Jezioro by�o zaczarowane. Nie by�o co do tego �adnych w�tpliwo�ci.

Po pierwsze, le�a�o tu� obok gardzieli zakl�tej doliny Cwm Pwcca, doliny tajemniczej, wiecznie otulonej mg��, s�yn�cej z czar�w i zjawisk magicznych.

Po drugie wystarczy�o popatrze�.

Tafla wody by�a g��boko, soczy�cie i niezm�cenie niebieska, i�cie niczym wyszlifowany szafir. By�a g�adziutka jak zwierciad�o, do tego stopnia, �e przegl�daj�ce si� w niej szczyty masywu Y Wyddfa wygl�da�y pi�kniej jako odbicie ni� w rzeczywisto�ci. Od jeziora wia�o zimnym o�ywczym powiewem, a dostojnej ciszy nie zm�ca�o nic, nawet plusk ryby czy krzyk wodnego ptaka.

Rycerz otrz�sn�� si� z wra�enia. Ale miast kontynuowa� jazd� grzbietem wzg�rza, skierowa� konia w d�, ku jezioru. Zupe�nie jakby przyci�gany magiczn� moc� czaru drzemi�cego tam, w dole, na dnie, w otch�ani w�d. Ko� st�pa� p�ochliwie w�r�d pokruszonych ska�, cichym pochrapywaniem daj�c zna�, �e i on wyczuwa magiczn� aur�.

Zjechawszy na sam d�, na pla��, rycerz zsiad�. Ci�gn�c rumaka za tr�zle, zbli�y� si� do skraju w�d, gdzie drobna fala igra�a w�r�d kolorowych otoczak�w.

Kl�kn��, chrz�szcz�c kolczug�. P�osz�c narybek, rybki malutkie i �ywe jak igie�ki, nabra� wody w z��czone d�onie. Pi� ostro�nie i powoli, lodowato zimna woda dr�twi�a wargi i j�zyk, k�u�a z�by.

Gdy zaczerpywa� ponownie, dolecia� go d�wi�k niesiony po powierzchni jeziora. Uni�s� g�ow�. Ko� chrapn��, jak gdyby potwierdzaj�c, �e i on s�ysza�.

Nadstawi� uszu. Nie, to nie by�o z�udzenie. To, co s�ysza�, to by� �piew. �piewa�a kobieta. Mo�e raczej dziewczyna.

Rycerz, jak wszyscy rycerze, wychowa� si� na powie�ciach bard�w i opowie�ciach rycerskich. W tych za� w dziewi�ciu przypadkach na dziesi�� dziewcz�ce pienia lub zawodzenia by�y przyn�t�, id�cy za ich g�osem rycerze regularnie wpadali w pu�apki. Nierzadko �miertelne.

Ale ciekawo�� przemog�a. Rycerz, ko�cem ko�c�w, mia� dopiero dziewi�tna�cie lat. By� bardzo odwa�ny i bardzo nierozs�dny. S�yn�� z jednego, znany by� z drogiego.

Sprawdzi�, czy miecz dobrze chodzi w pochwie, po czym podci�gn�� konia i ruszy� pla�� w kierunku, z kt�rego dobiega� �piew. Nie musia� i�� daleko.

Brzeg zalega�y wielkie g�azy narzutowe, ciemne, wy�lizgane do po�ysku, rzek�by�, zabawki olbrzym�w ci�ni�te tu niedbale lub zapomniane po sko�czonej zabawie. Niekt�re g�azy le�a�y w wodzie jeziora, czernia�y pod prze�roczyst� tafl�. Niekt�re wystawa�y nad powierzchni�, omywane falk� wygl�da�y jak grzbiety lewiatan�w. Ale najwi�cej g�az�w le�a�o na brzegu, od pla�y a� po las. Cz�� zagrzebana by�a w piasku, wystaj�c cz�ciowo tylko, pozostawiaj�c domys�om, jak wielkie s� w ca�o�ci.

�piew, kt�ry rycerz s�ysza�, dochodzi� w�a�nie zza tych przybrze�nych. A dziewczyna, kt�ra �piewa�a by�a niewidoczna. Poci�gn�� konia, trzymaj�c go za munsztuk i chrapy, tak by nie r�a� i nie prycha�.

Odzienie dziewczyny spoczywa�o na jednym z g�az�w le��cych w wodzie, p�askim niczym st�. Ona sama, naga, zanu�ona do pasa, my�a si�, pluskaj�c i pod�piewuj�c przy tym. Rycerz nie rozpoznawa� s��w.

I nie dziwota.

Dziewczyna, g�ow� stawi�by w zak�ad, nie by�a cz�owiekiem z krwi i ko�ci. �wiadczy�o o tym szczup�e cia�o, dziwny kolor w�os�w, g�os. By� pewien, �e gdyby si� odwr�ci�a, zobaczy�by wielkie oczy o kszta�cie migda��w. A gdyby odgarn�a popielate w�osy, dostrzeg�by jak nic szpiczasto zako�czone ma��owiny uszne.

To by�a mieszkanka Fa�rie. Wr�ka. Jedna z Tylwyth Teg. Jedna z tych, kt�re Piktowie i Irlandczycy nazywali Daoine Sidhe, Ludkiem Wzg�rz. Jedna z tych, kt�re Sasi nazywali elfami.

Dziewczyna przesta�a na chwil� �piewa�, zanurzy�a si� po szyj�, zaprycha�a i nad wyraz pospolicie zakl�a. Rycerz to jednak nie zmyli�o. Wr�ki, jak powszechnie by�o wiadomo, umia�y kl�� po ludzku. Niejednokrotnie plugawiej ni� stajenni. A bardzo cz�sto by�a kl�twa wst�pem do jakiego� z�o�liwego figla, z zami�owania do kt�rych wr�ki s�yn�y � na przyk�ad zwi�kszenia komu� nosa do rozmiar�w nasiennego og�rka albo zmniejszenia komu� m�sko�ci do rozmiar�w ziarenka bobu.

Rycerza nie poci�ga�a ni pierwsza, ni druga ewentualno��. Ju�, ju� sposobi� si� do dyskretnego odwrotu, gdy nagle zdradzi� go ko�. Nie, nie jego w�asny wierzchowiec, kt�ry trzymany za chrapy by� spokojny i cichutki jak myszka. Zdradzi� go ko� wr�ki, kara klacz, kt�rej rycerz pocz�tkowo nie dostrzeg� mi�dzy g�azami. Teraz smoli�cie czarna koby�ka grzebn�a kopytem �wir i zar�a�a powitalnie. Ogier rycerza targn�� �bem i odpowiedzia� grzecznie. A� echo posz�o po wodzie.

Wr�ka wyprysn�a z wody, przez moment prezentuj�c si� rycerzowi w ca�ej mi�ej dla oka okaza�o�ci. Rzuci�a si� ku skale, na kt�rej le�a�a odzierz. Ale miast chwyci� jakie giez�o i okry� si� skromnie, elfka porwa�a miecz i z sykiem wydoby�a go z pochwy, obracaj�c �elazem nad podziw zr�cznie. Trwa�o to jeden kr�tki moment, po kt�rym wr�ka ukucn�a lub ukl�k�a, kryj�c si� w wodzie a� po nos i wystawiaj�c nad powierzchni� wyprostowan� rek� z mieczem.

Rycerz otrz�sn�� si� z os�upienia, pu�ci� wodze i zgi�� kolano, kl�kaj�c na mokrym piasku. Od razu poj�� bowiem, kog� to ma przed sob�.

��B�d� pozdrowiona � zabe�kota�, wyci�gaj�c r�ce. - Wielki to honor dla mnie� Wielki zaszczyt, o, Pani Jeziora. Miecz ten przyjm�

��Mo�e by� tak wsta� z kolan i odwr�ci� si�? - wr�ka wystawi�a usta nad wod�. - Mo�e by si� tak przesta� gapi�? I pozwoli� mi si� ubra�?

Us�ucha�.

S�ysza�, jak chlupie, wychodz�c z wody, jak szele�ci odzieniem, jak klnie z cicha, wyci�gaj�c je na mokre cia�o. Przygl�da� si� karej klaczy o sier�ci g�adkiej i l�ni�cej jak krecie futerko. By� to niezawodnie ko� wielkiej krwi, niezawodnie zaczarowany. Niechybnie r�wnie� mieszkaniec Ferie, jak i jego w�a�cicielka.

��Mo�esz si� odwr�ci�.

��Pani Jeziora�

��I przedstawi�.

��Jestem Galahad, z Caer Benic. Rycerz kr�la Artura, pana zamku Kamelot, w�adcy Letniego Kraju, a tak�e Dumnonii, Dyfneint, Powys, Dyfed�

��A Temeria?�� przerwa�a. - Redania, Rivia, Aedirn? Nilfgaard? Te nazwy m�wi� ci co�?

��Nie. Nigdym nie s�ysza�.

Wzruszy�a ramionami. W r�ku, opr�cz miecza, trzyma�a buty i koszul�, wypran� i wy��t�.

��Tak my�la�am. A jaki dzi� mamy dzie� roku?

��Jest � otworzy� usta, zdziwiony do granic � druga pe�nia po Beltane� Pani�

��Ciri � powiedzia�a machinalnie, kr�c�c ramionami, by lepiej u�o�y� odzienie na schn�cej sk�rze. M�wi�a dziwnie, oczy mia�a zielone i wielkie.

Odruchowo odgarn�a zmoczone w�osy, a rycerz westchn�� mimowolnie. Nie tylko dlatego, �e jej ucho by�o zwyczajne, ludzkie, �adn� miar� elfie. Policzek mia�a zdeformowany du�� brzydk� blizn�. Zraniono j�. Ale czy wr�k� mo�na zrani�?

Zauwa�y�a spojrzenie, zmru�y�a oczy i zmarszczy�a nos.

��Szrama, tak jest!�� powt�rzy�a ze swym zaskakuj�cym akcentem. - Czemu masz taki wystraszony wzrok? A� tak dziwna to rzecz dla rycerz, blizna? Czy te� a� tak szpetna?

Wolno, obur�cz zdj�� kaptur kolczy, odgarn�� w�osy.

��Rzecz i�cie nie dziwna dla rycerza � rzek� nie bez m�odzie�czej dumy, demonstruj�c w�asn� ledwo zagojon� szram�, biegn�c� od skroni po �uchw�. - A szpetne s� jeno blizny na honorze. Jestem Galahad, syn Lancelota du Lac i Elaine, c�rki kr�la Pellesa, pana na Caer Benic. Ran� t� zada� mi Breunis Bezlitosny, niegodziwy ciemi�yciel panien, nimem go powali� w uczciwym pojedynku. Zaprawd�, godzien jestem z r�k twych przyj�� ten miecz, o Pani Jeziora�

��S�ucham?

��Miecz. Jestem got�w go przyj��.

��To m�j miecz. Nie pozwalam go nikomu dotyka�.

��Ale�

��Ale co?

��Pani Jeziora zawsze� Zawsze przecie wynurza si� z w�d i darowuje miecz.

Milcza�a jaki� czas.

��Rozumiem � powiedzia�a wreszcie. - C�, co kraj, to obyczaj. Przykro mi, Galahadzie, czy jak ci tam, ale najwidoczniej trafi�e� nie na t� Pani�, co trzeba. Ja niczego nie rozdaj�. I nie pozwalam sobie odebra�. �eby wszystko by�o jasne.

��Ale przecie � odwa�y� si� � przybywacie z Fa�rie, Pani, czy� tak?

��Przybywam � powiedzia�a po chwili, a jej zielone oczy, wydawa�o si�, patrz� w otch�a� przestrzeni i czasu. - Przybywam z Rivii, z miasta o tej samej nazwie, Znad jeziora Loc Eskalott. Przyp�yn�am tutaj �odzi�. By�a mg�a. Nie widzia�am brzeg�w. S�ysza�am tylko r�enie. Kelpie� Mojej klaczy, kt�ra bieg�a za mn� w �lad.

Rozpostar�a mokr� koszul� na kamieniu. A rycerz westchn�� znowu. Koszula by�a wyprana, ale niedok�adnie. Wci�� zna� by�o zacieki krwi.

��Przyni�s� mnie tu nurt rzeki � podj�a dziewczyna, albo nie widz�c, co spostrzeg�, albo udaj�c, �e nie widzi. - Nurt rzeki i czar jednoro�ca� Jak nazywa si� to jezioro?

��Nie wiem � przyzna�. - Tyle tu jezior w Gwynedd�

��W Gwynedd?

��Przecie. Tamte g�ry to Y Wyddfa. Gdy je mie� po lewej r�ce i jecha� lasami, po dw�ch dniach dotrze si� do Dinas Dinlleu, a dalej do Caer Dathal. A rzeka� Najbli�sza rzeka to�

��Niewa�ne, jak nazywa si� najbli�sza rzeka. Masz co� do jedzenia, Galahadzie? Umieram wprost z g�odu.

��Czemu mi si� tak przygl�dasz? Boisz si�, �e znikn�? Ze ulec� w przestworza razem z twoim sucharem i ja�owcow� kie�bas�? Nie b�j si�. W moim w�asnym �wiecie nabroi�am nieco i zamiesza�am w przeznaczeniu, wi�c chwilowo nie powinnam si� tam pokazywa�. Pob�d� jaki� czas w twoim. W �wiecie, w kt�rym noc� pr�no szuka� na niebie Smoka albo Siedmiu K�z. W kt�rym w�a�nie jest druga pe�nia po Belleteyn, a Belleteyn wymawia si� Beltane. Czemu si� tak we mnie wpatrujesz, pytam?

��Nie wiedzia�em, �e wr�ki jedz�.

��Wr�ki, czarodziejki i elfki. Wszystkie jedz�. Pij�. I tak dalej.

��S�ucham?

��Niewa�ne.

Im baczniej si� jej przygl�da�, tym bardziej zatraca�a urocz� aur�, tym bardziej robi�a si� ludzka i zwyczajna, pospolita wr�cz. Wiedzia� jednak, �e taka nie jest, nie mo�e by�. Nie spotyka si� pospolitych dziewczyn u podn�a Y Wydda, w okolicach Cwm Pwcca, k�pi�cych si� nago w g�rskich jeziorach i pior�cych zakrwawione koszule. Niewa�ne, jak ta dziewczyna wygl�da, istot� ziemsk� by� nie mog�a. Mimo to Galahad ju� ca�kiem swobodnie i bez nabo�nego l�ku patrzy� na jej mysie w�osy, kt�re teraz, gdy wysch�y, ku jego zdumieniu l�ni�y pasemkami siwizny. Na jej szczup�e r�ce, ma�y nosek i blade usta, na jej m�ski str�j troch� dziwacznego kroju, uszyty z delikatnej tkaniny o niebywale g�stym splocie. Na jej miecz, dziwny w konstrukcji i ornamencie, ale bynajmniej nie wygl�daj�cy na paradn� ozd�bk�. Na jej bose stopy, oblepione zesch�ym piaskiem pla�y.

��Dla jasno�ci � odezwa�a si�, tr�c stop� o stop� � ja nie jestem elfk�. Czarodziejk�, to znaczy wr�k�, jestem za�� troch� nietypow�. Eee, chyba wcale nie jestem.

� �a�uj�, naprawd�.

��Czego niby �a�ujesz?

��M�wi�� - zaczerwieni� si� i zaj�kn��. - M�wi�, �e wr�ki, gdy zdarzy im si� napotka� m�odzie�c�w, wiod� ich do Elflandu i tam� Pod leszczynowym krzykiem, na kobiercu z mch�w ka�� sobie �wiadczy�

��Pojmuj� � spojrza�a na niego szybko, po czym mocno ugryz�a kie�bas�.

��Wzgl�dem krainy elf�w � powiedzia�a, prze�kn�wszy � to jaki� czas temu stamt�d uciek�am i wcale nie spieszy mi si� z powrotem. Wzgl�dem za� �wiadczenia na kobiercu z mch�w� Doprawdy Galahadzie, trafi�e� nie na t� Pani�, co trzeba. Tym niemniej pi�knie dzi�kuj� za dobre ch�ci.

��Pani! Nie chcia�em obrazi�

��Nie t�umacz si�.

��Wszystko przez to � wyb�ka� � �e�cie urocznie pi�kna.

��Dzi�kuj� raz jeszcze. Ale nadal nic z tego.

Milczeli czas jaki�. By�o ciep�o. S�o�ce stoj�ce w zenicie przyjemnie nagrza�o kamienie. Leciutki wiaterek zmarszczy� tafl� jeziora.

��Co znaczy��� odezwa� si� nagle Galahad dziwnie egzaltowanym g�osem. - Co znaczy w��cznia z krwawi�cym ostrzem? Co znaczy i dlaczego cierpi Kr�l z przebitym udem? Co znaczy panna w bieli nios�ca graal, p�misek srebrny�

��A poza tym, dobrze si� czujesz?

��Ja jeno pytam.

A je jeno nie rozumiem twojego pytania. To jakie� um�wione has�o? Sygna�, po kt�rym rozpoznaj� si� wtajemniczeni? Obja�nij �askawie.

��Kiedy nie zdo�am.

��Dlaczego wi�c pyta�e�?

��A bo to��� zacuka� si�. - No, kr�tko rzek�szy� Jeden z naszych nie spyta� maj�c okazj�. Zapomnia� j�zyka w g�bie albo wstydzi� si� Nie spyta� i by�o z tego powodu si�a nieprzyjemno�ci. Wi�c my teraz pytamy zawsze. Na wszelki wypadek.

��Czy w tym �wiecie s� czarodzieje? No wiesz, tacy, co paraj� si� magi�. Magowie. Widz�cy.

��Jest Merlin. I Morgana. Ale Morgana jest z�a.

��A Merlin?

� �redni.

��Wiesz, gdzie go znale��?

��A jak�e! W Kamelocie. Na dworze kr�la Artura. Ja tam w�a�nie zmierzam.

��Daleko?

��St�d do Powys, do rzeki Hafen, potem z biegiem Hafen do Blevum, nad Morze Sabiny, a stamt�d ju� blisko na r�wniny Letniego Kraju. Wszystkiego jakie� dziesi�� dni jazdy�

��Za daleko.

��Mo�na � zaj�kn�� si� � skr�ci� nieco drog�, jad�c przez Cwm Pwcca. Ale to zakl�ta dolina. Strasznie tam. �yj� tam Y Dynan Bach Teg, z�o�liwe kar�y�

A ty co, miecz nosisz od parady?

A co mieczem przeciw czarom wydoli?

Wydoli, wydoli, nie b�j si�. Ja jestem wied�mink�. S�ysza�a� kiedy�? Ech, jasne, �e nie s�ysza�e�. A twoich kar��w si� nie l�kam. Mam w�r�d krasnolud�w sporo znajomych.

No pewnie, pomy�la�.

��Pani Jeziora?

��Nazywam si� Ciri. Nie nazywaj mnie Pani� Jeziora. �le mi si� to kojarzy, nieprzyjemnie i niemile. Tak mnie nazywali oni, w Krainie� Jak ty nazwa�e� t� krain�?

��Fa�rie. Albo, jak m�wi� druidzi: Annwn. A Sasi powiadaj� Elfland.

��Elfland��� owin�a ramiona otrzymanym od niego kraciastym piktyjskim pledem. - By�am tam, wiesz? Wesz�am do Wierzy Jask�ki i b�c, ju� by�am w�r�d elf�w. A oni w�a�nie tak mnie nazywali. Pani� Jeziora. Nawet mi si� to z pocz�tku podoba�o. Pochlebia�o mi. Do chwili, gdy zrozumia�am, �e w tej krainie, w tej wie�y i nad tym jeziorem nie jestem �adn� Pani�, lecz wi�niem.

��Czy to tam � nie wytrzyma� � splami�a� koszul� krwi�?

Milcza�a d�ugo.

��Nie � powiedzia�a wreszcie, a g�os, zdawa�o mu si�, zadr�a� jej lekko. - Nie tam. Bystre masz oko. C�, przed prawd� nie uciekniesz, g�owy w piasek chowa� nie ma co� Tak, Galahadzie. Plami�am si� cz�sto ostatnimi czasy. Krwi� nieprzyjaci�, kt�rych zabija�am. I krwi� bliskich, kt�rych usi�owa�am ratowa� A kt�rzy umierali na moich r�kach� Czemu mi si� tak przypatrujesz?

��Nie wiem, czli� jest b�stwem, czy pann� �mierteln�� Czy jedn� z bogi� Lecz je�li� jest mieszkank� ziemskiego pado�u�

��Do rzeczy je�li �aska.

��Pragn��bym � oczy Galahada rozgorza�y � us�ysze� tw� histori�. Zechcesz j� opowiedzie� Pani?

��Jest d�uga.

��Mamy czas.

��I niezbyt dobrze si� ko�czy.

Nie wierz�.

Dlaczego?

�piewa�a�, k�pi�c si� w jeziorze.

��Jeste� spostrzegawczy � odwr�ci�a g�ow�, zacisn�a wargi, a jej twarz nagle skurczy�a si� i zbrzyd�a. - Tak, jeste� spostrzegawczy. Ale bardzo naiwny.

��Opowiedz mi tw� histori�. Prosz�.

��C� � westchn�a. - Dobrze, je�li chcesz� Opowiem.

Usiad�a wygodniej. I on te� usiad� wygodniej. Konie chodzi�y skrajem lasu, poszczypuj�c trawy i zio�a.

��Od pocz�tku � poprosi� Galahad. - Od samego pocz�tku�

��Ta historia � powiedzia�a po chwili, szczelniej owijaj�c si� w piktyjski pled � coraz bardziej wygl�da mi na tak�, kt�ra nie ma pocz�tku. Nie mam te� pewno�ci, czy te� si� aby ju� sko�czy�a. Strasznie si�, musisz wiedzie�, popl�ta�a przesz�o�� z przysz�o�ci�. Pewien elf powiedzia� mi nawet, �e to jest jak z tym w�em, kt�ry capnie z�bami w�asny ogon. W�� ten, wiedz o tym, nazywa si� Urobos. A to, �e gryzie sw�j ogon, znaczy, �e ko�o jest zamkni�te. W ka�dym momencie czasu kryj� si� przesz�o��, tera�niejszo�� i przysz�o��. W ka�dym momencie czasu kryje si� wieczno��. Rozumiesz?

��Nie.

��Nie szkodzi.

Wiaterek zmarszczy� paruj�c� jak kocio� powierzchni� jeziora, pop�dzi� po niej strz�pki rozwiewanej mg�y. Dulki skrzypia�y i dudni�y rytmicznie, wynurzaj�ce si� pi�ra wiose� sia�y gradem b�yszcz�cych kropelek.

Condwiramurs wystawi�a r�k� za burt�. ��d� p�yn�a w tempie tak ��wim, �e woda tylko minimalnie wzburzy�a si� i wspi�a na d�o�.

��Ach, ach � powiedzia�a, wk�adaj�c w g�os tyle sarkazmu, ile tylko si� da�o. - C� za szybko��! Mkniemy wr�cz po falach. A� si� w g�owie kr�ci!

Wio�larz, niski, kr�py i nabity w sobie m�czyzna odburkn�� co� gniewnie i niewyra�nie, nawet nie unosz�c �ba, poro�ni�tego w�osem szedziwym i kr�conym jak u karaku�a. Adeptka mia�a ju� serdecznie do�� burkni��, charkni�� i st�kni��, kt�rymi ten gbur zbywa� jej pytanie, odk�d wsiad�a na ��d�.

��Ostro�niej � wycedzi�a, z trudem zachowuj�c spok�j. - Od tak forsownego wios�owania mo�na si� ochwaci�.

Tym razem m�czyzna uni�s� twarz, ogorza��, ciemn� jak garbowana sk�ra. Zaburcza�, zachrz�ka�, ruchem pokrytego siw� szczecin� podbr�dka wskaza� na zamocowane na burcie drewniane motowid�o nikn�c� w wodzie link�, napi�t� ruchem �odzi. Przekonany najwidoczniej, �e wyja�nienie by�o wyczerpuj�ce, wznowi� wios�owanie. W takim samym rytmie jak poprzednio. Wios�a w g�r�. Przerwa. Wios�a w p� pi�ra w wod�. D�uga przerwa. Poci�gni�cie. Jeszcze d�u�sza przerwa.

��Acha � powiedzia�a swobodnie Condwiramurs, patrz�c w niebo. - Rozumiem. Wa�ny jest ci�gni�ty za �odzi� b�yszcz, kt�ry musi porusza� si� z w�a�ciw� pr�dko�ci� i odpowiednio g��boko. Wa�ne jest rybo��wstwo. Reszta jest niewa�na.

By�o to tak oczywiste, �e m�czyzna nawet nie zada� sobie trudu, by burcze� lub charcze�.

��C� kogo mo�e obchodzi� � monologowa�a dalej Condwiramurs � �e podr�owa�am ca�� noc? �e jestem g�odna? �e zadek mnie boli i sw�dzi od twardzej i mokrej �awki? �e sika� mi si� chce? Nie, wa�ny jest tylko po��w ryb na doro�k�. Bezsensowny zreszt�. Nic nie we�mie na b�yszcz ci�gni�ty �rodkiem plosa, w toni dwudziestos��niowej g��boko�ci.

M�czyzna podni�s� g�ow�, popatrzy� na ni� paskudnie i zaburcza� bardzo, ale to bardzo burkliwie. Condwiramurs b�ysn�a z�bkami, rada z siebie. Gbur nadal wios�owa� wolno. By� w�ciek�y.

Rozpar�a si� na rufowej �aweczce i za�o�y�a nog� na nog�. Tak, by w rozci�ciu sukni du�o by�o wida�.

M�czyzna zaburcza�, zacisn�� na wios�ach guz�owate d�onie, udaj�c, �e patrzy tylko na link� doro�ki. Tempa wios�owania, rzecz jasna nie, ani my�la� przyspieszy�. Adeptka westchn�a z rezygnacj� i zaj�a si� obserwacj� nieba.

Dulki poskrzypia�y, brylantowe kropelki spada�y z pi�r wiose�.

W podnosz�cej si� szybko mgie�ce zamajaczy� zarys wyspy. I wznosz�cy si� nad ni� ciemny, p�katy obelisk wie�y. Gbur, cho� siedz�cy ty�em i nie ogl�daj�cy si� niewiadomym sposobem pozna�, �e s� prawie na miejscu. Nie spiesz�c si�, z�o�y� wios�a na burtach, wsta�, zacz�� powoli nawija� link� na motowid�o. Condwiramurs, wci�� z nag� na nodze, pogwizdywa�a, patrz�c na niebo.

M�czyzna zwin�� link� do ko�ca, obejrza� b�yszcz, du�� mosi�n� �y�k� uzbrojon� w potr�jny hak z chwo�cikiem z czerwonej we�ny.

��Jej, jej � powiedzia�a s�odziutko Condwiramurs. - Nic si� nie z�apa�o, oj, oj, jaka szkoda. Ciekawe, dlaczego taki niefart? Mo�e ��d� p�yn�a za szybko?

