�y bezg�o�nie i stw�r run�� na wied�mina jak be�t wystrzelony z. kuszy. Geralt, czuj�c w ustach �elazisty posmak krwi, krzykn�� zakl�cie, wyrzucaj�c przed siebie d�o� z palcami rozwartymi w Znak Quen. Nietoperz, sycz�c, skr�ci� gwa�townie, chichocz�c wzbi� si� w powietrze i natychmiast spikowa� pionowo w d�, wprost na kark wied�mina. Geralt odskoczy� w bok, ci��, nie trafiaj�c. Nietoperz p�ynnie, z gracj�, kurcz�c jedno skrzyd�o zawr�ci�, okr��y� go i zn�w zaatakowa�, rozwieraj�c bezoki, z�baty pysk. Geralt czeka�, wyci�gaj�c w stron� stwora trzymany obur�cz miecz. W ostatniej chwili skoczy� � nie w bok, lecz do przodu, tn�c na odlew, a� zawy�o powietrze. Nie trafi�. By�o to tak nieoczekiwane, �e wypad� z rytmu, o u�amek sekundy sp�ni� si� z unikiem. Poczu�, jak szpony bestii rozrywaj� mu policzek, a aksamitnie wilgotne skrzyd�o chlaszcze po karku. Zwin�� si� w miejscu, przeni�s� ci�ar cia�a na praw� nog� i ci�� ostrym zamachem w ty�, ponownie chybiaj�c fantastycznie zwrotnego stwora.

Nietoperz zamacha� skrzyd�ami, wzbi� si�, poszybowa� w stron� fontanny. W momencie gdy zakrzywione pazury zazgrzyta�y o kamie� cembrowiny, potworny, o�liniony pysk ju� rozmazywa� si�, metamorfowa�, znika�, cho� zjawiaj�ce si� w jego miejscu blade usteczka nadal nie kry�y morderczych k��w.

Brusa zawy�a przeszywaj�co, moduluj�c g�os w makabryczny za�piew, wytrzeszczy�a na wied�mina przepe�nione nienawi�ci� oczy i wrzasn�a znowu.

Uderzenie fali by�o tak pot�ne, �e prze�ama�o Znak. W oczach Geralta zawirowa�y czarne i czerwone kr�gi, w skroniach i ciemieniu za�omota�o. Poprzez b�l �widruj�cy uszy zacz�� s�ysze� g�osy,�� zawodzenia i j�ki, d�wi�ki fletu i oboju, szum wichru. Sk�ra na jego twarzy martwia�a i zi�b�a. Upad� na jedno kolano, potrz�sn�� g�ow�.

Czarny nietoperz bezszelestnie p�yn�� ku niemu, w locie rozwieraj�c z�bate szcz�ki. Geralt, cho� oszo�omiony fal� wrzasku � zareagowa� instynktownie. Poderwa� si� z ziemi, b�yskawicznie dopasowuj�c tempo ruch�w do pr�dko�ci lotu potwora wykona� trzy kroki w prz�d, unik i p�obr�t, a po nich szybki jak my�l, obur�czny cios. Ostrze nie napotka�o oporu. Prawie nie napotka�o. Us�ysza� wrzask, ale tym razem by� to wrzask b�lu, wywo�anego dotkni�ciem srebra.

Bruxa, wyj�c, metamorfowa�a na grzbiecie delfina. Na bia�ej sukni, nieco powy�ej lewej piersi, wida� by�o czerwon� plam� pod dra�ni�ciem, nie d�u�szym ni� ma�y palec. Wied�min zgrzytn�� z�bami � ci�cie, kt�re winno by�o rozpo�owi� besti�, okaza�o si� zadrapaniem.

��Krzycz, wampirzyco � warkn��, ocieraj�c krew z policzka. - Wywrzeszcz si�. Stra� si�y. A wtedy zetn� ci �liczn� g��wk�!

Ty. Os�abniesz pierwszy. Czarownik. Zabij�. Usta bruxy nie poruszy�y si�, ale wied�min s�ysza� s�owa wyra�nie, rozbrzmiewa�y w jego m�zgu eksploduj�c, dzwoni�c g�ucho, z pog�osem, jak gdyby spod wody.

��Zobaczymy � wycedzi�, pochylony id�c w kierunku fontanny.

Zabij�. Zabij�. Zabij�.

��Zobaczymy.

��Vereena!

Nivellen, ze zwieszon� g�ow�, obur�cz uczepiony o�cie�nicy, wytoczy� si� z drzwi pa�acyku. Chwiejnym krokiem poszed� w stron� fontanny, niepewnie machaj�c �apami. Kryz� kaftana plami�a krew.

��Vereena!�� rykn�� ponownie.

Bruxa szarpn�a g�ow� w jego kierunku. Geralt, wznosz�c miecz do ci�cia, skoczy� ku niej, ale reakcje wampirzycy by�y znacznie szybsze. Ostry wrzask i kolejna fala zbi�a wied�mina z n�g. Run�� na wznak, poszorowa� po �wirze alejki. Bruxa wygi�a si�, spr�y�a do skoku, k�y w jej ustach zab�ys�y jak zb�jeckie pugina�y. Nivellen, rozczapierzaj�c �apy jak nied�wied�, spr�bowa� j� chwyci�, ale wrzasn�a mu prosto w paszcz�, odrzucaj�c kilka s��ni do ty�u, na drewniane rusztowanie pod murem, kt�re za�ama�o si� z przenikliwym trzaskiem, grzebi�c go pod stert� drewna.

Geralt ju� by� na nogach, bieg� p�kolem okr��aj�c dziedziniec, staraj�c si� odci�gn�� uwag� bruxy od Nivellena. Wampirzyca, furkocz�c bia�� sukni�, mkn�a wprost na niego, lekko jak motyl, ledwo dotykaj�c ziemi. Nie wrzeszcza�a ju�, nie pr�bowa�a metamorfowa�. Wied�min wiedzia�, �e jest zm�czona. Ale wiedzia� i to, �e nawet zm�czona jest nadal �miertelnie niebezpieczna. Za plecami Geralta Nivellen hurkota� w�r�d desek, rycza�.

Geralt odskoczy� w lewo, otoczy� si� kr�tkim, dezorientuj�cym m�y�cem miecza. Bruxa sun�a ku niemu � bia�o-czama, rozwiana, straszna. Nie doceni� jej � wrzasn�a w biegu. Nie zd��y� z�o�y� Znaku, polecia� w ty�, r�bn�� plecami o mur, b�l w kr�gos�upie zapromieniowa� a� do czubk�w palc�w, sparali�owa� ramiona, podci�� kolana. Upad� na kl�czki. Bruxa, wyj�c �piewnie, skoczy�a ku niemu.

��Vereena!�� rykn�� Nivellen.

Odwr�ci�a si�. I wtedy Nivellen z rozmachem wbi� jej pomi�dzy piersi z�amany, ostry koniec trzymetrowej �erdzi. Nie krzykn�a. Westchn�a tylko. Wied�min, s�ysz�c to westchnienie, zadygota�.

Stali � Nivellen, na szeroko rozstawionych nogach, dzier�y� �erd� obur�cz, blokuj�c jej koniec pod pach�. Bruxa, jak bia�y motyl na szpilce, zawis�a na drugim ko�cu dr�ga, r�wnie� zaciskaj�c na nim obie d�onie.

Wampirzyca westchn�a rozdzieraj�co i nagle napar�a silnie na k�. Geralt zobaczy�, jak na jej plecach, na bia�ej sukni, wykwita czerwona plama, z kt�rej w gejzerze krwi wy�azi, ohydnie i nieprzyzwoicie, u�amany szpic. Nivellen wrzasn��, zrobi� krok do ty�u, potem drugi, potem szybko zacz�� si� cofa�, ale nie puszcza� dr�ga, wlok�c za sob� przebit� brux�. Jeszcze krok i wspar� si� plecami o �cian� pa�acyku. Koniec �erdzi, kt�ry trzyma� pod pach�, zazgrzyta� o mur.

Bruxa powoli, jak gdyby pieszczotliwie, przesun�a drobne d�onie wzd�u� dr�ga, wyci�gn�a ramiona na ca�� d�ugo��, uchwyci�a si� mocno �erdzi i napar�a na ni� ponownie. Ju� przesz�o metr skrwawionego drewna wystawa� jej z plec�w. Oczy mia�a szeroko otwarte, g�ow� odrzucon� do ty�u. Jej westchnienia sta�y si� cz�stsze, rytmiczne, przechodz�c w rz�enie.

Geralt wsta�, ale zafascynowany obrazem nadal nie m�g� zdoby� si� na �adn� akcj�. Us�ysza� s�owa g�ucho rozbrzmiewaj�ce wewn�trz czaszki, jak pod sklepieniem zimnego i mokrego lochu.

M�j. Albo niczyj. Kocham ci�. Kocham.

Kolejne straszne, rozedrgane, d�awi�ce si� krwi� westchnienie. Bruxa szarpn�a si�, przesun�a dalej wzd�u� �erdzi, wyci�gn�a r�ce. Nivellen zarycza� rozpaczliwie, nie puszczaj�c dr�ga usi�owa� odsun�� wampirzyc� jak najdalej od siebie. Nadaremnie. Przesun�a si� jeszcze bardziej do przodu, chwyci�a go za g�ow�. Zawy� jeszcze przera�liwiej, zaszamota� kosmatym �bem. Bruxa zn�w przesun�a si� na �erdzi, przechyli�a g�ow� ku gard�u Nivellena. K�y b�ysn�y o�lepiaj�c� biel�.

Geralt skoczy�. Skoczy� jak bezwolna, zwolniona spr�yna. Ka�dy ruch, ka�dy krok, jaki nale�a�o teraz wykona�, by� jego natur�, by� wyuczony, nieunikniony, automatyczny i �miertelnie pewny. Trzy szybkie kroki. Trzeci, jak setki takich krok�w przedtem, ko�czy si� na lew� nog� mocnym, zdecydowanym st�pni�ciem. Skr�t tu�owia, ostre, zamaszyste ci�cie. Zobaczy� jej oczy. Nic ju� nie mog�o si� zmieni�. Us�ysza� g�os. Nic. Krzykn��, by zag�uszy� s�owo, kt�re powtarza�a. Nic nie mog�o. Ci��.

Uderzy� pewnie, jak setki razy przedtem, �rodkiem brzeszczotu, i natychmiast, kontynuuj�c rytm ruchu, zrobi� czwarty krok i p�obr�t. Klinga, pod koniec p�obrotu ju� wolna, sun�a za nim b�yszcz�c, wlok�c za sob� wachlarzyk czerwonych kropelek. Kruczoczarne w�osy zafalowa�y rozwiewaj�c si�, p�yn�y w powietrzu, p�yn�y, p�yn�y, p�yn�y..

G�owa upad�a na �wir.

Potwor�w jest coraz mniej?

A ja? Czym ja jestem?

Kto krzyczy? Ptaki?

Kobieta w ko�uszku i b��kitnej sukni? -

R�a z Nazairu?

Jak cicho!

Jak pusto. Jaka pustka.

We mnie.

Nivellen, zwini�ty w k��bek, wstrz�sany kurczami i dreszczem, le�a� pod murem pa�acyku w pokrzywach, obejmuj�c g�ow� ramionami.

��Wsta� � powiedzia� wied�min.

M�ody, przystojny, pot�nie zbudowany m�czyzna o bladej cerze, le��cy pod murem, uni�s� g�ow�, rozejrza� si� dooko�a. Wzrok mia� b��dny. Przetar� oczy knykciami. Spojrza� na swoje d�onie. Obmaca� twarz. J�kn�� cicho, w�o�y� palec do ust, d�ugo wodzi� nim po dzi�s�ach. Znowu z�apa� si� za twarz i zn�w j�kn��, dotykaj�c czterech krwawych, napuch�ych pr�g na policzku. Zaszlocha�, potem za�mia� si�.

��Geralt! Jak to? Jak to si� Geralt!

��Wsta�, Nivellen. Wsta� i chod�. W jukach mam lekarstwa, s� potrzebne nam obu.

��Ja ju� nie mam� Nie mam? Geralt? Jak to? Wied�min pom�g� mu wsta�, staraj�c si� nie patrze� na drobne, tak bia�e, �e a� przezroczyste r�ce, zaci�ni�te na �erdzi utkwionej pomi�dzy ma�ymi piersiami, oblepionymi mokr� czerwon� tkanin�. Nivellen j�kn�� znowu.

��Vereena�

��Nie patrz. Chod�my.

Poszli poprzez dziedziniec, obok krzaku niebieskich "r�, podtrzymuj�c jeden drugiego. Nivellen bezustannie obmacywa� sobie twarz woln� r�k�.

��Nie do wiary, Geralt. Po tylu latach? Jak to mo�liwe?

��W ka�dej ba�ni jest ziarno prawdy � rzek� cicho wied�min. - Mi�o�� i krew. Obie maj� pot�n� moc. Magowie i uczeni �ami� sobie nad tym g�owy od lat, ale nie doszli do niczego, poza tym, �e�

- �e co, Geralt?

��Mi�o�� musi by� prawdziwa.

Jak zwykle, pierwsze zwr�ci�y na niego uwag� koty i dzieci. Pr�gowaty kocur, �pi�cy na nagrzanym s�o�cem s�gu drewna, drgn��, uni�s� okr�g�� g�ow�, po�o�y� uszy, parskn�� i czmychn�� w pokrzywy. Trzyletni Dragomir, syn rybaka Trigli, kt�ry na progu cha�upy robi� co m�g�, aby jeszcze bardziej upapra� upapran� koszulin�, rozwrzeszcza� si�, wlepiaj�c za�zawione oczy w przeje�d�aj�cego obok je�d�ca.

Wied�min jecha� powoli, nie staraj�c si� wyprzedza� wozu z sianem tarasuj�cego uliczk�. Za nim, wyci�gaj�c szyj�, co chwila mocno napinaj�c postronek, uwi�zany do ��ku siod�a, truchta� objuczony osio�. Opr�cz zwyk�ych juk�w d�ugouch taszczy� na grzbiecie spory kszta�t owini�ty w derk�. Szarobia�y bok os�a pokrywa�y czarne smugi zakrzep�ej krwi.

W�z skr�ci� wreszcie w boczn� uliczk� prowadz�c� do spichlerza i przystani, z kt�rej wia�o bryz�, smo�� i wolim moczem. Geralt przyspieszy�. Nie zareagowa� na zduszony krzyk handlarki warzyw, wpatrzonej w ko�cist�, szponiast� �ap� wystaj�c� spod derki, podryguj�c� w rytmie truchtu os�a. Nie obejrza� si� na rosn�cy t�umek ludzi id�cy za nim, faluj�cy w podnieceniu.

Przed domem w�jta, jak zwykle, pe�no by�o woz�w. Ge-ra�t zeskoczy� z siod�a, poprawi� miecz na plecach, przerzuci� uzd� przez drewnian� barierk�. "Rum pod��aj�cy za nim utworzy� p�kole wok� os�a.

Krzyki w�jta s�ycha� by�o ju� przed wej�ciem.

��Nie wolno, m�wi�! Nie wolno, psiama�! Nie rozumiesz po ludzku, �achudro?

Geralt wszed�. Przed w�jtem, ma�ym i p�katym, poczerwienia�ym z gniewu, sta� wie�niak trzymaj�c za szyj� szamocz�c� si� g�.

��Czego� Na wszystkich bog�w! To ty, Geralt? Czy mnie wzrok nie myli?�� I znowu, zwracaj�c si� do ch�opa: � Zabieraj to, chamie! Og�uch�e�?

��M�wili � be�kota� wie�niak, zezuj�c na g� � ze trzeba da� cosik wielmo�nemu, bo inakszy�

��Kto m�wi�? - wrzasn�� w�jt. - Kto? Ze ja niby co, �ap�wki bior�? Nie pozwalam, powiadam! Won, powiadam! Witaj, Geralt.

��Witaj, Caldemeyn.

W�jt, �ciskaj�c d�o� wied�mina, klepn�� go w rami� drug� r�k�.

��Nie by�o ci� tu chyba ze dwa lata, Geralt. Co? �e te� ty nigdzie nie zagrzejesz miejsca. Sk�d przybywasz? A, psia rzy�, co za r�nica sk�d. Hej, przynie� tam kt�ry piwa! Siadaj, Geralt, siadaj. U nas zamieszanie, bo jutro jarmark. Co tam u ciebie, opowiadaj!

��Potem. Najpierw wyjd�my.

Na zewn�trz t�umek by� ju� ze dwa razy wi�kszy, ale wolna przestrze� wok� os�a nie zmniejszy�a si�. Geralt odrzuci� derk�. T�um ochn�� i cofn�� si�. Caldemeyn szeroko otworzy� usta.

��Na wszystkich bog�w, Geralt! Co to jest?

��Kikimora. Nie ma za ni� jakiej� nagrody, panie w�jcie? Caldemeyn przest�pi� z nogi na nog�, patrz�c na paj�-kowaty, obci�gni�ty zesch�� czarn� sk�r� kszta�t, na szkliste oko z pionow� �renic�, na ig�owate k�y w zakrwawionej paszczy.

��Gdzie� Sk�d to�

��Na grobli, ze cztery mile przed miasteczkiem. Na mokrad�ach. Caldemeyn, tam musieli gin�� ludzie. Dzieci.

��Ano, zgadza si�. Ale nikt� Kto m�g� przypu�ci� Hej, ludkowie, do dom�w, do roboty! To nie widowisko! Zakryj to, Geralt. Muchy si� zlatuj�.

W izbie w�jt bez s�owa chwyci� garniec piwa i wypi� do dna, nie odejmuj�c od ust. Westchn�� ci�ko, poci�gn�� nosem.

��Nagrody nie ma � powiedzia� ponuro. - Nikt nawet nie przypuszcza�, �e co� takiego siedzi w s�onych bagnach. Fakt, kilka os�b przepad�o w tamtej okolicy, ale� Ma�o kto �azi� po tej grobli. A ty sk�d si� tam wzi��e�? Dlaczego nie jecha�e� g��wnym traktem?

��Na g��wnych traktach trudno o zarobek dla mnie, Caldemeyn.

��Zapomnia�em � w�jt st�umi� bekni�cie, wydymaj�c policzki. - A taka to by�a spokojna okolica. Nawet skrzaty z rzadka jeno szcza�y tu babom do mleka. I masz, pod samym bokiem jaka� kociozmora. Wypada, �e musz� ci podzi�kowa�. Bo zap�aci�, to ja ci za ni� nie zap�ac�. Nie mam funduszy.

��Pech. Przyda�oby mi si� troch� grosza, aby przezimowa� � wied�min �ykn�� z garnca, otar� usta z piany. - Wybieram si� do Yspaden, ale nie wiem, czy zd���, nim �niegi zawal� drogi. Mog� utkn�� w kt�rym� z grodk�w wzd�u� Luto�skiego traktu.

��D�ugo zabawisz w Blaviken?

��Kr�tko. Nie mam czasu si� zabawia�. Idzie zima.

��Gdzie si� zatrzymasz? Mo�e u mnie? Wolna izba jest na stryszku, po co masz si� da� obedrze� przez karczmarzy, tych z�odziei. Pogadamy, opowiesz, co w szerokim �wiecie s�ycha�.

��Ch�tnie. Ale co na to twoja Libusze? Ostatnim razem da�o si� zauwa�y�, �e nie przepada za mn�.

��W moim domu baby nie maj� g�osu. Ale, mi�dzy nami, nie r�b przy niej tego, co ostatnim razem, podczas kolacji.

��Idzie ci o to, �e rzuci�em widelcem w szczura?

��Nie. Idzie mi o to, �e trafi�e�, chocia� by�o ciemno.

��My�la�em, �e to b�dzie zabawne.

��By�o. Ale nie r�b tego przy Libusze. S�uchaj, a ta� jak jej tam� Kiki�

��Kikimora.

��Potrzebna ci do czego�?

��Ciekawe, do czego? Je�li nie ma nagrody, mo�esz j� kaza� wrzuci� do gnoj�wki.

��Pomys� nie jest z�y. Hej tam, Karelka, Borg, Nosikamyk! Jest tam kt�ry?

Wszed� stra�nik miejski z partyzan� na ramieniu, z hukiem zawadzaj�c ostrzem o o�cie�nic�.

��Nosikamyk � rzek� Caldemeyn. - We� kogo� do pomocy, zabierz sprzed cha�upy os�a razem z tym �wi�stwem zapakowanym w derk�, wyprowad� za chlewiki i utop w gnoj�wce. Zrozumia�e�?

��Wedle rozkazu. Ale� Panie w�jcie�

��Czego?

��Mo�e nim topi� to ohydztwo�

��No?

��Pokaza�by Mistrzowi Irionowi. A nu� mu si� do czego� przygodzi.

Caldemeyn pacn�� si� w czo�o otwart� d�oni�.

��Nieg�upi�, Nosikamyk. S�uchaj, Geralt, mo�e nasz miejscowy czarodziej odpali ci co� za t� padlin�. Rybacy znosz� mu r�ne dziworyby, o�mionogi, klabatry czy ker-guleny, niejeden na tym zarobi�. Chod�, przejdziemy si� do wie�y.

��Dorobili�cie si� czarodzieja? Na sta�e czy dorywczo?

��Na sta�e. Mistrz Irion. Mieszka w Blaviken od roku. Mo�ny mag, Geralt, z samego wygl�du poznasz.

��W�tpi�, czy mo�ny mag zap�aci za kikimor� � skrzywi� si� Geralt. - O ile wiem, nie jest potrzebna do produkcji �adnych eliksir�w. Zapewne wasz Irion tylko mi na-ur�ga. My, wied�mini, nie kochamy si� z czarodziejami.

��Nigdy nie s�ysza�em, �eby Mistrz Irion komu� ur�ga�. Czy zap�aci, nie przysi�gn�, ale spr�bowa� nie zawadzi. Na bagnach mo�e by� wi�cej takich kikimor�w, i co wtedy? Niech czarodziej obejrzy stwora i w razie czego rzuci jakie� czary na bagniska albo co.

Wied�min pomy�la� przez chwil�.

��Punkt dla ciebie, Caldemeyn. C�, zaryzykujemy spotkanie z Mistrzem Irionem. Idziemy?

��Idziemy. Nosikamyk, odgo� te dzieciaki i bierz k�a-poucha na postronek. Gdzie moja czapka?

Wie�a, zbudowana z g�adko ociosanych blok�w granitu, zwie�czona z�batymi blankami, przedstawia�a si� imponuj�co, g�ruj�c nad pot�uczonymi dach�wkami domostw i wkl�ni�tymi strzechami cha�up.

��Odnowi�, widz� � rzek� Geralt. - Czarami czy zap�dzi� was do roboty?

��Czarami, g��wnie.

��Jaki on jest, ten wasz Irion?

��Porz�dny. Ludziom pomaga. Ale odludek, mruk. Z wie�y prawie nie wychodzi.

Na drzwiach zdobnych rozet� intarsjowan� jasnym drewnem wisia�a ogromna ko�atka w kszta�cie p�askiego, wy�upiastookiego �ba ryby trzymaj�cej mosi�ne k�ko w z�batej paszcz�ce. Caldemeyn, obeznany wida� z dzia�aniem mechanizmu, zbli�y� si�, odchrz�kn�� i wyrecytowa�:

��Pozdrawia w�jt Caldemeyn ze spraw� do Mistrza Iriona. Z nim pozdrawia wied�min Geralt z Rivii, tako� ze spraw�.

Przez d�u�sz� chwil� nic si� nie dzia�o, wreszcie rybi �eb poruszy� z�bat� �uchw�, tchn�� ob�oczkiem pary.

��Mistrz Irion nie przyjmuje. Odejd�cie, dobrzy ludzie. Caldemeyn podrepta� w miejscu, spojrza� na Geralta.

Wied�min wzruszy� ramionami. Nosikamyk, skupiony i powa�ny, d�uba� w nosie.

��Mistrz Irion nie przyjmuje � powt�rzy�a metalicznie ko�atka. - Odejd�cie, dobrzy�

��Nie jestem dobrym cz�owiekiem � przerwa� g�o�no Geralt. - Jestem wied�minem. To, na o�le, to jest kikimo-ra, kt�r� zabi�em bardzo blisko miasteczka. Obowi�zkiem ka�dego czarodzieja rezydenta jest dba� o bezpiecze�stwo w okolicy. Mistrz Irion nie musi zaszczyca� mnie rozmow�, nie musi mnie przyjmowa�, je�li taka jego wola. Ale kikimor� niech sobie obejrzy i wyci�gnie wnioski. Nosikamyk, odtrocz kikimor� i zwal j� tutaj, pod same drzwi.

��Geralt � rzek� cicho w�jt. - Ty odjedziesz, a ja tu b�d� musia��

��Idziemy, Caldemeyn. Nosikamyk, wyjmij palec z nosa i zr�b, co kaza�em.

��Zaraz � powiedzia�a ko�atka zupe�nie innym g�osem. - Geralt, to naprawd� ty? Wied�min zakl�� cicho.

��Trac� cierpliwo��. Tak, to naprawd� ja. I co z tego, ze to naprawd� ja?

��Podejd� blisko do drzwi � rzek�a ko�atka, pykaj�c ob�oczkiem pary. - Sam. Wpuszcz� ci�.

��Co z kikimor�?

��Pal j� licho. Chc� z tob� rozmawia�, Geralt. Tylko z tob�. Wybaczcie, w�jcie.

��Co mi tam, Mistrzu Irionie � machn�� r�k� Caldemeyn. - Bywaj, Geralt. Zobaczymy si� p�niej. Nosikamyk! Potwora do gnoj�wki!

��Wedle rozkazu.

Wied�min podszed� do intarsjowanych drzwi, kt�re uchyli�y si� bardzo niewiele, tyle, by m�g� si� przecisn��, po czym natychmiast zatrzasn�y si�, pozostawiaj�c go w zupe�nym mroku.

��Hej!�� zawo�a�, nie kryj�c z�o�ci.

��Ju� � odpowiedzia� g�os, dziwnie znajomy. Wra�enie by�o tak niespodziewane, �e wied�min zatoczy� si� i wyci�gn�� r�k�, szukaj�c oparcia. Nie znalaz�.

Sad kwit� bia�o i r�owo, pachnia� deszczem. Niebo przecina� wielobarwny �uk t�czy, spinaj�cy korony drzew z dalekim, b��kitnym �a�cuchem g�rskim. Domek po�r�d sadu, male�ki i skromny, ton�� w malwach. Geralt spojrza� pod nogi i stwierdzi�, �e stoi po kolana w macierzance.

��No, chod��e, Geralt � odezwa� si� g�os. - Jestem przed domem.

Wszed� w sad pomi�dzy drzewa. Dostrzeg� po lewej ruch, obejrza� si�. Jasnow�osa dziewczyna, zupe�nie naga, sz�a wzd�u� rz�du krzew�w, nios�c koszyk pe�en jab�ek. Wied�min solennie sobie obieca� nie dziwi� si� wi�cej.

��Nareszcie. Witaj, wied�minie.

��Stregobor!�� zdziwi� si� Geralt. Wied�min spotyka� w �yciu z�odziei wygl�daj�cych jak rajcy miejscy, rajc�w wygl�daj�cych jak proszalne dziady, nierz�dnice wygl�daj�ce jak kr�lewny, kr�lewny wygl�daj�ce jak cielne krowy i kr�l�w wygl�daj�cych jak z�odzieje. A Stregobor zawsze wygl�da� tak, jak wedle wszystkich prawide� i wyobra�e� winien wygl�da� czarodziej. By� wysoki, chudy, zgarbiony, mia� wielkie, siwe, krzaczaste brwi i d�ugi, zakrzywiony nos. Na dobitk� nosi� czarn� pow��czyst� szat� z nieprawdopodobnie szerokimi r�kawami, a w r�ku dzier�y� d�uga�ny posoch z kryszta�ow� ga�k�. �aden ze znanych Geraltowi czarodziej�w nie wygl�da� tak jak Stregobor. Co dziwniejsze, Stregobor faktycznie by� czarodziejem.

Siedli na ganku otoczonym malwami w wiklinowych fotelach, przy stoliku z blatem z bia�ego marmuru. Naga blondynka z koszem jab�ek zbli�y�a si�, u�miechn�a, obr�ci�a i wr�ci�a do sadu, ko�ysz�c biodrami.

��To te� iluzja?�� spyta� Geralt, patrz�c na ko�ysanie.

��Te�. Jak wszystko tutaj. Ale to jest, m�j kochany, iluzja pierwszej klasy. Kwiaty pachn�, jab�ka mo�esz je��, pszczo�a mo�e ci� u��dli�, a j� � czarodziej wskaza� na blondynk� � mo�esz�

��Mo�e p�niej.

��S�usznie. Co tu robisz, Geralt? Nadal trudnisz si� �. zabijaniem za pieni�dze przedstawicieli gin�cych gatunk�w? Ile dosta�e� za kikimor�? Pewnie nic, inaczej nie przyszed�by� tutaj. I pomy�le�, �e s� ludzie nie wierz�cy w przeznaczenie. Chyba �e wiedzia�e� o mnie. Wiedzia�e�?

��Nie wiedzia�em. To ostatnie miejsce, w kt�rym mog�em si� ciebie spodziewa�. O ile mnie pami�� nie myli, dawniej mieszka�e� w Kovirze, w podobnej wie�y.

��Wiele si� zmieni�o od tamtych czas�w.

��Chocia�by twoje miano. Podobno jeste� teraz Mistrzem Irionem.

��Tak nazywa� si� tw�rca tej wie�y, zmar�o mu si� co� ze dwie�cie lat temu. Uzna�em, �e nale�y jako� go uczci�, zajmuj�c jego siedlisko. Robi� tu za rezydenta. Wi�kszo�� mieszka�c�w utrzymuje si� z morza, a jak wiesz, moja specjalno��, poza iluzjami, to pogoda. Czasem sztorm ucisz�, czasem wywo�am, czasem zachodnim wiatrem przygnam bli�ej brzeg�w �awice witlink�w i dorszy. Mo�na �y�. To znaczy � doda� ponuro � mo�na by�o �y�.

��Dlaczego "mo�na by�o"? Sk�d zmiana imienia?

��Przeznaczenie ma wiele twarzy. Moje jest pi�kne z wierzchu i obrzydliwe wewn�trz. Wyci�gn�o ku mnie swoje krwawe szpony�

��Nic si� nie zmieni�e�, Stregobor � skrzywi� si� Geralt. - Bredzisz, robi�c przy tym m�dre i znacz�ce miny. Nie mo�esz m�wi� normalnie?

��Mog� � westchn�� czarnoksi�nik. - Je�li ci� to ma uszcz�liwi�, to mog�. Dotar�em a� tutaj, kryj�c si� i uciekaj�c przed potworn� istot�, kt�ra chce mnie zamordowa�. Ucieczka nie zda�a si� na nic, odnalaz�a mnie. Wedle wszelkiego prawdopodobie�stwa spr�buje mnie zabi� jutro, najdalej pojutrze.

��Aha � rzek� beznami�tnie wied�min. - Teraz rozumiem.

��Jak mi si� zdaje, gro��ca mi �mier� nie robi na tobie wi�kszego wra�enia?

��Stregobor � powiedzia� Geralt. - Taki jest �wiat. Wiele si� widzi podr�uj�c. Dw�ch ch�op�w zabija si� o miedz� po�rodku pola, kt�re jutro stratuj� konie dru�yn dw�ch komes�w chc�cych si� nawzajem wymordowa�. Wzd�u� dr�g na drzewach dyndaj� wisielcy, w lasach zb�jcy podrzynaj� gard�a kupcom. W miastach co krok potykasz si� o trupy w rynsztokach. W pa�acach d�gaj� si� sztyletami, a na ucztach co i rusz kto� wali si� pod st�, siny od trucizny. Przyzwyczai�em si�. Dlaczego wi�c ma robi� na mnie wra�enie gro��ca �mier�, i to w dodatku gro��ca tobie?

��W dodatku gro��ca mnie � powt�rzy� z przek�sem Stregobor. - A ja mia�em ci� za przyjaciela. Liczy�em na twoj� pomoc.

��Nasze ostatnie spotkanie � rzek� Geralt � mia�o miejsce na dworze kr�la Idiego w Kovirze. Przyszed�em po zap�at� za zabicie amfisbeny, kt�ra terroryzowa�a okolic�. W�wczas ty i tw�j konfrater Zavist na wyprz�dki nazywali�cie mnie szarlatanem, bezmy�ln� maszyn� do mordowania i, je�eli dobrze pami�tam, �cierwojadem. W rezultacie Idi nie do��, �e nie zap�aci� mi ani szel�ga, to jeszcze da� dwana�cie godzin na opuszczenie Koviru, a �e mia� popsut� klepsydr�, ledwo zd��y�em. A teraz, powiadasz, liczysz na moj� pomoc. Powiadasz, �ciga ci� potw�r. Czego si� boisz, Stregobor? Je�li ci� dopadnie, powiedz mu, �e ty lubisz potwory, chronisz je i dbasz, by �aden wied�min �cierwojad nie zak��ca� im spokoju. Zaiste, je�li potw�r ci� wypatroszy i po�re, oka�e si� strasznym niewdzi�cznikiem.

Czarodziej milcza� odwr�ciwszy g�ow�. Geralt za�mia� si�.

��Nie nadymaj si� jak �aba, magiku. M�w, co ci grozi. Zobaczymy, co si� da zrobi�.

��S�ysza�e� o Przekle�stwie Czarnego S�o�ca?

��A jak�e, s�ysza�em. Tyle �e pod nazw� Mania Ob��kanego Eltibalda. Tak wszak�e nazywa� si� mag, kt�ry rozp�ta� hec�, w wyniku kt�rej zamordowano lub uwi�ziono w wie�ach kilkadziesi�t dziewcz�t z wielkich rod�w, nawet kr�lewskich. Mia�y by� jakoby op�tane przez demony, przekl�te, ska�one przez Czarne S�o�ce, bo tak w waszym nad�tym �argonie nazwali�cie najzwyklejsze w �wiecie za�mienie.

��Elt�bald, kt�ry wcale nie by� ob��kany, odcyfrowa� napisy na menhirach Dauk�w, na p�ytach nagrobnych w nekropoliach Wo�gor�w, zbada� legendy i podania bobo�a-k�w. Wszystkie m�wi�y o za�mieniu w spos�b pozostawiaj�cy ma�o w�tpliwo�ci. Czarne S�o�ce mia�o zwiastowa� rych�y powr�t Lilit, czczonej wci�� na Wschodzie pod imieniem Niya, i zag�ad� rasy ludzkiej. Drog� dla Lilit mia�o utorowa� "sze��dziesi�t niewiast w koronach z�otych, kt�re krwi� wype�ni� doliny rzek".

��Brednia � powiedzia� wied�min. - A w dodatku nie do rymu. Wszystkie przyzwoite przepowiednie s� do rymu. Wiadomo powszechnie, o co w�wczas sz�o Eltibaldowi i Radzie Czarodziej�w. Wykorzystali�cie majaczenia szale�ca, aby umocni� wasz� w�adz�. By rozbi� sojusze, popsu� koligacje, zamiesza� w dynastiach, s�owem, mocniej potarga� za sznurki umocowane do kukie�ek w koronach. A ty mi tu prawisz o przepowiedniach, kt�rych powstydzi�by si� dziad na jarmarku.

��Mo�na mie� zastrze�enia do teorii Eltibalda, do interpretacji przepowiedni. Ale nie spos�b podwa�y� faktu wyst�pienia potwornej mutacji w�r�d dziewcz�t urodzonych kr�tko po za�mieniu.

��C� sprawia, �e nie mo�na tego podwa�y�? S�ysza�em co� zupe�nie przeciwnego.

��By�em przy sekcji jednej z nich � powiedzia� czarodziej. - Geralt, to, co znale�li�my wewn�trz czaszki i rdzenia, nie dawa�o si� jednoznacznie okre�li�. Jaka� czerwona g�bka. Wewn�trzne organy przemieszane, niekt�rych w og�le brak. Wszystko pokryte ruchliwymi rz�skami, sinor�owymi strz�pkami. Serce o sze�ciu komorach. Dwie praktycznie w atrofii, ale jednak. Co ty na to?

��Widzia�em ludzi maj�cych zamiast r�k orle szpony, ludzi z wilczymi k�ami. Ludzi o dodatkowych stawach, dodatkowych organach i dodatkowych zmys�ach. Wszystko to by�y efekty waszego babrania si� w magii.

��Widzia�e� r�ne mutacje, powiadasz � uni�s� g�ow� czarnoksi�nik. - A ile z nich zat�uk�e� za pieni�dze, zgodnie ze swoim wied�mi�skim powo�aniem? Co? Bo mo�na mie� wilcze k�y i poprzestawa� na szczerzeniu ich do dziewek w ober�y, a mo�na mie� jednocze�nie wilcz� natur� i atakowa� dzieci. A tak w�a�nie by�o w przypadku dziewczynek urodzonych po za�mieniu, u kt�rych stwierdzono wr�cz niepoczytaln� sk�onno�� do okrucie�stwa, agresji, gwa�townych wybuch�w gniewu, a tak�e wybuja�y temperament.

��U ka�dej baby mo�na stwierdzi� co� takiego � zadrwi� Geralt. - Co ty mi tu pleciesz? Pytasz, ile mutant�w zabi�em, dlaczego nie ciekawi ci�, ile z nich odczarowa�em, wyzwoli�em od kl�twy? Ja, pogardzany przez was wied�min. A co uczynili�cie wy, pot�ni czarnoksi�nicy?

��Zastosowano wy�sz� magi�. Nasz�, jak r�wnie� kap�a�sk�, w r�nych �wi�tyniach. Wszystkie pr�by zako�czy�y si� �mierci� dziewczynek.

��To �wiadczy �le o was, nie o dziewczynkach. A wi�c mamy ju� pierwsze trupy. Rozumiem, �e tylko te sekcjonowano?

��Nie tylko. Nie patrz tak na mnie, wiesz dobrze, �e by�y i dalsze trupy. Pocz�tkowo postanowiono eliminowa� wszystkie. Usun�li�my kilka� na�cie. Wszystkie sekcjonowano. Jedn� wiwisekcjonowano.

��I wy, sukinsyny, o�mielacie si� krytykowa� wied�min�w? Ech, Stregobor, przyjdzie dzie�, kiedy ludzie zm�drzej� i dobior� si� wam do sk�ry.

��Nie s�dz�, �eby pr�dko przyszed� taki dzie� � rzek� cierpko czarodziej. - Nie zapominaj, �e dzia�ali�my w�a�nie w obronie ludzi. Mutantki utopi�yby we krwi ca�e krainy.

��Tak twierdzicie wy, magicy, zadar�szy nosy do g�ry, ponad wasz nimb nieomylno�ci. Je�li ju� o tym mowa, nie b�dziesz chyba twierdzi�, �e w waszym polowaniu na rzekome mutantki nie pomylili�cie si� ani razu?

��Niech ci b�dzie � rzek� Stregobor po d�u�szej chwili milczenia. - B�d� szczery, chocia� nie powinienem, we w�asnym interesie. Pomylili�my si�, i to wi�cej ni� jeden raz. Ich selekcja by�a nader trudna. Dlatego te� zaprzestali�my je� usuwa�, zacz�li�my izolowa�.

��Wasze s�ynne wie�e � parskn�� wied�min.

��Nasze wie�e. To by� jednak kolejny b��d. Nie doceniali�my ich i sporo nam uciek�o. W�r�d kr�lewicz�w, zw�aszcza tych m�odszych, co to niewiele mieli do roboty, a jeszcze mniej do stracenia, zapanowa�a jaka� ob��ka�cza moda na uwalnianie wi�zionych �licznotek. Wi�kszo��, na szcz�cie, poskr�ca�a karki.

��O ile wiem, uwi�zione w wie�ach szybko mar�y. M�wiono, �e bez waszej pomocy si� nie obesz�o.

��K�amstwo. Rzeczywi�cie jednak szybko popada�y w apati�, odmawia�y jedzenia� Co ciekawe, kr�tko przed �mierci� zdradza�y dar jasnowidzenia. Kolejny dow�d mutacji.

��Co dow�d, to mniej przekonywaj�cy. Nie masz ich wi�cej?

��Mam. Silvena, pani na Naroku, do kt�rej nigdy nie uda�o si� nam nawet zbli�y�, bo przej�a w�adz� bardzo szybko. Teraz dziej� si� w tym kraju okropne rzeczy. Fial-ka, c�rka Eyermira, uciek�a z wie�y za pomoc� sznura uplecionego z warkoczy i obecnie terroryzuje P�nocny Velhad. Bernik� z Talgaru uwolni� idiota kr�lewicz. Teraz o�lepiony siedzi w lochu, a najcz�ciej zauwa�alnym elementem krajobrazu w Talgarze jest szubienica. S� i inne przyk�ady.

��Pewno �e s� � rzek� wied�min. - W Jamurlaku, na przyk�ad, panuje staruszek Abrad, ma skrofu�y, nie ma ani jednego z�ba, urodzi� si� chyba ze sto lat przed tym za�mieniem, a nie u�nie, je�li kogo� nie zakatuj� w jego przytomno�ci. Wyr�n�� wszystkich krewnych i wyludni� po�ow� kraju w niepoczytalnych, jak to okre�li�e�, napadach gniewu. S� i �lady wybuja�ego temperamentu, podobno w m�odo�ci przezywano go nawet Abrad Zadrzykiecka. Ech, Stregobor, by�oby pi�knie, gdyby okrucie�stwa w�adc�w mo�na by�o wyt�umaczy� mutacj� lub kl�tw�.

��Pos�uchaj, Geralt�

��Ani my�l�. Nie przekonasz mnie do swoich racji, ani tym bardziej do tego, �e Eltibald nie by� zbrodniczym wariatem. Wr��my do potwora, kt�ry jakoby ci zagra�a. Po wst�pie, jaki zrobi�e�, b�d� �wiadom, �e historia mi si� nie podoba. Ale wys�ucham ci� do ko�ca.

��Nie przeszkadzaj�c z�o�liwymi uwagami?

��Tego nie mog� obieca�.

��C� � Stregobor wsun�� d�onie w r�kawy szaty � tym d�u�ej to b�dzie trwa�o. A zatem, historia zacz�a si� w Creyden, ma�ym ksi�stewku na p�nocy. �on� Fredefal-ka, ksi�cia Creyden, by�a Aridea, m�dra, wykszta�cona kobieta. Mia�a w rodzie wielu wybitnych adept�w kunsztu czarnoksi�skiego i zapewne w drodze dziedzictwa przej�a do�� rzadki i pot�ny artefakt, Zwierciad�o Nehaleni. Jak wiesz, Zwierciad�a Nehaleni s�u�y�y g��wnie prorokom i wyroczniom, bo bezb��dnie, cho� zawile, przepowiadaj� przysz�o��. Aridea do�� cz�sto zwraca�a si� do Zwierciad�a�

��Ze zwyczajowym pytaniem, jak s�dz� � przerwa� Geralt.�� "Kto jest najpi�kniejszy na �wiecie?" Jak wiem, wszystkie Zwierciad�a Nehaleni dziel� si� na uprzejme i na rozbite.

��Mylisz si�. Aride� bardziej interesowa�y losy kraju. A na jej pytania Zwierciad�o przepowiedzia�o paskudn� �mier� jej samej i ca�ego mn�stwa ludzi z r�ki b�d� z winy c�rki Fredefalka z pierwszego ma��e�stwa. Aridea postara�a si�, aby wiadomo�� o tym dotar�a do Rady, a Rada wys�a�a do Creyden mnie. Nie musz� dodawa�, �e pierworodna Fredefalka urodzi�a si� kr�tko po za�mieniu. Obserwowa�em ma�� dyskretnie kr�tki czas. W tym to czasie zd��y�a zam�czy� kanarka i dwa szczeniaki, a tak�e trzonkiem grzebienia wy�upi�a oko s�u�ebnicy. Przeprowadzi�em kilka test�w za pomoc� zakl��, wi�kszo�� potwierdzi�a, �e ma�a by�a mutantem. Poszed�em z tym do Aridei, bo Fredefalk �wiata poza c�rk� nie widzia�. Aridea, jak m�wi�em, by�a nieg�upi� kobiet��

��Jasne � przerwa� znowu Geralt � i zapewne nie przepada�a za pasierbic�. Wola�a, by tron dziedziczy�y jej w�asne dzieci. Dalszego ci�gu si� domy�lam. �e te� nie znalaz� si� tam w�wczas kto�, kto ukr�ci�by jej szyj�. I tobie przy okazji te�.

Stregobor westchn��, uni�s� oczy ku niebu, na kt�rym t�cza wci�� mieni�a si� wielobarwnie i malowniczo.

��Ja by�eiri za tym, by j� tylko izolowa�, ale ksi�na zadecydowa�a inaczej. Pos�a�a ma�� do lasu z wynaj�tym zbirem, �owczym. Znale�li�my go p�niej w zaro�lach. Nie mia� na sobie spodni, nietrudno by�o wi�c odtworzy� przebieg wypadk�w. Wbi�a mu szpilk� od broszki w m�zg, przez ucho, zapewne wtedy, gdy uwag� mia� zaprz�tni�t� zupe�nie czym� innym.

��Je�eli s�dzisz, �e mi go �al � mrukn�� Geralt � to jeste� w b��dzie.

��Urz�dzili�my ob�aw� � ci�gn�� Stregobor � ale po ma�ej �lad zagin��. Ja za� musia�em w po�piechu opu�ci� Creyden, bo Fredefalk zacz�� co� podejrzewa�. Dopiero po czterech latach otrzyma�em wie�ci od Aridei. Wytropi�a ma��, �y�a w Mahakamie z siedmioma gnomami, kt�rych przekona�a, �e bardziej op�aca si� �upi� kupc�w na drogach ni� zapyla� sobie p�uca w kopalni. Powszechnie nazywano j� Dzierzb�, bo pojmanych �ywcem lubi�a nabija� na zaostrzone ko�ki. Aridea kilkakrotnie wynajmowa�a morderc�w, ale �aden nie wr�ci�. Potem za� trudno by�o znale�� ch�tnych, ma�a by�a ju� do�� s�awna. Mieczem nauczy�a si� robi� tak, �e ma�o kt�ry m�czyzna m�g� stawi� jej czo�o. Wezwany, przyby�em potajemnie do Creyden, po to tylko, by si� dowiedzie�, �e kto� otru� Aride�. Powszechnie uwa�ano, �e to sam Fredefalk, kt�ry upatrzy� sobie m�odszy i j�drniejszy mezalians, ale ja s�dz�, �e to Renfri.

��Renfri?

��Tak si� nazywa�a. M�wi�em, otru�a Aride�. Ksi��� Fredefalk kr�tko po tym zgin�� w dziwnym wypadku na �owach, a najstarszy syn Aridei przepad� bez wie�ci. To te� musia�a by� robota ma�ej. M�wi�: "ma�ej", a mia�a ju� wtedy siedemna�cie lat. I by�a nie�le wyro�ni�ta.

��W tym czasie � podj�� czarodziej po chwili przerwy � ona i jej gnomy by�y ju� postrachem ca�ego Mahakamu. Tyle �e pewnego dnia o co� tam si� pok��cili, nie wiem, o podzia� �up�w czy kolejno�� nocy w tygodniu, do��, �e porzn�li si� no�ami. Si�demka gnom�w nie prze�y�a no�owej rozprawy. Prze�y�a tylko Dzierzba. Ona jedna. Ale w�wczas ja ju� by�em w okolicy. Spotkali�my si� oko w oko: w mig pozna�a mnie i zorientowa�a si� co do roli, jak� odegra�em wtedy w Creyden. M�wi� ci, Geralt, ledwo zd��y�em wypowiedzie� zakl�cie, a r�ce trz�s�y mi si� jak nie wiem, gdy ta dzika kocica lecia�a na mnie z mieczem. Zapakowa�em j� w zgrabn� bry�� kryszta�u g�rskiego, sze�� �okci na dziewi��. Gdy zapad�a w letarg, wrzuci�em bry�� do gnomowej kopalni i zawali�em szyb.

��Partacka robota � skomentowa� Geralt. - To by�o do odczarowania. Nie mog�e� jej spali� na �u�el? Przecie� znacie tyle sympatycznych zakl��.

��Nie ja. Nie moja specjalno��. Ale masz racj�, spartaczy�em. Odnalaz� j� jaki� idiota kr�lewicz, wyda� mn�stwo pieni�dzy na kontrzakl�cie, odczarowa� i tryumfalnie zawi�z� do domu, do jakiego� zapad�ego kr�lestwa na wschodzie. Jego ojciec, stary rozb�jnik, okaza� wi�cej rozs�dku. Spu�ci� synowi lanie, a Dzierzb� postanowi� wypyta� o skarby, jakie zagrabi�a wraz z gnomami i przemy�lnie ukry�a. Jego b��d polega� na tym, �e kiedy nag� rozci�gni�to na katowskiej �awie, asystowa� mu starszy syn. Jako� tak wysz�o, �e nazajutrz ten�e najstarszy syn, ju� sierota i pozbawiony rodze�stwa, panowa� w owym kr�lestwie, a Dzierzba obj�a urz�d pierwszej faworyty.

��Znaczy si�, jest niebrzydka.

��Kwestia gustu. Faworyt� d�ugo nie by�a, do pierwszego przewrotu pa�acowego, szumnie m�wi�c, bo tamtejszy pa�ac bardziej przypomina� obor�. Wnet okaza�o si�, �e nie zapomnia�a o mnie. W Kovirze dokona�a na mnie trzech skrytob�jczych zamach�w. Postanowi�em nie ryzykowa� i przeczeka� w Pontarze. Znalaz�a mnie znowu. Tym razem uciek�em do Angrenu, ale i tam mnie odnalaz�a. Nie wiem, jak to robi, �lady zacieram dobrze. To musi by� cecha jej mutacji.

��Co ci� powstrzyma�o przed ponownym zakl�ciem jej w kryszta�? Wyrzuty sumienia?

��Nie. Nie mia�em takowych. Okaza�o si� jednak, �e uodporni�a si� na magi�.

��To nie jest mo�liwe.

��Jest. Wystarczy mie� odpowiedni artefakt albo aur�. Wzgl�dnie znowu to mo�e by� zwi�zane z jej mutacj�, kt�ra post�puje. Uciek�em z Angrenu i ukry�em si� tutaj, na �ukomorzu, w Blayiken. Mia�em spok�j przez rok, ale znowu mnie wytropi�a.

��Sk�d wiesz? Jest ju� w miasteczku?

��Tak. Widzia�em j� w krysztale � czarodziej uni�s� r�d�k�. - Nie jest sama, prowadzi band�, to znak, �e szykuje co� powa�nego. Geralt, ja nie mam ju� dok�d ucieka�, nie znam miejsca, gdzie m�g�bym si� ukry�. Tak. To, �e ty przyby�e� tutaj w�a�nie w tym momencie, nie mo�e by� przypadkiem. To przeznaczenie.

Wied�min uni�s� brwi.

��Co masz na my�li?

��To chyba oczywiste. Zabijesz j�.

��Nie jestem najemnym zbirem, Stregobor.

��Zbirem nie jeste�, zgoda.

��Za pieni�dze zabijam potwory. Bestie zagra�aj�ce ludziom. Straszyd�a wywo�ywane czarami i zakl�ciami takich jak ty. Nie ludzi.

��Ona nie jest cz�owiekiem. Jest w�a�nie potworem, mutantem, urzekl�tym odmie�cem. Przywnoz�e� tu kikimor�. Dzierzba jest gorsza od kikimory. Kikimora zabija z g�odu, a Dzierzba dla przyjemno�ci. Zabij j�, a ja zap�ac� ci ka�d� sum�, jakiej za��dasz. W granicach rozs�dku, rozumie si�.

��Ju� ci m�wi�em, histori� o mutacji i przekle�stwie Lilit uwa�am za brednie. Dziewczyna ma powody do porachunk�w z tob�, ja si� do tego miesza� nie b�d�. Zwr�� si� do w�jta, do stra�y miejskiej. Jeste� miejscowym czarodziejem, chroni ci� miejscowe prawo.

��Naplu� mi na prawo, na w�jta i na jego pomoc!�� wybuchn�� Stregobor. - Nie potrzebuj� obrony, chc�, by� j� zabi�! Do tej wie�y nie wejdzie nikt, jestem tu zupe�nie bezpieczny. Ale co mi z tego, nie mam zamiaru siedzie� tu do ko�ca swoich dni. Dzierzba nie zrezygnuje, p�ki �yje, wiem to. Mam siedzie� w tej wie�y i czeka� na �mier�?

��One siedzia�y. Wiesz co, magiku? Trzeba by�o zostawi� polowanie na dziewcz�ta innym, pot�niejszym czarodziejom, trzeba by�o przewidzie� konsekwencje.

��Prosz� ci�, Geralt.

��Nie, Stregobor.

Czarnoksi�nik milcza�. Nieprawdziwe s�o�ce na nieprawdziwym niebie nie przesun�o si� w kierunku zenitu, ale wied�min wiedzia�, �e w Blaviken ju� zmierzcha. Poczu� g��d.

��Geralt � powiedzia� Stregobor � kiedy s�uchali�my Eltibalda, wielu z nas mia�o w�tpliwo�ci. Ale postanowili�my wybra� mniejsze z�o. Teraz ja ciebie prosz� o podobny wyb�r.

��Z�o to z�o, Stregoborze � rzek� powa�nie wied�min wstaj�c. - Mniejsze, wi�ksze, �rednie, wszystko jedno, proporcje s� umowne a granice zatarte. Nie jestem �wi�tobliwym pustelnikiem, nie samo dobro czyni�em w �yciu. Ale je�eli mam wybiera� pomi�dzy jednym z�em a drugim, to wol� nie wybiera� wcale. Czas na mnie. Zobaczy- my si� jutro.

��Mo�e � powiedzia� czarodziej. - Je�eli zd��ysz.

W "Z�otym Dworze", reprezentacyjnym zaje�dzie miasteczka, by�o ludno i gwarno. Go�cie, miejscowi i przyjezdni, zaj�ci byli w wi�kszo�ci czynno�ciami typowymi dla nacji lub profesji. Powa�ni kupcy k��cili si� z krasno-ludami o ceny towar�w i oprocentowanie kredytu. Mniej powa�ni kupcy szczypali w ty�ki dziewcz�ta roznosz�ce piwo i kapust� z grochem. Lokalni przyg�upkowie udawali dobrze poinformowanych. Dziewki stara�y si� podoba� maj�cym pieni�dze, r�wnocze�nie zniech�caj�c nie maj�cych. Wo�nice i rybacy pili tak, jak gdyby od jutra miano wyda� zakaz uprawy chmielu. �eglarze �piewali piosenk� s�awi�c� morskie fale, odwag� kapitan�w i wdzi�ki syren, te ostatnie malowniczo i w szczeg�ach.

��Wyt� pami��, Setniku � rzek� Caldemeyn do karczmarza, przechylaj�c si� przez kontuar, by by� s�yszanym poprzez harmider. - Sze�ciu ch�opa i dziewucha, czarno odziani w sk�r� nabijan� srebrem, novigradzk� mod�. Widzia�em ich na rogatkach. Zatrzymali si� u ciebie czy "Pod Tu�czykiem"?

Karczmarz zmarszczy� wypuk�e czo�o, wycieraj�c kufel w pasiasty fartuch.

��Tu, w�jcie � powiedzia� wreszcie. - Prawili, �e na jarmark przyjechali, a wszyscy przy mieczach, nawet dziewka. Czarno, jak rzekli�cie, odziani.

��Ano � kiwn�� g�ow� w�jt. - Gdzie oni teraz? Tu ich nie widz�.

��We mniejszym alkierzu. Z�otem p�acili.

��P�jd� sam � powiedzia� Geralt. - Nie ma co robi� z tego sprawy urz�dowej, przynajmniej na razie, wobec nich wszystkich. Przyprowadz� j� tutaj.

��Mo�e i dobrze. Ale uwa�aj, nie chc� tu awantury.

��B�d� uwa�a�.

Piosenka �eglarzy, s�dz�c po rosn�cym nasyceniu plugawymi s�owami, zmierza�a do wielkiego fina�u. Geralt uchyli� kotar� zas�aniaj�c� wej�cie do alkierza, sztywn� i lepk� od brudu.

Przy stole w alkierzu siedzia�o sze�ciu m�czyzn. Tej, kt�rej si� spodziewa�, nie by�o w�r�d nich.

��Czego?�� wrzasn�� ten, kt�ry dostrzeg� go pierwszy,

�ysawy, z twarz� zniekszta�con� blizn� biegn�c� przez lew� brew, nasad� nosa i prawy policzek.

��Chc� si� widzie� z Dzierzb�.

Od sto�u wsta�y dwie jednakowe postacie o identycznych nieruchomych twarzach, jasnych zmierzwionych w�osach si�gaj�cych ramion, w identycznych obcis�ych strojach z czarnej sk�ry l�ni�cych od srebrnych ozd�b. Jednakowymi ruchami bli�niacy podnie�li z �awy jednakowe miecze.

��Spok�j, Vyr. Siadaj, Nimir � powiedzia� cz�owiek z blizn�, opieraj�c �okcie na stole. - Z kim, m�wisz, chcesz si� widzie�, bracie? Kto to jest Dzierzba?

��Wiesz dobrze, o kogo mi chodzi.

��Co to za jeden?�� spyta� p�nagi osi�ek, spocony, przepasany na krzy� pasami, z kolczastymi ochraniaczami na przedramionach. - Znasz go, Nohorn?

��Nie znam � powiedzia� cz�owiek z blizn�.

��To jaki� albinos � zachichota� szczup�y ciemnow�osy m�czyzna siedz�cy obok Nohoma. Delikatne rysy, wielkie czarne oczy i szpiczaste zako�czone uszy nieomylnie zdradza�y p�krwi elfa. - Albinos, mutant, wybryk natury. �e te� takim pozwala si� wchodzi� do szynk�w mi�dzy porz�dnych ludzi.

��Ja go ju� gdzie� widzia�em � powiedzia� kr�py, ogorza�y typ z w�osami zaplecionymi w warkocz, mierz�c Ge- raita z�ym spojrzeniem zmru�onych oczu.

��Niewa�ne, gdzie go widzia�e�, Tavik � powiedzia�

Nohorn. - S�uchaj no, bracie. Civril przed chwil� strasznie ci� obrazi�. Nie wyzwiesz go? Taki nudny wiecz�r.

��Nie � rzek� spokojnie wied�min.

��A mnie, je�li wylej� ci na �eb t� rybi� polewk�, wyzwiesz?�� zarechota� go�y do pasa.

��Spok�j, Pi�tnastka � rzek� Nohorn. - Powiedzia�, �e nie, to nie. Na razie. No, bracie, m�w, co masz do powiedzenia i wyno� si�. Masz okazj� sam si� wynie��. Nie skorzystasz, to wyniesie ci� obs�uga.

��Tobie nie mam nic do powiedzenia. Chc� si� widzie� z Dzierzb�. Z Renfri.

��S�yszeli�cie, ch�opcy?�� Nohom rozejrza� si� po komr panach. - On chce si� widzie� z Renfri. A w jakim�e to celu, bracie, mo�na wiedzie�?

��Nie mo�na.

Nohorn podni�s� g�ow� i popatrzy� na bli�niak�w, ci za� post�pili krok do przodu, brz�cz�c srebrnymi klamerkami wysokich but�w.

��Wiem � powiedzia� nagle ten z. warkoczem. - Ju� wiem, gdzie go widzia�em!

��Co tam mamlesz, Tavik?

��Przed domem w�jta. Przywi�z� jakiego� smoka na handel, takie skrzy�owanie paj�ka z krokodylem. Ludzie gadali, �e to wied�min.

��Co to takiego jest, wied�min?�� spyta� ten go�y, Pi�tnastka. - H�? Civril?

��Najemny czarownik � powiedzia� p�elf. - Kuglarz za gar�� srebrnik�w. M�wi�em, wybryk natury. Obraza praw ludzkich i boskich. Takich powinno si� pali�.

��Nie lubimy czarownik�w � zazgrzyta� Tavik, nie odrywaj�c od Geralta zmru�onych �lepi. - Co� mi si� zdaje, Civril, �e b�dziemy mieli w tej dziurze wi�cej roboty, ni� my�leli�my. Tu ich jest wi�cej ni� jeden, a wiadomo, �e oni trzymaj� si� razem.

��Ci�gnie sw�j do swego � u�miechn�� si� z�o�liwie mieszaniec. - �e te� ziemia nosi takich jak ty. Kto was p�odzi, dziwol�gi?

��Wi�cej tolerancji, je�li �aska � rzek� spokojnie Geralt. - Twoja matka, jak widz�, musia�a dostatecznie cz�sto chodzi� sama po lesie, by� mia� powody zastanawia� si� nad w�asnym pochodzeniem.

��Mo�liwe � odpowiedzia� p�elf, nie przestaj�c si� u�miecha�. - Ale ja przynajmniej zna�em moj� matk�. Ty jako wied�min nie mo�esz tego powiedzie� o sobie.

Geralt poblad� lekko i zacisn�� wargi. Nohorn, kt�rego uwadze to nie usz�o, za�mia� si� gromko.