M�czyzna obrzuci� j� spojrzeniem, kt�re m�wi�o wiele brzydkich rzeczy. Usiad�, zacharcza�, splun�� za burt�, chwyci� wios�a w s�kate �apy, wygi�� mocno plecy. Wios�a chlupn�y, za�omota�y w dulkach, ��d� pomkn�a po jeziorze jak strza�a, woda szumem spieni�a si� u dziobu, wirami zakot�owa�a za ruf�. Dziel�ce ich od wyspy �wier� strzelania z �uku pokonali w czasie kr�tszym ni� burkni�cia, a ��d� wyjecha�a na �wir z takim impetem, �e Condwiramurs spad�a z �awki.

M�czyzna zaburcza�, zacharcza� i splun��. Adeptka wiedzia�a, �e w przek�adzie na mow� ludzi cywilizowanych znaczy�o to: wyno� si� z mojej �odzi, przem�drza�a wied�mo. Wiedzia�a te�, �e na wyniesienie na r�kach liczy� nie ma co. Zdj�a trzewiczki, prowokuj�co wysoko podnios�a sukienk� wysiad�a. Prze�kn�a przekle�stwo, bo skorupy muszli bole�nie k�u�y j� w stopy.

��Dzi�ki � powiedzia�a przez zaci�ni�te z�by � za przeja�d�k�.

Nie czekaj�c na odburkni�cie i nie ogl�daj�c si�, boso posz�a w kierunku kamiennych schod�w. Wszystkie niewygody i dolegliwo�ci posz�y i ulecia�y bez �ladu, wymazane przez rosn�ce podniecenie. By�a oto na wyspie Inis Vitre, na jeziorze Loc Blest. By�a w miejscu niemal legendarnym, w kt�rym bywali wy��cznie nieliczni wybra�cy.

Poranna mg�a unios�a si� zupe�nie, przez zmatowione niebo zacz�a mocniej prze�witywa� czerwona kula s�o�ca. Wok� machiku��w wie�y kr��y�y wrzeszcz�ce mewy, miga�y je�yki.

Na szczycie schod�w wiod�cych z pla�y na taras, wsparta o pos��ek przykucni�tej i wyszczerzonej chimery, sta�a Nimue.

Pani Jeziora.

By�a drobnej budowy i niska, mierzy�a niewiele wi�cej ni� pi�� st�p. Condwiramurs s�ysza�a o tym, �e za m�odu nazywano j� �okietkiem, teraz wiedzia�a, �e przezwisko by�o trafne. Ale by�a pewna, �e przynajmniej od p� wieku nikt nie o�mieli� si� tak nazwa� ma�ej czarodziejki.

��Jestem Condwiramurs Tilly � przedstawi�a si� z uk�onem, zak�opotana nieco, wci�� z trzewiczkami w r�ku. - Rada jestem, mog�c go�ci� na twej wyspie, Pani Jeziora.

��Nimue � poprawi�a swobodnie ma�a magiczka. - Nimue, nic wi�cej. Tytu�y i epitety mo�emy sobie darowa�, panno Tilly.

��W takim razie ja jestem Condwiramurs. Condwiramurs, nic wi�cej.

��Pozw�l wi�c, Condwiramurs. Porozmawiajmy przy �niadaniu. Odgaduj�, �e zg�odnia�a�.

��Nie przecz�.

Na �niadanie by� twar�g, szczypior, jajka, mleko i razowy chleb, podane przez dwie m�odziutkie, cichutkie i pachn�ce krochmalem s�u��ce. Condwiramurs jad�a, czuj�c na sobie wzrok ma�ej czarodziejki.

��Wie�a � m�wi�a wolno Nimue, obserwuj�c ka�dy jej ruch i ka�dy nieomal niesiony do ust k�s � ma sze�� kondygnacji, z czego jedn� pod ziemi�. Twoja kwatera mie�ci si� na drugiej nadziemnej, s� tam wszystkie potrzebne do �ycia wygody. Parter, jak widzisz, jest cz�ci� gospodarcz�, mieszcz� si� tu te� komnaty mieszkalne s�u�by. Podziemne, jak r�wnie� pi�tro pierwsze i trzecie, to laboratorium, biblioteka i galeria. Do wszystkich wymienionych pi�ter i znajduj�cych si� na nich pomieszcze� masz wst�p i dost�p nieograniczony, mo�esz korzysta� z nich i z wszystkiego, co zawieraj�, kiedy zapragniesz i w jaki spos�b zechcesz.

��Zrozumia�am. Dzi�kuj�.

��Dwie najwy�sze kondygnacje mieszcz� moje komnaty prywatne i moj� prywatn� pracowni�. S� to pomieszczenia prywatne absolutnie. �eby unikn�� nieporozumie�: jestem niebywale czu�a na te sprawy.

��Uszanuj� to.

Nimue odwr�ci�a g�ow� ku oknu, przez kt�re wida� by�o burkliwego Pana Wio�larza, kt�ry upora� si� ju� z baga�em Condwiramurs, a teraz �adowa� na ��d� w�dziska, motowid�a, kancerki, podrywki i inne parafernalia rybackiego przemys�u.

��Jestem troch� staromodna � ci�gn�a. - Ale z pewnych rzeczy przywyk�am korzysta� na prawach wy��czno�ci. Szczoteczka do z�b�w, dajmy na to. Prywatne komnaty, biblioteka, toaleta. I Kr�l Rybak. Nie pr�buj prosz�, korzysta� z Kr�la Rybaka.

Condwiramurs omal nie zakrztusi�a si� mlekiem. Twarz Nimue niczego nie wyra�a�a.

��A je�li��� podj�a, zanim dziewczyna odzyska�a mow�. - Je�li on spr�buje skorzysta� z ciebie, odm�w.

Condwiramurs, prze�kn�wszy wreszcie, pr�dko pokiwa�a g�ow�, powstrzymuj�c si� od jakiegokolwiek komentarza. Cho� mia�a na ko�cu j�zyka, �e nie gustuje w rybakach, zw�aszcza grubia�skich. I maj�cych �eb oszem�any siwizn� bielutk� jak twaro�ek.

��Taak � powiedzia�a przeci�gle Nimue. - Introdukcj� mia�yby�my wi�c za sob�. Pora przej�� do spraw konkretnych. Nie ciekawi ci�, co sprawi�o, �e spo�r�d wszystkich kandydatek wybra�am w�a�nie ciebie?

Condwiramurs, je�eli w og�le zastanawia�a si� nad odpowiedzi�, to tylko dlatego, by nie wyj�� na zbyt zadufan�. Szybko dosz�a jednak do wniosku, �e wobec Nimue fa�szywa nawet w ma�ym stopniu skromno�� i tak b�dzie zbyt razi�a fa�szem.

��Jestem najlepsz� �ni�czk� w akademii � odpar�a ch�odno, rzeczowo i bez che�pliwo�ci. - A na trzecim roku mia�am drug� lokat� w�r�d onejromantek.

��Mog�am wzi��� t�, kt�ra mia�a lokat� pierwsz�. - Nimue by�a faktycznie szczera a� do b�lu. - Nawiasem m�wi�c, proponowano mi w�a�nie ow� prymusk�, z pewnym naciskiem zreszt�, bo to podobno wa�na c�reczka kogo� wa�nego. A je�eli chodzi o �nienie, o onejroskopi�, to wszak�e wiesz, droga Condwiramurs, �e jest to dar do�� kapry�ny. Fiasko mo�e spotka� nawet najlepsz� �ni�czk�.

Condwiramurs przetrzyma�a za z�bami ripost�, �e jej fiaska mo�na policzy� na palcach jednej r�ki. W ko�cu rozmawia�a z mistrzyni�. Znaj proporcj�, mocium panie, jak mawia� jeden z profesor�w akademii, erudyta.

Nimue lekkim skinieniem g�owy pochwali�a jej milczenie.

��Zasi�gn�am j�zyka w uczelni � powiedzia�a po chwili. - St�d wiem, �e nie musisz wspomaga� �nienia �rodkami odurzaj�cymi. Cieszy mnie to, albowiem narkotyk�w nie toleruj�.

� �ni� bez �adnych proch�w � potwierdzi�a z lekk� dum� Condwiramurs. - Do onejroskopii wystarczy mi, je�li mam zahaczk�.

��S�ucham?

��No, zahaczk� � adeptka kaszln�a. - Znaczy si� przedmiot jako� zwi�zany z tym, o czym mam �ni�. Rzecz jak�� albo obraz�

��Obraz?

��Aha. Nie�le �ni� na obraz.

��O � u�miechn�a si� Nimue. - O, skoro obraz pomo�e, to nie b�dzie k�opot�w. Je�li upora�a� si� ju� ze �niadaniem, to chod�my, najlepsza �ni�czko i druga w�r�d onejromantek. Dobrze b�dzie, je�li bez zw�oki wyja�ni� ci pozosta�e powody, dla kt�rych to w�a�nie ciebie wybra�am na asystentk�.

Od kamiennych �cian tchn�o zimnem, kt�rego nie �agodzi�y ani ci�kie gobeliny, ani pociemnie�� boazeria. Kamienna pod�oga zi�bi�a stopy przez podeszwy trzewiczk�w.

��Za tymi drzwiami � wskaza�a niedbale � jest laboratorium. Jak si� rzek�o, mo�esz korzysta� wedle woli. Zalecana jest oczywi�cie ostro�no��. Umiar wskazany jest zw�aszcza przy pr�bach zmuszania miot�y do noszenia wody.

Condwiramurs zachichota�a grzecznie, cho� �art by� leciwy. Wszystkie mentorki raczy�y podopieczne dowcipami nawi�zuj�cymi do mitycznych tarapat�w mitycznego ucznia czarnoksi�nika.

Schody wi�y si� w g�r� jak w�� morski. I by�y strome. Nim dotar�y na miejsce, Condwiramurs spoci�a si� i zdysza�a setnie. Po Nimue w og�le nie by�o zna� wysi�ku.

��T�dy prosz� � otworzy�a d�bowe drzwi. - Uwaga na pr�g.

Condwiramurs wesz�a i westchn�a.

Komnata by�a galeri�. Jej �ciany od sufitu do pod�ogi obwieszone by�y obrazami. Wisia�y tam wielkie, stare, �uszcz�ce si� i sp�kane oleje, miniatury, z��k�e sztychy i drzeworyty, wyblak�e akwarele i sepie. Wisia�y tam te� �ywe w kolorach modernistyczne gwasze i tempery, czyste w kresce akwatinty i akwaforty, litografie i kontrastowe mezzotinty, przyci�gaj�ce oczy wyrazistymi plamami czerni.

Nimue zatrzyma�a si� przed wisz�cym najbli�ej drzwi obrazem przedstawiaj�cym grup� zebran� pod ogromnym drzewem. Spojrza�a na p��tno, potem na Condwiramurs, a jej milcz�ce spojrzenie by�o nadzwyczaj wymowne.

��Jaskier � adeptka, z miejsca po�apawszy si� w czym rzecz, nie kaza�a jej czeka� � �piewa ballady pod d�bem Bleobherisem.

Nimue u�miechn�a si�, kiwn�a g�ow�. I zrobi�a krok, zatrzymuj�c si� przed nast�pnym obrazem. Akwarela. Symbolizm. Dwie kobiece sylwetki na wzg�rzu. Nad nimi kr���ce mewy, pod nimi, na stokach wzg�rza, korow�d cieni.

Ciri i Triss Merigold, prorocza wizja w Kaer Morhen.

U�miech, kiwni�cie, krok, nast�pny obraz. Je�dziec na koniu w galopie, w szpalerze pokracznych olch, wyci�gaj�cych ku niemu ramiona konar�w. Condwiramurs poczu�a, jak przeszywa j� dreszcz.

��Ciri� Hmm� To chyba jej jazda na spotkanie z Geraltem na farmie nizio�ka Hofmeiera.

Nast�pny obraz, pociemnia�y olej. Balistyka.

��Geralt i Cahir broni� mostu na Jarudze.

Potem posz�o szybko.

��Yennefer i Ciri, ich pierwsze spotkanie w �wi�tyni Melitele. Jaskier i driada Eithene, w lesie Brokilon. Dru�yna Geralta w �nie�ycy na prze��czy Malheur�

��Brawo, doskonale � przerwa�a Nimue. - Znakomita znajomo�� legendy. Teraz znasz ju� drugi pow�d, dla kt�rego znalaz�a� si� tu ty, a nie kto� inny.

Nad hebanowym stolikiem, przy kt�rym usiad�y, dominowa�o wielkie p��tno batalistyczne przedstawiaj�ce, jak si� zdawa�o, bitw� pod Brenn�, jaki� moment kluczowy batalii, czyli czyj�� kiczowato bohatersk� �mier�. P��tno by�o ponad wszelk� w�tpliwo�� dzie�em Miko�aja Certosy, mo�na by�o pozna� po ekspresji, perfekcyjnej dba�o�ci o detal i typowych dla artysty efektach luministycznych.

��Owszem, znam legend� o wied�minie i wied�mince � odrzek�a Condwiramurs. - Znam j� nie zawaham si� powiedzie�, na wyrywki. Podlotkiem b�d�c kocha�am t� histori�, zaczytywa�am si� ni�. I marzy�am, by by� Yennefer. B�d� jednak szczera: je�li nawet i by�a to mi�o�� od pierwszego wejrzenia, je�li nawet by�a wybuchowo nami�tna� To nie by�a wieczna.

Nimue unios�a brwi.

��Poznawa�am histori� � podj�a Condwiramurs � w popularnych skr�tach i wersjach dla m�odzie�y, brykach okrojonych i uprzyzwoiconych ad usum delphini. Potem naturalnie wzi�am si� za tak zwane wersje powa�ne i pe�ne. Obszerne do granic redundacji, a niekiedy i poza te granice. W�wczas to pasja ust�pi�a ch�odnej refleksji, a dzika nami�tno�� czemu� w rodzaju obowi�zku ma��e�skiego. Je�li wiesz, co mam na my�li.

Nimue ledwie dostrzegalnym skinieniem g�owy potwierdzi�a, �e wie.

��Podsumowuj�c, wol� te legendy, kt�re mocniej trzymaj� si� legendarnej konwencji, nie mieszaj� klechdy z rzeczywisto�ci�, nie pr�buj� integrowa� prostego o prostolinijnego moralietu bajki z g��boko niemoraln� prawd� historyczn�. Wol� legendy, do kt�rych nie dopisuj� pos�owi encyklopedy�ci, archeolodzy i historycy. Wol�, je�li ksi��� wspina si� na szczyt Szklanej G�ry, ca�uje �pi�c� kr�lewn�, ta budzi si� i obydwoje �yj� potem d�ugo i szcz�liwie. Tak, a nie inaczej, powinna si� ko�czy� legenda� Czyjego p�dzla jest ten portret Ciri? Ten en pied?

��Nie ma ani jednego portretu Ciri � g�os ma�ej czarodziejki by� rzeczowy do osch�o�ci. - Ani tu, ani nigdzie na �wiecie. Nie zachowa� si� ani jeden portret, ani jedna miniatura namalowana przez kogo�, kto m�g�by Ciri widzie�, zna� lub chocia�by pami�ta�. Portret en pied przedstawia Pavett�, matk� Ciri, a namalowa� go krasnolud Ruiz Dorrit, nadworny malarz w�adc�w Cintry. Wiadomo, �e Dorrit sportretowa� Ciri w wieku lat dziewi�ciu, r�wnie� en pied, ale p��tno nazywane Infantk� z chartem, zagin�o, niestety. Wr��my jednak do legendy i twojego do niej stosunku. I tego, czym w twej opinii legenda winna si� ko�czy�.

��Winna si� ko�czy� dobrze � powiedzia�a z czupurnym przekonaniem Condwiramurs. - Dobro i prawo�� maj� zatriumfowa�, z�o ma zosta� przyk�adnie ukarane, mi�o�� ma z��czy� kochank�w po kres �ycia. I nikt z bohater�w pozytywnych nie mo�e, cholera zgin��! A legenda o Ciri? Jak si� ko�czy?

��W�a�nie. Jak?

Condwiramurs zaniem�wi�a na moment. Nie spodziewa�a si� takiego pytania, wietrzy�a test, egzamin, pu�apk�. Milcza�a, nie chc�c da� si� z�apa�.

Jak ko�czy si� legenda o Ciri? Przecie� ka�dy to wie.

Patrzy�a w ciemn� w tonacji akwarel� przedstawiaj�cy niekszta�tn� bark� sun�c� po powierzchni zasnutego oparami jeziora, bark� pop�dzan� d�ug� tyk� przez kobiet� widoczn� tylko jako czarna sylwetka.

W�a�nie tak ko�czy si� ta legenda. W�a�nie tak.

Nimue czyta�a w jej my�lach.

��To nie jest takie pewne, Condwiramurs. To wcale nie jest takie pewne.

��Legend� � zacz�a Nimue � pozna�am z ust w�drownego bajarza. Jestem dzieckiem wiejskim, czwart� c�rk� wsiowego stelmacha. Chwile, gdy go�ci� w naszej wsi bajarz Pogwizd, dziad wagabunda, by�y najpi�kniejszymi chwilami mojego dzieci�stwa. Mo�na by�o odetchn�� od har�wki, oczyma duszy zobaczy� te bajeczne dziwy, zobaczy� ten �wiat daleki� �wiat pi�kny i cudowny� Dalszy i cudowniejszy nawet ni� jarmark w miasteczku oddalonym o dziewi�� mil�

��Mia�am wtedy jakie� sze��, siedem lat. Moja najstarsza siostra mia�a czterna�cie. I ju� by�a krzywa od garbienia si� nad robot�. Babska dola! Do tego przygotowywano u nas dziewczynki od ma�o�ci! Garbi� si�! Wiecznie si� garbi�, garbi� i gi�� nad robot�, nad dzieckiem, pod ci�arem brzucha, kt�ry ch�op ci przyprawia�, ledwo� zd��y�a wydobrze� po po�ogu.

��To te dziadowskie opowie�ci sprawi�y, �e zacz�am pragn�� czego� wi�cej ni� garb i har�wka, marzy� o czym� wi�cej ni� urodzaj, m��, dzieci. Pierwsza ksi��ka, kt�r� kupi�am za utarg ze sprzeda�y w�asnor�cznie zebranych w lesie je�yn, to by�a legenda o Ciri. Wersja, jak to �adnie nazwa�a�, uprzyzwoicona, dla dzieci, bryk ad ursum delphini. By�a to wersja w sam raz dla mnie. Czyta�am s�abo. Ale ju� wtedy wiedzia�am czego chc�. Chcia�am by� jak Filippa Eilhart, jak Sheala de Tancarville, jak Assire var Anahid�

Obie patrzy�y na gwasz przedstawiaj�cy pogr��on� w subtelnym chiaroscuro sal� zamkow�, st� i siedz�ce za tym sto�em kobiety. Legendarne kobiety.

��W akademii � podj�a Nimue � do kt�rej dosta�am si� zreszt� dopiero za drugim podej�ciem, zajmowa�am si� mitem tylko w aspekcie Wielkiej Lo�y na zaj�ciach z historii magii. Na czytanie dla przyjemno�ci pocz�tkowo zwyczajnie nie mia�am czasu, musia�am wkuwa�, by� By dotrzyma� kroku c�reczkom hrabi�w, bankier�w, kt�rym wszystko przychodzi�o �atwo, kt�re na�miewa�y si� z dziewuszki ze wsi�

Zamilk�a, z trzaskiem wy�ama�a palce.

��Wreszcie � podj�a � czas na czytanie znalaz�am, ale w�wczas stwierdzi�am, �e perypetie Geralta i Ciri zajmuj� mnie znacznie mniej ni� w dzieci�stwie. Zachodzi� podobny syndrom, co u ciebie. Jak ty to nazwa�a�? Obowi�zek ma��e�ski? Tak by�o do momentu�.

Zamilk�a, potar�a twarz. Condwiramurs z zdumieniem zauwa�y�a, �e r�ka Pani Jeziora dr�y.

��Mia�am chyba osiemna�cie lat, gdy� Gdy co� si� wydarzy�o. Co�, co sprawi�o, �e legenda Ciri od�y�a we mnie. �e zacz�am si� ni� zajmowa� powa�nie i naukowo. �e po�wi�ci�am jej �ycie.

Adeptka milcza�a, cho� w �rodku a� wrza�a z ciekawo�ci.

��Nie udawaj, �e nie wiesz � powiedzia�a cierpko Nimue. - Wszystkim przecie� wiadomo, �e Pani Jeziora opanowana jest chorobliw� wr�cz obsesj� na tle legendy o Ciri. Wszyscy plotkuj� o tym, jak to niegro�ny z pocz�tku bzik przerodzi� si� w co� w rodzaju narkotycznego uzale�nienia, czy wr�cz manii. W tych plotkach jest sporo prawdy, droga moja Condwiramurs, sporo prawdy! A ty, skoro ciebie wybra�am na asystentk�, te� w mani� i uzale�nienie popadniesz. B�d� bowiem tego wymaga�a. Przynajmniej na czas praktyki. Rozumiesz?

Adeptka potwierdzi�a skinieniem g�owy.

��Zda ci si�, �e rozumiesz. - Nimue opanowa�a si� i och�od�a. - Ale ja ci to wyja�ni�. Stopniowo. A gdy nadejdzie czas, wyja�ni� ci wszystko. Na razie�

Urwa�a, spojrza�a w okno, na jezioro, na czarn� kresk� �odzi Kr�la Rybaka, wyra�nie odcinaj�c� si� od z�oto rozmigotanej powierzchni w�d.

��Na razie odpocznij. Obejrzyj galeri�. W szafach i gablotach znajdziesz albumy i kartony grafik, wszystkie tematycznie zwi�zane z podaniem. W bibliotece s� wszystkie wersje i trawestacje legendy, tak�e wi�kszo�� opracowa� naukowych. Po�wi�� im troch� czasu. Poogl�daj, poczytaj, koncentruj si�. Chc�, by� mia�a materia� do snu. Zahaczk�, jak to nazwa�a�.

��Zrobi� to. Pani Nimue?

��S�ucham.

��Te dwa portrety� Te wisz�ce obok siebie� To r�wnie� nie jest Ciri?

��Nie istnieje �aden portret Ciri � powt�rzy�a cierpliwie Nimue. - P�niejsi arty�ci przedstawiali j� wy��cznie w scenach, ka�dy wedle w�asnej fantazji. Co do tych portret�w, to ten z lewej te� jest raczej woln� wariacj� na temat, przedstawia bowiem elfk� Lar� Dorren aep Shiadhal, osob�, kt�rej malarka nie mog�a zna�. Malark� by�a bowiem znana ci pewnie z legendy Lydia van Bredevoort. Jeden z jej ocala�ych olej�w wisi jeszcze w akademii.

��Wiem. A ten drugi portret?

Nimue d�ugo patrzy�a na obraz. Na wizerunek szczup�ej dziewczyny o jasnych w�osach i smutnym spojrzeniu. Ubranej w bia�� sukienk� z zielonymi r�kawkami.

��Malowa� go Robin Anderida � powiedzia�a, odwracaj�c si� i patrz�c prosto w oczy Condwiramurs. - A kogo przedstawia� Ty mi powiesz, �ni�czko i onejromantko. Wyja�nij to. I opowiedz mi tw�j sen.

Mistrz Robin Anderida pierwszy dostrzeg� zbli�aj�cego si� cesarza, zgi�� si� w uk�onie. Stella Congreve, hrabina na Liddertalu, wsta�a i dygn�a, szybkim gestem ka��c zrobi� to samo siedz�cej na rze�bionym fotelu dziewczynie.

��Witam panie � Emhyr var Emreis skin�� g�ow�. - Witam i ciebie, mistrzu Robinie. Jak post�puje praca?

Mistrz Robin chrz�kn�� zak�opotany i znowu si� uk�oni�, nerwowo wycieraj�c palce w kitel. Emhyr wiedzia�, �e artysta cierpi na ostr� agorafobi� i jest chorobliwie nie�mia�y. Ale komu to przeszkadza�o. Wa�ne by�o, jak malowa�.

Cesarz, jak zwykle podczas podr�y, nosi� oficerski uniform gwardyjskiej brygady �Impera� � czarn� zbroj� i p�aszcz z haftem przedstawiaj�cym srebrn� salamandr�. Zbli�y� si�, spojrza� na portret. Najpierw na portret, potem dopiero na modelk�. Szczup�� dziewczyn� o jasnych w�osach i smutnym spojrzeniu. Ubran� w bia�� sukienk� z zielonymi r�kawkami, z ma�ym dekolcikiem przyozdobionym kolijk� z perydot�w.

��Znakomicie � powiedzia� celowo w pustk�, tak by nie wiadomo by�o, co chwali. - Znakomicie, mistrzu. Prosz� kontynuowa�, nie zwracaj�c uwagi na moj� osob�. Zechce pani pozwoli� na s�owo, hrabino.

Odszed� dalej, ku oknu, zmuszaj�c, by sz�a za nim.

��Wyje�d�am � powiedzia� cicho. - Sprawy pa�stwowe. Dzi�kuj� za go�cin�. I za ni�. Za princess�. Naprawd� dobra robota, Stello. Naprawd� nale�y si� pochwa�a. Tak tobie, jak i jej.

Stella Congreve dygn�a g��boko i z gracj�.

��Wasza Cesarska Mo�� jest dla nas za dobry.

��Nie chwal dnia przed zachodem.

��Ach��� zacisn�a lekko wargi. - Ta tak?

��To tak.

��Co z ni� b�dzie, Emhyrze?

��Nie wiem � odrzek�. - Za dziesi�� dni wznawia ofensyw� na P�nocy. A zapowiada si� trudna, bardzo trudna wojna. Vattier de Rideaux �ledzi wymierzone przeciwko mnie spiski i sprzysi�enia. Do r�nych, do bardzo r�nych rzeczy mo�e mnie zmusi� racja stanu.

��To dziecko nie jest niczemu winne.

��Powiedzia�em: racja stanu. Racja stanu nie ma nic wsp�lnego ze sprawiedliwo�ci�. Zreszt��

Machn�� r�k�.

��Chc� z ni� porozmawia�. Sam na sam. Pozw�l bli�ej, ksi�niczko. Dalej, dalej, �ywiej. Cesarz rozkazuje.

Dziewczyna dygn�a g��boko. Emhyr mierzy� j� wzrokiem, wracaj�c pami�ci� do tamtej brzemiennej w skutki audiencji w Loc Grim. By� pe�en uznania, ba, podziwu nawet dla Stelli Congreve, kt�ra w ci�gu sze�ciu miesi�cy, jakie up�yn�y od tamtego czasu, zdo�a�a to niezgrabne kacz�tko przekszta�ci� w ma�� arystokratk�.

��Zostawcie nas � rozkaza�. - Zr�b przerw�, mistrzu Robinie, na umycie p�dzli, dajmy na to. Ciebie za�, hrabino, prosz� by� zechcia�a zaczeka� w przedpokojach. A ty, ksi�niczko, pozw�l ze mn� na taras.

Mokry �nieg, kt�ry spad� w nocy, stopnia� w pierwszych promieniach porannego s�o�ca, ale dachy wie� i pinakli zamku Darn Rowan wci�� by�y mokre i �wieci�y tak, �e zdawa�y si� p�on��.

Emhyr podszed� do balustrady tarasu. Dziewczyna � zgodnie z etykiet� � trzyma�a si� o krok za nim. Niecierpliwym gestem zmusi� j�, by podesz�a bli�ej.

Cesarz milcza� d�ugo, obu d�o�mi wsparty na balustradzie, wpatrzony we wzg�rza i porastaj�ce je wiecznie zielone cisy, wyra�nie odcinaj�ce si� od wapiennej bieli skalistych uskok�w. B�yska�a rzeka, wst�g� roztopionego srebra wij�ca si� dnem kotliny.

W powietrzu czu�o si� wiosn�.

��Za rzadko tu bywam � odezwa� si� Emhyr. Dziewczyna milcza�a.

��Za rzadko tu przyje�d�am � powt�rzy�, odwracaj�c si�. - A to pi�kne i tchn�ce spokojem miejsce. Pi�kna okolica� Zgadzasz si� ze mn�?

��Tak, Wasza Cesarska Mo��. wiosn�. Mam racj�?

��Tak, Wasza Cesarska Mo��.

Z do�u, z podw�rca, s�ycha� by�o �piew zak��cany brz�kiem, szcz�kiem i dzwonieniem podk�w. Eskorta, poinformowana, �e cesarz rozkazywa� wyjazd, po�piesznie szykowa�a si� do drogi. Emhyr pami�ta�, �e w�r�d gwardzist�w by� jeden, kt�ry �piewa�. Cz�sto. I niezale�nie od okoliczno�ci.

� �adna ballada � powiedzia� w zamy�leniu, dotykaj�c palcami ci�kiego, z�otego, cesarskiego alszbandu.

� �adna, Wasza Cesarska Mo��.

Vattier zapewnia mnie, �e jest ju� na tropie Vilgefortza. �e odnalezienie go jest kwesti� dni, najwy�ej tygodni. G�owy zdrajc�w spadn�, a do Nilfgaardu sprowadzona zostanie prawdziwa Cirilla, kr�lowa Cintry.

A zanim do Nilfgaardu przyb�dzie autentyczna Cirilla, kr�lowa Cintry, trzeba b�dzie co� zrobi� z sobowt�rem.

��Unie� g�ow�.

Pos�ucha�a.

��Masz jakie� �yczenia?�� spyta� nagle ostro. - Skargi? Pro�by?

��Nie, Wasza Cesarska Wysoko��. Nie mam.

��Doprawdy? To ciekawe. No, ale przecie� nie mog� ci rozkaza�, by� mia�a. Unie� g�ow�, jak przystoi princessie. Stella nauczy�a ci� chyba manier?

��Tak, Wasza Cesarska Mo��.

W samej rzeczy, dobrze j� wyuczyli, pomy�la�. Najpierw Rience, potem Stella. Dobrze wyuczyli roli i kwestii, gro��c zapewnie, �e za pomy�k� lub b��d zap�aci tortur� i �mierci�. Ostrzegli, �e b�dzie musia�a gra� przed surowym, nie wybaczaj�cym b��d�w audytorium. Przed strasznym Emhyrem var Emreisem, cesarzem Nilfgaardu.

��Jak masz na imi�? - spyta� ostro.

��Cirilla Fiona Elen Riannon.

��Prawdziwe imi�.

��Cirilla Fiona�

��Nie nadu�ywaj mojej cierpliwo�ci. Imi�!

��Cirilla��� g�os dziewczyny z�ama� si� jak patyczek. - Fiona�

��Do��, na Wielkie S�o�ce � powiedzia� przez zaci�ni�te z�by,�� Do��!

G�o�no poci�gn�a nosem. Wbrew etykiecie. Usta jej dygota�y, ale tego etykieta nie zabrania�a.

��Uspok�j si� � rozkaza�, ale g�osem cichym i prawie �agodnym. - Czego si� l�kasz? Wstydzisz si� w�asnego imienia? Boisz si� go wyzna�? Je�eli pytam, to tylko dlatego, �e chcia�bym m�c zwr�ci� si� do ciebie twym prawdziwym imieniem. Ale musz� wiedzie�, jak ono brzmi.

��Nijako � odpowiedzia�a, a wielkie oczy zab�ys�y jej nagle jak pod�wietlone p�omieniem szmaragdy. - Bo jest to imi� nijakie, Wasza Cesarska Mo��. Imi� w sam raz dla kogo�, kto jest nikim. Tak d�ugo, jak jestem Cirill� Fion�, co� znacz� Tak d�ugo, jak�

G�os jej uwi�z� w krtani tak raptownie, �e odruchowo unios�a ku szyi r�ce, jak gdyby to, co na niej mia�a, to nie by�a kolia, lecz d�awi�ca garota. Emhyr wci�� mierzy� j� wzrokiem, nadal pe�en uznania dla Stelli Congrevere. Jednocze�nie czu� z�o��. Z�o�� nieuzasadnion�. I przez to tak z��.

Czego ja chc� od tego dziecka, pomy�la�, czuj�c, jak z�o�� wzbiera w nim, jak wrze, jak p�cznieje pian� niby zupa w kotle. Czego ja chc� od dziecka, kt�rego�

��Wiedz, �e nie mia�em nic wsp�lnego z twoim uprowadzeniem dziewczyno � powiedzia� ostro. - Nie mia�em nic wsp�lnego z twoim porwaniem. Nie wyda�em takich rozkaz�w. Oszukano mnie�

By� w�ciek�y na siebie, �wiadom, �e pope�nia b��d. Nale�a�o ju� dawno zako�czy� t� rozmow�, zako�czy� j� wynio�le, w�adczo, gro�nie, po imperatorsku. Nale�a�o zapomnie� o tej dziewczynie i o jej zielonych oczach. Ta dziewczyna nie istnia�a. By�a sobowt�rem. Imitacj�. Nie mia�a nawet imienia. By�a nikim. Imperator nie prosi o wybaczenie, nie kaja si� przed kim�, kto�

��Wybacz mi � powiedzia�, a s�owa by�y obce, niemile klei�y si� do warg. - Pope�ni�em b��d. Tak, to prawda, jestem winny tego, co ci� spotka�o. Zawini�em. Ale daj� co moje s�owo, nic ci nie grozi. Nie spotka ci� ju� nic z�ego, �adna krzywda, �adna ujma, �adna przykro��. Nie musisz si� l�ka�.

��Nie boj� si� � podnios�a g�ow� i wbrew etykiecie spojrza�a mu prosto w oczy. Emhyr drgn��, ugodzony uczciwo�ci� i ufno�ci� wzroku. Natychmiast wyprostowa� si�, cesarski i wynios�y a� do obrzydzenia.

��Pro� mnie, o co chcesz.

Spojrza�a na niego znowu, a on mimowolnie przypomnia� sobie te niezliczone okazje, gdy w ten w�a�nie spos�b kupowa� sobie spok�j sumienia za wyrz�dzon� komu� pod�o��. W skryto�ci ducha ciesz�c si� niecnie, �e tak tanio p�aci.

��Pro� mnie, o co chcesz � powt�rzy�, a przez to, �e by� ju� zm�czony, g�os jego zyska� nagle na cz�owiecze�stwie. - Spe�ni� ka�de twe �yczenie.

Niech nie patrzy na mnie, pomy�la�. Nie znios� jej spojrzenia.

Ludzie podobno boj� si� patrze� na mnie, pomy�la�. A czego ja si� boj�?

Gdzie� mam Vattiera de Rideaux i jego racj� stanu. Je�li ona poprosi, ka�� j� zawie�� do domu, tam, sk�d j� uprowadzili. Ka�� j� tam zawie�� w z�otej posz�stnej karocy. Wystarczy, �e poprosi.

��Pro� mnie, o co chcesz � powt�rzy�.

��Dzi�kuj� Waszej Cesarskiej Mo�ci � powiedzia�a dziewczyna, spuszczaj�c oczy. - Wasza Cesarska Mo�� jest bardzo szlachetna i hojna. Je�li mog� mie� pro�b�

��M�w.

��Chcia�abym m�c tu zosta�. Tu, w Darn Rowan. U pani Stelli.

Nie by� zdziwiony. Przeczuwa� co� takiego.

Takt powstrzyma� go przed pytaniami, kt�re by�yby upokarzaj�ce dla obojga.

��Da�em s�owo � rzek� zimno. - Niech wi�c stanie si�, wedle twojej woli.

��Dzi�kuj� Waszej Kr�lewskiej Mo�ci.

��Da�em s�owo � powt�rzy�, staraj�c si� unikn�� jej wzroku � i dotrzymam go. My�l� jednak, �e wybra�a� �le. Wyrazi�a� nie to �yczenie, co trzeba. Gdyby� zmieni�a zdanie�

��Nie zmieni� � powiedzia�a, gdy jasnym si� sta�o, �e cesarz nie doko�czy. - Po co mia�abym zmienia�? Wybra�am pani� Stell�, wybra�am rzeczy, kt�rych w �yciu zazna�am tak ma�o� Dom, ciep�o, dobro� Serce. Nie mo�na pope�ni� b��du, wybieraj�c co� takiego.

Biedna, naiwna istotko, pomy�la� cesarz Emhyr var Emreis, Deithwen Adan yn Carp aep Morvudd wybieraj�c co� takiego, pope�nia si� najstraszliwsze pomy�ki.

Ale co� � mo�e dalekie wspomnienie � powstrzyma�o cesarza przed tym, by powiedzie� to na g�os.

��Interesuj�ce � powiedzia�a Nimue, wys�uchawszy relacji. - Rzeczywi�cie interesuj�cy sen. By�y jeszcze jakie� inne?

��Ba!�� Condwiramurs szybkim i pewnym uderzeniem no�a �ci�a czubek jajka. - Wci�� jeszcze w g�owie mi si� kr�ci o tej rewii! Ale to normalne. Pierwsza noc zawsze przynosi szale�cze sny. Wiesz, Nimue, m�wi� o nas, �ni�czkach, �e nasz talent nie na tym polega, �e �nimy. Je�eli pomin�� wizje w transie czy pod hipnoz�, nasze marzenia senne nie r�ni� si� od sn�w innych ludzi ani intensywno�ci�, ani bogactwem, ani �adunkiem prokoginacyjnym. Nas wyr�nia i o naszym talencie przes�dza co� zupe�nie innego. My pami�tamy sny. Rzadko kiedy zapominamy, co nam si� �ni�o.

��Bo macie nietypow� i tylko wam w�a�ciw� prac� gruczo��w dokrewnych � uci�a Panie Jeziora. - Wasze sny to, trywializuj�c nieco, nic innego jak wydzielone do organizmu endorfinu. Jak wi�kszo�� dzikich talent�w magicznych, tak�e i wasz jest prozaicznie organiczny. Ale po co ja m�wi� o czym�, co sama �wietnie wiesz. S�ucham ci�, jakie� to sny jeszcze pami�tasz?

��M�ody ch�opak � zmarszczy�a brwi Condwiramurs � w�druj�cy w�r�d pustych p�l, z tobo�kiem na ramieniu. Pola s� puste, wiosenne. Wierzby� Przy drogach i na miedzach. Wierzby, krzywe, dziuplaste, rozczapierzone� Go�e, jeszcze nie zazielenione. Ch�opak idzie, rozgl�da si�. Zapada noc. Na niebie pojawiaj� si� gwiazdy. Jedna z nich jest ruchoma. To kometa. Czerwonawa, migotliwa iskra, skosem przecinaj�ca niebosk�on�

��Brawo � u�miechn�a si� Nimue. - Cho� poj�cia nie mam, o kim �ni�a�, mo�na przynajmniej precyzyjnie okre�li� dat� tego zdarzenia. Czerwona kometa by�a widoczna przez sze�� dni, wiosn� roku zawarcia pokoju cintryjskiego. Dok�adniej, w pierwszych dniach marca. W pozosta�ych snach te� wyst�pi�y jakie� datowniki?

��Moje sny � prychn�a Condwiramurs, sol�c jajko � to nie kalendarz rolniczy. Nie maj� tabliczek z datami! Ale, �eby by� �cis��, �ni�am sen o bitwie pod Brenn�, pewnie napatrzywszy si� na p��tno Miko�aja Certosy w twojej galerii. A data bitwy pod Brenn� te� jest znana. To ta sama data, co rok komety. Myl� si�?

��Nie mylisz si�. Co� szczeg�lnego by�o w tym �nie o bitwie?

��Nie. Kot�owanina koni, ludzi i broni. Ludzie t�ukli si� i wrzeszczeli. Kto�, zapewnie nienormalny, wy� "Or�y! Or�y!"

��Co jeszcze? M�wi�a�, �e sn�w by�a ca�a rewia.

��Nie pami�tam��� Condwiramurs urwa�a. Nimue u�miechn�a si�.

��No, dobra � adeptka hardo zadar�a nos, nie pozwalaj�c Pani Jeziora na z�o�liwy komentarz. - Owszem, czasami zapominam. Nikt nie jest doskona�y. Powtarzam, moje sny to wizje, nie fiszki biblioteczne�

��Wiem o tym � ci�a Nimue. - To nie jest egzamin twoich �ni�cznych zdolno�ci, to jest analiza legendy. Jej zagadek i bia�ych plam. Idzie nam zreszt� ca�kiem nie�le, ju� w pierwszych snach rozszyfrowa�a� dziewczyn� z portretu, owego sobowt�ra Ciri, kt�rym Vilgefortz usi�owa� oszuka� cesarza Emhyra.

Przerwa�y, bo do kuchni wszed� Kr�l Rybak. Uk�oniwszy si� i zaburczawszy, wzi�� z kredensu chleb, dwojaki i p��cienne zawini�tko. Wyszed�, nie zapominaj�c uk�oni� si� i zaburcze�.

��Mocno utyka � rzek�a Nimue pozornie od niechcenia. - By� ci�ko ranny. Dzik rozpru� mu nog� na polowaniu. Dlatego sp�dza tyle czasu na �odzi. Przy wios�ach i �owieniu ryb rana mu nie przeszkadza, na �odzi zapomina o kalectwie. To bardzo przyzwoity i dobry cz�owiek. A ja�

Condwiramurs milcza�a grzecznie.

��Potrzebuj� m�czyzny � wyja�ni�a rzeczowo ma�a czarodziejka.

Ja te�, pomy�la�a adeptka. Cholera, gdy tylko wr�c� do akademii, zaraz pozwol� si� komu� zba�amuci�. Celibat jest dobry, ale nie d�u�ej ni� jeden semestr.

Nimue chrz�kn�a.

��Je�li sko�czy�a� �niada� i marzy�, chod�my do biblioteki.

��Wr��my do twego snu.

Nimue otworzy�a teczk�, przerzuci�a kilka wykonanych sepi� akwarelek, wyj�a jedn�. Condwiramurs rozpozna�a od razu.

��Audiencja w Loc Grim?

��Oczywi�cie. Sobowt�r zostaje przedstawiony na cesarskim dworze. Emhyr udaje, �e da� si� podej��, robi dobr� min� do z�ej gry. Oto, sp�jrz, ambasadorzy Kr�lestw P�nocnych, dla kt�rych ten spektakl si� odgrywa. Tu za� widzimy nilfgaardzkich diuk�w, kt�rych spotka� afront: cesarz odtr�ci� ich c�rki, zlekcewarzy� koligacyjne oferty. ��dni zemsty, szepcz�, nachyleni ku sobie, knuj� ju� spisek i mord. Dziewczyna sobowt�r stoi z pochylon� g�ow�, malarz, by podkre�li� tajemniczo��, ustroi� j� nawet w kryj�cy rysy twarzy facelet.

��I nic wi�cej � podj�a po chwili czarodziejka � nie wiemy o fa�szywej Ciri. �adna z wersji legendy nie podaje, co si� z owym sobowt�rem sta�o p�niej.

��Nale�y si� jednak domy�la� � rzek�a ze smutkiem Condwiramurs � �e los dziewczyny nie by� do pozazdroszczenia. Gdy Emhyr zdoby� orygina�, a przecie� wiemy, �e zdoby�, pozby� si� falsyfikatu. Gdy �ni�am, nie wyczu�am tragedii, a w zasadzie powinnam co� odczu�, gdyby� Z drugiej strony, to, co widz� w snach, to niekoniecznie jest realna prawda. Jak ka�dy cz�owiek, �ni� marzenia. Pragnienia. T�sknoty� I l�ki.

��Wiem.

Dyskutowa�y do obiadu, przegl�daj�c teczki i fascyku�y grafik. Kr�lowi Rybakowi poszcz�ci� si� wida� po��w, bo na obiad by� �oso� z rusztu. Na kolacj� te�.

W nocy Condwiramurs spa�a �le. Za bardzo si� objad�a.

Nie wy�ni�a nic. By�a tym troch� przygn�biona i zawstydzona, ale Nimue nie przej�a si� w og�le. Mamy czas, powiedzia�a. Przed nami jeszcze wiele nocy.

Wie�a Inis Vitre mia�a kilka �azienek, i�cie luksusowych, jasnych od marmuru i l�ni�cych od mosi�dzu, ogrzewanych hypokaustonem mieszcz�cym si� gdzie� w piwnicach. Condwiramurs nie kr�powa�a si� okupowa� wanny godzinami, ale i tak co jaki� czas spotyka�a si� z Nimue w �a�ni, malutkiej drewnianej budce z wychodz�cym na jezioro pomostem. Mokre, dysz�ce par� buchaj�c� z polewanych kamieni, siadywa�y obie na �aweczkach, ch�oszcz�c si� od niechcenia brzozowymi miote�kami, a s�ony pot �cieka� im do oczu.

��Je�li dobrze zrozumia�am � Condwiramurs otar�a twarz � moja praktyka na Inis Vitre ma polega� na tym, �eby wyja�ni� wszystkie bia�e plamy legendy o wied�minie i wied�mince?

��Dobrze zrozumia�a�.

��Za dnia, poprzez ogl�danie grafik i dyskusje mam si� na�adowa� do snu, aby w nocy m�c wy�ni� prawdziw�, nikomu nie znan� wersj� danego zdarzenia?

Tym razem Nimue nawet nie uzna�a za konieczne, by potwierdza�. Smagn�a si� tylko kilka razy miote�k�, wsta�a, chlusn�a wod� na rozpalone kamienie. Para buchn�a, gor�co na moment pozbawi�o oddechu.

Nimue wyla�a na siebie reszt� wody z cebrzyka. Condwiramurs podziwia�a jej figur�. Cho� malutka, czarodziejka by�a zbudowana nad wyraz proporcjonalnie. Kszta�t�w i j�drnej sk�ry mog�a pozazdro�ci� jej dwudziestolatka. Condwiramurs, niedaleko szukaj�c, mia�a lat dwadzie�cia cztery. I zazdro�ci�a.

��Je�li nawet co� wyja�ni� � podj�a, znowu ocieraj�c spocon� twarz � sk�d b�dziemy mia�y pewno��, �e �ni� wersje prawdziwe? Doprawdy nie wiem�

��O tym za chwil� � uci�a Nimue. - Na zewn�trz. Dosy� ju� mam siedzenia w tym ukropie. Sch�od�my si�. A potem pogadamy.

To te� nale�a�o do rytua�u. Wybieg�y z �a�ni, klaszcz�c bosymi stopami po deskach pomostu, potem skoczy�y w jezioro, wydaj�c dzikie wrzaski. Popluskawszy si�, wysz�y na pomost, wykr�caj�c w�osy.

Kr�l Rybak, zaalarmowany pluskiem i piskiem, obejrza� si� na swojej �odzi, popatrzy�, przys�aniaj�c oczy d�oni�, ale zaraz odwr�ci� si� i zaj�� rybackimi akcesoriami. Condwiramurs takie zachowanie uwa�a�a za obel�ywe i karygodne. Jej opinia o Kr�lu Rybaku bardzo wzros�a, gdy zauwa�y�a, �e czas, kt�rego nie sp�dza� na �owieniu po�wi�ci� czytaniu. Chodzi� z ksi��k� nawet do klozetu, a by�o to ni mniej, ni wi�cej tylko Speculum aureum, dzie�o powa�ne i trudne. Je�eli wi�c nawet w pierwszych dniach pobytu na Inis Vitre Condwiramurs odrobink� dziwi�a si� Nimue, to ju� dawno przesta�a. Sta�o si� jasne, �e Kr�l Rybak by� chamem i gburem jedynie z pozoru. Wzgl�dnie z bezpiecznej mimikry.

Tym niemniej, pomy�la�a Condwiramurs, obelg� i niewybaczalnym afrontem jest odwracanie si� ku w�dkom i b�yszczkom, gdy po pomo�cie paraduj� dwie nagi niewiasty o cia�ach godnych nimf, od kt�rych oczu nie powinno si� m�c oderwa�.

��Je�eli co� wy�ni� � wr�ci�a do tematu, tr�c piersi r�cznikiem � jaka b�dzie gwarancja, �e �ni�am wersje prawdziwe? Znam wszystkie wersje literackie legendy, od P� wieku poezji Jaskra po Pani� Jeziora Andrei Ravixa. Znam wielebnego Jarre'a, znam wszystkie opracowania naukowe, a o edycjach popularnych nawet nie wspominam. Te wszystkie lektury zostawi�y �lad, wywar�y wp�yw, nie jestem w stanie wyeliminowa� tego z moich sn�w. Czy jest szansa przedrze� si� przez fikcj� i wy�ni� prawd�?

��Jest.

��Jak du�a?

��R�wna tej � Nimue ruchem g�owy wskaza�a ��d� na jeziorze � jak� ma Kr�l Rybak. Sama widzisz, bez wytchnienia zarzuca swoje haki. Zaczepia zielsko, korzenie, zatopione karcze, pnie, stare buty, topielc�w i kaduk wie, co jeszcze. Ale od czasu do czasu co� tam z�owi.

��Szcz�liwych �ow�w zatem � westchn�a Condwiramurs, ubieraj�c si�. - Zarzucajmy przyn�t� i ��wmy. Szukajmy prawdziwych wersji legendy, odpruwajmy tapicerk� i podszewk�, opukujmy kufer w poszukiwaniu drugiego dna. A co, je�li drugiego dna nie ma? Przy ca�ym szacunku, Nimue, nie jeste�my pierwsze na tym �owisku. Jaka jest szansa, �e jakikolwiek szczeg� i detal umkn�� uwadze watah badaczy, kt�rzy �owili przed nami? �e zostawili nam cho�by jedn� rybk�?

��Zostawili � stwierdzi�a z przekonaniem Nimue, rozczesuj�c mokre w�osy. - To, czego sami nie wiedzieli, zatynkowali fanbulacj� i pi�knos�owiem. Lub zbyli milczeniem.

��Na przyk�ad?

��Zimowy pobyt wied�mina w Toussaint, �eby daleko nie szuka�. Wszystkie wersje legendy zbywaj� ten epizod kr�tkim zdanie: "Bohaterowie sp�dzili zim� w Toussaint". Nawet Jaskier, kt�ry swoim wyczynom w tym ksi�stwie po�wi�ci� dwa rozdzia�y, na temat wied�mina jest zaskakuj�co enigmatyczny. Czy nie warto by wi�c dowiedzie� si�, co si� wydarzy�o tej zimy? Po ucieczce z Belhaven i spotkaniu z Elfem Avallac'hem w podziemnym kompleksie Tir n� B�a Arainne? Po potyczce w Caed Myrkvid i przygodzie z druidkami? Co robi� wied�min w Toussaint od pa�dziernika do stycznia?

��Co robi�? Zimowa�! - parskn�a adeptka. - Nie m�g� przed odwil�� sforsowa� prze��czy, wi�c zimowa� i nudzi� si�. Nie dziwota, �e p�niejsi autorzy za�atwiali ten nudny fragment lakonicznym: "Min�a zima". No, ale skoro trzeba, spr�buj� co� wy�ni�. Mamy jakie� obrazy lub rysunki?

Nimue u�miechn�a si�.

��Mamy nawet jeden rysunek na rysunku.

Naskalny fresk przedstawia� scen� my�liwsk�. Chude, narysowane niedba�ymi ruchami p�dzla ludziki z �ukami i dzidami �ciga�y w dzikich podskokach wielkiego i fioletowego bizona. Bizon mia� na boku tygrysie pr�gi, a nad jego lirowato wygi�tymi rogami unosi�o si� co�, co przypomina�o wa�k�.

��To wi�c � pokiwa� g�ow� Regis � jest owo malowid�o. Wymalowane przez Elfa Avallac'ha. Elfa, kt�ry du�o wiedzia�.

��Tak � potwierdzi� sucho Geralt. - To jest w�a�nie to malowid�o.

��Problem polega na tym, �e w dok�adnie spenetrowanych przez nas jaskiniach nie ma �ladu ani elf�w, ani innych stwor�w, o kt�rych napomyka�a�.

��Byli tu. Teraz pochowali si�. Albo wynie�li.

��To fakt bezsporny. Nie zapominaj, pos�uchania udzielono ci wy��cznie za wstawiennictwem flaminki. Widocznie uznano, �e jednego pos�uchania wystarczy. Po tym, gdy flaminka w spos�b do�� kategoryczny odm�wi�a wsp�pracy, naprawd� nie wiem, co jeszcze mo�esz zrobi�. �azimy po tych jaskiniach ca�y dzie�. Nie mog� oprze� si� wra�eniu, �e bezsensownie.

��Ja te� � powiedzia� wied�min gorzko � nie mog� oprze� si� takiemu wra�eniu. Nigdy nie rozumia�am elf�w. Ale wiem ju� przynajmniej, dlaczego wi�kszo�� ludzi nie przepada za nimi. Bo trudno oprze� si� wra�eniu, �e one z nas drwi�. We wszystkim, co robi�, co m�wi�, co my�l�, elfy drwi� z nas, szydz�. Kpi�.

��Przemawia przez ciebie antropomorfizm.

��Mo�e troch�. Ale wra�enie pozostaje.

��Co robimy?

��Wracamy do Caed Myrkvid, do Cahira, kt�remu ju� pewnie druidki podleczy�y oskalpowan� �epetyn�. Potem wsiadamy na konie i korzystamy z zaproszenia ksi�nej Anny Henrietty. Nie r�b min wampirze. Milva ma po�amane �ebra, Cahir rozwalony �eb, troch� odpoczynku w Toussaint dobrze zrobi obojgu. Trzeba te� wypl�ta� Jaskra z afery, bo zdaje si�, �e nie�le si� wpl�ta�.