��No, bracie, takiej obrazy nie mo�esz pu�ci� p�azem. To, co masz na grzbiecie, wygl�da na miecz. Wi�c jak? Wyjdziecie z Civrilem na dw�r? Wiecz�r taki nudny. Wied�min nie zareagowa�.

��Zasrany tch�rz � parskn�� Tavik.

��Co on m�wi� o matce Civrila?�� ci�gn�� 'monotonnie Nohorn, opieraj�c podbr�dek na splecionych d�oniach. - Co� strasznie obrzydliwego, jak zrozumia�em. �e si� puszcza�a, czy jako� tak. Hej, Pi�tnastka, czy wypada s�ucha�, jak jaki� przyb��da obra�a matk� kompana? Matka, taka jej ma�, to �wi�to��!

Pi�tnastka wsta� ochoczo, odpi�� miecz, cisn�� na st�. Wypi�� pier�, poprawi� naje�one srebrnymi �wiekami ochraniacze na przedramionach, splun�� i post�pi� krok do przodu.

��Je�eli masz jakie� w�tpliwo�ci � powiedzia� Nohom � to Pi�tnastka w�a�nie wyzywa ci� do walki na pi�ci. M�wi�em, �e ci� st�d wynios�. Zr�bcie miejsce.

Pi�tnastka zbli�y� si�, unosz�c pi�ci. Geralt po�o�y� d�o� na r�koje�ci miecza.

��Uwa�aj � powiedzia�. - Jeszcze krok, a b�dziesz szuka� swojej r�ki na pod�odze.

Nohorn i Tavik zerwali si�, �api�c za miecze. Milcz�cy bli�niacy dobyli swoich jednakowymi ruchami. Pi�tnastka cofn�� si�. Nie poruszy� si� jedynie Civril.

��Co tu si� wyrabia, psiakrew? Na chwil� nie mo�na was samych zostawi�?

Geralt odwr�ci� si� bardzo wolno i spojrza� w oczy koloru morskiej wody.

Prawie dor�wnywa�a mu wzrostem. W�osy koloru s�omy nosi�a nier�wno obci�te, nieco poni�ej uszu. Sta�a opieraj�c si� jedn� r�k� o drzwi, w obcis�ym aksamitnym kaftaniku �ci�gni�tym ozdobnym pasem. Jej sp�dnica by�a nier�wna, asymetryczna � z lewej strony si�ga�a �ydki, z prawej ods�ania�a mocne udo ponad cholew� wysokiego buta z �osiowej sk�ry. U lewego boku mia�a miecz, u prawego sztylet z wielkim rubinem w g�owicy.

��Zaniem�wili�cie?

��To wied�min � b�kn�� Nohom.

��No to co?

��Chcia� rozmawia� z tob�.

��No to co?

��To czarownik!�� zahucza� Pi�tnastka.

��Nie lubimy czarownik�w � warkn�� Tavik.

��Spokojnie, ch�opcy � powiedzia�a dziewczyna. - Chce ze mn� porozmawia�, to nie zbrodnia. Wy bawcie si� dalej. I bez awantur. Jutro jest dzie� targowy. Nie chcecie chyba, �eby wasze wybryki zak��ci�y jarmark, tak wa�ne wydarzenie w �yciu tego mi�ego miasteczka?

W ciszy, jaka zapad�a, rozleg� si� cichy, paskudny chichot. Civril, wci�� rozwalony niedbale na �awie, �mia� si�.

��Niech ci�, Renfri � wykrztusi� mieszaniec. - Wa�ne� wydarzenie!

��Zamknij si�, Civril. Natychmiast.

Civril przesta� si� �mia�. Natychmiast. Geralt nie zdziwi� si�. W g�osie Renfri zad�wi�cza�o co� bardzo dziwnego. Co�, co kojarzy�o si� z czerwonym odblaskiem po�aru na klingach, wyciem mordowanych, r�eniem koni i zapachem krwi. Inni r�wnie� musieli mie� podobne skojarzenia, bo blado�� pokry�a nawet ogorza�� g�b� Tavika.

��No, bia�ow�osy � przerwa�a cisz� Renfri. - Wyjd�my do wi�kszej izby, do��czmy do w�jta, z kt�rym tu przyszed�e�. On pewnie tak�e chce ze mn� rozmawia�.

Caldemeyn, czekaj�cy przy kontuarze, na ich widok przerwa� cich� rozmow� z karczmarzem, wyprostowa� si�, spl�t� r�ce na piersi.

��S�uchajcie, pani � rzek� twardo, nie trac�c czasu na wymian� zdawkowych grzeczno�ci. - Wiem od tego tu wied�mina z Rivii, co was sprowadza do Blaviken. Podobno �ywicie uraz� do naszego czarodzieja.

��Mo�e. I co z tego?�� spyta�a cicho Renfri, r�wnie� niezbyt grzecznym tonem.

��A to, �e do takich uraz s�dy grodzkie albo kasztela�skie s�. Kto uraz� u nas na �ukomorzu �elazem chce m�ci�, za zwyk�ego zb�ja bywa uwa�any. A to jeszcze, �e albo wczesnym rankiem wyniesiecie si� z Blaviken razem ze swoj� czarn� kompani�, albo was wsadz� do jamy, pr� Jak to si� nazywa, Geralt?

��Prewencyjnie.

��W�a�nie. Poj�li�cie, panienko? Renfri si�gn�a do sakiewki przy pasie, wydoby�a kilkakrotnie z�o�ony pergamin.

��Przeczytajcie to sobie, w�jcie, je�li�cie gramotni. I wi�cej nie m�wcie do mnie: "panienko".

Caldemeyn wzi�� pergamin, czyta� d�ugo, potem bez s�owa poda� go Geraltowi.

��"Do moich komes�w, wasali i poddanych wolnych � przeczyta� wied�min na g�os. - Wszem i wobec oznajmiam, jako Renfri, ksi�niczka creyde�ska, w naszej pozostaje s�u�bie i mi�� jest nam, tegdy gniew nasz �ci�gnie na siebie, kto by jej wstrenty czyni�. Audoen, kr�l�" "Wstr�ty" pisze si� inaczej. Ale piecz�� wygl�da na autentyczn�.

��Bo jest autentyczna � powiedzia�a Renfri, wyrywaj�c mu pergamin. - Postawi� j� Audoen, wasz mi�o�ciwy pan. Dlatego nie radz� robi� mi wstr�t�w. Niezale�nie od tego, jak si� to pisze, skutek mo�e by� dla was op�akany. Nie b�dziecie mnie, mo�ci w�jcie, wsadza� do jamy. Ani m�wi� do mnie: �panienko�. �adnego prawa nie naruszy�am. Na razie.

��Je�li je naruszysz cho�by na pi�d� � Caldemeyn wygl�da�, jakby chcia� splun�� � wsadz� ci� do lochu razem z tym pergaminem. Kln� si� na wszystkich bog�w, panienko. Chod�, Geralt.

��Z tob�, wied�minie � Renfri dotkn�a ramienia Ge-raita � jeszcze s�owo.

��Nie sp�nij si� na kolacj� � rzuci� w�jt przez rami� � bo Libusze b�dzie w�ciek�a.

��Nie sp�ni� si�.

Geralt opar� si� o kontuar. Bawi�c si� medalionem z paszcz� wilka zawieszonym na szyi, patrzy� w niebiesko-zielone oczy dziewczyny.

��S�ysza�am o tobie � powiedzia�a. - Jeste� Geralt z Rivii, bia�ow�osy wied�min. Stregobor to tw�j przyjaciel?

��Nie.

��To upraszcza spraw�.

��Nie zanadto. Nie mam zamiaru spokojnie si� przygl�da�.

Oczy Renfri zw�zi�y si�.

��Stregobor jutro umrze � rzek�a cicho, odgarniaj�c z czo�a nier�wno obci�te w�osy. - By�oby mniejszym z�em, gdyby umar� tylko on.

��Je�li, a w�a�ciwie zanim Stregobor umrze, umrze jeszcze kilka os�b. Nie widz� innej mo�liwo�ci.

��Kilka, wied�minie, to skromnie powiedziane.

- �eby mnie nastraszy�, trzeba czego� wi�cej ni� s�owa, Dzierzbo.

��Nie nazywaj mnie Dzierzb�. Nie lubi� tego. Rzecz w tym, �e ja widz� inne mo�liwo�ci. Warto by to obgada�, ale c�, Libusze czeka. �adna chocia� ta Libusze?

��To wszystko, co mia�a� mi do powiedzenia?

��Nie. Ale teraz ju� id�. Libusze czeka.

Kto� by� w jego izdebce na stryszku. Geralt wiedzia� o tym, zanim jeszcze zbli�y� si� do drzwi, pozna� to po ledwie wyczuwalnej wibracji medalionu. Zdmuchn�� kaganek, kt�rym przy�wieca� sobie na schodach. Wyj�� sztylet z cholewy, wetkn�� go z ty�u za pas. Nacisn�� klamk�. W izbie by�o ciemno. Nie dla wied�mina.

Przekroczy� pr�g rozmy�lnie wolno, ospale, powoli zamkn�� za sob� drzwi. W nast�pnej sekundzie skoczy� z pot�nego odbicia d�ugim szczupakiem, zwali� si� na cz�owieka siedz�cego na jego ��ku, przygni�t� go do po�cieli, lewe przedrami� wrazi� mu pod brod�, si�gn�� po sztylet. Nie wydoby� go. Co� by�o nie tak.

��Pocz�tek ca�kiem niez�y � odezwa�a si� st�umionym g�osem, le��c pod nim bez ruchu. - Liczy�am si� z tym, ale nie s�dzi�am, �e tak pr�dko b�dziemy oboje w ��ku. Zabierz r�k� z mojego gard�a, je�li �aska.

��To ty ��To ja. S�uchaj, s� dwie mo�liwo�ci. Pierwsza: zejdziesz ze mnie i porozmawiamy. Druga: zostaniemy w tej pozycji, ale chcia�abym zdj�� przynajmniej buty.

Wied�min wybra� pierwsz� mo�liwo��. Dziewczyna westchn�a, wsta�a, poprawi�a w�osy i sp�dnic�.

��Zapal �wiec� � powiedzia�a. - Ja nie widz� po ciemku jak ty, a lubi� widzie� swojego rozm�wc�.

Podesz�a do sto�u, wysoka, szczup�a, zwinna, usiad�a, wyci�gaj�c przed siebie nogi w wysokich butach. Nie mia�a �adnej widocznej broni.

��Masz tu co� do picia?

��Nie.

��W takim razie dobrze, �e przynios�am � za�mia�a si�, stawiaj�c na stole podr�ny buk�aczek i dwa sk�rzane kubki.,

��Jest prawie p�noc � rzek� Geralt zimno. - Mo�e przejdziemy do rzeczy?

��Zaraz. Masz, pij. Twoje zdrowie, Geralt.

��Nawzajem, Dzierzbo.

��Nazywam si� Renfri, psiakrew � poderwa�a g�ow�. - Pozwalam ci pomija� ksi���cy tytu�, ale przesta� nazywa� mnie Dzierzb�!

��Ciszej, obudzisz ca�y dom. Czy dowiem si� nareszcie, w jakim celu wkrad�a� si� tu przez okno?

��Jaki� ty niedomy�lny, wied�minie. Chc� ocali� Blavi-ken przed rzezi�. �eby to z tob� om�wi�, �azi�am po dachach jak kocica w marcu. Doce� to.

��Doceniam � powiedzia� Geralt. - Tyle �e nie wiem, co mo�e da� taka rozmowa. Sytuacja jest jasna. Stregobor siedzi w czarodziejskiej wie�y, �eby go dosta�, musia�aby� go tam oblega�. Je�eli to zrobisz, nie pomo�e ci tw�j list �elazny. Audoen nie b�dzie ci� chroni�, je�li otwarcie z�amiesz prawo. W�jt, stra�, ca�e Blaviken wyst�pi przeciwko tobie.

��Ca�e Blaviken, je�li wyst�pi przeciwko mnie, to b�dzie strasznie �a�owa� � Renfri u�miechn�a si�, ukazuj�c drapie�ne bia�e z�by. - Przyjrza�e� si� moim ch�opcom? Zar�czam ci, znaj� si� na swoim rzemio�le. Czy wyobra�asz sobie, co si� stanie, je�li dojdzie do walki mi�dzy nimi a tymi cio�kami ze stra�y, kt�rzy co krok potykaj� si�

o w�asne halabardy?

��A czy ty, Renfri, wyobra�asz sobie, �e ja b�d� sta� i przygl�da� si� spokojnie takiej walce? Jak widzisz, mieszkam u w�jta. W potrzebie wypadnie mi stan�� u jego boku.

��I nie w�tpi� � Renfri spowa�nia�a � �e staniesz. Tyle �e pewnie sam, bo reszta pochowa si� po piwnicach. Nie ma na �wiecie wojownika, kt�ry da�by rad� si�demce z mieczami. Tego �aden cz�owiek nie dokona. Ale, bia�ow�osy, przesta�my straszy� si� nawzajem. M�wi�am: rzezi i rozlewowi krwi mo�na zapobiec. Konkretnie, s� dwie osoby, kt�re mog� temu zapobiec.

��Zamieniam si� w s�uch.

��Jedna � powiedzia�a Renfri � to sam Stregobor. Dobrowolnie wyjdzie ze swojej wie�y, ja zabior� go gdzie� na pustkowie, a Blaviken zn�w pogr��y si� w b�ogiej apatii i rych�o zapomni o ca�ej sprawie.

��Stregobor mo�e i sprawia wra�enie pomylonego, ale nie do tego stopnia.

��Kto wie, wied�minie, kto wie. Istniej� argumenty, kt�rych nie mo�na odeprze�, istniej� propozycje nie do odrzucenia. Do takich nale�y, na przyk�ad, tridamskie ultimatum. Postawi� czarownikowi tridamskie ultimatum.

��Na czym takie ultimatum polega?

��Moja s�odka tajemnica.

��Niech ci b�dzie. W�tpi� jednak w jego skuteczno��. Stregoborowi, kiedy m�wi o tobie, dzwoni� z�by. Ultimatum, kt�re sk�oni�oby go do dobrowolnego oddania si� w twoje �liczne r�czki, musia�oby by� naprawd� nieliche. Przejd�my wi�c raczej do drugiej osoby mog�cej zapobiec rzezi w Blaviken. Spr�buj� zgadn��, kto to taki.

- �iekawam twej przenikliwo�ci, bia�ow�osy.

��To ty, Renfri. Ty sama. Wyka�esz i�cie ksi���c�, co ja m�wi�, kr�lewsk� wielkoduszno�� i poniechasz zemsty. Zgad�em?

Renfri odrzuci�a g�ow� w ty� i za�mia�a si� gromko, w por� zakrywaj�c usta d�oni�. Potem spowa�nia�a, utkwi�a w wied�minie b�yszcz�ce oczy.

��Geralt � powiedzia�a � ja by�am ksi�niczk�, ale w Creyden. Mia�am wszystko, o czym tylko zamarzy�am, nawet prosi� nie potrzebowa�am. S�u�b� na ka�de zawo�anie, sukienki, buciki. Majtki z batystu. Klejnoty i b�yskotki, bu�anego kucyka, z�ote rybki w basenie. Lalki i dom dla nich, wi�kszy od tej twojej izby tutaj. I tak by�o a� do dnia, w kt�rym tw�j Stregobor i ta kurwa Aridea rozkazali �owczemu zabra� mnie do lasu, zar�n�� i przynie��

sobie serce i w�trob�. Pi�knie, nieprawda�?

��Nie, raczej obrzydliwie. Cieszy mnie, �e w�wczas poradzi�a� sobie z �owczym, Renfri.

��G�wno tam, poradzi�am. Zlitowa� si� i pu�ci� mnie.

Ale przedtem zgwa�ci�, sukinsyn, obrabowa� z kolczyk�w i z�otego diademiku.

Geralt spojrza� jej prosto w oczy, bawi�c si� medalionem. Nie spu�ci�a wzroku.

��I to by� koniec ksi�niczki � ci�gn�a. - Sukienka podar�a si�, batyst bezpowrotnie utraci� biel. A potem by� brud, g��d, smr�d, kije i kopniaki. Oddawanie si� byle �ajzie za misk� zupy lub dach nad g�ow�. Czy wiesz, jakie ja mia�am w�osy? Jak jedwab, a si�ga�y mi dobry �okie� poni�ej ty�ka. Kiedy z�apa�am wszy, obci�to mi je no�ycami do strzy�enia owiec, przy samej sk�rze. Nigdy ju� nie odros�y mi porz�dnie.

Zamilk�a na chwil�, odgarn�a z czo�a nier�wne kosmyki.

��Krad�am, by nie zdechn�� z g�odu � podj�a. - Zabija�am, by mnie nie zabito. Siedzia�am w lochach �mierdz�cych uryn�, nie wiedz�c, czy mnie nazajutrz powiesz�, czy tylko wych�oszcz� i wyp�dz�. A przez ca�y ten czas moja macocha i tw�j czarownik deptali mi po pi�tach, nasy�ali morderc�w, pr�bowali otru�. Rzucali uroki. Okaza� wielkoduszno��? Wybaczy� mu po kr�lewsku? Ja mu po kr�lewsku urw� g�ow�, a mo�e przedtem obie nogi, to si� zobaczy.

��Aridea i Stregobor pr�bowali ci� otru�?

��Owszem. Jab�kiem zaprawionym wyci�giem z po-krzyku. Uratowa� mnie pewien gnom. Da� mi emetyk, po kt�rym my�la�am, �e wywr�c� si� na nice jak po�czocha.

Ale prze�y�am.

��To by� jeden z siedmiu gnom�w?

Renfri, kt�ra w�a�nie nalewa�a, zamar�a z buk�aczkiem nad kubkiem.

��Oho � rzek�a. - Sporo o mnie wiesz. A co? Masz co�

przeciw gnomom? Albo innym humanoidom? Je�eli chodzi o �cis�o��, byli dla mnie lepsi od wi�kszo�ci ludzi. Ale to ci� nie powinno obchodzi�. M�wi�am, Stregobor i Aridea szczuli mnie jak dzikie zwierz�, dop�ki mogli. P�niej przestali m�c, ja sama sta�am si� my�liwym. Aridea wyci�gn�a kopyta we w�asnym ��ku, mia�a szcz�cie, �e jej wcze�niej nie dopad�am, mia�am dla niej u�o�ony specjalny program. A teraz mam dla czarownika. Geralt, wed�ug ciebie, zas�u�y� na �mier�? Powiedz.

��Nie jestem s�dzi�. Jestem wied�minem.

��Wa�nie. M�wi�am, �e s� dwie osoby mog�ce zapobiec rozlewowi krwi w Blaviken. Drug� jeste� ty. Ciebie czarownik wpu�ci do wie�y, a wtedy go zabijesz.

��Renfri � powiedzia� spokojnie Geralt. - Czy po drodze do mojej izdebki nie spad�a� przypadkiem z dachu na g�ow�?

��Jeste� wied�minem czy nie, psiakrew? M�wi�, �e zabi�e� kikimor�, przywioz�e� j� na osio�ku do wyceny. Strebobor jest gorszy ni� kikimora, kt�ra jest bezrozumnym bydl�ciem i zabija, bo tak� j� bogowie stworzyli. Stregobor to okrutnik, maniak, potw�r. Przywie� mi go na osio�ku, a ja nie po�a�uj� z�ota.

��Nie jestem najemnym zbirem. Dzierzbo.

��Nie jeste� � zgodzi�a si� z u�miechem. Odchyli�a si� na oparcie zydla i skrzy�owa�a nogi na stole, nie czyni�c najmniejszego wysi�ku, by przykry� uda sp�dnic�. - Jeste� wied�min, obro�ca ludzi, kt�rych chronisz od Z�a. A w tym przypadku Z�o to �elazo i ogie�, kt�re zaczn� tu hula�, gdy staniemy przeciw sobie. Nie wydaje ci si�, �e proponuj� mniejsze z�o, najlepsze rozwi�zanie? Nawet dla tego sukinsyna Stregobora. Mo�esz go zabi� mi�osiernie, jednym pchni�ciem, znienacka. Umrze, nie wiedz�c, �e umiera. A ja mu tego nie gwarantuj�. Wr�cz przeciwnie.

Geralt milcza�. Renfri przeci�gn�a si� unosz�c r�ce do g�ry.

��Rozumiem twoje wahanie � powiedzia�a. - Ale odpowied� musz� zna� natychmiast.

��Czy wiesz, dlaczego Stregobor i ksi�na chcieli ci� zabi�, wtedy w Creyden, i p�niej?

Renfri wyprostowa�a si� gwa�townie, zdj�a nogi ze sto�u.

��To chyba oczywiste � wybuchn�a. - Chcieli pozby� si� pierworodnej c�rki Fredefalka, bo by�am dziedziczk� tronu. Dzieci Aridei by�y z morganatycznego zwi�zku i nie mia�y �adnych praw do�

��Renfri, nie o tym m�wi�.

Dziewczyna opu�ci�a g�ow�, ale tylko na moment. Oczy jej rozb�ys�y.

��No, wi�c dobrze. Mam by� jakoby przekl�ta. Ska�ona w �onie matki. Mam by�

��Doko�cz.

��Potworem.

��A jeste�?

Przez moment, bardzo kr�tki, wygl�da�a na bezbronn�

i za�aman�. I bardzo smutn�.

��Nie wiem, Geralt � szepn�a, po czym rysy stwardnia�y jej znowu. - Bo i sk�d mam, psiakrew, wiedzie�? Jak si� skalecz� w palec, krwawi�. Krwawi� te� co miesi�c. Jak si� obe�r�, boli mnie brzuch, a jak opij�, g�owa. Jak jestem weso�a, to �piewam, a jak smutna, kln�. Jak kogo� nienawidz�, to zabijam, a jak� Ach, psiakrew, do�� tego. Twoja odpowied� wied�minie.

��Moja odpowied� brzmi: "Nie".

��Pami�tasz, co m�wi�am?�� spyta�a po chwili milczenia. - S� propozycje, kt�rych nie mo�na odrzuci�, skutki bywaj� straszne. Powa�nie ci� ostrzegam, moja w�a�nie do takich nale�a�a. Zastan�w si� dobrze.

��Zastanowi�em si� dobrze. I potraktuj mnie powa�nie, bo ja r�wnie� powa�nie ci� ostrzegam.

Renfri milcza�a przez czas jaki�, bawi�c si� sznurem pere� trzykrotnie okr�conym wok� kszta�tnej szyi, figlarnie wpadaj�cym pomi�dzy dwie zgrabne p�kule widoczne w rozci�ciu kaftanika.

��Geralt � powiedzia�a. - Czy Stregobor prosi� ci�, aby� mnie zabi�?

��Tak. Uwa�a�, �e to b�dzie mniejszym z�em. -

��Czy mog� przyj��, �e mu odm�wi�e� tak jak mnie?

��Mo�esz.

��Dlaczego?

��Bo nie wierz� w mniejsze z�o. Renfri u�miechn�a si� lekko, po czym usta skrzywi� jej grymas, bardzo nie�adny w ��tym �wietle �wiecy.

��Nie wierzysz, powiadasz. Widzisz, masz racj�, ale tylko cz�ciowo. Istnieje tylko Z�o i Wi�ksze Z�o, a za nimi oboma, w cieniu, stoi Bardzo Wielkie Z�o. Bardzo Wielkie Z�o, Geralt, to takie, kt�rego nawet wyobrazi� sobie nie mo�esz, cho�by� my�la�, �e nic ju� nie mo�e ci� zaskoczy�. I widzisz, Geralt, niekiedy bywa tak, �e Bardzo Wielkie Z�o chwyci ci� za gard�o i powie: "Wybieraj, bratku, albo ja, albo tamto, troch� mniejsze".

��Czy mog� wiedzie�, do czego zmierzasz?

��Do niczego. Wypi�am troch� i filozofuj�, szukam prawd og�lnych. W�a�nie jedn� znalaz�am: mniejsze z�o istnieje, ale my nie mo�emy wybiera� go sami. To Bardzo Wielkie Z�o potrafi nas do takiego wyboru zmusi�. Czy tego chcemy, czy nie.

��Najwyra�niej ja wypi�em za ma�o � wied�min u�miechn�� si� cierpko. - A p�noc, jak to p�noc, min�a tymczasem. Przejd�my do konkret�w. Nie zabijesz Stregobora w Blaviken, nie pozwol� ci na to. Nie pozwol�, by dosz�o tu do walki i rzezi. Po raz drugi proponuj�: zaniechaj zemsty. Zrezygnuj z zabicia go. W ten spos�b udowodnisz jemu, i nie tylko jemu, �e nie jeste� nieludzkim, krwio�erczym potworem, mutantem i odmie�cem. Udowodnisz mu, ze si� myli�. �e wyrz�dzi� ci wielk� krzywd� swoj� pomy�k�.

Renfri przez chwil� patrzy�a na medalion wied�mina kr�c�cy si� na �a�cuszku obracanym w palcach.

��A je�li ci powiem, wied�minie, �e nie potrafi� wybacza� ani rezygnowa� z zemsty, b�dzie to r�wnoznaczne z przyznaniem mu, i nie tylko jemu, racji, prawda? Udowodni� tym samym, �e jednak jestem potworem, nieludzkim demonem przekl�tym przez bog�w? Pos�uchaj, wied�minie. Na samym pocz�tku mojej tu�aczki przygarn�� mnie pewien wolny kmie�. Spodoba�am mu si�. Poniewa� on jednak wcale mi si� nie podoba�, a wr�cz przeciwnie, za ka�dym razem, kiedy chcia� mnie mie�, pra� mnie tak, �e rano ledwo zwleka�am si� z bar�ogu. Kt�rego� razu wsta�am, gdy by�o jeszcze ciemno, i poder�n�am kmieciowi gard�o. Kos�. Nie mia�am wtedy jeszcze takiej wprawy jak dzisiaj i n� wyda� mi si� za ma�y. I widzisz, Geralt, s�uchaj�c, jak kmie� gulgocze i krztusi si�, patrz�c, jak wierzga nogami, poczu�am, �e �lady jego kija i pi�ci nie bol� ju� nic a nic, i �e jest mi dobrze, tak dobrze, �e a�� Odesz�am ra�no pogwizduj�c,�� zdrowa, weso�a i szcz�liwa. I p�niej za ka�dym razem by�o tak samo. Gdyby by�o inaczej, kt� by traci� czas na zemst�?

��Renfri � powiedzia� Geralt. - Niezale�nie od twoich racji i motyw�w, nie odjedziesz st�d pogwizduj�c i nie b�dzie ci tak dobrze, �e a�. Nie odjedziesz weso�a i szcz�liwa, ale odjedziesz �ywa. Jutro wcze�nie rano, tak jak nakaza� w�jt. Ju� ci to m�wi�em, ale powt�rz�. Nie zabijesz Stregobora w Blaviken.

Oczy Renfri b�yszcza�y w �wietle �wiecy, b�yszcza�y per�y w wyci�ciu kaftanika, b�yszcza� medalion z paszcz� wilka, wiruj�c na srebrnym �a�cuszku.

- �al mi ciebie � powiedzia�a nagle dziewczyna wolno, wpatrzona w migocz�cy kr��ek srebra. - Twierdzisz, �e nie istnieje mniejsze z�o. Stoisz na placu, na bruku zalanym krwi�, sam, taki bardzo samotny, bo nie umia�e� dokona� wyboru. Nie umia�e�, ale dokona�e�. Nigdy nie b�dziesz wiedzia�, nigdy nie b�dziesz mia� pewno�ci, nigdy, s�yszysz� A twoj� zap�at� kamie�, z�e s�owo. �al mi ciebie.

��A ty?�� spyta� wied�min cicho, prawie szeptem.

��Ja te� nie umiem wybiera�.

��Kim jeste�?

��Jestem tym, czym jestem.

��Gdzie jeste�?

��Zimno� mi�

��Renfri!�� Geralt �cisn�� medalion w d�oni. Poderwa�a g�ow� jak zbudzona ze snu, mrugn�a' kilkakrotnie, zdziwiona. Przez moment, bardzo kr�tki, wygl�da�a na przestraszon�.

��Wygra�e� � powiedzia�a nagle ostro. - Wygra�e�, wied�minie. Jutro rankiem wyje�d�am z Blaviken i nigdy nie wr�c� do tego parszywego miasteczka. Nigdy. Nalej, je�li jeszcze co� zosta�o we flaszce.

Zwyk�y drwi�cy, figlarny u�mieszek wr�ci� na jej wargi, gdy odstawia�a pusty kubek na st�.

��Geralt?

��Jestem.

��Ten cholerny dach jest stromy. Wola�abym wyj�� o �wicie. Po ciemku mog� spa�� i pot�uc si�. Jestem ksi�niczk�, mam delikatne cia�o, wyczuwam ziarnko grochu przez siennik. O ile nie jest porz�dnie wypchany s�om�, rzecz jasna. Co ty na to?

��Renfri � Geralt u�miechn�� si� mimo woli. - Czy to, co m�wisz, przystoi ksi�niczce?

��Co ty, psiakrew, mo�esz wiedzie� o ksi�niczkach? Ja by�am ksi�niczk� i wiem, �e ca�a przyjemno�� bycia takow� to mo�no�� robienia, co si� chce. Mam ci powiedzie� wprost, czego mi si� chce, czy sam si� domy�lisz?

Geralt, wci�� u�miechni�ty, nie odpowiedzia�.

��Nie chc� nawet dopu�ci� do siebie my�li, �e ci si� nie podobam � skrzywi�a si� dziewczyna. - Wol� za�o�y�, �e masz stracha, by nie spotka� ci� los wolnego kmiecia. Ech, bia�ow�osy. Nie mam przy sobie niczego ostrego. Zreszt� sprawd� sam.

Po�o�y�a mu nogi na kolanach.

- �ci�gnij mi buty. Cholewa to najlepsze miejsce do ukrycia no�a.

Bosa, wsta�a, szarpn�a klamr� pasa.

��Tutaj r�wnie� niczego nie ukrywam. Ani tutaj, jak widzisz. Zga� t� cholern� �wiec�.

Na zewn�trz w ciemno�ciach dar� si� kot.

��Renfri?

��Co?

��To batyst?

��Pewnie �e tak, psiakrew. Jestem ksi�niczk� czy nie?

��Tata � nudzi�a monotonnie Marilka. - Kiedy p�jdziemy na jarmark? Na jarmark, tata!

��Cicho, Marilka � burkn�� Caldemeyn, wycieraj�c talerz chlebem. - Wi�c jak m�wisz, Geralt? Wynosz� si� z miasteczka?

��Tak.

��No, nie my�la�em, �e tak g�adko p�jdzie. Z tym pergaminem opiecz�towanym przez Audeona trzymali mnie za gard�o. Robi�em dobr� min�, ale po prawdzie to guzik m�g�bym im uczyni�.

��Nawet je�li otwarcie z�amaliby prawo? Wszcz�li gwa�t, bijatyk�?

��Nawet. Audoen, Geralt, to bardzo dra�liwy kr�l, posy�a na szafot za byle co. Ja mam �on�, c�rk�, dobrze mi na moim urz�dzie, nie musz� si� g�owi�, sk�d jutro wytrzasn� omast� do kaszy. Jednym s�owem, dobrze si� sta�o, �e wyje�d�aj�. A jak to si� w�a�ciwie sta�o?

��Tata, ja chc� na jarmark!

��Libusze! We� st�d Marilk�! Tak, Geralt, nie s�dzi�em. Wypytywa�em Setnika, karczmarza ze "Z�otego Dworu", o t� novigradzk� kompani�. To nielicha zgraja. Niekt�rych rozpoznano.

��Aha?

��Ten ze szram� na g�bie to Nohom, dawniej przyboczny Abergarda, z tak zwanej wolnej kompanii angre�skiej. S�ysza�e� o wolnej kompanii? Jasne, kto nie s�ysza�. Ten byk, kt�rego wo�aj� Pi�tnastka, r�wnie�. Nawet je�li nie, to nie my�l�, by jego przezwisko wzi�o si� od pi�tnastu dobrych uczynk�w, jakie w �yciu zrobi�. Ten czarniawy p�elf to Civril, zb�j i zawodowy morderca. Podobno mia� co� wsp�lnego z masakr� w Tridam.

��Gdzie?

��W Tridam. Nie s�ysza�e�? G�o�no by�o o tym trzy� Tak trzy lata temu, bo Marilka mia�a dwa latka. Baron z Tridam trzyma� w lochu jakich� zb�jc�w. Ich kamraci, w�r�d nich podobno ten mieszaniec Civril, opanowali prom na rzece pe�en pielgrzym�w, by�o to w czasie �wi�ta Nis. Pos�ali do barona ��danie uwolnienia tamtych. Baron, ma si� rozumie�, odm�wi�, a wtedy oni zacz�li mordowa� p�tnik�w, po kolei, jednego po drugim. Zanim baron zmi�k� i zwolni� tamtych z lochu, spu�cili z pr�dem ponad dziesi�ciu. Baronowi grozi�o potem wygnanie albo nawet i top�r, jedni mieli mu za z�e, �e uleg�, dopiero gdy a� tylu zabito, inni wszcz�li rwetes, �e bardzo wielkie z�o uczyni�, �e pr� precedens to by� albo jak, �e trzeba by�o tamtych wystrzela� z kusz razem z zak�adnikami albo szturmem bra� na �odziach, nie popu�ci� ni na palec. Baron na s�dzie prawi�, �e mniejsze z�o wybra�, bo na promie by�o wi�cej jak �wier� setki ludzi, baby, dzieciaki.

��Tridamskie ultimatum � szepn�� wied�min. - Renfri�

��Co?

��Caldemeyn, jarmark.

��Co?

��Nie rozumiesz, Caldemeyn? Oszuka�a mnie. Nie wyjad�. Zmusz� Stregobora do wyj�cia z wie�y, tak jak zmusili barona z Tridam. Albo mnie zmusz� do� Nie rozumiesz? Zaczn� mordowa� ludzi na jarmarku. Wasz rynek, w tych murach, to prawdziwa pu�apka!

��Na wszystkich bog�w, Geralt! Siadaj! Dok�d, Geralt? Marilka, przera�ona krzykiem, zachlipa�a wtulona w k�t kuchni.

��M�wi�am ci!�� krzykn�a Libusze, wyci�gaj�c r�k� w kierunku wied�mina. - M�wi�am! Samo z�o przez niego!

��Cicho, babo! Geralt! Siadaj!

��Trzeba ich powstrzyma�. Zaraz, zanim ludzie wejd� na rynek. Zwo�aj stra�nik�w. Gdy b�d� wychodzili z zajazdu, za �by ich i w �yka.

��Geralt, b�d� rozs�dny. Tak nie wolno, nie mo�emy ich ruszy�, je�li niczego nie przeskrobali. B�d� si� broni�, poleje si� krew. To zawodowcy, wyr�n� mi ludzi. Je�li dojdzie do Audeona, zap�ac� g�ow�. Dobrze, zbior� stra�, p�jd� na targ, tam b�d� mia� na nich oko�

��To nic nie da, Caldemeyn. Je�li t�um wejdzie ju� na plac, nie zapobiegniesz panice i rzezi. Ich trzeba unieszkodliwi� zaraz, p�ki rynek jest pusty.

��To b�dzie bezprawie. Nie mog� na to zezwoli�. Z tym p�elfem i Tridam to mo�e by� plotka. Mo�esz si� myli�, i co wtedy? Audoen pasy ze mnie b�dzie dar�.

��Trzeba wybra� mniejsze z�o!

��Geralt! Zabraniam ci! Jako w�jt, zabraniam! Zostaw miecz! St�j!

Marilka krzycza�a zakrywszy buzi� r�czkami.

Civril, przys�aniaj�c oczy d�oni�, popatrzy� na s�o�ce wychodz�ce zza drzew. Na rynku zaczyna�o si� o�ywia�, turkota�y wozy i w�zki, pierwsi przekupnie ju� zape�niali stragany towarem. Stuka� m�otek, pia� kogut, g�o�no wrzeszcza�y mewy.

��Pi�kny dzie� si� zapowiada � rzek� Pi�tnastka w zadumie. Civril popatrzy� na niego koso, ale nic nie powiedzia�.

��Konie jak, Tavik?�� spyta� Nohorn, naci�gaj�c r�kawice.

��Gotowe, osiod�ane. Civril, wci�� ich ma�o na tym rynku.

��B�dzie wi�cej.

��Wypada�oby co� zje��.

��P�niej.

��Akurat. B�dziesz mia� p�niej czas. I ochot�.

��Patrzcie � rzek� nagle Pi�tnastka. Wied�min nadchodzi� od strony g��wnej uliczki, wchodzi� mi�dzy stragany, zmierza� prosto na nich.

��Aha � powiedzia� Civril. - Renfri mia�a racj�. Daj mi kusz�, Nohorn.

Zgarbi� si�, napi�� ci�ciw�, przydeptuj�c stop� strze-mi�czko. Starannie u�o�y� be�t w rowku. Wied�min szed�. Civril uni�s� kusz�.

��Ani kroku dalej, wied�minie! Geralt zatrzyma� si�. Oko�o czterdziestu krok�w dzieli�o go od grupy.

��Gdzie jest Renfri?

Mieszaniec wykrzywi� swoj� �adn� twarz.

��Pod wie��, sk�ada czarownikowi pewn� propozycj�. Wiedzia�a, ze tu przyjdziesz. Poleci�a mi przekaza� ci dwie rzeczy.

��M�w.

��Pierwsza rzecz to pos�anie, kt�re brzmi: "Jestem tym, czym jestem. Wybieraj. Albo ja, albo tamto drugie, mniejsze". Masz jakoby wiedzie�, o co chodzi.

Wied�min kiwn�� g�ow�, potem uni�s� r�k�, chwytaj�c r�koje�� miecza stercz�c� nad prawym barkiem. Klinga b�ysn�a, opisuj�c �uk nad jego g�ow�. Wolnym krokiem ruszy� w kierunku grupy.

Civril za�mia� si� paskudnie, z�owrogo.

��Wi�c jednak. Ona i to przewidzia�a, wied�minie. A zatem zaraz otrzymasz drug� rzecz, kt�r� poleci�a ci przekaza�. Prosto mi�dzy oczy.

Wied�min szed�. P�elf uni�s� kusz� do policzka. Zrobi�o si� bardzo cicho.

Szcz�kn�a ci�ciwa. Wied�min machn�� mieczem, rozleg� si� przeci�g�y j�k uderzonego metalu, be�t wylecia� w g�r� kozio�kuj�c, sucho trzasn�� o dach, zadudni� w rynnie. Wied�min szed�.

��Odbi�� - st�kn�� Pi�tnastka. - Odbi� w locie�

��W kup� � skomenderowa� Civril. Sykn�y miecze dobywane z pochew, grupa zwar�a si� rami� do ramienia, naje�y�a ostrzami.

Wied�min przyspieszy� kroku, jego ch�d, zadziwiaj�co p�ynny i mi�kki, przeszed� w bieg � nie na wprost, na kolczast� od miecz�w grup�, ale w bok, okr��aj�c j� po zacie�niaj�cej si� spirali.

Tavik nie wytrzyma�, rzuci� si� na spotkanie, skracaj�c dystans. Za nim skoczyli bli�niacy.

��Nie rozbiega� si�! - wrzasn�� Civril kr�c�c g�ow�, trac�c wied�mina z pola widzenia. Zakl��, odskoczy� w bok widz�c, �e grupa rozpada si� zupe�nie, kr�ci mi�dzy stragany w szale�czym korowodzie.

Tavik by� pierwszy. Jeszcze przed chwil� �ciga� wied�mina, teraz nagle dostrzeg�, �e ten mija go z lewej strony, biegn�c w przeciwnym kierunku. Zadrobi� nogami, by wyhamowa�, ale wied�min przemkn�� obok, nim zd��y� unie�� miecz. Tavik poczu� silne uderzenie tu� ponad biodrem. Odkr�ci� si� i stwierdzi�, ze pada. Ju� na kolanach, zdziwiony spojrza� na swoje biodro i zacz�� krzycze�.

Bli�niacy jednocze�nie atakuj�c p�dz�cy na nich czarny, rozmazany kszta�t, wpadli na siebie, zderzyli si� barkami, na moment trac�c rytm. Wystarczy�o. Vyr, ci�ty przez ca�� szeroko�� piersi, zgi�� si� wp�, z opuszczon� g�ow� zrobi� jeszcze par� krok�w i run�� na stragan z warzywami. Nimir dosta� w skro�, zawirowa� w miejscu i pad� do rynsztoka, ci�ko, bezw�adnie.

Na rynku zakot�owa�o si� od uciekaj�cych przekupni�w, zahurkota�y przewracane stragany, wzbi� si� kurz i krzyk. Tavik jeszcze raz spr�bowa� unie�� si� na rozedrganych r�kach, upad�.

��Z lewej, Pi�tnastka!�� rykn�� Nohom, biegn�c p�kolem, by zaj�� wied�mina z ty�u.

Pi�tnastka obr�ci� si� szybko. Nie do�� szybko. Dosta� raz, przez brzuch, wytrzyma�, z�o�y� si� do ciosu, wtedy dosta� drugi raz, w bok szyi, tu� pod ucho. Wypr�ony, post�pi� cztery rozko�ysane kroki i zwali� si� na w�zek pe�en ryb. W�zek potoczy� si�. Pi�tnastka zsun�� si� na bruk srebrz�cy si� od �usek.

Civril i Nohorn uderzyli jednocze�nie z dw�ch stron, elf zamaszystym ci�ciem z wysoka, Nohorn z przykl�ku, nisko, p�asko. Oba ciosy zosta�y sparowane, dwa metaliczne szcz�kni�cia zla�y si� w jedno. Civril odskoczy�, potkn�� si�, utrzyma� na nogach, chwytaj�c si� drewnianej konstrukcji straganu. Nohom rzuci� si� i zas�oni� go trzymanym pionowo mieczem. Odbi� cios, tak silny, �e rzuci�o go w ty�, musia� przykl�kn�� Podrywaj�c si�, z�o�y� parad�, za wolno. Dosta� ci�cie przez twarz, symetryczne do starej blizny.

Civril odbi� si� plecami od straganu, przeskoczy� padaj�cego Nohorna, zaatakowa� z p�obrotu, obur�cz, nie trafi�, momentalnie odskoczy�. Nie poczu� uderzenia, nogi ugi�y si� pod nim, dopiero gdy po odruchowej paradzie usi�owa� przej�� od finty do kolejnego ataku. Miecz wypad� mu z r�ki przeci�tej po wewn�trznej stronie, powy�ej �okcia. Upad� na kl�czki, potrz�sn�� g�ow�, chcia� wsta�, nie zdo�a�. Opu�ci� g�ow� na kolana, tak zamar� w czerwonej ka�u�y, w�r�d porozrzucanej kapusty, obwarzank�w i ryb.

Na rynek wesz�a Renfri.

Nadchodzi�a wolno mi�kkim, kocim krokiem, wymijaj�c w�zki i stragany. T�um, kt�ry w uliczkach i pod �cianami dom�w bucza� jak r�j szerszeni, �cich�. Geralt sta� nieruchomo, z mieczem w opuszczonej r�ce. Dziewczyna zbli�y�a si� na dziesi�� krok�w, zatrzyma�a. Zobaczy�, �e pod kaftanikiem ma kolczug�, kr�tk�, ledwo zakrywaj�c�

biodra.

��Dokona�e� wyboru � stwierdzi�a. - Jeste� pewien, �e w�a�ciwego?

��Nie b�dzie tu drugiego Tridam � rzek� Geralt z wysi�kiem.

��Nie by�oby. Stregobor wy�mia� mnie. Powiedzia�, �e mog� wymordowa� ca�e Blaviken i dorzuci� kilka okolicznych wsi, a on i tak nie wyjdzie z wie�y. I nikogo, wliczaj�c w to ciebie, tam nie wpu�ci. Co tak patrzysz? Tak, oszuka�am ci�. Ca�e �ycie oszukiwa�am, gdy by�o trzeba, dlaczego mia�am robi� wyj�tek dla ciebie?

��Odejd� st�d, Renfri. Za�mia�a si�.

��Nie, Geralt � wydoby�a miecz, szybko i zwinnie.

��Renfri.

��Nie, Geralt. Ty dokona�e� wyboru. Kolej na mnie. Jednym ostrym ruchem zerwa�a sp�dnic� z bioder, zakr�ci�a ni�^w powietrzu, owijaj�c materia� dooko�a lewego przedramienia. Geralt cofn�� si�, uni�s� d�o�, sk�adaj�c palce w Znak. Renfri za�mia�a si� znowu, kr�tko, chrapliwie.

��Nic z tego, bia�ow�osy. To si� mnie nie ima. Tylko miecz.

��Renfri � powt�rzy�. - Odejd�. Je�li skrzy�ujemy ostrza, ja� ju� nie b�d� m�g��

��Wiem � powiedzia�a. - Ale ja� Ja te� nie mog� inaczej. Po prostu nie mog�. Jeste�my tym, czym jeste�my. Ty i ja.

Ruszy�a na niego lekkim, rozko�ysanym krokiem. W prawej r�ce, wyprostowanej, wyci�gni�tej w bok, po�yskiwa� miecz, lew� wlok�a sp�dnic� po ziemi. Geralt cofn�� si� o dwa kroki.

Skoczy�a, machn�a lew� r�k�, sp�dnica furkn�a w powietrzu, w �lad za ni�, przys�oniony, b�ysn�� miecz w oszcz�dnym, kr�tkim ci�ciu. Geralt odskoczy�, tkanina nawet go nie musn�a, a klinga Renfri ze�lizn�a si� po uko�nej paradzie. Zripostowa� odruchowo �rodkiem brzeszczotu, zwi�za� obie klingi kr�tkim m�y�cem, pr�buj�c wytr�ci� jej bro�. To by� b��d. Odbi�a jego ostrze i od razu, z ugi�tych kolan i rozko�ysanych bioder ci�a, mierz�c w twarz. Ledwie zdo�a� sparowa� to uderzenie, odskoczy� przed spadaj�c� na niego materi� sp�dnicy. Zawirowa� w piruecie, unikaj�c migoc�cej w b�yskawicznych ci�ciach klingi, znowu odskoczy�. Wpad�a na niego, cisn�a sp�dnic� prosto w oczy, ci�a p�asko, z bliska, z p�obrotu. Umkn�� przed ciosem, obracaj�c si� tu� przy niej. Zna�a t� sztuczk�. Obr�ci�a si� wraz z nim i z bliska, tak �e poczu� jej oddech, przejecha�a mu ostrzem przez pier�. B�l targn�� nim, ale nie zak��ci� rytmu. Obr�ci� si� jeszcze raz, w przeciwn� stron�, odbi� kling� lec�c� ku jego skroni, zrobi� szybk� fint� i zaatakowa�. Renfri odskoczy�a; z�o�y�a si� do uderzenia z g�ry. Geralt, przykl�kaj�c w wypadzie, b�yskawicznie ci�� j� z do�u, samym ko�cem miecza, przez ods�oni�te udo i pachwin�.

Nie krzykn�a. Padaj�c na kolano i na bok pu�ci�a miecz, wpi�a obie d�onie w przeci�te udo. Spomi�dzy palc�w krew zat�tni�a jasnym strumieniem na ozdobny pas, na �osiowe buty, na brudny bruk. T�um wci�ni�ty w uliczki zafalowa� i zakrzycza�.

Geralt schowa� miecz.

��Nie odchod�� - j�kn�a zwijaj�c si� w k��bek. Nie odpowiedzia�.

��Zimno� mi�

Nie odpowiedzia�. Renfri j�kn�a znowu, kul�c si� jeszcze bardziej. Krew wartkimi strumyczkami wype�nia�a jamki mi�dzy kamieniami.

��Geralt� Obejmij mnie�

Nie odpowiedzia�.

Odwr�ci�a g�ow� i znieruchomia�a z policzkiem na bruku. Sztylet o bardzo w�skim ostrzu, do tej pory skrywany pod cia�em, wy�lizn�� si� z jej martwiej�cych palc�w.

Po chwili b�d�cej wieczno�ci� wied�min uni�s� g�ow� na odg�os stukaj�cej o bruk r�d�ki Stregobora. Czarodziej zbli�a� si� pospiesznie, wymijaj�c trupy.

��Ale jatki � zasapa�. - Widzia�em, Geralt, wszystko widzia�em w krysztale�

Podszed� bli�ej, pochyli� si�. W pow��czystej czarnej szacie, wsparty na posochu, wygl�da� staro, bardzo staro.

��Wierzy� si� nie chce � pokr�ci� g�ow�. - Dzierzba, ca�kiem nie�ywa.

Geralt nie odpowiedzia�.

��No, Geralt � czarodziej wyprostowa� si�. - Id� po w�zek. We�miemy j� do wie�y. Trzeba zrobi� sekcj�.

Spojrza� na wied�mina, nie doczekawszy si� odpowiedzi schyli� si� nad cia�em.

Kto�, kogo wied�min nie zna�, si�gn�� do r�koje�ci miecza, wydoby� go bardzo szybko.

��Dotknij jej tylko, czarowniku � powiedzia� kto�, kogo wied�min nie zna�. - Tylko jej dotknij, a twoja g�owa poleci na bruk.

��Co ty, Geralt, oszala�e�? Jeste� ranny, w szoku! Sekcja to jedyny spos�b, �eby stwierdzi�

��Nie dotykaj jej!

Stregobor, widz�c wznoszon� kling�, odskoczy�, machn�� lask�.

��Dobrze!�� krzykn��. - Jak chcesz! Ale nigdy nie b�dziesz wiedzia�! Nigdy nie b�dziesz mia� pewno�ci! Nigdy, s�yszysz, wied�minie?

��Precz.

��Jak chcesz � czarodziej odwr�ci� si�, uderzy� poso- chem o bruk. - Wracam do Koviru, nie zostan� ani dnia d�u�ej w tej dziurze. Chod� ze mn�, nie zostawaj tu. Ci ludzie niczego nie wiedz�, widzieli tylko, jak zabijasz. A ty paskudnie zabijasz, Geralt. No, idziesz?

Geralt nie odpowiedzia�, nawet nie patrzy� na niego. Schowa� miecz. Stregobor wzruszy� ramionami, odszed� szparkim krokiem, rytmicznie postukuj�c lask�.

Z t�umu polecia� kamie�, d�wi�kn�� o bruk. Za nim drugi, przelatuj�c tu� nad ramieniem Geralta. Wied�min, wyprostowany, uni�s� obie d�onie, wykona� nimi szybki gest. T�um zaszumia�, kamienie polecia�y g�ciej, ale Znak odpycha� je na boki � mija�y cel chroniony niewidzialnym ob�ym pancerzem.

��Do��!!! - rykn�� Caldemeyn. - Koniec z tym, psiama�!

T�um zahucza� jak fala przyboju, ale kamienie przesta�y lecie�. Wied�min sta� nieruchomo. W�jt zbli�y� si� do niego.

��Czy to � rzek� wskazuj�c szerokim gestem na rozrzucone po placyku nieruchome cia�a � ju� wszystko? Tak wygl�da mniejsze z�o, kt�re wybra�e�? Czy ju� za�atwi�e�, co uwa�a�e� za konieczne?

��Tak � odpowiedzia� Geralt z wysi�kiem, nie od razu.

��Twoja rana jest powa�na?

��Nie.

��W takim razie zabieraj si� st�d.

��Tak � powiedzia� wied�min. Sta� jeszcze chwil�, unikaj�c wzroku w�jta. Potem odwr�ci� si� wolno, bardzo wolno.

��Geralt.

Wied�min obejrza� si�.

��Nie wracaj tu nigdy � powiedzia� Caldemeyn. - Nigdy.

Wied�min mia� n� na gardle.

Le�a�, p�awi�c si� w mydlinach, z g�ow� odrzucon� do ty�u, na �lisk� kraw�d� drewnianej balii. W ustach czu� gorzki posmak myd�a. N�, t�py jak siedem nieszcz��, skroba� go bole�nie po jab�ku Adama, z chrz�stem przesuwa� si� ku podbr�dkowi.

Balwierz, z min� artysty �wiadomego narodzin arcydzie�a, skrobn�� jeszcze raz, z czystej maniery, po czym otar� mu twarz kawa�kiem lnianego p��tna zmoczonym w czym�, co mog�o by� nalewk� na arcydzi�gielu.

Geralt wsta�, pozwoli�, by pacho�ek wyla� na niego cebrzyk wody, otrz�sn�� si�, wyszed� z balii, znacz�c ceglan� pod�og� �ladami mokrych st�p.

��R�cznik, panie � pacho�ek zerkn�� ciekawie na jego medalion.

��Dzi�ki.

��Tu jest odzienie � powiedzia� Haxo. - Koszula, gacie, spodnie, wams. A tu buty.

��O wszystkim pomy�leli�cie, kasztelanie. A we w�asnych butach nie m�g�bym p�j��?

��Nie. Piwa?

��Ch�tnie.

Ubiera� si� powoli. Dotyk obcego, szorstkiego, nieprzyjemnego ubrania na sp�cznia�ej sk�rze psu� mu humor, jakiego nabra�, wyleguj�c si� w gor�cej wodzie.

��Kasztelanie?

��S�ucham was, panie Geralt?

��Nie wiecie aby, po co to wszystko? No, do czego jestem tu potrzebny?

��Nie moja rzecz � powiedzia� Haxo, zezuj�c na pacho�k�w. - Do mnie nale�y ubra� was�

��Przebra�, chcieli�cie powiedzie�.

���Ubra� i zaprowadzi� na uczt�, do kr�lowej. W��cie wams, panie Geralt. I ukryjcie pod nim wied�mi�ski medalion.

��Tu le�a� m�j sztylet.

��Ale ju� nie le�y. Jest w bezpiecznym miejscu, tak jak oba wasze miecze i ca�y dobytek. Tam, dok�d idziecie, idzie si� bez or�a.

Wied�min wzruszy� ramionami, obci�gaj�c na sobie ciasny purpurowy wams.

��Co to jest?�� spyta�, wskazuj�c na haft na przedzie ubioru.

��A w�a�nie � rzek� Haxo. - By�bym zapomnia�. Na czas uczty nazywacie si� wielmo�ny Ravix z Czteroroga. Jako honorowy go��, zasi�dziecie po prawicy kr�lowej, takie jest jej �yczenie. A to na wamsie, to wasz herb. W polu z�otym nied�wied� czarny, krocz�cy, na nim panna w szacie b��kitnej, z w�osami rozpuszczonymi i r�koma wzniesionymi. Powinni�cie to zapami�ta�, kto� z go�ci mo�e mie� hyzia na punkcie heraldyki, to si� cz�sto zdarza.

��Jasne, zapami�tam � powiedzia� powa�nie Geralt. -A Czteror�g, gdzie le�y?

��Dostatecznie daleko. Gotowi�cie? Mo�emy i��?

��Mo�emy. Powiedzcie jeszcze, panie Haxo, z jakiej okazji ta uczta?

��Kr�lewna Pavetta ko�czy pi�tna�cie lat, wedle zwyczaju zwalili si� konkurenci do jej r�ki. Kr�lowa Calanthe chce j� wyda� za kogo� ze Skellige. Zale�y nam na przymierzu z wyspiarzami.

��Dlaczego akurat z nimi?

��Na tych, z kt�rymi s� w przymierzu, nie napadaj� tak cz�sto jak na innych.

��Istotny pow�d.

��Ale nie jedyny. W Cintrze, panie Geralt, tradycja nie pozwala na niewie�cie rz�dy. Nasz kr�l Roegner zmar� by� jaki� czas temu od morowego powietrza, a kr�lowa nie chce drugiego m�a. Nasza pani Calanthe m�dra jest i sprawiedliwa, ale co kr�l, to kr�l. Ten, kto o�eni si� z kr�lewn�, si�dzie na tronie. Dobrze by by�o, z�by trafi� si� ch�op na schwa�. A takich trzeba szuka� na wyspach. To twardy nar�d. Chod�my ju�.

W po�owie kru�ganka otaczaj�cego ma�y, pusty wewn�trzny dziedziniec Geralt zatrzyma� si�, rozejrza�.

��Kasztelanie � rzek� p�g�osem. - Jeste�my sami. M�wcie, do czego kr�lowej wied�min. Musicie co� wiedzie�. Kto, je�li nie wy?

��Do tego, co i wszystkim innym � burkn�� Haxo. -Cintra jest jak ka�dy jeden inny kraj, taka sama. Mamy tu i wilko�aki, i bazyliszki, a i mantikora si� znajdzie, jak dobrze poszuka�. To i wied�min mo�e si� przyda�.

��Nie kr��cie, kasztelanie. Pytam, do czego kr�lowej wied�min na uczcie, i to przebrany za b��kitnego nied�wiedzia z rozpuszczonymi w�osami.

Haxo te� si� rozejrza�, a nawet wychyli� si� przez balustrad� kru�ganka.

��Niedobrego co� si� dzieje, panie Geralt � mrukn��. -Na zamku, znaczy. Straszy co�.

��Co?

��A co ma straszy�? Straszyd�o. M�wi�, ma�e, garbate, kolczaste jak je�. Noc� po zamku �azi, brz�ka �a�cuchami. Poj�kuje i st�ka w komnatach.

��Wy�cie widzieli?

��Nie � Haxo splun��. - I widzie� nie chc�.

��Pleciecie, kasztelanie � skrzywi� si� wied�min. - To si� kupy nie trzyma. Idziemy na zar�czynow� biesiad�. I co ja mam tam robi�? Czuwa�, �eby spod sto�u nie wyskoczy� garbus i nie zast�ka�? Bez broni? Wystrojony jak b�azen? Eee, panie Haxo.

��A my�lcie sobie, co chcecie � naburmuszy� si� kasztelan. - Kazali niczego wam nie m�wi�. Prosili�cie, to powiedzia�em. A wy, �e plot�. Wielce�cie uprzejmi.

��Wybaczcie, nie chcia�em was urazi�, kasztelanie. Dziwi�em si� tylko�

��Przesta�cie si� tedy dziwi� � Haxo odwr�ci� g�ow�, nadal naburmuszony. - Nie jeste�cie od dziwienia. I dobrze wam radz�, panie wied�min, je�li kr�lowa rozka�e wam rozdzia� si� do go�a, pomalowa� sobie rzy� niebiesk� farbk� i powiesi� si� w sieni g�ow� w d� jako kandelabr, to zr�bcie to bez zdziwienia i wahania. Inaczej mog� was spotka� nieliche przykro�ci. Poj�li�cie?

��Poj��em. Idziemy, panie Haxo. Cokolwiek ma by�, zg�odnia�em po tej k�pieli.

Nie licz�c zdawkowego, ceremonialnego pozdrowienia, gdy powita�a go jako "pana na Czterorogu", kr�lowa Ca-lanthe nie zamieni�a z wied�minem ani s�owa. Uczta nie rozpoczyna�a si�, wci�� schodzili si� biesiadnicy, gromko zapowiadani przez herolda.

St� by� ogromny, prostok�tny, m�g� pomie�ci� z g�r� czterdziestu ch�opa. W jego szczycie zajmowa�a miejsce Calanthe, siedz�c na tronie z wysokim oparciem. Po jej prawej r�ce zasiada� Geralt, po lewej siwow�osy bard z lutni�, zwany Drogodarem. Dwa szczytowe krzes�a po lewicy kr�lowej pozostawa�y wolne.

Na prawo od Geralta, wzd�u� d�u�szego boku sto�u, zasiadali kasztelan Haxo i wojewoda o trudnym do zapami�tania nazwisku. Za nimi siedzieli go�cie z ksi�stwa Attre � ponury i milcz�cy rycerz Rainfarn i pozostaj�cy pod jego opiek� puco�owaty dwunastolatek, ksi��� Wind-halm, jeden z pretendent�w do r�ki kr�lewny. Dalej � kolorowi i r�nobarwni rycerze z Cintry i okoliczni wasale.

��Baron Eylembert z Tigg!�� og�osi� herold. - Kudkudak!�� mrukn�a Calanthe, szturchaj�c Drogodara. - Weso�o b�dzie.

Chudy i w�saty, dostatnio odziany rycerz sk�oni� si� nisko, ale jego �ywe, weso�e oczy i b��dz�cy po ustach u�mieszek zaprzecza�y czo�obitno�ci.

��Witajcie nam, panie Kudkudaku � rzek�a ceremonialnie kr�lowa. Najwyra�niej przydomek barona zro�ni�ty by� z nim trwa�ej ni� rodowe nazwisko. - Rada wam jestem za przybycie.

��I jam rad z zaproszenia � oznajmi� Kudkudak i westchn��. - C�, rzuc� okiem na kr�lewn�, je�li pozwolisz, kr�lowo. Trudno �y� samotnie, pani.

��Ej�e, panie Kudkudaku � Calanthe u�miechn�a si� lekko, nawijaj�c lok w�os�w na palec. - Wszak�e�cie �onaty, jak nam dobrze wiadomo.

��Eee � �achn�� si� baron. - Sama wiesz, pani, jaka ta moja �ona s�abiutka i delikatna, a teraz w naszych okolicach ospa panuje. Stawiam m�j pas i miecz przeciwko starym �apciom, �e za rok b�dzie nawet po �a�obie.