��C� � westchn�� Regis � niech tak si� stanie. B�d� musia� trzyma� si� z daleka od zwierciade� i ps�w, uwa�a� na czarodziej�w i telepat�w� A gdyby mnie mimo to zdemaskowano, licz� na ciebie.

��Mo�esz liczy� � odrzeka powa�nie Geralt. - Nie zostawi� ci� w potrzebie. Druhu.

Wampir u�miechn�� si�, a poniewa� byli sami, pe�nym garniturem k��w.

��Druhu?

��Przemawia przeze mnie antropomorfizm. Dalej, wychod�my z tych pieczar, druhu. Bo tutaj mo�emy znale�� wy��cznie reumatyzm.

��Wy��cznie. Chyba, �e� Geralt? Tir n� B�a Arainne, elfia nekropolia, zgodnie z tym, co widzia�e�, jest za naskalnym malowid�em, dok�adnie za t� �cian�� Mo�na by si� tam dosta� gdyby� No wiesz. Gdyby to rozwali�. Nie my�la�e� o tym?

��Nie. Nie my�la�em.

Kr�lowi Rybakowi znowu si� powiod�o, bo na kolacj� by�y w�dzone palie. Ryby tak smaczne, �e nauka posz�a w las. Condwiramurs objad�a si� znowu.

Condwiramurs odbi�o si� w�dzon� pali�. Pora spa�, pomy�la�a, po raz drugi �api�c si� na tym, �e stron� ksi��ki przewraca machinalnie, wcale nie rejestruj�c tre�ci. Czas na sen.

Ziewn�a, od�o�y�a ksi��k�. Rozrzuci�a poduszki, zmieniaj�c uk�ad z czytelniczego na rekreacyjny. Zakl�ciem zgasi�a lamp�. Komnata momentalnie uton�a w nieprzebitym i g�stym jak melasa mroku. Ci�kie welurowe kotary by�y szczelnie zaci�gni�te � adeptka dawno ju� zd��y�a wypraktykowa�, �e w ciemno�ciach �ni si� lepiej. Co wybra�, pomy�la�a, przeci�gaj�c si� i wierc�c na prze�cieradle. I�� na onejroidalny �ywio� czy spr�bowa� si� kotwiczy�?

Wbrew powszechnym zapewnieniom, �ni�czki nie pami�ta�y nawet po�owy swych wieszczych sn�w, znaczna ich cz�� zostawa�a w pami�ci onejromantek jako galimatias obrazk�w, zmieniaj�c kolory i kszta�ty niby kalejdoskop, dziecinna zabawka z lusterek i szkie�ek. P� biedy, je�li obrazki pozbawione by�y wszelkiego �adu i nawet pozor�w znaczenia, mo�na by�o w�wczas spokojnie przej�� nad nimi do porz�dku dziennego. Na zasadzie: nie pami�tam, znaczy, �e nie warto pami�ta�. W �argonie �ni�czek takie sny zwa�y si� �kitem�.

Gorsz� i troch� wstydliw� spraw� by�y �widma� � sny, z kt�rych �ni�czki zapami�tywa�y jedynie fragmenty, wy��cznie strz�py znacze�, sny, po kt�rych rano zostawa�o tylko niejasne odczucie odebranego sygna�u. Je�li �widmo� nadto powtarza�o si�, mo�na by�o by� pewnym, �e mia�o si� do czynienia z snem o znacznej warto�ci onejroidalnej. W�wczas �ni�czka poprzez skupienie i autosugesti� usi�owa�a zmusi� si� do ponownego, tym razem dok�adnego prze�nienia konkretnego �widma�. Najlepsze wyniki dawa�a metoda zmuszania si� do ponownego snu natychmiast po przebudzeniu � nazywa�o si� to �zahaczeniem�. Je�li sen nie dawa� si� "zahaczy�", pozostawa�a pr�ba powt�rnego wywo�ania danej wizji sennej podczas kt�rego� z kolejnych seans�w, poprzez poprzedzaj�c� za�ni�cie koncentracj� i medytacj�. Takie programowanie �nienia nosi�o nazw� "kotwiczenia si�".

Po dwunastu sp�dzonych na wyspie nocach Condwiramurs mia�a ju� trzy listy, trzy zestawy sn�w. By�a lista godnych puszenia si� sukces�w � lista �widm�, kt�re �ni�czka z powodzeniem "zahaczy�a" lub "zakotwiczy�a".Do takich nale�a�y sny o rebelii na wyspie Thanedd oraz o podr�y wied�mina i jego dru�yny przez zamiecie na prze��czy Malheur, przez wiosenne ulewy i rozmi�k�e drogi w dolinie Sudduth. By�a � do tego adeptka nie przyznawa�a si� Nimue � lista kl�sk, sn�w, kt�re mimo wysi�k�w nadal pozostawa�y enigm�. I by�a lista robocza � lista sn�w, kt�re czeka�y na swoj� kolejk�.

I by� jeden sen, dziwny, ale bardzo przyjemny, kt�ry powraca� w strz�pach i migawkach, w nieuchwytnych d�wi�kach i jedwabistym dotyku.

Mi�y, tkliwy sen.

Dobrze, pomy�la�a Condwiramurs, zamykaj�c oczy. Niech b�dzie.

��Zdaje si�, �e wiem, czym zajmowa� si� wied�min, zimuj�c w Toussaint.

��Prosz�, prosz� � Nimue unios�a wzrok znad okular�w i oprawionego w sk�r� grimoire'u, kt�ry wertowa�a. - Wy�ni�a� co� jednak wreszcie?

��A jak�e!�� powiedzia�a che�pliwie Condwiramurs. - Wy�ni�am! Wied�mina Geralta i kobiet� o kr�tkich, czarnych w�osach i zielonych oczach. Nie wiem, kto to m�g� by�. Mo�e owa ksi�na, o kt�rej pisze w pami�tnikach Jaskier?

��Chyba czyta�a� nieuwa�nie � sch�odzi�a j� nieco czarodziejka. - Jaskier opisuje ksi�n� Anariett� dok�adnie, a inne �r�d�a potwierdzaj�, �e w�osy mia�a, cytuj�, kasztanowej barwy, l�ni�ce, zaprawd� z�otu podobn� aureol�.

��A zatem to nie ona � zgodzi�a si� adeptka. - Moja kobieta by�a czarna. Jako ten, zaprawd� w�giel. A sen by�� Hmmm� Ciekawy.

��S�ucham z uwag�.

��Rozmawiali. Ale to nie by�a zwyk�a rozmowa.

��Wi�ksz� cz�� czasu ona trzyma�a nogi na jego ramionach.

��Powiedz mi, Geralt, wierzysz w mi�o�� od pierwszego wejrzenia?

��A ty wierzysz?

��Wierz�.

��Teraz ju� wiem, co nas po��czy�o. Przyci�gaj�ce si� przeciwie�stwa.

��Nie b�d� cyniczny.

��Dlaczego? Cynizm podobno dowodzi inteligencji.

��Nieprawda. Cynizm, przy ca�ej swej pseudointeligentnej otoczce, jest obrzydliwie nieszczery. Ja nie znosz� �adnej nieszczero�ci. Skoro ju� przy tym jeste�my� Powiedz mi, wied�minie, co kochasz we mnie najbardziej.

��To.

��Popadasz z cynizmu w trywialno�� i bana�. Spr�buj jeszcze raz.

��Najbardziej kocham w tobie tw�j rozum, twoj� inteligencj� i twoj� duchow� g��bi�. Twoj� niezale�no�� i swobod�, twoj��

��Nie pojmuj�, sk�d w tobie tyle sarkazmu�

��To nie by�a sarkazm, to by� �art.

��Nie �cierpi� takich �art�w. Zw�aszcza nie w por�. Wszystko m�j drogi ma sw�j czas i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem. Jest czas milczenia i czas m�wienia, czas p�aczu i czas �miechu, czas siania i czas rozbierania, przepraszam zbierania, czas �art�w i czas powagi�

��Czas pieszczot cielesnych i czas powstrzymywania si� od nich?

��No, nie bierz tego tak dos�ownie! Przyjmijmy raczej, �e jest czas komplement�w. Kochanie si� bez komplement�w tr�ci fizjologi�, a fizjologia jest p�aska. M�w mi komplementy.

��Nikt, od Jarugi po Buin�, nie ma tak pi�knego ty�ka jak ty.

��Masz ci los, teraz dla odmiany przymierzy� mnie do jaki� barbarzy�skich p�nocnych rzeczek. Pomijaj�c w og�le jakie� metafory, nie mo�na by�o powiedzie� od Alby po Veld�? Albo: od Alby po Sansretour?

��W �yciu nie by�em nad Alb�. Staram si� unika� wyrokowania, gdy nie jest poparte rzeteln� eksperiencj�.

��Och! Doprawdy? Mniemam zatem, �e ty�k�w, bo to o nich wszak mowa, widzia�a� i do�wiadczy�e� do��, by m�c wyrokowa�? Co, bia�ow�osy? Ile� to kobiet mia�e� przede mn�? H�? Zada�am ci pytanie, wied�minie! Nie, nie, zostaw, �apy precz, takim sposobem nie wykr�cisz si� od odpowiedzi. Ile kobiet mia�e� przede mn�?

� �adnej. Jeste� moj� pierwsz�.

��Nareszcie.

Nimue od bardzo d�ugiej chwili wpatrywa�a si� w obraz przedstawiaj�cy w subtelnym chiaroscuro dziesi�� siedz�cych za okr�g�ym sto�em kobiet.

��Szkoda � odezwa�a si� wreszcie � �e nie wiemy, jak one naprawd� wygl�da�y.

��Wielkie mistrzynie?�� parskn�a Condwiramurs. - Pe�no jest przecie� ich portret�w! W samej tylko Aretuzie�

��M�wi�am: naprawd� � uci�a Nimue. - Nie sz�o mi o pochlebione podobizny namalowane na podstawie innych pochlebionych podobizn. Nie zapominaj, by� czas niszczenia wizerunk�w czarodziejek. I samych czarodziejek. A potem by� czas propagandy, gdy mistrzynie musia�y samym wygl�dem budzi� szacunek, podziw i nabo�ny l�k. Z tego czasu pochodz� wszystkie Zebrania �o�y, Sprzysi�enia i Konwenty, p��tna i grafiki przedstawiaj�ce st�, a za nim dziesi�� wspania�ych, urzekaj�co urodziwych kobiet. A prawdziwych, autentycznych portret�w nie ma. Poza dwoma wyj�tkami. Autentyczny jest portret Margarity Laux-Antille, kt�ry wisi w Aretuzie na wyspie Thanedd, a kt�ry cudem ocala� z po�aru. Autentyczny jest portret Sheali de Tancarville w Ensenadzie w Lan Exeter.

��A namalowany przez elfy portret Franceski Findabair wisz�cy w vengerberskiej Pinakotece?

��Falsyfikat. Gdy otwarto Drzwi i elfy odesz�y, zabra�y ze sob� lub zniszczy�y wszystkie dzie�a sztuki, nie zostawi�y ani jednego obrazu. Nie wiemy, czy Stokrotka z Dolin by�a rzeczywi�cie tak pi�kna, jak g�osi podanie. W og�le nie wiemy, jak wygl�da�a Ida Emean. A �e w Nilfgaardzie wizerunki czarodziejek niszczono bardzo pilnie i starannie, nie mamy poj�cia o prawdziwym wygl�dzie Assire var Anahid i Fringilli Vigo.

��Przyjmijmy jednak i um�wmy si� � westchn�a Condwiramurs � �e one wszystkie tak w�a�nie wygl�da�y, jak je p�niej portretowano. Dostojne, w�adcze, dobre i m�dre, zapobiegliwe, prawe i szlachetne. I pi�kne, zniewalaj�co pi�kne� Przyjmijmy to. Wtedy jako� �atwiej �y�.

Dzienne zaj�cia na Inis Vitre nabra�y cech nu��cej nieco rutyny. Analiza sn�w Condwiramurs, zaczynaj�ca si� ju� przy �niadaniu, przeci�ga�a si� zwykle a� do po�udnia. Czas mi�dzy po�udniem a obiadem adeptka trawi�a na spacerach � a te r�wnie� szybko sta�y si� rutynowe i nudnawe. Trudno si� dziwi�. W ci�gu godziny wysp� mo�na by�o okr��y� dwukrotnie, napatrzywszy si� przy tym na tak zajmuj�ce rzeczy jak granit, kar�owata sosna, �wir, szcze�uje, woda i mewy.

Po obiedzie, po d�ugiej sje�cie, nast�powa�y dyskusje, przegl�danie ksi�g, zwoj�w i manuskrypt�w, ogl�danie obraz�w, grafik i map. I d�ugie, przeci�gaj�ce si� w noc dysputy o wzajemnych relacjach legendy i prawdy�

A potem noce i sny. R�ne sny. Celibat dawa� o sobie zna�. Zamiast zagadek wied�mi�skiej legendy, Condwiramurs �ni� si� Kr�l Rybak w najr�niejszych sytuacjach, od kra�cowo nieerotycznych po ekstremalnie erotyczne. We �nie kra�cowo nieerotycznym Kr�l Rybak wl�k� j� na lince za �odzi�. Wios�owa� wolno i ospale, wi�c pogr��a�a si� w jeziorze, ton�a, dusi�a si�, a do tego targa� ni� straszliwy strach � czu�a, �e od dna jeziora odrywa si� i p�ynie ku powierzchni co� okropnego, co�, co chce po�kn�� ci�gni�t� za �odzi� przyn�t�, kt�r� by�a. Ju�, ju� to co� mia�o j� chwyci�, gdy Kr�l Rybak mocniej napiera� na wios�a, odci�gaj�c j� z zasi�gu szcz�k niewidzialnego drapie�nika. Wleczona, zad�awia�a si� wod� i wtedy si� budzi�a.

We �nie niedwuznacznie erotycznym kl�cza�a na dnie rozchybotanej �odzi, przewieszona przez burt�, a Kr�l Rybak trzyma� j� za kark i ch�do�y� entuzjastycznie, burcz�c przy tym, chrz�cz�c i spluwaj�c. Opr�cz fizycznej przyjemno�ci Condwiramurs czu�a skr�caj�ce trzewia przera�enie � co b�dzie, gdy Nimue ich przy�apie? Nagle w wodzie jeziora widzia�a rozchybotane, gro�ne oblicze ma�ej czarodziejki� i budzi�a si�, zlana potem.

Wstawa�a w�wczas, otwiera�a okno, zach�ystywa�a si� nocnym powietrzem, ksi�ycowym blaskiem, p�yn�c� od jeziora mg��.

I �ni�a dalej.

Wie�a Inis Vitre mia�a taras, wsparty na kolumnach, zwieszaj�cy si� nad jeziorem. Z pocz�tku Condwiramurs nie po�wi�ca�a tej sprawie uwagi, wreszcie jednak zacz�a si� zastanawia�. Taras by� dziwny, bo absolutnie niedost�pny. Z �adnego ze znanych jej pomieszcze� wie�y nie mo�na by�o na �w taras wej��.

�wiadoma, �e siedziby czarodziejek nie mog� oby� si� bez takich sekretnych anomalii, Condwiramurs nie zadawa�a pyta�. Nawet w�wczas, gdy spaceruj�c brzegiem jeziora widzia�a Nimue przypatrywuj�c� si� jej z owego tarasu. Niedost�pnego, jak si� okazywa�o, tylko dla niepowo�anych i profan�w.

Troch� z�a, �e za profank� si� j� uwa�a, zawzi�a si� i udawa�a, �e nic si� nie sta�o. Ale nie potrwa�o d�ugo, a tajemnica si� wyja�ni�a.

By�o to po tym, gdy nawiedzi�a j� seria sn�w, wywo�anych akwarelami Wilmy Wessely. Zafascynowana wida� tym fragmentem legendy, malarka po�wi�ci�a wszystkie swoje dzie�a Ciri w Wie�y Jask�ki.

��Dziwne mam sny po tych obrazkach � poskar�y�a si� adeptka nast�pnego ranka. - �ni� obrazki. Wci�� te same obrazki. Nie sytuacje, nie sceny, ale obrazki. Ciri na blankach wie�y� Nieruchomy obrazek.

��I nic wi�cej? �adnych dozna� poza wzrokowymi?

Nimue wiedzia�a, rzecz jasna, �e �ni�czka tak zdolna jak Condwiramurs �ni wszystkimi zmys�ami � odbiera sny nie tylko wzrokiem, jak wi�kszo�� ludzi, ale r�wnie� s�uchem, dotykiem, w�chem � a nawet smakiem.

��Nic � pokr�ci�a g�ow� Condwiramurs. - Tylko�

��No, no?

��My�l. Uporczywa my�l. �e nad tym jeziorem, w tej wie�y wcale nie jestem pani�, lecz wi�niem.

��Pozw�l ze mn�.

Tak, jak Condwiramurs si� domy�la�a, dost�p do tarasu mo�liwy by� tylko z prywatnych komnat czarodziejki, czy�ciutkich, pedantycznie porz�dnych, pachn�cych drzewem sanda�owym, mirr�, lawend� i naftalin�. Trzeba by�o skorzysta� z ma�ych sekretnych drzwiczek i kr�conych schod�w prowadz�cych w d�. W�wczas wchodzi�o si� tam, gdzie nale�a�o.

Komnata, w odr�nieniu od pozosta�ych, nie mia�a na �cianach boazerii ani tapiserii, by�a wy��cznie pobielona, a przez to bardzo jasna. Tym ja�niejsza, �e by�o to ogromne tryptykowe okno, a raczej szklane drzwi wiod�ce wprost na zwisaj�cy nad jeziorem taras.

Jedynymi meblami w komnacie by�y dwa fotele, olbrzymie zwierciad�o w owalnej mahoniowej ramie oraz rodzaj stojaka z poprzecznym poziomym ramieniem, na kt�rym zawieszono gobelin. Gobelin mierzy� jakie� pi�� st�p na siedem i si�ga� fr�dzlami pod�ogi.

Arras przedstawia� skalne urwisko nad g�rskim jeziorem. Zamek wtopiony w urwisko, zdaj�cy si� by� cz�ci� skalnej �ciany. Zamek, kt�ry Condwiramurs dobrze zna�a. Z licznych ilustracji.

��Cytadela Vilgefortza, miejsce uwi�zienia Yennefer. Miejsce, w kt�rym zako�czy�a si� legenda.

��Tak jest � przytakn�a pozornie oboj�tnie Nimue. - Tam zako�czy�a si� legenda, przynajmniej w znanych jej wersjach. Znamy w�a�nie te wersje, dlatego wydaje si� nam, �e mamy zako�czenie. Ciri uciek�a z Wie�y Jask�ki, gdzie, jak to wy�ni�a�, by�a wi�niem. Gdy zorientowa�a si�, co chc� jej zrobi�, uciek�a. Legenda podaje wiele wersji tej ucieczki�

��Mnie � wtr�ci�a Condwiramurs � najbardziej podoba si� ta z rzucanymi za siebie przedmiotami. Grzebieniem, jab�kiem i chustk�. Ale�

��Condwiramurs.

��Przepraszam.

��Wersji ucieczki jest, jak m�wi�am wiele. Ale nadal niezbyt jasne jest, w jaki spos�b Ciri z Wie�y Jask�ki dosta�a si� wprost do zamku Vilgefortza. Nie mo�esz wy�ni� Wie�y Jask�ki. Spr�buj wy�ni� zamek. Przyjrzyj si� uwa�nie temu gobelinowi� Czy ty mnie s�uchasz?

��To zwierciad�o� Jest magiczne prawda?

��Nie. Wyciskam przed nim pryszcze.

��Przepraszam.

��To zwierciad�o Hartmanna � wyja�ni�a Nimue, widz�c zmarszczony nos i nad�san� min� adeptki. - Je�li chcesz, zajrzyj. Ale b�d�, prosz�, ostro�na.

��Czy to prawda � spyta�a dr��cym z podniecenia g�osem Condwiramurs � �e z Hartmanna mo�na przej�� do innych�

� �wiat�w? Owszem. Ale nie od razu, nie bez przygotowa�, medytacji, koncentracji i ca�ego mn�stwa innych rzeczy. Zalecaj�c ci ostro�no��, my�la�am o czym� innym.

��O czym?

��To dzia�a w obie strony. Z Hartmanna zawsze mo�e co� wyj��.

��Wiesz, Nimue� Gdy patrz� na ten gobelin�

� �ni�a�?

� �ni�am. Ale dziwnie. Z lotu ptaka. By�am ptakiem� Widzia�am ten zamek z zewn�trz. Nie mog�am wej�� do �rodka. Co� broni�o dost�pu.

��Patrz na gobelin � rozkaza�a Nimue. - Patrz na cytadel�. Patrz na ni� uwa�nie, skupiaj uwag� na ka�dym szczeg�le. Koncentruj si� mocno, ostro wryj ten obraz w pami�ci. Chc�, by� si� we �nie tam dosta�a, wesz�a do �rodka. Wa�ne jest, by� tam wesz�a.

Na zewn�trz, za murami zamczyska, musia�a hula� i�cie diabelska zawierucha, w palenisku komina ogie� a� hucza�, szybko po�eraj�c polana. Yennefer rozkoszowa�a si� ciep�em. Jej obecne wi�zienie by�o, co prawda, o nieba ca�e cieplejsze od mokrego lochu, w kt�rym sp�dzi�a chyba ze dwa miesi�ce, ale i tak z�b tam na z�b nie trafia�. W lochu zupe�nie straci�a rachub� czasu, p�niej te� nikt nie �pieszy� si� z informowaniem jej o datach, ale by�a pewna, �e jest zima, grudzie�, mo�e nawet stycze�.

��Jedz, Yennefer � powiedzia� Vilgefortz. - Jedz, prosz�, nie kr�puj si�.

Czarodziejka ani my�la�a si� kr�powa�. Je�eli za� do�� powolnie i nieporadnie sprawia�a si� z kurczakiem, to wy��cznie dlatego, �e jej ledwo zagojone palce wci�� by�y niezgrabne i sztywne, trudno by�o utrzyma� w nich n� i widelec. A je�� r�koma nie chcia�a � pragn�a zademonstrowa� Vilgefortzowi i pozosta�ym biesiadnikom, go�ciom czarodzieja. Nie zna�a �adnego z nich.

��Z prawdziw� przykro�ci� musz� ci� powiadomi� � powiedzia� Vilgefortz, pieszcz�c palcami n�k� kielicha � �e Ciri, twoja podopieczna, rozsta�a si� z tym �wiatem. Wini� za to mo�esz wy��cznie siebie, Yennefer. I tw�j bezsensowny up�r.

Jeden z go�ci, niewysoki i ciemnow�osy m�czyzna, kichn�� pot�nie, wysmarka� si� w batystow� chusteczk�. Nos mia� opuchni�ty, zaczerwieniony i ewidentnie na amen zatkany,�� Za zdrowie � powiedzia�a Yennefer, kt�ra z�owieszczymi s�owami Vilgefortza nie przej�a si� w og�le. - Od czeg� to takie okropne przezi�bienie, mi�y panie? Stali�cie w przeci�gu po k�pieli?

Drugi go��, starszy, wielki, chudy, o paskudnie bladych oczach, zarechota� nagle. Przezi�biony za�, cho� twarz skurczy�a mu si� od z�o�ci, podzi�kowa� czarodziejce uk�onem i kr�tkim zakatarzonym zdaniem. Nie do�� kr�tkim, by nie u�owi�a nilfgaardzkiego akcentu.

Vilgefortz odwr�ci� ku niej twarz. Nie nosi� ju� na g�owie z�otego rusztowania ani kryszta�owej soczewki w oczodole, ale wygl�da� jeszcze okropniej ni� wtedy, latem, gdy zobaczy�a go okaleczonego po raz pierwszy. Regenerowana lewa ga�ka oczna by�a ju� sprawna, ale znacznie mniejsza od prawej. Widok zapiera� dech.

��Ty, Yennefer � wycedzi� � mniemasz pewnie, �e k�ami�, �e usidlam ci�, pr�buj� podej��. W jakim celu mia�bym to robi�? Wie�ci� o �mierci Ciri przej��em si� tak samo jak ty, co ja m�wi�, bardziej ni� ty. Koniec ko�c�w, ja wi�za�em z dzieweczk� bardzo konkretne nadzieje, uk�ada�em plany maj�ce zdecydowa� o mojej przysz�o�ci. Teraz dziewczyna nie �yje, a moje plany run�y.

��To dobrze. - Yennefer, z trudem utrzymuj�c n� w sztywnych palcach, kroi�a nadziany �liwkami schab.

��Ciebie za� � ci�gn�� czarodziej, nie zwracaj�c uwagi na komentarz � wi�za� z Ciri wy��cznie niem�dry sentyment, na kt�ry w r�wnych cz�ciach sk�ada�y si� �al spowodowany w�asn� niep�odno�ci� i poczucie winy. Tak, tak, Yennefer, poczucie winy! Aktywnie wszak uczestniczy�a� w krzy�owaniu parek, w hodowli, dzi�ki kt�rej ma�a Ciri przysz�a na �wiat. I przela�a� uczucia na owoc eksperymentu genetycznego, nieudanego zreszt�. Eksperymentatorom zabrak�o bowiem wiedzy.

Yennefer w milczeniu zasalutowa�a mu pucharkiem, modl�c si� w duchu, by nie wypad� z palc�w. Poma�u dochodz� do wniosku, �e przynajmniej dwa z nich b�dzie mia�a sztywne bardzo d�ugo. Mo�e permanentnie.

Vilgefortz �achn�� si� na jej gest.

��Teraz ju� za p�no, sta�o si� � powiedzia� przez zaci�ni�te z�by. - Wiedz jednak Yennefer, �e ja wiedz� mia�em. Gdybym mia� i dziewczyn�, zrobi�bym z tej wiedzy u�ytek. Zaiste, �a�uj, podbudowa�bym twoj� okaleczon� namiastk� instynktu macierzy�skiego. Cho� sucha przecie� i sterylna jak kamie�, mia�a by� za moj� spraw� nie tylko c�rk�, ale i wnuczk�. Albo chocia� namiastk� wnuczki.

Yennefer parskn�a lekcewa��co, cho� w �rodku a� gotowa�a si� z w�ciek�o�ci.

��Z najwy�sz� przykro�ci� przyjdzie mi zepsu� tw�j �wietny humor, moja droga � powiedzia� zimno czarodziej. - Bo chyba zasmuci�a ci� wiadomo��, �e wied�min Geralt z Rivii nie �yje r�wnie�. Tak, tak, ten sam wied�min Geralt, z kt�rym, podobnie jak z Ciri, wi�za� ci� surogat uczucia, sentyment �mieszny, niem�dry i przes�odzony a� do md�o�ci. Wiedz, Yennefer, �e nasz drogi wied�min po�egna� si� z tym �wiatem prawdziwie ogni�cie i spektakularnie. Z tej okazji nie musisz czyni� sobie �adnych wyrzut�w. �mierci wied�mina nie jeste� winna w stopniu nawet najmniejszym. Ca�y zam�t nale�y si� mnie. Skosztuj marynowanych gruszek, s� naprawd� wyborne.

We fio�kowych oczach Yennefer zapali�a si� zimna nienawi��. Vilgefortz roze�mia� si�.

��Tak� ci� wol� � powiedzia�. - Zaiste, gdyby nie bransoletki z dwimerytu, spali�aby� mnie na popi�. Ale dwimeryt dzia�a, wi�c mo�esz pali� mnie wy��cznie spojrzeniem.

Ten zakatarzony kichn��, wysmarka� si� i rozkaszla�, a� �zy pociek�y mu z oczu. Ten wysoki przypatrywa� si� czarodziejce swym nieprzyjemnym rybim wzrokiem.

��A gdzie� to jest pan Rience?�� spyta�a Yennefer, przeci�gaj�c s�owa. - Pan Rience, kt�ry tyle mi naobiecywa�, naopowiada�, c� to on ze mn� zrobi. Gdzie� to jest pan Shirr�, kt�ry nigdy nie przepu�ci� okazji, by mnie popchn�� i kopn��? Dlaczego stra�nicy, jeszcze niedawno chamscy i brutalni, zacz�li zachowywa� si� ze strachliwym szacunkiem? Nie, Vilgefortz, nie musisz odpowiada�. Ja wiem. To, o czym m�wi�e�, to jedna wielka lipa. Ciri ci si� wymkn�a i Geralt ci si� wymkn��, przy okazji niejako sprawiaj�c twoim zbirom krwaw� �a�ni�. I co teraz? Plany run�y, zamieni�y si� w py�, sam to przyzna�e�, sny o pot�dze rozwia�y si� jak dym. A czarodzieje i Dijkstra namierzaj� ju�, namierzaj�. Nie bez kozery i nie z lito�ci, przesta�e� mnie torturowa� i zmusza� do skanowania. A cesarz Emhyr zaciska sie�, a jest zapewnie bardzo, bardzo z�y. Ess a tearth, me tiarn? A'pleine a cales, ellea?

��M�wi� wsp�lnym � powiedzia� zakatarzony, wytrzymuj�c jej spojrzenie. - A nazywam si� Stefan Skellen. I bynajmniej, bynajmniej nie mam pe�nych gaci. Ba, wci�� mi si� wydaje, �e jestem w du�o lepszej sytuacji ni� pani, Yennefer.

Przemowa zm�czy�a go, rozkaszla� si� znowu i wysmarka� w przemoczony ju� batyst. Vilgefortz uderzy� d�oni� o st�.

��Do�� tej zabawy � rzek� makabrycznie przewracaj�c swym miniaturowym okiem. - Wiedz, Yennefer, �e nie jeste� mi ju� potrzebna. W zasadzie powinienem kaza� wsadzi� ci� do worka i utopi� w jeziorze, ale ja z najwy�sz� niech�ci� si�gam po tego rodzaju �rodki. Do czasu, gdy okoliczno�ci pozwol� lub ka�� podj�� inna decyzj�, b�dziesz przebywa�a w odosobnieniu. Uprzedzam jednak, �e nie pozwol�, by� sprawia�a mi k�opoty. Je�li znowu zdecydujesz si� na g�od�wk�, wiedz, �e nie b�d�, jak w pa�dzierniku, traci� czasu na karmienie ci� przez rur�. Zwyczajnie pozwol� ci si� zag�odzi�. A w przypadku pr�b ucieczki rozkazy stra�nik�w s� jednoznaczne. A teraz �egnam. Je�li, naturalnie, zaspokoi�a� ju��

��Nie � Yennefer wsta�a, z rozmachem cisn�a serwetk� na st�. - Mo�e i jeszcze bym co� zjad�a, ale towarzystwo odbiera mi apetyt. �egnam pan�w.

Stefan Skellen kichn�� i rozkaszla� si�. Bladooki mierzy� j� z�ym spojrzeniem i u�miecha� si� paskudnie. Vilgefortz patrzy� w bok.

Jak zwykle, prowadzona z wi�zienia lub do wi�zienia, Yennefer pr�bowa�a zorientowa� si�, gdzie jest, zdoby� cho�by strz�pek informacji, mog�cy jej pom�c w planowanej ucieczce. I za ka�dym razem spotyka� j� zaw�d. Zamczysko nie mia�o �adnych okien, przez kt�re mog�aby zobaczy� otaczaj�cy je teren lub cho�by s�o�ce i spr�bowa� okre�li� strony �wiata. Telepatia by�a niemo�liwa, dwie ci�kie bransolety i obro�a z dwimerytu skutecznie niwelowa�y wszelkie pr�by u�ycia magii.

Komnata, w kt�rej j� uwi�ziono, by�a zimna i surowa jak pustelnicza cela. Yennefer przypomina�a sobie jednak radosny dzie�, kiedy przeniesiono j� tu z lochu. Z piwnicy, na dnie kt�rej wiecznie sta�a ka�u�a �mierdz�cej wody, a na �cianach wykwita�y saletra i s�l. Z piwnicy, gdzie karmiono j� och�apami, kt�re szczury bez wysi�ku wyrywa�y jej z okaleczonych palc�w. Gdy po jakich� dw�ch miesi�cach rozkuto j� i wyci�gni�to stamt�d, pozwolono przebra� si� i wyk�pa�, Yennefer nie posiada�a si� ze szcz�cia. Komnatka, do kt�rej j� przeniesiono, wydawa�a si� jej kr�lewsk� sypialni�, a cienka polewka, jak� jej przynoszono, zup� z jask�czych gniazd, godn� cesarskiego sto�u. Jasna rzecz, po jakim� czasie polewka okaza�a si� jednak pomyjowat� lur�, twarde wyrko twardym wyrkiem, a wi�zienie wi�zieniem. Zimnym, ciasnym wi�zieniem, w kt�rym po czterech krokach trafia�o si� na �cian�.

Yennefer zakl�a, westchn�a, usiad�a w karle, b�d�cym opr�cz wyrka jedynym meblem, jakim dysponowa�a.

Wszed� tak cicho, �e niemal go nie us�ysza�a.

��Nazywam si� Bonhart � powiedzia�. - Dobrze, �eby� zapami�ta�a to nazwisko, wied�mo. �eby� dobrze wry�a je sobie w pami��.

��Ch�do� si�, bucu.

��Jestem � zazgrzyta� � �owc� ludzi. Tak, tak, nadstaw uszu, czarownico. We wrze�niu, trzy miesi�ce temu w Ebbing z�owi�em twojego b�karta. T� ca�� Ciri, o kt�rej tyle si� tu gada.

Yennefer nadstawi�a uszu. Wrzesie�. Ebbing. Z�owi�. Ale jej nie ma. Mo�e ��e?

��Szarow�osa wied�minka szkolona w Kaer Morhen. Kaza�em jej walczy� na arenie, zabija� ludzi pod wrzask publiki. Powoli, powoli zamienia�em j� w besti�. Uczy�em j� do tej roli harpem, pi�ci� i obcasem. D�ugo j� uczy�em. Ale uciek�a mi, zielonooka �mija.

Yennefer odetchn�a niezauwa�alnie.

��Uciek�a mi w za�wiaty. Ale jeszcze kiedy� si� spotkamy. Pewien jestem, �e kiedy� si� spotkamy. Tak, czarownico. A je�li czego� �a�uj�, to tylko tego, �e twojego wied�mi�skiego mi�o�nika, owego Geralta, upiekli w ogniu. Ch�tnie da�bym mu posmakowa� mojej klingi, przekl�temu odmie�cowi.

Yennefer parskn�a.

��Pos�uchaj no, Bonhart, czy jak ci tam. Nie roz�mieszaj mnie. Wied�minowi to ty do pi�t nie dorastasz. R�wna� si� z nim nie mo�esz. W �adnej konkurencji. Jeste�, jak przyzna�e�, rakarzem i hyclem. Ale dobrym tylko na ma�e pieski. Na bardzo ma�e pieski.

��Popatrz no tu, wied�mo.

Gwa�townym ruchem rozche�sta� kubrak i koszul�, wyci�gn��, pl�cz�c �a�cuszki, trzy srebrne medaliony. Jeden mia� kszta�t g�owy kota, drugi or�a lub gryfa. Trzeciego nie widzia�a dok�adnie, ale chyba by� to wilk.

��Takich rzeczy � parskn�a znowu, udaj�c oboj�tno�� � pe�no jest na jarmarkach.

��Te nie s� z jarmarku.

��Co ty nie powiesz.

��By�o raz tak � zasycza� Bonhart � �e porz�dni ludzie bali si� wied�min�w bardziej ni� potwor�w. Potwory, b�d� co b�d�, siedzia�y w lasach i komyszach, wied�mini za� mieli czelno�� kr�ci� si� ko�o �wi�ty�, urz�d�w, szk� i plac�w zabaw. Porz�dni s�usznie uznali to za skandal. Poszukali wi�c kogo�, kto m�g�by zrobi� z bezczelnymi wied�minami porz�dek. I znale�li kogo� takiego. Nie�acno, niepr�dko, nieblisko, ale znale�li. Jak widzisz, zaliczy�em trzech. Ani jeden odmieniec wi�cej nie pojawi� si� w okolicy i nie dra�ni� poczciwych obywateli swym widokiem. A gdyby si� pojawi�, to za�atwi�bym go tak samo jak poprzednich.

��We �nie?�� wykrzywi�a si� Yennefer. - Z kuszy, zza w�g�a? Czy mo�e podawszy trucizn�?

Bonhart schowa� medaliony pod koszul�, zrobi� dwa kroki w jej stron�.

��Dra�nisz mnie, wied�mo.

��Taki mia�am zamiar.

��Ach, tak? To zaraz poka�� ci, suko, �e z twoim wied�mi�skim kochankiem mog� konkurowa� w ka�dej dziedzinie. Ba, �em nawet i lepszy od niego.

Stoj�cy przed drzwiami stra�nicy a� podskoczyli, s�ysz�c z celi �omot, trzask, huk, wycie i skowyt. A gdyby stra�nikom zdarzy�o si� kiedykolwiek wcze�niej w �yciu s�ysze� wrzask z�owionej w pa�� pantery, to przysi�gliby, �e w celi jest w�a�nie pantera.

Potem z celi dobieg� stra�nik�w straszny ryk, wypisz wymaluj, zranionego lwa, kt�rego zreszt� stra�nicy nigdy nie s�yszeli r�wnie�, a ogl�dali tylko na tarczach herbowych. Popatrzyli po sobie. Pokiwali g�owami. Potem wpadli do �rodka.

Yennefer siedzia�a w k�cie komnaty w�r�d resztek wyrka. W�osy mia�a rozburzone, sukni� i koszul� rozdart� od g�ry do samego do�u, jej ma�e dziewcz�ce piersi unosi�y si� ostro w rytm ci�kich oddech�w. Z nosa ciek�a jej krew, na twarzy szybko ros�a opuchlizna, wzbiera�y te� pr�gi od paznokci na prawym ramieniu.

Bonhart siedzia� w drugim ko�cu izby w�r�d z�omk�w zydla, obur�cz trzymaj�c si� za krocze. I jemu krew ciek�a z nosa, barwi�c siwe w�sy na kolor g��bokiego karminu. Twarz mia� poprzekre�lan� krwawymi drapni�ciami. Ledwo zagojone palce Yennefer by�y n�dzn� broni�, ale k��dki bransolet z dwimerytu mia�y wspaniale ostre kraw�dzie.

W puchn�cym policzku Bonharta, r�wniutko w ko�ci jarzmowej, wbity bardzo g��boko obydwoma z�bami, tkwi� widelec, kt�ry Yennefer zw�dzi�a ze sto�u podczas wieczerzy.

��Tylko ma�e pieski, ty hyclu � wydysza�a czarodziejka, pr�buj�c zas�oni� biust resztkami sukni. - A od suczek trzymaj si� na odleg�o��. Za s�aby jeste� na nie, p�taku.

Nie mog�a sobie darowa�, �e nie trafi�a tam, gdzie mierzy�a � w oko. Ale c�, cel by� ruchomy, a poza tym nikt nie jest doskona�y.

Bonhart rykn��, wsta�, wyrwa� widelec, zawy� i a� zatoczy� si� z b�lu. Zakl�� ohydnie.

Do celi zajrza�o ju� tymczasem nast�pnych dw�ch stra�nik�w.

��Hej, wy!�� zarycza� Bonhart, �cieraj�c krew z twarzy. - Sami tu! Wyci�gn�� mi t� gamatk� na �rodek pod�ogi, rozkrzy�owa� i przytrzyma�.

Stra�nicy patrzyli po sobie. A potem na sufit.

��Lepiej id�cie st�d sobie, panie � powiedzia� jeden. - Nie b�dzie si� tu ani krzy�owa�, ani trzyma�. My tego nie mamy w obowi�zkach.

��A kromie tego � mrukn�� drugi � nie mamy zamiaru ko�czy� jak Rience albo Schirr�.

Condwiramurs od�o�y�a na plik karton, na kt�rym wyobra�ona by�a cela wi�zienna. W celi za� kobieta, siedz�ca z opuszczon� g�ow�, w kajdanach, przykuta do kamiennej �ciany.

��J� wi�zili � mrukn�a � a wied�min swawoli� w Toussaint z jakimi� brunetkami.

��Pot�piasz go?�� spyta�a ostro Nimue. - Nie wiedz�c praktycznie nic?

��Nie. Nie pot�piam, ale�

��Nie ma ale. Zamilknij, prosz�.

Siedzia�y czas jaki� w milczeniu, przerzucaj�c kartony grafik i akwareli.

��Wszystkie wersje legendy � Condwiramurs wskaza�a jedn� z grafik � jako miejsce jej zako�czenia, fina�u, ostatecznej walki Dobra ze Z�em, Armageddony wr�cz, podaj� zamczysko Rhys-Rhun. Wszystkie wersje. Opr�cz jednej.

��Opr�cz jednej � kiwn�a g�ow� Nimue. - Opr�cz anonimowej, ma�o popularnej wersji, znanej jako Czarna Ksi�ga z Ellander.

��Czarna Ksi�ga podaje, �e fina� legendy rozegra� si� w cytadeli Stygga.

��Owszem. Tak�e i inne, kanoniczne dla legendy sprawy Ksi�ga z Ellander podaje w spos�b znacznie odbiegaj�cy od kanonu.

��Ciekawe � Condwiramurs unios�a g�ow� � kt�ry z tych zamk�w wyobra�ony jest na ilustracjach? Kt�ry wytkano na twoim gobelinie? Kt�ry wizerunek jest prawdziwy?

��Tego wiedzie� nie b�dziemy nigdy. Zamek, kt�ry ogl�da� fina� legendy nie istnieje. Zosta� zniszczony, �ladu po nim nie pozosta�o, co do tego zgodne s� wszystkie wersje, nawet ta podana przez Ksi�g� z Ellander. �adna z podanych w �r�d�ach lokalizacji nie jest przekonywuj�ca. Nie wiemy i nie b�dziemy wiedzie�, jak ten zamek wygl�da� i gdzie sta�.

��Ale prawda�

��Dla prawdy � przerwa�a ostro Nimue � nie ma to akurat �adnego znaczenia. Nie zapominaj, nie wiemy, jak naprawd� wygl�da�a Ciri. Ale tu, o, na tym narysowanym przez Wilm� Wessley kartonie, w gwa�townej rozmowie z elfem Avallac'hem na tle pos��k�w makabrycznych dzieci, to jest przecie� ona. Ciri. Co do tego nie ma wszak w�tpliwo�ci.

��Ale � zadziornie nie rezygnowa�a Condwiramurs � tw�j gobelin�

��Przedstawia zamek, w kt�rym rozegra� si� fina� legendy.

Milcza�y d�ugo. Szele�ci�y przewracane kartony.

��Nie lubi� � odezwa�a si� Condwiramurs � wersji legendy z Czarnej Ksi�gi. Jest taka� Taka�

��Brzydko prawdziwa � doko�czy�a Nimue, kiwaj�c g�ow�.

Condwiramurs ziewn�a, od�o�y�a P� wieku poezji, wydanie uzupe�nione pos�owiem przez profesora Everetta Denhoffa Juniora. Rozrzuci�a poduszki, zamieniaj�c konfiguracj� do czytania w konfiguracj� do spania. Ziewn�a, przeci�gn�a si� i zgasi�a lamp�. Komnata uton�a w mroku, rozja�nionym tylko ig�ami ksi�ycowego blasku, wciskaj�cego si� w szpary zas�on. Co wybra� na t� noc, pomy�la�a adeptka, wierc�c si� na prze�cieradle. Zda� si� na los szcz�cia? Czy kotwiczy�?

Po kr�tkiej chwili zdecydowa�a si� na to drugie.

By� taki niejasny, powracaj�cy sen, kt�ry nie dawa� si� do�ni� do ko�ca, rozwiewa� si�, znika� w�r�d innych sn�w tak, jak niteczka w�tku znika i gubi si� w�r�d desenia kolorowej tkaniny. Sen, kt�ry znika� z pami�ci, mimo tego uporczywie w niej trwaj�c.

Zasn�a natychmiast, sen sp�yn�� na ni� momentalnie. Gdy tylko zamkn�a oczy.

Nocne niebo, bezchmurne, jasne od ksi�yca i gwiazd. Wzg�rza, na ich zboczach winnice przypr�szone �niegiem. Czarny i kanciasty zarys budowli: muru z blankami, sto�bu, samotnego naro�nego beffroi.

Dw�ch je�d�c�w. Obaj wje�d�aj� na puste mi�dzymurze, obaj zsiadaj�, obaj wchodz� na portal. Ale w ziej�cy w posadzce otw�r lochu wchodzi tylko jeden.

Ten, kt�rego w�osy s� zupe�nie bia�e.

Condwiramurs j�kn�a przez sen, rzuci�a si� na ��ku.

Bia�ow�osy schodzi po schodach, g��boko, g��boko w piwnice. Idzie ciemnymi korytarzami, rozja�nia je, co jaki� czas zapalaj�c tkwi�ce w �elaznych uchwytach �uczywa. Blask �uczyw upiornymi cieniami ta�czy po �cianach i sklepieniach.

Korytarze, schody, znowu korytarze. Loch, du�a krypta, pod �cianami beczki. Gruzowisko, sterty cegie�. Potem korytarz, kt�ry si� rozwidla. W obu rozwidleniach ciemno��. Bia�ow�osy zapala kolejn� pochodni�. Wyci�ga miecz z pochwy na plecach. Waha si�, nie wie, kt�rym rozwidleniem p�j��. Wreszcie decyduje si� na prawe. Bardzo ciemne, kr�te i zagruzowane. Condwiramurs j�czy przez sen, ogarnia j� l�k. Wie, �e droga, kt�r� wybra� bia�ow�osy, wiedzie ku niebezpiecze�stwu.

Wie zarazem, �e bia�ow�osy szuka niebezpiecze�stwa.

Bo to jego zaw�d.

Adeptka rzuca si� w�r�d po�cieli, j�czy. Jest �ni�czk�, �ni, jest w onejroskopicznym transie, nagle proroczo wie, co si� za chwil� stanie. Uwa�aj, chce krzykn��, cho� wie, �e krzykn�� nie zdo�a. Uwa�aj, obejrzyj si�!

Strze� si�, wied�minie!

Potw�r zaatakowa� z ciemno�ci, z zasadzki, cicho i wrednie. Zmaterializowa� si� nagle w�r�d mroku jak wybuchaj�cy p�omie�. Jak j�zor p�omienia.

Potw�r zaatakowa� z ciemno�ci, z zasadzki, cicho i wrednie. Zmaterializowa� si� nagle w�r�d mroku jak wybuchaj�cy p�omie�. Jak j�zor p�omienia.

Geralt, cho� zaskoczony, zareagowa� instynktownie. Wywin�� si� w uniku, ocieraj�c o �cian� lochu. Bestia przelecia�a obok, odbi�a si� od klepiska jak pi�ka, machn�a skrzyd�ami i skoczy�a znowu, sycz�c i rozwieraj�c straszliwy dzi�b. Ale tym razem wied�min by� przygotowany.

Uderzy� z kr�tkiego zamachu, z �okcia, mierz�c w podgardle, pod karminowe korale, wielkie, dwukrotnie wi�ksze ni� u indyka. Trafi�, poczu�, jak ostrze p�ata cia�o. Impet ciosu zwali� besti� na ziemi�, pod mur. Skoffin wrzasn��, a by� to wrzask niemal cz�owieczy. Rzuca� si� w�r�d pokruszonych cegie�, t�uk� si� i trzepota� skrzyd�ami, bryzga� krwi�, siek� dooko�a biczowatym ogonem. Wied�min by� pewien, �e ju� po walce, ale potw�r zaskoczy� go niemile. Niespodziewanie run�� mu do gard�a, skrzecz�c straszliwie, wystawiaj�c szpony i klepi�c dziobem. Geralt uskoczy�, odbi� si� barkiem od muru, ci�� na odlew, od do�u, wykorzystuj�c impet odbicia. Trafi�, skoffin znowu run�� mi�dzy ceg�y, cuchn�ca posoka bryzn�a na �cian� lochu i �ciek�a po niej fantazyjnym deseniem. Str�cony w skoku potw�r nie miota� si� ju�, dygota� tylko, skrzecza�, wyci�ga� d�ug� szyj�, nadyma� podgardle i trz�s� koralami. Krew wartko p�yn�a spomi�dzy cegie�, na kt�rych le�a�.

Geralt bez trudu m�g�by dobi� go, ale nie chcia� nazbyt niszczy� sk�ry. Czeka� spokojnie, a� skoffin si� wykrwawi. Odszed� kilka krok�w. Czeka� spokojnie, a� skoffin si� wykrwawi. Odszed� kilka krok�w, odwr�ci� si� do muru, rozpi�� spodnie i wysika� si�, pogwizduj�c t�skn� melodyjk�.

Skoffin przesta� skrzecze�, znieruchomia� i �cich�. Wied�min podszed�, szturchn�� go lekko sztychem miecza. Widz�c, �e ju� po wszystkim, chwyci� potwora za ogon, uni�s�. Trzymany za nasad� ogona na wysoko�ci biodra, skoffin si�ga� s�pim dziobem ziemi, roz�o�one skrzyd�a mia�y wi�cej ni� cztery stopy rozpi�to�ci.

��Lekki�, kuroliszku � Geralt potrz�sn�� besti�, kt�ra faktycznie nie wa�y�a wiele wi�cej ni� dobrze utuczony indyk. - Lekki�. Na szcz�cie p�ac� mi od sztuki, nie od funta.

��Pierwszy raz � Reynart de Bois-Fresnes zagwizda� cichutko przez z�by, co, jak Geralt wiedzia�, wyra�a�o u niego najwy�szy podziw. - Pierwszy raz widz� co� takiego na oczy. Istne dziwad�o, na honor, dziwad�o nad dziwad�ami. Znaczy si�, to jest ten s�awiony bazyliszek?

��Nie � Geralt uni�s� potwora wy�ej, by rycerz m�g� si� lepiej przyjrze�. - To nie jest bazyliszek. To jest kuroliszek.

��A jaka r�nica?

��Zasadnicza. Bazyliszek, zwany te� regulusem, jest gadem, a kuroliszek, zwany te� skoffinem albo kokatryksj�, jest ornitoreptylem, to znaczy ni to gadem, ni to ptakiem. To jedyny znany przedstawiciel rz�du, kt�ry uczeni nazwali ornitopetylami, po d�ugich dysputach stwierdzili bowiem�

��A kt�ry z tych dw�ch � przerwa� Reynart de Bois-Fresnes, nie ciekawy wida�, motyw�w uczonych � spojrzeniem zabija lub zamienia w kamie�?

� �aden, to wymys�.

��Czemu wi�c ludzie tak si� obu boj�? Ten tutaj wcale nie jest a� taki du�y. Naprawd� mo�e by� gro�ny?

��Ten tutaj � wied�min potrz�sn�� zdobycz� � atakuje zwykle od ty�u, a mierzy bezb��dnie mi�dzy kr�gi lub pod lew� nerk�, na aort�. Zwykle wystarcza jeden cios dzioba. A je�li chodzi o bazyliszka, to wszystko jedno, gdzie uk�si. Jego jad jest najsilniejsz� ze znanych neurotoksyn. Zabija w ci�gu sekund.

��Brrr� A kt�rego z nich, powiedz, mo�na ukatrupi� za pomoc� zwierciad�a?

Ka�dego. Je�li waln�� prosto w �eb.

Reynart de Bois-Fresnes zarechota�. Geralt nie �mia� si�, dowcip o bazyliszku i zwierciadle przesta� go bawi� w Kaer Morhen, nauczyciele zbyt nim szafowali. R�wnie ma�o �mieszne by�y �arty o dziewicach i jednoro�cach. Rekordy g�upoty i prymitywizmu bi�y za� w Kaer Morhen liczne wersje dowcipu o smoczycy, kt�rej m�ody wied�min wia� w ramach zak�adu u�cisn�� prawic�.

U�miechn�� si�. Do wspomnie�.

��Wol� ci� u�miechni�tego � rzek� Reynart, przypatruj�c mu si� bardzo uwa�nie. - O stokro�, o niebo ca�e wol� ci� takiego jak teraz. Od takiego, jaki by�e� w�wczas, w pa�dzierniku, po tej drace w Druidzkim Lesie, gdy�my jechali do Beauclair. Wtedy, daj to sobie powiedzie�, by�e� chmurny, zgorzknia�y i obra�ony na �wiat niby oszukany lichwiarz, a do tego dra�liwy niczym m�czyzna, kt�remu przez ca�� noc ni� nie wysz�o. Nawet rankiem.

��Naprawd� taki by�em?

��Naprawd�. Nie dziw si�, �e wol� ci� takiego jak teraz. Odmienionego.

��Terapia przez prac� � Geralt znowu potrz�sn�� trzymanym za ogon kuroliszkiem. - Zbawienny wp�yw aktywno�ci zawodowej na psychik�. A zatem, aby kontynuowa� kuracj�, przejd�my do interes�w. Jest mo�liwo�� zarobi� na skoffinie nieco wi�cej ni� um�wiona stawka za zabicie. Jest ma�o pokaleczony, je�li masz klienta na ca�ego, do wypchania czy wypreparowania, to bierz nie mniej ni� dwie�cie. Je�li trzeba b�dzie op�dzlowa� go w porcjach, to pami�taj, �e najwarto�ciowsze w nim s� pi�ra z nadogonia, zw�aszcza o, te centralne ster�wki. Mo�na je zatemperowa� o wiele cieniej ni� g�sie, pisz� �adniej i czy�ciej, a s� trwalsze. Skryba, kt�ry si� zna, bez wahania da pi�� za sztuk�.