��Biedny�, Kudkudaku, ale i szcz�ciarz z ciebie zarazem � Calanthe u�miechn�a si� jeszcze milej. - Twoja �ona rzeczywi�cie jest s�abiutka. S�ysza�am, �e jak czasu zesz�ych �niw zdyba�a ci� w stogu z dziewk�, to goni�a ci� z wid�ami nieca�� mil�, i nie dogoni�a. Musisz j� lepiej karmi� i ho�ubi�, a i baczy�, by jej w nocy plecy nie zi�b�y. A za rok, zobaczysz, jak si� poprawi.

Kudkudak posm�tnia�, ale niezbyt przekonywaj�co.

��Aluzj� zrozumia�em. Ale na uczcie zosta� mog�?

��Rada b�d�, baronie.

��Poselstwo ze Skellige!�� krzykn�� herold, ju� solidnie zachrypni�ty.

Wyspiarze wkroczyli dziarskim, dudni�cym krokiem, we czterech, w l�ni�cych, sk�rzanych kubrakach obszytych foczym futrem, przepasani szarfami z kraciastej we�-. ny. Prowadzi� ich �ylasty wojownik o ciemnej twarzy i orlim nosie, maj�cy u boku barczystego m�odziana z rud� czupryn�. Wszyscy sk�onili si� przed kr�low�.

��Wielki to zaszczyt � rzek�a Calanthe, lekko zarumieniona � wita� ponownie na moim zamku �wietnego rycerza, jakim jest Eist Tuirseach ze Skellige. Gdyby nie dobrze znany fakt, �e �ywisz pogard� dla o�enku, ucieszy�abym si� nadziej�, �e mo�e przybywasz ubiega� si� o moj� Pavett�. Czy�by samotno�� jednak dokuczy�a ci, panie?

��Nie raz, pi�kna Calanthe � odrzek� smag�olicy wyspiarz, unosz�c na kr�low� b�yszcz�ce oczy. - Zbyt niebezpieczne jednak wiod� �ycie, by my�le� o trwa�ym zwi�zku. Gdyby nie to� Pavetta jest m�odziutk� jeszcze pan-, na, nierozkwit�ym p�czkiem, ale�

��Ale co, rycerzu?

��Niedaleko pada jab�ko od jab�oni � u�miechn�� si� Eist Tuirseach, b�yskaj�c biel� z�b�w. - Wystarczy spojrze� na ciebie, kr�lowo, by wiedzie�, jak� pi�kno�ci� stanie si� kr�lewna, gdy osi�gnie wiek, jaki powinna mie� kobieta, by uszcz�liwi� wojownika. Tymczasem jednak o jej r�k� winni ubiega� si� m�odzie�cy. Tacy jak siostrzeniec naszego kr�la Brana, ten oto Crach an Craite, kt�ry przyby� tu w tym w�a�nie celu.

Grach, k�oni�c rud� g�ow�, ukl�k� przed kr�low� na jedno kolano.

��Kog� jeszcze przywiod�e�, Eist? Kr�py, krzepki m�czyzna z miot�owat� brod� i dryblas z kobz� na plecach przykl�kli obok Cracha an Craite.

��Oto waleczny druid Myszow�r, kt�ry, jak ja, jest przyjacielem i doradc� kr�la Brana. A to Draig Bon-Dhu, nasz s�awny skald. Trzydziestu �eglarzy ze Skellige czeka za� na podw�rcu, p�on�c nadziej�, �e pi�kna Calanthe z Cintry uka�e si� im cho� w oknie.

��Siadajcie, szlachetni go�cie. Ty, panie Tuirseach, tutaj. Eist zaj�� wolne miejsce przy w�szym ko�cu sto�u, oddzielony od kr�lowej tylko pustym krzes�em i miejscem Drogodara. Pozostali wyspiarze siedli razem po lewej, pomi�dzy marsza�kiem Vissegerdem a tr�jk� syn�w w�adyki. Streptu, na kt�rych wo�ano Pomr�w, Paszkot i Dzir�yg�rka.

��To mniej wi�cej wszyscy � kr�lowa przechyli�a si� w stron� marsza�ka. - Zaczynamy, Vissegerd.

Marsza�ek klasn�� w d�onie. Pacho�kowie, nios�c p�miski i dzbany, d�ugim sznurem ruszyli ku sto�owi, witani radosnym pomrukiem biesiadnik�w.

Calanthe prawie nie jad�a, niech�tnie tr�ca�a podawane k�ski srebrnym widelcem. Drogodar, prze�kn�wszy co� w po�piechu, brzd�ka� dalej na lutni. Pozostali go�cie czynili natomiast prawdziwe spustoszenie w�r�d pieczonych prosi�t, ptactwa, ryb i ma��y, w czym przodowa� rudy Grach an Craite. Rainfarn z Attre srogo strofowa� m�odego ksi�cia Windhalma, raz nawet da� mu po �apach za pr�b� si�gni�cia po dzban z jab�ecznikiem. Kudkudak, przerywaj�c na moment ogryzanie ko�ci, uradowa� s�siad�w na�ladowaniem gwizdu b�otnego ��wia. Robi�o si�

coraz weselej. Wznoszono pierwsze toasty, coraz bardziej niesk�adne.

Calanthe poprawi�a w�sk� z�ot� obr�cz na popielatych, ufryzowanych w loki w�osach, obr�ci�a si� lekko w stron�

Geralta zaj�tego kruszeniem skorupy wielkiego czerwonego raka oci�nika.

��No, wied�minie � powiedzia�a. - Dooko�a jest ju� dostatecznie g�o�no, aby�my mogli zamieni� dyskretnie kilka s��w. Zacznijmy od grzeczno�ci. Ciesz� si� z poznania ciebie.

��To odwzajemniona rado��, kr�lowo.

��Po grzeczno�ciach, konkrety. Mam dla ciebie prac� do wykonania.

��Domy�lam si�. Rzadko kto zaprasza mnie na biesiady z czystej sympatii.

��C�, pewnie nie jeste� interesuj�cym partnerem przy stole. Czy jest jeszcze co�, czego si� domy�lasz?

��Jest.

��C� to takiego?

��Powiem ci, gdy dowiem si�, jakie zadanie masz dla mnie, kr�lowo.

��Geralt � powiedzia�a Calanthe, tr�caj�c palcami naszyjnik ze szmaragd�w, z kt�rych najmniejszy by� wielko�ci majowego chrab�szcza � jak my�lisz, jakie zadanie mo�na mie� dla wied�mina? Co? Wykopanie studni? Za�atanie dziury w dachu? Utkanie gobelinu przedstawiaj�cego wszystkie pozycje, jakie kr�l Vridank i pi�kna Cerro wypr�bowali podczas nocy po�lubnej? Sam chyba wiesz najlepiej, na czym polega twoja profesja.

��Tak, wiem. A teraz mog� powiedzie�, czego si� domy�lam, kr�lowo.

��Ciekawam.

��Domy�lam si�, �e jak wielu innych, mylisz m�j zaw�d z ca�kiem inn� profesj�.

��Och � Calanthe, nachylona swobodnie w kierunku brzd�kaj�cego na lutni Drogodara, sprawia�a wra�enie zamy�lonej i nieobecnej. - A kim�e, Geralt, s� ci inni, kt�rych jest tak wielu, a z kt�rymi by�e� �askaw zr�wna� mnie pod wzgl�dem ignorancji? I z jak� to profesj� myl� tw�j zaw�d owi g�upcy?

��Kr�lowo � rzek� Geralt spokojnie � jad�c do Cintry, spotyka�em wie�niak�w, kupc�w, krasnolud�w domokr��c�w, kotlarzy i drwali. M�wili mi o zjadarce, kt�ra gdzie� w tutejszych lasach ma swoj� kryj�wk�, domek na pazurzastym kurzym tr�jnogu. Wspominali o przerazie gnie�d��cej si� w g�rach. O �agnicach i skolopendromorfach. Podobno znajdzie si� i mantikora, jak dobrze poszuka�. Tyle zada�, kt�re m�g�by wykona� wied�min, nie musz�c przy tym stroi� si� w cudze pi�rka i herby.

��Nie odpowiedzia�e� na moje pytanie.

��Kr�lowo, nie w�tpi�, �e przymierze ze Skellige, zawarte przez ma��e�stwo twojej c�rki, jest Cintrze potrzebne. Mo�liwe te�, �e intryganci, kt�rzy chc� temu przeszkodzi�, zas�uguj� na nauczk�, i to w taki spos�b, by w�adca nie by� w to zamieszany. Pewnie, �e by�oby najlepiej, by t� nauczk� da� im nie znany nikomu pan z Czteroroga, kt�ry zniknie potem ze sceny. A teraz odpowiem na twoje pytanie. Mylisz m�j zaw�d z profesj� najemnego mordercy. Ci inni, kt�rych jest tak wielu, to ci, kt�rzy maj� w�adz�. Nie pierwszy raz wzywany jestem na dw�r, na kt�rym problemy w�adcy wymagaj� szybkich cios�w miecza. Ale ja nigdy nie zabija�em ludzi dla pieni�dzy, niezale�nie, w dobrej czy z�ej sprawie. I nigdy tego robi� nie b�d�.

Atmosfera przy stole o�ywia�a si� w miar� jak ubywa�o piwa. Rudy Grach an Craite znalaz� wdzi�cznych s�uchaczy do opowie�ci o bitwie nad Thwyth. Nakre�liwszy na stole map� za pomoc� ko�ci z mi�sem zamaczanej w sosie, nanosi� na ni� sytuacj� taktyczn�, wrzeszcz�c g�o�no. Kudkudak, dowodz�c celno�ci swego przezwiska, zagdaka� nagle jak najprawdziwsza kwoka, budz�c powszechn� weso�o�� w�r�d biesiadnik�w, a konsternacj� w�r�d s�u�by, przekonanej, �e ptak, drwi�c z jej czujno�ci, dosta� si� jako� z dziedzi�ca na sal�.

��Tak oto, los pokara� mnie nazbyt domy�lnym wied�minem � Calanthe u�miechn�a si�, ale oczy mia�a zmru�one i z�e. - Wied�minem, kt�ry bez cienia szacunku czy chocia�by zwyk�ej grzeczno�ci demaskuje moje intrygi i niecne, zbrodnicze plany. Czy jednak fascynacja moj� urod� i ujmuj�c� osobowo�ci� nie przy�mi�y przypadkiem twojego rozs�dku? Nigdy wi�cej tego nie r�b, Geralt. Nie odzywaj si� w taki spos�b do tych, kt�rzy maj� w�adz�. Niejeden nie zapomni ci takich s��w, a znasz kr�l�w, wiesz, �e maj� r�ne �rodki. Sztylet. Trucizna. Loch. Rozpalone kleszcze. S� setki, tysi�ce sposob�w, po kt�re si�gaj� kr�lowie zwykli m�ci� swoj� ura�on� dum�. Nie uwierzysz, Geralt, jak �atwo jest urazi� dum� niekt�rych w�adc�w. Rzadko kt�ry z nich zniesie spokojnie s�owa takie jak: �Nie�, "Nie b�d�" czy �Nigdy�. Ma�o tego, wystarczy takiemu przerwa�, gdy m�wi, lub wtr�ca� niestosowne uwagi, i ju� ma si� zapewnione �amanie ko�em.

Kr�lowa z�o�y�a razem bia�e, w�skie d�onie i lekko opar�a na nich usta, robi�c efektown� pauz�. Geralt nie przerywa� i niczego nie wtr�ca�.

��Kr�lowie � podj�a Calanthe � dziel� ludzi na dwie kategorie. Jednym rozkazuj�, a drugich kupuj�. Ho�duj� bowiem starej i banalnej prawdzie, �e ka�dego mo�na kupi�. Ka�dego. To tylko kwestia ceny. Zgadzasz si� z tym? Ach, niepotrzebnie pytam. Przecie� jeste� wied�minem, wykonujesz swoj� prac� i bierzesz zap�at�, w odniesieniu do ciebie s�owo "kupi�" traci sw�j pogardliwy wyd�wi�k. R�wnie� kwestia ceny to w twoim przypadku rzecz oczywista, zwi�zana ze stopniem trudno�ci zadania, jako�ci� wykonania, mistrzostwem. Tak�e z twoj� s�aw�, Geralt. Dziadowie na jarmarkach wy�piewuj� o czynach bia�ow�osego wied�mina z Rivii. Je�li chocia� po�owa z tego jest prawd�, to mog� za�o�y�, �e cena twoich us�ug nie jest ma�a. Anga�owanie ci� do tak prostych i banalnych spraw, jak intrygi pa�acowe czy morderstwa, by�oby trwonieniem pieni�dzy. Mo�na to za�atwi� innymi, ta�szymi r�kami.

��BRAAAK! Ghaaa-braaak!�� zarycza� nagle Kudkudak, zdobywaj�c huczny aplauz za imitacj� odg�os�w kolejnego zwierz�cia. Geralt nie wiedzia� jakiego, ale nie chcia�by nigdy czego� takiego napotka�. Odwr�ci� g�ow�, dostrzegaj�c spokojne, jadowicie zielone spojrzenie kr�lowej. Drogodar, z opuszczon� g�ow� i twarz� niewidoczn� zza zas�ony siwych w�os�w opadaj�cych na r�ce i instrument, brzd�ka� cicho na lutni.

��Ach, Geralt � powiedzia�a Calanthe, gestem zabraniaj�c pacho�kowi dolewa� do swojego pucharu. - Ja m�wi�, a ty milczysz. Jeste�my na uczcie, wszyscy chcemy dobrze si� bawi�. Zabaw mnie. Zaczyna mi brakowa� twoich celnych uwag i domy�lnych komentarzy. Zda�by si� te� jeden z drugim komplement, ho�d czy te� zapewnienie o pos�usze�stwie. Kolejno�� dowolna.

��C�, kr�lowo � rzek� wied�min � niew�tpliwie jestem ma�o interesuj�cym partnerem za sto�em. Nadziwi� si� nie mog�, �e w�a�nie mnie wyr�ni�a� zaszczytem zajmowania tego miejsca. Mo�na wszak by�o posadzi� tu kogo� znacznie bardziej odpowiedniego. Ka�dego, kogo by� zapragn�a. Wystarczy�o tylko komu� rozkaza� lub kogo� kupi�. To tylko kwestia ceny.

��M�w, m�w � Calanthe odchyli�a g�ow� do ty�u, przymkn�a oczy, nadaj�c ustom poz�r mi�ego u�miechu.

��Jestem tedy zaszczycony i dumny, �e to ja siedz� obok kr�lowej Calanthe z Cintry, kt�rej urod� przewy�sza tylko jej m�dro��. Za r�wnie wielki zaszczyt uwa�am, �e kr�lowa raczy�a s�ysze� o mnie i �e na podstawie tego, co s�ysza�a, nie chce wykorzystywa� mnie do banalnych spraw. Zesz�ej zimy ksi��� Hrobarik, nie b�d�c tak �askawy, pr�bowa� wynaj�� mnie do szukania �licznotki, kt�ra maj�c do�� jego ordynarnych zalot�w, uciek�a z balu, gubi�c pantofelek. Trudno mi by�o go przekona�, �e do tego potrzebny jest wielki �owczy, a nie wied�min.

Kr�lowa s�ucha�a z zagadkowym u�miechem.

��R�wnie� inni w�adcy, ust�puj�cy tobie, pani Calanthe, pod wzgl�dem m�dro�ci, nie cofali si� przed proponowaniem mi banalnych zada�. G��wnie sz�o im o banalne pozbawienie �ycia pasierba, ojczyma, macochy, stryja, ciotki, trudno zliczy�. Byli zdania, �e to tylko kwestia ceny.

U�miech kr�lowej m�g� oznacza� wszystko.

��Powtarzam wi�c � Geralt lekko sk�oni� g�ow� � �e nie posiadam si� z dumy, mog�c siedzie� obok ciebie, pani. Duma za� ogromnie wiele znaczy dla nas, wied�min�w. Nie uwierzysz, kr�lowo, jak wiele. Pewien w�adyka urazi� kiedy� dum� wied�mina propozycj� pracy, nie licuj�c� z honorem i wied�mi�skim kodeksem. Co wi�cej, nie przyj�� do wiadomo�ci grzecznej odmowy, chcia� powstrzyma� wied�mina przed opuszczeniem swojego kasztelu. Wszyscy komentuj�cy potem to zdarzenie zgodnie twierdzili, �e nie by� to najlepszy z pomys��w tego w�adyki.

��Geralt � powiedzia�a Calanthe po chwili milczenia. -Myli�e� si�. Jeste� bardzo interesuj�cym partnerem przy stole.

Kudkudak, otrzepuj�c w�sy i prz�d kaftana z piwnej piany, zadar� g�ow� i przeszywaj�co zawy� w wielce udatnym na�ladownictwie wilczycy w czasie rui. Psy z dziedzi�ca i ca�ej okolicy zawt�rowa�y wyciem.

Jeden z braci ze Streptu, bodaj�e Dzir�yg�rka, zamoczywszy palec w piwie, poprowadzi� grub� krech� dooko�a formacji narysowanej przez Cracha an Craite.

��B��d i nieudolno��! - zawo�a�. - Nie nale�a�o tak czyni�! Tu, na skrzyd�o, trzeba by�o skierowa� konnic� i uderzy� z flanki!

��Ha!�� rykn�� Crach an Craite, wal�c ko�ci� o st�, znacz�c twarze i tuniki s�siad�w kropelkami sosu. - I os�abi� �rodek? Kluczow� pozycj�? Niedorzeczno��!

��Tylko �lepiec lub chory na umy�le nie korzysta z manewru w takiej sytuacji!

��Tak jest! S�usznie!�� krzykn�� Windhalm z Attre.

��Kto ci� pyta, g�wniarzu?

��Sam jeste� g�wniarz!

��Zamknij pysk, bo ci� zdziel� t� ko�ci�!

��Sied� na rzyci i milcz, Crach � zawo�a� Eist Tuirseach, przerywaj�c konwersacj� z Vissegerdem. - Dosy� tych k��tni. Hej�e, panie Drogodar! Szkoda waszego talentu! Zaiste, wi�cej skupienia i powagi wymaga s�uchanie waszej pi�knej, acz cichej g�d�by. Draigu Bon-Dhu, przesta� �re� i ��opa�! Nikomu za tym sto�em nie zaimponujesz ani jednym, ani drugim. Nadmij no swoje dudy i uraduj nasze uszy porz�dn�, wojack� muzyk�. Za twoim pozwoleniem, dostojna Calanthe!

��O, matko moja � szepn�a kr�lowa do Geralta, unosz�c na moment wzrok ku sklepieniu w niemej rezygnacji. Ale skin�a przyzwalaj�co, u�miechaj�c si� wcale naturalnie i �yczliwie.

��Draigu Bon-Dhu � rzek� Eist. - Zagraj nam pie�� o bitwie pod Chociebu�em! Ta nie dostarczy nam przynajmniej w�tpliwo�ci co do taktycznych posuni�� dow�dc�w! Ani co do tego, kto okry� si� tam nie�mierteln� s�aw�! Zdrowie bohaterskiej Calanthe z Cintry!

��Zdrowie! Chwa�a!�� ryczeli go�cie, spe�niaj�c puchary i gliniane czarki.

Dudy Draiga Bon-Dhu wyda�y z siebie z�owrogie buczenie, potem za� buchn�y straszliwym, przeci�g�ym, modulowanym j�kiem. Biesiadnicy podj�li pie��, wybijaj�c rytm, to jest t�uk�c czym popad�o o st�. Kudkudak chciwie wpatrywa� si� w w�r z koziej sk�ry, niew�tpliwie urzeczony my�l� o wci�gni�ciu wydobywaj�cych si� z jego wn�trza przera�aj�cych ton�w do swego repertuaru.

��Chociebu� � powiedzia�a Calanthe, patrz�c na Geralta � moja pierwsza bitwa. Chocia� l�kam si� wzbudzi� oburzenie i pogard� dumnego wied�mina, wyznam ci, �e w�wczas bili�my si� o pieni�dze. Wr�g pali� bowiem wsie, kt�re p�aci�y nam daniny, a my, nienasyceni i chciwi, zamiast im na to pozwoli�, wyruszyli�my w pole. Banalny pow�d, banalna bitwa, banalne trzy tysi�ce trup�w rozdziobanych przez kruki. I sp�jrz tylko � zamiast si� wstydzi�, siedz� dumna jak paw, �e �piewa si� o mnie pie�ni. Nawet je�eli do tak okropnej, barbarzy�skiej muzyki.

Znowu przywo�a�a na twarz parodi� u�miechu, pe�nego szcz�cia i �yczliwo�ci, uniesieniem pustego pucharu odpowiadaj�c na toasty wznoszone jak st� d�ugi. Geralt milcza�.

��Kontynuujmy � Calanthe przyj�a podane przez Drogodara udko ba�anta i zacz�a je wdzi�cznie ogryza�. - Jak m�wi�am, wzbudzi�e� moje zainteresowanie. M�wiono mi, �e wy, wied�mini, to ciekawa kasta, nie bardzo wierzy�am. Teraz wierz�. Przy uderzeniu wydajecie d�wi�k, �wiadcz�cy, �e wykuto was ze stali, nie ulepiono z ptasiego g�wna. Nie zmienia to jednak w niczym faktu, �e jeste� tu, by wykona� zadanie. I wykonasz je bez m�drkowania.

Geralt nie u�miechn�� si� lekcewa��co i paskudnie, chocia� mia� wielk� ochot�. Milcza� nadal.

��My�la�am � mrukn�a kr�lowa, zdaj�c si� po�wi�ca�" ca�� uwag� wy��cznie ba�anciemu udku � �e co� powiesz. Albo �e si� u�miechniesz. Nie? Tym lepiej. Czy nasz� umow� mog� uwa�a� za zawart�?

��Niejasnych zada� � rzek� sucho wied�min � nie da si� jasno wykona�, kr�lowo.

��Co tu jest niejasnego? Przecie� od razu wszystkiego si� domy�li�e�. Rzeczywi�cie, mam plany odno�nie przymierza ze Skellige i co do ma��e�stwa mojej c�rki Pavetty. W przypuszczeniu, �e plany te s� zagro�one, r�wnie� si� nie pomyli�e�, ani w tym, �e jeste� mi potrzebny, aby to zagro�enie wyeliminowa�. Ale tu sko�czy�a si� twoja domy�lno��. Supozycja, �e myl� tw�j zaw�d z profesj� najemnego zbira, wielce mnie ubod�a. Przyjmij do wiadomo�ci, Geralt, �e zaliczam si� do tych niewielu w�adc�w, kt�rzy wiedz� dok�adnie, czym zajmuj� si� wied�mini i do � czego nale�y ich anga�owa�. Z drugiej strony, je�li kto� zabija ludzi r�wnie wprawnie jak ty, chocia� i nie dla pieni�dzy, nie powinien si� dziwi�, �e tak wielu przypisuje mu profesjonalizm w tej dziedzinie. Twoja s�awa wyprzedza ci�, Geralt, a jest ona g�o�niejsza od przekl�tej kobzy Draiga Bon-Dhu. I r�wnie ma�o w niej przyjemnych nut.

Dudarz, cho� nie m�g� s�ysze� s��w kr�lowej, zako�czy� sw�j koncert. Biesiadnicy nagrodzili go chaotyczn�, wrzaskliw� owacj�, po czym z nowym zapa�em po�wi�cili si� niszczeniu zapas�w jad�a i picia, rozpami�tywaniu przebiegu rozmaitych bitew i nieprzyzwoitym �artom o niewiastach. Kudkudak wydawa� gromkie odg�osy, nie spos�b by�o jednak stwierdzi�, czy by�a to imitacja kolejnego zwierz�cia, czy pr�ba ul�enia prze�adowanemu �o��dkowi. Eist Tuirseach nachyli� si� daleko przez st�.

��Kr�lowo � powiedzia� � istniej� zapewne wa�ne powody, dla kt�rych ca�y czas po�wi�casz wy��cznie panu z-Czteroroga, ale najwy�sza pora, by�my ujrzeli kr�lewn� Pavett�. Na co czekamy? Chyba nie na to, �eby Crach an Craite si� spi�. A chwila ta jest bliska.

��Masz racj�, jak zwykle, Eist � Calanthe u�miechn�a si� ciep�o. Geralt' nie przestawa� si� dziwi�, jak bogaty by� arsena� jej u�miech�w. - Rzeczywi�cie, mam z wielmo�nym Ravixem niezwykle wa�ne sprawy do om�wienia. Nie l�kaj si�, po�wi�c� czas i tobie. Ale znasz moj� zasad�: najpierw obowi�zki, potem przyjemno�ci. Panie Haxo!

Unios�a d�o�, skin�a na kasztelana. Haxo wsta� bez s�owa, sk�oni� si� i szybko pobieg� po schodach, znikn�� w ciemnej galeryjce. Kr�lowa zn�w odwr�ci�a si� do wied�-mina.

��S�ysza�e�? Rozprawiamy zbyt d�ugo. Je�li Pavetta przesta�a ju� mizdrzy� si� przed zwierciad�em, to zaraz tu b�dzie. Nadstaw zatem uszu, bo powtarza� nie b�d�. Chc� osi�gn�� to, co sobie zamierzy�am, a co ty w miar� trafnie odgad�e�. �adnych innych rozwi�za� by� nie mo�e. Co do ciebie, to masz wyb�r. Mo�esz zosta� zmuszony do dzia�ania moim rozkazem� nad konsekwencjami niepos�usze�stwa nie uwa�am za celowe si� rozwodzi�. Pos�usze�stwo, ma si� rozumie�, b�dzie hojnie nagrodzone. Albo mo�esz wy�wiadczy� mi p�atn� us�ug�. Zauwa�, �e nie powiedzia�am: "Mog� ci� kupi�", bo postanowi�am nie ura�a� twojej wied�mi�skiej dumy. Prawda, �e to ogromna r�nica?

��Ogrom tej r�nicy unikn�� jako� mojej uwadze.

��Wyt�aj wi�c bardziej uwag�, kiedy m�wi� do ciebie. R�nica, m�j drogi, polega na tym, �e kupowanemu p�aci si� wed�ug w�asnego widzimisi�, �wiadcz�cy us�ug� sam okre�la jej cen�. Jasne?

��W miar�. Za��my wi�c, �e wybieram form� p�atnej us�ugi. Powinienem jednak chyba wiedzie�, na czym ta us�uga ma polega�?

��Nie, nie powiniene�. Rozkaz, i owszem, musi by� konkretny i jednoznaczny. Co innego, je�li mowa o p�atnej us�udze. Interesuje mnie efekt. Nic wi�cej. To twoja sprawa, jakimi �rodkami mi go zapewnisz.

Geralt, unosz�c g�ow�, napotka� czarne, przenikliwe spojrzenie Myszowora. Druid ze Skellige, nie spuszczaj�c z wied�mina wzroku, kruszy� jak gdyby w zamy�leniu trzymany w d�oni kawa�ek chleba, upuszcza� okruszynki.

Geralt spojrza� w d�. Przed nim, na d�bowej desce sto�u, okruchy, ziarnka kaszy i czerwonawe fragmenciki skorupy oci�nika porusza�y si� szybko jak mr�wki. Tworzy�y runy. Runy po��czy�y si� � na moment � w s�owo. W pytanie.

Myszow�r czeka�, nie spuszczaj�c z niego wzroku. Geralt ledwie dostrzegalnie kiwn�� g�ow�. Druid opu�ci� powieki, z kamienn� twarz� zmi�t� okruszki ze sto�u.

��Szlachetni panowie!�� zawo�a� herold. - Pavetta z Cintry!

Go�cie ucichli, obracaj�c g�owy w stron� schod�w. Poprzedzana przez kasztelana i jasnow�osego pazia w szkar�atnym kubraczku, Kr�lewna schodzi�a wolno, z opuszczon� g�ow�. W�osy mia�a identycznego koloru jak matka � popielatoszare, ale nosi�a je splecione w dwa grube warkocze, si�gaj�ce poni�ej pasa. Opr�cz diademika z misternie rze�bion� gemm� i paska z drobniutkich z�otych ogniwek, �ciskaj�cego na biodrach d�ug� srebrnob��kitn� sukni�, Pavetta nie nosi�a �adnych ozd�b.

Eskortowana przez pazia, herolda, kasztelana i Visse-gerda, kr�lewna zaj�a wolne krzes�o pomi�dzy Drogoda-rem a Eistem Tuirseach. Rycerski wyspiarz natychmiast zadba� o jej puchar i zabawi� rozmow�. Geralt nie dostrzeg�, by odpowiada�a wi�cej ni� jednym s�owem. Oczy mia�a stale spuszczone, przykryte d�ugimi rz�sami, ca�y czas, nawet podczas ha�a�liwych toast�w, jakie sypn�y si� ku niej z r�nych punkt�w sto�u. Niew�tpliwie, jej uroda zrobi�a wra�enie na biesiadnikach � Crach an Craite zaprzesta� wrzask�w, w milczeniu gapi� si� na Pa-vett�, zapominaj�c nawet o kuflu piwa. Windhalm z Attre tak�e po�era� kr�lewn� wzrokiem, mieni�c si� r�nymi odcieniami czerwieni, jak gdyby ju� tylko kilka ziarenek piasku w klepsydrze dzieli�o go od pok�adzin. W podejrzanym skupieniu studiowali drobn� twarz dziewczynki r�wnie� Kudkudak i bracia ze Streptu.

��Aha � powiedzia�a cicho Calanthe, najwyra�niej rada z efektu. - I co powiesz, Geralt? Dziewczyna wda�a si� w matk�, bez fa�szywej skromno�ci. A� mi jej troch� szkoda dla tego rudego kloca, Cracha. Ca�a moja nadzieja w tym, �e mo�e ze szczeniaka wyro�nie kto� klasy Eista Tuirseach. Wszak to ta sama krew. S�uchasz mnie, Ge-rait? Cintra musi sprzymierzy� si� ze Skellige, bo wymaga tego interes pa�stwa. Moja c�rka powinna po�lubi� odpowiedni� osob�, bo to jest moja c�rka. To w�a�nie jest efekt, kt�ry musisz mi zapewni�.

��Ja mam to zapewni�? Czy aby tak si� sta�o, nie wystarczy twoja wola, kr�lowo?

��Sprawy mog� potoczy� si� tak, �e nie wystarczy.

��C� mo�e by� silniejsze od twojej woli?

��Przeznaczenie.

��Aha. A zatem ja, biedny wied�min, mam stawi� czo�o przeznaczeniu silniejszemu od kr�lewskiej woli. Wied�min walcz�cy z przeznaczeniem! C� za ironia.

��Co tu jest ironi�?

��Mniejsza z tym. Kr�lowo, wygl�da na to, �e us�uga, kt�rej ��dasz, graniczy z niemo�liwo�ci�.

��Gdyby graniczy�a z mo�liwo�ci� � wycedzi�a Calanthe zza u�miechni�tych warg � poradzi�abym sobie z tym sama, nie potrzebowa�abym s�awnego Geralta z Rivii. Przesta� m�drkowa�. Wszystko jest do za�atwienia, to tylko kwestia ceny. Do cholery, w twoim wied�mi�skim cenniku musi figurowa� cena za to, co graniczy z niemo�liwo�ci�. Domy�lam si�, �e niema�a. Zapewnisz mi efekt, o kt�rym m�wi�am, a dam ci to, czego za��dasz.

��Jak powiedzia�a�, kr�lowo?

��Dam, czego za��dasz. Nie lubi�, kiedy kto� ka�e mi powtarza�. Zastanawia mnie, wied�minie, czy przed ka�d� robot�, kt�rej si� imasz, pr�bujesz zniech�ci� zleceniodawc� r�wnie usilnie jak mnie? Czas ucieka. Odpowiadaj, tak lub nie?

��Tak.

��Lepiej. Lepiej, Geralt. Twoje odpowiedzi s� ju� znacznie bli�sze idea�u, coraz bardziej przypominaj� te, kt�rych oczekuj�, gdy stawiam pytania. A teraz wyci�gnij dyskretnie lew� r�k� i pomacaj za oparciem mojego tronu.

Geralt wsun�� d�o� pod ��to-niebieskie udrapowanie. Prawie natychmiast natrafi� na miecz, p�asko przytwierdzony do obitego kurdybanem oparcia. Na dobrze mu znany miecz.

��Kr�lowo � powiedzia� cicho � pomijaj�c ju� to, co wcze�niej m�wi�em o zabijaniu ludzi, zdajesz sobie oczywi�cie spraw�, �e na przeznaczenie nie wystarczy miecza?

��Zdaj� � Calanthe odwr�ci�a g�ow�. - Potrzebny jest jeszcze wied�min trzymaj�cy r�koje��. Jak widzisz, zadba�am o to.

��Kr�lowo�

��Ani s�owa wi�cej, Geralt. Zbyt d�ugo ju� spiskujemy. Patrz� na nas, a Eist robi si� z�y. Porozmawiaj chwil� z kasztelanem. Zjedz co�, wypij. Byle nie za du�o. Chc�, by� mia� pewn� r�k�.

Us�ucha�. Kr�lowa w��czy�a si� do rozmowy, jak� wiedli Eist, Vissegerd i Myszow�r przy milcz�cym i sennym udziale Pavetty. Drogodar od�o�y� lutni� i nadrabia� op�nienia w jedzeniu. Haxo nie by� rozmowny. Wojewoda o trudnym do zapami�tania nazwisku, kt�remu obi�y si� wida� o uszy sprawy i problemy Czteroroga, spyta� grzecznie, czy klacze dobrze si� �rebi�. Geralt odpowiedzia�, �e tak, �e znacznie lepiej od ogier�w. Nie by� pewien, czy �art zosta� dobrze odebrany. Wojewoda nie zadawa� wi�cej pyta�.

Oczy Myszowora wci�� szuka�y kontaktu z oczami wied�mina, ale okruszynki na stole nie poruszy�y si� wi�cej.

Crach an Craite coraz bardziej zaprzyja�nia� si� z dwoma bra�mi ze Streptu. Trzeci, najm�odszy, by� ju� nie do u�ytku po pr�bie dotrzymania tempa w piciu, jakie narzuci� Draig Bon-Dhu. Skald, wygl�da�o, wyszed� z tej pr�by bez najmniejszego szwanku.

Zgromadzeni w ko�cu sto�u m�odsi i mniej wa�ni komesi, podochoceni, zaintonowali fa�szywie znan� piosenk� o rogatym kozio�eczku i m�ciwej, pozbawionej poczucia humoru babule�ce.

K�dzierzawy pacho�ek i kapitan stra�y w z�oto-niebieskich barwach Cintry podbiegli do Vissegerda. Marsza�ek, zmarszczony, wys�ucha� meldunku, wsta�, stan�� za tronem i nachylaj�c si� nisko, wymrucza� co� do kr�lowej. Calanthe rzuci�a szybko okiem na Geralta, odpowiedzia�a kr�tko, jednym s�owem. Vissegerd nachyli� si� jeszcze bardziej, zaszepta�, kr�lowa spojrza�a na niego ostro, bez s�owa pacn�a otwart� d�oni� w oparcie tronu. Marsza�ek sk�oni� si�, przekaza� rozkaz kapitanowi stra�y. Geralt nie dos�ysza�, co to by� za rozkaz. Dojrza� jednak, �e Myszow�r poruszy� si� niespokojnie i spojrza� na Pavett� � kr�lewna siedzia�a nieruchomo, opu�ciwszy g�ow�.

W halli rozleg�y si� ci�kie, brz�cz�ce metalem kroki, przebijaj�c si� poprzez gwar u sto�u. Wszyscy unie�li i obr�cili g�owy.

Nadchodz�ca posta� zakuta by�a w zbroj� z kombinacji �elaznych blach i trawionej w wosku sk�ry. Wypuk�y, graniasty, czarno i niebiesko szmelcowany napier�nik zachodzi� na segmentowany fartuch i kr�tkie ochraniacze na udach. Pancerne naramienniki je�y�y si� od ostrych, stalowych cierni, r�wnie� przy�bica z g�sto kratowan� zas�on�, wyci�gni�t� w kszta�t psiego pyska, by�a usiana kolcami jak �upina kasztana.

Chrz�szcz�c i zgrzytaj�c, dziwny go�� zbli�y� si� do sto�u, staj�c nieruchomo na wprost tronu.

��Dostojna kr�lowo, szlachetni panowie � przem�wi� przybysz zza zas�ony he�mu, wykonuj�c sztywny uk�on. -Wybaczcie, �e zak��cam uroczyst� uczt�. Jestem Je� z Erlenwaldu.

��Witaj nam, Je�u z Erlenwaldu � powiedzia�a wolno Calanthe. - I zajmij miejsce za sto�em. W Cintrze radzi jeste�my ka�demu go�ciowi.

��Dzi�kuj�, kr�lowo � Je� z Erlenwaldu sk�oni� si� jeszcze raz, dotkn�� piersi pi�ci� w �elaznej r�kawicy. - Nie przybywam jednak do Cintry jako go��, lecz ze spraw� wa�n�, a nie cierpi�c� zw�oki. Je�li kr�lowa Calanthe zezwoli, wy�o�� moj� spraw� natychmiast, nie marnuj�c waszego czasu.

��Je�u z Erlenwaldu � rzek�a ostro kr�lowa. - Chwalebna troska o nasz czas nie usprawiedliwia braku szacunku. A takim jest przemawianie do mnie zza �elaznego rzeszota. Zdejm zatem he�m. Zniesiemy jako� strat� czasu, jaki zabierze ci ta czynno��.

��Moja twarz, kr�lowo, musi na razie pozosta� zakryt�. Za twoim przyzwoleniem.

Po zebranych przebieg� gniewny szmer, pomruk, akcentowany tu i �wdzie zmielonym w z�bach przekle�stwem. Myszow�r, pochylaj�c g�ow�, bezg�o�nie poruszy� wargami. Wied�min wyczu�, jak zakl�cie na sekund� naelektryzowa�o powietrze, jak poruszy�o jego medalionem. Calanthe patrzy�a na Je�a, mru��c oczy i postukuj�c palcami po oparciu tronu.

��Przyzwalam � rzek�a wreszcie. - Chc�c wierzy�, �e pow�d, jaki tob� kieruje, jest dostatecznie wa�ny. M�w zatem, co ci� sprowadza, Je�u bez twarzy.

��Dzi�ki za przyzwolenie � powiedzia� przybysz. - Nie mog�c jednak znie�� pos�dzenia o brak szacunku, wyja�niam, �e chodzi o �lub rycerski. Nie wolno mi odkrywa� twarzy przed wybiciem p�nocy.

Kr�lowa niedba�ym uniesieniem d�oni potwierdzi�a, �e akceptuje wyja�nienie. Je� post�pi� do przodu, chrz�szcz�c kolczastym pancerzem.

��Lat temu pi�tna�cie � oznajmi� g�o�no � tw�j ma��onek, pani Calanthe, kr�l Roegner, pob��dzi� by� na �owach w Erlenwaldzie. Klucz�c po wertepach, spad� z konia do jaru i zwichn�� nog�. Le�a� na dnie w�wozu i wo�a� pomocy, a odpowiada� mu jeno syk �mij i wycie zbli�aj�cych si� wilko�ak�w. Zgin��by niezawodnie, gdyby nie pomoc, jak� mu okazano.

��Wiem, �e tak by�o � potwierdzi�a kr�lowa. - Je�li i ty to wiesz, domy�lam si�, �e by�e� tym, kto mu t� pomoc okaza�.

��Tak. Tylko dzi�ki mnie powr�ci� ca�o i zdrowo do zamku. Do ciebie, pani.

��Winnam ci zatem wdzi�czno��, Je�u z Erlenwaldu. Wdzi�czno�ci tej nie umniejsza fakt, �e Roegner, pan mego serca i �o�a, odszed� by� ju� z tego �wiata. Rada bym zapyta�, w jaki spos�b mog�abym ci t� wdzi�czno�� okaza�, l�kam si� jednak, �e szlachetnego rycerza, sk�adaj�cego rycerskie �lubowania, kieruj�cego si� we wszystkich post�pkach prawem rycerskim, takie pytanie mo�e obrazi�. Zak�ada�oby bowiem, �e pomoc, jakiej udzieli�e� kr�lowi, nie by�a bezinteresowna.

��Dobrze wiesz, kr�lowo, �e nie by�a bezinteresowna. Wiesz tak�e, �e w�a�nie przychodz� po nagrod�, obiecan� mi przez kr�la za uratowanie mu �ycia.

��Ach, tak?�� Calanthe u�miechn�a si�, ale w jej oczach zape�ga�y zielone ogniki. - Znalaz�e� wi�c kr�la na dnie jaru, bezbronnego, rannego, wydanego na pastw� �mij i potwor�w. I dopiero w�wczas, gdy obieca� ci nagrod�, pospieszy�e� mu z ratunkiem? A gdyby nie chcia� lub nie m�g� obieca� ci nagrody, zostawi�by� go tam, a ja do dzisiaj nie wiedzia�abym, gdzie bielej� jego ko�ci? Ach, jak szlachetnie. Bez ochyby, twoim post�powaniem kierowa�o w�wczas jakie� szczeg�lne rycerskie �lubowanie.

Szmer w�r�d zgromadzonych przybra� na sile.

��I dzisiaj przybywasz po swoj� nagrod�, Je�u?�� ci�gn�a kr�lowa, u�miechaj�c si� coraz bardziej z�owieszczo. - Po pi�tnastu latach? Liczysz pewnie na odsetki od sumy, jakie naros�y przez ten czas? Tu nie jest krasnoludzki bank, Je�u. Powiadasz, nagrod� obieca� ci Roegner? C�, trudno b�dzie go tu �ci�gn��, �eby si� wyp�aci�. Pro�ciej b�dzie chyba pos�a� ciebie do niego, w za�wiaty. Tam si� dogadacie, co kto komu winien. Zbyt kocha�am mego ma��onka, Je�u, by m�c przesta� my�le� o tym, �e mog�am utraci� go ju� w�wczas, pi�tna�cie lat temu, gdyby nie zechcia� si� z tob� targowa�. My�l o tym budzi u mnie niezbyt sympatyczne uczucia do twojej osoby. Zamaskowany przybyszu, czy wiesz, �e w tej chwili tu, w Cintrze, na moim zamku i w mojej mocy, jeste� r�wnie bezradny i bliski �mierci jak Roegner, wtedy na dnie w�wozu? C� mi zaproponujesz, jak� cen�, jak� nagrod�, je�eli ci obiecam, �e wyjdziesz st�d �ywy?

Medalion na szyi Geralta zadrga�, zawibrowa�. Wied�-min rzuci� szybkie spojrzenie na Myszowora, napotka� jego przenikliwy, wyra�nie zaniepokojony wzrok. Pokr�ci� lekko g�ow�, uni�s� pytaj�co brwi. Druid zaprzeczy� r�wnie�, ledwie dostrzegalnym ruchem k�dzierzawej brody wskaza� na Je�a. Geralt nie by� pewien.

��Twoje s�owa, kr�lowo � zawo�a� Je� � obliczone s� na to, by mnie zastraszy�. I na to, by wzbudzi� gniew zebranych tutaj szlachetnych pan�w. Pogard� twej urodziwej c�rki Pavetty. A nade wszystko, twoje s�owa nie s� prawdziwe. I dobrze o tym wiesz!

��Innymi s�owy, k�ami� jak pies. - Na ustach Calanthe wype�z� bardzo nie�adny grymas.

��Dobrze wiesz, kr�lowo � ci�gn�� niewzruszenie przybysz � co wydarzy�o si� w�wczas w Erlenwaldzie. Wiesz, �e uratowany Roegner sam, z w�asnej woli, zaprzysi�g� da� mi to, czego tylko za��dam. Wzywam wszystkich na �wiadk�w tego, co teraz powiem! Kiedy kr�l, wyratowany ze z�ej przygody, odprowadzony w pobli�e swego orszaku, po raz wt�ry spyta�, czego ��dam, odpowiedzia�em mu. Poprosi�em, by obieca� odda� mi to, co w domu zostawi�, o czym nie wie i czego si� nie spodziewa. I kr�l zaprzysi�g�, �e tak si� stanie. A po powrocie do zamku zasta� ciebie, Calanthe, w po�ogu. Tak, kr�lowo, czeka�em te pi�tna�cie lat, a odsetki od mojej nagrody ros�y. Dzi�, gdy patrz� na pi�kn� Pavett�, widz�, �e czekanie si� op�aci�o! Panowie i rycerze! Cz�� z was przyby�a do Cintry, by pretendowa� do r�ki kr�lewny. O�wiadczam, �e�cie przybyli nadaremnie. Od dnia swoich narodzin, moc� kr�lewskiej przysi�gi, pi�kna Pavetta nale�y do mnie!

W�r�d biesiadnik�w wybuch�a wrzawa. Kto� krzycza�, kto� kl��, kto� inny �upi� pi�ci� o st�, przewracaj�c naczynia. Dzir�yg�rka ze Streptu wyrwa� n� z baraniej pieczeni i wymachiwa� nim. Crach an Craite, pochylony, najwyra�niej pr�bowa�, czy nie uda si� wy�ama� deski z krzy�aka sto�u.

��To nies�ychane!�� wrzeszcza� Vissegerd. - Jakie masz dowody? Dowody?

��Twarz kr�lowej � zawo�a� Je�, wyci�gaj�c d�o� w �elaznej r�kawicy � jest najlepszym dowodem!

Pavetta siedzia�a nieruchomo, nie unosz�c g�owy. W powietrzu g�stnia�o co� bardzo dziwnego. Medalion wied�-mina szarpa� si� na �a�cuszku pod wamsem. Zobaczy�, jak kr�lowa gestem przyzwa�a stoj�cego za tronem pazia i szeptem wyda�a mu kr�tki rozkaz. Geralt nie dos�ysza� jaki. Zastanowi�o go jednak zdziwienie maluj�ce si� na twarzy ch�opca i fakt, �e rozkaz musia� zosta� powt�rzony. Pa� pobieg� ku wyj�ciu.

Wrzawa przy stole nie cich�a. Eist Tuirseach zwr�ci� si� do kr�lowej.

��Calanthe � rzek� spokojnie. - Czy on m�wi prawd�?

��A nawet je�eli � wycedzi�a kr�lowa, przygryzaj�c wargi i skubi�c zielon� szarf� na ramieniu � to co?

��Je�li m�wi prawd� � zmarszczy� si� Eist � obietnicy trzeba b�dzie dotrzyma�.

��Doprawdy?

��Czy mam rozumie� � spyta� ponuro wyspiarz � �e r�wnie beztrosko traktujesz wszystkie obietnice? W tej liczbie i te, kt�re tak dobrze wry�y mi si� w pami��?

Geralt, kt�ry nigdy nie spodziewa� si� ujrze� u Calanthe g��bokiego rumie�ca, wilgotnych oczu i dr��cych warg, zosta� zaskoczony.

��Eist � szepn�a kr�lowa. - To co innego�

��Doprawdy?

��Ach, ty psi synu!�� rozdar� si� niespodziewanie Crach an Craite, zrywaj�c si� z miejsca. - Ostatni g�upek, kt�ry twierdzi�, �e co� zrobi�em nadaremnie, zosta� oszczypany przez kraby na dnie zatoki Allenker! Nie po to przyp�yn��em tu ze Skellige, �eby wraca� z niczym! Znalaz� si� konkurent, ma� jego gamratka! Hola, niech kto� przyniesie m�j miecz, i dajcie zaraz tu �elazo temu durniowi! Wnet obaczymy, kto�

��Mo�e by� si� tak zamkn��, Grach?�� rzek� zjadliwie Eist, opieraj�c obie pi�ci o st�. - Draigu Bon-Dhu! Czyni� ci� odpowiedzialnym za dalsze zachowanie kr�lewskiego siostrze�ca!

��Czy i mnie uciszysz, Tuirseach?�� krzykn�� Rainfam � z Attre wstaj�c. - Kto o�mieli si� powstrzyma� mnie przed zmyciem krwi� zniewagi, jak� wyrz�dzono tu mojemu ksi�ciu? I jego synowi Windhalmowi, jedynemu, kt�ry godny jest r�ki i �o�nicy Pavetty! Przynie�cie miecze! Zaraz, tu na miejscu, udowodni� temu Je�owi, czy jak go tam zw�, jak w Attre m�cimy takie obelgi! Ciekawe, czy znajdzie si� kto� lub co�, zdolne mnie przed tym powstrzyma�?

��Owszem. Wzgl�d na dobre obyczaje � powiedzia� spokojnie Eist Tuirseach. - Nie godzi si� wszczyna� tu bitki ani wyzwa� nikogo, nie uzyskawszy wpierw zgody pani tego domu. C� to, czy halla tronowa Cintry to karczma, gdzie mo�na pra� si� po pyskach i d�ga� no�ami, gdy tylko przyjdzie ochota?

Wszyscy znowu zacz�li krzycze� jeden przez drugiego, pomstowa� i wymachiwa� r�kami. Rozgardiasz ucich� jak uci�ty no�em, gdy w sali rozleg� si� nagle kr�tki, w�ciek�y ryk rozjuszonego �ubra.

��Tak � powiedzia� Kudkudak, odchrz�kuj�c i unosz�c si� z krzes�a � Eist si� pomyli�. To ju� nie wygl�da nawet na karczm�. To co� na kszta�t zwierzy�ca, dlatego i �ubr by� na miejscu. Dostojna Calanthe, zezw�l, bym wypowiedzia� sw�j pogl�d na problem, jaki tu mamy.

��Mn�stwo os�b, jak widz� � powiedzia�a przeci�gle Calanthe � ma na ten problem swoje pogl�dy i wypowiada je, nawet bez mego zezwolenia. Dziwne, dlaczego nie ciekawi was m�j w�asny? A wedle mojego w�asnego pogl�du, pr�dzej ten cholerny zamek zawali mi si� na g�ow�, ni� oddam Pavett� temu cudakowi. Nie mam najmniejszego zamiaru�

��Przysi�ga Roegnera��� zacz�� Je�, ale kr�lowa przerwa�a mu natychmiast, grzmotn�wszy o st� z�otym pucharem.

��Przysi�ga Roegnera obchodzi mnie tyle co zesz�oroczny �nieg! A co do ciebie, Je�u, to jeszcze nie zdecydowa�am, czy zezwol� Crachowi lub Rainfarnowi na spotkanie z tob� na ubitej ziemi, czy po prostu rozka�� ci� powiesi�. Przerywaj�c mi, gdy m�wi�, w znacz�cy spos�b wp�ywasz na moj� decyzj�!

Geralt, wci�� niepokojony drganiem medalionu, rozgl�daj�c si� po sali, napotka� nagle oczy Pavetty, szmaragdowozielone jak oczy matki. Kr�lewna nie kry�a ich ju� pod d�ugimi rz�sami � wodzi�a nimi od Myszowora do wied�-mina, nie zwracaj�c uwagi na innych. Myszow�r wierci� si�, schylony, co� mamrota�.

Kudkudak, wci�� stoj�c, chrz�kn�� znacz�co.

��M�w � skin�a kr�lowa. - Aby do rzeczy i w miar� kr�tko.

��Na rozkaz, kr�lowo. Dostojna Calanthe i wy, rycerze! Zaiste, dziwne ��danie postawi� Je� z Erlenwaldu kr�lowi Roegnerowi, dziwnej nagrody za��da�, gdy kr�l zadeklarowa� mu spe�nienie ka�dego �yczenia. Ale nie udawajmy, �e nie s�yszeli�my ju� o takich ��daniach, o starym jak ludzko�� Prawie Niespodzianki. O cenie, kt�rej mo�e ��da� ten, kto ratuje czyje� �ycie w beznadziejnej, zdawa�oby si�, sytuacji, kto spe�nia niemo�liwe, zdawa�oby si�, �yczenie. "Oddasz mi to, co pierwsze wyjdzie, aby ci� powita�". Powiecie, to mo�e by� pies, halabardnik przy bramie, nawet te�ciowa, niecierpliwi�ca si�, by na-pyskowa� wracaj�cemu do domu zi�ciowi. Albo: "Oddasz mi to, co w domu zastaniesz, a czego si� nie spodziewasz". Po d�ugiej podr�y, mo�ci panowie, i niespodziewanym powrocie b�dzie to zazwyczaj gach w ��ku �ony. Ale bywa, �e b�dzie to dziecko. Dziecko wskazane przez przeznaczenie.

��Streszczaj si�, Kudkudak � zmarszczy�a brwi Calanthe.

��Na rozkaz. Panowie! Czy nie s�yszeli�cie o dzieciach wskazywanych przez przeznaczenie? Czy legendarny bohater Zatret Voruta nie zosta� jako dziecko oddany kras-noludom, bo by� tym, kogo ojciec spotka� jako pierwszego, wracaj�c do warowni? A Szalony Dei, kt�ry wym�g� na podr�nym oddanie tego, co w domu zostawi�, a o czym nie wie? T� niespodziank� by� s�awny Supree, kt�ry p�niej wyzwoli� Szalonego Dei od ci���cej na nim kl�twy. Przypomnijcie sobie tak�e Zivelen�, kt�ra zosta�a kr�low� Metinny za spraw� gnoma Rumplestelta, a w zamian obieca�a swoje pierwsze dziecko. Zivelena nie dotrzyma�a obietnicy, gdy Rumplestelt przyby� po nagrod�, czarami zmusi�a go do ucieczki. W nied�ugi czas potem ona i dziecko zmarli na zaraz�. Nie igra si� bezkarnie z przeznaczeniem!

��Nie strasz mnie, Kudkudaku � wykrzywi�a si� Calanthe. - Zbli�a si� p�noc, pora strach�w. Czy pami�tasz jeszcze jakie� legendy z twojego niew�tpliwie trudnego dzieci�stwa? Je�li nie, to siadaj.

��Dopraszam si� �aski � baron podkr�ci� d�ugi w�s � by jeszcze m�c posta�. Chcia�bym przypomnie� wszystkim jeszcze jedn� legend�. To stara, zapomniana legenda, wszyscy�my j� chyba s�yszeli w naszym trudnym dzieci�stwie. W tej legendzie kr�lowie dotrzymywali danych obietnic. A nas, biednych wasali, z kr�lami ��czy jedynie kr�lewskie s�owo: na nim oparte s� traktaty, przymierza,�� nasze przywileje, nasze lenna. I co? Mamy w to wszystko zw�tpi�? Zw�tpi� w nienaruszalno�� kr�lewskiego s�owa? Doczeka� si�, �e b�dzie ono znaczy�o tyle co zesz�oroczny �nieg? Zaiste, je�eli tak ma by�, to po trudnym dzieci�stwie czeka nas trudna staro��!

��Po czyjej ty stronie stoisz, Kudkudak?�� wrzasn�� Rainfam z Attre.

��Cicho! Niech m�wi!

��Ten zapowietrzony gdakacz obra�a majestat!

��Baron z Tigg ma racj�!

��Cisza � powiedzia�a nagle Calanthe wstaj�c. - Pozw�lcie mu sko�czy�.

��Pi�knie dzi�kuj� � sk�oni� si� Kudkudak. - Alem w�a�nie sko�czy�.

Zapad�a cisza, dziwna po wrzawie, jak� dopiero co wywo�a�y s�owa barona. Calanthe sta�a nadal. Geralt nie s�dzi�, �eby ktokolwiek opr�cz niego dostrzeg� dr�enie d�oni, kt�r� potar�a czo�o.

��Moi panowie � powiedzia�a wreszcie � nale�y si� wam wyja�nienie. Tak, ten� Je�� m�wi prawd�. Roegner rzeczywi�cie zaprzysi�g� mu to, czego si� nie spodziewa�. Wygl�da, �e nasz nieod�a�owany kr�l by� cymba�em w sprawach niewie�cich i nie umia� liczy� do dziewi�ciu.. A mnie wyzna� prawd� dopiero na �o�u �mierci. Bo wiedzia�, co bym mu zrobi�a, gdyby wcze�niej przyzna� si� do tej przysi�gi. Wiedzia�, do czego zdolna jest matka, kt�rej dzieckiem rozporz�dza si� tak lekkomy�lnie.

Rycerze i wielmo�e milczeli. Je� sta� nieruchomo jak �elazny, kolczasty pos�g.

��A Kudkudak � podj�a Calanthe � c�, Kudkudak przypomnia� mi, �e nie jestem matk�, ale kr�low�. Dobrze wi�c. Jako kr�lowa, jutro zwo�am rad�. Cintra nie jest tyrani�. Rada zadecyduje, czy przysi�ga nie�yj�cego ju� kr�la ma przes�dzi� los nast�pczyni tronu. Orzeknie, czy nale�y j� i tron Cintry odda� przyb��dzie, czy te� post�pi� zgodnie z interesem kr�lestwa.

Calanthe zamilk�a na chwil�, spojrza�a koso na Geralta.

��A co si� tyczy szlachetnych rycerzy, kt�rzy przybyli do Cintry z nadziej� na r�k� kr�lewny� Pozostaje mi tylko wyrazi� ubolewanie z powodu srogiego despektu i ujmy na honorze, jakich tu doznali. �mieszno�ci, jak� si� okryli. Nie ja jestem temu winna.

W�r�d szmeru g�os�w, jaki przetoczy� si� pomi�dzy go��mi, wied�min u�owi� szept Eista Tuirseach.

��Na wszystkich bog�w morza � dysza� wyspiarz. - To si� nie godzi. To jawne pod�eganie do rozlewu krwi. Calanthe, ty ich po prostu szczujesz�

��Zamilcz, Eist � sykn�a w�ciekle kr�lowa. - Bo si�

rozgniewam.

Czarne oczy Myszowora b�ysn�y, gdy druid wskaza� nimi Rainfarna z Attre, kt�ry sposobi� si�, by wsta�, z ponur�, skrzywion� twarz�. Geralt zareagowa� natychmiast, wyprzedzi� go, wsta� pierwszy, ha�a�liwie trzasn�wszy krzes�em.

��Mo�e niepotrzebne oka�e si� zwo�ywanie rady � powiedzia� g�o�no i d�wi�cznie.

Wszyscy zamilkli, patrz�c na niego zdziwieni. Geralt czu� na sobie szmaragdowe spojrzenie Pavetty, wzrok Je�a zza krat czarnej przy�bicy, czu� te� wzbieraj�c� jak fala powodzi Moc, t�ej�c� w powietrzu. Widzia�, jak pod wp�ywem tej Mocy dym z pochodni i kagank�w zaczyna przybiera� fantastyczne kszta�ty. Wiedzia�, �e Myszow�r te� to widzi. Wiedzia� te�, �e nie widzi tego nikt inny.

��Powiedzia�em � powt�rzy� spokojnie � �e zwo�ywanie rady mo�e okaza� si� niepotrzebne. Rozumiesz, co mam na my�li, Je�u z Erlenwaldu?

Kolczasty rycerz post�pi� dwa chrz�szcz�ce kroki do przodu.

��Rozumiem � powiedzia� g�ucho zza zas�ony he�mu. -G�upi by nie zrozumia�. S�ysza�em, co przed chwil� powiedzia�a mi�o�ciwa i szlachetna pani Calanthe. Znalaz�a �wietny spos�b na pozbycie si� mnie. Przyjmuj� twoje wyzwanie, nie znany mi rycerzu!

��Nie przypominam sobie � rzek� Geralt � abym ci� wyzywa�. Nie zamierzam pojedynkowa� si� z tob�, Je�u z Erlenwaldu.

��Geralt!�� zawo�a�a Calanthe, krzywi�c usta i zapominaj�c o tytu�owaniu wied�mina "szlachetnym Ravixem". - Nie przeci�gaj struny! Nie wystawiaj na pr�b� mojej cierpliwo�ci!

��Ani mojej � doda� z�owrogo Rainfarn. Za� Crach an Craite tylko zawarcza�. Eist Tuirseach pokaza� mu zaci�ni�t� pi�� wymownym gestem. Crach zawarcza� jeszcze g�o�niej.

��Wszyscy s�yszeli � przem�wi� Geralt � jak baron z Tigg opowiada� o s�awnych bohaterach odebranych rodzicom na mocy takich samych przysi�g, jak� wym�g� Je� na kr�lu Roegnerze. Dlaczego jednak, w jakim celu, kto� ��da takich przysi�g? Znasz odpowied�, Je�u z Erlenwaldu. Taka przysi�ga zdolna jest stworzy� pot�n�, nierozerwaln� wi� przeznaczenia pomi�dzy ��daj�cym przysi�gi a obiektem tej�e, dzieckiem-niespodziank�. Dziecko takie, wskazane przez �lepy los, przeznaczone mo�e by� do rzeczy niezwyk�ych. Zdolne mo�e by� do odegrania nies�ychanie wa�nej roli w �yciu tego, z kim zwi��e je los. W�a�nie dlatego, Je�u, za��da�e� od Roegnera ceny, kt�rej si� dzisiaj domagasz. Ty nie chcesz tronu Cintry. Chcegz zabra� kr�lewn�.

��Jest dok�adnie tak, jak m�wisz, nie znany mi rycerzu � roze�mia� si� gromko Je�. - Tego w�a�nie si� domagam! Oddajcie mi t�, kt�ra jest moim przeznaczeniem!

��Tego � powiedzia� Geralt � trzeba b�dzie dowie��.

- �miesz w to w�tpi�? Po potwierdzeniu przez kr�low� prawdziwo�ci moich s��w? Po tym, co sam przed chwil� powiedzia�e�?