��Mam klient�w na zew�ok do wypchania � u�miechn�� si� rycerz. - Cech bednarzy. Widzieli w Castel Ravello wypchan� t� paskud�, p�esznic�, czy jak jej tam� Wiesz, kt�r�. T�, co� j� drugiego dnia po Saovine zat�uk� w lochach pod ruinami starego zamku�

��Pami�tam.

��No, wi�c bednarze widzieli wypchan� besti� i prosili mnie o co� r�wnie rarytetnego do dekoracji ich cechowego lokalu. Kuroliszek b�dzie w sam raz. Bednarze w Toussaint, jak si� domy�lasz, s� cechem zamo�nym nie narzekaj�cym na brak zam�wie� i dzi�ki temu zamo�nym, dadz� jak nic dwie�cie dwadzie�cia. Mo�e nawet wi�cej, spr�buj� si� potargowa�. A co si� tyczy pi�r� Beczkoroby nie zauwa��, jak wyrwiemy kuroliszkowi z dupy kilka sztuk i sprzedamy ksi���cej kancelarii. Kancelaria nie p�aci z w�asnej kieszeni, lecz z kasy ksi���cej, bez targ�w zap�aci wi�c nie pi��, a dziesi�� od pi�ra.

��Chyl� czo�a przed przebieg�o�ci�.

��Nomen omen � Reynart de Bois-Fresnes u�miechn�� si� jeszcze szerzej. - Mama musia�a co� przeczuwa�, chrzcz�c mnie imieniem lisa chytrusa z powszechnie znanego bajecznego cyklu.

��Powiniene� zosta� kupcem, nie rycerzem.

��Powinienem � zgodzi� si� rycerz. - Ale c�, je�li urodzi�e� si� synem herbowego pana, to b�dziesz herbowym panem i umrzesz herbowym panem, nap�odziwszy, he, he, he, herbowych pan�w. Niczego nie zmienisz, cho�by� p�k�. Ty zreszt� te� ca�kiem nie�le umiesz kalkulowa�, Geralt, a kupiectwem si� przecie� nie parasz.

��Ne param. Z podobnych powod�w, co ty. Z t� tylko r�nic�, �e ja niczego nie sp�odz�. Wyjd�my z tych loch�w.

Na zewn�trz, pod murami zameczku, owion�� ich ch��d i wiatr od wzg�rz. Noc by�a jasna, niebo bezchmurne i rozgwie�d�one, �wiat�o ksi�yca skrzy�o si� na zalegaj�cych winnice po�aciach nowego, czy�ciutkiego �nie�ku.

Sp�tane konie powita�y ich parskaniem.

��Wypada�oby � rzek� Reynart, patrz�c na wied�mina znacz�co � od razu spotka� si� z klientem i zainkasowa�. Ale ty pewnie �pieszysz si� do Beauclair, co? Do pewnej alk�wki?

Geralt nie odpowiedzia�, albowiem na takie pytania nie odpowiada� pryncypialnie. Przytoczy� cielsko skoffina do luzaka, po czym wsiad� na P�otk�.

��Spotkajmy si� z klientem � zdecydowa�, odwracaj�c si� w siodle. - Noc jeszcze m�oda, a ja jestem g�odny. I napi�bym si� czego� ch�tnie. Jed�my do miasta. Do "Ba�anciarni".

Reynart de Bois-Fresnes za�mia� si�, poprawi� wisz�c� na ��ku tarcz� z czerwono-z�ot� szachownic�, wdrapa� si� na wysok� kulbak�.

��Wasza wola, kawalerze. Do "Ba�anciarni" zatem. Wio, Bucefa�.

Pojechali st�pa, o�nie�onym zboczem, w d�, ku go�ci�cowi, wyra�nie wytyczonemu rzadkim szpalerem topoli.

��Wiesz co, Reynart � odezwa� si� nagle Geralt. - Ja te� wol� ci� takiego, jak teraz. M�wi�cego normalnie. Wtedy, w pa�dzierniku, u�ywa�e� denerwuj�cej krety�skiej maniery.

��Na honor, wied�minie, jestem b��dnym rycerzem � zarechota� Reynart de Bois-Fresnes. - Zapomnia�e�? Rycerze zawsze m�wi� jak kretyni. To taki znak, jak ta tarcza tutaj. Po nim, jak po godle na tarczy, bractwo si� rozpoznaje.

��Na honor � powiedzia� Rycerz Szachownicy � niepotrzebnie si� turbujecie, panie Geralcie. Wasza dr�ka ju� pewnie zdrowa, ju� pewnikiem o s�abo�ci z kretesem zapomnia�a. Ksi�na pani t�gich trzyma nadwornych medyk�w, ka�d� niemoc wyleczy� zdolnych. Na honor, nie ma si� co frasowa�.

��Te� jestem tego zdania � powiedzia� Regis. - Rozchmurz si� Geralt. Przecie� i druidki leczy�y Milv�

��A druidki znaj� si� na leczeniu � wtr�ci� Cahir. - Czego najlepszym dowodem jest m�j w�asny rozharatany g�rnicz� siekier� �eb, teraz, prosz� tylko spojrze�, niemal�e jak nowy. Milva te� pewnie ma si� dobrze. Nie ma powod�w do zmartwie�.

��Oby.

��Zdrowa ju� � powt�rzy� rycerz � wasza Milva jak rydz, g�ow� stawi�, �e ta�cuje ju� pewnie na balach! Ho�ubce wycina. Ucztuje! W Beauclair, na dworze ksi�nej pani Anrietty, ci�giem aby bal albo uczta. Ha, na honor, teraz, gdy spe�ni�em �luby, ja te��

��Spe�nili�cie �luby?

��Fortuna �askaw� by�a! Bo trzeba wam wiedzie�, �e przysi�g� z�o�y�em, a nie byle jak�, lecz na �urawia. Wiosn�. �lubowa�em pi�tnastu grasant�w po�o�y� przed Yule. Poszcz�ci�o, wolnym ninie od �lub�w. Pi� ju� mog� i wo�owin� je��. Aha, nie musz� te� ju� kry� imienia. Jestem, pozw�lcie, Reynart de Bois-Fresnes.

��Mi�o mi.

��Wzgl�dem tych bal�w � powiedzia�a Angouleme, pop�dzaj�c konia, by si� z nimi zr�wna�. - To i nas, mam nadziej�, nie ominie wy�erka i wypitka? A pota�cowa� te� ch�tnie bym pota�cowa�a!

��Na honor, b�dzie w Beauclair wszystko � zapewni� Reynart de Bois-Fresnes. - Bale, uczty, rauty, biesiady i wieczorki poetyckie. Jeste�cie przecie przyjaci�mi Jaskra� Chcia�em rzec, wicehrabiego Juliana. A �w wielce mi�y jest ksi�nej pani.

��A jak�e, przechwala� si� � powiedzia�a Angouleme. - Jak to naprawd� by�o z t� mi�o�ci�? Znacie t� histori�, panie rycerzu? Opowiedzcie!

��Angouleme � odezwa� si� wied�min. - Musisz to wiedzie�?

��Nie musz�. Ale chc�! Nie malkontenci�, Geralt. I przesta� si� burmuszy�, bo na widok twojej g�by przydro�ne grzyby same si� marynuj�. A ty, rycerzu, opowiadajcie.

Inni jad�cy na czele orszaku b��dni rycerze �piewali rycersk� pie�� z powtarzaj�cym si� refrenem. S�owa pie�ni by�y nieprawdopodobnie wr�cz g�upie.

��Zdarzy�o si� to � zacz�� rycerz � tak jako� rok�w temu sze�� Go�ci� u nas poeta ca�� zim� i wiosn�, na lutni gra�, romance �piewa�, poezje deklamowa�. Ksi��� Rajmund akuratnie w Cintrze bawi�, za zje�dzie. Do dom si� nie �pieszy�, nie by�o sekretem, �e w Cintrze mi�o�nic� mia�. A pani Anarietta i pan Jaskier� Ha, Beauclair, dziwne to zaiste i urocze, mi�osnego czaru pe�ne� Sami zmiarkujecie. Jako wonczas ksi�na i pan Jaskier to poznali. Ani si� spostrzegli, od wierszyka do wierszyka, od s�owa do s�owa, do komplementu, do komplementu, kwiatki, spojrzenia, westchnienia� Kr�tko rzekn�: oboje do bliskiej przyszli konwikcji.

��Bardzo bliskiej?�� zarechota�a Angouleme.

��Naocznym �wiadkiem nie zdarzy�o si� by� � rzek� rycerz oschle. - A plotek powtarza� nie wypada. Poza tym, jak wa�panna niezawodnie wiesz, mi�o�� niejedno ma imi� i wzgl�dna wielce to rzecz, czy konfidencja bliska bardzo, czy nie bardzo.

Cahir parskn�� z cicha. Angouleme nie mia�a nic do dodania.

��Schodzili si� � podj�� Reynart de Bois-Fresnes � ksi�na z panem Jaskrem tajemnie tak gdzie� ko�o dw�ch miesi�cy, od Belleteyn do letniego Solstycjum. Ale ostro�no�� zaniedbali. Wie�� si� roznios�a, j�y gada� z�e j�zyki. Pan Jaskier, nie mieszkaj�c, na konia wsiad� i odjecha�. Jak si� okaza�o, rozumnie post�pi�. Bo gdy tylko ksi��� Rajmund z Cintry powr�ci�, doni�s� mu o wszystkim us�u�ny jeden pacholik. Ksi�cia, gdy tylko si� dowiedzia�, jaki to go insult spotka� i jakie poro�e mu przyprawiono, sroga, jak snadnie przedstawi� sobie mo�ecie, ogarn�a cholera. Waz� z barszczem na st� wywr�ci�, pacho�a donosiciela czekanem rozszczepi�, s�owa nieobyczajne m�wi�. Potem marsza�kowi przy �wiadkach w g�b� da� i wielkie kovirskie zwierciad�o st�uk�. Ksi��� za� w komnatach uwi�zi� i torturami zagroziwszy, wszystko z niej dywulgowa�. Wnet za panem Jaskrem pogo� wys�a�, bez �adnej klemencji ubi� go kaza� i serce mu wydrze� z piersi. Wyczytawszy bowiem co� podobnego w starodawnej balladzie, serce to usma�y� zamiarowa� i ksi��� Anriett� przymusi�, by na oczach ca�ego dworu zjad�a. Brr, tfu, abominacja! Szcz�ciem, zdo�a� pan Jaskier uj��.

��Szcz�ciem. A ksi��� umar�?

��Umar�. Incydent, jakem m�wi�, do srogiej go przywi�d� cholery, od tego tak mu wtenczas krew zagrza�a, �e go apopleksja tkn�a i paralusz. Le�a� p� roku bez ma�a jak ten pie�. Ale wydobrza�. Chodzi� nawet. Okiem tylko ci�giem mruga�, o tak.

Rycerz odwr�ci� si� w siodle, zmru�y� oko i wykrzywi� jak ma�pa.

��Cho� z ksi�cia � podj�� po chwili � zaw�dy by� zawo�any jebaka i drygant, od owego mrugania jeszcze wi�kszy si� z niego zrobi� w amorach pericolosus, bo si� w ka�dej bia�ejg�owie zdawa�o, �e to z afektu ku niej w�a�nie tak mruga i jej mi�o�ne znaki dawa. A bia�eg�owy wielce na ho�dy takowe �ase s�. Nie imputuj� im bynajmniej, �e wszystkie one chutliwe i rozwi�z�e, co to, to nie, ale ksi���, jakem m�wi�, mruga� wiele, ustawnie niemal, tedy per saldo wychodzi� na swoje. Miark� w swawoli przebra� i kt�rej� nocy razi�a go wt�rna apopleksja. Wyzion�� ducha. W �o�nicy.

��Na babie?�� zarechota�a Angouleme.

��Po prawdzie � rycerz, do tej pory �miertelnie powa�ny, u�miechn�� si� pod w�sem. - Po prawdzie to pod ni�. Rzecz jednak nie w detalu.

��Ma si� rozumie�, �e nie � przytakn�� powa�nie Cahir. - Wielkiej �a�oby jednak chyba po ksi�ciu Rajmundzie nie by�o, co? W trakcie opowie�ci odnosi�em wra�enie�

� �e niewierna �ona milsza wam ni�li zdradzony m�� � swoim zwyczajem wpad� w s�owo wampir. - Czy�by z tego powodu, �e teraz ona tu panuje?

��Z tego powodu te� � odrzek� rozbrajaj�co szczerze Reynart de Bois-Fresnes. - Ale nie jedynie. Princ Rajmund ot�, niech mu ziemia b�dzie lekk�, takim by� niecnot�, �ajdakiem i, uczciwszy uszy, sukinsynem, �e samego diab�a w p� roku przyprawi�by o wrzody �o��dka.

A rz�dzi� w Toussaint lat siedem. Ksi�n� Anriett� wszyscy natomiast ub�stwiali i ub�stwiaj�.

��Mog� wi�c liczy� � odezwa� si� cierpko wied�min � �e ksi��� Rajmund nie pozostawi� wielu nie utulonych w �alu przyjaci�, kt�rzy gotowi zasadzi� si� na Jaskra ze sztyletami?

��Mo�ecie liczy� � rycerz spojrza� na niego, a oczy mia� bystre i inteligentne. - I, na honor, nie zawiedzie was rachuba. M�wi�em przecie. Poeta mi�y jest pani Anriecie, a za pani� Anriett� ka�dy tu da�by si� posieka�.

Z przydro�nych chaszczy, p�oszone rycerskim �piewem, z krakaniem zrywa�y si� wrony.

Wkr�tce wyjechali z las�w wprost w dolin�, mi�dzy wzg�rza, na szczytach kt�rych biela�y wie�e zameczk�w, wyra�nie na tle sinego, barwi�cego si� granatowymi smugami nieba. �agodne zbocza wzg�rz, jak okiem si�gn��, porasta�y karne niby wojsko szpalery r�wniutko przyci�tych krzak�w. Ziemia wys�ana tam by�a czarownymi i z�otymi li��mi.

��Co to jest?�� spyta�a Angouleme. - Winoro�l?

��Winna latoro�l, a jak�e � stwierdzi� Reynart de Bois-Fresnes. - S�ynne doliny Sansretour. Najprzedniejsze wina �wiata t�oczy si� z gron, kt�re tu dojrzewaj�.

��Fakt � przyzna� Regis, kt�ry jak zwykle zna� si� na wszystkim. - Rzecz w wulkanicznej glebie i tutejszym mikroklimacie zapewniaj�cym rokrocznie idealn� wprost kombinacj� dni s�onecznych i dni z opadem. Je�li do tego dodamy tradycj�, wiedz� i pieczo�owito�� pracownik�w winnic, otrzymamy rezultat w postaci produktu najwy�szej klasy i marki.

��Dobrze�cie to uj�li � u�miechn�� si� rycerz. - Marka to jest to. O, sp�jrzcie cho�by tam, na ten stok pod zameczkiem. U nas zameczek daje mark� winnicy i piwnicom, kt�re s� g��boko pod. Ten tam nazywa si� Castel Ravello, z jego winnic pochodz� takie wina, jak Erveluce, Fiorano, Pomino i s�awne Est Est. Musieli�cie s�ysze�. Za anta�ek Est Est p�ac� tyle, co za dziesi�� anta�k�w wina z Cidaris czy z nilfgaardzkich winnic pod Alb�. A tam, o, popatrzcie, jak okiem si�gn�� inne zameczki i inne winnice, a nazwy te� pewnie nie b�d� wam obce: Vermentino, Toricella, Casteldaccia, Tufo, Sancerre, Nuragus, Coronata, wreszcie Corvo Bianco, po elfiemu Gwyn Cerbin. Tusz�, �e nieobce s� wam te nazwy?

��Nieobce, phuu � wykrzywi�a si� Angouleme. - Zw�aszcza z nauki, by sprawdzi�, czy tego kt�rego� s�ynnego wypadkiem szelma karczmarz nie nala� zamiast normalnego jab�kowego, bo wtenczas trzeba by�o nieraz rano konia w synku zostawi�, tyle takie Castel czy Est Est kosztowa�o. Tfu, tfu, nie pojmuj�, to dla wielkich pan�w chyba takie jakie� markowe, my, zwyczajni ludzie, mo�emy i tym ta�szym nie gorzej si� nar�ba�. A i to wam powiem, bom do�wiadczy�a: rzyga si� tak samo po Est Est jak i po jabcoku.

��Za nic sobie maj�c pa�dziernikowe dowcipaski Angouleme � Reynart rozpar� si� za sto�em, polu�niwszy pas � dzi� napijemy si� jakiej� przedniej marki i jakiego� przedniego rocznika, wied�minie. Sta� nas, zarobili�my. Mo�emy zahula�.

��Jasne � Geralt skin�� na karczmarza. - W ko�cu, jak mawia Jaskier, by� mo�e i s� inne motywacje do zarabiania, ale ja ich nie znam. Zjemy za� to co�, czym tak smacznie z kuchni zalatuje. Nawiasem m�wi�c, nader dzi� w "Ba�anciarni" t�oczno, cho� pora do�� p�na.

��Przecie to wigilia Yule � wyja�ni� ober�ysta, us�yszawszy jego s�owa. - �wi�tuj� ludziska. Bawi� si�. Wr�by stawiaj�. Tradycja ka�e, a tradycja u nas�

��Wiem � przerwa�a wied�min. - A w kuchni, co dzi� tradycja kaza�a?

��Oz�r z chrzanem na zimno. Bulion z kap�ona z pulpecikami z m�d�ku. Zraziki wo�owe zawijane, do tego kluski kopytka i kapustka�

��Podawaj jak leci, dobry cz�eku. Do tego� Co do tego, Reynart?

��Je�li wo�owina � rzek� po chwili namys�u rycerz � tedy czerwone C�te-de-Blessure. Rocznik, w kt�rym wyci�gn�a nogi stara ksi�na Karoberta.

��Trafny wyb�r � kiwn�� g�ow� ober�ysta. - S�u�� waszmo�ci�.

Jemio�owy wianek, niezr�cznie rzucony za siebie przez dziewczyn� z s�siedniego sto�u, upad� niemal na kolana Geralta. Kompania dziewczyny zanios�a si� od �miechem. Dziewczyna sp�oni�a si� uroczo.

��Nic z tego!�� rycerz podni�s� wianek i odrzuci� go. - Nie b�dzie to wasz przysz�y. On ju� zaj�ty, mo�cia panno. On ju� w niewoli pewnych �cz zielonych�

��Zamilcz, Reynart.

Ober�ysta przyni�s�, co nale�a�o. Jedli, pili, milczeli, przys�uchuj�c si� rado�ci bawi�cych si� ludzi.

��Yule � powiedzia� Geralt, odstawiaj�c kubek. - Midinvaerne. Przesilenie zimowe. Dwa miesi�ce tu tkwi�. Dwa stracone miesi�ce!

��Miesi�c � poprawi� ch�odno i trze�wo Reynart. - Je�eli co� straci�e�, to tylko miesi�c. Potem �niegi zawali�y prze��cze na g�rach i nie wyjecha�by� z Toussaint, cho�by� si� skicha�. �e� tu doczeka� Yule, a i wiosny pewnie te� tu doczekasz, jest wi�c si�a wy�sza, pr�ne tedy �ale i sm�tki. Co si� za� �alu tyczy, to nie przesadzaj z udawaniem. I tak nie uwierz�, �e a� tak ci �al.

��Ach, co ty wiesz, Reynart? Co ty wiesz?

��Niewiele � zgodzi� si� rycerz, nalewaj�c. - Niewiele ponad to, co widz�. A widzia�em wasze pierwsze spotkanie, twoje i jej. W Beauclair. Pami�tasz �wi�to Kadzi? Bia�e majteczki?

Geralt nie odpowiedzia�. Pami�ta�.

��Uroczne to miejsce, pa�ac Beauclair, mi�osnego czaru pe�ne � zamrucza� Reynart, rozkoszuj�c si� bukietem wina. - Sam widok potrafi oczarowa�. Pami�tam, jak was wszystkich zatka�o, gdy�cie je ujrzeli, wtedy w pa�dzierniku. Cahir niech wspomn�, jakiego to on w�wczas u�y� wyra�enia.

��Foremny zameczek � rzek� z podziwem Cahir. - Niech mnie, w samej rzeczy foremny i ciesz�cy oko zameczek.

��Dobrze ksi�na mieszka � powiedzia� wampir. - Przyzna� trzeba.

��Wcale �adny, kurwa, domek � doda�a Angouleme.

��Pa�ac Beauclair � powt�rzy� nie bez dumy Reynart de Bois-Fresnes. - Elfia budowla, leciutko jeno przerobiona. Pono� przez samego Faramonda.

��Nie pono� � zaprzeczy� Regis. - Ale ponad wszelk� w�tpliwo��. Styl Faramonda widoczny jest przecie� na pierwszy rzut oka. Wystarczy spojrze� na te wie�yczki.

Zwie�czone czerwieni� dach�wek wie�e, o kt�rych m�wi� wampir, strzela�y w niebo smuk�ymi bia�ymi obeliskami, wyrastaj�c z filigranowej, rozszerzaj�cej si� ku do�owi konstrukcji samego zamku. Widok nieodparcie kojarzy� si� ze �wiecami, z kt�rych festony wosku sp�yn�y na misternie rze�bion� podstaw� lichtarza.

��U st�p Beauclair � wyja�ni� rycerz Reynart � rozpo�ciera si� miasto. Mur, ma si� rozumie�, dobudowano p�niej, wicie wszak, �e elfy nie otacza�y miast murami. Pop�d�cie konie, waszmo�ciowie. Droga przed nami daleka. Beauclair tylko wydaje si� bliskie, g�ry pacz� perspektyw�.

��Jed�my.

Jechali szparko, wyprzedzaj�c w�drowc�w i wagant�w, wozy i dwuk�ki wy�adowane ciemnym, jakby omsza�ym gronem. Potem by�y gwarne i pachn�ce fermentuj�cym moszczem uliczki miasta, potem mroczny park pe�en topoli, cis�w, berberys�w i bukszpan�w. Potem by�y klomby r�, g��wnie odmian multiflora i centifolia. Potem by�y rze�bione kolumny, portale i archiwolty pa�acu, byli pacho�kowie i lokaje w liberiach.

Tym, kto ich powita�, by� Jaskier, ufryzowany i wystrojony jak princ.

��Gdzie Milva?

��Zdrowa, nie b�j si�. Siedzi w komnatach, kt�re dla was przygotowano. Nie chce stamt�d wyj��.

��Dlaczego?

��O tym p�niej. Teraz chod�. Ksi�na czeka.

��Prosto z drogi?

��Takie by�o jej �yczenie.

Sala, do kt�rej weszli, pe�na by�a ludzi, kolorowych jak rajskie ptaki. Geralt nie mia� czasu si� przygl�da�. Jaskier pchn�� go ku marmurowym schodom, przy kt�rych w asy�cie pazi�w i dworak�w sta�y dwie mocno wyr�niaj�ce si� z t�umu kobiety.

By�o cicho, ale zrobi�o si� jeszcze ciszej.

Pierwsza z kobiet mia�a ostry i zadarty nos, a jej niebieskie oczy by�y przenikliwe i jakby lekko zgor�czkowane. Kasztanowe w�osy mia�a upi�te w mistern�, i�cie artystyczn�, podbudowan� aksamitnymi wst��kami koafiur�, dopracowan� w najmniejszych niuansach, wliczaj�c w to bezb��dnie geometryczny p�ksi�ycowaty loczek na czole. G�ra wydekoltowanej sukni mieni�a si� tysi�cem b��kitnych i liliowych pr��k�w na czarnym tle, d� by� czarny, g�sto usiany regularnym deseniem male�kich z�otych chryzantemek. Szyj� i dekolt � niby skomplikowane rusztowanie albo klatka � wi�zi� kunsztownymi esami i floresami naszyjnik z laki, obsydianu, szmaragd�w i lapis lazuli, zako�czony jadeitowym krzy�em, wpadaj�cym niemal�e mi�dzy ma�e, podparte obcis�ym stanem piersi. Karo dekoltu by�o du�e i g��bokie, ods�oni�te drobne ramiona kobiety zdawa�y si� nie gwarantowa� dostatecznego oparcia � Geralt w ka�dej chwili oczekiwa�, �e suknia zsunie si� z biustu. Ale nie zsuwa�a si�, utrzymywana we w�a�ciwej pozycji przez tajemne arkana krawiectwa i bufory bufiastych r�kaw�w.

Druga kobieta dor�wnywa�a pierwszej wzrostem. Mia�a na wargach identycznego koloru pomadk�. I tu podobie�stwa si� ko�czy�y. Ta druga na kr�tko obci�tych czarnych w�osach nosi�a siatkow� czapeczk�, z przodu przechodz�c� w si�gaj�c� czubka ma�ego noska woalk�. Kwietny motyw woalki nie maskowa� pi�knych, b�yszcz�cych, mocno podkre�lonych zielonym cieniem oczu. Taki sam kwietny woal przykrywa� skromniutki dekolt czarnej sukni z d�ugimi r�kawami, w kilku pozornie tylko przypadkowych miejscach usianej rozpry�ni�tym rzucikiem szafirk�w, akwamaryn�w, kryszta��w g�rskich i z�otych a�urowych gwiazd.

��Ja�nie O�wiecona Xi�na Anna Henrietta � p�g�osem odezwa� si� kto� za plecami Geralt, z wysi�kiem zginaj�c obola�e kolano w ceremonialnym uk�onie. Obie, �eby mnie tak szlag trafi�, wygl�daj� r�wnie ksi���co. Ba, kr�lewsko.

��Wsta�cie, panie Geralcie � rozwia�a jego w�tpliwo�ci ta z mistern� kasztanow� koafiur� i ostrym nosem. - Witamy was i waszych przyjaci� w Ksi�stwie Toussaint, w pa�acu Beauclair. Radzi jeste�my, mog�c go�ci� osoby b�d�ce w tak szlachetnej misji. Nadto pozostaj�ce w przyja�ni z mi�ym naszemu sercu wicehrabi� Julianem.

Jaskier sk�oni� si� g��boko i zamaszy�cie.

��Wicehrabia � podj�a ksi�na � wyjawi� nam wasze imiona, zdradzi� charakter waszej wyprawy, powiedzia�, co przywiod�o was do Toussaint. Opowie�� ta wzruszy�a nasze serce. Radziby�my pom�wi� z wami na prywatnej audiencji, panie Geralcie. Rzecz ta odwlec si� musi jednak nieco, albowiem ci��� na nas obowi�zki pa�stwowe. Zako�czono winobranie, tradycja nakazuje nasz udzia� w �wi�cie Kadzi.

Druga kobieta, ta w woalce, nachyli�a si� ku ksi�nej i szepn�a co� szybko. Anna Henrietta spojrza�a na wied�mina, u�miechn�a si�, obliza�a wargi.

��Wol� nasz� jest � podnios�a g�os � by u boku wicehrabiego Juliana przy Kadzi us�u�y� nam pan Geralt z Rivii.