��Tak. Bo nie powiedzia�e� nam wszystkiego. Roegner, Je�u, zna� moc Prawa Niespodzianki i wag� przysi�gi, jak� z�o�y�. A z�o�y� j�, bo � wiedzia�, �e prawo i zwyczaj ma moc chroni�c� takie przysi�gi. Strzeg�c�, by spe�nia�y si� tylko wtedy, gdy potwierdzi je si�a przeznaczenia. Twierdz�, Je�u, �e na razie nie masz do kr�lewny �adnych praw. Zdob�dziesz je dopiero w�wczas, gdy�

��Gdy co?

��Gdy kr�lewna sama zgodzi si� odej�� z tob�. Tak stanowi Prawo Niespodzianki. To zgoda dziecka, nie rodzic�w, potwierdza przysi�g�, dowodzi, �e dziecko rzeczywi�cie urodzi�o si� w cieniu przeznaczenia. To dlatego wr�ci�e� po pi�tnastu latach, Je�u. Taki bowiem warunek wprowadzi� � do przysi�gi kr�l Roegner.

��Kim jeste�?

��Jestem Geralt z Rivii.

��Kim jeste�, Geralcie z Rivii, �e chcesz uchodzi� za wyroczni� w kwestii zwyczaj�w i praw?

��On zna to prawo lepiej ni� ktokolwiek inny � powiedzia� chrapliwie Myszow�r � bo do niego je kiedy� zastosowano. Jego kiedy� zabrano z domu rodzic�w, bo by� tym, kogo jego ojciec nie spodziewa� si� zasta� w domu po powrocie. Bo by� przeznaczony do czego� innego. I moc� przeznaczenia zosta� tym, kim jest.

��A kim on jest?

��Wied�minem.

W ciszy, jaka zapanowa�a, uderzy� dzwon z kordegardy, ponurym akcentem og�aszaj�c p�noc. Wszyscy wzdrygn�li si� i poderwali g�owy. Myszow�r, patrz�c na Geralta, zrobi� dziwn�, zaskoczon� min�. Ale najbardziej zauwa�alnie wzdrygn�� si� i niespokojnie poruszy� Je�. R�ce w pancernych r�kawicach opad�y mu bezw�adnie wzd�u� bok�w, kolczasty he�m zako�ysa� si� niepewnie.

Dziwna, niewiadoma Moc, wype�niaj�ca hall� jak siwa mg�a, zg�stnia�a raptownie.

��To prawda � powiedzia�a Calanthe. - Obecny tu Geralt z Rivii jest wied�minem. Jego zaw�d godzien jest szacunku i powa�ania. Po�wi�ci� si�, aby strzec nas od potworno�ci i koszmar�w, jakie p�odzi noc, jakie zsy�aj� z�owrogie, szkodz�ce ludziom si�y. On zabija wszelkie straszyd�a i monstra, jakie czaj� si� na nas po lasach i jarach. R�wnie� i te, kt�re maj� czelno�� zachodzi� do naszych siedzib. Je� milcza�.

��A zatem � ci�gn�a kr�lowa, unosz�c upier�cienion� d�o� � niech�e dokona si� prawo, niech spe�ni si� przysi�ga, kt�rej spe�nienia domagasz si�, Je�u z Erlenwaldu. Wybi�a p�noc. Tw�j �lub ju� nie obowi�zuje. Zdejm przy�bic�. Zanim moja c�rka wypowie swoj� wol�, zanim zdecyduje o swoim przeznaczeniu, niech ujrzy twoj� twarz. Wszyscy pragniemy ujrze� twoj� twarz.

Je� z Erlenwaldu wolno podni�s� opancerzon� d�o�, szarpn�� wi�zania he�mu, zdj�� go, chwytaj�c za �elazny r�g i cisn�� z brz�kiem na posadzk�. Kto� krzykn��, kto� zakl��, kto� ze �wistem wci�gn�� powietrze. Na twarzy kr�lowej pojawi� si� z�y, bardzo z�y u�miech. U�miech okrutnego tryumfu.

Znad szerokiej, p�okr�g�ej blachy napier�nika spogl�da�y na nich dwa wypuk�e, czarne guzki �lepi, umiejscowione po obu stronach pokrytego rudaw� szczecin� wyd�u�onego, t�pego ryjka, uzbrojonego drgaj�cymi wibrysami, pe�nego ostrych, bia�ych kie�k�w. G�owa i kark stoj�cej po�rodku halli postaci je�y�y si� grzebieniem kr�tkich, szarych, ruchliwych kolc�w.

��Tak w�a�nie wygl�dam � przem�wi� stw�r � o czym dobrze wiedzia�a�, Calanthe. Roegner, opowiadaj�c o przygodzie, jaka przydarzy�a mu si� w Erlenwaldzie, nie m�g� pomin�� opisu tego, komu zawdzi�cza� �ycie. Komu,�� pomimo jego wygl�du, zaprzysi�g�, co zaprzysi�g�. Dobrze przygotowa�a� si� na moje przybycie, kr�lowo. Twoj� wynios�� i pogardliw� odmow� dotrzymania s�owa wytkn�li ci w�a�ni wasale. Gdy nie powiod�a si� pr�ba poszczucia na mnie innych zalotnik�w, mia�a� jeszcze w odwodzie wied�mina morderc�, zasiadaj�cego po prawicy, na podor�dziu. A na koniec pospolite, niskie oszustwo. Chcia�a� mnie upokorzy�, Calanthe. Wiedz, �e upokorzy�a� siebie.

��Dosy� � Calanthe wsta�a, opar�a zaci�ni�t� pi�� o biodro. - Sko�czmy z tym. Payetto! Widzisz, kto, a raczej co, stoi przed tob� i ro�ci sobie do ciebie pretensje, W my�l Prawa Niespodzianki i odwiecznego zwyczaju decyzja nale�y do ciebie. Odpowiedz. Wystarczy jednego twojego s�owa. Powiesz: �Tak�, a staniesz si� w�asno�ci�, zdobycz� tego potwora. Powiesz: �Nie�, a nigdy go ju� nie ujrzysz.

T�tni�ca w sali Moc �ciska�a skronie Geralta �elazn� obr�cz�, szumia�a w uszach, je�y�a w�osy na karku. Wied�min patrzy� na bielej�ce knykcie palc�w Myszowo-ra, zaci�ni�te na brzegu sto�u. Na cienk� stru�k� potu biegn�c� w d� po policzku kr�lowej. Na okruszki chleba na stole, ruszaj�ce si� jak robaczki, formuj�ce runy, roz�a��ce si� i znowu grupuj�ce w wyra�ny napis: UWA�AJ!

��Pavetto!�� powt�rzy�a Calanthe. - Odpowiedz. Czy chcesz odej�� z tym stworzeniem? Pavetta unios�a g�ow�.

��Tak.

Moc przepe�niaj�ca sal� zawt�rowa�a, dudni�c g�ucho w �ukach sklepienia. Nikt, absolutnie nikt nie wyda� najmniejszego d�wi�ku.

Calanthe wolno, bardzo wolno opad�a na tron. Jej twarz by�a zupe�nie bez wyrazu.

��Wszyscy s�yszeli � w ciszy rozleg� si� spokojny g�os Je�a. - Ty tak�e, Calanthe. I ty, wied�minie, chytry, p�atny zb�ju. Moje prawa zosta�y dowiedzione. Prawda i prze-, znaczenie wzi�y g�r� nad k�amstwem i kr�tactwem. C� wam pozostaje, szlachetna kr�lowo, przebrany wied�minie? Zimna stal?

Nikt si� nie odezwa�.

��Najch�tniej � ci�gn�� Je�, poruszaj�c wibrysami i k�api�c ryjkiem � natychmiast opu�ci�bym to miejsce wraz z Pavetta, ale nie odm�wi� sobie pewnej przyjemno�ci. To ty, Calanthe, przyprowadzisz twoj� c�rk� tutaj, gdzie stoj�, i w�o�ysz jej bia�� d�o� do mojej d�oni.

Calanthe powoli odwr�ci�a g�ow� w stron� wied�mina. W jej oczach by� rozkaz. Geralt nie poruszy� si�, czuj�c i widz�c, jak skraplaj�ca si� w powietrzu Moc koncentruje si� na nim. Tylko na nim. Ju� wiedzia�. Oczy kr�lowej zw�zi�y si�, usta drgn�y�

��Co?! Co takiego?�� zarycza� nagle Grach an Craite, zrywaj�c si� z miejsca. - Bia�� d�o�? Do jego d�oni? Kr�lewna z tym szczeciniastym �mierdzielem? Z tym� �wi�skim ryjem?

��A ja chcia�em z nim walczy� jak z rycerzem!�� zawt�rowa� Rainfarn. - Z tym straszyd�em, z tym bydl�ciem! Poszczu� go psami! Psami!

��Stra�! - wrzasn�a Calanthe.

Potem ju� posz�o szybko. Crach an Craite chwyci� n� ze sto�u, z trzaskiem przewr�ci� krzes�o. Pos�uszny rozkazowi Eista Draig Bon-Dhu bez namys�u zdzieli� go w potylic� sza�amaj� od dud, z ca�ej si�y. Crach run�� na st�, pomi�dzy jesiotra w szarym sosie a krzywe wr�gi �eber, jakie zosta�y z pieczonego dzika.

Rainfam skoczy� ku Je�owi, b�yskaj�c wydobytym z r�kawa sztyletem. Kudkudak, zrywaj�c si�, kopn�� zydel wprost pod jego nogi. Rainfarn zwinnie przeskoczy� przeszkod�, ale chwila zw�oki wystarczy�a � Je� zmyli� go kr�tkim zwodem i pos�a� na kolana pot�nym uderzeniem. opancerzonej pi�ci. Kudkudak przypad�, by wyrwa� Ra-infamowi sztylet, ale powstrzyma� go ksi��� Windhahn, czepiaj�c si� jego uda niczym pies posokowiec.

Od wej�cia biegli stra�nicy uzbrojeni w gizarmy i glewie. Calanthe, wyprostowana i gro�na, wskaza�a im Je�a w�adczym, gwa�townym gestem. Pavetta zacz�a krzycze�, Eist Tuirseach kl��. Wszyscy pozrywali si� z miejsc, nie bardzo wiedz�c, co robi�.

��Zabijcie go!�� krzykn�a kr�lowa.

Je�, fukaj�c gniewnie i szczerz�c k�y, obr�ci� si� ku atakuj�cym stra�nikom. By� bezbronny, ale zakuty w kolczast� stal, od kt�rej ze szcz�kiem odbi�y si� szpikulce gizarm. Uderzenie rzuci�o go jednak w ty�, wprost na wstaj�cego Rainfarna, kt�ry unieruchomi� go, chwytaj�c za nogi. Je� zarycza�, odbijaj�c �elaznymi na�okcicami ciosy brzeszczot�w sypi�ce si� na jego g�ow�. Rainfarn d�gn�� go sztyletem, ale ostrze ze�lizgn�o si� po blachach napier�nika. Stra�nicy, krzy�uj�c drzewca, przyparli Je�a do rze�bionego komina. Rainfam, uwieszony u jego pasa, odszuka� w pancerzu szczelin� i wbi� w ni� pugina�. Je� zwin�� si�.

��Dunyyyyyy!!! - wrzasn�a cienko Pavetta, wskakuj�c na krzes�o.

Wied�min, z mieczem w r�ku, pomkn�� ku walcz�cym przez st�, roztr�caj�c talerze, p�miski i puchary. Wiedzia�, �e czasu jest niewiele. Pisk Pavetty nabiera� coraz bardziej nienaturalnego brzmienia. Rainfarn wznosi� sztylet do kolejnego pchni�cia.

Geralt ci��, skacz�c ze sto�u, przykl�kaj�c. Rainfarn zawy�, zatoczy� si� na �cian�. Wied�min zawirowa�, �rodkiem klingi chlasn�� stra�nika usi�uj�cego wbi� ostry j�zor glewi pomi�dzy fartuch a napier�nik Je�a. Stra�nik run�� na ziemi�, gubi�c p�aski he�m. Od wej�cia biegli nast�pni.

��Nie godzi si�! - zarycza� Eist Tuirseach, chwytaj�c za krzes�o. Z rozmachem zdruzgota� niepor�czny mebel o posadzk�, a z tym, co zosta�o mu w r�ku, rzuci� si� na nadbiegaj�cych.

Je�, zaczepiony dwoma jednocze�nie hakami gizarm, zwali� si� ze szcz�kiem, zakrzycza� i zafuka�, wleczony po posadzce. Trzeci stra�nik przyskoczy�, wzni�s� glewi� do pchni�cia. Geralt ci�� go w skro� samym ko�cem miecza. Wlok�cy Je�a odskoczyli, rzucaj�c gizarmy. Nadbiegaj�cy od wej�cia cofn�li si� przed u�omkiem krzes�a �wiszcz�cym w r�ku Eista niczym czarodziejski miecz Balmur w prawicy legendarnego Zatreta Voruty.

Pisk Pavetty osi�gn�� szczyt i nagle jakby si� za�ama�. Geralt, czuj�c, co si� �wi�ci, pad� p�asko na ziemi�, �owi�c okiem zielonkawy b�ysk. Poczu� okropny b�l w uszach, us�ysza� straszliwy huk i przera�liwy krzyk wyrywaj�cy si� z licznych gardzieli. A potem r�wny, jednostajny, wibruj�cy krzyk kr�lewny.

St�, siej�c dooko�a zastaw� i jad�em, wznosi� si� wiruj�c, ci�kie krzes�a lata�y po halli roztrzaskuj�c si� o �ciany, �opota�y wzbijaj�c chmury kurzu, gobeliny i arrasy. Od wej�cia s�ycha� by�o �omot, wrzask i suche trzaski drzewc�w gizarm p�kaj�cych jak patyki.

Tron, razem z siedz�c� na nim Calanthe, podskoczy� i jak strza�a pomkn�� przez sal�, z hukiem wyr�n�� o �cian� i rozlecia� si�. Kr�lowa osun�a si� bezw�adna jak szmaciana kukie�ka. Eist Tuirseach, ledwo utrzymuj�c si� na nogach, skoczy� ku niej, chwyci� w ramiona, w�asnym cia�em zas�oni� przed t�ucz�cym o �ciany i pod�og� gradem.

Geralt, �ciskaj�c medalion w d�oni, tak szybko, jak tylko m�g�, pe�z� w stron�, gdzie Myszow�r, nie wiadomo jakim cudem wci�� na kolanach, a nie na brzuchu, unosi� w g�r� kr�tk� r�d�k� z g�ogowej ga��zi. Na ko�cu r�d�ki zatkni�ta by�a szczurza czaszka. Na �cianie za plecami druida gobelin przedstawiaj�cy obl�enie i po�ar twierdzy Ortagor p�on�� najprawdziwszym ogniem.

Pavetta wy�a. Obracaj�c si�, ci�a krzykiem jak batem. wszystko i wszystkich. Ktokolwiek z le��cych na pod�odze pr�bowa� si� unie��, wali� si� i turla�, lub rozp�aszcza� na �cianie. Na oczach Geralta wielkie srebrne naczynie do sosu, rze�bione w kszta�t wielowios�owej nawy z zadartym dziobem, �wiszcz�c w powietrzu, zwali�o z n�g pr�buj�cego umyka� wojewod� o trudnym do zapami�tania nazwisku. Z powa�y cichutko sypa� si� tynk. Pod powa�� kr��y� st�, rozp�aszczony na nim Grach an Craite miota� w d� ohydne przekle�stwa.

Geralt doczo�ga� si� do Myszowora, obaj przypadli za g�rk�, kt�r� licz�c od do�u, tworzyli Paszkot ze Streptu, beczu�ka piwa, Drogodar, krzes�o i lutnia Drogodara.

��To czysta, pierwotna Moc!�� wrzasn�� druid, przekrzykuj�c harmider i �omot. - Ona nad tym nie panuje!

��Wiem!�� odwrzasn�� Geralt. Spadaj�cy nie wiadomo sk�d pieczony ba�ant, wci�� z kilkoma pr�gowanymi pi�rami tkwi�cymi w kuprze, wyr�n�� go w plecy.

��Trzeba j� powstrzyma�! �ciany zaczynaj� si� rysowa�!

��Widz�!

��Got�w?

��Tak!

��Raz! Dwa! Teraz!

Uderzyli j� jednocze�nie, Geralt Znakiem Aard, Myszow�r straszliwym, trzystopniowym zakl�ciem, od kt�rego, wydawa�oby si�, zacznie si� topi� posadzka. Krzes�o, na kt�rym siedzia�a kr�lewna, rozlecia�o si� w drzazgi. Pavetta jak gdyby tego nie zauwa�y�a � wisia�a nadal w powietrzu, wewn�trz przejrzystej zielonej sfery. Nie przestaj�c krzycze�, obr�ci�a ku nim g�ow�, a jej drobna twarzyczka skurczy�a si� nagle w z�owr�bnym grymasie.

��Na wszystkie demony!�� zarycza� Myszow�r.

��Uwaga!�� krzykn�� wied�min, kul�c si�. - Blokuj j�, Myszow�r! Blokuj, bo b�dzie po nas!

St� rymn�� ci�ko o pod�og�, druzgoc�c pod sob� krzy�ak i wszystko, co znalaz�o si� pod spodem. Le��cy na stole Crach an Craite podskoczy� p�asko, na trzy �okcie do g�ry. Dooko�a pada� ci�ki deszcz talerzy i resztek jad�a, eksplodowa�y w zetkni�ciu z posadzk� kryszta�owe karafy. Urwany z muru gzyms zahucza� jak grom, wstrz�saj�c posadami zamczyska.

��Zwalnia wszystko!�� zakrzycza� Myszow�r, celuj�c r�d�k� w kr�lewn�. - Zwalnia wszystko! Teraz ca�a Moc p�jdzie na nas!

Geralt uderzeniem miecza odbi� lec�cy prosto na druida wielki dwuz�bny widelec.

��Blokuj, Myszow�r!

Szmaragdowe oczy pos�a�y w nich dwie zielone b�yskawice. B�yskawice skr�ci�y si� w o�lepiaj�ce, wiruj�ce leje, wiry, z wn�trza kt�rych run�a na nich Moc, jak taran rozsadzaj�c czaszki, gasz�c oczy, pora�aj�c dech. Wraz 'z Moc� sypn�o si� na nich szk�o, majolika, p�miski, �wieczniki, ko�ci, nadgryzione bochenki chleba, deski, deszczu�ki i tl�ce si� polana z paleniska. Krzycz�c dziko niby wielki g�uszec przelecia� nad ich g�owami kasztelan Haxo. Ogromny �eb gotowanego karpia rozbryzn�� si� na piersi Geralta, na z�otym polu. nied�wiedziu i pannie z Czteroroga.

Poprzez trz�s�ce �cianami halli zakl�cia Myszowora, poprzez w�asny krzyk i wycie rannych, huk, brz�k i �omot, poprzez wycie Pavetty, wied�min us�ysza� nagle najstraszliwszy d�wi�k, jaki dane mu by�o kiedykolwiek us�ysze�.

Kudkudak kl�cz�c dusi� r�kami i kolanami dudy Draiga Bon-Dhu. Sam za�, przekrzykuj�c potworne odg�osy wydobywaj�ce si� z miecha, odrzuciwszy g�ow� do ty�u, wy� i rycza�, kwicza� i skrzecza�, becza� i kwili� w mieszaninie g�os�w wszystkich znanych, nieznanych, domowych, dzikich i mitycznych zwierz�t.

Pavetta zamilk�a przera�ona, patrz�c na barona z szeroko otwartymi ustami. Moc zel�a�a raptownie.

��Teraz!�� rykn�� Myszow�r, wymachuj�c r�d�k�. - Teraz, wied�minie!

Uderzyli j�. Zielonkawa sfera otaczaj�ca kr�lewn� p�k�a pod uderzeniem jak mydlana ba�ka, pr�nia momentalnie wessa�a szalej�c� po halli Moc. Pavetta klapn�a ci�ko na posadzk� i rozp�aka�a si�.

Po chwili ciszy dzwoni�cej w uszach po niedawnym pandemonium, poprzez rumowisko i zniszczenie, przez po�amane sprz�ty i bezw�adne cia�a, z trudem i mozo�em zacz�y przebija� si� g�osy.

��Cuach op arse, ghoul y badraigh mai an cuach � powtarza� Crach an Craite, pluj�c krwi� p�yn�c� z przygryzionej wargi.

��Opanuj si�, Crach � powiedzia� z wysi�kiem Myszow�r, otrzepuj�c prz�d ubioru z gryczanej kaszy. - Tu s� kobiety.

��Calanthe. Umi�owana. Moja. Calanthe!�� powtarza� Eist Tuirseach w przerwach pomi�dzy poca�unkami. Kr�lowa otworzy�a oczy, ale nie pr�bowa�a wyzwoli� si� z jego u�cisku.

��Eist. Ludzie patrz� � powiedzia�a.

��A niech patrz�.

��Czy kto� zechcia�by mi obja�ni�, co to by�o?�� spyta� marsza�ek Vissegerd, wyczo�guj�c si� spod zerwanego arrasu.

��Nie � powiedzia� wied�min.

��Medyka!�� krzykn�� cienko Windhalm z Attre, schylony nad Rainfamem.

��Wody!�� wo�a� jeden z braci ze Streptu, Dzir�yg�rka, dusz�c w�asnym kaftanem tl�cy si� gobelin. - Wody, pr�dzej!

��I piwa!�� wychrypia� Kudkudak.

Kilku mog�cych jeszcze usta� na nogach rycerzy pr�bowa�o unie�� Pavett�, ta jednak odtr�ci�a ich r�ce, wsta�a sama i chwiejnym krokiem posz�a w stron� komina, przy kt�rym siedzia� oparty plecami o �cian� Je�, niezr�cznie usi�uj�c pozby� si� pomazanych krwi� blach pancerza.

��Dzisiejsza m�odzie�! - parskn�� Myszow�r, patrz�c w ich stron�. - Wcze�nie zaczynaj�! Tylko jedno im w g�owie.

- �e co?

��C� to, nie wiesz, wied�minie, �e dziewica, znaczy si� nie tkni�ta, nie mog�aby u�ywa� Mocy?

��Pal diabli jej dziewictwo � mrukn�� Geralt. - Sk�d u niej w og�le takie zdolno�ci? Z tego, co wiem, ani Calanthe, ani Roegner�

��Odziedziczy�a z przeskokiem, ani chybi � rzek� druid. - Jej babka, Adalia, podnosi�a most zwodzony ruchem brwi. Hej, Geralt, popatrz no! Ona wci�� nie ma do��!

Calanthe, ci�gle uwieszona na ramieniu Eista Tuirseach, wskaza�a rannego Je�a stra�nikom. Geralt i Myszow�r zbli�yli si� szybko, ale niepotrzebnie. Stra�nicy odskoczyli od p�le��cej postaci, cofn�li si� szepcz�c i mrucz�c.

Potworny pysk Je�a rozmaza� si�, rozmy�, zacz�� traci� kontury. Kolce i szczecina faluj�c zmieni�y si� w czarne, l�ni�ce, kr�cone w�osy i brod�, okalaj�ce blad�, kanciast� m�sk� twarz, ozdobion� wydatnym nosem.

��Co��� zaj�kn�� si� Eist Tuirseach. - Kto to? Je�?

��Duny � powiedzia�a mi�kko Pavetta. Calanthe, z zaci�ni�tymi ustami, odwr�ci�a g�ow�.

��Zakl�ty?�� zamrucza� Eist. - Ale jak�

��Wybi�a p�noc � powiedzia� wied�min. - W�a�nie w tej chwili. Dzwon, kt�ry s�yszeli�my wcze�niej, by� nieporozumieniem i pomy�k�. Dzwonnika. Prawda, Calanthe?

��Prawda, prawda � st�kn�� m�czyzna o imieniu Duny, odpowiadaj�c zamiast kr�lowej, kt�ra zreszt� nie mia�a zamiaru odpowiada�. - Mo�e jednakowo� zamiast rozprawia�, kto� pomo�e �ci�gn�� ze mnie te blachy i wezwie medyka. Ten szaleniec Rainfarn dziabn�� mnie pod �ebro.

��Po co nam medyk?�� powiedzia� Myszow�r, wyjmuj�c r�d�k�.

��Dosy� � Calanthe wyprostowa�a si�, dumnie unosz�c g�ow�. - Dosy� tego. Jak ju� b�dzie po wszystkim, chc� was widzie� w mojej komnacie. Wszystkich, jak tu stoicie. Eist, Pavetta, Myszow�r, Geralt i ty� Duny. Myszow�r?

��Tak, kr�lowo.

��Czy ta twoja r�d�ka� St�uk�am sobie kr�gos�up. I okolice.

��Na rozkaz, kr�lowo.

���kl�twa � ci�gn�� Duny, tr�c skronie. - Od urodzenia. Nigdy nie dowiedzia�em si�, jaka by�a przyczyna, kto mi to zrobi�. Od p�nocy do �witu normalny cz�owiek, od �witu� widzieli�cie co. Akerspaark, m�j ojciec, chcia� to ukry�. W Maecht ludzie s� zabobonni, czary i kl�twy w rodzinie kr�lewskiej mog�yby si� okaza� fatalne dla dynastii. Z dworu zabra� mnie jeden z rycerzy ojca, wychowa�, we dw�jk� w��czyli�my si� po �wiecie, b��dny rycerz z giermkiem, potem, gdy on zgin��, podr�owa�em sam. Ju� nie pami�tam, od kogo us�ysza�em, �e od kl�twy mo�e mnie wyswobodzi� dziecko-niespodzianka. Kr�tko po tym spotka�em Roegnera. Dalej wiecie.

��Dalej wiemy, wzgl�dnie domy�lamy si� � kiwn�a g�ow� Calanthe. - Zw�aszcza tego, �e nie czeka�e� na uzgodnione z Roegnerem pi�tna�cie lat i wcze�niej zawr�ci�e� g�ow� mojej c�rce. Pavetta! Od jak dawna?

Kr�lewna opu�ci�a g�ow� i unios�a jeden palec.

��No, prosz�. Ty ma�a czarownico. Pod samym moim nosem! Niech no ja si� tylko dowiem, kto go wpuszcza� noc� do zamku! Niech no dobior� si� do dam dworu, z kt�rymi chodzi�a� zbiera� pierwiosnki. Pierwiosnki, cholera! No i co ja mam z wami teraz zrobi�?

��Calanthe��� zacz�� Eist.

��Poma�u, Tuirseach. Jeszcze nie sko�czy�am. Duny, sprawa mocno si� skomplikowa�a. Jeste� z Pavetta od roku, i co? I nic. To znaczy, �e od niew�a�ciwego ojca wytargowa�e� przysi�g�. Przeznaczenie zadrwi�o z ciebie. C� za ironia, jak mawia obecny tu Geralt z Rivii.

��Do licha z przeznaczeniem, przysi�gami i ironi� � wykrzywi� si� Duny. - Kocham Pavett� i ona mnie kocha, tylko to si� liczy. Nie mo�esz, kr�lowo, stawa� na drodze do naszego szcz�cia.

��Mog�, Duny, mog�, i to jeszcze jak � u�miechn�a si� Calanthe jednym ze swoich niezawodnych u�miech�w. -Na twoje szcz�cie, nie chc�. Mam pewien d�ug wobec ciebie, Duny. Za tamto, wiesz. By�am zdecydowana� Powinnam ci� prosi� o wybaczenie, ale ja tego bardzo nie lubi�. A wi�c daj� ci Pavett� i b�d�my kwita. Pavetta? Nie rozmy�li�a� si� aby?

Kr�lewna zaprzeczy�a,�� z zapa�em kr�c�c g�ow�.

��Dzi�ki, pani. Dzi�ki � u�miechn�� si� Duny. - Jeste� m�dr� i wielkoduszn� kr�low�.

��Pewnie, �e tak. I pi�kn�.

��I pi�kn�.

��Mo�ecie oboje zosta� w Cintrze, je�li chcecie. Tutejsi ludzie s� mniej zabobonni od mieszka�c�w Maecht i pr�dko si� przyzwyczaj�. Zreszt�, nawet jako Je� by�e� do�� sympatyczny. Tyle �e na tron nie mo�esz na razie liczy�. Mam zamiar jeszcze troch� porz�dzi� u boku nowego kr�la Cintry. Szlachetny Eist Tuirseach ze Skellige uczyni� mi pewn� propozycj�.

��Calanthe�

��Tak, Eist, zgadzam si�. Jeszcze nigdy nie wys�ucha�am mi�osnego wyznania, le��c na pod�odze w�r�d szcz�tk�w w�asnego tronu, ale� Jak ty to powiedzia�e�, Duny? Tylko to si� liczy i niech nikt lepiej nie staje na drodze do mojego szcz�cia, dobrze radz�. A wy, co si� tak gapicie? Nie jestem jeszcze taka stara, jak s�dzicie, patrz�c na moj� prawie zam�n� c�rk�.

��Dzisiejsza m�odzie� � zamrucza� Myszow�r. - Niedaleko pada jab�ko�

��Co tam mamroczesz, czarowniku?

��Nic, pani.

��To dobrze. Przy okazji, Myszow�r, mam dla ciebie propozycj�. Pavetta potrzebowa� b�dzie nauczyciela. Powinna si� nauczy�, jak obchodzi� si� ze swoim szczeg�lnym darem. Lubi� ten zamek, wola�abym, �eby sta�, jak stoi. Przy nast�pnym ataku histerii mojej zdolnej c�rki mo�e si� rozlecie�. Co ty na to, druidzie?

��Zaszczyt to dla mnie.

��Ja my�l� � kr�lowa odwr�ci�a g�ow� w stron� okna. - �wita ju�. Pora�

Raptownie odkr�ci�a si� w stron�, gdzie Pavetta i Duny szeptali do siebie, trzymaj�c si� za r�ce i nieledwie stykaj�c si� czo�ami.

��Duny!

��Tak, kr�lowo?

��S�yszysz? �wita! Jest ju� jasno! A ty� Geralt spojrza� na Myszowora, Myszow�r na Geralta i obaj zacz�li si� �mia�.

��A wam co tak weso�o, czarownicy? Czy nie widzicie�

��Widzimy, widzimy � zapewni� Geralt.

��Czekali�my, a� sama zobaczysz � parskn�� Myszow�r. - Ciekawi�o mnie, kiedy si� po�apiesz.

��W czym?

��Zdj�a� kl�tw�. Ty j� zdj�a� � rzek� wied�min. - W momencie, gdy wyrzek�a�: "Daj� ci Pavett�", spe�ni�o si� przeznaczenie.

��Dok�adnie � potwierdzi� druid.

��Na bog�w � rzek� wolno Duny. - Wi�c nareszcie. Psiakrew, my�la�em, �e si� b�d� bardziej cieszy�, �e zagraj� jakie� surmy albo co� Przyzwyczajenie. Kr�lowo! Dzi�ki. Pavetta, s�yszysz?

��Mhm � powiedzia�a kr�lewna, nie unosz�c powiek.

��Tym samym � westchn�a Calanthe, patrz�c na Geralta zm�czonym wzrokiem � wszystko dobrze si� ko�czy. Prawda, wied�minie? Kl�twa zdj�ta, szykuj� si� dwa wesela, remont halli tronowej potrwa z miesi�c, czterech zabitych, rannych bez liku, Rainfam z Attre ledwie dycha. Radujmy si�. Czy wiesz, wied�minie, �e by� moment, gdy mia�am ochot� kaza� ci�

��Wiem.

��Ale teraz musz� odda� ci sprawiedliwo��. ��da�am efektu i mam efekt. Cintra sprzymierza si� ze Skellige. Moja c�rka nie najgorzej wychodzi za m��. Przez chwil� my�la�am sobie, to wszystko i tak by si� spe�ni�o zgodnie z przeznaczeniem, nawet je�li nie �ci�gn�abym ci� na t� uczt� i nie posadzi�a obok siebie. Ale myli�am si�. Przeznaczenie m�g� odmieni� sztylet Rainfama. A Rainfama powstrzyma� miecz w r�ku wied�mina. Zapracowa�e� uczciwie, Geralt. Teraz kwestia ceny. M�w, czego ��dasz.

��Zaraz � powiedzia� Duny, macaj�c zabanda�owany bok. - Kwestia ceny, m�wicie. To ja jestem d�u�nikiem, do mnie nale�y�

��Nie przerywaj mi, zi�ciu � zmru�y�a oczy Calanthe. - Twoja te�ciowa nie znosi, gdy si� jej przerywa. Zapami�taj to. I wiedz, �e �adnym d�u�nikiem nie jeste�. Tak si� sk�ada, �e by�e� czym� w rodzaju przedmiotu umowy, jak� zawar�am z Geraltem z Rivii. M�wi�am, jeste�my kwita i nie widz� sensu, �ebym musia�a ci� za to w niesko�czono�� przeprasza�. Ale umowa obowi�zuje mnie nadal. No, Geralt. Twoja cena.

��Dobrze � rzek� wied�min. - Prosz� o twoj� zielon� szarf�, Calanthe. Niech zawsze przypomina mi kolor oczu najpi�kniejszej ze znanych mi kr�lowych.

Calanthe za�mia�a si�, odpi�a z szyi naszyjnik ze szmaragdami.

��Ta b�yskotka � powiedzia�a � ma kamienie we w�a�ciwszym odcieniu. Zachowaj j� wraz z mi�ym, wspomnieniem. -

��Czy mog� co� powiedzie�? - spyta� skromnie Duny.

��Ale� tak, zi�ciu, prosz�, prosz�.

��Dalej twierdz�, �e to ja jestem twoim d�u�nikiem, wied�minie. To mojemu �yciu zagra�a� sztylet Rainfarna. Mnie zat�ukliby stra�nicy, gdyby nie ty. Je�li jest mowa o jakiejkolwiek cenie, ja j� powinienem zap�aci�. Zar�czam, �e mnie na to sta�. Czego ��dasz, Geralt?

��Duny � powiedzia� wolno Geralt. - Wied�min, kt�remu stawia si� takie pytanie, musi prosi�, by je powt�rzono.

��Powtarzam wi�c. Bo, widzisz, jestem twoim d�u�nikiem jeszcze z innego powodu. Gdy dowiedzia�em si� tam, w halli, kim jeste�, nienawidzi�em ci� i my�la�em o tobie bardzo �le. Mia�em ci� za �lepe, ��dne krwi narz�dzie, za kogo�, kto bezmy�lnie i beznami�tnie zabija, ociera kling� z krwi i liczy pieni�dze. A przekona�em si�, �e zaw�d wied�mina rzeczywi�cie godzien jest szacunku. Bronisz nas nie tylko przed Z�em czaj�cym si� w mroku, ale i przed tym, kt�re tkwi w nas samych. Szkoda, �e jest was tak ma�o.

Calanthe u�miechn�a si�. Po raz pierwszy tej nocy Geralt sk�onny by� uzna�, �e by� to u�miech naturalny.

- �adnie powiedzia� m�j zi��. Musz� do tej wypowiedzi doda� dwa s�owa. Dok�adnie dwa. Wybacz, Geralt.

��A ja � powiedzia� Duny � powtarzam. Czego ��dasz?

��Duny � rzek� powa�nie Geralt � Calanthe, Pavetto. I ty, prawy rycerzu Tuirseach, przysz�y kr�lu Cintry. Aby zosta� wied�minem, trzeba urodzi� si� w cieniu przeznaczenia, a bardzo niewielu tak si� rodzi. Dlatego jest nas tak ma�o. Starzejemy si�, giniemy, a nie mamy komu przekazywa� naszej wiedzy, naszych zdolno�ci. Brakuje nam nast�pc�w. A ten �wiat pe�en jest Z�a, kt�re tylko czeka by nas zabrak�o.

��Geralt � szepn�a Calanthe.

��Tak, nie mylisz si�, kr�lowo. Duny! Dasz mi to, co ju� posiadasz, a o czym nie wiesz. Wr�c� do Cintry za sze�� lat, by sprawdzi�, czy przeznaczenie by�o dla mnie �askawe.

��Pavetto � Duny szeroko otworzy� oczy. - Ty chyba nie�

��Pavetto!�� zawo�a�a Calanthe. - Czy ty� Czy ty jeste��

Kr�lewna spu�ci�a oczy i zaczerwieni�a si�. A potem odpowiedzia�a.

Jaskier zszed� ostro�nie ze schodk�w karczmy, nios�c dwie ociekaj�ce pian� st�gwie. Kln�c pod nosem, przecisn�� si� przez grupk� t�ocz�cych si� wok� ciekawskich dzieciak�w. Przeszed� skosem przez podw�rze, omijaj�c krowie placki.

Dooko�a wystawionego na majdan sto�u, przy kt�rym wied�min rozmawia� ze starost�, zebra�o si� ju� kilkunastu osadnik�w. Poeta postawi� kufle, usiad�. Z miejsca zorientowa� si�, �e w czasie jego kr�tkiej nieobecno�ci rozmowa nie posun�a si� do przodu nawet o pi�d�.

��Jestem wied�minem, panie starosto � powt�rzy� po raz nie wiadomo kt�ry Geralt, ocieraj�c usta z piwnej piany. - Niczym nie handluj�. Nie zajmuj� si� zaci�giem do wojska i nie umiem leczy� nosacizny. Jestem wied�minem.

��Taka profesja � wyja�ni� po raz nie wiadomo kt�ry Jaskier. - Wied�min, rozumiecie? Strzygi zabija i upiory. Wszelkie plugastwo t�pi. Zawodowo, za pieni�dze. Pojmujecie, starosto?

��Aha!�� czo�o starosty zorane g��bokimi bruzdami ci�kiego my�lenia wyg�adzi�o si�. - Wied�min! Trzeba by�o tak od razu!

��No w�a�nie � potwierdzi� Geralt. - Od razu zatem zapytam: znajdzie si� tu w okolicy jaka� robota dla mnie?

��Aaaa � starosta znowu zacz�� my�le�, w spos�b zauwa�alny. - Robota? Niby te� No� �ywio�aki? Pytacie, s� li tu �ywio�aki?

Wied�min u�miechn�� si� i kiwn�� g�ow�, tr�c knykciem sw�dz�c� od kurzu powiek�.

��S� � doszed� do wniosku starosta po d�u�szej chwili. - Sp�jrzcie tylko tam, widzicie te g�ry? Tam elfy mieszkaj�, tam jest ichnie kr�lestwo. Pa�ace ichnie, powiadam wam, ca�e s� ze szczerego z�ota. Oho, panie! Elfy, powiadam wam. Zgroza. Kto tam p�jdzie, ten ju� nie wraca.

��Tak s�dzi�em � rzek� Geralt ch�odno. - W�a�nie dlatego wcale si� tam nie wybieram.

Jaskier zarechota� bezczelnie. Starosta, zgodnie z oczekiwaniami Geralta, my�la� d�ugo.

��Aha � rzek� wreszcie. - Ano, tak. Ale s� tu i inne �ywio�aki. Z elfiej krainy wida� lez� do nas. O, panie, jest ich a jest. Zliczy� trudno. A najgorsza to Mora b�dzie, dobrze m�wi�, ludkowie?

"Ludkowie" o�ywili si�, obiegli st� ze wszystkich stron.

��Mora!�� rzek� jeden. - Tak, tak, prawie starosta gada. Blada dziewica, ona� po cha�upach chodzi o brzasku, a dzieciaki od tego mr�!

��I chochliki � doda� drugi, �o�dak z miejscowej stra�nicy. - Koniom grzywy pl�cz� po stajniach!

��I nietopyrze! Nietopyrze tu s�!

��I wi�y! Przez nie cz�eka krosta obsypuje! Nast�pne kilka minut up�yn�o na intensywnym wyliczaniu potwor�w naprzykrzaj�cych si� okolicznym w�o�cianom swymi niecnymi uczynkami lub sam� tylko egzystencj�. Geralt i Jaskier dowiedzieli si� o biedakach i mamunach, przez kt�re uczciwy ch�op nie mo�e trafi� do dom w pijanym widzie, o latawicy, co lata i krowom mleko spija, o biegaj�cej po lesie g�owie na paj�czych nogach, o chobo�dach nosz�cych kra�ne czapeczki i o gro�nym szczupaku, kt�ry wyrywa bielizn� z r�k pior�cych bab, a tylko patrze�, jak we�mie si� za same baby. Nie oby�o si� jak zwykle bez tego, by nie poinformowano ich, �e stara Naradkowa lata noc� na o�ogu, a w dzie� p�ody sp�dza, �e m�ynarz fa�szuje m�k� prochem z �o��dzi, a niejaki Duda, m�wi�c o kr�lewskim w�odarzu, nazwa� tego� z�odziejem i swo�ocz�.

Geralt wys�ucha� spokojnie, kiwaj�c g�ow� w udanym skupieniu, zada� kilka pyta� dotycz�cych g��wnie dr�g i topografii terenu, po czym wsta� i skin�� na Jaskra.

��No, to bywajcie, dobrzy ludzie � powiedzia�. - Rych�o wr�c�, wtedy zobaczymy, co da si� zrobi�.

Odjechali w milczeniu wzd�u� cha�up i p�ot�w, odprowadzani przez jazgocz�ce psy i wrzeszcz�ce dzieci.

��Geralt � odezwa� si� Jaskier, staj�c w strzemionach i zrywaj�c dorodne jab�ko z ga��zi wystaj�cej poza ogrodzenie sadu. - Ca�� drog� narzeka�e�, ze coraz to trudniej przychodzi ci znale�� zaj�cie. A z tego, co przed chwil� s�ysza�em, wynika, �e b�dziesz tu pracowa� do zimy, i to bez wytchnienia. Ty zarobi�by� troch� grosza, ja mia�bym pi�kne tematy do ballad. Dlaczego wi�c, wyt�umacz mi, jedziemy dalej?

��Nie zarobi�bym tu ani szel�ga, Jaskier.

��Dlaczego?

��Dlatego, �e w tym, co oni m�wili, nie by�o s�owa prawdy.

��Co prosz�?

- �aden ze stwor�w, o kt�rych m�wili, nie istnieje.

- �artujesz chyba!�� Jaskier wyplu� pestk� i rzuci� ogryzkiem w �aciatego kundla, szczeg�lnie zawzi�tego na p�ciny koni. - Nie, to niemo�liwe. Przygl�da�em si� tym ludziom, a ja si� na ludziach znam. Oni nie k�amali.

��Nie � zgodzi� si� wied�min. - Nie k�amali. G��boko wierzyli we wszystko. Co nie zmienia faktu. Poeta milcza� czas jaki�.

- �aden z tych potwor�w� �aden? To by� nie mo�e. Co� z tego, co wymienili, musi tu by�. Chocia� jedno! Przyznaj.

��Przyznaj�. Jedno tu jest z pewno�ci�.

��Ha! Co?

��Nietopyrze.

Wyjechali za ostatnie p�oty, na go�ciniec w�r�d zagon�w ��tych od rzepaku i faluj�cych na wietrze �an�w zbo�a. Drog�, w przeciwnym kierunku, ci�gn�y wy�adowane wozy. Bard prze�o�y� nog� przez ��k siod�a, opar� lutni� o kolano i wybrzd�kiwa� na strunach t�skne melodie, od czasu do czasu machaj�c r�k� ku chichocz�cym, podkasanym dziewojom, w�druj�cym poboczami z grabiami na krzepkich ramionach.

��Geralt � powiedzia� nagle. - Przecie� potwory s�. Mo�e nie jest ich tyle co niegdy�, mo�e nie czaj� si� za ka�dym drzewem w lesie, ale przecie� s�. Istniej�. Czemu wi�c przypisa�, �e ludzie dodatkowo wymy�laj� takie, kt�re nie istniej�? Ma�o tego, wierz� w to, co wymy�laj�? H�? Geralcie z Rivii, s�ynny wied�minie? Nie zastanawia�e� si� nad przyczyn�?

��Zastanawia�em, s�ynny poeto. I znam t� przyczyn�.

��Ciekawym.

��Ludzie � Geralt odwr�ci� g�ow� � lubi� wymy�la� potwory i potworno�ci. Sami sobie wydaj� si� wtedy mniej potworni. Gdy pij� na um�r, oszukuj�, kradn�, lej� �on� lejcami, morz� g�odem babk� staruszk�, t�uk� siekier� schwytanego w pa�ci lisa lub szpikuj� strza�ami ostatniego pozosta�ego na �wiecie jednoro�ca, lubi� my�le�, �e jednak potworniejsza od nich jest Mora wchodz�ca do chat o brzasku. Wtedy jako� l�ej im si� robi na sercu. I �atwiej im �y�.

��Zapami�ta�em � powiedzia� Jaskier po chwili milczenia. - Dobior� rymy i u�o�� o tym ballad�.

��U��. Ale nie licz na wielki poklask. Jechali wolno, ale wkr�tce stracili z oczu ostatnie cha�upy osady. Niebawem pokonali lini� zalesionych wzg�rz.

��Ha � Jaskier wstrzyma� konia, rozejrza� si�. - Sp�jrz, Geralt. Czy� tu nie pi�knie? Idylla, niech mnie diabli. Oko si� raduje!

Teren za wzg�rzami opada� �agodnie w kierunku r�wnych, p�askich p�l poci�tych mozaik� r�nokolorowych upraw. Po�rodku, okr�g�e i regularne jak listek koniczyny, szkli�y si� plosa trzech jezior okolonych ciemnymi pasami olchowych zaro�li. Horyzont wytycza�a zamglona, sina linia g�r wznosz�cych si� nad czarn�, bezkszta�tn� po�aci� boru.

��Jedziemy, Jaskier.

Go�ciniec wi�d� prosto ku jeziorom wzd�u� grobli i ukrytych w olszynach staw�w pe�nych rozkwakanych kaczek krzy��wek, cyranek, czapli i perkoz�w. Bogactwo pierzastego zwierza dziwi�o przy widocznych wsz�dzie �ladach dzia�alno�ci cz�owieka � groble by�y zadbane, ob�o�one faszyn�, przepusty wzmocnione kamieniami i balami. Mnichy przy stawach, wcale nie przegni�e, weso�o ciurka�y wod�. W nadjeziornych trzcinach wida� by�o cz�na i pomosty, a z plos stercza�y dr�gi zastawionych sieci i wi�cierzy.

Jaskier obejrza� si� nagle.

��Kto� jedzie za nami � powiedzia� podniecony. - Na wozie!

��Nies�ychane � zadrwi� wied�min, nie ogl�daj�c si�. -Na wozie? A ja my�la�em, �e tutejsi je�d�� na nietopy-rzach.

��Wiesz, co ci powiem?�� warkn�� trubadur. - Im bli�ej kra�ca �wiata, tym bardziej wyostrza ci si� dowcip. Strach pomy�le�, do czego to dojdzie!

Jechali niespiesznie, a �e zaprz�ony w dw�jk� sroka-tych koni w�z by� pusty, dogoni� ich wi�c szybko.

��Tppprrrr!�� powo��cy m�czyzna wstrzyma� konie tu� za nimi. Nosi� ko�uch na go�� sk�r� i mia� w�osy a� po brwi. - Bog�w chwal�, mi�o�ciwi!

��I my � odrzek� Jaskier, bieg�y w obyczaju � ich chwalimy.

��Je�li chcemy � mrukn�� wied�min.

��Zw� si� Pokrzywka � oznajmi� wo�nica. - Przygl�da�em si� wam, jake�cie ze starost� z G�rnej Posady gadali. Wiem, �e�cie wied�min.

Geralt pu�ci� wodze, pozwoli� klaczy poprycha� na przydro�ne pokrzywy.

��S�ysza�em � ci�gn�� m�czyzna w ko�uchu � jak wam starosta baj�dy prawili. Miarkowa�em wasz� min� i nie dziwno mi by�o. Dawnom takich bredni i l�y nie s�ychiwa�.

Jaskier za�mia� si�. Geralt patrzy� na ch�opa bacznie, nic nie m�wi�c. Ch�op, zwany Pokrzywk�, chrz�kn��.

��Nie chcieliby�cie si� naj�� do prawdziwej, porz�dnej roboty, panie wied�min?�� spyta�. - Mia�bym co� dla was.

��C� takiego?

Pokrzywka nie spu�ci� oczu.

��O interesach na go�ci�cu �le si� gada. Jed�my do mnie, do Dolnej Posady. Tam pogadamy. Przecie i tak tamt�dy wam droga.

��Sk�d ta pewno��?

��St�d, �e tu nie masz innej drogi, a wasze konie w tamte stron� pyskiem, nie chwostem obr�cone. Jaskier za�mia� si� ponownie.

��Co na to powiesz, Geralt?

��Nic � rzek� wied�min. - Na go�ci�cu �le si� gada. W drog� tedy, mo�ci Pokrzywka.

��Troczcie konie do drabki i siednijcie na w�z � zaproponowa� ch�op. - Wygodniej b�dzie. Po co rzy� na kulbace m�czy�?

- �wi�ta prawda.

Wdrapali si� na w�z. Wied�min z rozkosz� wyci�gn�� si� na s�omie. Jaskier, boj�c si� wida� pobrudzi� sw�j elegancki zielony kubrak, usiad� na desce. Pokrzywka cmokn�� na konie, wehiku� zaturkota� po umocnionej balami grobli.

Przejechali przez most na zaro�ni�tym gr��elami i rz�s� kanale, min�li pas skoszonych ��k. Dalej, jak okiem si�gn��, ci�gn�y si� uprawne pola.

��Wierzy� si� nie chce, �e to kraniec �wiata, koniec cywilizacji � powiedzia� Jaskier. - Rzu� tylko okiem, Geralt. �yto jak z�oto, a w tej kukurydzy schowa�by si� ch�op na koniu. Albo ta rzepa, zobacz, jaka ogromniasta.

��Znasz si� na rolnictwie?

��My, poeci, musimy zna� si� na wszystkim � rzek� wynio�le Jaskier. - W przeciwnym razie kompromitowaliby�my si�, pisz�c. Uczy� si� trzeba, m�j drogi, uczy�. Od rolnictwa zale�y los �wiata, dobrze wi�c zna� si� na rolnictwie. Rolnictwo karmi, ubiera, chroni od ch�odu, dostarcza rozrywki i wspomaga sztuk�.

��Z t� rozrywk� i sztuk� troch� przesadzi�e�.

��A gorza�k� z czego si� p�dzi?

��Rozumiem.

��Ma�o rozumiesz. Ucz si�. Sp�jrz, te fioletowe kwiatki. To �ubin.

��Po prawdzie, to jest wyka � wtr�ci� Pokrzywka. - Lubinu�cie nie widzieli, czy jak? Ale w jednym utrafili�cie, panie. Rodzi si� tu wszystko na pot�g� i ro�nie, a� mi�o. Dlatego i m�wi�: Dolina Kwiat�w. Dlatego si� tu nasi dziadowie posiedlili, elf�w st�d wprz�d wy�en�wszy.

��Dolina Kwiat�w, czyli Dol Blathanna � Jaskier tr�ci� �okciem wyci�gni�tego na s�omie wied�mina. - Uwa�asz? Elf�w wy�en�wszy, ale dawnej elfiej nazwy nie uznawszy za konieczne zmieniawszy. Brak fantazji. A jak �yje si� tu wam z elfami, gospodarzu? Macie ich przecie� w g�rach za miedz�.

��Nie mieszamy si� jedni do drugich. Oni sobie, my sobie.

��Najlepsze wyj�cie � rzek� poeta. - Prawda, Geralt? Wied�min nie odpowiedzia�.

��Dzi�ki za pocz�stunek � Geralt obliza� ko�cian� �y�k� i w�o�y� j� do pustej miski. - Dzi�ki stokrotne, gospodarze. A teraz, je�li pozwolicie, przejdziemy do rzeczy.

��Ano, mo�na � zgodzi� si� Pokrzywka. - Co, Dhun? Dhun, starszy Dolnej Posady, ogromny m�czyzna o ponurym wejrzeniu, skin�� na dziewki, te pospiesznie zebra�y ze sto�u naczynia i opu�ci�y �wietlic� ku wyra�nemu �alowi Jaskra, kt�ry od pocz�tku biesiady szczerzy� do nich z�by i zmusza� do chichot�w niewybrednymi �artami.

��S�ucham tedy � rzek� Geralt, patrz�c w okno, zza kt�rego dobiega� stuk siekier i odg�os pi�owania. Na podw�rzu wrza�a jaka� robota przy drewnie, ostry �ywiczny zapach dociera� a� do izby. - M�wcie, w czym si� tu wam mog� przyda�.

Pokrzywka spojrza� na Dhuna. Starszy osady kiwn�� g�ow�, odchrz�kn��.

��Ano, to jest tak � powiedzia�. - Jest tu takie jedno pole�

Geralt kopn�� pod sto�em Jaskra, kt�ry ju� szykowa� si� do z�o�liwego komentarza.

��Pole � kontynuowa� Dhun. - Dobrze m�wi�, Pokrzywka? Le�a�o to pole d�ugi czas od�ogiem, ale zaoralim je i teraz sadzimy tam�j konopie, chmiel i len. Kawa� pola, powiadam wam. A� po sam b�r si�ga�

��I co?�� nie wytrzyma� poeta. - Co jest na tym polu?

��Ano � Dhun uni�s� g�ow�, podrapa� si� za uchem. -Ano, grasuje tam diabo�.

��Co?�� parskn�� Jaskier. - Co takiego?

��Przecie m�wi�. Diabo�.

��Jaki diabo�?

��A jaki ma by�? Diabo� i tyle.

��Diab��w nie ma!

��Nie wtr�caj si�, Jaskier � rzek� Geralt spokojnym g�osem. - A wy m�wcie dalej, mo�ci Dhun.

��Przecie m�wi�: diabo�.

��To ju� wiem. - Geralt, gdy chcia�, potrafi� by� nies�ychanie cierpliwy. - Powiedzcie, jak wygl�da, sk�d si� wzi��, w czym wam przeszkadza. Po kolei, je�li �aska.

��Ano � Dhun uni�s� s�kat� d�o� i j�� wylicza�, po kolei odginaj�c palce, z wielkim trudem. - Po kolei, jako �ywo, m�dry z was cz�ek. Ano, tak. Wygl�da to on, panie, jak diabo�, wypisz wymaluj diabo�. Sk�d si� wzi��? Ano znik�d. B�c, trzask, prask i patrzym: diabo�. A przeszkadza� to on nam po prawdzie nie zanadto przeszkadza. Bywa nawet, �e pomaga.

��Pomaga?�� zarechota� Jaskier, usi�uj�c wyci�gn�� much� z piwa. - Diabe�?

��Nie wtr�caj si�, Jaskier. M�wcie dalej, panie Dhun. W jaki to spos�b pomaga wam ten, jak powiadacie�

��Diabo� � powt�rzy� z naciskiem kmie�. - Ano, pomaga tak: grunt u�y�nia, gleb� wzrusza, krety t�pi, ptaki p�oszy, rzepy i burak�w dogl�da. A i liszk�, co si� w kapu�cie l�gnie, zjada. Ale kapust� tako� po prawdzie zjada. Nic, ino by �ar�. Jak to diabo�.

Jaskier znowu zarechota�, po czym pstrykn�� palcami i strzeli� zmoczon� w piwie much� w kota �pi�cego przy palenisku. Kot otworzy� jedno oko i spojrza� na barda z wyrzutem.

��Wszelako� � rzek� spokojnie wied�min � gotowi�cie mi zap�aci�, by pozby� si� tego diab�a, czy tak? Innymi s�owy, nie chcecie go w okolicy?

��A kt�by � Dhun spojrza� na niego ponuro � chcia� diabo�a na ojcowi�nie? Nasza to ziemia z dziada-pradzia-da, z kr�lewskiego nadania i nic diabo�owi do niej. Plu� nam na jego pomoc, co to, sami r�k nie mamy? A to, panie wied�min, nie diabo�, a z�o�liwe bydl� i w g�owie ma, z przeproszeniem, nasrane tak, �e wytrzyma� ci�ko. Nie wiedzie� rano, co mu wieczorem do �ba strzeli. A to, panie, w studni� napaskudzi, a to za dziewk� goni, straszy, grozi, �e dupczy� b�dzie. Kradnie, panie, chudob� i spy��. Niszczy a psuje, naprzykrza si�, na grobli ryje, do�y kopie jak pi�mowiec albo bober jaki, woda z jednego stawu, ze szcz�tem uciek�a i karpie posn�y. We stogu lulk� pali�, kurwi syn, z dymem pu�ci� wszystko siano�

��Rozumiem � przerwa� Geralt. - Wi�c jednak przeszkadza.

��Nie � pokr�ci� g�ow� Dhun. - Nie przeszkadza. Psoci jeno, ot co.

Jaskier odwr�ci� si� do okna, t�umi�c �miech. Wied�min milcza�.

��A, co tu gada� � odezwa� si� milcz�cy do tej pory Pokrzywka. - Wy�cie s� wied�min, nie? To zr�bcie z tym diab�em porz�dek. Szukali�cie roboty w G�rnej Posadzie, sam s�ysza�em. To i macie robot�. Zap�acimy wam, ile trza. Ale zwa�cie, nie chcemy, aby�cie diab�a ubili. Co to, to nie.

Wied�min uni�s� g�ow� i u�miechn�� si� paskudnie.

��Interesuj�ce � powiedzia�. - Rzek�bym, niecodzienne.

��Co?�� zmarszczy� si� Dhun.

��Niecodzienny warunek. Sk�d tyle mi�osierdzia?

��Nie Iza ubija� � Dhun zmarszczy� si� jeszcze bardziej � bo w tej Dolinie�

��Nie Iza i ju� � przerwa� Pokrzywka. - Z�apcie go tylko, panie, albo wygo�cie za si�dm� g�r�. A przy zap�acie nie ukrzywdzimy was.

Wied�min milcza�, nie przestaj�c si� u�miecha�.

��Przybijecie ugod�? - spyta� Dhun.

��Najpierw chcia�bym mu. si� przyjrze�, temu waszemu diab�u.

Kmiecie popatrzyli po sobie.

��Wasze prawo � powiedzia� Pokrzywka, po czym wsta�. - I wasza wola. Diabo� nocami hula po ca�ej okolicy, ale we dnie siedzi gdzie� w konopiach. Albo w�r�d starych wierzb na bagnisku. Tam se go mo�ecie ogl�dn��. Nie b�dziemy was nagli�. Chcecie wypocz��, wypoczywajcie jak d�ugo wola. Wygody ni jad�a wam nie posk�pimy, wedle prawa go�ciny. Bywajcie.

��Geralt � Jaskier zerwa� si� z zydla, wyjrza� na podw�rko, na oddalaj�cych si� od chaty kmieci�w. - Przestaj� zgo�a rozumie�. Nie min�� dzie� od chwili, gdy rozmawiali�my o wyimaginowanych potworach, a ty nagle anga�ujesz si� do �owienia diab��w. A o tym, �e w�a�nie diab�y to wymys�y, �e to stworzenia mityczne, wie przecie� ka�dy, wyj�wszy wida� ciemnych kmiotk�w. Co ma oznacza� tw�j niespodziewany zapa�? Zak�adam, znaj�c ci� troch�, �e nie zni�y�e� si� do za�atwienia nam tym sposobem noclegu, wiktu i opierunku?

��Rzeczywi�cie � skrzywi� si� Geralt. - Wygl�da na to, �e mnie ju� troch� znasz, �piewaku.

��W takim razie nie rozumiem.

��Co tu jest do rozumienia?

��Diab��w nie ma!�� wrzasn�� poeta, definitywnie wybijaj�c kota ze snu. - Nie ma! Diab�y nie istniej�, do diab�a!

��Prawda � u�miechn�� si� Geralt. - Ale ja, Jaskier, nigdy nie mog�em oprze� si� pokusie popatrzenia na co�, co nie istnieje.

��Jedno jest pewne � mrukn�� wied�min obrzuciwszy wzrokiem roztaczaj�c� si� przed nimi spl�tan� konopian� d�ungl�. - G�upi ten diabe� nie jest.

��Z czego to wnosisz?�� zaciekawi� si� Jaskier. - Z faktu, �e siedzi w nieprzebytym g�szczu? Byle zaj�c ma na to do�� rozumu.

��Chodzi o specjalne w�a�ciwo�ci konopi. Tak ogromne pole emituje siln� aur� antymagiczn�. Wi�kszo�� zakl�� by�aby tu bezu�yteczna. A tam, sp�jrz, widzisz te tyczki? To chmiel. Polleny z szyszek chmielu maj� podobne dzia�anie. Za�o�� si�, �e to nie przypadek. �ajdak wyczuwa aur� i wie, �e jest tu bezpieczny.

Jaskier odkaszln��, poprawi� spodnie.

��Ciekawym � powiedzia�, drapi�c si� w czo�o pod kapelusikiem � jak te� si� do tego zabierzesz, Geralt. Nigdy ci� jeszcze nie widzia�em przy pracy. Zak�adam, �e wiesz co nieco o chwytaniu diab��w. Staram si� przypomnie� sobie niekt�re staro�ytne ballady. By�a taka jedna, o diable i babie, nieprzyzwoita, ale zabawna. Baba, uwa�asz�

��Daruj mi bab�, Jaskier.

��Jak chcesz. Chcia�em by� pomocny, nic wi�cej. A staro�ytnych przy�piewek nie nale�y lekcewa�y�, tkwi w nich nagromadzona przez pokolenia m�dro��. Jest ballada o parobku imieniem Yolop, kt�ry�

��Przesta� gada�. Czas zabra� si� do roboty. Zapracowa� na wikt i opierunek.

��Co chcesz zrobi�?

��Pomyszkuj� troch� w konopiach.

��Oryginalne � parskn�� trubadur. - Cho� niewyrafinowane.

��A ty, jak by� si� do tego zabra�?

��Inteligentnie � nad�� si� Jaskier. - Sprytnie. Z nagonk�, dla przyk�adu. Wyp�dzi�bym diab�a z chaszczy, a w czystym polu dogna�bym go konno, wzi�� na arkan. Co o tym s�dzisz?

��Wcale ciekawa koncepcja. Kto wie, mo�e i do zastosowania, je�li zechcia�by� uczestniczy�, bo do takiej operacji trzeba co najmniej dw�ch. Ale na razie jeszcze nie polujemy. Na razie chc� si� zorientowa�, co to takiego jest, �w diabe�. Dlatego musz� poszpera� w konopiach.

��Hej!�� bard dopiero teraz zauwa�y�. - Nie wzi��e� miecza!

��A po co? Te� znam ballady o diab�ach. Ani baba, ani parobek imieniem Yolop nie u�ywali mieczy.

��Hmm��� Jaskier rozejrza� si�. - Musimy pcha� si� w sam �rodek tej g�stwiny?

��Ty nie musisz. Mo�esz wraca� do wsi i czeka� tam na mnie.

��O, nie � zaprotestowa� poeta. - Mam straci� tak� okazj�? Te� chc� zobaczy� diab�a, przekona� si�, czy rzeczywi�cie jest taki straszny, jak go maluj�. Pyta�em, czy koniecznie musimy przedziera� si� poprzez konopie, skoro tam jest �cie�ka.

��Faktycznie � Geralt przys�oni� oczy d�oni�. - Jest �cie�ka. Skorzystajmy z niej.

��A je�li to diabla �cie�ka?

��Tym lepiej. Nie nachodzimy si� zbytnio.

��Wiesz, Geralt � papla� bard, krocz�c za wied�minem w�sk�, nier�wn� �cie�ynk� w�r�d konopi. - Zawsze my�la�em, �e "diabe�" to tylko taka metafora, wymy�lona, �eby by�o jak kl��. "Diabli nadali", "niech to diabli", "do diab�a". My tak m�wimy we wsp�lnym. Nizio�ki, gdy widz� nadje�d�aj�cych go�ci, m�wi�: "Znowu kogo� diabli nios�". Krasnoludy kln�: "Duwel hoael", gdy im si� co� nie uda, a kiepski towar nazywaj�: �Duweisheyss�. A w Starszej Mowie jest takie powiedzonko: "A d'yaebl aep ar-se", co znaczy�

��Wiem, co to znaczy. Przesta� ple��, Jaskier. Jaskier zamilk�, zdj�� ozdobiony czaplim pi�rkiem kapelusik, powachlowa� si� nim i wytar� spocone czo�o. W g�stwinie panowa�o ci�kie, wilgotne, duszne gor�co, pot�gowane jeszcze wisz�cym w powietrzu zapachem kwitn�cych traw i chwast�w. �cie�ka zakr�ca�a lekko, a tu� za zakr�tem ko�czy�a si� niedu��, wydeptan� w zielsku polank�.

��Sp�jrz, Jaskier.

W samym centrum polanki le�a� du�y, p�aski kamie�, na nim sta�o kilka glinianych miseczek. Mi�dzy miseczkami rzuca�a si� w oczy wypalona prawie do ko�ca �ojowa �wieczka. Geralt widzia� przyklejone do plack�w roztopionego t�uszczu ziarna kukurydzy i bobu, jak r�wnie� inne, nierozpoznawalne pestki i nasionka.

��Tak przypuszcza�em � mrukn��. - Sk�adaj� mu ofiary.

��W samej rzeczy � rzek� poeta, wskazuj�c na �wieczk�. - I pal� diab�u ogarek. Ale karmi� go, jak widz�, ziarenkami, niby jakiego� czy�yka. Zaraza, co za cholerny chlew. Wszystko tu a� lepi si� od miodu i dziegciu. Co�

Dalsze s�owa barda zag�uszy�o gro�ne i dono�ne beczenie. W konopiach co� zaszu�ci�o i zatupa�o, po czym z g�stwiny wy�oni� si� najdziwniejszy stw�r, jakiego Geraltowi zdarzy�o si� ogl�da�.

Stworzenie mia�o nieco powy�ej s��nia wzrostu, wy�upiaste oczy, kozie rogi i brod�. R�wnie� usta, ruchliwe, podzielone i mi�kkie, przywodzi�y na my�l �uj�c� koz�. Dolna cz�� cia�a stwora pokryta by�a d�ugim, g�stym ciemnorudym w�osem a� po rozwidlone racice. Dziwol�g wyposa�ony by� te� w d�ugi, zako�czony p�dzlastym kutasem ogon, kt�rym energicznie zamiata�.

��Uk! Uk!�� szczekn�� potw�r, przebieraj�c racicami. -Czego tu? Precz, precz, bo na rogi wezm�, uk, uk!

��Kopn�� ci� kto� kiedy� w rzy�, kozio�ku?�� nie wytrzyma� Jaskier.

��Uk! Uk! Beeeeee!�� zabecza� ko�lor�g. Trudno by�o oceni�, czy by�o to potwierdzenie, zaprzeczenie czy te� beczenie dla samej jeno sztuki.

��Zamilcz, Jaskier � warkn�� wied�min. - Ani s�owa.

��Blebleblebeeeeee!�� zagulgota� w�ciekle stw�r, przy czym warga rozesz�a si� szeroko, ukazuj�c ��te ko�skie z�by. - Uk! Uk! Uk! Bleubeeeubleuuubeeeee!

��Jak najbardziej � kiwn�� g�ow� Jaskier. - Katarynka i dzwoneczek s� twoje. Gdy b�dziesz szed� do domu, mo�esz je zabra�.

��Przesta�, do cholery � sykn�� Geralt. - Psujesz wszystko. Zachowaj dla siebie g�upie �arty�

- �arty!!! - rykn�� dono�nie ko�lor�g i podskoczy�. -�arty, beee, beeee! Nowi �artownisie przyszli, co? Przynie�li kulki �elazne? Ja wam dam kulki �elazne, �ajdako-wie wy, uk, uk, uk! �art�w si� wam zachcia�o, beeee? Macie �arty! Macie wasze kulki! Macie!

Stw�r podskoczy� i machn�� gwa�townie r�k�. Jaskier zawy� i usiad� na �cie�ce, trzymaj�c si� za czo�o. Stw�r zabecza�, zamachn�� si� ponownie. Ko�o ucha Geralta co� �wisn�o.

��Macie wasze kulki! Beeee!

Calowej �rednicy �elazna kulka r�bn�a wied�mina w rami�, nast�pna trafi�a Jaskra w kolano. Poeta zakl�� szpetnie i rzuci� si� do ucieczki. Geralt nie czekaj�c skoczy� za nim, a kulki �wiszcza�y mu nad g�ow�.

��Uk! Uk! Beeee!�� wrzasn�� ko�lor�g, podskakuj�c. -Ja wam dam kulki! �artownisie zasrani!

Kulka za�wiszcza�a w powietrzu. Jaskier zakl�� jeszcze szpetniej, chwytaj�c si� za potylic�. Geralt rzuci� si� w bok, pomi�dzy konopie, ale nie unikn�� pocisku, kt�ry trafi� go w �opatk�. Trzeba by�o przyzna�, diabe� rzuca� zatrwa�aj�co celnie i wydawa� si� mie� nieprzebrany zapas kulek. Wied�min, klucz�c w�r�d g�stwiny, us�ysza� jeszcze triumfalne beczenie zwyci�skiego diab�a, a zaraz potem �wist kolejnej kulki, blu�nierstwo i tupot n�g Jaskra zmykaj�cego �cie�k�.

A potem zapad�a cisza.

��No wiesz, Geralt � Jaskier przy�o�y� do czo�a sch�odzon� w wiadrze podkow�. - Tego si� nie spodziewa�em. Taka rogata pokraka z kozi� brod�, taki cap kosmaty, a pogoni� ci� jak jakiego� ch�ystka. A ja oberwa�em w �eb. Zobacz, jakiego mam guza!

��Pokazujesz mi go po raz sz�sty. Nie wygl�da ciekawiej ani�eli za pierwszym.

��Mi�y jeste�. A my�la�em, �e b�d� przy tobie bezpieczny!

��Nie prosi�em, by� �azi� za mn� w konopie. Prosi�em natomiast, by� trzyma� za z�bami tw�j niewyparzony j�zyk. Nie pos�ucha�e�, teraz cierp. W milczeniu, je�li �aska, bo w�a�nie nadchodz�.

Do �wietlicy weszli Pokrzywka i zwalisty Dhun. Za nimi drepta�a siwiute�ka i pokr�cona jak precel babule�ka..

prowadzona przez jasnow�osego i przera�liwie chudego podlotka.

��Mo�ci Dhun, mo�ci Pokrzywka � zacz�� wied�min bez wst�p�w. - Zanim wyruszy�em, pyta�em, czy pr�bowali�cie ju� sami co� przedsi�wzi�� wzgl�dem tego waszego diab�a. Powiedzieli�cie, �e nie robili�cie niczego. Mam powody przypuszcza�, �e by�o inaczej. Czekam na wyja�nienia.

Osadnicy pomruczeli mi�dzy sob�, po czym Dhun po-kas�a� w pi�� i post�pi� krok.

��Prawi�cie, panie. Wybaczenia prosim. Ze�gali�my, bo wstyd nas �ar�. Chcieli�my sami diabo�a przechytrzy�, sprawi�, by poszed� sobie od nas precz�

��Jakim sposobem?

��U nas w Dolinie � rzek� wolno Dhun � ju� dawniej objawia�y si� straszyd�a. Smoki lataj�ce, wijuny ziemne, burda�aki, upiry, paj�ki ogromniaste i �mije r�ne. A my zaw�dy sposobu na plugastwo wszelkie w naszej ksi�dze szukali.

��W jakiej ksi�dze?

��Poka�cie ksi�g�, babko. Ksi�g�, m�wi�. Ksi�g�! Krew mnie zaleje zaraz! G�ucha, by pie�! Lilie, rzeknij babce, �eby ksi�g� pokaza�a!

Jasnow�osa dziewczyna wyszarpn�a wielk� ksi�g� ze szponiastych palc�w staruszki i poda�a j� wied�minowi.

��W ksi�dze tej � ci�gn�� Dhun � kt�r� w rodzie naszym mamy od niepami�tnych czas�w, s� sposoby na wszystkie potwory, czary i cudactwa, jakie na �wiecie by�y s� albo b�d�.

Geralt obr�ci� w d�oniach ci�kie, grube, obros�e t�ustym kurzem tomisko. Dziewczyna wci�� sta�a przed nim, mn�c d�o�mi fartuszek. By�a starsza, ni� pocz�tkowo przypuszcza� � zmyli�a go jej filigranowa posta�, tak r�na od krzepkiej postury innych dziewcz�t z osady, zapewne jej r�wie�niczek.

Po�o�y� ksi�g� na stole i odwr�ci� ci�k� drewnian� ok�adk�.

��Rzu� na to okiem, Jaskier.

��Pierwsze Kuny � oceni� bard, zagl�daj�c mu przez rami�, z podkow� ci�gle przy�o�on� do czo�a. - Najstarsze pismo u�ywane do czasu wprowadzenia nowoczesnego alfabetu. Oparte jeszcze na runach elfich i krasnoludzkich ideogramach. Zabawna sk�adnia, ale tak w�wczas m�wiono. Ciekawe ryciny i iluminacje. Niecz�sto widzi si� co� takiego, Geralt, a je�eli ju�, to w bibliotekach �wi�tynnych, nie po wsiach na kra�cu �wiata. Na wszystkich bog�w, sk�d to macie, w�o�cianie kochani? Chyba nie chcecie nam wm�wi�, �e umiecie to czyta�? Babko? Umiesz czyta� Pierwsze Runy? Umiesz czyta� jakiekolwiek runy?

��Czegoooo?

Jasnow�osa dziewczyna zbli�y�a si� do babki i szepn�a jej co� wprost do ucha.

��Czyta�? - starowinka pokaza�a w u�miechu bezz�bne dzi�s�a. - Ja? Nie, z�ociutki. Tej sztuki nie posiad�a �em.

��Obja�nijcie mi � rzek� Geralt zimno, odwracaj�c si� do Dhuna i Pokrzywki � jakim sposobem korzystacie z ksi�gi, nie umiej�c czyta� run�w?

��Najstarsza babka zaw�dy wie, co w ksi�dze stoi � rzek� ponuro Dhun. - A tego, co wie, uczy jak� m�od�, gdy ju� jej pora do ziemi. Sami baczycie, �e naszej babce ju� pora. Babka tedy przygarn�a Lilie i uczy j�. Ale p�ki co, babka najlepiej wie.

��Stara wied�ma i m�oda wied�ma � mrukn�� Jaskier.

��Je�li dobrze rozumiem � powiedzia� Geralt z niedowierzaniem � babka zna ca�� ksi�g� na pami��? Czy tak? Babciu?

��Ca�� nie, gdzie�by tam � odrzek�a babka, znowu za � po�rednictwem Lilie � jeno to, co podle obrazka stoi.

��Aha � Geralt otworzy� ksi�g� na chybi� trafi�. Widniej�cy na naddartej stronicy obrazek przedstawia� c�tkowan� �wini� z rogami w kszta�cie liry. - Pochwalcie si� zatem, babciu. Co tu jest napisane?

Babka zamlaska�a, przyjrza�a si� rycinie, po czym zamkn�a oczy.

��Tur rogaty albo taurus � wyrecytowa�a. - Przez nieuk�w ziubrem zwany b��dnie. Rogi ma i bodzie niemi�

��Do��. Bardzo dobrze, zaiste � wied�min przewr�ci� kilka lepi�cych si� stron. - A tu?

��Pochmurniki a p�anetniki rozmaite s�. Te deszcz lej�, tamte wiater siej�, owamte pioruny miotaj�. Chceszli urodzaj od nich uchroni�, we�mij n� �elazny, nowy, �ajna mysiego �uty trzy, czapli siwej smalcu��� Dobrze, brawo. Hmm� A tu? Co to jest? Rycina przedstawia�a rozczochrane straszyd�o na koniu, z ogromnymi �lepiami i jeszcze wi�kszymi z�bami. W prawej r�ce straszyd�o dzier�y�o poka�ny miecz, w lewej w�r pieni�dzy.

��Wied�mak � zamamla�a babka. - Przez niekt�rych wied�minem zwany. Wzywa� go niebezpiecznie barzo, w�dy trzeba, bo gdy przeciw potworu a plugastwu niczym nie uradzi, wied�mak uradzi. Baczy� aby trzeba�

��Wystarczy � mrukn�� Geralt. - Wystarczy, babciu. Dzi�kuj�.

��Nie, nie � zaprotestowa� Jaskier ze z�o�liwym u�miechem. - Jak tam dalej idzie? Wielce ciekawa to ksi�ga! "M�wcie, babciu, m�wcie.

��Eee� Baczy� aby trzeba, coby wied�maka nie dotyka�, bo od tego oparszywie� mo�na. A dziewki przed nim kry�, bo wied�mak chutliwy jest ponad miar� wszelk��

��Zgadza si�, wypisz wymaluj � za�mia� si� poeta, a Lilie, jak wyda�o si� Geraltowi, u�miechn�a si� ledwie zauwa�alnie.

���chocia wied�mak wielce chciwy a na z�oto �asy � mamrota�a babka, mru��c oczy � nie da� onemu wi�cej jak: za utopca srebrny grosz abo p�torak. Za koto�aka:

srebrne grosze dwa. Za w�pierza: srebrne grosze cztery�

��To by�y czasy � mrukn�� wied�min. - Dzi�kuj�, babko. A teraz poka�cie nam, gdzie tu o diable mowa i c� to ksi�ga o diab�ach powiada. Tym razem wi�cej rad bym us�ysze�, bom ciekaw, jakiego to sposobu na niego u�yli�cie.

��Uwa�aj, Geralt � zachichota� Jaskier. - Zaczynasz wpada� w ten �argon. To zara�liwa maniera.

Babka, z trudem opanowuj�c dr�enie r�ki, przewr�ci�a kilka stronic. Wied�min i poeta schylili si� nad sto�em. W samej rzeczy, na rycinie figurowa� miotacz kulek, rogaty, w�ochaty, ogoniasty i z�o�liwie u�miechni�ty.

��Diabo� � wyrecytowa�a babka. - Tako� zwany rokita albo silvan. Przeciw chudobie a domowej gadzinie szkodnik wielki i uprzykrzony. Chceszli go z Opola wygoni�, tako uczy�

��No, no � zamrucza� Jaskier.

��We�mij orzech�w jedn� przygar�� � ci�gn�a babka, wodz�c palcem po pergaminie. - We�mij zasi� kulek �elaznych przygar�� drug�. Miodu �agiewk�, dziegciu drug�. Myd�a szarego fask�, twarogu drug�. K�dy diabo� siedzi, p�jd� nocn� por�. A je�� pocznij orzechy. Wraz diabo�, kt�-ren �akomy jest, przybie�y i spyta, smaczne li. Wonczas daj onemu kulki �elazne�

��A �eby was cholera � mrukn�� Jaskier. - A �eby was pokr�ci�o�

��Cicho � rzek� Geralt. - No, babciu. Dalej.

���z�b�w nad�amawszy, diabo�, baczywszy, jak mi�d jesz, tako� miodu zapragnie. Daj onemu dziegciu, a sam twar�g jedz. Pos�yszysz niebawem, jak diabo�owi we wn�trzu burczy a kurczy, ale poz�r daj, jakoby to nic. A zechce diabo� twarogu, daj onemu myd�a. Po mydle zasi� diar bo� nie zdzier�y�

��Doszli�cie do myd�a?�� przerwa� Geralt z kamienn� twarz�, odwracaj�c si� w stron� Dhuna i Pokrzywki.

��A gdzie tam � st�kn�� Pokrzywka. - Aby do kulek. Och, panie, da� on nam bobu, gdy kulk� ugryzn���

��A kto wam kaza� � rozsierdzi� si� Jaskier � dawa� mu tyle kulek? Stoi w ksi�dze, �eby jeno przygar��. A wy jemu w�r onych kulek dali! Wy jemu amunicji na dwa roki bez ma�a przysporzyli, durni wy!

��Uwa�aj � u�miechn�� si� wied�min. - Wpadasz w �argon. To zara�liwe.

��Dzi�kuj�.

Geralt raptownie uni�s� g�ow�, spojrza� w oczy stoj�cej obok babki dziewczyny. Lilie nie spu�ci�a wzroku. Oczy mia�a jasne i w�ciekle niebieskie.

��Dlaczego sk�adacie diab�u ofiary w postaci ziarna?�� spyta� ostro. - Przecie� wida�, �e to typowy ro�lino�erca. Lilie nie odpowiedzia�a.

��Zada�em ci pytanie, dziewczyno. Nie b�j si�, od rozmowy ze mn� nie parszywieje si�.

��Nie pytajcie jej o nic. panie � odezwa� si� Pokrzywka z wyra�nym zak�opotaniem w g�osie. - Lilie� Ona� Dziwna jest. Nie odpowie wam, nie przymuszajcie jej.

Geralt nadal patrzy� w oczy Lilie, a Lilie nadal nie spuszcza�a wzroku. Poczu� dreszcz biegn�cy po plecach, wpe�zaj�cy na kark.

��Dlaczego nie poszli�cie na diab�a z k�onicami i wid�ami?�� uni�s� g�os. - Dlaczego nie zastawili�cie na niego na�ci? Gdyby�cie tylko zechcieli, jego kozi �eb by�by ju� zatkni�ty na kiju jako straszyd�o na wrony. Mnie uprzedzili�cie, bym go nie pr�bowa� zabi�. Dlaczego? Ty im tego zabroni�a�, prawda, Lilie?

Dhun wsta� z �awy. G�ow� niemal si�ga� powa�y.

��Wyjd�, dziewko � warkn��. - Zabierz babk� i wyjd�

st�d.

��Kto to jest, mo�ci Dhun?�� podj�� wied�min, gdy za babk� i Lilie zamkn�y si� drzwi. - Kim jest ta dziewczyna? Dlaczego cieszy si� u was wi�kszym szacunkiem ni� ta cholerna ksi�ga?

��Nie wasza rzecz � Dhun spojrza� na niego, a w spojrzeniu tym nie by�o przyja�ni. - M�dre niewiasty u siebie w miastach prze�ladujcie, u siebie stosy podpalajcie. U nas tego nie by�o i nie b�dzie.

��Nie zrozumieli�cie mnie � rzek� wied�min zimno.

��Bom si� i nie stara� � warkn�� Dhun.

��Zauwa�y�em to � wycedzi� Geralt, te� nie sil�c si� na serdeczno��. - Ale jedn� podstawow� rzecz raczcie zrozumie�, mo�ci Dhun. Nadal nie wi��e nas �adna umowa, nadal nie zobowi�za�em si� wobec was do niczego. Nie macie podstaw do mniemania, �e kupili�cie sobie wied�mina, kt�ry za srebrny grosz albo p�torak zrobi to, czego wy zrobi� nie umiecie. Albo nie chcecie. Albo nie wolno wam. Ot� nie, mo�ci Dhun. Nie kupili�cie sobie jeszcze wied�mina i nie my�l�, �eby wam si� to uda�o. Nie przy waszej niech�ci do rozumienia.

Dhun milcza�, mierz�c Geralta ponurym wejrzeniem. Pokrzywka zachrz�ka�, powierci� si� na �awie, szuraj�c �apciami po klepisku, potem nagle wyprostowa� si�.

��Panie wied�min � powiedzia�. - Nie sierd�cie si�. Powiemy wam, co i jak. Dhun?

Starszy osady kiwn�� przyzwalaj�co, usiad�.

��Jake�my tu jechali � zacz�� Pokrzywka � baczyli�cie, jak tu wszystko ro�nie, jakie si� tu zbiory udaj�. Takie si� tu nieraz uhoduje, o jakie gdzie indziej trudno albo i w og�le nie u�wiadczysz. Tak tedy u nas sadzonki a siewne ziarno wa�na rzecz, my i danin� tym p�acim, i sprzedajem, i mieniamy si�

��Co to ma wsp�lnego z diab�em?

��Ma. Diabo� dawniej aby naprzykrza� si� i g�upie figle p�ata�, a� tu zacz�� ziarno wykrada� na pot�g�. Z pocz�tku zacz�li�my mu nosi� po troszku na kamie� w konopiach, my�lelim, na�re si� i da pok�j. Nic z tego: krad� dalej, a� trzeszcza�o. A jake�my przed nim zapasy kry� pocz�li po sklepach i szopach na trzy spusty zamknionych, to on w�ciek� si�, panie, rycza�, becza�, �uk-uk� wo�a�, a kiedy on �uk-uk�, tedy lepiej nogi za pas. Grozi�, �e��� �dupczy� b�dzie � wtr�ci� Jaskier z rubasznym u�miechem.

��lo te� � przytakn�� Pokrzywka. - A i o czerwonym kurze napomkn��. D�ugo by gada�, nie m�g� kra��, to za��da� daniny. Kaza� sobie ziarno i inne dobro nosi� worami ca�ymi. Wtedy prawie �e�my si� ze�lili i zamiarowali�my mu ogoniast� rzy� przetrzepa�. Ale�

Kmie� chrz�kn��, spu�ci� g�ow�.

��Nie trza kr�ci� � odezwa� si� nagle Dhun. - �le�my wied�mina ocenili. Gadaj wszystko, Pokrzywka.

��Babka zabroni�a diab�a bi� � powiedzia� szybko Pokrzywka � ale� przecie wiemy, �e to Lilie, bo babka� Babka tylko to gada, co jej Lilie ka�e. A my� Wiecie sami, panie wied�min. My si� s�uchamy.

��Zauwa�y�em � Geralt skrzywi� usta w u�miechu. -Babka potrafi tylko trz��� brod� i mi�dli� tekst, kt�rego sama me rozumie. A na dziewczyn� gapicie si� jak na pos�g bogini, z otwartymi g�bami, unikacie jej oczu, ale pr�bujecie zgadywa� jej �yczenia. A jej �yczenia to dla was rozkazy. Kto to jest, ta wasza Lilie?

��Przecie odgadli�cie, panie. Wieszczka. No, M�dra, znaczy. Ale nie m�wcie o tym nikomu. Prosimy was. Gdyby tak do w�odarza dosz�o, albo, nie dajcie bogowie, do namiestnika�

��Nie obawiajcie si� � rzek� powa�nie Geralt. - Wiem, w czym rzecz, i nie zdradz� was.

Trafiaj�ce si� po wsiach dziwne kobiety i dziewcz�ta, nazywane wieszczkami lub M�drymi, nie cieszy�y si� zbytni� sympati� wielmo��w, kt�rzy zbierali daniny i ci�gn�li zyski z rolnictwa. Rolnicy zawsze zasi�gali rady wieszczek, w ka�dej nieledwie sprawie. Wierzyli im �lepo i bezgranicznie. Podejmowane za� na gruncie takich porad decyzje by�y cz�sto absolutnie sprzeczne z polityk� pan�w i w�adyk�w. Geralt s�ysza� o przypadkach wr�cz radykalnych i niezrozumia�ych � o wybijaniu ca�ych stad zarodowych, zaprzestaniu siewu lub zbioru, a nawet o migracjach ca�ych wsi. W�adcy t�pili wi�c �zabobon�, cz�sto nie przebieraj�c w �rodkach. Tote� kmiecie bardzo szybko nauczyli si� ukrywa� M�dre. Ale s�ucha� ich rad nie przestali. Bo jedno, jak dowodzi�o do�wiadczenie, nie ulega�o w�tpliwo�ci � na d�u�sz� met� zawsze okazywa�o si�, ze M�dre mia�y s�uszno��.

��Lilie nie zwoli�a nam diabo�a ubi� � ci�gn�� Pokrzywka. - Kaza�a zrobi� tak, jak ksi�ga ka�e. Jak wiecie, nie wysz�o. By�y ju� k�opoty z w�odarzem. Gdy�my mniej ni� zwykle ziarna w danin� oddali, g�b� by rozwar�, krzycza�, pomstowa�. O diable to�my mu nawet nie pisn�li, bo w�odarz srogi jest i na �artach zna si� okrutnie ma�o. I wtedy wy�cie si� napatoczyli. Pytalim Lilie, czy mo�na was-� naj��

��I co?

��Rzek�a przez babk�, �e wpierw musi na was spojrze�.

��I spojrza�a.

��Spojrza�a. I uzna�a was, wiemy to, umiemy pozna�, co Lilie uznaje, a czego nie.

��Nie powiedzia�a do mnie ani s�owa.

��Do nikogo, pr�cz babki, nigdy s�owa nie powiedzia�a. Ale gdyby was nie uzna�a, do �wietlicy nie wesz�aby za nic.

��Hm��� zastanowi� si� Geralt. - To ciekawe. Wieszczka, kt�ra zamiast wieszczy�, milczy. Sk�d ona wzi�a si� u was?

��Nie wiemy, panie wied�min � mrukn�� Dhun. - Ale z babk�, jak to pami�taj� starsi, tako� by�o. Zapoprzednia babka te� przygarn�a dziewk� ma�om�wn�, tak�, co si� zjawi�a nie wiedzie� sk�d. A ta dziewka, to teraz w�a�nie nasza babka. Dziad m�j mawiali, �e babka si� odradza tym sposobem. I�cie niby miesi�c na niebie odradza si� i coraz to nowa jest. Nie �miejcie si�

��Nie �miej� si� � pokr�ci� g�ow� Geralt. - Za wiele widzia�em, by �mieszy�y mnie takie rzeczy. Nie my�l� te� w�cibia� nosa w wasze sprawy, mo�ci Dhun. Pytania moje zmierzaj� do ustalenia zwi�zku mi�dzy Lilie a diab�em. Sami ju� chyba zrozumieli�cie, ze taki zwi�zek istnieje. Je�eli wi�c zale�y wam na waszej wieszczce, to wzgl�dem diab�a mog� wam poda� jeden jedyny spos�b: musicie go polubi�.

��Wiecie, panie � rzek� Pokrzywka � to nie tylko o diabo�a idzie. Lilie niczego nie pozwala krzywdzi�. �adnego stworu.

��Oczywi�cie � wtr�ci� Jaskier. - Wiejskie wieszczki wywodz� si� z tego samego pnia co druidzi. A taki druid, gdy giez ssie z niego krew, to mu jeszcze �yczy smacznego.

��Utrafili�cie � u�miechn�� si� lekko Pokrzywka. -Utrafili�cie w sedno. To� samo by�o u nas z dzikami, co warzywniki ry�y. I co? Wygl�dnijcie oknem: warzywniki jak malowanie. Spos�b si� znalaz�, Lilie nawet nie wie jaki. Czego oczy nie widz�, tego sercu nie �al. Pojmujecie?

��Pojmuj� � mrukn�� Geralt. - A jak�e. Ale nic z tego. Lilie czy nie, wasz diabe� to silvan. Niezwykle rzadkie, ale rozumne stworzenie. Nie zabij� go, m�j kodeks tego zabrania.

��Je�li on rozumny � odezwa� si� Dhun � to przem�wcie mu do rozumu.

��W samej rzeczy � podchwyci� Pokrzywka. - Je�li diabo� ma rozum, znaczy kradnie ziarno wedle rozumu. To wy, panie wied�min, dowiedzcie si�, o co jemu chodzi. Przecie� on tego ziarna nie �re. w�dy nie tyle. To po co mu ziarno? Na z�o�� nam czyni, czy jak? Czego on chce? Dowiedzcie si� i wyp�d�cie go z okolicy jakim� wied�mi�-skim sposobem. Zrobicie to?

��Spr�buj� � zdecydowa� si� Geralt. - Ale�

��Ale co?

��Wasza ksi�ga, drodzy moi, jest przestarza�a. Rozumiecie, do czego zmierzam?

��Tak po prawdzie � burkn�� Dhun � to nie bardzo.

��Wyt�umacz� wam. Ot�, mo�ci Dhun, mo�ci Pokrzywka, je�li liczyli�cie, �e moja pomoc b�dzie was kosztowa�a srebrny grosz albo p�torak, to�cie si� cholernie pomylili.

��Hej!

Z g�stwiny dobieg� szelest, gniewne �uk-uk� i potrzaskiwanie tyczek.

��Hej!�� powt�rzy� wied�min, przezornie ukryty. - Pokaz no si�, rokita.

��Sam jeste� rokita.

��Wi�c jak? Diabe�?

��Sam jeste� diabe� � ko�lor�g wystawi� g�ow� z konopi, szczerz�c z�by. - Czego chcesz?

��Pogada�.

��Kpisz, czy jak? My�lisz, �e nie wiem, kto� ty taki? Ch�opi wynaj�li ci�, by� mnie st�d wyrzuci�, co?

��Zgadza si� � przyzna� Geralt oboj�tnie. - I o tym w�a�nie chcia�em pogaw�dzi�. A nu� si� dogadamy?

��Tu ci� boli � zabecza� diabe�. - Chcia�by� wykpi� si� tanim kosztem, co? Bez wysi�ku? Nie ze mn� takie numery, beee! �ycie, cz�owieku, to wsp�zawodnictwo. Wygrywa lepszy. Chcesz ze mn� wygra�, udowodnij, �e jeste� lepszy. Zamiast dogadywania si�, zawody. Zwyci�zca podyktuje warunki. Proponuj� wy�cig, st�d do starej wierzby na grobli.

��Nie wiem, gdzie jest grobla ani gdzie jest stara wierzba.

��Gdyby� wiedzia�, tobym nie proponowa� wy�cigu. Lubi� zawody, ale nie lubi� przegrywa�.

��Zauwa�y�em. Nie, nie b�dziemy si� �ciga�. Gor�co dzisiaj.

��Szkoda. Mo�e wi�c zmierzymy si� w inny spos�b?�� diabe� wyszczerzy� ��te z�by i podni�s� z ziemi spory polny kamie�. - Czy znasz gr� w "Kto g�o�niej huknie?" Ja hukam pierwszy. Zamknij oczy.

��Mam inn� propozycj�.

��Zamieniam si� w s�uch.

��Wyniesiesz si� st�d bez zawod�w, wy�cig�w i hukania. Sam, bez przymusu.

��Wsad� tak� propozycj� a d'yeabl aep arse � ~ diabe� wykaza� znajomo�� Starszej Mowy. - Nie wynios� si� st�d. Mnie si� tu podoba.

��Ale za bardzo tu narozrabia�e�. Przesadzi�e� z �artami.

��Dliweisheyss ci do moich �art�w. - Silvan, jak si� okaza�o, zna� r�wnie� krasnoludzki. - A twoja propozycja te� warta jest tyle co Dliweisheyss. Nigdzie si� nie wynios�. Chyba �e mnie pokonasz w jakiej� grze. Da� ci szans�? Zabawimy si� w zagadki, je�li nie lubisz gier si�owych. Zaraz zadam ci zagadk�, je�li j� odgadniesz, wygra�e�, a ja si� wynosz�. Je�li ci si� nie uda, ja zostaj�, a ty si� wynosisz. Wyt� pomy�lunek, bo zagadka nie jest �atwa.

Zanim Geralt zd��y� zaprotestowa�, diabe� zabecza�, potupa� racicami, smagn�� ziemi� ogonem i wyrecytowa�:

��No, co to jest? Zgadnij.

��Poj�cia nie mam � przyzna� oboj�tnie wied�min, nawet nie usi�uj�c si� zastanawia�. - Mo�e pn�cy groszek?

- �le. Przegra�e�.

��Ajak brzmi prawid�owe rozwi�zanie? Co ma� hm� nakrapiane str�czeczki?

��Kapusta.

��S�uchaj � warkn�� Geralt. - Zaczynasz dzia�a� mi na nerwy.

��Uprzedza�em � zarechota� diabe� � �e zagadka nie jest �atwa. Trudno. Wygra�em, zostaj�. A ty odchodzisz. �egnam pana ozi�ble.

��Jeszcze chwila � wied�min skrycie w�o�y� r�k� do kieszeni. - A moja zagadka? Mam chyba prawo do re-wan�u?

��Nie � zaprotestowa� diabe�. - Niby z jakiej racji? Przecie� m�g�bym nie odgadn��. Masz mnie za g�upka?

��Nie � pokr�ci� g�ow� Geralt. - Mam ci� za z�o�liwego, aroganckiego b�cwa�a. Zaraz zabawimy si� w ca�kiem now�, nie znan� ci gr�.

��Ha! Wi�c jednak! Co to za gra?

��Gra nazywa si� � rzek� wied�min wolno � "Nie r�b drugiemu, co tobie niemi�o". Nie musisz zamyka� oczu.

Geralt zgarbi� si� w b�yskawicznym zamachu, calowa �elazna kulka �wisn�a ostro w powietrzu i z trzaskiem wyr�n�a diab�a prosto mi�dzy rogi. Stw�r run�� na wznak jak trafiony gromem. Geralt d�ugim szczupakiem rzuci� si� mi�dzy tyki i chwyci� go za kosmat� nog�. Silvan zabecza� i wierzgn��, wied�min ukry� g�ow� za ramieniem, ale i tak zadzwoni�o mu w uszach, bo diabe�, mimo nikczemnej postury, kopa� z si�� z�o�liwego mu�a. Spr�bowa� ucapi� wierzgaj�c� racic�, ale nie zdo�a�. Ko�lor�g zatrzepota�, zam��ci� po ziemi r�kami i kopn�� go ponownie, prosto w czo�o. Wied�min zakl�� czuj�c, jak noga diab�a wymyka mu si� z palc�w. Obaj, roz��czywszy si�, potoczyli si� w r�ne strony, z trzaskiem przewracaj�c tyczki i pl�cz�c si� w konopianych pn�czach.

Diabe� zerwa� si� pierwszy i zaszar�owa�, opuszczaj�c rogaty �eb. Ale Geralt te� ju� sta� pewnie na nogach i bez wysi�ku unikn�� ataku, chwyci� stwora za r�g, szarpn�� mocno, zwali� na ziemi� i przygni�t� kolanami. Diabe� zabecza� i plun�� mu prosto w oczy, i to w taki spos�b, jakiego nie powstydzi�by si� wielb��d dotkni�ty �linotokiem. Wied�min odruchowo cofn�� si�, nie puszczaj�c jednak diablich rog�w. Silvan, pr�buj�c miota� g�ow�, wierzgn�� obydwoma kopytami naraz i � co dziwniejsze � obydwoma trafi�. Geralt zakl�� brzydko, ale nie zwolni� chwytu. Poderwa� diab�a z ziemi, przypar� do trzeszcz�cych tyczek i z ca�ej si�y kopn�� w kosmate kolano, po czym schyli� si� i naplu� mu prosto do ucha. Diabe� zawy� i zak�apa� t�pymi z�bami.

��Nie r�b drugiemu��� wydysza� wied�min � �co tobie niemi�o! Gramy dalej?

��Bleblebleeeeee!!! - diabe� bulgota�, wy� i plu� zaciekle, ale Geralt krzepko dzier�y� go za rogi i dusi� �eb ku do�owi, dzi�ki czemu pluni�cia trafia�y we w�asne diable Facice, dr�ce ziemi�, wzbijaj�ce chmury kurzu i zielska.

Nast�pne kilka minut up�yn�o na intensywnej szamotaninie, wymianie obelg i kopniak�w. Geralt, o ile w og�le m�g� si� z czego� radowa�, to wy��cznie z faktu, ze nikt go nie widzi, scena bowiem przedstawia�a si� i�cie krety�sko.

Impet kolejnego kopniaka rozerwa� obu walcz�cych i cisn�� nimi w przeciwne strony, w g�szcz konopi. Diabe� ponownie wyprzedzi� wied�mina � zerwa� si� i rzuci� do ucieczki, zauwa�alnie kusztykaj�c. Geralt, dysz�c i ocieraj�c twarz, rzuci� si� w po�cig. Przedarli si� przez konopie, wpadli w chmiel. Wied�min us�ysza� t�tent galopuj�cego konia. Odg�os, kt�rego oczekiwa�.

��Tutaj, Jaskier! Tutaj!�� wrzasn��. - W chmielu!

Nagle zobaczy� pier� wierzchowca tuz przed sob�, a w nast�pnej chwili zosta� najechany. Odbi� si� od konia jak od ska�y i run�� na wznak, od uderzenia o ziemi� pociemnia�o mu w oczach. Pomimo to zdo�a� odturla� si� w bok, za chmielowe tyki, unikaj�c kopyt. Zerwa� si� zwinnie, ale w tym momencie najecha� go drugi je�dziec, ponownie obalaj�c. A potem nagle kto� zwali� si� na niego, przygwo�dzi� do ziemi.

A potem by� b�ysk i przenikliwy b�l w potylicy.

I ciemno��.

Na ustach mia� piasek. Gdy chcia� go wyplu�, zorientowa� si�, �e le�y twarz� do ziemi. Gdy chcia� si� poruszy�, zorientowa� si�, �e jest zwi�zany. Uni�s� lekko g�ow�. S�ysza� g�osy.

Le�a� na le�nej �ci�ce, tu� obok pnia sosny. O jakie� dwadzie�cia krok�w sta�o kilka rozku�baczonych koni. Widzia� je zza pierzastych paproci, niedok�adnie, ale jeden z tych koni by� bez w�tpienia kasztank� Jaskra.

��Trzy worki kukurydzy � us�ysza�. - Dobrze, Torque. Bardzo dobrze. Spisa�e� si�.

��To jeszcze nie wszystko � powiedzia� bekliwy g�os, mog�cy by� wy��cznie g�osem diab�a silvana. - Sp�jrz na to Galarr. Niby fasola, ale zupe�nie bia�a. I jaka wielka! A to to si� nazywa rzepak. Oni z tego robi� olej.

Geralt mocno zacisn�� powieki i ponownie otworzy� oczy. Nie, to nie by� sen. Diabe� i Galarr, kimkolwiek by�, pos�ugiwali si� Starsz� Mow�, j�zykiem elf�w. Ale s�owa kukurydza", �fasola� i �rzepak� u�yte by�y we wsp�lnym.

��A to? Co to jest?�� spyta� ten nazywany Galarrem.

��Siemi� lniane. Len, pojmujesz? Koszule si� robi z lnu. To jest du�o ta�sze ni� jedwab i bardziej odporne. Spos�b obr�bki jest, jak mi si� zdaje, do�� skomplikowany, ale wybadam, co i jak.

��Byle si� tylko przyj�� ten tw�j len, byle nie zmarnia� nam jak rzepa � poskar�y� si� Galarr, nadal pos�uguj�c si� cudacznym volapukiem. - Postaraj si� o nowe sadzonki rzepy, Torque.

��Nie ma strachu � bekn�� diabe�. - Tu z tym nie ma problemu, tu wszystko ro�nie jak cholera. Dostarcz� wam, nie b�j si�.

��I jeszcze jedno � powiedzia� Galarr. - Dowiedz si� wreszcie, na czym polega ta ich tr�jpol�wka.

Wied�min ostro�nie uni�s� g�ow� i spr�bowa� si� obr�ci�.

��Geralt��� us�ysza� szept. - Ockn��e� si�?

��Jaskier��� odszepn��. - Gdzie my� Co z nami�

Jaskier tylko st�kn�� z cicha. Geralt mia� do��. Zakl��, wypr�y� si� i przewr�ci� na bok.

Na �rodku polany sta� diabe�, nosz�cy, jak to ju� wiedzia�, d�wi�czne imi� Torque. By� zaj�ty �adowaniem na konie work�w, sak�w i juk�w. W czynno�ci tej pomaga� mu szczup�y, wysoki m�czyzna mog�cy by� wy��cznie Galarrem. Ten, us�yszawszy ruch wied�mina, odwr�ci� si�. Jego w�osy by�y czarne z wyra�nym odcieniem granatu. Mia� ostre rysy twarzy i wielkie, b�yszcz�ce oczy. I szpiczaste zako�czone uszy.

Galarr by� elfem. Elfem z g�r. Czystej krwi Aen Sei-dhe, przedstawicielem Starszego Ludu.

Galarr nie by� jedynym elfem w zasi�gu wzroku. Na skraju polany siedzia�o ich jeszcze sze�ciu. Jeden zaj�ty by� wybebeszaniem juk�w Jaskra, drugi brzd�ka� na lutni trubadura. Pozostali, zebrani dooko�a rozwi�zanego worka, zajmowali si� �apczywym po�eraniem rzepy i surowej marchwi.

��Yanadain, Toruviel � powiedzia� Galarr, wskazuj�c je�c�w ruchem g�owy. - Vedrai! Enn'le! Torque podskoczy� i zabecza�.

��Nie, Galarr! Nie! Filavandrel zabroni�! Zapomnia�e�?

��Nie, nie zapomnia�em. - Galarr przerzuci� dwa zwi�zane worki przez grzbiet konia. - Ale trzeba sprawdzi�, czy nie rozlu�nili p�t.

��Czego chcecie od nas?�� j�kn�� trubadur, podczas gdy kt�ry� z elf�w, przygni�t�szy go do ziemi kolanem, sprawdza� w�z�y. - Dlaczego nas wi�zicie? O co wam chodzi? Jestem Jaskier, poe�

Geralt us�ysza� odg�os uderzenia. Obr�ci� si�, wykr�ci� g�ow�.

Stoj�ca nad Jaskrem elfka mia�a czarne oczy i krucze w�osy, bujnie opadaj�ce na ramiona, tylko na skroniach zaplecione w dwa cieniutkie warkoczyki. Nosi�a kr�tki sk�rzany kabacik na lu�nej koszuli z zielonej satyny i obcis�e we�niane legginsy wpuszczone w je�dzieckie buty. Biodra mia�a owini�te kolorow� chust� si�gaj�c� po�owy ud.

��Que glosse?�� spyta�a, patrz�c na wied�mina i bawi�c si� r�koje�ci� d�ugiego sztyletu u pasa. - Que l'en pavienn, ell'ea?

��NelFea � zaprzeczy�. - Ten pavienn, Aen Seidhe.

��S�ysza�e�? - elfka obr�ci�a si� w stron� towarzysza, wysokiego Seidhe, kt�ry nie zadaj�c sobie trudu sprawdzania wi�z�w Geralta brzd�ka� na lutni Jaskra z oboj�tnym wyrazem poci�g�ej twarzy. - S�ysza�e�, Vanadain? Ma�polud potrafi m�wi�! Potrafi nawet by� bezczelny!

Seidhe wzruszy� ramionami. Pi�ra dekoruj�ce jego kurtk� zaszele�ci�y.

��Jeszcze jeden pow�d, by go zakneblowa�, Toruviel. Elfka pochyli�a si� nad Geraltem. Mia�a d�ugie rz�sy, nienaturalnie blad� cer� i spierzchni�te, sp�kane wargi. Nosi�a d�ugi naszyjnik z rze�bionych kawa�k�w z�otej brzozy nawleczonych na rzemyk kilkakrotnie owini�ty wok� szyi.

��No, powiedz co� jeszcze, ma�poludzie � sykn�a. - Zobaczymy, na co sta� twoj� przywyk�� do szczekania krta�.

��C� to, potrzebujesz pretekstu � wied�min z wysi�kiem obr�ci� si� na plecy, wyplu� piasek � by uderzy� zwi�zanego? Bij bez pretekstu, przecie� widzia�em, ze to lubisz. Ul�yj sobie.

Elfka wyprostowa�a si�.

��Na tobie ju� sobie ul�y�am, i to w�wczas, gdy mia�e� wolne r�ce � powiedzia�a. - To ja rozjecha�am ci� koniem i da�am po �bie. Wiedz, �e to r�wnie� ja z tob� sko�cz�, gdy czas przyjdzie. Nie odpowiedzia�.

��Najch�tniej pchn�abym ci� z bliska, patrz�c w oczy- ci�gn�a elfka. - Ale ogromnie �mierdzisz, cz�owieku. Zastrzel� ci� z �uku.

��Twoja wola � wied�min wzruszy� ramionami, na ile pozwala�y mu na to p�ta. - Zrobisz, co zechcesz, szlachetna Aen Seidhe. Do zwi�zanego i nieruchomego celu powinna� trafi�.

Elfka stan�a nad nim w rozkroku, pochyli�a si�, b�ysn�a z�bami.

��Powinnam � sykn�a. - Trafiam, w co zechc�. Ale mo�esz by� pewien, �e nie zginiesz od pierwszej strza�y. Ani od drugiej. Postaram si�, by� czu�, �e umierasz.

��Nie podchod� tak blisko � wykrzywi� si�; udaj�c wstr�t. - Ogromnie �mierdzisz, Aen Seidhe.

Elfka odskoczy�a, zako�ysa�a si� w w�skich biodrach i z rozmachem kopn�a go w udo. Geralt skurczy� si� i zwin�� widz�c, w kt�re miejsce zamierza go kopn�� ponownie. Uda�o mu si�, dosta� w biodro, ale tak, �e a� z�by mu zadzwoni�y.

Stoj�cy obok wysoki elf kwitowa� kopni�cia ostrymi akordami na strunach lutni.

��Zostaw go, Toruviel!�� zabecza� diabe�. - Zwariowa�a�? Galarr, ka� jej przesta�!

��Thaesse!�� wrzasn�a Toruviel i kopn�a wied�mina raz jeszcze. Wysoki Seidhe gwa�townie szarpin�� struny, jedna p�k�a z przeci�g�ym j�kiem.

��Do�� tego! Do��, na bog�w!�� rozdar� si� nerwowo Jaskier, szamocz�c i ciskaj�c w powrozach. - Dlaczego zn�casz si� nad nim, g�upia dziwko? Zostawcie nas w spokoju! A ty zostaw w spokoju moj� lutni�, dobrze?

Toruviel odwr�ci�a si� ku niemu ze z�ym grymasem na sp�kanych ustach.

��Muzyk!�� warkn�a. - Cz�owiek, a muzyk! Lutnista! Bez s�owa wyci�gn�a instrument z r�k wysokiego elfa i z rozmachem roztrzaska�a lutni� o pie� sosny, rzuci�a oplatane strunami resztki na pier� Jaskra.

��Na krowim rogu ci gra�, dzikusie, nie na lutni. Poeta zblad� �miertelnie, wargi mu zadr�a�y. Geralt, czuj�c rosn�c� gdzie� w �rodku zimn� w�ciek�o��, przyci�gn�� wzrokiem czarne oczy Toruviel.

��Co si� tak gapisz?�� sykn�a elfka, pochylaj�c si�. -Brudny ma�poludzie! Chcesz, bym wyk�u�a ci te gadzie oczy?

Jej naszyjnik zawis� tu� nad nim. Wied�min wypr�y� si�, poderwa� nag�ym rzutem, chwyci� naszyjnik z�bami i targn�� pot�nie, kurcz�c nogi i wykr�caj�c si� w bok. Toruviel straci�a r�wnowag�, zwali�a si� na niego. Geralt miotn�� si� w wi�zach jak wyci�gni�ta na brzeg ryba, przygni�t� sob� elfk�, odrzuci� g�ow� w ty� tak, �e a� chrupn�o mu w kr�gach szyjnych i z ca�ej si�y uderzy� j� czo�em w twarz. Toruviel zawy�a, zach�ysn�a si�.

Brutalnie �ci�gn�li go z niej, wlok�c za ubranie i w�osy, unie�li. Kt�ry� uderzy� go, poczu�, jak pier�cienie tn� sk�r� na ko�ci policzkowej, las przed oczyma zata�czy� i pop�yn��. Dostrzeg�, jak Toruviel zrywa si� na kl�czki, zobaczy� krew p�yn�c� jej z nosa i ust. Elfka wyszarpn�a sztylet z pochwy, ale nagle za�ka�a, zgarbi�a si�, chwyci�a za twarz i opu�ci�a g�ow� mi�dzy kolana.

Wysoki elf w przybranej pstrokatymi pi�rami kurtce wyj�� sztylet z jej r�ki, podszed� do podtrzymywanego wied�mina. U�miecha� si�, unosz�c ostrze. Geralt widzia� go ju� na czerwono, krew z czo�a rozci�tego o z�by Toruviel zalewa�a mu oczod�.

��Nie!�� zabecza� Torque, dopadaj�c do elfa i wieszaj�c si� u jego r�ki. - Nie zabijaj! Nie!

��Voe'rle, Vanadain � rozleg� si� nagle d�wi�czny g�os. - Quess aen? Caelm, evellienn! Galarr!

Geralt obr�ci� g�ow� na tyle, na ile pozwala�a mu wczepiona w jego w�osy pi��.

Ko�, kt�ry wjecha� na polank�, by� �nie�nobia�y, grzyw� mia� d�ug�, mi�kk�, jedwabist� jak w�osy kobiety. W�osy je�d�ca siedz�cego w bogatym siodle by�y identyczne w kolorze, �ci�gni�te na czole opask� wysadzan� szafirami.

Torque, pobekuj�c, dopad� konia, uchwyci� si� strzemienia i zasypa� bia�ow�osego elfa potokiem wymowy. Seidhe przerwa� mu w�adczym gestem, zeskoczy� z siod�a. Zbli�y� si� do podtrzymywanej przez dw�ch elf�w Toruviel, ostro�nie odj�� jej od twarzy zakrwawion� chustk�. Toruviel j�kn�a rozdzieraj�co. Seidhe pokr�ci� g�ow�, odwr�ci� si� w stron� wied�mina, podszed� bli�ej. Jego czarne, pal�ce oczy, b�yszcz�ce niczym gwiazdy w poblad�ej twarzy, by�y sino podkr��one, jak gdyby przez kilka nocy z rz�du nie zazna� snu.

��K�sasz nawet zwi�zany � powiedzia� cicho w pozbawionym akcentu wsp�lnym. - Jak bazyliszek. Wyci�gn� z tego wnioski.

��Toruviel zacz�a � zabecza� diabe�. - Kopa�a go, zwi�zanego, jakby rozum straci�a�

Elf znowu nakaza� mu gestem milczenie. Na jego kr�tki rozkaz inni Seidhe zawlekli wied�mina i Jaskra pod sosn�, przykr�powali pasami do pnia. Potem wszyscy ukl�kli przy le��cej Toruviel, zas�aniaj�c j�. Geralt s�ysza�, jak w pewnej chwili krzykn�a, szamocz�c si� w ich r�kach.

��Nie chcia�em tego � powiedzia� diabe�, nadal stoj�cy obok nich. - Nie chcia�em, cz�owieku. Nie wiedzia�em, ze oni si� pojawi� akurat wtedy, gdy my� Gdy ciebie og�uszyli, a twego druha wzi�li na powr�z, prosi�em, by was porzucili tam, w chmielu. Ale�

��Nie mogli zostawi� �wiadk�w � mrukn�� wied�min.

��Chyba nas nie zabij�? - j�kn�� Jaskier. - Chyba nas nie�

Torque milcza�, poruszaj�c mi�kkim nosem.

��Cholera � zaj�cza� znowu poeta. - Zabij� nas? O co tu chodzi, Geralt? �wiadkami czego byli�my?

��Nasz ko�lorogi przyjaciel wype�nia w Dolinie Kwiat�w szczeg�ln� misj�. Prawda, Torque? Na polecenie elf�w kradnie nasiona, sadzonki, wiedz� rolnicz�� Co jeszcze, diable?

��Co si� da � bekn�� Torque. - Wszystko, czego potrzebuj�. A poka� mi tak� rzecz, kt�rej oni nie potrzebuj�. Oni g�oduj� w g�rach, zw�aszcza zim�. A o rolnictwie nie maj� poj�cia. Zanim udomowi� zwierzyn� czy dr�b, zanim cokolwiek wyhoduj� na poletkach� Oni nie maj� na to czasu, cz�owieku.

��G�wno mnie obchodzi ich czas. Co ja im zrobi�em?�� zaj�cza� Jaskier. - Co ja im zrobi�em z�ego?

��Pomy�l dobrze � powiedzia� bia�ow�osy elf, zbli�ywszy si� bezszelestnie � a by� mo�e sam zdo�asz sobie odpowiedzie� na to pytanie.

��On po prostu-m�ci si� za wszystkie krzywdy, jakich elfy dozna�y od ludzi � u�miechn�� si� krzywo wied�min. - Jest mu bez r�nicy, na kim si� m�ci. Nie daj si� zwie�� jego szlachetnej postaci i wyszukanej mowie, Jaskier. On niczym nie r�ni si� od tej czarnookiej, kt�ra nas skopa�a. Musi na kim� wy�adowa� swoj� bezsiln� nienawi��.

Elf podni�s� strzaskan� lutni� Jaskra. Przez chwil� patrzy� w milczeniu na zniszczony instrument, wreszcie odrzuci� go w krzaki.

��Gdybym chcia� da� upust nienawi�ci lub ch�ci zemsty � powiedzia�, bawi�c si� r�kawicami z mi�kkiej, bia�ej sk�ry � wpad�bym do doliny noc�, spali� osady i wyr�n�� mieszka�c�w. Dziecinnie �atwe, oni nawet nie wystawiaj� stra�y. Nie widz� i nie s�ysz� nas, gdy chodz� do lasu. Czy mo�e by� co� prostszego, co� �atwiejszego ni� szybka, cicha strza�a zza drzewa? Ale my nie urz�dzamy na was polowa�. To ty, cz�owieku o dziwnych oczach, urz�dzi�e� 'polowanie na naszego przyjaciela, silvana Torque.

��Eeee, przesada � bekn�� diabe�. - Jakie tam polowanie. Zabawili�my si� troch�

��To wy, ludzie, nienawidzicie wszystkiego, co r�ni si� od was, cho�by tylko kszta�tem uszu � ci�gn�� spokojnie elf, nie zwracaj�c na ko�loroga uwagi. - Dlatego odebrali�cie nam nasz� ziemi�, wyp�dzili�cie nas z naszych dom�w, wyparli�cie w dzikie g�ry. Zaj�li�cie nasz� Dol Blat-hanna, Dolin� Kwiat�w. Jestem Filavandrel aen Fidhail ze Srebrnych Wie�, z rodu Feleaom�w z Bia�ych Okr�t�w. Obecnie, wygnany i wyszczuty na kraniec �wiata, jestem Filavandrel z Kra�ca �wiata.

- �wiat jest wielki � mrukn�� wied�min. - Mo�emy si� pomie�ci�. Jest do�� miejsca.

- �wiat jest wielki � powt�rzy� elf. - To prawda, cz�owieku. Ale wy�cie zmienili ten �wiat. Pocz�tkowo zmieniali�cie go si��, post�powali�cie z nim tak, jak ze wszystkim, co wpad�o wam w r�ce. Teraz wygl�da na to, �e �wiat zacz�� si� do was dopasowywa�. Ugi�� si� przed wami. Uleg� wam.

Geralt nie odpowiedzia�.

��Torque powiedzia� prawd� � ci�gn�� Filavandrel. -Tak, g�odujemy. Tak, grozi nam zag�ada. S�o�ce �wieci inaczej, powietrze jest inne, woda nie jest ju� t� wod�, kt�r� by�a. To, co niegdy� jedli�my, czego u�ywali�my, ginie, kar�owacieje, marnieje. My�my nigdy nie uprawiali ziemi, nie darli�my jej w przeciwie�stwie do was, ludzi, motykami i radiami. Warn ziemia p�aci krwawy haracz. Nas obdarowywa�a. Wy wydzieracie ziemi jej skarby si��. Dla nas ziemia rodzi�a i kwit�a, bo kocha�a nas. C�, �adna mi�o�� nie trwa wiecznie. Ale my chcemy przetrwa�.

��Zamiast kra�� ziarno, mo�na je kupi�. Tyle, ile b�dziecie potrzebowali. Wci�� macie mn�stwo rzeczy uwa�anych przez ludzi za niezwykle cenne. Mo�ecie handlowa�.

Filavandrel u�miechn�� si� pogardliwie.

��Z wami? Nigdy.

Geralt zmarszczy� twarz, krusz�c zaschni�t� na policzku krew.

��Niech was diabli, razem z wasz� arogancj� i pogard�. Nie chc�c wsp�y�, skazujecie si� sami na zag�ad�. Wsp�y�, u�o�y� si�, to wasza jedyna szansa.

Filavandrel pochyli� si� mocno do przodu, oczy mu rozb�ys�y.

��Wsp�y� na waszych warunkach?�� spyta� zmienionym, ale wci�� spokojnym g�osem. - Uznawszy wasz� dominacj�? Utraciwszy to�samo��? Wsp�y� jako kto? Niewolnicy? Pariasi? Wsp�y� z wami zza mur�w, kt�rymi odgradzacie si� od nas w miastach? Wsp�y� z waszymi kobietami i i�� za to na stryczek? Wzgl�dnie patrze�, co spotyka na ka�dym kroku dzieci b�d�ce skutkiem takiego wsp�ycia? Dlaczego unikasz mojego wzroku, dziwny cz�owieku? Jak tobie uk�ada si� wsp�ycie z bli�nimi, od kt�rych przecie� r�nisz si� nieco?

��Radz� sobie � wied�min spojrza� mu prosto w oczy. - Jako� sobie radz�. Bo musz�. Bo innego wyj�cia nie mam. Bo jako� zmog�em w sobie pych� i dum� z inno�ci, bo zrozumia�em, ze pycha i duma, cho� jest obron� przed inno�ci�, jest obron� �a�osn�. Bo zrozumia�em, ze s�o�ce �wieci inaczej, bo co� si� zmienia, a nie ja jestem osi� tych zmian. S�o�ce �wieci inaczej i b�dzie �wieci�, nic nie da porywanie si� na nie z motyk�. Trzeba akceptowa� fakty, elfie, trzeba si� tego nauczy�.

��Tego w�a�nie pragniecie, prawda?�� Filavandrel star� nadgarstkiem pot, kt�ry wyst�pi� na blade czo�o nad bia�ymi brwiami. - To chcecie narzuci� innym? Przekonanie, �e oto nadszed� wasz czas, wasza, ludzka era i epoka, ze to, co robicie innym rasom, jest r�wnie naturalne jak wschody i zachody s�o�ca? Ze wszyscy musz� si� z tym pogodzi�, zaakceptowa� to? I ty mnie zarzucasz pych�? A czym s� pogl�dy, kt�re g�osisz? Dlaczego wy, ludzie, nie zdacie sobie wreszcie sprawy z faktu, �e w waszym panowaniu nad �wiatem jest akurat tyle naturalno�ci, ile we wszach rozmno�onych w ko�uchu? Z r�wnym skutkiem m�g�by� proponowa� mi wsp�ycie z wszami, z r�wnym skupieniem s�ucha�bym wszy, gdyby w zamian za uznanie ich zwierzchnictwa wyra�a�y zgod� na wsp�lne korzystanie z ko�ucha.

��Nie tra� wi�c czasu na dyskusj� z takim nieprzyjemnym insektem, elfie � rzek� wied�min, z trudem panuj�c nad g�osem. - Dziwi mnie, jak bardzo pragniesz w takiej wszy jak ja wzbudzi� poczucie winy i skruch�. Jeste� �a�osny, Filavandrel. Jeste� rozgoryczony, spragniony zemsty i �wiadom w�asnej bezsi�y. Dalej, pchnij mnie mieczem. Zem�cij si� na ca�ej ludzkiej rasie. Zobaczysz, jak ci ul�y. Kopnij mnie przedtem w jaja lub w z�by, jak ta twoja Toruviel.

Filavandrel odwr�ci� g�ow�.