Przez grupk� dworzan i rycerzy przelecia� szmer, co� niby szelest uderzonych wiatrem sosen. Ksi�na Anarietta podarowa�a wied�minowi kolejne pow��czyste spojrzenie i wysz�a z sali wraz ze swoj� towarzyszk� i orszakiem pazi�w.

��Do pioruna � szepn�� Rycerz Szachownicy. - A to dopiero! Nielichy spotka� was zaszczyt, panie wied�min.

��Nie bardzo poj��em, w czym rzecz � przyzna� si� Geralt. - W jaki� to spos�b mam us�u�y� jej wysoko�ci?

��Jej mi�o�ci � poprawi�, podchodz�c, za�ywny jegomo�� o aparycji cukiernika. - Darujcie, panie, �e koryguj�, ale w danych cyrkumstancjach musz� to uczyni�. My tu, w Toussaint, wielce tradycj� i protok� szanujemy. Jestem Sebastian Le Goff, szambelan i marsza�ek dworu.

��Mi�o mi.

��Oficjalnym i protok�larnym tytu�em pani Anny Henrietty � szambelan nie tylko wygl�da� jak cyrulik, ale nawet pachnia� lukrem � jest "Ja�nie O�wiecona". Nieoficjalnym: "Jej Mi�o��". Familiarnym, poza dworem: "Xi�na Pani". Ale zwraca� nale�y si� zawsze per "Wasza Mi�o��".

��Dzi�kuj�, zapami�tam. A ta druga niewiasta? Jak j� mam tytu�owa�?

��Jej oficjalny tytu� brzmi: �Czcigodna� � pouczy� powa�nie szambelan. - Ale zwracanie si� per �Pani� jest dopuszczalne. Jest to familiantka ksi�nej, a zwie si� Fringilla Vigo. Zgodnie z wol� Jej Mo�ci jej to w�a�nie, pani Fringilli, przyjdzie wam us�u�y� przy Kadzi.

��A na czym ma polega� ta us�uga?

��Nic trudnego. Wnet wam wyja�ni�. Widzicie, my ju� od lat u�ywamy mechanicznych t�oczni, wszelako tradycja�

Dziedziniec rozbrzmiewa� gwarem i fenetycznym piskiem piszcza�ek, dzik� muzyk� fletni, zajad�ym brz�kiem tamburyn�w. Dooko�a ustawionej na podwy�szeniu kadzi pl�sali i fikali koz�y wystrojeni w wie�ce skomorochwie i akrobaci. Dziedziniec i kru�ganki pe�ne by�y ludzi � rycerzy, dam, dworak�w, bogato odzianych mieszczan.

Szambelan Sebastian Le Goff wzni�s� w g�r� przybran� winoro�l� lask�, trzykrotnie stukn�� ni� o podest.

��Ho, ho!�� krzykn��. - Szlachetne panie, panowie i rycerze!

��Ho, ho!�� odpowiedzia� t�um.

��Ho, ho! Oto prastary obyczaj! Niech si� darzy winne grono! Ho, ho! Niech dojrzewa w s�o�cu!

��Ho, ho! Niechaj dojrzewa!

��Ho, ho! Niechaj zgniecione fermentuje! Niechaj nabiera mocy i smaku w beczkach! Niechaj smacznie p�ynie do puchar�w i idzie do g��w, na chwa�� majestatu, pi�knych pa�, szlachetnych rycerzy i robotnik�w winnic!

��Ho, ho! Niechaj fermentuje!

��Niechaj wyst�pi� Pi�kne!

Z adamaszkowych namiot�w po przeciwleg�ych stronach dziedzi�ca wy�oni�y si� dwie kobiety � ksi�na Anna Henrietta i jej czarnow�osa towarzyszka. Obie by�y szczelnie owini�te w szkar�atne p�aszcze.

��Ho, ho!�� szambelan uderzy� lask�. - Niechaj wyst�pi� M�odzi!

"M�odzi" byli pouczeni, wiedzieli, co maj� czyni�. Jaskier podszed� do ksi�nej, Geralt do czarnow�osej. Kt�r�, jak ju� wiedzia�, zwano czcigodn� Fringill� Vigo.

Obie kobiety jednocze�nie odrzuci�y p�aszcze, a t�um zahucza� gromk� owacj�. Geralt prze�kn�� �lin�.

Kobiety mia�y na sobie bia�e, cieniutkie jak paj�czynka, nie si�gaj�ce nawet bioder koszulki na rami�czkach. I ciasno opi�te majtki z falbankami. I nic wi�cej. Nawet bi�uterii. By�y r�wnie� bose.

Geralt wzi�� Fringill� na r�ce, a ona do�� ochoczo obj�a go za szyj�. Pachnia�a nieuchwytnie ambr� i r�ami. I kobieco�ci�. By�a ciep�a, a ciep�o to przenika�o jak grot. By�a mi�kka, a mi�kko�� ta parzy�a i dra�ni�a palce.

Donie�li je do kadzi, Geralt Fringill�, Jaskier ksi�n�, pomogli im wej�� na uginaj�ce si� i tryskaj�ce sokiem winne grona. T�um rykn��.

��Ho, ho!

Ksi�na i Fringilla po�o�y�y sobie d�onie na ramionach, dzi�ki wzajemnemu oparciu �atwiej utrzymuj�c r�wnowag� na gronach, w kt�re zapada�y si� a� po kolana. Moszcz strzyka� i pryska�. Kobiety, obracaj�c si�, depta�y winne ki�cie, chichocz�c jak podlotki. Fringilla ca�kiem nieprotokolarnie pu�ci�a do wied�mina oko.

��Ho, ho!�� krzycza� t�um. - Ho, ho! Niechaj fermentuje!

Mia�d�one grona bryzga�y sokiem, m�tny moszcz bulgota� i pieni� si� obficie wok� kolan deptaczek.

Szambelan uderzy� lask� o deski podestu. Geralt i Jaskier przyst�pili, pomogli kobietom wyj�� z kadzi. Geralt widzia�, jak brana na r�ce Anarietta uk�si�a Jaskra w ucho, a oczy b�yszcza�y jej niebezpiecznie. Jemu samemu zdawa�o si�, �e wargi Fringilli musn�y mu policzek, ale g�owy by nie da�, z rozmys�em czy przypadkiem. Moszcz winny pachnia� silnie, uderza� do g�owy.

Postawi� Fringill� na pode�cie, owin�� szkar�atnym p�aszczem. Fringilla szybko i mocno u�cisn�a jego d�o�.

��Te starodawne tradycje � szepn�a � potrafi� by� podniecaj�ce. Prawda?

��Prawda.

��Dzi�kuj� ci, wied�minie.

��Ca�a przyjemno�� po mojej stronie.

��Nie ca�a. Zapewniam ci�, �e nie ca�a.

��Nalej, Reynart.

Przy s�siednim stole odprawiano kolejn� zimow� wr�b�, polegaj�c� na rzucaniu skrojon� w d�ug� spiraln� wst�g� sk�rk� jab�ka i odgadywaniu inicja�u imienia przysz�ego partnera z kszta�tu, w jaki si� u�o�y. Sk�rka za ka�dym razem uk�ada�a si� w �S�. Mimo to weso�o�ci nie by�o ko�ca.

Rycerz nala�.

��Milva, okaza�o si� � rzek� wied�min, zamy�lony � by�a zdrowa, cho� wci�� jeszcze nosi�a banda� na �ebrach. Siedzia�a jednak w komnacie i odmawia�a wyj�cia, za choler� nie chc�c za�o�y� sprezentowanej sukni. Zanosi�o si� na protokolarny skandal, ale sytuacj� spacyfikowa� wszystkowiedz�cy Regis. Zacytowawszy z tuzin precedens�w zmusi� szambelana, by przyniesiono �ucznicze str�j m�ski. Angouleme dla odmiany z rado�ci� pozby�a si� spodni, je�dzieckich but�w i onuc, a sukienka, myd�o i grzebie� zrobi�y z niej wcale �adn� dziewuszk�. Wszystkim nam, co tu du�o gada�, poprawi�y humor �a�nia i czyste ubrania. Nawet mnie. W ca�kiem niez�ym nastroju poszli�my wszyscy na t� audiencj�

��Przerwij na chwil� � wskaza� ruchem g�owy Reynart. - Zmierzaj� ku nam interesy. Ho, ho, i to nie jedna, lecz dwie winnice! Malatesta, nasz klient, prowadzi konfranta� I konkurenta. Dziw nad dziwy!

��Ten drugi to kto?

��Winnica Pomerol. Ich wino, C�te-de-Blessure, w�a�nie pijemy.

Malatesta, rz�dca winnicy Vermentino, dostrzeg� ich, pomacha� r�k�, zbli�y� si�, prowadz�c towarzysza, osobnika z czarnymi w�sikami i bujn� czarn� brod�, przystaj�c� bardziej zb�jcy ni� urz�dnikowi.

��Panowie pozwol� � przedstawi� brodacza Malatesta � pan Alcides Fierabras, rz�dca winnicy Pomerol.

��Prosim siada�.

��My jeno na chwil�. Do pana wied�mina wzgl�dem bestyi z naszych loszk�w. Z tego, i� waszmo�ciowie tutaj, wnosz�, �e ju� potworzysko ubite?

��Na �mier�.

��Um�wiona kwota � zapewni� Malatesta � wp�ynie na wasze konto u Cianfanellich najdalej pojutrze. Oj, dzi�ki wam, panie wied�minie. Dzi�ki stokrotne. Tyli loszek, pi�kny, wysklepiony, ku p�nocy zorientowany, ani za suchy, ani za mokry, rychtyk taki, jak trzeba dla wina, a przez to monstrum plugawe nie da�o si� korzysta�. Widzieli�cie sami, musielim tamt� ca�� cz�� piwnic zamurowa�, ale umia�a si� i tak bestyja przedostawa� Tfu, tfu, sk�d si� wzi�a, nie zgadn�� Z piek�a chyba samego�

��Jaskinie wyp�ukane w wulkanicznych tufach zawsze obfituj� w potwory � pouczy� z m�dr� min� Reynart de Bois-Fresnes. Partnerowa� wied�minowi ju� ponad miesi�c, a b�d�c dobrym s�uchaczem zd��y� si� wiele nauczy�. - Sprawa jasna, gdzie tuf, tam potwora tylko patrz.

��Ano, mo�e i tuf � Malatesta pokosi� na niego oczy. - Kimkolwiek on by by�, ten tuf. Ale ludzie gadaj�, �e to dlatego, �e nasze piwnice z g��bokimi pieczarami si� pono ��cz� z samym �rodkiem ziemi. Wiele u nas takich loch�w i jaski�

��Cho�by pod naszymi piwnicami, �eby daleko nie szuka� � odezwa�a si� czarnobroda winnica Pomerol. - Milami si� te lochy ci�gn�, jak i dok�d, nikt nie wie. Ci, co rzecz ow� chcieli wy�wietli�, nie wr�cili. A i potwora straszliwego te� tam widziano. Jakoby. Ow� tedy zaproponowa� chcia�bym�

��Domy�lam si� � rzek� sucho wied�min � co chcecie mi zaproponowa�. I przystaj� na propozycj�. Spenetruj� wasze piwnice. Zap�at� ustalimy wedle tego, na co tam natrafi�.

��Nie b�dzie wam krzywda � zapewni� brodacz. - Hem, hem� Jeszcze jedna rzecz�

��M�wcie, s�ucham�

� �w sukkub, co nocami m��w nawiedza i dr�czy� Co to go wam ja�nie o�wiecona ksi�na pani ubi� zleci�a� Tusz�, zabija� go nie ma wcale musu. Przecie zmora nikomu nie wadzi, tak po prawdzie� Ot, nawiedzi czasem� Podr�czy krzyn�

��Ale jeno pe�noletnich � wtr�ci� szybko Malatesta.

��Z ust �e�cie mi, kumie, wyj�li. Tak by�, nikomu sukkub nie szkodzi. A ostatnimi czasy to w og�le s�uch jakby o nim przepad�. Wier�, jakby si� was, panie wied�min, zl�k�. Jaki� tedy sens, by go prze�ladowa�? Przecie wam, panie, na gotowi�nie nie zbywa. A je�li wam czego brakuje�

��Na moje konto u Cianfanellich � rzek� z kamienn� twarz� Geralt � mog�oby co� wp�yn��. Na wied�mi�ski fundusz emerytalny.

��Tak si� stanie.

��A sukkubowi w�os z blond g��wki nie spadnie.

��Tedy bywajcie. - Obie winnice wsta�y. - Ucztujcie w spokoju, nie b�dziem przeszkadza�. �wi�to dzi�. Tradycja. A u nas, w Toussaint, tradycja�

��Wiem � powiedzia� Geralt. - Rzecz �wi�ta.

Towarzystwo przy s�siednim stole ha�asowa�o przy kolejnej wr�bie Yule, odprawianej za pomoc� kulek ukr�conych z mi�kiszu ko�acza i o�ci ze zjedzonego karpia. Pito przy tym t�go. Ober�ysta i dziewki uwija�y si� jak w ukropie, biegaj�c z dzbankami.

��S�ynny sukkub � zauwa�y� Reynart, dok�adaj�c sobie jeszcze kapusty � zapocz�tkowa� wiekopomn� seri� wied�mi�skich kontrakt�w, kt�re przyj��e� w Toussaint. Potem ju� posz�o szybko, a ty op�dzi� si� nie mog�e� od klient�w. Ciekawe tylko, �e nie pami�tam, kt�ra z winnic pierwsza da�a ci zlecenie�

��Nie by�o ci� przy tym. To zdarzy�o si� nazajutrz po audiencji u ksi�nej. Na kt�rej zreszt� nie by�o si� zreszt� r�wnie�.

��Nie dziwota. To by�a prywatna audiencja.

� �adnie mi prywatna � parskn�� Geralt. - Uczestniczy�o w niej ze dwadzie�cia os�b, przy czym nie licz� nieruchomych jak statu�y lokaj�w, ma�oletnich pazi�w i znudzonego trefnisia. W�r�d tych policzonych by� Le Goff, szambelan o aparycji i zapachu cukiernika, by�o kilku zginaj�cych si� pod ci�arem z�otych �a�cuch�w wielmo��w. By�o kilku typk�w w czerni, rajc�w, a mo�e s�dzi�w. By� poznany w Caed Myrkvid baron herbu Bycza G�owa. By�a, jasna rzecz, Fringilla Vigo, osoba ewidentnie bardzo ksi�nej bliska.

��I byli�my my, ca�a nasza gromadka, wliczaj�c Milv� w stroju m�skim. Ha, �le si� wyrazi�em, m�wi�c o ca�ej dru�ynie. Nie by�o z nami Jaskra. Jaskier, czy te� raczej wicehrabia Jaki� Tam, siedzia� rozparty w karle po prawicy Jej Ostronosej Mi�o�ci Anarietty i puszy� si� jak paw. Jak prawdziwy faworyt.

��Anarietta, Fringilla i Jaskier by�y jedynymi osobami, kt�re siedzia�y. Nikomu wi�cej usi��� nie pozwolono. A ja i tak by�em zadowolony, �e nie kazano mi kl�cze�.

Ksi�na wys�ucha�a mojej opowie�ci, rzadko przerywaj�c, na szcz�cie. Gdy za� pokr�tce zrelacjonowa�em wyniki rozm�w z druidkami, za�ama�a r�ce gestem sugeruj�cym zmartwienie r�wnie szczere, co przesadne. Wiem, �e brzmi to jak jaki� cholerny oksymoron, a wierz, Reynart, w jej przypadki tak w�a�nie by�o.

��Ach, ach � powiedzia�a ksi�na Anna Henrietta, za�amawszy r�ce. - Srodze nas zmartwili�cie, panie Geralcie. Zaprawd� powiadamy wam, �al przepe�nia nasze serce.

Poci�gn�a ostrym nosem, wyci�gn�a d�o�, a Jaskier natychmiast w�o�y� do jej d�oni batystow� chusteczk� z monogramem. Ksi�na musn�a chusteczk� oba policzki, tak by nie zetrze� pudru.

��Ach, ach � powt�rzy�a. - Zatem druidzi nie wiedzieli nic o Ciri? Nie byli zdolni udzieli� wam pomocy? Czy�by zatem ca�y wasz wysi�ek poszed� na marne i nadaremn� by�a wasza droga?

��Nadaremn� na pewno nie � odpowiedzia� z przekonaniem. - Przyznam, �e liczy�em na to, �e od druid�w zdob�d� jakie� konkretne informacje lub wskaz�wki mog�ce cho�by w najog�lniejszy spos�b wyja�ni� przynajmniej to, czemu Ciri jest obiektem tak zawzi�tego polowania. Druidzi nie mogli jednak lub nie chcieli mi pom�c, w tym wzgl�dzie faktycznie nic nie zyska�em. Ale�

Zawiesi� na chwil� g�os. Nie dla dramatyzmu. Zastanawia� si�, na ile mo�e by� szczery wobec tego ca�ego audytorium.

��Wiem, �e Ciri �yje � powiedzia� wreszcie sucho. - Prawdopodobnie by�a ranna. Jest wci�� w niebezpiecze�stwie. Ale �yje.

Anna Henrietta westchn�a, znowu u�y�a chusteczki i u�cisn�a rami� Jaskra.

��Przyrzekamy wam � powiedzia�a � nasz� pomoc i poparcie. Go�cin� w Toussaint, jak d�ugo zechcecie. Trzeba wam bowiem wiedzie�, �e bywali�my w Cintrze, znali�my i darzyli�my przyja�ni� Pavett�, znali�my i lubili�my malutk� Ciri. Ca�ym sercem jeste�my z wami, panie Geralcie. Je�li trzeba, b�dziecie mieli asyst� naszych uczonych i astrolog�w. Otworem stoj� przed wami nasze biblioteki i ksi�gozbiory. Musicie, wierzymy w to g��boko, znale�� jaki� �lad, jak�� wskaz�wk� czy poszlak�, kt�ra wska�e wam w�a�ciw� drog�. Nie dzia�ajcie pochopnie. Nie musicie si� spieszy�. Mo�ecie tu zosta� wedle waszej woli, mi�ym nam jeste�cie go�ciem.

��Dzi�kuj� waszej mi�o�ci � sk�oni� si� Geralt � za �yczliwo�� i �ask�. Ruszamy jednak w drog�, gry tylko troch� odpoczniemy. Ciri wci�� jest w niebezpiecze�stwie. Gdy za d�ugo siedzimy w jednym miejscu, niebezpiecze�stwo nie tylko ro�nie, ale i zaczyna zagra�a� ludziom nam �yczliwym. I zwyk�ym postronnym. Do tego za nic nie chcia�bym dopu�ci�.

Ksi�na milcza�a czas jaki�, miarowymi ruchami, jak kota, g�aszcz�c przedrami� Jaskra.

��Szlachetne i prawe s� wasze s�owa � powiedzia�a wreszcie. - Ale l�ka� si� nie macie czego. Goni�cych za wami hultaj�w nasi rycerze pogromili tak, �e �wiadek kl�ski nie uszed�, opowiedzia� nam o tym wicehrabia Julian. Ka�dego, kto si� powa�y was niepokoi�, spotka taki sam los. Jeste�cie pod nasz� opiek� i ochron�.

��Umiem to sobie ceni� � Geralt sk�oni� si� znowu, kln�c w duchu bol�ce kolano, ale nie tylko. - Nie wolno mi jednak przemilcze� tego, o czym wicehrabia Jaskier zapomnia� waszej mi�o�ci opowiedzie�. Hultaje, kt�rzy �cigali mnie do Belhaven, a kt�rych dzielne rycerstwo waszej mi�o�ci pobi�o w Caed Myrkvid, byli i owszem, hultajami pierwszej hultajskiej gildii, ale nosili nilfgaardzk� barw�.

��I c� z tego?

A to, mia� na ko�cu j�zyka, �e je�li Nilfgaardczycy zaj�li Aedirn w ci�gu dwudziestu dni, to na twoje ksi�stewko wystarczy im dwadzie�cia minut.

��Trwa wojna � powiedzia� zamiast tego. - To, co sta�o si� w Belhaven i Caed Myrkvid, mo�e by� poczytane jako dywersja na ty�ach. To zwykle powoduje represje. W czasach wojennych�

��Wojna � przerwa�a mu ksi�na, unosz�c szpiczasty nos � z pewno�ci� ju� si� sko�czy�a. Pisali�my w tej sprawie do naszego kuzyna, Emhyra var Emreisa. Skierowali�my do niego memorandum, w kt�rym za��dali�my, by niezw�ocznie po�o�y� kres bezsensownemu przelewowi krwi. Z pewno�ci� ju� jest po wojnie, z pewno�ci� zawarto pok�j.

��Nie bardzo � odpar� zimno Geralt. - Za Jarug� hula miecz i ogie�, leje si� krew. Nic nie wskazuje, by to zmierza�o ku ko�cowi. Powiedzia�bym, �e wr�cz przeciwnie.

Momentalnie po�a�owa� tego, co powiedzia�.

��Jak to?�� Nos ksi�nej, zdawa�oby si�, wyostrzy� si� jeszcze bardziej, a w jej g�osie zabrzmia�a paskudna, zgrzytliwie warkliwa nuta. - Czy ja dobrze s�ysz�? Wojna nadal trwa? Dlaczego nas o tym nie poinformowano? Panie ministrze Tremblay?

��Wasza mi�o��, ja��� wybe�kota�, przykl�kaj�c, jeden z nosicieli z�otych �a�cuch�w. - Ja nie chcia�em� Martwi� Niepokoi� Wasza mi�o��

��Stra�! - zawy�a jej mi�o��. - Do wie�y z nim! Jeste�cie w nie�asce, panie Tremblay! W nie�asce! Panie szambelanie! Panie sekretarzu!

��Na rozkaz, Ja�nie O�wiecona�

��Niech nasza kancelaria natychmiast wystosuje ostr� not� do naszego kuzyna, cesarza Nilfgaardu. Domagamy si�, by natychmiast, ale to natychmiast zaniecha� wojowania i zawar� pok�j. Bowiem wojna i niezgoda to rzeczy z�e! Niezgoda rujnuje, a zgoda buduje!

��Wasza mi�o�� � wybe�kota� szambelan-cukiernik, bia�y jak cukier puder � ma ze wszech miar racj�.

��Co panowie tu jeszcze robi�? Wydali�my rozkazy! Dalej�e, na jednej nodze!

Geralt rozejrza� si� dyskretnie. Dworacy mieli twarze jak z kamienia, z czego nale�a�o wnioskowa�, �e podobne incydenty nie s� na tym dworze niczym nowym. Mocno sobie postanowi� od tej pory wy��cznie potakiwa� ksi�nej pani.

Anarietta musn�a chusteczk� czubek nosa, po czym u�miechn�a si� do Geralta.

��Jak widzicie � powiedzia�a � wasze obawy by�y p�onne. Nie macie si� czego l�ka� i mo�ecie go�ci� u nas, jak d�ugo zechcecie.

��Tak jest, wasza mi�o��.

W ciszy s�ycha� by�o wyra�nie tykanie kornika w kt�rym� z zabytkowych mebli. I kl�twy, kt�rymi masztalerz obrzuca� konia na odleg�ym dziedzi�cu.

��Mieliby�my te� � przerwa�a cisz� Anarietta � pro�b� do was, panie Geralcie. Jako do wied�mina.

��Tak jest, wasza mi�o��.

��Jest to pro�ba wielu szlachetnych dam Toussaint i nasza zarazem. Potw�r nocny n�ka tutejsze domostwa. Diabe�, upi�r, sukkub w postaci niewie�ciej, ale tak bezwstydnej, �e opisa� si� nie odwa�ymy, dr�czy cnotliwych i wiernych ma��onk�w. Nawiedza noc� alkowy, dopuszcza si� wszetecznych zbereze�stw i wstr�tnych perwersji, o kt�rych m�wi� skromno�� nam nie pozwala. Wy, jako znawca, wiecie zapewnie, w czym rzecz.

��Tak jest, wasza mi�o��.

��Panie z Toussaint prosz� was, by�cie kres tej ohydzie po�o�yli. A my si� do tej pro�by do��czamy. I o naszej hojno�ci zapewniamy.

��Tak jest, wasza mi�o��.

Angouleme odnalaz�a wied�mina i wampira w pa�acowym parku, gdzie obaj za�ywali spaceru i dyskretnej rozmowy.

��Nie uwierzycie mi � wysapa�a. - Nie uwierzycie, gdy wam powiem� Ale to czysta prawda�

��M�w�e.

��Reynart de Bois-Fresnes, b��dny Rycerz Szachownicy, stoi wraz z innymi b��dnymi rycerzami w ogonku do ksi���cego kamerariusa. A wiecie, po co? Po miesi�czn� wyp�at�! Ogonek, powiadam wam, jest d�ugi na p� strzelenia z �uku, a od herb�w a� si� w oczach mieni. Spyta�am Reynarta, jak to jest, a on na to, �e b��dny te� bywa g�odny.

��Gdzie tu sensacja?

� �artujesz chyba! B��dni rycerze b��dz� ze szlachetnego powo�ania! Nie za miesi�czn� pensj�!

��Jedno � rzek� bardzo powa�nie wampir Regis � nie wyklucza drugiego. Naprawd�. Wierz mi, Angouleme.

��Wierz mu, Angouleme � powiedzia� sucho Geralt. - Przesta� biega� po pa�acu w poszukiwaniu sensacji, id� dotrzyma� towarzystwa Milvie. Jest w fatalnym nastroju, nie powinna by� sama.

��Prawda. Ciotka chyba ma period, bo jest z�a niczym osa. Ja my�l�

��Angouleme!

��Id� ju�, id�.

Geralt i Regis zatrzymali si� przy klombie zmarnia�ych ju� lekko r� centifolii. Ale d�u�ej porozmawia� nie zd��yli. Zza oran�erii wy�oni� si� chudziutki m�czyzna w eleganckim p�aszczu koloru umbry.

��Dobry dzie� � sk�oni� si�, otrzepa� kolana kunim ko�pakiem. - Czy wolno spyta�, kt�ry z waszmo�ci�w, z �aski swojej, jest wied�minem, Geraltem zwanym, s�awnym swym rzemios�em?

��Ja nim jestem.

��Jam jest Jean Catillon, rz�dca winnic Castel Toricella. Sprawa ma si� oto tak, �e nam w winnicy wied�min bardzo by si� przygodzi�. Upewni� si� chcia�em, czy z �aski swojej nie zechcieliby�cie�

��A w czym rzecz?

��To jest tak � zacz�� rz�dca Catillon. - Przez t� wojn�, �eby j� dunder �wisn��, kupcy rzadziej przyje�d�aj�, zapasy rosn�, miejsc na beczki zaczyna brakowa�. My�leli�my, ma�y problem, przecie pod zamkami mile ca�e loch�w si� ci�gn�, coraz to g��biej i g��biej, do �rodka ziemi chyba te lochy si�gaj�. Pod Toricell� te� taki loszek wynale�lim, pi�kny, z �aski swojej, kr�g�o wysklepiony, ani za suchy, ani za mokry, akuratny, by si� w nim wino dobrze mia�o�

��I co?�� nie wytrzyma� wied�min.