��Toruviel jest chora � powiedzia�.

��Znam t� chorob� i jej objawy � Geralt splun�� przez rami�. - To, co jej zaaplikowa�em, powinno pom�c.

��Rzeczywi�cie, ta rozmowa nie ma sensu � Filavandrel wsta�. - Przykro mi, ale musimy was zabi�. Zemsta nie ma tu nic do rzeczy, to rozwi�zanie czysto praktyczne. Torque musi nadal wykonywa� swoje zadania, a nikt nie ma prawa podejrzewa�, dla kogo to robi. Nie sta� nas na wojn� z wami, a na handel i wymian� nie damy si� nabra�. Nie jeste�my a� tak naiwni, by nie wiedzie�, czyj� forpoczt� stanowi� wasi kupcy. Kto za nimi przychodzi. I jakiego rodzaju wsp�ycie przynosi.

��Elfie � odezwa� si� cicho milcz�cy do tej chwili Jaskier. - Mam przyjaci�. Ludzi, kt�rzy dadz� za nas okup. Je�li zechcesz, tak�e w formie �ywno�ci. W ka�dej formie. Pomy�l o tym. Przecie� te ukradzione nasiona was nie uratuj��

��Nic ich ju� nie uratuje � przerwa� mu Geralt. - Nie p�aszcz si� przed nim, Jaskier, nie b�agaj go. To bezcelowe i po�a�owania godne.

��Jak na kogo�, kto �yje tak kr�tko � u�miechn�� si� wymuszenie Filavandrel � wykazujesz zaskakuj�c� pogard� �mierci, cz�owieku.

��Raz matka rodzi�a i raz si� umiera � powiedzia� spokojnie wied�min. - Filozofia w sam raz dla wszy, prawda? A twoja d�ugowieczno��? �al mi ciebie, Filavandrel.

Elf uni�s� brwi.

��Wyja�nij, dlaczego.

��Jeste�cie �a�o�nie �mieszni, wy, z ukradzionymi woreczkami nasion na jucznych koniach, z garstk� ziarna, z t� odrobin�, dzi�ki kt�rej chcecie przetrwa�. I z t� wasz� misj�, kt�ra ma odwr�ci� wasze my�li od bliskiej zag�ady. Bo ty przecie� wiesz, �e to ju� koniec. Nic nie wzejdzie i nie urodzi si� na p�askowy�ach, nic was ju� nie uratuje.

Ale jeste�cie d�ugowieczni, b�dziecie �yli d�ugo, bardzo d�ugo, w arogancko wybranej izolacji, coraz mniej liczni, coraz s�absi, coraz bardziej zgorzkniali. I ty wiesz, co si� w�wczas stanie, Filavandrel. Wiesz, �e wtedy zrozpaczeni m�odzie�cy o oczach stuletnich starc�w i dziewczyny, przekwit�e, ja�owe i chore, takie jak Toruviel, poprowadz� w doliny tych, kt�rzy jeszcze b�d� mogli utrzyma� w gar�ci miecze i �uki. Zejdziecie w kwitn�ce doliny na spotkanie ze �mierci�, pragn�c umiera� godnie, w walce, a nie na bar�ogach, na kt�re powal� was anemia, gru�lica i szkorbut. Wtedy, d�ugowieczny Aen Seidhe, przypomnisz sobie mnie. Przypomnisz sobie, �e by�o mi ci� �al. I zrozumiesz, �e mia�em racj�.

��Czas poka�e, kto mia� racj� � rzek� cicho elf. - I tu tkwi przewaga d�ugowieczno�ci. Ja mam szans� si� o tym przekona�. Cho�by dzi�ki tej ukradzionej garstce ziarna. Ty takiej szansy mie� nie b�dziesz. Umrzesz za chwil�.

��Oszcz�d� chocia� jego � Geralt wskaza� Jaskra ruchem g�owy. - Nie, nie z patetycznego mi�osierdzia. Z rozs�dku. O mnie nikt si� nie upomni, ale jego b�d� chcieli pom�ci�.

��Marnie oceniasz m�j rozs�dek � powiedzia� z oci�ganiem elf. - Je�li on prze�yje dzi�ki tobie, bez w�tpienia poczuje si� w obowi�zku pom�ci� ci�.

��Mo�esz by� pewien!�� wybuchn�� Jaskier, blady jak �mier�. - Mo�esz by� pewien, sukinsynu. Zabij mnie te�, bo obiecuj� ci, w innym razie poderw� przeciw wam ca�y �wiat. Zobaczysz, na co sta� wszy z ko�ucha! Wyko�czymy was, cho�by�my mieli zr�wna� z ziemi� te wasze g�ry! Mo�esz by� tego pewien!

��Ale� ty g�upi, Jaskier � westchn�� wied�min.

��Raz matka rodzi�a i raz si� umiera � rzek� hardo poeta, przy czym efekt hardo�ci psu�y nieco z�by dzwoni�ce jak kastaniety.

��To przes�dza spraw� � Filavandrel wyj�� r�kawice zza pasa i naci�gn�� je. - Czas zako�czy� ten epizod.

Na jego kr�tki rozkaz elfy z �ukami ustawi�y si� naprzeciw. Zrobi�y to szybko, najwyra�niej czeka�y na to ju� od dawna. Jeden, jak zauwa�y� wied�min, wci�� jeszcze �u� rzep�. Toruviel, z ustami i nosem zabanda�owanymi na krzy� pasami tkaniny i brzozowej kory, stan�a obok �ucznik�w. Bez �uku.

��Zawi�za� wam oczy?�� spyta� Filavandrel.

��Odejd� � wied�min odwr�ci� g�ow�. - Id� sobie�

��A d'yeabl aep arse � doko�czy� Jaskier, dzwoni�c z�bami.

��O, nie!�� zabecza� nagle diabe�, podbiegaj�c i zas�aniaj�c sob� skaza�c�w. - Rozum wam odj�o? Filavandrel! Nie tak si� umawiali�my! Nie tak! Mia�e� ich wywie�� w g�ry, przetrzyma� gdzie� w jaskiniach, dop�ki nie sko�czymy tu�

��Torque � powiedzia� elf. - Nie mog�. Nie mog� ryzykowa�. Widzia�e�, co on zrobi� Toruviel, zwi�zany? Nie mog� ryzykowa�.

��Nie obchodzi mnie, co mo�esz, a czego nie! Co wy sobie wyobra�acie? S�dzicie, �e pozwol� wam na mord? Tu, na mojej ziemi? Tu� obok mojej osady? Wy przekl�ci durnie! Zabierajcie si� st�d razem z waszymi �ukami, bo was na rogi wezm�, uk, uk!

��Torque � Filavandrel opar� r�ce o pas. - To, co musimy zrobi�, to konieczno��.

��Duweisheyss, a nie konieczno��!

��Odejd� na bok, Torque.

Ko�lor�g potrz�sn�� uszami, zabecza� jeszcze g�o�niej, wyba�uszy� oczy i zgi�� �okie� w popularnym w�r�d kras-nolud�w obel�ywym ge�cie.

��Nie b�dziecie tu nikogo mordowa�! Wsiadajcie na konie i wyno�cie si� w g�ry, za prze��cze! W przeciwnym razie musicie zabi� i mnie!

��B�d� rozs�dny � powiedzia� wolno bia�ow�osy elf. - Je�eli zostawimy ich przy �yciu, ludzie dowiedz� si� o tobie, o tym, co robisz. Dopadn� ci� i zam�cz�. Znasz ich przecie�.

��Znam � bekn�� diabe�, wci�� zas�aniaj�c sob� Geralch lepiej ni� was! I nie wiem, zaiste, z kim lepiej trzyma�! �a�uj�, �e si� z wami sprzymierzy�em, Filavandrel!

��Sam tego chcia�e� � rzek� zimno elf, daj�c znak �ucznikom. - Sam tego chcia�e�, Torque. L'sparellean! Evel. lienn!

Elfy wyci�gn�y strza�y z ko�czan�w.

��Odejd�, Torque � rzek� Geralt, zaciskaj�c z�by. - To nie ma sensu. - Odejd� na bok.

Diabe�, nie ruszaj�c si� z miejsca, pokaza� mu krasno-ludzki gest.

��S�ysz� muzyk� - zaszlocha� nagle Jaskier.

��To si� zdarza � rzek� wied�min, patrz�c na groty strza�. - Nie przejmuj si�. To �aden wstyd zg�upie� ze strachu.

Twarz Filavandrela zmieni�a si�, skurczy�a w dziwnym grymasie. Bia�ow�osy Seidhe odwr�ci� si� gwa�townie, krzykn�� na �ucznik�w, kr�tko, urwanie. �ucznicy opu�cili bro�.

Na polan� wesz�a Lilie.

To nie by�o ju� chude wiejskie dziewcz� w zgrzebnej sukieneczce. Przez porastaj�ce polan� trawy sz�a � nie, nie sz�a � p�yn�a ku nim Kr�lowa, promienna, z�otow�osa, p�omiennooka, zachwycaj�ca Kr�lowa P�l udekorowana girlandami kwiat�w, k�os�w, p�k�w zi�. U jej lewego boku drepta� na sztywnych nogach jelonek, u prawego szele�ci� wielki je�.

��Dana Meadbh � powiedzia� z czci� Filavandrel. A potem pochyli� g�ow� i ukl�kn��.

Kl�kn�y te� pozosta�e elfy, powoli, jakby z oci�ganiem, jeden po drugim pada�y na kolana, pochyla�y g�owy nisko, z czci�. Ostatni�, kt�ra ukl�k�a, by�a Toruviel.

��Hael, Dana Meadbh � powt�rzy� Filavandrel. Lilie nie odpowiedzia�a na pozdrowienie. Zatrzyma�a si� kilka krok�w przed elfem, powiod�a b��kitnym spojrzeniem po Jaskrze i Geralcie. Torque, cho� r�wnie� pochylony, zgi�ty w uk�onie, natychmiast zabra� si� do rozcinania wi�z�w. �aden z Seidhe nie poruszy� si�.

Lilie wci�� sta�a przed Filavandrelem. Nie odezwa�a si�, nie wyda�a najmniejszego d�wi�ku, ale wied�min widzia� zmiany na twarzy elfa, wyczuwa� otaczaj�c� ich aur� i nie mia� w�tpliwo�ci, �e mi�dzy par� dokonywa�a si� wymiana my�li. Diabe� poci�gn�� go nagle za r�kaw.

��Tw�j przyjaciel � zabecza� cicho � zdecydowa� si� zemdle�. Rych�o w czas. Co robi�?

��Daj mu par� razy po g�bie.

��Z rozkosz�.

Filavandrel wsta� z kolan. Na jego rozkaz elfy b�yskawicznie rzuci�y si� siod�a� konie.

��Chod� z nami, Dana Meabdh � powiedzia� bia�ow�osy elf. - Jeste� nam potrzebna. Nie opuszczaj nas, Odwieczna. Nie pozbawiaj nas twej mi�o�ci. Zginiemy bez niej.

Lilie wolno pokr�ci�a g�ow�, wskaza�a na wsch�d, w stron� g�r. Elf sk�oni� si�, mn�c w d�oni zdobione wodze swego bia�ogrzywego wierzchowca.

Podszed� Jaskier, blady i oniemia�y, podtrzymywany przez silvana. Lilie spojrza�a na niego, u�miechn�a si�. Popatrzy�a w oczy wied�mina, patrzy�a d�ugo. Nie powiedzia�a ani s�owa. S�owa nie by�y potrzebne.

Wi�kszo�� elf�w by�a ju� w siod�ach, gdy zbli�yli si� Filavandrel i Toruviel. Geralt spojrza� w czarne oczy e�fki widoczne znad banda�y.

��Toruviel��� zacz��. I nie doko�czy�.

Elfka kiwn�a g�ow�. Zdj�a z ��ku siod�a lutni�, wspania�y instrument z lekkiego, kunsztownie intarsjowanego drewna, ze smuk�ym, rze�bionym gryfem. Bez s�owa wr�czy�a lutni� Jaskrowi. Poeta przyj�� instrument, sk�oni� si�. R�wnie� bez s�owa, ale jego oczy m�wi�y wiele.

- �egnaj, dziwny cz�owieku � powiedzia� cicho Filavandrel do Geralta. - Masz racj�. S�owa nie s� potrzebne. Niczego nie zmieni�.

Geralt milcza�.

��Po d�u�szym zastanowieniu � doda� Seidhe � doszed�em do wniosku, �e mia�e� s�uszno��. Wtedy, gdy by�o ci nas �al. Do zobaczenia zatem. Do zobaczenia wkr�tce, w dniu, w kt�rym zejdziemy w doliny, by umiera� z godno�ci�. B�dziemy w�wczas rozgl�da� si� za tob�, ja i Toruviel. Nie zawied� nas.

Przez d�u�sz� chwil� patrzyli na siebie w milczeniu. A potem wied�min odpowiedzia� kr�tko i prosto:

��Postaram si�.

��Na bog�w, Geralt � Jaskier przesta� gra�, przytuli} lutni�, dotkn�� jej policzkiem. - To drewno samo �piewa! Te struny �yj�! Co za cudowny ton! Cholera, za t� lute�k� par� kopniak�w i troch� strachu to bardzo niska cena. Pozwoli�bym si� kopa� od �witu do zmierzchu, gdybym wiedzia�, co dostan�. Geralt? Czy ty mnie w og�le s�uchasz?

��Trudno was nie s�ysze� � wied�min uni�s� g�ow� znad ksi�gi, spojrza� na diab�a, kt�ry nadal zajadle piska� na dziwacznej fujarce zmontowanej z kawa�k�w trzciny o r�nej d�ugo�ci. - S�ysz� was, ca�a okolica was s�yszy.

��Duweisheyss, a nie okolica � Torque od�o�y� fujark�.

��Pustkowie i tyle. Dzicz. Zadupie. Ech, �al mi moich konopi!

��Konopi mu �al � za�mia� si� Jaskier, ostro�nie podkr�caj�c misternie rze�bione ko�ki lutni. - Trzeba by�o siedzie� w g�szczu jak mysz pod miot��, zamiast straszy� dziewki, niszczy� groble i paskudzi� w studnie. My�l�, �e teraz b�dziesz ostro�niejszy i zaniechasz figli, co, Torque?

��Ja lubi� figle � o�wiadczy� diabe�, szczerz�c z�by. - I �ycia sobie bez nich nie wyobra�am. Ale niech wam b�dzie, obiecuj�, �e na nowych terenach b�d� ostro�niejszy. B�d� figlowa� pow�ci�gliwiej.

Noc by�a pochmurna i wietrzna, wicher k�ad� trzciny, szumia� w ga��ziach krzew�w, w�r�d kt�rych roz�o�yli ob�z. Jaskier dorzuci� chrustu do ognia. Torque wierci� si� na legowisku, op�dzaj�c ogonem od komar�w. W jeziorze z pluskiem rzuci�a si� ryba.

��Ca�� nasz� wypraw� na kraniec �wiata opisz� w balladzie � o�wiadczy� Jaskier. - I ciebie te� w niej opisz�, Torque.

��Nie my�l, �e ci to ujdzie na sucho � warkn�� diabe�.

��Ja wtedy te� napisz� ballad� i opisz� ciebie, i to tak, �e przez dwana�cie lat nie b�dziesz si� m�g� pokaza� w przyzwoitym towarzystwie. Uwa�aj tedy. Geralt?

��Co?

��Wyczyta�e� co� ciekawego w tej ksi�dze, kt�r� niecnie wy�udzi�e� od kmiotk�w?

��Owszem.

��To przeczytaj i nam, p�ki si� jeszcze ogie� nie wypali�.

��Tak, tak � Jaskier zabrz�cza� na d�wi�cznych strunach lutni Toruviel. - Przeczytaj, Geralt.

Wied�min opar� si� na �okciu, przysuwaj�c ksi�g� bli�ej ogniska.

��Ujrze� j� mo�na � zacz�� � letnim czasem, od Dni Maju i Czerwia a� po dni Pa�dzierza, ale najcz�ciej zdarza si� to we �wi�to Sierpu, kt�re prastarzy zwali: �Lam-mas�. Objawia si� ona jako Panna Jasnow�osa, we kwiatach ca�a, a wszystko, co �ywi�, pod��a za ni� i lgnie do niej, zajedno, ziele czy zwierz. Dlatego i imi� jej jest �ywi�. Prastarzy zw� j�: �Danamebi� i czcz� j� wielce. Nawet Brodaci, chocia� we wn�trzu g�r, nie w�r�d p�l mieszkaj�, szanuj� j� i imionuj�: "Bloemenmagde".

��Danamebi � mrukn�� Jaskier. - Dana Meabdh, Panna Polna.

��K�dy �ywi� st�pnie, ziemia kwitnie i rodzi, i bujnie l�gnie si� wszelaki stw�r, taka jej moc. Ludy wszystkie ofiary jej sk�adaj� z urodzaju, w nadziei p�onnej, �e ich, nie cudz� dziedzin� �ywi� odwiedzi. Bo m�wi� te�, �e kiedy� na koniec osi�dzie �ywi� w�r�d tego ludu, kt�ry si� nad inne wybije, ale s� to, ot, babskie baje. Bo prawie m�drcy powiadaj�, �e �ywi� ziemi� jeno kocha i to, co ro�nie na niej i �yje, jednako, bez r�nicy, p�onka to najmniejsza czy robak najlichszy, a ludy wszelkie dla niej nie wi�cej znacz� ni�li owa najchudsza p�onka, bo przecie i tak przemin� kiedy�, a nowe po nich, inne przyjd� plemiona. A �ywi� wieczn� jest, by�a i b�dzie, zawsze, po koniec wiek�w.

��Po koniec wiek�w!�� za�piewa� trubadur i zabrz�cza� na lutni. Torque do��czy� si� wysokim trelem na swej trzcinowej piszcza�ce. - B�d� pozdrowiona, Panno Polna! Za urodzaj, za kwiaty w Dol Blathanna, ale i za sk�r� ni�ej podpisanego, kt�r� ocali�a� przed podziurawieniem grotami strza�. Wiecie, co� wam powiem.

Przesta� gra�, obj�� lutni� jak dziecko i posmutnia�.

��Chyba nie wspomn� w balladzie o elfach i o trudno�ciach, z jakimi przysz�o im si� boryka�. Nie zabrak�oby m�t�w ch�tnych do ruszenia w g�ry� Po co przyspi(r). sza�

Trubadur zamilk�.

��Doko�cz � rzek� gorzko Torque. - Chcia�e� powiedzie�: przyspiesza� to, co nieuchronne. Nieuniknione.

��Nie m�wmy o tym � przerwa� Geralt. - Po co o tym m�wi�? S�owa nie s� potrzebne. Bierzcie przyk�ad z Lilie,�� Komunikowa�a si� z elfem telepatycznie � mrukn�� bard. - Czu�em to. Prawda, Geralt? Ty przecie� wyczuwasz tak� komunikacj�. Poj��e�, o czym� Co przekazywa�a elfowi?

��Co nieco.

��O czym m�wi�a?

��O nadziei. O tym, �e wszystko si� odnawia i nie przestanie odnawia�.

��Tylko tyle?

��Wystarczy�o.

��Hm� Geralt? Lilie mieszka we wsi, w�r�d ludzi. Czy s�dzisz, �e�

����e w�r�d nich zostanie? Tu, w Dol Blathanna? Mo�e. Je�eli�

��Je�eli co?

��Je�eli ludzie oka�� si� tego godni. Je�eli kraniec �wiata pozostanie kra�cem �wiata. Je�eli b�dziemy respektowa� granic�. No, do�� tego gadania, ch�opcy. Czas spa�.

��Prawda. P�noc blisko, ogie� przygasa. Posiedz� jeszcze, zawsze najlepiej uk�ada�o mi si� rymy przy dogasaj�cym ogniu. A potrzebuj� dla mojej ballady tytu�u. �adnego tytu�u.

��Mo�e "Kraniec �wiata"?

��Banalne � parskn�� poeta. - Nawet je�li to faktycznie kraniec, trzeba to miejsce okre�li� inaczej. Metaforycznie. Zak�adam, �e wiesz, co to metafora, Geralt? Hm� Niech pomy�l� "Tam, gdzie�" Cholera. "Tam, gdzie�"

��Dobranoc � powiedzia� diabe�.

Sum wystawi� nad powierzchni� w�saty �eb, targn�� si� z moc�, zachlapa�, wzburzy� wod�, b�ysn�� bia�ym brzuchem.

��Uwa�aj, Jaskier!�� krzykn�� wied�min, zapieraj�c si� obcasami w mokry piach. - Trzymaj, do cholery!

��Trzymam��� st�kn�� poeta. - Matko, ale� potw�r! Lewiatan, nie ryba! Ale b�dzie jedzenia, bogowie!

��Popuszczaj, popuszczaj, bo linka p�knie! Sum przymurowa� do dna, nag�ym atakiem ruszy� pod pr�d, w kierunku zakola rzeki. Linka zasycza�a, r�kawice Jaskra i Geralta zadymi�y.

��Ci�gnij, Geralt, ci�gnij! Nie popuszczaj, bo zap�acze si� w korzenie!

��Linka p�knie!

��Nie p�knie! Ci�gnij!

Zgarbili si�, poci�gn�li. Linka z sykiem ci�a wod�, wibrowa�a, sia�a kropelkami po�yskuj�cymi jak rt�� w blasku wschodz�cego s�o�ca. Sum nagle wynurzy� si�, zakot�owa� pod sam� powierzchni�, napi�cie sznura zel�a�o. Zacz�li szybko wybiera� luz.

��Uw�dzimy go � zasapa� Jaskier. - Zawieziemy do wsi i ka�emy uw�dzi�. A z �ba ugotujemy zup�!

��Uwa�aj!

Czuj�c pod brzuchem p�ycizn�, sum wywali� si� z wody do po�owy dwus��niowego cielska, targn�� �bem, chlasn�� p�askim ogonem i ostro run�� w g��bin�. Z r�kawic zadymi�o si� ponownie.

��Ci�gnij, ci�gnij! Na brzeg go, sukinsyna!

��Linka a� trzeszczy! Popu��, Jaskier!

��Wytrzyma, nie b�j si�! Z �ba� ugotujemy zup�

Przywleczony znowu w pobli�e pla�y sum zakot�owa� si� i zatarga� w�ciekle, jakby na znak, ze tak �atwo do garnka wsadzi� si� nie da. Bryzgi polecia�y na s��e� w g�r�.

��Sk�r� sprzedamy��� Jaskier, zapieraj�c si�, ci�gn��.link� obur�cz, czerwony z wysi�ku. - A w�sy� Z w�s�w � zrobimy�

Nikt nigdy nie dowiedzia� si�, co tez poeta zamierza� zrobi� z sumich w�s�w. Linka p�k�a z trzaskiem, a obaj rybacy, straciwszy r�wnowag�, zwalili si� na mokry piasek.

��A niech ci� cholera!�� wrzasn�� Jaskier, a� echo zadudni�o po wiklinach. - Tyle �arcia przepad�o! A bodajby� zdech�, sumi synu!

��M�wi�em � Geralt otrzepa� spodnie. - M�wi�em, z�by nie ci�gn�� na si��. Spieprzy�e� spraw�, kolego. Rybak z ciebie jak z koziej rzyci tr�ba.

��Nieprawda � oburzy� si� trubadur. - To, �e ten potw�r w og�le wzi��, to moja zas�uga.

��Ciekawe. Palcem nie kiwn��e�, by pom�c mi zastawi� sznur. Gra�e� na lutni i dar�e� g�b� na ca�� okolic�, wi�cej nic.

��Mylisz si� � wyszczerzy� z�by Jaskier. - Bo widzisz, gdy zasn��e�, zdj��em z haka p�draki i zaczepi�em zdech�� wron�, kt�r� znalaz�em w krzakach. Chcia�em rano zobaczy� twoj� min�, gdy t� wron� wyci�gniesz. A sum z�apa� si� na wron�. Na twoje p�draki g�wno by wzi�o.

��Wzi�o, wzi�o � wied�min splun�� do wody, nawijaj�c sznur na drewniane wide�ki. - Ale si� urwa�o, bo� ci�gn�� jak kto g�upi. Zamiast gada�, zwi� reszt� sznur�w. S�o�ce ju� wzesz�o, pora w drog�. Id� si� pakowa�.

��Geralt!

��Czego?

��Na drugim sznurze te� co� jest� Nie, psiakrew, tylko si� zaczepi�o. Cholera, trzyma jak kamie�, nie dam rady! N00, posz�o� Ha, ha, zobacz, co ci�gn�! To chyba wrak szkuty z czas�w kr�la Dezmoda! Ale wielkie g�wno! Zobacz, Geralt!

Jaskier, rzecz jasna, przesadza�, wyci�gni�ty z wody k��b przegni�ych powroz�w, resztek sieci i wodorost�w by� poka�ny, ale daleko mu by�o do rozmiar�w szkuty z czas�w legendarnego kr�la. Bard rozrzuci� k��bowisko na pla�y i zacz�� grzeba� w nim czubkiem buta. Wodorosty a� rusza�y si� od pijawek, kie��y i ma�ych raczk�w.

��Ha! Popatrz, co znalaz�em!

Geralt zbli�y� si�, zaciekawiony. Znaleziskiem okaza� si� obt�uczony kamionkowy dzban, co� w rodzaju dwuuchej amfory, zapl�tany w sie�, czarny od zgni�ych glon�w, kolonii chru�cik�w i �limak�w, ociekaj�cy �mierdz�cym mu�em.

��Ha!�� zakrzykn�� znowu dumnie Jaskier. - Czy ty wiesz, co to jest?

��Owszem. To jest stary garnek.

��Mylisz si� � o�wiadczy� trubadur, kawa�kiem drewna odrapuj�c z dzbana muszle i skamienia��, zbrylon� glin�. - To jest ni mniej, ni wi�cej, tylko zaczarowany dzban. W �rodku za� siedzi d�inn, kt�ry spe�ni moje trzy �yczenia.

Wied�min parskn��.

��Mo�esz si� �mia� � Jaskier doko�czy� odrapywania, schyli� si� i op�uka� amfor�. - Ale na czopie jest piecz��, a na piecz�ci czarodziejski znak.

��Jaki? Poka�.

��A ju�ci � poeta ukry� dzbanek za plecami. - Jeszcze czego, chcia�by�. Ja to znalaz�em i potrzebne mi s� wszystkie �yczenia.

��Nie ruszaj tej piecz�ci! Zostaw to!

��Pu��, m�wi�! To moje!

��Jaskier, uwa�aj!

��Akurat!

��Nie dotykaj! O, jasna cholera!

Z dzbanka, kt�ry podczas szamotaniny upad� na piasek, buchn�� czerwony, �wietlisty dym.

Wied�min odskoczy� i rzuci� si� w stron� biwaku po miecz. Jaskier, skrzy�owawszy r�ce na piersi, nawet nie drgn��.

Dym zat�tni�, skupi� si� w nieregularn� kul� wisz�c� na wysoko�ci g�owy poety. Kula przybra�a kszta�t karykaturalnej, beznosej g�owy z wielkimi �lepiami i czym� w rodzaju dzioba. G�owa mia�a oko�o s��nia �rednicy.

��D�innie!�� przem�wi� Jaskier, tupn�wszy nog�. - Ja ci� wyzwoli�em i od nynie jam jest twym panem. Moje �yczenia�

G�owa zak�apa�a dziobem, kt�ry nie by� wcale dziobem, ale czym� na kszta�t obwis�ych, zdeformowanych i zmiennokszta�tnych warg.

��Uciekaj!�� wrzasn�� wied�min. - Uciekaj, Jaskier!

��Moje �yczenia � kontynuowa� poeta � s� nast�puj�ce. Po pierwsze, niechaj co rychlej szlag trafi Valdo Mar-xa, trubadura z Cidaris. Po drugie, w Caelf mieszka hrabianka Virginia, kt�ra nie chce nikomu da�. Niech mnie da. Po trzecie�

Nikt nigdy nie dowiedzia� si�, jakie by�o trzecie �yczenie Jaskra. Potworna g�owa wy�oni�a z siebie dwie jeszcze potworniejsze �apy i chwyci�a barda za gard�o. Jaskier zaskrzecza�.

Geralt dopad� g�owy w trzech skokach, zamachn�� si� srebrnym mieczem i ci�� od ucha, przez �rodek. Powietrze zawy�o, g�owa buchn�a dymem i gwa�townie uros�a, podwajaj�c sw� �rednic�. Potworna paszcza, teraz r�wnie� znacznie wi�ksza, rozwar�a si�, zak�apa�a i wizgn�a, �apy zatarga�y szarpi�cym si� Jaskrem i przygniot�y go do ziemi.

Wied�min z�o�y� palce w Znak Aard i w�adowa� w g�ow� maksymaln� ilo�� energii, jak� uda�o mu si� zmobilizowa�. Energia, materializuj�c si� w otaczaj�cej g�ow� po�wiacie jako o�lepiaj�cy promie�, uderzy�a w cel. Hukn�o tak, �e Geralta zaklu�o w uszach, a od wsysanego przez implozj� powietrza a� zaszumia�y wikliny. Potw�r zarycza� og�uszaj�co, jeszcze bardziej ur�s�, ale pu�ci� poet�, wzbi� si� w g�r�, zako�owa�, odlecia� nad powierzchni� wody, wymachuj�c �apami.

Wied�min rzuci� si�, by odci�gn�� Jaskra le��cego bez ruchu. W tym momencie jego palce natrafi�y na zagrzebany w' piasku okr�g�y przedmiot.

By�a to mosi�na piecz�� ozdobiona znakiem z�amanego krzy�a i dziewi�cioramiennej gwiazdy.

Wisz�ca nad rzek� g�owa nabra�a ju� wielko�ci stogu siana. Rozwarta, rycz�ca paszcza przypomina�a za� wrota stodo�y �rednich rozmiar�w. Wyci�gn�wszy �apska, potw�r zaatakowa�.

Geralt. zupe�nie nie wiedz�c, co robi�, �cisn�� piecz�� w pi�ci i wystawiaj�c r�k� w kierunku napastnika, wy-wrzeszcza� formu�� egzorcyzmu, kt�rej nauczy�a go kiedy� pewna kap�anka. Nigdy dot�d tej formu�y nie u�ywa�, albowiem w zabobony pryncypialnie nie wierzy�.

Efekt przeszed� jego oczekiwania.

Piecz�� zasycza�a i rozgrza�a si� gwa�townie, parz�c d�o�. Gigantyczna g�owa zamar�a w powietrzu, zawis�a nieruchomo nad rzek�. Wisia�a tak przez chwil�, wreszcie zawy�a, zarycza�a i rozwia�a si� w pulsuj�cy k��b dymu, w wielk�, k��biast� chmur�. Chmura zawiz�a�a cienko i z niesamowit� pr�dko�ci� pomkn�a w g�r� rzeki, zostawiaj�c na powierzchni wody wzburzon� smug�. W ci�gu kilku sekund znik�a w oddali, tylko woda nios�a jeszcze czas jaki� ucichaj�ce wycie.

Wied�min przypad� do poety kul�cego si� na piasku.

��Jaskier? �yjesz? Jaskier, cholera! Co z tob�? Poeta zaszamota� g�ow�, zatrzepa� r�kami i otworzy� usta do wrzasku. Geralt wykrzywi� si� i zmru�y� oczy � Jaskier mia� szkolony, dono�ny tenor, a pod wp�ywem przestrachu potrafi� si�gn�� g�osem niebywa�ych rejestr�w. Ale tym, co wyrwa�o si� z krtani barda, by� ledwie s�yszalny, ochryp�y skrzek.

��Jaskier! Co z tob�? Odezwij si�!

��Hhhh� eeee� kheee� khhuuurwa�

��Boli ci� co�? Co z tob�? Jaskier!

��Hhhh� Khuuu�

��Nic nie m�w. Je�li wszystko w porz�dku, kiwnij g�ow�. Jaskier wykrzywi� si� i z wielkim trudem kiwn��, a natychmiast po tym przekr�ci� si� na bok, zwin�� i zwymiotowa� krwi�, dusz�c si� i kaszl�c. Geralt zakl��.

��Na bog�w!�� stra�nik cofn�� si� i opu�ci� latarni�. -

Co z nim?

��Przepu�� nas, dobry cz�owieku � rzek� cicho wied�-min, podtrzymuj�c skulonego w siodle Jaskra. - Spieszno nam. Przecie� widzisz.

��Widz� � prze�kn�� �lin� stra�nik, patrz�c na blad� twarz poety i jego zachlapany czarn� skrzep�� krwi� podbr�dek. - Ranny? Paskudnie to wygl�da, panie.

��Spiesz� si� � powt�rzy� Geralt. - Jeste�my w drodze od �witania. Przepu��cie nas, prosz�.

��Nie mo�emy � powiedzia� drugi stra�nik. - Przez bram� tylko od wschodu do zachodu s�o�ca. Po nocy nie Iza. Taki rozkaz. Nie Iza nikomu, chyba �e ze znakiem od kr�la albo burmistrza. Albo je�li herbowy szlachcic.

Jaskier zaskrzecza�, skuli� si� jeszcze bardziej, opieraj�c czo�o o grzyw� konia, zadygota�, zatrz�s� si�, szarpn�� w suchym wymiotnym odruchu. Po rozga��zionym, zakrzep�ym deseniu na szyi wierzchowca pociek�a kolejna stru�ka.

��Ludzie � powiedzia� Geralt najspokojniej jak umia�. - Przecie� widzicie, �e �le z nim. Musz� znale�� kogo�, kto go wyleczy. Przepu��cie nas, prosz�.

��Nie pro�cie � stra�nik wspar� si� na halabardzie. -Rozkaz jest rozkaz. Przepuszcz� was, to p�jd� pod pr�gierz i pogoni� mnie precz ze s�u�by, co wtedy dzieciakom dam je��? Nie, panie, nie mog�. �ci�gnijcie druha z konia i dajcie go do izby do barbakanu. Opatrzymy go, do �witu wytrzyma, je�li tak mu pisane. To ju� nied�ugo.

��Tu nie wystarczy opatrunek � zgrzytn�� z�bami wied�min. - Potrzebny jest uzdrowiciel, kap�an, zdolny medyk�

��Takowego i tak po nocy nie zbudziliby�cie � rzek� drugi stra�nik. - Tyle dla was mo�emy uczyni�, by�cie nie musieli do �witania pod bram� koczowa�. W izbie ciep�o, a i z�o�y� rannego te� b�dzie na czym, lekcej mu b�dzie ni�li na kulbace. Dajcie, pomo�emy wam �ci�gn�� go z konia.

W izbie wewn�trz barbakanu rzeczywi�cie by�o ciep�o, duszno i przytulnie. Ogie� weso�o trzaska� w kominie, a za kominem zajadle �wierkota� �wierszcz.

Przy ci�kim, kwadratowym stole zastawionym dzbanami i talerzami siedzia�o trzech m�czyzn.

��Wybaczcie, wielmo�ni � powiedzia� podtrzymuj�cy Jaskra stra�nik � �e wam przeszkadzamy� Tusz�, nie b�dziecie przeciwni� Ten tu rycerz, hmm� I drugi, ranion, tedy my�la�em�

��Dobrze my�la�e� � jeden z m�czyzn odwr�ci� ku nim szczup��, ostr�, wyrazist� twarz, wsta�. - Dalej, k�ad�cie go na wyrko.

M�czyzna by� elfem. Podobnie jak drugi, siedz�cy przy stole. Obaj, jak wskazywa�o ich odzienie, b�d�ce charakterystyczn� mieszank� ludzkiej i elfiej mody, byli elfami osiad�ymi, zasymilowanymi. Trzeci m�czyzna, z wygl�du najstarszy, by� cz�owiekiem. Rycerzem, wnosz�c z ubioru i szpakowatych w�os�w obci�tych tak, by pasowa�y pod he�m.

��Jestem Chireadan � przedstawi� si� wy�szy z elf�w, ten o wyrazistej twarzy. Jak zwykle u przedstawicieli Starszego Ludu, nie spos�b by�o oceni� jego wieku, m�g� r�wnie dobrze mie� dwadzie�cia jak i sto dwadzie�cia lat. - A to m�j krewniak Errdil. Ten za� szlachcic to rycerz Vratimir.

��Szlachcic � mrukn�� Geralt, ale uwa�niejsze spojrzenie na herb wyhaftowany na tunice rozwia�o jego nadzieje: czterodzielna tarcza ze z�otymi liliami przeci�ta by�a na skos srebrnym haikiem. Vratimir pochodzi� nie tylko z nieprawego �o�a, ale i z mieszanego, ludzko-nielu-dzkiego zwi�zku. Jako taki, cho� herbowy, nie m�g� uwa�a� si� za pe�noprawnego szlachcica i niew�tpliwie nie przys�ugiwa� mu przywilej przekraczania bram miasta po zmierzchu.

��Niestety � uwadze elfa nie usz�o spojrzenie wied�mi-na � i my musimy czeka� tu na �wit. Prawo nie zna wyj�tk�w, przynajmniej nie dla takich jak my. Zapraszamy do kompanii, panie rycerzu.

��Geralt z Rivii � przedstawi� si� wied�min. - Jestem wied�minem, nie rycerzem.

��Co z nim?�� Chireadan wskaza� na Jaskra, kt�rego tymczasem stra�nicy z�o�yli na bar�ogu. - Wygl�da to na zatrucie. Je�eli to zatrucie, mog� mu pom�c. Mam przy sobie dobre lekarstwo.

Geralt usiad�, po czym szybko zda� ogl�dn� relacj� z wydarzenia nad rzek�. Elfy popatrzy�y po sobie. Szpakowaty rycerz postrzyka� �lin� przez z�by, marszcz�c twarz.

��Niesamowite � rzek� Chireadan. - Co to mog�o by�?

��D�inn z butelki � mrukn�� Vratimir. - Jak w ba�ni�

��Niezupe�nie � Geralt wskaza� na skurczonego na wyrku Jaskra. - Nie znam �adnej ba�ni, kt�ra tak by si� ko�czy�a.

��Obra�enia tego biedaka � powiedzia� Chireadan � s� ewidentnie magicznej natury. Obawiam si�, ze moje medykamenty nie na wiele si� zdadz�. Ale mog� mu przynajmniej ul�y� w cierpieniu. Dawa�e� mu ju� jaki� lek, Geralt?

��Eliksir przeciwb�lowy.

��Chod�, pomo�esz mi. Podtrzymasz mu g�ow�. Jaskier wypi� chciwie zmieszane z winem lekarstwo, zakrztusi� si� ostatnim �ykiem, zarz�zi�, oplu� sk�rzan�

poduszk�.

��Ja go znam � powiedzia� drugi z elf�w, Errdil. - To Jaskier, trubadur i poeta. Widzia�em go kiedy�, gdy �piewa� na dworze kr�la Ethaina w Cidaris.

��Trubadur � powt�rzy� Chireadan, patrz�c na Geralta. - Niedobrze. Bardzo niedobrze. On ma pora�one mi�nie szyi i krta�. Zaczynaj� si� zmiany w strunach g�osowych. Trzeba jak najszybciej przerwa� dzia�anie czaru, bo inaczej� To mo�e by� nieodwracalne.

��To znaczy� Czy to znaczy, �e nie b�dzie m�g� m�wi�?

��M�wi�, tak. Mo�e. Ale nie �piewa�. Geralt, nie m�wi�c ani s�owa, usiad� przy stole, opar� czo�o na zaci�ni�tych pi�ciach.

��Czarodziej � powiedzia� Vratimir. - Konieczny jest lek magiczny lub zakl�cie uzdrawiaj�ce. Musisz go zawie�� do jakiego� innego miasta, wied�minie.

��Jak to?�� Geralt uni�s� g�ow�. - A tu, w Rinde? Nie ma tu czarodzieja?

��W ca�ej Redanii trudno o magik�w � rzek� rycerz. - Prawda, panowie elfy? Od czasu, gdy kr�l Heribert na�o�y� zb�jecki podatek na czary, magicy bojkotuj� stolic� i te miasta, kt�re s� gorliwe w wype�nianiu kr�lewskich zarz�dze�. A rajcy z Rinde, jak s�ysza�em, s�yn� z gorliwo�ci w tej mierze. Prawda? Chireadan, Errdil, mam racj�?

��Masz � potwierdzi� Errdil. - Ale� Chireadan, mo�na?

��Nawet trzeba � rzek� Chireadan, patrz�c na wied�mina. - Nie ma co robi� z tego tajemnicy, i tak wszyscy o tym wiedz�, ca�e Rinde. W mie�cie, Geralt, bawi chwilowo pewna czarodziejka.

��Zapewne incognito?

��Niezbyt � u�miechn�� si� elf. - Osoba, o kt�rej m�wi�, to wielka indywidualistka. Lekcewa�y zar�wno bojkot, kt�rym Rada Czaridziej�w ob�o�y�a Rinde, jak i zarz�dzenia tutejszych rajc�w, a wychodzi na tym znakomicie, bo bojkot powoduje, �e jest tu ogromny popyt na magiczne us�ugi. Oczywi�cie, czarodziejka nie p�aci �adnego podatku.

��A rada miejska to toleruje?

��Czarodziejka mieszka w rezydencji pewnego kupca, faktora handlowego z Novigradu, kt�ry jest jednocze�nie tytularnym ambasadorem. Nikt nie mo�e jej tam ruszy�. Jest w azylu.

��To bardziej areszt domowy ni� azyl � poprawi� Errdil. - Ona jest tam praktycznie uwi�ziona. Ale nie narzeka na brak klient�w. Bogatych klient�w. Na rajc�w demonstracyjnie bimba, urz�dza bale i hulanki�

��Rajcy za� w�ciekaj� si�, podburzaj� przeciw niej kogo zdo�aj�, psuj� jej opini� jak mog� � doda� Chireadan. - Rozpuszczaj� o niej obrzydliwe plotki, pewnie w nadziei, �e hierarcha z Novigradu zabroni kupcowi udziela� jej azylu.

��Nie lubi� pcha� palc�w mi�dzy takie drzwi � mrukn�� Geralt. - Ale nie mam wyboru. Jak nazywa si� ten kupiec-ambasador?

��Beau Berrant. - Wied�minowi wyda�o si�, �e Chireadan skrzywi� si�, wymieniaj�c nazwisko. - C�, rzeczywi�cie, to twoja jedyna szansa. A raczej jedyna szansa tego biedaka, kt�ry j�czy tam na ��ku. Ale czy czarodziejka zechce ci pom�c� Nie wiem.

��Uwa�aj, gdy b�dziesz tam szed� � rzek� Errdil. - Szpicle burmistrza obserwuj� dom. Gdyby ci� zatrzymali, wiesz, co robi�. Pieni�dz otwiera wszelkie drzwi.

��P�jd�, dgy tylko otworza bramy. Jak nazywa si� czarodziejka?

��Yennefer z Vengerbergu.

��Pan �pi � powt�rzy� od�wierny, patrz�c na Geralta z g�ry. By� wy�szy o g�ow� i blisko dwukrotnie szerszy w barach. - G�uchy jeste�, w��cz�go? Pan �pi, m�wi�.

��A niech sobie �pi � zgodzi� si� wied�min. - Mam interes nie do twojego pana, ale do damy, kt�ra tu przebywa.

��Masz interes, powiadasz � od�wierny, jak si� okaza�o, by� cz�owiekiem dowcipnym, co zadziwia�o u kogo� tej postury i aparycji. - To id�, powsinogo, do zamtuza i zr�b z niego u�ytek. Wynocha.

Geralt odpi�� od pasa sakiewk� i zwa�y� j� w d�oni, trzymaj�c za rzemyki.

��Nie przekupisz mnie � rzek� dumnie cerber.

��Nie zamierzam.

Od�wierny by� za pot�ny, by mie� refleks pozwalaj�cy uchyli� si� lub zas�oni� przed szybkim ciosem zwyk�ego cz�owieka. Przed ciosem wied�mina nie zdo�a� nawet przymkn�� oczu. Ci�ka sakiewka z metalicznym trzaskiem wyr�n�a go w skro�. Run�� na drzwi, chwytaj�c si� obur�cz o�cie�nicy. Geralt oderwa� go od niej kopniakiem w kolano, pchn�� barkiem i zdzieli�sakiewk� jeszcze raz. Oczy od�wiernego zm�tnia�y i rozbieg�y si� w przekomicznym zezie, nogi z�o�y�y si� pod nim jak dwa scyzoryki. Wied�min, widz�c, jak drab, cho� ju� prawie bez zmys��w, maca jeszcze dooko�a r�kami, waln�� go z rozmachem po raz trzeci, prosto w ciemi�.

��Pieni�dz � mrukn�� � otwiera wszelkie drzwi.

W sieni by�o ciemnawo. Zza drzwi po lewej dobiega�o gromkie chrapanie. Wied�min zajrza� tam ostro�nie. Na rozkopanym wyrku spa�a, gwi�d��c nosem, oty�a kobieta w nocnej koszuli zadartej powy�ej bioder. Nie by� to najpi�kniejszy widok. Geralt wci�gn�� od�wiernego do izdebki i zamkn�� drzwi na skobel.

Po prawej by�y kolejne drzwi, p�otwarte, a za nimi kamienne schodki prowadz�ce w d�. Wied�min ju� mia� je min��, gdy z do�u dobieg�o go niewyra�ne przekle�stwo, �omot i suchy trzask p�kaj�cego naczynia.

Pomieszczenie by�o wielk� kuchni�, pe�n� utensyli�w, pachn�c� zio�ami i smolnym drewnem. Na kamiennej pod�odze, w�r�d od�amk�w glinianego dzbanka, kl�cza� zupe�nie go�y m�czyzna z nisko opuszczon� g�ow�.

��Sok jab�kowy, psia ma� � powiedzia� be�kotliwie, kr�c�c g�ow� jak baran, kt�ry omy�kowo ub�d� mur fortecy. - Sok� jab�kowy. Gdzie� Gdzie jest s�u�ba?

��S�ucham?�� spyta� grzecznie wied�min. M�czyzna uni�s� g�ow� i prze�kn�� �lin�. Oczy mia� b��dne i mocno przekrwione.

��Ona chce soku z jab�ek � o�wiadczy�, po czym, unosz�c si� z wyra�nym trudem, usiad� na nakrytej ko�uchem skrzyni i opar� si� o piec. - Musz� zanie�� na g�r�, bo..

��Czy mam przyjemno�� z kupcem Beau Berrantem?

��Ciszej � skrzywi� si� bole�nie m�czyzna. - Nie wrzeszcz. S�uchaj, tam w beczu�ce� Sok. Z jab�ek. Nalej w co�� i pom� mi wej�� na schody, dobrze?

Geralt wzruszy� ramionami, potem pokiwa� g�ow� ze wsp�czuciem. Sam raczej unika� alkoholowych eksces�w, ale stan, w jakim znajdowa� si� kupiec, nie by� mu ca�kowicie obcy. Odnalaz� w�r�d naczy� dzban i cynowy kubek, naczerpa� soku z beczu�ki. Us�ysza� chrapanie i odwr�ci� si�. Go�y m�czyzna spa�, zwiesiwszy g�ow� na pier�.

Wied�min mia� przez chwil� ochot� pola� go sokiem i rozbudzi�, ale rozmy�li� si�. Wyszed� z kuchni, nios�c dzban. Korytarz ko�czy� si� ci�kimi, intarsjowanymi drzwiami. Wszed� ostro�nie, uchylaj�c je tylko na szeroko�� pozwalaj�c� w�lizn�� si� do �rodka. By�o ciemnawo, rozszerzy� wi�c �renice. I zmarszczy� nos.

W powietrzu wisia� ci�ki zapach kwa�niej�cego wina, �wiec i przejrza�ych owoc�w. I jeszcze czego�, co przypomina�o mieszank� woni bzu i agrestu.

Rozejrza� si�. St� na �rodku komnaty d�wiga� prawdziwe pobojowisko dzbank�w, karaf, puchar�w, srebrnych talerzy i pater, p�misk�w i sztu�c�w oprawnych w ko�� s�oniow�. Zmi�ta, zsuni�ta serweta zalana by�a winem, pe�na fioletowych plam, sztywna od wosku, kt�ry �ciek� ze �wiecznik�w. �upiny pomara�czy jaskrawi�y si� niby kwiaty w�r�d pestek �liwek i brzoskwi�, ogonk�w gruszek i kostropatych, obranych z winogron szypu�. Jeden puchar by� przewr�cony i rozbity. Drugi by� ca�y, w po�owie pe�ny, stercza�a z niego ko�� indyka. Obok pucharu sta� czarny pantofelek na wysokim obcasie. Zrobiony by� ze sk�ry bazyliszka. Nie istnia� dro�szy surowiec mog�cy by� wykorzystany w szewstwie.

Drugi pantofelek le�a� pod krzes�em na rzuconej niedbale czarnej sukni z bia�ymi falbankami i haftem o kwiecistym motywie.

Geralt sta� przez chwil� niezdecydowany, walcz�c z uczuciem za�enowania, z ch�ci�, by odwr�ci� si� na pi�cie i wyj��. Ale to oznacza�oby, �e cerber w sieni oberwa� zupe�nie niepotrzebnie. Wied�min nie lubi� robi� czegokolwiek niepotrzebnie. W rogu komnaty dostrzeg� kr�cone schody.

Na stopniach znalaz� cztery zwi�d�e bia�e r�e i serwetk� poplamion� winem i karminow� pomadk�. Zapach bzu i agrestu narasta�.

Schody wiod�y do sypialni, kt�rej pod�og� pokrywa�a wielka kosmata sk�ra. Na sk�rze le�a�a bia�a koszula z koronkowymi mankietami i kilkana�cie bia�ych r�. I czarna po�czocha.

Druga po�czocha zwisa�a z jednego z czterech rze�bionych s�upk�w podtrzymuj�cych kopulasty baldachim nad �o�em. Rze�by na s�upkach wyobra�a�y nimfy i faun�w, w r�nych pozycjach. Niekt�re pozycje by�y interesuj�ce. Niekt�re idiotycznie �mieszne. Wiele si� powtarza�o. /Og�lnie rzecz bior�c.

Geralt chrz�kn�� g�o�no, patrz�c na mn�stwo czarnych lok�w widocznych spod adamaszkowej ko�dry. Ko�dra poruszy�a si� i j�kn�a. Geralt chrz�kn�� jeszcze g�o�niej.

��Beau?�� spyta�o niewyra�nie mn�stwo czarnych lok�w. - Przynios�e� sok?

��Przynios�em, Spod czarnych lok�w objawi�a si� blada tr�jk�tna twarz, fio�kowe oczy i w�skie, lekko skrzywione wargi.

��Oooch� ~ wargi skrzywi�y si� jeszcze bardziej. -Oooch� Umr� z pragnienia�

��Prosz�.

Kobieta usiad�a, wygrzebuj�c si� z po�cieli. Mia�a �adne ramiona i zgrabn� szyj�, na szyi czarn� aksamitk� z gwia�dzistym, skrz�cym si� od brylant�w klejnotem. Opr�cz aksamitki nie mia�a na sobie niczego.

��Dzi�kuj� � wyj�a mu kubek z r�ki, wypi�a chciwie, potem unios�a r�ce i dotkn�a skroni. Ko�dra zsun�a si� jeszcze bardziej. Geralt odwr�ci� wzrok. Grzecznie, ale niech�tnie.

��Kim ty w�a�ciwie jeste�? - spyta�a czarnow�osa kobieta, mru��c oczy i zakrywaj�c si� ko�dr�. - Co tu robisz? Gdzie, do cholery, jest Berrant?

��Na kt�re pytanie mam odpowiedzie� najpierw? Momentalnie po�a�owa� ironii. Kobieta unios�a d�o�, z palc�w wystrzeli�a z�ocista smuga. Geralt zareagowa� odruchowo, sk�adaj�c obie d�onie w Znak Heliotropu, wychwyci� czar tu� przed twarz�, ale wy�adowanie by�o tak silne, �e cisn�o go w ty�, na �cian�. Osun�� si� na pod�og�.

��Nie trzeba!�� zawo�a� widz�c, �e kobieta unosi r�k� ponownie. - Pani Yennefer! Przybywam w pokoju, bez z�ych zamiar�w!

Od strony schod�w dobieg� tupot, w drzwiach sypialni zamajaczy�y postacie s�u��cych.

��Pani Yennefer!

��Odejd�cie � rozkaza�a im spokojnie czarodziejka. - Nie jeste�cie mi ju� potrzebni. P�aci si� wam za pilnowanie domu. Ale skoro ten osobnik zdo�a� jednak tu wej��, zajm� si� nim sama. Przeka�cie to panu Berrantowi. A dla mnie prosz� przygotowa� k�piel.

Wied�min wsta� z trudem. Yennefer przygl�da�a mu si�

w milczeniu, mru��c oczy.

��Odbi�e� moje zakl�cie � powiedzia�a wreszcie. - Nie jeste� czarodziejem, to wida�. Ale zareagowa�e� niezwykle szybko. M�w, kim jeste�, przybywaj�cy w pokoju nieznajomy. I radz�, m�w pr�dko.

��Jestem Geralt z Rivii. Wied�min.

Yennefer wychyli�a si� z �o�a, chwytaj�c wyrze�bionego na s�upie fauna za fragment anatomii nie�le przystosowany do chwytania. Nie spuszczaj�c wzroku z Geralta, podnios�a z pod�ogi p�aszcz z futrzanym ko�nierzem. Owin�wszy si� nim szczelnie, wsta�a. Nie spiesz�c si� nala�a sobie jeszcze jeden kubek soku, wypi�a duszkiem, odka-szln�a, zbli�y�a si�. Geralt dyskretnie pomasowa� krzy�e, kt�re przed momentem bole�nie zetkn�y si� ze �cian�.

��Geralt z Rivii � powt�rzy�a czarodziejka, patrz�c na niego zza czarnych rz�s. - Jak si� tu dosta�e�? I w jakim celu? Berrantowi, mam nadziej�, nie zrobi�e� krzywdy?

��Nie. Nie zrobi�em. Pani Yennefer, potrzebuj� twej pomocy.

��Wied�min � mrukn�a, podchodz�c jeszcze bli�ej, szczelniej otulaj�c si� p�aszczem. - Nie do��, �e pierwszy, kt�rego widz� z bliska, to nie kto inny, a s�awny Bia�y Wilk. S�ysza�am o tobie to i owo.

��Wyobra�am sobie.

��Nie wiem, co sobie wyobra�asz � ziewn�a, po czym przysun�a si� jeszcze bli�ej. - Pozwolisz?�� dotkn�a d�oni� jego policzka, zbli�y�a twarz, spojrza�a mu w oczy. Zacisn�� szcz�ki. - �renice odruchowo dopasowuj� ci si� do �wiat�a, czy te� mo�esz je zw�a� lub rozszerza� zale�nie od woli?

��Yennefer � powiedzia� spokojnie. - Jecha�em do Rinde ca�y dzie�, nie zatrzymuj�c si�. Czeka�em calutk� noc na otwarcie bram. Da�em po czerepie od�wiernemu, kt�ry nie chcia� mnie tu wpu�ci�. Niegrzecznie i natr�tnie zak��ci�em ci sen i spok�j. A wszystko to dlatego, �e m�j przyjaciel potrzebuje pomocy, kt�rej wy��cznie ty mo�esz udzieli�. Udziel jej, prosz�, a potem, je�li zechcesz, porozmawiamy o mutacjach i aberracjach.

Cofn�a si� o krok, nie�adnie skrzywi�a usta.

��O jakiego rodzaju pomoc chodzi?

��O regeneracj� magicznie pora�onych narz�d�w. Gard�a, krtani i strun g�osowych. Pora�enie takie, jakby spowodowane przez szkar�atn� mg��. Lub bardzo podobne.

��Podobne � powt�rzy�a. - Kr�tko m�wi�c, to nie szkar�atna mg�a magicznie porazi�a twego przyjaciela. Co to zatem by�o? M�w�e, wyrwana ze snu o �wicie nie mam ani si�y, ani ochoty, by sondowa� ci m�zg.

��Hmm� Najlepiej b�dzie, je�li zaczn� od pocz�tku�

��O, nie � przerwa�a. - Je�li to a� tak skomplikowane, to wstrzymaj si� nieco. Niesmak w ustach, potargane w�osy, zlepione powieki i inne poranne niedogodno�ci silnie ograniczaj� moje zdolno�ci percepcyjne. Zejd� na d� do �a�ni w piwnicy. Zaraz tam b�d� i wtedy wszystko mi opowiesz.

��Yennefer, nie chcia�bym by� natr�tny, ale czas nagli. M�j przyjaciel�

��Geralt � przerwa�a ostro. - Wylaz�am dla ciebie z ��ka, a nie zamierza�am tego zrobi� przed po�udniowym, dzwonem. Jestem gotowa zrezygnowa� ze �niadania. Wiesz, dlaczego? Bo przynios�e� mi sok jab�kowy. Spieszy�e� si�, g�ow� zaprz�ta�o ci cierpienie przyjaciela, wdar�e� si� tu przemoc�, bij�c ludzi po czerepach, a mimo to po�wi�ci�e� my�l spragnionej kobiecie. Uj��e� mnie tym i niewykluczone, �e ci pomog�. Ale z wody i myd�a nie zrezygnuj�. Id�. Prosz�.

��Dobrze.

��Geralt.

��S�ucham � zatrzyma� si� w progu.

��Skorzystaj z okazji i sam te� si� wyk�p. Po zapachu jestem w stanie domy�li� si� nie tylko rasy i wieku, ale i ma�ci twojego konia.

Wesz�a do �a�ni w momencie, gdy Geralt, siedz�c go�y na male�kim zydelku, polewa� si� wod� z ceberka. Chrz�kn�� i skromnie obr�ci� si� ty�em.

��Nie kr�puj si� � powiedzia�a, rzucaj�c nar�cze odzie�y na wieszak. - Nie mdlej� na widok nagiego m�czyzny. Triss Merigold, moja przyjaci�ka, mawia, �e je�li si� widzia�o jednego, to widzia�o si� wszystkie.

Wsta�, owin�wszy si� r�cznikiem w biodrach.

��Pi�kna blizna � u�miechn�a si� Yennefer, patrz�c na jego pier�. - Co to by�o? Wpad�e� pod pi�� w tartaku?

Nie odpowiedzia�. Czarodziejka nadal przygl�da�a mu si�, zalotnie przekrzywiaj�c g�ow�.

��Pierwszy wied�min, kt�rego mog� obejrze� z bliska, i to rozebranego do roso�u. Oho!�� pochyli�a si�, nadstawiaj�c ucha. - S�ysz� twoje serce. Bardzo wolny rytm. Potrafisz kontrolowa� wydzielanie adrenaliny? Ach, wybacz zawodow� ciekawo��. Jeste�, zdaje si�, dziwnie dra�liwy na punkcie cech w�asnego organizmu. Zwyk�e� te cechy okre�la� s�owami, kt�rych bardzo nie lubi�, popadaj�c przy tym w patetyczny sarkazm, kt�rego nie lubi� jeszcze bardziej.

Nie odpowiedzia�.

��No, ale do�� o tym. Moja k�piel stygnie � Yennefer uczyni�a ruch, jakby chcia�a zrzuci� p�aszcz, zawaha�a si�. - Ja si� b�d� k�pa�a, ty b�dziesz opowiada�. Oszcz�dzimy czas. Ale� Nie chc� ci� peszy�, a poza tym prawie si� nie znamy. A zatem, przez wzgl�d na przyzwoito��

��Odwr�c� si� � zaproponowa� niepewnie.

��Nie. Musz� widzie� oczy tego, z kim rozmawiam. Mam lepszy pomys�.

Us�ysza� wypowiadane zakl�cie, poczu� drgni�cie me-dalionu i zobaczy� czarny p�aszcz, mi�kko osuwaj�cy si� na posadzk�. A potem us�ysza� plusk wody.

��Teraz ja nie widz� twoich oczu, Yennefer � powiedzia�. - A szkoda.

Niewidzialna czarodziejka parskn�a, zachlupota�a w kadzi.

��Opowiadaj.

Geralt sko�czy� mocowa� si� z wci�ganymi pod r�cznik spodniami, usiad� na �awie. Dopinaj�c klamry but�w, zrelacjonowa� przygod� nad rzek�, skracaj�c do minimum opis walki z sumem. Yennefer nie wygl�da�a na kogo�, kogo mo�e interesowa� rybo��wstwo.

Gdy doszed� do momentu, w kt�rym stw�r-ob�ok wydosta� si� z dzbana, wielka g�bka mydl�ca niewidzialno�� zamar�a.

��No, no � us�ysza�. - Interesuj�ce. D�inn zamkni�ty w butelce.

��Jaki tam dzinn � zaoponowa�. - To by�a jaka� odmiana szkar�atnej mg�y. Jaki� nowy, nieznany rodzaj�

��Nowy a nieznany rodzaj zas�uguje, by go jako� nazwa� � rzek�a niewidzialna Yennefer. - Dzinn to nazwa nie gorsza od innych. Kontynuuj, prosz�.

Us�ucha�. Mydliny w kadzi pieni�y si� zawzi�cie w trakcie dalszego ci�gu opowie�ci, woda przelewa�a si� przez kraw�d�. W pewnej chwili co� przyku�o jego wzrok. Przypatrzy� si� uwa�niej i dostrzeg� zarysy i kszta�ty ukazane przez myd�o pokrywaj�ce niewidzialno��. Zarysy i kszta�ty poch�on�y go tak, ze zaniem�wi�.

��Opowiadaj!�� ponagli� go g�os dobiegaj�cy z nico�ci, sponad zarys�w. - Co by�o dalej?

��To wszystko � powiedzia�. - Przep�dzi�em tego, jak m�wisz, d�inna�

��Jakim sposobem?�� Czerpak uni�s� si� i wyla� wod�. Myd�o znik�o, kszta�ty te�. Geralt westchn��.

��Zakl�ciem � powiedzia�. - Dok�adniej, egzorcyzmem.

��Jakim?�� Czerpak znowu wyla� wod�. Wied�min zacz�� pilniej obserwowa� czynno�ci czerpaka, bo woda, cho� na kr�tko, r�wnie� ukazywa�a to i owo. Powt�rzy� zakl�cie, zgodnie z zasad� bezpiecze�stwa zast�puj�c g�osk� �e� wdechem. S�dzi�, �e zaimponuje czarodziejce znajomo�ci� tej zasady, zdziwi� si� wi�c, s�ysz�c z kadzi szale�czy �miech.

��Co w tym jest �miesznego?

��Ten tw�j egzorcyzm��� R�cznik sfrun�� z ko�ka i zacz�� gwa�townie wyciera� resztki zarys�w. - Triss pop�acze si� ze �miechu, gdy jej o tym opowiem! Kto ci� tego nauczy�, wied�minie? Tego� zakl�cia?

��Pewna kap�anka z chramu Huldry. To tajny j�zyk �wi�tynny�

��Dla kogo tajny, dla tego tajny. - R�cznik chlasn�� o brzeg kadzi, woda bryzn�a na posadzk�, �lady bosych st�p zaznaczy�y kroki czarodziejki. - To nie by�o �adne zakl�cie, Geralt. Nie radzi�abym ci tez powtarza� tych s��w w innych �wi�tyniach.

��Je�li nie zakl�cie, to co to by�o?�� spyta� patrz�c, jak dwie czarne po�czochy tworz�, jedn� po drugiej, zgrabne nogi z powietrza.

��Dowcipne powiedzenie. - Majtki z falbankami opi�y si� na nico�ci w niezwykle interesuj�cy spos�b. - Cho� nieco niecenzuralne.

Bia�a koszula z wielkim �abotem w kszta�cie kwiatu furkn�a w g�r� i utworzy�a kszta�ty. Yennefer, jak zauwa�y� wied�min, nie nosi�a �adnych fiszbinowych fidry-ga�ek u�ywanych zwykle przez kobiety. Nie musia�a.

��Jakie powiedzenie?�� spyta�.

��Mniejsza z tym.

Ze stoj�cej na sto�ku czworok�tnej kryszta�owej butelki wyskoczy� korek. W �a�ni zapachnia�o bzem i agrestem. Korek opisa� kilka kr�g�w i wskoczy� na miejsce. Czarodziejka zapi�a mankiety koszuli, wci�gn�a sukni� i zmaterializowa�a si�.

��Zapnij mnie � odwr�ci�a si� plecami, czesz�c w�osy szylkretowym grzebieniem. Grzebie�, jak zauwa�y�, mia� d�ugi i zaostrzony kolec mog�cy w potrzebie z powodzeniem zast�pi� sztylet.

Zapi�� jej sukni� wyrachowanie powoli, haftk� po haftce, ciesz�c si� zapachem jej w�os�w opadaj�cych czarn� kaskad� do po�owy plec�w.

��Wracaj�c do butelkowego stwora � powiedzia�a Yennefer, przypinaj�c do uszu brylantowe kolczyki � to oczywistym jest, �e nie to twoje �mieszne "zakl�cie" zmusi�o go do ucieczki. Bli�sza prawdy wydaje si� hipoteza, �e wy�adowa� w�ciek�o�� na twoim kompanie i uciek�, znudziwszy si� po prostu.

��Prawdopodobnie � zgodzi� si� Geralt ponuro. - Nie s�dz� bowiem, by polecia� do Cidaris ukatrupi� Valdo Marxa.

��Kto to jest Valdo Mane?

��Trubadur, kt�ry uwa�a mojego kompana, r�wnie� poet� i muzyka, za ulegaj�ce gustom mot�ochu beztalencie.

Czarodziejka odwr�ci�a si� z dziwnym b�yskiem we fio�kowych oczach.

��Czy�by tw�j przyjaciel zd��y� wypowiedzie� �yczenie?

��Nawet dwa. Oba potwornie g�upie. Dlaczego pytasz? Przecie� to ewidentna bzdura, to spe�nianie �ycze� przez geniusze, d'jinni, duchy lampy�

��Ewidentna bzdura � powt�rzy�a Yennefer z u�miechem. - Oczywi�cie. To wymys�, pozbawiona sensu baj�-da, tak jak wszystkie legendy, w kt�rych dobre duchy i wr�ki spe�niaj� �yczenia. Bajki takie wymy�lane s� przez biednych prostaczk�w, kt�rzy nawet marzy� nie mog� o tym, by swe liczne �yczenia i pragnienia zaspokaja� w drodze w�asnej aktywno�ci. Cieszy mnie, ze nie nale�ysz do takowych, Geralcie z Rivii. Jeste� mi przez to bli�szy duchowo. Ja, gdy czego� pragn�, nie marz�, lecz dzia�am. I zawsze zdobywam to, czego pragn�.

��Nie w�tpi�. Jeste� gotowa?

��Jestem gotowa � czarodziejka dopi�a rzemyki trzeiczk�w, wsta�a. Nawet na obcasach nie by�a imponuj�co wysoka. Potrz�sn�a w�osami, kt�re, jak stwierdzi�, zachowa�y malowniczy, rozburzony i wij�cy si� nie�ad pomimo zawzi�tego czesania.

��Mam pytanie, Geralt. Piecz��, kt�ra zamyka�a butl� Czy tw�j przyjaciel ma j� nadal?

Wied�min zastanowi� si�. Piecz�� mia� nie Jaskier, ale on sam, i to przy sobie. Ale do�wiadczenie uczy�o, �e czarodziejom nie nale�a�o m�wi� za wiele.

��Hmm� S�dz�, �e tak � zmyli� j� co do przyczyny zw�oki w odpowiedzi. - Tak, chyba ma. A co? Czy ta piecz�� jest wa�na?

��Dziwne pytanie � powiedzia�a ostro � jak na wied�-mina, specjalist� od nadprzyrodzonych potworno�ci. Kogo�, kto powinien by� wiedzie�, �e taka piecz�� jest wa�na na tyle, by jej nie dotyka�. I nie pozwoli� dotyka� przyjacielowi.

Zacisn�� szcz�ki. Cios by� celny.

��C� � Yennefer zmieni�a ton na znacznie �agodniejszy. - Nie ma nieomylnych ludzi, nie ma te� nieomylnych wied�min�w, jak wida�. Ka�dy mo�e si� pomyli�. No, mo�emy rusza� w drog�. Gdzie znajduje si� tw�j towarzysz?

��Tu, w Rinde. W domu niejakiego Errdila. Elfa. Spojrza�a na niego bacznie.

��U Errdila?�� powt�rzy�a, krzywi�c wargi w u�miechu. - Wiem, gdzie to jest. Jak mniemam, przebywa tam r�wnie� jego kuzyn, Chireadan?

��Zgadza si�. A co�

��Nic � przerwa�a, unios�a r�ce, zamkn�a oczy. Medalion na szyi wied�mina zat�tni�, szarpn�� �a�cuszkiem.

Na wilgotnej �cianie �a�ni rozb�ysn�� �wietlisty zarys przypominaj�cy drzwi, w obramowaniu kt�rych k��bi�a si� fosforyzuj�ca mleczna nico��.

Wied�min zakl�� z cicha. Nie lubi� magicznych portali i podr�owania za ich pomoc�.

��Czy musimy��� chrz�kn��. - To niedaleko�

��Nie mog� chodzi� po ulicach tego miasta � uci�a. -Nie przepadaj� tu za mn�, mog� zel�y�, obrzuci� kamieniami, a mo�e i czym� gorszym. Kilka os�b psuje mi tu skutecznie opini�, s�dz�c, ze robi to bezkarnie. Nie b�j si�, moje portale s� bezpieczne.

Geralt by� �wiadkiem, jak kiedy� przez bezpieczny portal przelecia�a po�owa przechodz�cego. Drugiej po�owy nie odnaleziono nigdy. Przypadk�w, gdy kto� wszed� w portal i wszelki s�uch o nim zagin��, zna� kilka.

Czarodziejka po raz kolejny poprawi�a w�osy, przypi�a do paska wyszywan� per�ami sakiewk�. Sakiewka wydawa�a si� za ma�a, by pomie�ci� cokolwiek opr�cz gar�ci miedziak�w i pomadki do ust, ale Geralt wiedzia�, �e nie jest to zwyk�a sakiewka.

��Obejmij mnie. Mocniej, nie jestem z porcelany. W drog�!

Medalion zawibrowa�, co� b�ysn�o i Geralt znalaz� si� nagle w�r�d czarnej nico�ci, w przenikliwym zimnie. Niczego nie widzia�, nie s�ysza�, nie czu�. Zimno by�o jedynym, co rejestrowa�y zmys�y. Chcia� zakl��, ale nie zd��y�.

��Mija godzina, od kiedy tam wesz�a � Chireadan obr�ci� stoj�c� na stole klepsydr�. - Zaczynam si� niepokoi�. Czy�by z gard�em Jaskra by�o a� tak �le? Nie s�dzisz, �e nale�a�oby zajrze� tam do nich na g�r�?

��W do�� wyra�ny spos�b nie �yczy�a sobie tego � Geralt dopi� kubek zio�owego napitku, krzywi�c si� niemi�osiernie. Ceni� i lubi� osiad�ych elf�w za inteligencj�, spokojn� rezerw� i specyficzne poczucie humoru, ale ich upodoba� wzgl�dem jad�a i napoju nie rozumia� i nie podziela�. - Nie zamierzam jej przeszkadza�, Chireadan. Magia wymaga czasu. Niech to trwa cho�by i dob�, byle Jaskier ozdrowia�.

��C�, masz s�uszno��.

Z pomieszczenia obok rozlega� si� stuk m�otk�w. Errdil, jak si� okaza�o, mieszka� w opuszczonej gospodzie, kt�r� kupi�, zamierza� odnowi� i prowadzi� wraz z �on�, cichutk� i ma�om�wn� elfk�. Rycerz Vratimir, kt�ry po nocy wsp�lnie sp�dzonej w kordegardzie przylgn�� do kompanii, samorzutnie zaoferowa� pomoc w pracach remontowych. Wesp� z ma��e�stwem zabra� si� za odnawianie boazerii natychmiast, gdy uspokoi�o si� zamieszanie, wywo�ane nag�ym a spektakularnym objawieniem si� wied�mina i Yennefer wyskakuj�cych ze �ciany w b�ysku portalu.

��Je�li mam by� szczery � podj�� Chireadan � nie spodziewa�em si�, �e tak �atwo ci p�jdzie. Yennefer nie nale�y do os�b szczeg�lnie spontanicznych, je�li chodzi o niesienie pomocy. K�opoty bli�nich nie bulwersuj� jej zbytnio i nie zak��caj� snu. Kr�tko m�wi�c, nie s�ysza�em, by kiedykolwiek pomog�a komukolwiek bezinteresownie. Ciekawe, jaki ma interes w tym, by pom�c tobie i Jaskrowi.

��Nie przesadzasz?�� u�miechn�� si� wied�min. - Nie zrobi�a na mnie a� tak z�ego wra�enia. Wy�szo��, owszem, lubi demonstrowa�, ale w por�wnaniu z innymi czarodziejami, z ca�� t� aroganck� band�, jest chodz�cym wdzi�kiem i wcielon� �yczliwo�ci�.

Chireadan r�wnie� si� u�miechn��.

��To troch� tak � powiedzia� � jakby� uwa�a�, �e skorpion jest �adniejszy ni� paj�k, bo ma taki �liczny ogonek. Uwa�aj, Geralt. Nie jeste� pierwszym, kt�ry tak j� ocenia, nie wiedz�c, �e z wdzi�ku i urody uczyni�a bro�. Or�, kt�rym pos�uguje si� nader zr�cznie i bez skrupu��w. Co oczywi�cie nie umniejsza faktu, �e jest fascynuj�co urodziw� kobiet�. Nie zaprzeczysz, prawda?

Geralt spojrza� bystro na elfa. Ju� po raz drugi wyda�o mu si�, �e dostrzega na jego twarzy �lad rumie�ca. Zdziwi�o go to nie mniej ni� s�owa Chireadana. Elfy czystej krwi nie zwyk�y zachwyca� si� ludzkimi kobietami. Nawet tymi bardzo pi�knymi. Yennefer za�, cho� na sw�j spos�b atrakcyjna, za pi�kno�� uchodzi� nie mog�a.

Gusta gustami, ale w istocie ma�o kto okre�la� czarodziejki jako �urodziwe�. Wszystkie wywodzi�y si� wszak z kr�g�w spo�ecznych, w kt�rych wy��cznym przeznaczeniem c�rek by�o zam��p�j�cie. Kt� pomy�la�by o tym, by skazywa� c�rk� na lata �mudnej nauki i tortury zmian somatycznych, gdy mo�na by�o wyda� j� za m�� i korzystnie si� spowinowaci�? Kto �yczy� sobie mie� w rodzime czarodziejk�? Pomimo respektu, jakim cieszyli si� magicy, rodzina czarodziejki nie mia�a z niej najmniejszej korzy�ci, bo zanim dziewczyna uko�czy�a edukacj�, z rodzin� przestawa�o ��czy� j� cokolwiek � liczy�o si� wy��cznie konfraterstwo. Dlatego czarodziejkami zostawa�y wy��cznie c�rki maj�ce zerowe szans� na znalezienie m�a.

W przeciwie�stwie do kap�anek i druidek, kt�re niech�tnie bra�y brzydkie lub kalekie dziewczynki, czarodzieje przyjmowali ka�d�, kt�ra zdradza�a predyspozycje. Je�li za� dziecko przechodzi�o przez sito pierwszych lat terminowania, wkracza�a magia � prostuj�ca i wyr�wnuj�ca nogi, reperuj�ca �le zro�ni�te ko�ci, �ataj�ca zaj�cze wargi, usuwaj�ca blizny, znamiona i �lady po ospie. M�oda czarodziejka stawa�a si� �atrakcyjna�, bo wymaga� tego presti� jej profesji. Rezultatem by�y pseudo�adne kobiety o z�ych i zimnych oczach brzydul. Brzydul niezdolnych zapomnie� o swej brzydocie przys�oni�tej magiczn� mask�, ukrytej nie dlatego, by je uszcz�liwi�, a wy��cz. nie dla presti�u profesji.

Nie, Geralt nie rozumia� Chireadana. Jego oczy, oczy wied�mina, rejestrowa�y zbyt wiele szczeg��w.

��Nie, Chireadan � odpowiedzia� na pytanie. - Nie zaprzecz�. Dzi�kuj� ci te� za ostrze�enie. Ale tu chodzi wy��cznie o Jaskra. Ucierpia� przy mnie, w mojej obecno�ci. Nie zdo�a�em go ocali�, nie umia�em mu pom�c. Gdybym wiedzia�, �e to go uleczy, usiad�bym na skorpionie go�ym ty�kiem.

��Tego w�a�nie musisz si� strzec najbardziej � u�miechn�� si� zagadkowo elf. - Bo Yennefer o, tym wie, a lubi wykorzystywa� tak� wiedz�. Nie ufaj jej, Geralt. Jest niebezpieczna.

Nie odpowiedzia�.

Na g�rze skrzypn�y drzwi. Yennefer stan�a przy schodach wsparta na balustradzie galeryjki.

��Wied�minie, czy m�g�by� tu na chwil� przyj��?

��Oczywi�cie.

Czarodziejka opar�a si� plecami o drzwi jednego z niewielu jako tako umeblowanych pokoi, w kt�rym umieszczono cierpi�cego trubadura. Wied�min podszed�, przygl�daj�c si� w milczeniu. Widzia� jej lewe rami�, odrobin� wy�sze od prawego, Nos, odrobin� za d�ugi. Usta, nieco zbyt w�skie. Podbr�dek, troszk� zbyt cofni�ty. Brwi, za ma�o regularne. Oczy�

Widzia� zbyt wiele szczeg��w. Zupe�nie niepotrzebnie.

��Co z Jaskrem?

��W�tpisz w moje umiej�tno�ci?

Nadal patrzy�. Mia�a figur� dwudziestolatki, cho� jej prawdziwego wieku wola� nie zgadywa�. Porusza�a si� z naturaln�, niewymuszon� gracj�. Nie, nie spos�b by�o zgadn��, jaka by�a dawniej, co w niej poprawiono. Przesta� si� nad tym zastanawia�, sensu to nie mia�o �adnego.

��Tw�j utalentowany druh b�dzie zdrowy � powiedzia�a. - Odzyska swe zdolno�ci wokalne.

��Masz moj� wdzi�czno��, Yennefer.

U�miechn�a si�.

��B�dziesz mia� sposobno�� j� okaza�.

��Czy mog� zajrze� tam do niego? Milcza�a chwil�, przygl�daj�c mu si� z dziwnym u�miechem, b�bni�c palcami po framudze drzwi.

��Oczywi�cie. Wejd�.

Medalion na szyi wied�mina zacz�� ostro, rytmicznie drga�.

W centralnym punkcie pod�ogi le�a�a p�on�ca mlecznym �wiat�em szklana kula wielko�ci ma�ego arbuza. Kula wytycza�a �rodek dziewi�cioramiennej gwiazdy, precyzyjnie wytrasowanej, si�gaj�cej ramionami k�t�w i �cian komnatki. W gwiazd� wpisany by� wymalowany czerwon� farb� pentagram. Ko�ce pentagramu oznaczone by�y czarnymi �wiecami tkwi�cymi w lichtarzach o dziwacznym kszta�cie. Czarne �wiece p�on�y r�wnie� na wezg�owiu ��ka, na kt�rym spoczywa� okryty baranimi sk�rami Jaskier. Poeta oddycha� spokojnie, nie rz�zi� ju� i nie charcza�, z jego twarzy znik� grymas b�lu, zast�piony idiotycznym, pe�nym szcz�cia u�miechem.

- �pi � powiedzia�a Yennefer. - I �ni.

Geralt przyjrza� si� wzorom wykre�lonym na pod�odze. Ukryta w nich magia by�a wyczuwalna, ale wiedzia�, �e by�a to magia �pi�ca, nie rozbudzona. Przywodzi�a na my�l szmer oddechu drzemi�cego lwa, ale dawa�a poj�cie o tym, czym mo�e by� lwi ryk.

��Co to jest, Yennefer?

��Pu�apka.

��Na kogo?

��Na ciebie, chwilowo � czarodziejka przekr�ci�a klucz w zamku, obr�ci�a go w d�oni. Klucz znik�.

��Tak wi�c, jestem schwytany � powiedzia� zimno. - Co teraz? B�dziesz nastawa� na moj� cnot�?

��Nie pochlebiaj sobie � Yennefer usiad�a na brzegu ��ka. Jaskier, wci�� krety�sko u�miechni�ty, zaj�cza� cicho. By� to bez w�tpienia j�k rozkoszy.

��O co tu chodzi, Yennefer? Je�li to gra, to nie znam regu�.

��Wspomina�am ci � zacz�a � �e zawsze zdobywam to, czego pragn�. Tak si� za� sk�ada, �e zapragn�am czego�, co ma Jaskier. Odbior� mu to i rozstaniemy si�. Nie obawiaj si�, nie stanie mu si� �adna krzywda�

��Cudactwa, kt�re ustawi�a� na pod�odze � przerwa� � s�u�� do wywo�ywania demon�w. Tam, gdzie wywo�uje si� demony, zawsz� staje si� komu� krzywda. Nie pozwol� na to.

���w�os mu z g�owy nie spadnie � kontynuowa�a czarodziejka, nie zwracaj�c �adnej uwagi na jego s�owa. -G�osik b�dzie mia� jeszcze pi�kniejszy i b�dzie bardzo zadowolony, wr�cz szcz�liwy. Wszyscy b�dziemy szcz�liwi. I rozstaniemy si�, bez �alu, ale i bez uraz.

��Ach, Virginio � zaj�cza� Jaskier, nie otwieraj�c oczu. - Pi�kne s� twe piersi, delikatniejsze ni�li puch �ab�dzi�

Virginio�

��Rozum mu odj�o? Majaczy?

- �ni � u�miechn�a si� Yennefer. - Jego marzenie spe�nia si� we �nie. Wysondowa�am mu m�zg do samego dna. Wiele tam nie by�o. Troch� �wi�stw, kilka marze�, mn�stwo poezji. Mniejsza z tym. Piecz��, kt�r� zaczopo-wana by�a butla z d�innem, Geralt. Wiem, �e to nie trubadur j� ma, ale ty. Poprosz� o ni�.

��Do czego ci ta piecz��?

��Jak by tu odpowiedzie� na twoje pytanie?�� czarodziejka u�miechn�a si� zalotnie. - Spr�bujmy mo�e tak:

g�wno ci� to obchodzi, wied�minie. Zadowala ci� taka odpowied�?

��Nie � u�miechn�� si� r�wnie�, i r�wnie paskudnie. - Nie zadowala. Ale nie r�b sobie z tego powodu wyrzut�w, Yennefer. Nie�atwo mnie zadowoli�. Jak do tej pory udawa�o si� to wy��cznie osobom si�gaj�cym wy�ej ni� przeci�tno��.

��Szkoda. Pozostaniesz zatem niezadowolony. Twoja strata. Piecz��, poprosz�. Nie r�b min nie pasuj�cych do twego typu urody i karnacji. Je�li nie zauwa�y�e�, to wiedz, �e w�a�nie zacz�o si� odwdzi�czanie, kt�re jeste� mi winien. Piecz�� jest pierwsz� rat� ceny za g�os �piewaka.

��Jak widz�, roz�o�y�a� cen� na wiele rat � powiedzia� zimno. - Dobrze. Mog�em si� tego spodziewa� i spodziewa�em si�. Ale niech to b�dzie uczciwy handel, Yennefer.

Ja kupi�em twoj� pomoc. I ja zap�ac�.

Skrzywi�a wargi w u�miechu, ale jej fio�kowe oczy pozosta�y nie zmru�one i zimne.

��Co do tego, wied�minie, nie powiniene� mie� w�tpliwo�ci.

��Ja � powt�rzy�. - Ale nie Jaskier. Zabieram go st�d w bezpieczne miejsce. Uczyniwszy to, wr�c�, zap�ac� drug� rat� i dalsze. Bo je�eli chodzi o pierwsz��

Si�gn�� do sekretnej kieszonki w pasie, wydoby� mosi�n� piecz�� ze znakiem gwiazdy i z�amanego krzy�a.

��Prosz�, we�. Nie jako rat�. Przyjmij to od wied�mina w dow�d wdzi�czno�ci za to, �e cho� wyrachowanie, ale potraktowa�a� go �yczliwiej, ni� zrobi�aby to wi�kszo�� twoich konfratr�w. Przyjmij to jako dow�d dobrej woli, kt�ry powinien przekona� ci�, �e zadbawszy o bezpiecze�stwo przyjaciela wr�c� tu, by p�aci�. Nie dostrzeg�em skorpiona w�r�d kwiat�w, Yennefer. Got�w jestem p�aci� za moj� nieuwag�.

��Pi�kna przemowa � czarodziejka skrzy�owa�a r�ce na piersi. - Wzruszaj�ca i patetyczna. Szkoda, �e daremna. Jaskier jest mi potrzebny i zostanie tu.

��On ju� raz by� blisko tego, co zamierzasz tu �ci�gn�� � Geralt wskaza� na wzory na pod�odze. - Gdy zako�czysz dzie�o i �ci�gniesz tu d�inna, pomimo twoich obietnic Jaskier ucierpi z pewno�ci�, mo�e jeszcze gorzej ni� poprzednio. Bo wszak�e to o stwora z butelki ci idzie, prawda? Zamierzasz zaw�adn�� nim, zmusi�, by ci s�u�y�? Nie musisz odpowiada�, wiem, g�wno mnie to obchodzi. A r�b sobie, co chcesz, �ci�gnij tu sobie nawet dziesi�� demon�w. Ale bez Jaskra. Je�li narazisz Jaskra, to nie b�dzie to ju� uczciwy handel, Yennefer, i nie masz prawa za takowy ��da� zap�aty. Nie pozwol�

Urwa�.

��Ciekawi�o mnie, kiedy poczujesz � zachichota�a czarodziejka.

Geralt napi�� mi�nie, wyt�y� ca�� wol�, zaciskaj�c szcz�ki do b�lu. Nie pomog�o. By� jak sparali�owany, jak kamienny pos�g, jak wbity w ziemi� s�up. Nie m�g� poruszy� nawet palcem w bucie.

��Wiedzia�am, �e potrafisz odbi� czar rzucony wprost � powiedzia�a Yennefer. - Wiedzia�am te�, �e nim cokolwiek przedsi�we�miesz, b�dziesz stara� si� zaimponowa� mi elokwencj�. Ty gada�e�, a zawieszony nad tob� urok dzia�a� i powoli ci� �ama�. Teraz mo�esz ju� tylko m�wi�. Ale nie musisz mi ju� imponowa�. Wiem, �e jeste� elokwentny. Dalsze wysi�ki w tym kierunku popsuj� w�asny efekt.

��Chireadan��� powiedzia� z wysi�kiem, wci�� pr�buj�c walczy� z magicznym parali�em. - Chireadan zorientuje si�, �e co� knujesz. Zorientuje si� rych�o, nabierze podejrze� lada chwila, bo nie ufa ci, Yennefer. Nie ufa� ci od pocz�tku�

Czarodziejka powiod�a d�oni� w szerokim ge�cie. �ciany komnaty zamaza�y si� i nabra�y jednolitej m�tnoszarej struktury i barwy. Znik�y drzwi, znik�y okna, znik�y nawet zakurzone kotary i upstrzone przez muchy obrazki na �cianach.

��I co z tego, �e Chireadan si� zorientuje?�� wykrzywi�a si� z�o�liwie. - Pobiegnie po pomoc? Przez moj� barier� nie przejdzie nikt. Ale Chireadan nigdzie nie pobiegnie, nie uczyni nic przeciw mnie. Nic. Jest pod moim urokiem. Nie, nie chodzi o czamoksi�stwo, nie robi�am niczego w tym kierunku. Zwyk�a chemia organizmu. Zakocha� si� we mnie, ba�wan. Nie wiedzia�e� o tym? Zamierza� nawet wyzwa� Beau na pojedynek, wyobra�asz sobie? Elf, a zazdrosny. To si� rzadko zdarza. Geralt, ja nie bez powodu wybra�am ten dom.

��Beau Berrant, Chireadan, Errdil, Jaskier. Rzeczywi�cie, idziesz do celu najprostsz� drog�. Ale mn�, Yennefer, nie pos�u�ysz si�.

��Ale� pos�u��, pos�u��. - Czarodziejka wsta�a z ��ka, podesz�a, starannie omijaj�c wykre�lone na pod�odze znaki i symbole. - M�wi�am przecie�, �e jeste� mi co� winien za uzdrowienie poety. Chodzi o drobnostk�, o niewielk� przys�ug�. Po tym, czego zamierzam tu zaraz dokona�, natychmiast znikam z Rinde, a mam jeszcze w tym miasteczku pewne� nie sp�acone rachunki, nazwijmy to. Kil- ku osobom przyrzek�am tu co�, a ja zawsze spe�niam obietnice. Poniewa� jednak sama nie zd���, ty spe�nisz te obietnice za mnie.

Walczy�, walczy� z ca�ych si�. Nadaremnie.

��Nie szamocz si�, wied�minku � u�miechn�a si� zjadliwie. - To na nic. Masz siln� wol� i sporo odporno�ci na magi�, ale ze mn� i moim zakl�ciem mierzy� si� nie mo�esz. I nie odgrywaj przede mn� komedii. Nie pr�buj fascynowa� mnie tw� tward� i hard� m�sko�ci�. Ty wy��cznie we w�asnym mniemaniu jeste� hardy i twardy. By ratowa� przyjaciela, zrobi�by� dla mnie wszystko i bez czar�w, zap�aci�by� ka�d� cen�, wyliza�by� mi buty. A mo�e i co� jeszcze, gdybym nieoczekiwanie zapragn�a rozrywki.

Milcza�. Yennefer sta�a przed nim, u�miechaj�c si� i bawi�c przypi�t� do aksamitki gwiazd� z obsydianu skrz�c� si� od brylancik�w.

��Ju� w sypialni Beau � ci�gn�a � po wymianie kilku s��w wiedzia�am, jaki jeste�. I wiedzia�am, w jakiej monecie za��dam od ciebie zap�aty. Moje rachunki w Rinde m�g�by wyr�wna� ka�dy, cho�by Chireadan. Ale zrobisz to ty, bo musisz zap�aci�. Za udawan� hardo��, za zimny wzrok, za oczy �owi�ce ka�dy szczeg�, za kamienn� twarz, za sarkastyczny ton. Za mniemanie, �e mo�esz sta� twarz� w twarz z Yennefer z Vengerbergu i uwa�a� j� za pe�n� samouwielbienia arogantk�, za wyrachowan� wied�m�, a jednocze�nie wytrzeszcza� oczy na jej namydlone cycki. P�a�, Geralcie z Rivii!

Chwyci�a go obur�cz za w�osy i gwa�townie poca�owa�a w usta, wpi�a si� w nie jak wampir. Medalion na szyi zadygota�, Geralt mia� wra�enie, �e �a�cuszek kurczy si� i zaciska jak garota. W jego g�owie co� rozb�ys�o, w uszach zacz�o straszliwie szumie�. Przesta� widzie� fio�kowe oczy czarodziejki, zapad� w ciemno��.

Kl�cza�. Yennefer m�wi�a do niego �agodnym, mi�kkim g�osem.

��Zapami�ta�e�?

��Tak, pani.

To by� jego w�asny g�os.

��Id� zatem i wykonaj moje polecenia.

��Na rozkaz, pani.

��Mo�esz poca�owa� mnie w r�k�.

��Dzi�ki, pani.

Poczu�, �e zbli�a si� do niej na kolanach. W g�owie brz�cza�o dziesi�� tysi�cy pszcz�. Jej d�o� pachnia�a bzem i agrestem. Bzem i agrestem� Bzem i agrestem� B�ysk. Ciemno��.

Balustrada, schody. Twarz Chireadana.

��Geralt! Co z tob�? Geralt, dok�d?

��Musz� - Jego w�asny g�os. - Musz� i��

��Bogowie! Sp�jrzcie na jego oczy! Twarz Vratimira, wykrzywiona przera�eniem. Twarz Errdila. I g�os Chireadana.

��Nie! Errdil, nie! Nie dotykajcie go i nie pr�bujcie zatrzyma�! Z drogi, Errdil! Zejd� mu z drogi!

Zapach bzu i agrestu. Bzu i agrestu�

Drzwi. Eksplozja s�o�ca. Gor�co. Parno. Zapach bzu i agrestu. B�dzie burza, pomy�la�.

I by�a to ostatnia jego trze�wa my�l.

Ciemno��. Zapach�

Zapach? Nie, od�r. Smr�d uryny, zgni�ej s�omy i mokrych �achman�w. Smr�d kopc�cej pochodni zatkni�tej w �elazny uchwyt osadzony w �cianie z nier�wnych kamiennych blok�w. Rzucany przez pochodni� cie�, cie� na pokrytym s�om� klepisku�

Cie� kraty.

Wied�min zakl��.

��Nareszcie. - Poczu�, jak kto� unosi go, opiera plecami o zawi�g�y mur. - Ju� si� zaczyna�em martwi�, �e tak d�ugo nie przytomniejesz.

��Chireadan? Gdzie� Cholera, g�owa mi p�ka� Gdzie my jeste�my?

��A jak ci si� wydaje?

Gera�t przetar� twarz, rozejrza� si�. Pod przeciwleg�� �cian� siedzia�o trzech oberwa�c�w. Widzia� ich niewyra�nie, siedzieli w miejscu najbardziej oddalonym od �wiat�a pochodni, w zupe�nych niemal ciemno�ciach. Pod krat� oddzielaj�c� ich od o�wietlonego korytarza przycupn�o co�, co jedynie z pozoru by�o kup� �achman�w. W rzeczywisto�ci by� to chuderlawy staruszek z nosem jak bociani dzi�b. D�ugo�� poskr�canych w str�ki w�os�w i stan odzie�y, �wiadczy�y, �e nie przebywa tu od wczoraj.

��Wsadzili nas do lochu � stwierdzi� ponuro.

��Cieszy mnie � rzek� elf � �e odzyska�e� zdolno�� wyci�gania logicznych wniosk�w.

��Cholera jasna� A Jaskier? Jak d�ugo tu siedzimy? Ile czasu min�o od�

��Nie wiem. Tak jak i ty, by�em bez zmys��w, gdy mnie tu wrzucano. - Chireadan podgarn�� s�om�, usiad� wygodniej. - Czy to wa�ne?

��Jeszcze jak, psiakrew. Yennefer� I Jaskier. Jaskier jest tam, z ni�, a ona planuje� Hej, wy tam! Jak dawno temu nas tu zamkni�to?

Oberwa�cy poszeptali mi�dzy sob�. �aden nie odpowiedzia�.

��Og�uchli�cie?�� Geralt splun��, wci�� nie mog�c pozby� si� metalicznego posmaku z ust. - Pytam, jaka jest teraz pora dnia? Czy nocy? Chyba wiecie, kiedy przynosz� wam �arcie?

Oberwa�cy pomruczeli znowu, pochrz�kali.

��Wielmo�ni � rzek� wreszcie jeden. - Ostawcie nas w pokoju i nie gadajcie do nas, mi�o�ci prosim. My�my s� porz�dni z�odzieje, nie jacy� polityczni. My�my si� na w�adz� nie zamachiwali. My�my ino kradli.

��Ano � powiedzia� drugi. - Wy macie sw�j k�cik, my sw�j. I niech ka�dy swego pilnuje.

Chireadan parskn��. Wied�min splun��.

��Tak ono i jest � zamamla� zaro�ni�ty staruszek z d�ugim nosem. - Ka�dy w turmie swego k�ta pilnuje i ze swymi trzyma.

��A ty, dziadku � spyta� drwi�co elf � trzymasz z nimi czy z nami? Do kt�rej grupy si� zaliczasz?

��Do �adnej � odrzek� dumnie dziadunio. - Bo ja jestem niewinny.

Geralt splun�� ponownie.

��Chireadan?�� spyta�, masuj�c skronie. - Z tym zamachem na w�adz� To prawda?

��Absolutnie. Niczego nie pami�tasz?

��Wyszed�em na ulic� Ludzie mi si� przygl�dali� Potem� Potem by� jaki� sklep�

��Lombard � zni�y� g�os elf. - Wszed�e� do lombardu. Natychmiast po wej�ciu da�e� w z�by w�a�cicielowi. Mocno. Nawet bardzo mocno.

Wied�min zme�� w z�bach przekle�stwo.

��Lichwiarz upad� � ci�gn�� cicho Chireadan. - A ty kopn��e� go kilka razy w czu�e miejsca. Na ratunek pryncypa�owi przybie�a� pacho�ek. Wyrzuci�e� go oknem, prosto na ulic�.

��Obawiam si� � mrukn�� Geralt � �e na tym si� nie sko�czy�o.

��Obawa uzasadniona. Wyszed�e� z lombardu i pomaszerowa�e� �rodkiem ulicy, potr�caj�c przechodni�w i wykrzykuj�c jakie� g�upstwa o honorze damy. Za tob� ci�gn�� ju� spory t�umek, w kt�rym by�em ja, Errdil i Vratimir. Ty za� zatrzyma�e� si� przed domem aptekarza Wawrzynoska, wszed�e�, a po chwili by�e� znowu na ulicy, wlok�c Wawrzynoska za nog�. I wyg�osi�e� do t�umu co� w rodzaju mowy.

��Jakiej?

��Najpro�ciej rzecz ujmuj�c, oznajmi�e�, �e nawet zawodowej nierz�dnicy szanuj�cy si� m�czyzna nie powinien nazywa� kurw�, bo to niskie i odra�aj�ce. Za� u�ywanie okre�lenia: �kurwa� w stosunku do kobiety, kt�rej si� nigdy nie ch�do�y�o i nigdy si� jej za to nie dawa�o pieni�dzy, jest g�wniarskie i absolutnie karygodne. Kara, oznajmi�e� wszem i wobec, b�dzie wymierzona na miejscu, a b�dzie to kara w sam raz dla g�wniarza. �cisn��e� g�ow� aptekarza mi�dzy kolanami, �ci�gn��e� mu portki i wkroi�e� w rzy� pasem.

��M�w, Chireadan. M�w. Nie oszcz�dzaj mnie.

- �oi�e� w zad Wawrzynoska, nie �a�uj�c r�ki, a aptekarz wy�, wrzeszcza�, p�aka�, wzywa� pomocy boskiej i ludzkiej, b�aga� o lito��, ba, obieca� nawet popraw�, ale w widoczny spos�b nie uwierzy�e�. Wtedy nadbieg�o kilku uzbrojonych bandyt�w, kt�rych w Rinde przyj�o si� nazywa� gwardi�.

��A ja � pokiwa� g�ow� Geralt � w�a�nie wtedy zamachn��em si� na w�adz�?

��A gdzie�by tam. Zamachn��e� si� znacznie wcze�niej. Zar�wno lichwiarz, jak i Wawrzynosek s� w radzie miejskiej. Pewnie ci� zainteresuje, ze obaj nawo�ywali do wyrzucenia Yennefer z miasta. Nie tylko g�osowali za tym w radzie, ale gard�owali przeciw niej po karczmach i obmawiali w niewyszukany spos�b.

��Domy�li�em si� tego ju� dawno. Opowiadaj. Zatrzyma�e� si� na stra�nikach miejskich, kt�rzy nadbiegli. To oni wsadzili mnie do lochu?

��Chcieli. Och, Geralt, co to by�o za widowisko. Co� ty z nimi wyprawia�, opisa� trudno. Oni mieli miecze, baty, pa�ki, toporki, a ty wy��cznie jesionow� lask� z ga�k�, kt�r� odebra�e� jakiemu� elegantowi. A gdy ju� wszyscy le�eli na ziemi, poszed�e� dalej. Wi�kszo�� z nas wiedzia�a, dok�d zmierzasz.

��I ja radbym to wiedzie�.

��Szed�e� do �wi�tyni. Bo kap�an Krepp, r�wnie� cz�onek rady, po�wi�ca� Yennefer sporo miejsca w swych kazaniach. Ty zreszt� wcale nie kry�e� pogl�d�w na temat kap�ana Kreppa. Obiecywa�e� mu lekcj� szacunku dla p�ci pi�knej. M�wi�c o nim, pomija�e� jego oficjalny tytu�, ale dodawa�e� inne okre�lenia, budz�c wielk� uciech� w�r�d ci�gn�cej za tob� dziatwy.

��Aha � mrukn�� Geralt. - Dosz�o zatem jeszcze blu�nierstwo. Co jeszcze? Desekracja �wi�tyni?

��Nie. Nie zdo�a�e� tam wej��. Przed �wi�tyni� czeka�a ju� ca�a rota stra�y miejskiej uzbrojona we wszystko, co tylko by�o w cekhauzie, opr�cz katapulty, jak mi si� zdaje. Zanosi�o si� na to, �e ci� po prostu zmasakruj�. Ale nie doszed�e� do nich. Nagle z�apa�e� si� obur�cz za g�ow� i zemdla�e�.

��Ko�czy� nie musisz. Ale, Chireadan, sk�d ty wzi��e� si� w lochu?

��Kiedy upad�e�, kilku stra�nik�w doskoczy�o, by podziurawi� ci� sulicami. Wda�em si� z nimi w sp�r. Dosta�em po g�owie buzdyganem i ockn��em si� tu, w jamie. Niew�tpliwie oskar�� mnie o udzia� w antyludzkim spisku.

��Je�li ju� jeste�my przy oskar�eniu � zgrzytn�� z�bami wied�min � to co nam grozi, jak my�lisz?

��Je�eli Neville, burmistrz, zd��y� wr�ci� ze stolicy � mrukn�� Chireadan � to kto wie� Znam go. Ale je�li nie zd��y�, wyrok wydadz� rajcy, w tym oczywi�cie Wawrzynosek i lichwiarz. A to oznacza�

Elf wykona� kr�tki gest w okolicy szyi. Pomimo panuj�cego w piwnicy mroku gest ten pozostawia� ma�o miejsca na domys�y. Wied�min nie odezwa� si�. Z�odzieje mruczeli do siebie cichcem. Siedz�cy za niewinno�� dziadunio zdawa� si� spa�.

��Pi�knie � rzek� wreszcie Geralt i plugawi� zakl��. -Nie do��, ze b�d� wisia�, to jeszcze ze �wiadomo�ci�, �e by�em powodem twojej �mierci, Chireadan. I zapewne Jaskra. Nie, nie przerywaj. Wiem, �e to sprawka Yennefer, ale win� ponosz� ja. Moja g�upota. Omami�a mnie, zrobi�a ze mnie, jak m�wi� krasnoludy, wa�a.

��Hmm��� mrukn�� elf. - Nic doda�, nic uj��. Ostrzega�em ci� przed ni�. Psiakrew, ciebie ostrzega�em, a sam okaza�em si� r�wnie wielkim, wybacz okre�lenie, durniem. Martwisz si�, ze przez ciebie tu siedz�, a jest dok�adnie odwrotnie. Ty siedzisz tu przeze mnie. Mog�em zatrzyma� ci� na ulicy, obezw�adni�, nie pozwoli� Nie zrobi�em tego. Bo ba�em si�, ze gdy pry�nie czar, jaki na ciebie rzuci�a, wr�cisz i� skrzywdzisz j�. Wybacz mi.

��Wybaczam skwapliwie. Bo nie masz poj�cia,�� jak� moc mia� ten urok. Ja, drogi elfie, zwyk�y szarm prze�amuj� w kilka minut i nie mdlej� przy tym. Uroku Yennefer nie uda�oby si� wam prze�ama�, a z obezw�adnieniem mog�yby by� k�opoty. Przypomnij sobie gwardi�.

��Nie my�la�em, powtarzam, o tobie. My�la�em o niej.

��Chireadan?

��Tak?

��Ty j��Ty j��

��Nie lubi� wielkich s��w � przerwa� elf, u�miechaj�c si� smutno. - Jestem ni�, nazwijmy to, mocno zafascynowany. Dziwisz si� zapewne, jak mo�na by� zafascynowanym kim� takim jak ona?

Geralt przymkn�� oczy, by przywo�a� w pami�ci obraz. Obraz, kt�ry go w niewyt�umaczalny spos�b, nazwijmy to, unikaj�c wielkich s��w, fascynowa�.

��Nie, Chireadan � powiedzia�. - Nie dziwi� si�. Z korytarza rozleg�y si� ci�kie kroki, szcz�k metalu. Loch wype�ni�y cienie czterech stra�nik�w. Zgrzytn�� klucz, niewinny staruszek odskoczy� od kraty jak ry� i skry� si� w�r�d kryminalnych.

��Tak pr�dko?�� zdziwi� si� p�g�osem elf. - My�la�em, �e postawienie szafotu zajmie wi�cej czasu�

Jeden ze stra�nik�w, �ysy jak kolano drab z i�cie dzicz� szczecin� na g�bie, wskaza� na wied�mina.

��Ten � powiedzia� kr�tko.

Dwaj inni chwycili Geralta, brutalnie poderwali i przyparli go do muru. Z�odzieje wcisn�li si� w sw�j k�t, d�ugo-nosy dziadunio zagrzeba� si� w s�om�. Chireadan chcia� si� zerwa�, ale opad� na klepisko, cofaj�c si� przed ostrzem przystawionego do piersi korda.

�ysy stra�nik stan�� przed wied�minem, podci�gn�� r�kawy i pomasowa� pi��.

��Pan rajca Wawrzynosek � powiedzia� � kaza� zapyta�, czy ci aby dobrze u nas w loszku. Mo�e nie dostaje ci czego? Mo�e ch��d doskwiera? A?

Geralt nie uzna� za celowe odpowiada�. Kopn�� �ysego te� nie m�g�, bo trzymaj�cy go stra�nicy nadepn�li mu na stopy ci�kimi buciorami.

�ysy wzi�� kr�tki zamach i waln�� go w �o��dek. Nie pomog�o obronne napi�cie mi�ni. Geralt, z wysi�kiem �api�c oddech, poobserwowa� czas jaki� sprz�czk� w�asnego pasa, po czym stra�nicy poderwali go znowu.

��Niczego ci nie trzeba?�� kontynuowa� �ysy, zion�c cebul� i zepsutymi z�bami. - Ucieszy si� pan rajca, �e si� nie skar�ysz.

Nast�pne uderzenie, w to samo miejsce. Wied�min zakrztusi� si� i by�by wyrzyga�, ale nie mia� czym. �ysy obr�ci� si� bokiem. Zmienia� r�k�.

�up! Geralt ponownie popatrzy� na sprz�czk� w�asnego pasa. Cho� wydawa�o si� to dziwne, ale powy�ej nie by�o dziury, przez kt�r� prze�wieca�by mur.

��No jak?�� �ysy cofn�� si� nieco, niew�tpliwie celem wzi�cia wi�kszego zamachu. - Nie masz �adnych �ycze�? Kaza� pan Wawrzynosek spyta�, czy nie masz jakowych. Ale czemu to nic nie gadasz? J�zor ci si� na supe� zamota�? Zara ci go odmotam!

�up!

Geralt i tym razem nie zemdla�. A musia� zemdle�, bo zale�a�o mu troch� na wewn�trznych organach. Aby zemdle�, musia� zmusi� �ysego do�

Stra�nik splun��, wyszczerzy� z�by, znowu pomasowa� ku�ak.

��No jak? �adnych �ycze�?

��Jedno��� st�kn�� wied�min, z trudem podnosz�c g�ow�. - �eby� p�k�, skurwysynu.

�ysy zgrzytn�� z�bami, cofn�� si� i zamachn��, tym razem, zgodnie z planem Geralta, zamierzaj�c bi� w g�ow�. Ale cios nie zosta� zadany. Stra�nik zagulgota� nagle niczym indyk, poczerwienia�, chwyci� si� obur�cz za brzuch, zawy�, zarycza� z b�lu�

I p�k�.

��I co ja mam z wami zrobi�?

Pociemnia�e niebo za oknem przeci�a o�lepiaj�co jasna wst�ga b�yskawicy, po kr�tkiej chwili rozleg� si� ostry, przeci�g�y trzask gromu. Ulewa przybiera�a na sile, chmura burzowa przep�ywa�a nad Rinde.

Geralt i Chireadan, usadzeni na �awie pod wielkim arrasem przedstawiaj�cym Proroka Lebiod� pas�cego owce, milczeli, skromnie opu�ciwszy g�owy. Burmistrz Neville przechadza� si� po komnacie, parskaj�c i sapi�c gniewnie.

��Wy cholerni, zasram czarownicy!�� wrzasn�� nagle, zatrzymuj�c si�. - Uwzi�li�cie si� na moje miasto, czy jak? Nie ma innych miast na �wiecie, czy co? Elf i wied�min milczeli.

- �eby co� takiego��� zach�ysn�� si� burmistrz. - �eby klucznika� Jak pomidor! Na miazg�! Na czerwon� papk�! To nieludzkie!

��Nieludzkie i bezbo�ne � powt�rzy� obecny w urz�dowej komnacie ratusza kap�an Krepp. - Tak nieludzkie, �e g�upiec domy�li�by si�, kto za tym stoi. Tak, burmistrzu. Chireadana znamy obaj, a ten tu, podaj�cy si� za wied�-mina, nie mia�by do�� Mocy, by tak potraktowa� klucznika. To wszystko sprawka tej Yennefer, tej przekl�tej przez bog�w wied�my!

Za oknem, jakby potwierdzaj�c s�owa kap�ana, gruchn�� grom.

��To ona, nikt inny � ci�gn�� Krepp. - To nie ulega kwestii. Kt�, je�li nie Yennefer, chcia�by si� m�ci� na panu rajcy Wawrzynosku?

��H�, h�, h� � zarechota� nagle burmistrz. - O to akurat si� najmniej gniewam. Wawrzynosek podgryza� mnie, na urz�d m�j dyba�. A teraz nie znajdzie ju� u ludzi pos�uchu. Co kto sobie przypomni, jak dosta� w dup�

��Brakowa�o tylko, by�cie zacz�li przyklaskiwa� tej zbrodni, panie Neville � zmarszczy� si� Krepp. - Przypominam wam, �e gdybym nie rzuci� na wied�mina egzorcyzmu, podni�s�by r�k� na mnie i na majestat �wi�tyni�

��A bo to te� i paskudnie gadali�cie o niej w kazaniach, Krepp. Nawet Berrant skar�y� si� na was. Ale co prawda, to prawda. S�yszycie, �otry?�� burmistrz znowu odwr�ci� si� do Geralta i Chireadana. - Nic was nie usprawiedliwia! Nie my�l� tolerowa� tu takich awantur! No ju�, jazda, gadajcie mi tu wszystko, gadajcie, co macie na swoj� obron�, bo jak nie, to kln� si� na wszystkie relikwie, zata�cz� z wami tak, �e do �mierci nie zapomnicie! Gada� mi tu wszystko, zaraz, jak na spowiedzi!

Chireadan westchn�� ci�ko i popatrzy� na wied�mina znacz�co i prosz�co. Geralt te� westchn��, odchrz�kn��.

I opowiedzia� wszystko. No, prawie wszystko.

��A wi�c to takie buty � rzek� kap�an po chwili milczenia � �adna historia. Geniusz uwolniony z zamkni�cia. I czarodziejka, kt�ra zagi�a na tego geniusza parol. Niez�a kombinacja. To si� mo�e �le sko�czy�, bardzo �le.

��Co to jest geniusz?�� spyta� Neville. - I o co chodzi tej Yennefer?

��Czarodzieje � wyja�ni� Krepp � czerpi� sw� moc z si� natury, a dok�adniej z tak zwanych Czterech Element�w albo Pierwiastk�w, popularnie nazywanych �ywio�ami. Powietrze, Woda, Ogie� i Ziemia. Ka�dy z tych �ywio��w ma sw�j w�asny Wymiar, w �argonie czarownik�w nazywany P�aszczyzn�. Istnieje P�aszczyzna Wody, P�aszczyzna Ognia i tak dalej. Wymiary te, dla nas niedost�pne, zamieszkuj� istoty zwane geniuszami�

��Zwane w legendach � przerwa� wied�min. - Bo o ile mi wiadomo�

��Nie przerywaj � uci�� Krepp. - To, �e niewiele ci wiadomo, by�o jasne ju� w czasie twojej opowie�ci, wied�-minie. Milcz wi�c teraz i pos�uchaj m�drzejszych od siebie. Wracaj�c do geniuszy, s� ich cztery rodzaje, tak jak cztery s� P�aszczyzny. Istniej� d'jinni, istoty powietrzne, maridy, zwi�zane z �ywio�em wody, ifrity, kt�re s� geniuszami Ognia, i d'ao, geniusze Ziemi�

��Zagalopowa�e� si�, Krepp � wtr�ci� Neville. - Tu nie szk�ka �wi�tynna, nie ucz nas. M�w kr�tko: czego Yennefer chce od tego geniusza?

��Taki geniusz, burmistrzu, to �ywy zbiornik energii magicznej. Czarownik, maj�c geniusza na zawo�anie, mo�e t� energi� ukierunkowywa� w postaci zakl��. Nie musi mozolnie ci�gn�� Mocy z Natury, robi to za niego geniusz. W�wczas moc takiego czarodzieja jest ogromna, bliska wszechmocy�

��Jako� nie s�ysza�em o magach mog�cych wszystko � skrzywi� si� Neville. - Wr�cz przeciwnie, moc wi�kszo�ci z nich jest wyra�nie przesadzona. Tego nie mog�, tamtego nie�

��Czarodziej Stammelford � przerwa� kap�an, znowu przybieraj�c ton, poz� i min� akademickiego wyk�adowcy � przesun�� kiedy� g�r�, bo mu zas�ania�a widok z wie�y. Nikomu nie uda�o si� nigdy, ani przedtem, ani potem dokona� czego� podobnego. Bo Stammelford, jak wie�� niesie, mia� na us�ugi d'ao, geniusza Ziemi. Istniej� zapiski o podobnych w skali wyczynach innych magik�w. Ogromne fale i katastrofalne deszcze, niezawodnie dzie�o marid�w. S�upy ogniste, po�ary i eksplozje, robota ognistych ifrit�w�

��Tr�by powietrzne, huragany, loty nad ziemi� � mrukn�� Geralt. - Geoffrey Monck.

��Zgadza si�. Co� jednak wiesz, jak widz� � Krepp spojrza� na niego �yczliwiej. - M�wi si�, �e stary Monck znalaz� spos�b, by zmusi� do s�u�by d'jinni, geniusza Powietrza. Kr��y�y pog�oski, �e niejednego. Mia� je trzyma� jakoby w butlach i wykorzystywa� w miar� potrzeby, po trzy �yczenia od ka�dego geniusza. Bo geniusz, moi panowie, spe�nia tylko trzy �yczenia, a potem jest wolny i ucieka w sw�j wymiar.

��Ten nad rzek� niczego nie spe�nia� � rzek� stanowczo Geralt. - Od razu rzuci� si� Jaskrowi do gard�a.

��Geniusze � zadar� nos Krepp � to istoty z�o�liwe i przewrotne. Nie lubi� takich, co pakuj� je do butli i ka�� przesuwa� g�ry. Robi� wszystko, by uniemo�liwi� wypowiedzenie �ycze�, a spe�niaj� je te� w spos�b trudny do opanowania i przewidzenia. Niekiedy dos�ownie, trzeba wi�c uwa�a�, co si� m�wi. Aby za� geniusza ujarzmi�, trzeba �elaznej woli, stalowych nerw�w, silnej Mocy i niema�ych umiej�tno�ci. Z tego, co opowiada�e�, wynika, �e twoje umiej�tno�ci, wied�minie, by�y za ma�e.

��Za ma�e, �eby drania ujarzmi� � zgodzi� si� Geralt. -Ale przep�dzi�em go, wia� tak, �e a� powietrze wy�o. A to te� jest co�. Yennefer, co prawda, wy�mia�a m�j egzorcyzm�

��Jaki to by� egzorcyzm? Powt�rzcie. Wied�min powt�rzy�, s�owo w s�owo.

��Co?!? - kap�an najpierw poblad�, potem poczerwienia�, a na koniec posinia�. - Jak �miesz! Dworujesz sobie ze mnie?

��Wybaczcie � zaj�kn�� si� Geralt. - M�wi�c szczerze, to nie znam� znaczenia tych s��w.

��Nie powtarzajcie wi�c, czego nie znacie! Poj�cia nie mam, gdzie mogli�cie us�ysze� podobne plugastwo!

��Do�� tego � machn�� r�k� burmistrz. - Tracimy czas. Dobra. Wiemy ju�, do czego czarownicy jest ten geniusz. Ale m�wili�cie, Krepp, �e to niedobrze. Co jest niedobrze? A niech go sobie z�apie i niech idzie do diab�a, co mnie to obchodzi. Ja my�l�

Nikt nigdy nie dowiedzia� si�, co w danej chwili my�la� Neville, je�eli nawet nie by�y to przechwa�ki. Na �cianie obok arrasu z Prorokiem Lebiod� pojawi� si� nagle �wietlisty czworok�t, co� b�ysn�o, po czym na �rodku ratuszowej komnaty wyl�dowa�� Jaskier.

��Niewinny!�� wrzasn�� poeta czy�ciutkim, d�wi�cznym tenorem, siedz�c na pod�odze i wodz�c dooko�a b��dnym wzrokiem. - Niewinny! Wied�min jest niewinny! �ycz� sobie, by w to uwierzono!

��Jaskier!�� krzykn�� Geralt, powstrzymuj�c Kreppa, najwyra�niej szykuj�cego si� do egzorcyzmowania, a kto wie, czy nie kl�twy. - Sk�d ty� tutaj� Jaskier!

��Geralt!�� bard zerwa� si� z pod�ogi.

��Jaskier!

��Co to za jeden?�� warkn�� Neville. - Do jasnej cholery, je�li nie zaprzestaniecie czar�w, to nie r�cz� za siebie. Powiedzia�em, w Rinde czarowa� nie wolno! Najpierw trzeba z�o�y� pisemne podanie, potem ui�ci� podatek i op�at� skarbow�� Ej�e? Czy to aby nie ten �piewak, zak�adnik wied�my?

��Jaskier � powt�rzy� Geralt, trzymaj�c poet� za ramiona. - Jak si� tu dosta�e�?

��Nie wiem � przyzna� bard z g�upi� i zatroskan� min�. - M�wi�c szczerze, jestem raczej nie�wiadom, co si� ze mn� dzia�o. Pami�tam niewiele i niech mnie zaraza, je�li wiem, co z tego by�o jaw�, a co koszmarem. Przypominam sobie jednak niebrzydk� czarnulk� o ognistych oczach�

��Co wy mi tu o czarnulkach � przerwa� gniewnie Neville. - Do rzeczy, mospanie, do rzeczy. Wrzeszczeli�cie, �e wied�min jest niewinny. Jak mam to rozumie�? �e niby Wawrzynosek sam, w�asnor�cznie obi� sobie dup�? Bo je�li wied�min jest niewinny, to inaczej by� nie mog�o. Chyba �e by�a to zbiorowa halucynacja.

��Nic mi nie wiadomo o dupach ani halucynacjach � rzek� dumnie Jaskier. - Ani o wawrzynowych noskach. Powtarzam, ostatnie, co pami�tam, to by�a elegancka kobieta ubrana w gustownie skomponowan� czer� i biel. Wzmiankowana wrzuci�a mnie brutalnie do �wiec�cej dziury, niechybnie portalu magicznego. A przedtem wyda�a mi wyra�ne i dobitne polecenie. Po przybyciu na miejsce mia�em bezzw�ocznie o�wiadczy�, cytuj�: "�yczeniem moim jest, by mi uwierzono, �e wied�min nie ponosi winy za to, co si� sta�o. Takie, nie inne, jest moje �yczenie." Dos�ownie tak. Owszem, pyta�em, w czym rzecz, o co chodzi i po co to wszystko. Czarnulka nie da�a mi doj�� do s�owa. Obruga�a mnie nieelegancko, wzi�a za kark i wrzuci�a w portal. To wszystko. A teraz�

Jaskier wyprostowa� si�, otrzepa� kubrak, poprawi� ko�nierz i fantazyjny, acz brudny �abot.

���zechc� mi panowie powiedzie�, jak nazywa si� i gdzie si� znajduje najlepsza w tym mie�cie ober�a.

��W moim mie�cie nie ma z�ych ober�y � powiedzia� wolno Neville. - Ale zanim b�dziesz si� m�g� o tym przekona�, obejrzysz dok�adnie najlepszy w tym mie�cie loch. Ty i twoi kompani. Jeszcze nie jeste�cie na wolno�ci, �ajdacy, przypominam! Widzicie ich! Jeden opowiada niestworzone historie, a drugi wyskakuje ze �ciany i krzyczy o niewinno�ci, �ycz� sobie, wrzeszczy, by mi uwierzono.

Ma czelno�� �yczy� sobie�

��Bogowie!�� kap�an chwyci� si� nagle za �ysin�. - Teraz rozumiem! �yczenie! Ostatnie �yczenie!

��Co si� wam sta�o, Krepp?�� burmistrz zmarszczy� czo�o. - Ch�rzy�cie?

��Ostatnie �yczenie!�� powt�rzy� kap�an. - Zmusi�a barda do wypowiedzenia ostatniego, trzeciego �yczenia. Geniuszem nie mo�na by�o zaw�adn��, dop�ki nie spe�ni� tego �yczenia. A Yennefer zastawi�a pu�apk� magiczn� i zapewne pojma�a geniusza, zanim zd��y� umkn�� we w�asny wymiar! Panie Neville, trzeba koniecznie� Za oknem zagrzmia�o. I to tak, �e zadr�a�y �ciany. - Cholera � mrukn�� burmistrz, podchodz�c do okna.

��Blisko r�bn�o. Byle nie w jaki dom, brakuje mi tu jeszcze po�aru� Bogowie! Sp�jrzcie tylko! Sp�jrzcie tylko na to! Krepp!!! Co to jest?

Wszyscy, jak jeden m��, rzucili si� ku oknu.

��O matko!�� wrzasn�� Jaskier, chwytaj�c si� za gard�o. - To on! To ten sukinsyn, kt�ry mnie udusi�!

��D'jinni!�� krzykn�� Krepp. - Geniusz powietrza!

��Nad karczm� Errdila!�� zawo�a�a Chireadan. - Nad dachem!

��Z�apa�a go!�� Kap�an wychyli� si� tak mocno, �e omal nie wypad�. - Widzicie �wiat�o magiczne? Czarownica schwyta�a geniusza w pu�apk�!

Geralt patrzy� w milczeniu.

Kiedy� przed laty, gdy b�d�c zupe�nym smarkaczem pobiera� nauki w Kaer Morhen, w Wied�mi�skim Siedliszczu, on i jego kole�ka Eskel schwytali wielkiego le�nego trzmiela, kt�rego nast�pnie przywi�zali do stoj�cego na stole dzbana d�ug� nitk� wyprut� z koszuli. Patrz�c, co wyczynia trzmiel na uwi�zi, p�kali ze �miechu do czasu, gdy zdyba� ich na tym zaj�ciu Vesemir, ich preceptor, i z�oi� obu rzemieniem.

D�inn kr���cy nad dachem ober�y Errdila zachowywa� si� identycznie jak tamten trzmiel. Wzlatywa� i spada�, zrywa� si� i pikowa� w d�, kr��y�, bucz�c w�ciekle, po okr�gu. Bo d�inn, identycznie jak trzmiel z Kaer Morhen, by� przywi�zany pokr�conymi nitkami z o�lepiaj�co jasnego, r�nokolorowego �wiat�a, oplataj�cymi go szczelnie i ko�cz�cymi si� na dachu. D�inn jednak mia� wi�ksze mo�liwo�ci ni� przywi�zany do dzbanka trzmiel. Trzmiel nie m�g� rozwala� okolicznych dach�w, roznosi� w strz�py strzech, burzy� komin�w, druzgota� wie�yczek i mansard. D�inn m�g�. I robi� to.

��Niszczy miasto!�� zawy� Neville. - Ten potw�r niszczy moje miasto!

��H�, h� � za�mia� si� kap�an. - Trafi�a kosa na kamie�, jak mi si� zdaje! To wyj�tkowo silny d'jinni! Prawdziwie, nie wiem, kto kogo schwyta�, wied�ma jego czy on wied�m�! Ha, sko�czy si� to tym, �e d'jinni zetrze j� na proch, i bardzo dobrze! Sprawiedliwo�ci stanie si� zado��!

��Sram na sprawiedliwo��! - wrzasn�� burmistrz, nie bacz�c, ze pod oknami mog� sta� wyborcy. - Patrz, Krepp, co si� tam dzieje! Panika, ruina! Tego mi nie powiedzia�e�, ty �ysy durniu! M�drzy�e� si�, gada�e�, a o najwa�niejszym ani s�owa! Dlaczego mi nie powiedzia�e�, �e ten demon� Wied�minie! Zr�b co�! S�yszysz, niewinny czarowniku? Zr�b z tym diab�em porz�dek! Daruj� � ci wszystkie przewiny, ale�

��Tu si� nic nie da zrobi�, panie Neville � parskn�� Krepp. - Nie uwa�ali�cie, gdy m�wi�em, i tyle. Nigdy nie uwa�acie, gdy m�wi�. To jest, powtarzam, nies�ychanie silny d'jinni, gdyby nie to, czarodziejka ju� by go mia�a. Powiadam wam, jej zakl�cie zaraz os�abnie, a w�wczas d'jinni zmia�d�y j� i ucieknie. I b�dzie spok�j.

��A miasto p�jdzie tymczasem w gruzy?

��Trzeba czeka� � powt�rzy� kap�an. - Ale nie z za�o�onymi r�kami. Wydajcie rozkazy, burmistrzu. Niech ludzie opuszcz� okoliczne domy i niech si� przygotuj� do gaszenia po�ar�w. To, co si� tam teraz dzieje, jest niczym w por�wnaniu z piek�em, jakie si� zacznie, gdy geniusz sko�czy z czarownic�.

Geralt uni�s� g�ow�, napotka� wzrok Chireadana, umkn�� przed nim.

��Panie Krepp � zdecydowa� si� nagle. - Potrzebna mi wasza pomoc. Chodzi o portal, kt�rym przyby� tu Jaskier. Portal wci�� ��czy ratusz z�

��Nie ma ju� nawet znaku po portalu � rzek� zimno kap�an, wskazuj�c na �cian�. - Nie widzisz?

��Portal, nawet niewidoczny, zostawia �lad. Mo�na zakl�ciem taki �lad ustabilizowa�. Przejd� tym �ladem.

��Chyba�cie niespe�na rozumu. Nawet je�li takie przej�cie nie rozerwie was na sztuki, co chcecie osi�gn��? Chcecie znale�� si� w �rodku cyklonu?

��Pyta�em, czy mo�ecie rzuci� zakl�cie stabilizuj�ce �lad.

��Zakl�cie?�� kap�an dumnie uni�s� g�ow�. - Ja nie jestem bezbo�nym czarownikiem! Ja nie rzucam zakl�d! Moja moc p�ynie z wiary i modlitwy!

��Mo�ecie, czy nie?

��Mog�.

��To bierzcie si� do roboty, bo czas nagli.

��Geralt � odezwa� si� Jaskier. - Ty� naprawd� zwariowa�! Trzymaj si� z daleka od tego cholernego dusiciela!

��Prosz� o cisz� � rzek� Krepp. - I o powag�. Modl� si�.

��Do diab�a z twoj� modlitw�! - rozdar� si� Neyille. -Lec� zbiera� ludzi! Trzeba co� robi�, a nie sta� i gada�! Bogowie, co za dzie�! Co za cholerny dzie�!

Wied�min poczu�, jak Chireadan dotyka jego ramienia. Odwr�ci� si�. Elf spojrza� mu w oczy, potem spu�ci� wzrok.

��Idziesz tam� bo musisz, prawda? Geralt zawaha� si�. Zdawa�o mu si�, �e czuje zapach bzu i agrestu.

��Chyba tak � powiedzia� z oci�ganiem. - Musz�. Przepraszam ci�, Chireadan�

��Nie przepraszaj. Wiem, co czujesz.

��W�tpi�. Bo ja sam tego nie wiem. Elf u�miechn�� si�. U�miech ten ma�o mia� wsp�lnego z rado�ci�.

��Na tym to w�a�nie polega, Geralt. W�a�nie na tym. Krepp wyprostowa� si�, odetchn�� g��boko.

��Gotowe � powiedzia�, wskazuj�c z dum� na ledwie widoczny zarys na �cianie. - Ale portal jest chwiejny i d�ugo si� nie utrzyma. Nie ma te� �adnej pewno�ci, czy nie jest przerwany. Zanim w to wst�picie, panie wied�minie, uczy�cie rachunek sumienia. Mog� was pob�ogos�awi�, ale na odpuszczenie grzech�w��� �nie wystarczy czasu � doko�czy� Geralt. - Wiem, panie Krepp. Na to nigdy nie wystarcza czasu. Wyjd�cie wszyscy z komnaty. Je�eli portal eksploduje, p�kn� wam b�benki w uszach.

��Ja zostan� � rzek� Krepp, gdy za Jaskrem i elfem zamkn�y si� drzwi. Poruszy� d�o�mi w powietrzu, wytwarzaj�c dooko�a siebie pulsuj�c� aur�. - Roztocz� protekcj�, na wszelki wypadek. A gdyby portal p�k�� Spr�buj� was wyci�gn��, panie wied�minie. Wielka mi rzecz, b�benki. B�benki odrastaj�.

Geralt spojrza� na niego �yczliwiej. Kap�an u�miechn�� si�.

��M�ny z was cz�owiek � powiedzia�. - Chcecie j� ratowa�, prawda? Ale m�stwo nie na wiele si� wam zda. Dzinny to m�ciwe istoty. Czarodziejka jest zgubiona. Wy, je�li tam p�jdziecie, te� b�dziecie zgubieni. Uczy�cie rachunek sumienia.

��Ju� uczyni�em � Geralt stan�� przed s�abo �wiec�cym portalem. - Panie Krepp?

��S�ucham was.

��Ten egzorcyzm, kt�ry tak was zdenerwowa�� Co znacz� te s�owa?

��Zaiste, sposobna pora do �art�w i krotochwili�

��Prosz� was, panie Krepp.

��C� � rzek� kap�an, kryj�c si� za ci�kim d�bowym sto�em burmistrza. - Ostatnie to wasze �yczenie, wi�c wam powiem. Znaczy�o to� Hmm� Hmm� "Odejd� st�d i wych�d� si� sam".

Geralt wst�pi� w nico��, a zimno zd�awi�o �miech, kt�ry nim wstrz�sa�.

Portal, rycz�cy i kot�uj�cy si� jak huragan, wyrzuci� go z impetem, wyplu� z rozrywaj�c� p�uca si��. Wied�min run�� bezw�adnie na pod�og�, dysz�c, z trudem �api�c powietrze otwartymi ustami.

Pod�oga dygota�a. Pocz�tkowo s�dzi�, �e to on sam trz�sie si� po podr�y przez p�kaj�ce piek�o portalu, ale szybko zorientowa� si� w pomy�ce. Ca�y dom wibrowa�, trz�s� si� i trzeszcza�.

Rozejrza� si�. Znajdowa� si� nie w izdebce, w kt�rej po raz ostatni widzia� Yennefer i Jaskra, ale w du�ej og�lnej sali remontowanej karczmy Errdila.

Zobaczy� j�. Kl�cza�a pomi�dzy sto�ami, pochylona nad' magiczn� kul�. Kula p�on�a silnym mlecznym blaskiem, prze�wietla�a na czerwono palce czarodziejki. Blask rzucany przez kul� tworzy� obraz. Migotliwy, chwiejny, ale wyra�ny. Geralt widzia� pokoik z gwiazd� i pentagramem wykre�lonymi na pod�odze, rozjarzonymi obecnie do bia�o�ci. Widzia� wystrzelaj�ce z pentagramu r�nokolorowe, trzeszcz�ce, ogniste linie przepadaj�ce w g�rze ponad dachem, sk�d dobiega� w�ciek�y ryk z�owionego d�inna. Yennefer zobaczy�a go, zerwa�a si� i unios�a d�o�.

��Nie!�� krzykn��. - Nie r�b tego! Chc� ci pom�c!

��Pom�c?�� parskn�a. - Ty?

��Ja.

��Pomimo tego, co ci zrobi�am?

��Pomimo.

��Interesuj�ce. Ale w gruncie rzeczy niewa�ne. Nie potrzebuj� twojej pomocy. Wyno� si� st�d, natychmiast.

��Nie.

��Wyno� si�! - wrzasn�a, krzywi�c si� z�owr�bnie. -Tu robi si� niebezpiecznie! Sprawa wymyka mi si� spod kontroli, rozumiesz? Nie mog� go opanowa�, nie pojmuj� tego, ale �ajdak nie s�abnie. Z�apa�am go, gdy spe�ni� trzecie �yczenie trubadura, powinnam ju� mie� go w kuli. A on w og�le nie s�abnie! Cholera, wygl�da, jakby robi� si� coraz silniejszy! Ale pokonam go i tak, z�ami�

��Nie z�amiesz go, Yennefer. On ci� zabije.

��Nie tak �atwo mnie zabi�

Urwa�a. Ca�y sufit karczmy rozjarzy� si� nagle i rozb�ysn��. Rzucana przez kul� wizja rozp�yn�a si� w jasno�ci. Na powale zarysowa� si� wielki ognisty czworok�t. Czarodziejka zakl�a, unosz�c r�ce, z jej palc�w trysn�y iskry.

��Uciekaj, Geralt!

��Co si� dzieje, Yennefer?

��Zlokalizowa� mnie��� j�kn�a, czerwieniej�c z wysi�ku. - Chce si� do mnie dobra�. Tworzy w�asny portal, by dosta� si� do �rodka. Nie mo�e zerwa� uwi�zi, ale portalem si� tu dostanie. Nie mog� Nie mog� go powstrzyma�!

��Yennefer�

��Nie rozpraszaj mnie! Musz� si� skoncentrowa� Geralt, musisz ucieka�. Otworz� m�j portal, drog� ucieczki dla ciebie. Uwa�aj, to b�dzie portal losowo rzucaj�cy, nie mam czasu ani si�y na inny� Nie wiem, gdzie wyl�dujesz� ale b�dziesz bezpieczny� Przygotuj si�

Wielki portal na suficie rozb�ysn�� nagle o�lepiaj�co, rozd�� si� i zdeformowa�, z nico�ci wy�oni�a si� znana wied�minowi bezkszta�tna, k�api�ca obwis�ymi wargami paszcza, wyj�ca tak, ze a� �widrowa�o w uszach. Yennefer skoczy�a, zamacha�a r�kami i krzykn�a zakl�cie. Z jej d�oni wystrzeli�a pl�tanina �wiat�a, spadaj�c na d�inna jak sie�. D�inn zarycza� i wyp�czkowa� z siebie d�ugie �apy, kt�re niczym atakuj�ce kobry pomkn�y ku gard�u czarodziejki. Yennefer nie cofn�a si�.

Geralt rzuci� si� ku niej, odepchn�� i zas�oni�. D�inn, omotany magicznym �wiat�em, wyskoczy� z portalu jak korek z butelki, rzuci� si� na nich, rozwieraj�c paszcz�. Wied�min zacisn�� z�by i uderzy� go Znakiem, bez widocznego efektu. Ale geniusz nie zaatakowa�. Zawis� w powietrzu pod samym sufitem, rozd�� do imponuj�cych rozmiar�w, wyba�uszy� na Geralta blade �lepia i zarycza�. W ryku tym by�o co�, co� jak gdyby rozkaz, polecenie. Nie zrozumia� jakie.

��T�dy!�� krzykn�a Yennefer, wskazuj�c na portal, kt�ry wyczarowa�a na �cianie przy schodach. W por�wnaniu z portalem utworzonym przez geniusza portal czarodziejki wygl�da� biednie, niepozornie i nader prowizorycznie. - T�dy, Geralt! Uciekaj!

��Tylko razem z tob�!

Yennefer, wodz�c w powietrzu r�kami, krzycza�a zakl�cia, r�nokolorowe liny uwi�zi sypa�y iskrami, trzeszcza�y. D�inn zawirowa� jak b�k, napinaj�c wi�zy, rozci�gaj�c je. Powoli, ale stale zbli�a� si� do czarodziejki. Yennefer nie cofn�a si�.

Wied�min przyskoczy�, zr�cznie podstawi� jej nog�, chwyci� w pasie jedn� r�k�, drug� wpi� we w�osy na karku. Yennefer zakl�a obrzydliwie i waln�a go �okciem w szyj�. Nie pu�ci� jej. Przenikliwy zapach ozonu, jaki wytworzy�y zakl�cia, nie zabi� zapachu bzu i agrestu. Geralt podci�� czarodziejce wierzgaj�ce nogi i skoczy�, unosz�c j� prosto w opalizuj�ce migotliw� nico�� mniejszego portalu.

Portalu prowadz�cego w nieznane.

Wylecieli, zwarci w u�cisku, upadli na marmurow� posadzk�, sun�c po niej w po�lizgu przewr�cili ogromny �wiecznik, a zaraz potem st�, z kt�rego z hukiem i trzaskiem posypa�y si� kryszta�owe puchary, patery z owocami i ogromna micha pe�na t�uczonego lodu, wodorost�w i ostryg. Kto� wrzasn��, kto� zapiszcza�.

Le�eli na samym �rodku sali balowej, jasnej od kandelabr�w. Bogato odziani panowie i skrz�ce si� od klejnot�w damy, przerwawszy taniec, przygl�dali im si� w os�upia�ym milczeniu. Muzycy z galeryjki zako�czyli gr� gryz�c� uszy kakofoni�.

��Ty kretynie!�� krzykn�a Yennefer, usi�uj�c wy drapa� mu oczy. - Ty cholerny idioto! Przeszkodzi�e� mi! Ju� go prawie mia�am!

��G�wno mia�a�! - odkrzykn��, z�y nie na �arty. -Uratowa�em ci �ycie, g�upia wied�mo!

Parskn�a jak w�ciek�y kot, jej d�onie sypn�y iskrami. Geralt, odwracaj�c twarz, ucapi� j� za oba przeguby, po czym zacz�li si� tarza� w�r�d ostryg, kandyzowanych owoc�w i kruszonego lodu.

��Czy maj� pa�stwo zaproszenia?�� spyta� postawny m�czyzna ze z�otym �a�cuchem szambelana na piersi, patrz�c na nich z g�ry z wynios�� min�.

��Odch�do� si�, durniu!�� wrzasn�a Yennefer, wci�� pr�buj�c wydrapa� Geraltowi oczy.

��To skandal � rzek� z naciskiem szambelan. - Doprawdy, przesadzacie z t� teleportacj�. Poskar�� si� Radzie Czarodziej�w. Za��dam�

Nikt nigdy nie dowiedzia� si�, czego za��da szambelan. Yennefer wyszarpn�a si�, otwart� d�oni� trzasn�a wied�-mina w ucho, z moc� kopn�a go w �ydk� i skoczy�a w gasn�cy na �cianie portal. Geralt rzuci� si� za ni�, wypraktykowanym ruchem �api�c za w�osy i pasek. Yennefer, te� nabrawszy praktyki, zdzieli�a go �okciem. Od gwa�townego ruchu trzasn�a jej suknia pod pach�, ods�aniaj�c zgrabn� dziewcz�c� pier�. Zza rozdartego dekoltu wylecia�a ostryga.

Wpadli oboje w nico�� portalu. Geralt us�ysza� jeszcze s�owa szambelana.

��Muzyka! Gra� dalej! Nic si� nie sta�o. Prosz� nie przejmowa� si� tym godnym po�a�owania incydentem! Wied�min by� przekonany, �e z ka�d� kolejn� podr� portalem ro�nie tez ryzyko nieszcz�cia, i nie pomyli� si�. Trafili w cel, w karczm� Errdila, ale zmaterializowali si� pod samym sufitem. Spadli, druzgoc�c balustrad� schod�w, z og�uszaj�cym trzaskiem wyl�dowali na stole. St� nie mia� prawa tego wytrzyma� i nie wytrzyma�.

Yennefer w chwili upadku znalaz�a si� pod spodem. By� pewien, ze straci�a przytomno��. Myli� si�.

Waln�a go nasad� pi�ci w oko i bluzn�a prosto w twarz wi�zank� obelg, kt�rych nie powstydzi�by si� krasnoludzki grabarz, a krasnoludzcy grabarze byli niezr�wnanymi plugawcami. Kl�twom towarzyszy�y w�ciek�e i bez�adne ciosy wymierzane na o�lep, gdzie popad�o. Geralt chwyci� j� za r�ce, a chc�c unikn�� uderzenia czo�em, wcisn�� twarz w dekolt czarodziejki pachn�cy bzem, agrestem i ostrygami.

��Pu�� mnie!�� wrzasn�a, wierzgaj�c niczym kucyk. - Idioto, g�upku, palancie! Pu��, m�wi�! Uwi� zaraz p�knie, musz� j� wzmocni�, bo d�inn ucieknie!

Nie odpowiedzia�, chocia� mia� ochot�. Chwyci� j� jeszcze mocniej, pr�buj�c przyt�amsi� do pod�ogi. Yennefer zakl�a wstr�tnie, targn�a si� i z ca�ej si�y kopn�a go kolanem w krocze. Zanim zdo�a� z�apa� oddech, wyrwa�a mu si�, wrzasn�a zakl�cie. Poczu�, jak jaka� potworna si�a d�wiga go z pod�ogi i ciska nim przez ca�� d�ugo�� sali, a potem z pozbawiaj�cym oddechu impetem wyr�n�� o rze�bion� dwudrzwiow� komod� i zdruzgota� j� dokumentnie.

��Co si� tam dzieje!?!�� Jaskier uczepiony murku wyci�gn�� szyj�, staraj�c si� przebi� wzrokiem ulew�. - Co si� tam dzieje, m�wcie, do cholery!

��Bij� si�! - wrzasn�� jeden z ciekawskich ulicznik�w, odskakuj�c od okna karczmy jak oparzony. Jego obszar-pani kole�kowie r�wnie� rzucili si� do ucieczki, klaszcz�c po b�ocie bosymi pi�tami. - Czarownik i wied�ma bij� si�!

��Bij� si�? - zdziwi� si� Neville. - Oni si� bij�, a ten zafajdany demon rujnuje moje miasto! Patrzcie, znowu obali� komin! I rozpieprzy� cegielni�! Hej, ludzie! Biegiem tam! Bogowie, szcz�cie, �e pada, by�by po�ar jak nic!

��To ju� d�ugo nie potrwa � powiedzia� ponuro kap�an Krepp. - �wiat�o magiczne s�abnie, uwi� zaraz p�knie. Panie Neville! Rozka�cie, niech ludzie si� cofn�! Tam zaraz rozp�ta si� piek�o! Z tego domu zostan� drzazgi! Panie Errdil, z czego si� �miejecie? Przecie� to wasz dom. Co was tak bawi?

��Ubezpieczy�em t� ruder� na kup� forsy!

��Polisa obejmuje wypadki magiczne i nadprzyrodzone?

��Jasne.

��Rozumnie, panie elfie. Bardzo rozumnie. Gratuluj�. Hej, ludzie, kry� si�! Komu �ycie mi�e, niech nie podchodzi bli�ej!

Z wewn�trz Errdilowego domostwa rozleg� si� og�uszaj�cy huk, b�ysn�a b�yskawica. T�umek cofn�� si�, kryj�c za filarami.

��Dlaczego Geralt tam polaz�? - j�kn�� Jaskier. - Po jak� choler�? Dlaczego upar� si�, by ratowa� t� czarownic�? Psiakrew, dlaczego? Chireadan, czy ty to rozumiesz?

Elf u�miechn�� si� smutno.

��Rozumiem, Jaskier � potwierdzi�. - Rozumiem.

Geralt uskoczy� przed kolejnym ogni�cie pomara�czowym grotem strzelaj�cym z palc�w czarodziejki. By�a wyra�nie zm�czona, groty by�y s�abe i wolne, unika� ich bez wi�kszego trudu.

��Yennefer!�� krzykn��. - Uspok�j si�! Zrozum wreszcie, co chc� ci powiedzie�! Nie zdo�asz�

Nie doko�czy�. Z r�k czarodziejki trysn�y cieniutkie czerwone b�yskawice, dosi�gaj�c go w wielu miejscach i dok�adnie omotuj�c. Ubranie zasycza�o i zacz�o dymi�.

��Nie zdo�am?�� wycedzi�a, staj�c nad nim. - Zaraz zobaczysz, do czego jestem zdolna. Wystarczy, �e sobie pole�ysz i nie b�dziesz wi�cej przeszkadza�.

��Zdejmij to ze mnie!�� zarycza�, ciskaj�c si� i szarpi�c w ognistej paj�czynie. - Pal� si�, cholera!

��Le� bez ruchu � poradzi�a, dysz�c ci�ko. - To parzy tylko wtedy, gdy si� poruszasz� Ja nie mog� po�wi�ci� ci ju� wi�cej czasu, wied�minie. Pobaraszkowali�my, ale co za du�o, to niezdrowo. Musz� zaj�� si� d�innem, bo got�w mi uciec�

��Uciec?�� wrzasn��. - To ty powinna� ucieka�! Ten d�inn� Yennefer, pos�uchaj mnie uwa�nie. Musz� ci co� wyzna� Musz� ci powiedzie� prawd�. Zdziwisz si�.

D�inn zatarga� si� na uwi�zi, zatoczy� ko�o, napi�� trzymaj�ce go liny i zmi�t� wie�yczk� z domu Beau Berranta.

��Ale� on ryczy!�� zmarszczy� si� Jaskier, chwytaj�c si� odruchowo za gard�o. - Ale� on potwornie ryczy! Wygl�da, �e jest cholernie w�ciek�y!

��Bo jest � rzek� kap�an Rrepp. Chireadan spojrza� na niego szybko.

��Co?

��Jest w�ciek�y � powt�rzy� Krepp. - I nie dziwi� si�. Ja te� by�bym w�ciek�y, gdybym musia� co do joty wype�ni� pierwsze �yczenie, jakie przypadkowo wyrazi� wied�-min�

��Jak to?�� krzykn�� Jaskier. - Geralt? �yczenie?

��To on mia� w r�ku piecz��, kt�ra wi�zi�a geniusza. Geniusz spe�nia jego �yczenia. Dlatego czarownica nie mo�e zapanowa� nad d�innem. Ale wied�min nie powinien jej tego m�wi�, nawet je�eli ju� si� domy�li�. Nie powinien m�wi� jej tego.

��Psiakrew � mrukn�� Chireadan. - Zaczynam rozumie�. Klucznik w lochu� P�k��

��To by�o drugie �yczenie wied�mina. Zosta�o mu jeszcze jedno. Ostatnie. Ale, na bog�w, nie powinien zdradzi� tego Yennefer!

Sta�a nieruchomo, pochylona nad nim, nie zwracaj�c �adnej uwagi na d�inna targaj�cego si� na uwi�zi nad dachem ober�y. Budynek trz�s� si�, z sufitu sypa�o si� wapno i drzazgi, meble pe�za�y po pod�odze, dygoc�c spazmatycznie.

��A wi�c to tak � sykn�a. - Gratuluj�. Uda�o ci si� mnie oszuka�. Nie Jaskier, lecz ty. To dlatego d�inn tak walczy! Ale ja jeszcze nie przegra�am, Geralt. Nie doceniasz mnie, nie doceniasz mojej mocy. Na razie jeszcze mam w gar�ci i d�inna, i ciebie. Masz jeszcze jedno, ostatnie �yczenie? A zatem wypowiedz je. Zwolnisz d�inna, a w�wczas ja go zabutelkuj�.

��Nie wystarczy ci ju� si�, Yennefer.

��Nie doceniasz moich si�. �yczenie, Geralt!

��Nie, Yennefer. Nie mog� D�inn mo�e i spe�ni je, ale tobie nie daruje. Gdy b�dzie wolny, zabije ci�, zem�ci si� na tobie� Nie zdo�asz go schwyta� i nie zdo�asz si� przed nim obroni�. Jeste� wycie�czona, ledwie trzymasz si� na nogach. Zginiesz, Yennefer.

��To moje ryzyko!�� krzykn�a w�ciekle. - Co ci� obchodzi, co si� ze mn� stanie? Pomy�l lepiej o tym, co d�inn mo�e da� tobie! Masz jeszcze jedno �yczenie! Mo�esz za��da�, czego zechcesz! Wykorzystaj szans�! Wykorzystaj j�, wied�minie! Mo�esz mie� wszystko! Wszystko!

��Zgin� obydwoje?�� zawy� Jaskier. - Jak to? Panie Krepp, czy jak wam tam� Dlaczego? Przecie� wied�min� Dlaczego, do ci�kiej i niespodziewanej zarazy, on nie ucieka? Dlaczego? Co go tam trzyma? Dlaczego nie zostawi na pastw� losu tej cholernej wied�my i nie ucieknie? Przecie� to bez sensu!

��Absolutnie bez sensu � powt�rzy� Chireadan gorzko. - Absolutnie bez.

��To samob�jstwo! I zwyczajny idiotyzm!

��To przecie� jego fach � wtr�ci� Neville. - Wied�min ratuje moje miasto. Bog�w przyzywam na �wiadk�w, je�li pokona czarownic� i przep�dzi demona, nagrodz� go sowicie�

Jaskier zerwa� z g�owy kapelusik ozdobiony czaplim pi�rkiem, naplu� na niego, rzuci� w b�oto i rozdepta�, powtarzaj�c przy tym r�ne s�owa w r�nych j�zykach.

��Przecie� on��� j�kn�� nagle. - Ma jeszcze jedno �yczenie w zapasie! M�g�by uratowa� i j�, i siebie! Panie Krepp!

��To nie takie proste � zastanowi� si� kap�an. - Ale gdyby� Gdyby wyrazi� w�a�ciwe �yczenie� Gdyby jako� powi�za� sw�j los z losem� Nie, nie s�dz�, �eby na to wpad�. I chyba lepiej, �eby nie wpada�.

- �yczenie, Geralt! Pr�dzej! Czego pragniesz? Nie�miertelno�ci? Bogactwa? S�awy? W�adzy? Pot�gi? Zaszczyt�w? Pr�dzej, nie mamy czasu!

Milcza�.

��Cz�owiecze�stwa � powiedzia�a nagle, u�miechaj�c si� paskudnie. - Odgad�am, prawda? Przecie� tego pragniesz, o tym marzysz! O wyzwoleniu, o swobodzie bycia tym, kim zechcesz, nie tym, czym by� musisz. D�inn spe�ni to �yczenie, Geralt. Wypowiedz je.

Milcza�.

Sta�a nad nim w migotliwym blasku czarodziejskiej kuli, w po�wiacie magii, w�r�d rozb�ysk�w wi꿹cych d�inna promieni, z rozwianymi w�osami i oczami p�on�cymi fioletem, wyprostowana, smuk�a, czarna, straszna�

I pi�kna.

Pochyli�a si� gwa�townie, spojrza�a mu w oczy, z bliska. Czu� zapach bzu i agrestu.

��Milczysz � sykn�a. - Wi�c czego ty pragniesz, wied�minie? Jakie jest twoje najskrytsze marzenie? Nie wiesz, czy nie mo�esz si� zdecydowa�? Poszukaj w sobie, poszukaj g��boko i dok�adnie, bo kln� si� na Moc, drugiej takiej szansy mie� nie b�dziesz!

A on nagle zna� prawd�. Wiedzia�. Wiedzia�, kim by�� niegdy�. O czym pami�ta�a, o czym nie mog�a zapomnie�, z czym �y�a. Kim by�a naprawd�, zanim sta�a si� czarodziejk�.

Bo patrzy�y na niego zimne, przenikliwe, z�e i m�dre oczy garbuski.

Przerazi� si�. Nie, nie prawdy. Przerazi� si�, �e odczyta jego my�li, �e dowie si�, co odgad�. �e nigdy mu tego nie wybaczy. Zg�uszy� t� my�l w sobie, zabi� j�, wyrzuci� z pami�ci na zawsze, bez �ladu, czuj�c przy tym ogromn� ulg�. Czuj�c, �e�

Sufit p�k�. D�inn, oplatany sieci� gasn�cych ju� promieni, zwali� si� prosto na nich rycz�c, a w ryku tym by� tryumf i ��dza mordu. Yennefer rzuci�a si� na spotkanie, z jej r�k bi�o �wiat�o. Bardzo s�abe �wiat�o.

D�inn rozwar� paszcz� i wyci�gn�� ku niej �apy. A wied�min nagle zrozumia�, �e wie, czego pragnie.

I wypowiedzia� �yczenie.

Dom eksplodowa�, ceg�y, belki i deski frun�y w g�r� w ob�oku dymu i iskier. Z kurzawy wyprysn�� d�inn, wielki jak stodo�a. Rycz�c i zanosz�c si� tryumfalnym �miechem geniusz powietrza, d'jinni, ju� wolny, swobodny, nie wi�zany �adnym zobowi�zaniem i niczyj� wol�, zatoczy� nad miastem trzy kr�gi, urwa� iglic� z wie�y ratuszowej, wzbi� si� w niebo i ulecia�, przepad�, znikn��.

��Uciek�! Uciek�! - zawo�a� kap�an Krepp. - Wied�min dopi�� swego! Geniusz odlecia�! Nie zagrozi ju� nikomu!

��Ach � rzek� Errdil z niek�amanym zachwytem. -C� za cudowna ruina!

��Cholera, cholera!�� wrzasn�� Jaskier skulony za murkiem. - Rozwali� ca�y dom! Tego nikt nie m�g� prze�y�! Nikt, powiadam wam!

��Wied�min Geralt z Rivii po�wi�ci� si� dla miasta � powiedzia� uroczy�cie burmistrz Neville. - Nie zapomnimy, uczcimy go. Pomy�limy o pomniku�

Jaskier strz�sn�� z ramion kawa� zlepionej glin� trzcinowej maty, otrzepa� kubrak z pecyn zmoczonego deszczem tynku, spojrza� na burmistrza i w kilku precyzyjnie dobranych s�owach wyrazi� swoj� opini� o po�wi�ceniu, czczeniu, pami�ci i wszystkich pomnikach �wiata.

Geralt rozejrza� si�. Z dziury w dachu wolno kapa�y krople wody. Dooko�a pi�trzy�o si� gruzowisko i sterty drewna. Dziwnym trafem miejsce, gdzie le�eli, by�o zupe�nie czyste. Nie spad�a na nich nawet jedna deska, jedna ceg�a. By�o tak, jak gdyby chroni�a ich niewidzialna tarcza.

Yennefer, zarumieniona lekko, ukl�k�a obok, wspieraj�c d�onie o kolana.

��Wied�minie � odchrz�kn�a. - �yjesz?

- �yj� � Geralt otar� twarz z kurzu i py�u, sykn��. Yennefer wolnym ruchem dotkn�a jego nadgarstka, delikatnie przesun�a palcami po d�oni.

��Poparzy�am ci�

��Drobiazg. Kilka b�bli�

��Przepraszam. Wiesz, d�inn uciek�. Definitywnie.

- �a�ujesz?

��Nie bardzo.

��To dobrze. Pom� mi wsta�, prosz�.

��Zaczekaj � szepn�a. - To twoje �yczenie� Us�ysza�am, czego sobie �yczy�e�. Os�upia�am, po prostu os�upia�am. Wszystkiego mog�am si� spodziewa�, ale �eby� Co ci� do tego sk�oni�o, Geralt? Dlaczego� Dlaczego ja?

��Nie wiesz?

Pochyli�a si� nad nim, dotkn�a go, poczu� na twarzy mu�ni�cie jej w�os�w pachn�cych bzem i agrestem i wiedzia� nagle, �e nigdy nie zapomni tego zapachu, tego mi�kkiego dotyku, wiedzia�, �e nigdy ju� nie b�dzie m�g� por�wna� ich z innym zapachem i innym dotykiem. Yennefer poca�owa�a go, a on zrozumia�, �e nigdy ju� nie b�dzie pragn�� innych ust ni� te jej, mi�ciutkie i wilgotne, s�odkie od pomadki. Wiedzia� nagle, �e od tej chwili istnie� b�dzie tylko ona, jej szyja, ramiona i piersi wyzwolone spod czarnej sukni, jej delikatna, ch�odna sk�ra, niepor�wnywalna z �adn�, kt�rej dotyka�. Patrzy� z bliska w jej fio�kowe oczy, najpi�kniejsze oczy ca�ego �wiata, oczy, kt�re, jak si� obawia�, stan� si� dla niego� Wszystkim. Wiedzia� to.

��Twoje �yczenie � szepn�a z ustami tu� przy jego uchu. - Nie wiem, czy takie �yczenie w og�le mo�e si� spe�ni�. Nie wiem, czy istnieje w Naturze Moc zdolna spe�ni� takie �yczenie. Ale je�eli tak, to skaza�e� si�. Skaza�e� si� na mnie.

Przerwa� jej poca�unkiem, u�ciskiem, dotkni�ciem, pieszczot�, pieszczotami, a potem ju� wszystkim, ca�ym sob�, ka�d� my�l�, jedyn� my�l�, wszystkim, wszystkim, wszystkim. Przerwali cisz� westchnieniami i szelestem porozrzucanej na pod�odze odzie�y, przerwali cisz� bardzo �agodnie i byli leniwi, byli dok�adni, byli troskliwi i czuli, a chocia� obydwoje nie bardzo wiedzieli, co to troskliwo�� i czu�o��, uda�o im si�, bo bardzo chcieli. I w og�le im si� nie spieszy�o, a ca�y �wiat przesta� nagle istnie�, przesta� istnie� na male�k�, kr�tk� chwil�, a im wydawa�o si�, �e by�a to ca�a wieczno��, bo to rzeczywi�cie by�a ca�a wieczno��.

A potem �wiat znowu zacz�� istnie�, ale istnia� zupe�nie inaczej.

��Geralt?

��Mhm?

��I co dalej?

��Nie wiem.

��Ja te� nie. Bo widzisz, ja� Nie jestem pewna, czy warto si� by�o na mnie skazywa�. Ja nie umiem� Zaczekaj, co robisz� Chcia�am ci powiedzie�

��Yennefer� Yen.

��Yen � powt�rzy�a, ulegaj�c mu zupe�nie. - Nikt nigdy mnie tak nie nazywa�. Powiedz to jeszcze raz, prosz�.

��Yen.

��Geralt.

Deszcz przesta� pada�. Nad Rinde zjawi�a si� t�cza, przeci�a niebo urwanym, kolorowym �ukiem. Zdawa�o si�, �e wyrasta wprost ze zrujnowanego dachu ober�y.

��Na wszystkich bog�w � mrukn�� Jaskier. - Jaka cisza� Nie �yj�, m�wi� wam. Albo pozabijali si� nawzajem, albo m�j d�inn ich wyko�czy�.

��Trzeba by zobaczy� � powiedzia� Vratimir, wycieraj�c czo�o zmi�t� czapk�. - Mog� by� ranni. Mo�e wezwa� medyka?

��Pr�dzej grabarza � stwierdzi� Krepp. - Ja t� czarownic� znam, a wied�minowi te� diabe� z oczu patrzy�. Nie ma co, trzeba zacz�� kopa� dwa do�y na �alniku. T� Yennefer radzi�bym przed poch�wkiem przebi� osinowym ko�kiem.

��Jaka cisza � powt�rzy� Jaskier. - Przed chwil� a� krokwie lata�y, a teraz jakby makiem zasia�.

Zbli�yli si� do ruin ober�y, bardzo czujnie i powoli.

��Niech stolarz robi trumny � rzek� Krepp. - Powiedzcie stolarzowi�

��Cicho � przerwa� Errdil. - Co� s�ysza�em. Co to by�o, Chireadan?

Elf odgarn�� w�osy ze szpiczaste zako�czonego ucha, przechyli� g�ow�.

��Nie jestem pewien� Podejd�my bli�ej.

��Yennefer �yje � rzek� nagle Jaskier, wysilaj�c sw�j muzyczny s�uch. - S�ysza�em, jak j�kn�a. O, j�kn�a znowu!

��Aha � potwierdzi� Errdil. - Ja te� s�ysza�em. J�kn�a. Musi strasznie cierpie�, m�wi� wam. Chireadan, dok�d? Uwa�aj!

Elf cofn�� si� od rozwalonego okna, przez kt�re ostro�nie zajrza�.

��Chod�my st�d � powiedzia� kr�tko. - Nie przeszkadzajmy im. | � To oni �yj� obydwoje? Chireadan? Co oni tam robi�?

��Chod�my st�d � powt�rzy� elf. - Zostawmy ich tam samych na jaki� czas. Niech tam zostan�, ona, on i jego ostatnie �yczenie. Poczekajmy w jakiej� karczmie, nie minie wiele czasu, a do��cz� do nas. Oboje.

��Co oni tam robi�? - zaciekawi� si� Jaskier. - Powiedz-�e, do cholery!

Elf u�miechn�� si�. Bardzo, bardzo smutno.

��Nie lubi� wielkich s��w � powiedzia�. - A nie u�ywaj�c wielkich s��w nie da si� tego nazwa�.

Na polanie sta� Falwick w pe�nej zbroi, bez he�mu, w odrzuconym na rami� karminowym p�aszczu zakonnym. Obok niego krzy�owa� r�ce na piersi kr�py, brodaty krasnolud w lisiej szubie, kolczudze i misiurce z �elaznych k�ek. Tailles bez zbroi, tylko w kr�tkim pikowanym wamsie przechadza� si� wolno, wymachuj�c od czasu do czasu obna�onym mieczem.

Wied�min rozejrza� si�, wstrzymuj�c konia. Dooko�a po�yskiwa�y p�pancerze i p�askie kapaliny otaczaj�cych polan� �o�dak�w uzbrojonych w oszczepy.

��Psiakrew � mrukn�� Geralt. - Mog�em si� spodziewa�.

Jaskier obr�ci� konia, zakl�� cicho na widok odcinaj�cych im odwr�t oszczepnik�w.

��O co chodzi, Geralt?

��O nic. Trzymaj g�b� na k��dk� i nie wtr�caj si�. Spr�buj� jako� wy�ga� si� z tego.

��O co chodzi, pytam? Znowu awantura?

��Zamknij si�.

��To by� jednak g�upi pomys�, by je�dzi� do miasta � j�kn�� trubadur, spogl�daj�c w stron� niedalekich, widocznych nad lasem wie� �wi�tyni. - Trzeba by�o siedzie� u Nenneke, nie wystawia� nosa za mury�

��Zamknij si�, m�wi�em. Zobaczysz, wszystko si� wyja�ni.

��Nie wygl�da na to.

Jaskier mia� racj�. Nie wygl�da�o. Tailles, wymachuj�c nagim mieczem, nadal przechadza� si�, nie patrz�c w ich stron�. �o�dacy, wsparci na oszczepach, przygl�dali si� ponuro i oboj�tnie, z minami zawodowc�w, u kt�rych zabijanie nie powoduje intensywniejszego wydzielania adrenaliny.

Zsiedli z koni. Falwick i krasnolud zbli�yli si� wolnym krokiem.

��Obrazili�cie urodzonego Taillesa, wied�minie � powiedzia� hrabia bez wst�p�w ani zwyczajowych grzeczno�ci. - A Tailles, jak zapewne pami�tacie, rzuci� wam r�kawic�. Na terenie �wi�tyni nie godzi�o si� na was nastawa�, poczekali�my wi�c, a� wychylicie si� zza sp�dnicy kap�anki. Tailles czeka. Musicie si� bi�.

��Musimy?

��Musicie.

��A czy nie uwa�acie, panie Falwick � u�miechn�� si� krzywo Geralt � �e urodzony Tailles nadto mnie zaszczyca? Nigdy nie dost�pi�em honoru pasowania na rycerza, a co do urodzenia, to lepiej nie wspomina� o towarzysz�cych mu okoliczno�ciach. Obawiam si�, �e nie jestem dostatecznie godny, aby� Jak to si� m�wi, Jaskier?

��Niezdolny do dawania satysfakcji i potykania si� w szrankach � wyrecytowa� poeta, wydymaj�c wargi. - Kodeks rycerski stanowi�

��Kapitu�a zakonu kieruje si� w�asnym kodeksem � przerwa� Falwick. - Gdyby�cie to wy wyzwali rycerza zakonnego, �w m�g�by odm�wi� wam satysfakcji lub udzieli� jej, zale�nie od woli. Jest jednak odwrotnie: to rycerz wyzywa was, a tym samym podnosi do swej godno�ci, oczywi�cie wy��cznie na czas potrzebny do zmycia zniewagi. Nie mo�ecie odm�wi�. Odmowa przyj�cia godno�ci uczyni�aby was niegodnym.

��Jak�e to logiczne � powiedzia� Jaskier z ma�pi� min�. - Widz�, �e studiowali�cie filozof�w, panie rycerzu.

��Nie wtr�caj si� � Geralt uni�s� g�ow�, spojrza� w oczy Falwicka. - Doko�czcie, rycerzu. Chcia�bym wiedzie�, do czego zmierzacie. Co si� stanie, gdybym okaza� si� niegodnym.

��Co si� stanie?�� Falwick skrzywi� wargi w z�o�liwym u�miechu. - A to, �e w�wczas ka�� powiesi� ci� na ga��zi, ty hyclu.

��Spokojnie � odezwa� si� nagle chrapliwie krasnolud. - Bez nerw�w, panie hrabio. I bez wyzwisk, dobrze?

��Nie ucz mnie manier, Cranmer � wycedzi� rycerz. -I pami�taj, �e ksi��� wyda� ci rozkazy, kt�re masz wype�ni� co do joty.

��To wy nie uczcie mnie, hrabio � krasnolud opar� pi�� o zatkni�ty za pas top�r o podw�jnym ostrzu. -Wiem, jak wykonywa� rozkazy, obejd� si� bez poucze�. Panie Geralt, pozw�lcie. Jestem Dennis Cranmer, kapitan stra�y ksi�cia Herewarda.

Wied�min uk�oni� si� sztywno, patrz�c w oczy krasnoluda, jasnoszare, stalowe pod p�owymi, krzaczastymi brwiami.

��Sta�cie Taillesowi, panie wied�minie � ci�gn�� spokojnie Dennis Cranmer. - Tak b�dzie lepiej. Walka ma by� nie na �mier�, ale do obezw�adnienia. Sta�cie wi�c w polu i dajcie mu si� obezw�adni�.

��Co prosz�?

��Rycerz Tailles jest ulubie�cem ksi�cia � powiedzia� Falwick, u�miechaj�c si� z�o�liwie. - Je�eli dotkniesz go w walce mieczem, odmie�cze, poniesiesz kar�. Kapitan Cranmer aresztuje ci� i dostawi przed oblicze jego wysoko�ci. Do ukarania. Takie otrzyma� rozkazy.

Krasnolud nawet nie spojrza� na rycerza, nie odrywa� od Geralta swych zimnych, stalowych oczu. Wied�min u�miechn�� si� lekko, ale dosy� paskudnie.

��Je�li dobrze rozumiem � powiedzia� � mam stan�� do pojedynku, bo je�eli odm�wi�, to mnie powiesz�. Je�li b�d� walczy�, to mam pozwoli�, by przeciwnik mnie okaleczy�, bo je�li ja go zrani�, to mnie po�ami� ko�em. Same radosne alternatywy. A mo�e zaoszcz�dzi� wam k�opot�w? Hukn� g�ow� o pie� sosny i sam si� obezw�adni�. Usatysfakcjonuje was to?. M ��Bez drwin � sykn�� Falwick. - Nie pogarszaj swej sytuacji. Obrazi�e� zakon, w��cz�go, i musisz za to nie�� kar�, chyba ju� zrozumia�e�? A m�odemu Taillesowi potrzebna jest s�awa pogromcy wied�mina, wi�c kapitan chce mu tak� s�aw� da�. Inaczej ju� by� wisia�. Dasz si� pokona�, ocalisz twoje n�dzne �ycie. Nie zale�y nam na twoim trupie, chcemy, by Tailles nakarbowa� ci sk�r�. A twoja sk�ra, sk�ra mutanta, zrasta si� szybko. No, jazda. Decyduj. Wyboru nie masz.

��Tak s�dzicie, panie hrabio?�� Geralt u�miechn�� si� jeszcze paskudniej, rozejrza� si�, powi�d� po �o�dakach taksuj�cym spojrzeniem. - A ja my�l�, ze mam.

��Tak, to prawda � przyzna� Dennis Cranmer. - Macie. Ale wtedy poleje si� krew, mn�stwo krwi. Tak jak w Blaviken. Chcecie tego? Chcecie obci��y� sumienie krwi� i �mierci�? Bo wyb�r, o kt�rym my�licie, panie Geralcie, to krew i �mier�.

��Argumentujecie urokliwie, kapitanie, wr�cz fascynuj�co � zakpi� Jaskier. - Cz�owieka napadni�tego w lesie pr�bujecie wzi�� na humanitaryzm, apelujecie do jego wy�szych uczu�. Prosicie, jak rozumiem, by raczy� nie przelewa� krwi zb�jc�w, kt�rzy go napadli. Ma ulitowa� si� nad zbirami, bo zbiry s� biedne, maj� �ony, dzieci, a kto wie, mo�e nawet i matki. A nie wydaje si� wam, kapitanie Cranmer, ze za wcze�nie si� martwicie? Bo ja patrz� na tych waszych oszczepnik�w i widz�, jak dygocz� im kolana na sam� my�l o walce z Geraltem z Rivii, wied�minem, kt�ry radzi sobie ze strzyg� go�ymi r�kami. Tu nie poleje si� �adna krew, nikt tu nie poniesie uszczerbku. Za wyj�tkiem tych, kt�rzy po�ami� nogi, uciekaj�c do miasta.

��Ja � powiedzia� spokojnie krasnolud i zawadiacko zadar� brod� � nie mam niczego do zarzucenia moim kolanom. Przed nikim nie ucieka�em jak do tej pory i przyzwyczaje� nie zmieni�. Nie jestem �onaty, o dzieciach nic mi nie wiadomo, a i matki, bli�ej mi nie znanej niewiasty, wola�bym w to nie wci�ga�. Ale rozkazy, jakie mi wydano, wykonani. Jak zawsze, co do joty. Nie apeluj�c do �adnych uczu�, prosz� pana Geralta z Rivii, aby podj�� decyzj�. Zaakceptuj� ka�d� i dostosuj� si�.

Patrzyli sobie w oczy, krasnolud i wied�min.

��Dobrze wi�c � powiedzia� wreszcie Geralt. - Za�atwmy to. Szkoda dnia.

��Godzicie si� zatem � Falwick uni�s� g�ow�, oczy mu rozb�ys�y. - Przystajecie na pojedynek z urodzonym Taillesem z Dorndal?

��Tak.

��Dobrze. Przygotujcie si�.

��Jestem got�w � Geralt naci�gn�� r�kawice. - Nie tra�my czasu. Je�li Nenneke dowie si� o tej awanturze, b�dzie piek�o. Za�atwmy to szybko. Jaskier, zachowaj spok�j. Ty nic do tego nie masz. Prawda, panie Cranmer?

��Absolutnie � stwierdzi� twardo krasnolud i popatrzy� na Falwicka. - Absolutnie, panie Geralt. Co by nie by�o, to dotyczy tylko was.

Wied�min zdj�� miecz z plec�w.

��Nie � powiedzia� Falwick, dobywaj�c swego. - Nie b�dziesz walczy� t� twoj� brzytw�. We� m�j miecz.

Geralt wzruszy� ramionami. Wzi�� brzeszczot hrabiego i machn�� nim na pr�b�.

��Ci�ki � stwierdzi� zimno. - Z r�wnym powodzeniem mogliby�my si� bi� na szpadle.

��Tailles ma taki sam. R�wne szans�.

��Nies�ychanie�cie dowcipni, panie Falwick. Wprost nies�ychanie.

�o�dacy otoczyli polan� rzadkim �a�cuchem, Tailles i wied�min stan�li na wprost siebie.

��Panie Tailles? Co powiecie na przeprosiny? Rycerzyk zacisn�� wargi, za�o�y� lew� r�k� za plecy, zamar� w pozycji szermierczej.

��Nie?�� Geralt u�miechn�� si�. - Nie pos�uchacie g�osu rozs�dku? Szkoda.

Tailles przykucn��, skoczy�, zaatakowa� b�yskawicznie, bez ostrze�enia. Wied�min nie wysili� si� nawet na parad�, unikn�� p�askiego sztychu szybkim p�obrotem. Rycerzyk zamachn�� si� szeroko, klinga znowu przeci�a powietrze, Geralt zwinnym piruetem wyszed� spod ostrza, odskoczy� mi�kko, kr�tk�, lekk� fint� wybi� Taillesa z rytmu. Tailles zakl��, ci�� szeroko, od prawej, straci� na moment r�wnowag�, spr�bowa� j� odzyska�, odruchowo, niezgrabnie i wysoko zas�aniaj�c si� mieczem. Wied�min uderzy� z szybko�ci� i si�� pioruna, waln�� na wprost, wyrzucaj�c rami� na pe�n� d�ugo��. Ci�ki brzeszczot grzmotn�� ze szcz�kiem w kling� Tadlesa tak, �e odbita silnie uderzy�a go prosto w twarz. Rycerz zawy�, upad� na kl�czki i dotkn�� czo�em trawy. Falwick podbieg� do niego. Geralt wbi� miecz w ziemi�, odwr�ci� si�.

��Hej, stra�! - wrzasn�� Falwick, wstaj�c. - Bra� go!

��Sta�! Na miejsca!�� charkn�� Dennis Cranmer, dotykaj�c topora. �o�dacy zamarli.

��Nie, hrabio � powiedzia� wolno krasnolud. - Ja zawsze wykonuj� rozkazy co do joty. Wied�min nie dotkn�� rycerza Taillesa. Szczeniak uderzy� si� o w�asne �elazo. Jego pech.

��Ma zmasakrowan� twarz! Jest oszpecony na ca�e �ycie!

��Sk�ra si� zrasta � Dennis Cranmer utkwi� w wied�-minie swe stalowe oczy i wyszczerzy� z�by. - A blizna? Blizna dla rycerza to zaszczytna pami�tka, pow�d do s�awy i chwa�y, kt�rej tak �yczy�a mu kapitu�a. Rycerz bez blizny to kutas, nie rycerz. Zapytajcie go, hrabio, przekonacie si�, �e jest rad.

Tailles wi� si� na ziemi, plu� krwi�, skowyta� i wy�, wcale nie wygl�daj�c na uradowanego.

��Cranmer!�� rykn�� Falwick, wyrywaj�c sw�j miecz z ziemi. - Po�a�ujesz tego, przysi�gam!

Krasnolud odwr�ci� si�, powoli wyci�gn�� top�r zza pasa, odkaszln�� i poplu� soczy�cie na praw� d�o�.

��Oj, panie hrabio � zgrzytn��. - Nie przysi�gajcie krzywo. Nie znosz� krzywoprzysi�c�w, a ksi��� Hereward da� mi prawo karania takich na gardle. Puszcz� mimo uszu wasze g�upie s�owa. Ale nie powtarzajcie ich, prosz� was bardzo.

��Wied�minie � Falwick, dysz�c ze z�o�ci, odwr�ci� si� do Geralta. - Wyno� si� z Ellander. Natychmiast. Bez chwili zw�oki!

��Rzadko kiedy godz� si� z nim � mrukn�� Dennis, podchodz�c do wied�mina i oddaj�c mu miecz � ale w tym wypadku to on ma racj�. Wyjed�cie st�d w miar� szybko.

��Zrobimy tak, jak radzicie � Geralt przewiesi� pas przez plecy. - Ale przedtem� Mam jeszcze s�owo do pana hrabiego. Panie Falwick!

Rycerz Bia�ej R�y zamruga� nerwowo, otar� d�onie o p�aszcz.

��Wr��my na chwil� do kodeksu waszej kapitu�y � ci�gn�� wied�min, staraj�c si� nie u�miecha�. - Bardzo ciekawi mnie jedna sprawa. Gdybym, za��my, czu� si� zdegustowany i obra�ony wasz� postaw� w ca�ej tej aferze, gdybym wyzwa� was na miecze, tu, zaraz, na miejscu, c� uczyniliby�cie? Czy uznaliby�cie mnie za dostatecznie godnego, by skrzy�owa� ze mn� kling�? Czy te� odm�wiliby�cie, nawet wiedz�c, �e w razie odmowy ja mia�bym was za niegodnego nawet tego, by na was na-plu�, obi� po mordzie i kopn�� w rzy� na oczach knecht�w? Hrabio Falwick, b�d�cie tak �askawi i zechciejcie zaspokoi� moj� ciekawo��.

Falwick zblad�, cofn�� si� o krok, rozejrza� si�. �o�dacy unikali jego wzroku. Dennis Cranmer wykrzywi� si�, wywiesi� j�zyk i strzykn�� �lin� na spor� odleg�o��.

��Cho� milczycie � kontynuowa� Geralt � s�ysz� w waszym milczeniu g�os rozs�dku, panie Falwick. Zaspokoili�cie moj�- ciekawo��, teraz ja zaspokoj� wasz�. Je�li ciekawi jeste�cie, co si� stanie, je�li zakon zechce w jakikolwiek spos�b naprzykrza� si� matce Nenneke lub kap�ankom lub je�li nadmiernie narzuca� si� b�dzie kapitanowi Cranmerowi, to wiedzcie, hrabio, �e ja was wtedy odszukam i nie przejmuj�c si� �adnym kodeksem, spuszcz� z was krew jak z wieprzka.

Rycerz zblad� jeszcze bardziej.

��Nie zapomnijcie o mojej obietnicy, panie Falwick. Chod�, Jaskier. Na nas czas. Bywaj, Dennis.

��Powodzenia, Geralt � u�miechn�� si� szeroko krasnolud. - Bywaj. Wielcem rad z naszego spotkania, licz� na nast�pne.

��Odwzajemnione, Dennis. Do zobaczenia tedy. Odjechali demonstracyjnie wolno, nie ogl�daj�c si�. Przeszli w k�us dopiero wtedy, gdy skryli si� w lesie.

��Geralt � odezwa� si� nagle poeta. - Chyba nie pojedziemy prosto na po�udnie? Trzeba b�dzie �ukiem omin�� Ellander i w�o�ci Herewarda? Co? Czy te� zamierzasz kontynuowa� ten pokaz?

��Nie, Jaskier. Nie zamierzam. Pojedziemy lasami, a p�niej skr�cimy na Kupiecki Szlak. Pami�taj, przy Nenneke ani s�owa o tej drace. Ani s��weczka.

��Mam nadziej�, �e wyruszymy nie zwlekaj�c?

��Natychmiast.

Geralt pochyli� si�, sprawdzi� naprawiony kab��k strzemienia, dopasowa� pachn�ce nowiutk� sk�r� pu�lisko, sztywne jeszcze i oporne w klamrze. Poprawi� popr�g, sakwy i zrolowan� za siod�em derk�, przytroczony do niej srebrny miecz. Nenneke sta�a obok nieruchomo, skrzy�owawszy r�ce na piersi.

Zbli�y� si� Jaskier, prowadz�c swego karogniadego wa�acha.

��Dzi�ki za go�cin�, czcigodna � powiedzia� powa�nie. - I nie z�o�� si� ju� na mnie. Przecie� ja i tak wiem, �e mnie lubisz.

��Owszem � zgodzi�a si� Nenneke bez u�miechu. - Lubi� ci�, b�cwale, cho� sama nie wiem, dlaczego. Bywaj.

��Do zobaczenia, Nenneke.

��Do zobaczenia, Geralt. Uwa�aj na siebie. Wied�min u�miechn�� si� cierpko.

��Wol� uwa�a� na innych. To si� lepiej sprawdza, na d�u�sz� met�.

Ze �wi�tyni, spomi�dzy oplecionych bluszczem kolumn, wysz�a Iola w towarzystwie dw�ch m�odszych adeptek. Nios�a kuferek wied�mina. Niezr�cznie unika�a jego wzroku, zak�opotany u�miech miesza� si� z rumie�cem na jej piegowatej, puco�owatej buzi, tworz�c wdzi�czn� kompozycj�. Towarzysz�ce jej adeptki nie kry�y znacz�cych spojrze� i z trudem powstrzymywa�y si�, by nie chichota�.

��Na Wielk� Melitele � westchn�a Nenneke. - Ca�y orszak po�egnalny. We� kuferek, Geralt. Uzupe�ni�am twoje eliksiry, masz wszystko, czego brakowa�o. I to lekarstwo, wiesz kt�re. Bierz regularnie przez dwa tygodnie. Nie zapomnij. To wa�ne.

��Nie zapomn�. Dzi�ki, Iola.

Dziewczyna spu�ci�a g�ow�, poda�a mu kuferek. Tak bardzo chcia�a co� powiedzie�. Nie mia�a poj�cia, co nale�a�o powiedzie�, jakich s��w nale�a�o u�y�. Nie wiedzia�a, co powiedzia�aby, gdyby mog�a. Nie wiedzia�a. I pragn�a.

Ich r�ce zetkn�y si�.

Krew. Krew. Krew. Ko�ci jak bia�e po�amane patyczki. �ci�gna jak bia�awe powrozy eksploduj�ce spod p�kaj�cej sk�ry ci�tej przez wielkie, naje�one kolcami �apy i ostre z�by. Obrzydliwy odg�os dartego cia�a i krzyk � bezwstydny i przera�aj�cy w swoim bezwstydzie. W bezwstydzie ko�ca. �mierci. Krew i krzyk. Krzyk. Krew. Krzyk�

��Iola!!!

Nenneke, z szybko�ci� niebywa�� przy jej tuszy, przypad�a do lez�cej na ziemi, wypr�onej, dygocz�cej w konwulsjach dziewczyny, przytrzyma�a j� za rami� i w�osy. Jedna z adeptek sta�a jak pora�ona, druga, bystrzejsza, ukl�k�a na nogach Ioli. Iola wygi�a si� w �uk, otwieraj�c usta w bezg�o�nym, niemym wrzasku.

��Iola!�� krzycza�a Nenneke. - Iola! M�w! M�w, dziecko! M�w!

Dziewczyna wypr�y�a si� jeszcze silniej, zagryz�a, zacisn�a szcz�ki, cienka stru�ka krwi pop�yn�a jej po policzku. Nenneke, czerwieniej�c z wysi�ku, krzykn�a co�, czego wied�min nie zrozumia�, ale jego medalion targn�� karkiem tak, �e odruchowo si� schyli�, zgi�� przyci�ni�ty niewidzialnym ci�arem.

Iola znieruchomia�a.

Jaskier, blady jak p��tno, westchn�� g�o�no. Nenneke unios�a si� na kolana, wsta�a z wysi�kiem.

��Zabierzcie j� � powiedzia�a do adeptek. By�o ju� ich wi�cej, zbieg�y si�, powa�ne, przera�one i milcz�ce.

��We�cie j� � powt�rzy�a kap�anka. - Ostro�nie. I nie zostawiajcie jej samej. Zaraz przyjd�.

Odwr�ci�a si� do Geralta. Wied�min sta� nieruchomo, mn�c wodze w spotnia�ej d�oni.

��Geralt� Iola�

��Nic nie m�w, Nenneke.

��Ja te� to widzia�am� Przez chwil�. Geralt, nie jed�.

��Musz�.

��Ty widzia�e�� widzia�e� to?

��Tak. Nie pierwszy raz.

��I co?

��Nie ma sensu ogl�da� si� za siebie.

��Nie jed�, prosz�.

��Musz�. Zajmij si� Iol�. Do zobaczenia, Nenneke. Kap�anka wolno pokr�ci�a g�ow�, poci�gn�a nosem i star�a nadgarstkiem �z� ostrym, gwa�townym ruchem.

- �egnaj � szepn�a nie patrz�c mu w oczy.