��Pokaza�o si�, �e tam w lochach grasuje jaki� potw�r, z �aski swojej, pewnie z g��bin ziemi przylaz�y. Dw�ch ludzi poparzy�, do ko�ci im cia�o wy�eg�, a jednego o�lepi�, bo on, panie, potw�r znaczy, pluje i rzyga jakimsi� �r�cym �ugiem�

��Solpuga � stwierdzi� kr�tko Geralt. - Zwana te� jadnic�.

��No prosz� � u�miechn�� si� Regis. - Widzicie sami, panie Catillon, �e macie do czynienia z fachowcem. Fachowiec, mo�na powiedzie�, z nieba wam spada. A do s�ynnych tutejszych b��dnych rycerzy zwracali�cie si� ju� w tej sprawie? Ksi�na ma ich ca�y regiment, a takie misje to przecie� ich specjalno��, racja ich bytu.

� �adna racja � pokr�ci� g�ow� rz�dca Catillon. - Ich racja to go�ci�ce chroni�, trakty, prze��cze, bo je�li kupce tu nie dotr�, to wszyscy z torbami p�jdziemy. Nadto, rycerze chrobrzy s� i bitni, ale z konia jeno. Pod ziemi� taki nie polezie! Nadto za�, oni dro�

Urwa� i umilk�. Mia� min� cz�owieka, kt�ry � nie maj�c brody � nie ma sobie w co plu�. I bardzo tego �a�uje.

��Oni drogo bior� � doko�czy� Geralt, nawet bez specjalnej zjadliwo�ci. - Wiedz ot�, dobry cz�owieku, �e ja bior� dro�ej. Wolny rynek. I wolna konkurencja. Bo ja, je�li klepiemy kontrakt, zsi�d� z konia i polez� pod ziemi�. Przemy�lcie to, ale nie zastanawiajcie si� d�ugo, bo ja d�ugo w Toussaint nie zabawi�.

��Zaskakujesz mnie � powiedzia� Regis, gdy tylko rz�dca odszed�. - Nagle od�y� w tobie wied�min? Przyjmujesz kontrakty? Bierzesz si� za potwory?

��Sam jestem zaskoczony � odpar� szczerze Geralt. - Zareagowa�em odruchowo, tkni�ty niewyt�umaczalnym impulsem. Wykr�c� si� z tego. Ka�d� proponowan� kwot� mog� uzna� za zbyt nisk�. Zawsze. Wr��my do naszej rozmowy�

��Wstrzymajmy si� � wampir wskaza� wzrokiem. - Co� mi m�wi, �e masz kolejnych interesant�w.

Geralt zakl�� pod nosem. Wytyczon� cyprysami alejk� sz�o ku nim dw�ch rycerzy. Pierwszego pozna� od razu, wielkiej byczej g�owy na �nie�nobia�ej jace nie mo�na by�o pomyli� z innym god�em. Drugi rycerz, wysoki, szpakowaty, o fizjonomii szlachetnie kanciastej, jakby wy�upanej z granitu, mia� na b��kitnej tunice p�trzeci� z�otego liliowanego krzy�a.

Zatrzymawszy si� w przepisowej odleg�o�ci dw�ch krok�w, rycerze uk�onili si�. Geralt i Regis odwzajemnili uk�ony, po czym ca�a czw�rka wytrzyma�a nakazane obyczajem rycerskim milczenie maj�ce trwa� dziesi�� uderze� serca.

��Panowie pozwol� � przedstawi� Bycza G�owa � baron Palmerin de Launfal. Mnie, jak mo�e pami�taj�, zw��

Baron de Peyrac-Peyran. Jak�e by�my mogli nie pami�ta�.

��Mamy spraw� do pana wied�mina � przeszed� do rzeczy Peyrac-Peyran. - Wzgl�dem, �e si� tak wyra��, profesjonalnych dzie�.

��S�ucham.

��Na osobno�ci.

��Nie mam sekret�w przed panem Regisem.

��Ale szlachetni panowie maj� je niezawodnie � u�miechn�� si� wampir. - Dlatego, za pan�w pozwoleniem, p�jd� obejrze� tamten uroczy pawilonik, pewnie �wi�tyni� dumania. Panie de Peyrac-Peyran� Panie de Launfal�

Wymieniono uk�ony.

��Zamieniam si� w s�uch � przerwa� milczenie Geralt, ani my�l�c czeka�, a� przebrzmi dziesi�te uderzenie serca.

��Rzecz � Peyrac-Peyran zni�y� g�os i rozejrza� si� p�ochliwie � w tym sukkubie� No, w tej zmorze nocnej, co nawiedza. Kt�r� wam ksi�na i damy unicestwi� zleci�y. Wiele� to wam za zabicie upiorzycy obiecano?

��Przepraszam, ale to tajemnica zawodowa.

��Rzecz to oczywista � odezwa� si� Palmerin de Launfal, rycerz z liliowanym krzy�em. - Prawdziwie godn� jest wasza postawa. I�cie, l�kam si� mocno, �e zniewa�� propozycj�, ale mimo tego propozycj� z�o��. Wyrzeczcie si� tego kontraktu, panie wied�minie. Nie dybcie na sukkuba, ostawcie go w spokoju. Nic panom ni ksi�nej nie m�wi�c. A na honor, my, panowie z Toussaint, przebijemy ofert� pa�. Zadziwiaj�c was nasz� hojno�ci�.

��Propozycja � rzek� zimno wied�min � w istocie niezbyt daleka od zniewagi.

��Panie Geralt � Palmerin de Launfal mia� twarz tward� i powa�n�. - Powiem wam, co nas do propozycji o�mieli�o. Ow� by�a to fama o was, g�osz�ca, �e zabijacie wy��cznie te potwory, co kt�re s� zagro�eniem. Zagro�eniem realnym. Nie imaginowanym, z niewiedzy albo uprzedze� si� bior�cym. Pozw�lcie sobie tedy rzec, �e sukkub nie zagra�a ani nie szkodzi nikomu. Ot, nawiedza w snach� Od czasu do czasu� I troch� dr�czy�

��Ale wy��cznie pe�noletnich � doda� szybko Peyrac-Peyran.

��Damy z Toussaint � rzek� Geralt, rozgl�daj�c si� � nie by�yby rade, dowiedziawszy si� o tej rozmowie. Podobnie ksi�na.

��Absolutnie si� z wami zgadzamy � mrukn�� Palmerin de Launfal. - Dyskrecja jest ze wszech miar zalecana. Nie nale�y budzi� �pi�cych bigotek.

��Otw�rzcie mi konto w kt�rym� z tutejszych krasnoludzkich bank�w � powiedzia� wolno i cicho Geralt. - I zadziwcie mnie hojno�ci�. Uprzedzam jednak, �e nie�atwo mnie zadziwi�.

��A jednak si� postaramy � obieca� dumnie Peyrac-Peyran.

Wymieniono po�egnalne uk�ony.

Wr�ci� Regis, kt�ry oczywi�cie wszystko s�ysza� swym wampirzym s�uchem.

��Teraz � rzek� bez u�miechu � te� mo�esz oczywi�cie twierdzi�, �e to by� mimowolny odruch i niewyt�umaczalny impuls. Ale z otwartego bankowego konta trudno ci b�dzie si� wykr�ci�.

Geralt patrzy� gdzie� wysoko, hen, ponad wierzcho�ki cyprys�w.

��Kto wie � powiedzia� � mo�e jednak sp�dzimy tu par� dni. Zwa�ywszy na �ebra Milvy, mo�e by� to nawet wi�cej ni� par� dni. Mo�e par� tygodni? Nie zaszkodzi wi�c, je�li na ten czas zdob�dziemy niezale�no�� finansow�.

��A wi�c to st�d konto u Cianfanellich � pokiwa� g�ow� Reynart de Bois-Fresnes. No, no. Gdyby ksi�na dowiedzia�a si� o tym, by�yby jak nic zmiany na stanowiskach, by�by nowy rozdzia� patent�w. Ha, mo�e i ja bym awansowa�? S�owo daj�, a� �al, �e cz�owiek nie ma zadatk�w na donosiciela. Opowiedz teraz o s�ynnej biesiadzie, na kt�r� tak si� cieszy�em. Tak pragn��em by� na tej uczcie, poje��, popi�! A pos�ali mnie na granic�, na stra�nic�, w ch��d i psi� szarug�. Ech, hola, hola, rycerska dola�

��Wielk� i szumnie zapowiadan� uczt� � zacz�� Geralt � poprzedzi�y powa�ne przygotowania. Trzeba by�o odnale�� Milv�, kt�ra ukry�a si� w stajniach, trzeba by�o przekona� j�, �e od jej udzia�u w bankiecie zale�y los Ciri i bez ma�� ca�ego �wiata. Trzeba by�o si�� nieomal ubra� j� w sukni�. Potem trzeba by�o wym�c na Angouleme przysi�g�, �e b�dzie unika� m�wienia: �kurwa� i �dupa�. Gdy�my wreszcie wszystko to osi�gn�li i mieli zamiar odpocz�� przy winie, zjawi� si� szambelan Le Goff, pachn�cy lukrem i nad�ty jak �wi�ski p�cherz.

��W danych cyrkumstancjach zaznaczy� musz� � zacz�� nosowo szambelan Le Goff � �e za sto�em Jej Mi�o�ci nie ma miejsc po�lednich, nikt miejscem za sto�em mu przyznanym ura�on czu� si� nie ma prawa. Jednak my tu, w Toussaint, dawnym tradycjom i zwyczajom pilniej dochowujemy obserwacji, a wedle tych�e zwyczaj�w�

��Przejd�cie, panie do rzeczy.

��Uczta jutro. Rozsadzi� mi trzeba st� wedle honoru i rangi.

��Jasne � powiedzia� powa�nie wied�min. - Ju� m�wi�, co i jak. Najgodniejszym w�r�d nas, tak rang�, jak i honorem jest Jaskier.

��Pan wicehrabia Julian � rzek� szambelan, zadzieraj�c nos � go�ciem jest ekstraordynaryjnie honorowym. Jako taki po prawicy Jej Mi�o�ci zasi�dzie.

��Jasne � powt�rzy� wied�min, powa�ny jak sama �mier�. - A wzgl�dem nas nie wyjawi�, kto jak� ma rang�, tytu� i honory?

��Wyjawi� � szambelan chrz�kn�� � tyle jeno, �e waszmo�ciowie i wa�panny incognito w misji s� rycerskiej, a detal�w tej�e, jako i prawdziwych imion, herb�w i tytu��w zdradzi� wam nie lza, bo �luby broni�.

��Tak w�a�nie jest. W czym wi�c problem?

��W�dy ja rozsadzi� musz�! Go��mi jeste�cie, nadto pana wicehrabiego komilitonami, wi�c was i tak bli�ej g�owy sto�u posadz� Mi�dzy barony. Ale przecie tak by� nie mo�e, by�cie wszyscy byli r�wni, waszmo�ciowie i wa�panny, bo tak nigdy nie bywa, �eby wszyscy r�wni byli. Je�li kto z was rang� albo urodzeniem wy�szy, winien przy g�rnym stole, przy ksi�nej�

��On � wied�min bez wahania wskaza� wampira, kt�ry opodal w skupieniu podziwia� zajmuj�cy ca�� niemal �cian� gobelin � jest hrabi�. Ale o tym sza. To tajemnica.

��Pojmuj� � szambelan o ma�o nie zach�ysn�� si� z wra�enia. - W danych cyrkumstancjach� Usadz� go po prawicy hrabiny Notturny, szlachetnie urodzonej wujenki ksi�nej pani.

��Nie po�a�ujecie, ani wy, ani wujenka � Geralt mia� twarz jak z kamienia. - Nie ma ci on r�wnych ni w obyczaju, niw sztuce konwersacji.

��Rad jestem to s�ysze�. Wy za�, panie z Rivii, usi�dziecie obok czcigodnej pani Fringilli. Tak ka�e tradycja. Nie�li�cie j� do Kadzi, jeste�cie� hmmm� jej rycerzem, tak jakby�

��Poj��em.

��To dobrze. Ach, panie hrabio�

��S�ucham?�� zdziwi� si� wampir, kt�ry w�a�nie odszed� od arrasu, przedstawiaj�cego walk� olbrzym�w z cyklopami.

��Nic, nic � u�miechn�� si� Geralt. - Tak sobie gaw�dzimy.

��Aha � kiwn�� g�ow� Regis. - Nie wiem, czy panowie zauwa�yli� Ale ten cyklop na gobelinie, o, ten z maczug�� Sp�jrzcie na palce jego st�p. On, nie b�jmy si� tego powiedzie�, ma dwie lewe nogi.

��Faktycznie � potwierdzi� bez cienia zdziwienia szambelan Le Goff. Takich gobelin�w jest w Beauclair wi�cej. Mistrz, kt�ry je tka�, to by� prawdziwy mistrz. Ale strasznie du�o pi�. Jak to artysta.

��Czas ju� na nas � przem�wi� wied�min, unikaj�c wzroku podochoconych winem dziewczyn zerkaj�cych ku niemu od sto�u, przy kt�rym bawiono si� we wr�by. - Zbierajmy si�, Reynart. P�a�my, wsiadajmy na konie i jed�my do Beauclair.

��Wiem, dok�d ci tak �pieszno � wyszczerzy� z�by rycerz. - Nie b�j si�, czeka twoja zielonooczka. Ledwo co bi�a p�noc. Opowiedz o uczcie.

��Opowiem i jedziemy.

��I jedziemy.

Widok ustawionego w gigantyczn� podkow� sto�u przypomina� dobitnie, �e jesie� przemija i ma si� ku zimie. W�r�d pi�trz�cych si� na misach i p�miskach da� dominowa�a dziczyzna we wszystkich mo�liwych wersjach i odmianach. By�y tam wielkie �wiartki dzik�w, ud�ce i combry jeleni, rozmaite pasztety, auszpiki i r�owe plastry mi�s, jesiennie przybrane grzybami, �urawin�, �liwkowymi powid�ami i sosem g�ogowym. By�o jesienne ptactwo � cietrzewie, g�uszce, i ba�anty, dekoracyjnie podane ze skrzyd�ami i ogonami, by�y pieczone jarz�bki i paszkoty. By�y tam i prawdziwe delikatesy, jak kwiczo�y, pieczone w ca�o�ci, bez patroszenia, albowiem jagody ja�owca, kt�rymi wypchane s� wn�trzno�ci tych male�kich ptaszk�w, stanowi� naturaln� przypraw�. By�y tam i �ososiopstr�gi z g�rskich jezior, by�y sandacze, by�y mi�tusie i szczupacze w�tr�bki. Zielony akcent dawa�a roszpotka, p�nojesienna sa�ata, kt�r�, je�li zasz�aby taka konieczno��, mo�na by�o wygrzeba� nawet spod �niegu.

Kwiaty zast�powa�a jemio�a.

Po�rodku stanowi�cego szczyt podkowy sto�u honorowego, za kt�rym zasiada�a ksi�na Anarietta i go�cie najzacniejsi, na wielkiej srebrnej tacy umieszczono dekoracj� wieczoru. W�r�d trufli, wyci�tych z marchwi kwiatk�w, przepo�owionych cytryn i karczochowych serc spoczywa� ogromny sterlet, a na jego grzbiecie sta�a na jednej nodze upieczona w ca�o�ci czapla trzymaj�ca w uniesionym dziobie z�oty pier�cie�.

��Przysi�gam na czapl� � zakrzykn��, wstaj�c i wznosz�c puchar Peyrac-Peyran, dobrze znany wied�minowi baron z bycz� g�ow� w herbie. - Na czapl� przysi�gam broni� czci rycerskiej i honoru dam i �lubuj� nigdym przenigdy nie ust�pi� nikomu pola!

�lub nagrodzono gromk� owacj�. I wzi�to si� za jedzenie.

��Przysi�gam na czapl�! - wrzasn�� drugi rycerz, z miotlastym i zadzierzy�cie zadartym ku g�rze w�sem. - Do krwi ostatniej kropli z �y� przysi�gam broni� granic i Jej Mi�o�ci Anny Henrietty! A �eby dowie�� mej wierno�ci, �lubuj� na tarczy wymalowa� czapl� i przez rok walczy� incognito, imi� i herb taj�c, zw�c si� Rycerzem Bia�ej Czapli! Zdrowie wznosz� jej ksi���cej mi�o�ci!

��Zdrowia! Szcz�cia! Wiwat! Niech �yje jej mi�o��!

Anarietta podzi�kowa�a lekki, skini�ciem udekorowanej diamentowym diademem g�owy. Diament�w mia�a na sobie tyle, �e samym przej�ciem mog�aby rysowa� szk�o. Obok niej siedzia� Jaskier, u�miechaj�c si� g�upio. Troch� dalej, mi�dzy dwiema matronami, zasiada� Emiel Regis. Ubrany by� w czarny aksamitowy kaftan, w kt�rym bawi� je konwersacj�, a one s�ucha�y zafascynowane.

Geralt chwyci� p�misek z przybranymi pietruszk� dzwonkami sandacza, us�u�y� siedz�cej po jego lewicy Fringilli Vigo wystrojonej w sukni� z fioletowego at�asu i arcypi�kn� koli� z ametyst�w, �adnie uk�adaj�c� si� na dekolcie. Fringilla, obserwuj�c go spod czarnych rz�s, wznios�a pucharek i u�miechn�a si� zagadkowo.

��Twoje zdrowie, Geralt. Ciesz� si�, �e posadzono nas razem.

��Nie chwal dnia przed zachodem � odwzajemni� u�miech, bo by� w sumie niez�ym humorze. - Uczta ledwo si� zacz�a.

��Przeciwnie. Trwa ju� dostatecznie d�ugo, by� mnie skomplementowa� Jak d�ugo mam czeka�?

��Jeste� urzekaj�co pi�kna.

��Powoli, powoli, pow�ci�gliwiej!�� za�mia�a si�, a on przysi�g�by, �e ca�kiem szczerze. - W tym tempie strach pomy�le�, dok�d mo�emy zaj�� przed ko�cem biesiady. Zacznij od� Hmm� Powiedz, �e mam gustown� sukni� i �e twarzowo mi w fioletach.

��Twarzowo ci w fioletach. Cho� mnie, przyznam najbardziej podoba�a� si� w bieli.

Zobaczy� w jej szmaragdowych oczach wyzwanie. Ba� si� podj��. W a� tak dobrym humorze nie by�.

Naprzeciw posadzono Cahira i Milv�. Cahir siedzia� pomi�dzy dwiema m�odziutkimi i bezustannie szczebiocz�cymi szlachciankami, bodaj�e baron�wnami. �uczniczce natomiast towarzyszy� starszy, ponury i milcz�cy jak g�az rycerz z twarz� bardzo zeszpecon� �ladami po ospie.

Nieco dalej siedzia�a za� Angouleme, wiod�c rej � i rejwach � w�r�d m�odych b��dnych rycerzy.

��Co to jest?�� wrzeszcza�a, unosz�c srebrny n� z zaokr�glonym ko�cem. - Bez szpicu? Boj� si�, �e zaczniemy si� nawzajem �ga�, czy co?

��Takie no�e � wyja�ni�a Fringilla � s� w Beauclair w u�yciu od czas�w ksi�nej Karoliny Roberty, babki Anny Henrietty. Karobert� doprowadza�o do sza�u, gdy w czasie biesiad go�cie d�ubali sobie no�ami w z�bach. A no�em z zaokr�glonym ko�cem d�uba� nie spos�b.

��Nie spos�b � zgodzi�a si� Angouleme, wykrzywiaj�c si� szelmowsko. - Na szcz�cie dali jeszcze widelce!

Uda�a, �e wk�ada widelec do ust, pod gro�nym spojrzeniem Geralta zaprzesta�a. Siedz�cy po jej prawicy m�ody rycerzyk za�mia� si� r��cym falsetem. Geralt wzi�� p�misek z kaczk� w auszpiku, us�u�y� Fringilli. Widzia�, jak Cahir dwoi si� i troi, spe�niaj�c zachcianki baron�wien, te za� patrz� w niego jak w t�cz�. Widzia�, jak m�odzi rycerze uwijaj� si� przy Angouleme, na wyprz�dki podaj�c potrawy i r��c z jej niem�drych dowcip�w.

Widzia�, jak Milva kruszy chleb, patrz�c w obrus.

Fringilla zdawa�a si� czyta� w jego my�lach.

��Marnie trafi�a � szepn�a, nachylaj�c si� ku niemu � twoja ma�om�wna kompanionka. C�, takie rzeczy zdarzaj� si� przy uk�adaniu sto�u. Baron de Trastamara nie grzeszy dworno�ci�. Ani elokwencj�.

��Mo�e to i lepiej � odrzek� cicho Geralt. - Ob�liniony uprzejmo�ci� dworak by�by gorszy. Ja znam Milv�.

��Jeste� pewien?�� spojrza�a na niego szybko. - A nie mierzysz jej aby twoj� w�asn� miark�? Nawiasem m�wi�c, do�� okrutn�?

Nie odpowiedzia�, miast tego us�u�y� jej, nalewaj�c wina. I uzna�, �e najwy�szy czas wyja�ni� pewne kwestie.

��Jeste� czarodziejk�, prawda?

��Prawda � przyzna�a, ca�kiem zr�cznie maskuj�c zdziwienie. - Po czym pozna�e�?

��Wyczuwam aur� � nie wda� si� w szczeg�y. - I mam wpraw�.

� �eby wszystko by�o jasne � powiedzia�a po chwili � nie by�o moim zamiarem kogokolwiek zwodzi�. Nie mam jednak obowi�zku obnosi� si� z moj� profesj� ani nak�ada� szpiczastego kapelusza i czarnej opo�czy. Po co maj� straszy� mn� dzieci? Mam prawo do incognito.

��Niezaprzeczalnie.

��Jestem w Beauclair, bo tu mie�ci si� je�li nie najwi�ksza, to najbogatrza biblioteka znanego �wiata. Poza uniwersyteckimi, ma si� rozumie�. Ale uniwersytety s� zazdrosne o dost�p do swych p�ek, a tutaj ja jestem krewn� i przyjaci�k� Anarietty i wolno mi wszystko.

��Pozazdro�ci�.

��Podczas audiencji Anarietta sugerowa�a, �e ksi�gozbiory mog� kry� po�yteczn� dla ciebie wskaz�wk�. Nie zra�aj si� jej teatraln� egzaltacj�. Ona ju� taka jest. A to, �e co� w ksi�gozbiorach znajdziesz, jest rzeczywi�cie niewykluczone, ba, ca�kiem prawdopodobne. Wystarczy wiedzie�, czego i gdzie szuka�.

��Rzeczywi�cie. Nic wi�cej.

��Entuzjazm twoich odpowiedzi i�cie podnosi na duchu i zach�ca do konwersacji � zmru�y�a lekko oczy. - Domy�lam si� powodu. Nie ufasz mi, prawda?

��Mo�e jeszcze jarz�bka?

��Przysi�gam na czapl�! - m�ody rycerz z ko�ca podkowy wsta� i przewi�za� sobie oko szarf� otrzyman� od s�siadki za sto�em. - �lubuj� nie zdejmowa� tej szarfy dop�ty, dop�ki do nogi nie wyt�pieni zostan� grasanci z prze��czy Cervantesa!

Ksi�na wyrazi�a uznanie wielkopa�skim skinieniem skrz�cego si� od brylant�w diademu.

Geralt liczy�, �e Fringilla nie podejmie tematu. By� w b��dzie.

��Nie wierzysz mi i nie ufasz � powiedzia�a. - Zada�e� mi cios podw�jnie bolesny. Nie tylko w�tpisz, �e szczerze chc� pom�c, ale do tego nie wierzysz, �e mog�. Och, Geralt! Do �ywego urazi�e� moj� dum� i wynios�� ambicj�.

��Pos�uchaj�

��Nie!�� unios�a n� i widelec, jak gdyby gro��c mu nimi. - Nie t�umacz si�. Nie znosz� m�czyzn, kt�rzy si� t�umacz�.

��A jakich m�czyzn znosisz?

Zmru�y�a oczy, a sztu�ce wci�� trzyma�a jak gotowe do ciosu pugina�y.

��Lista jest d�uga � powiedzia� wolno � i nie chc� zanudza� ci� detalami. Wspomn� jedynie, �e do�� wysokie miejsce na niej zajmuj� tacy m�czy�ni, kt�rzy dla kochanej osoby gotowi s� i�� na koniec �wiata, nieul�kle, gardz�c ryzykiem i niebezpiecze�stwem. I nie rezygnuj�, cho�by wygl�da�o, �e szans na sukces nie ma.

��A pozosta�e pozycje listy?�� nie wytrzyma�. Inni m�czy�ni twojego gustu? R�wnie� szale�cy?

��A czym�e jest prawdziwa m�sko�� � figlarnie przekrzywi�a g�ow� � je�li nie wymieszanymi we w�a�ciwych proporcjach klas� i szale�stwem?

��Panie i panowie, baronowie i rycerze!�� krzykn�� gromko szambelan Le Goff, wstaj�c i obur�cz wznosz�c gigantyczny puchar. - W danych cyrkumstancjach pozwol� sobie wznie�� toast: Ja�nie O�wieconej Xi�nej Anny Henrietty.

��Zdrowie i szcz�cie!

��Hurra!

��Niech �yje! Witat!

��A teraz, panie i panowie � szambelan odstawi� kielich, uroczystym gestem skin�� na lokaj�w. - Teraz� Magna Bestia!

Na p�misku, kt�ry czterech pacho�k�w musia�o nie�� na czym� w rodzaju lektyki, wjecha�a na sal� olbrzymia piecze�, nape�niaj�c sal� cudownym aromatem.

��Magna bestia!�� hukn�li ch�rem biesiadnicy � Hurra! Magna Bestia!

��Jaka znowu, cholera, bestia?�� g�o�no zaniepokoi�a si� Angouleme. - Nie b�d� jad�a, p�ki nie dowiem si�, co to jest.

��To jest �o� � wyja�ni� Geralt. - Piecze� z �osia.

��Nie byle jakiego � odezwa�a si� Milva, odkaszln�wszy. - Byk mia� z siedem cetnar�w.

��Badylarz. Siedem cetnar�w i czterdzie�ci funt�w � powiedzia� chrapliwie siedz�cy obok niej rabog�by baron. By�y to pierwsze s�owa, kt�re uroni� od pocz�tku biesiady.

Mo�e i by�by to pocz�tek konwersacji, ale �uczniczka zaczerwieni�a si�, utkwi�a oczy w obrusie i wznowi�a kruszenie chleba.

Ale Geralt wzi�� sobie do serca s�owa Fringilli.

��Czy�by to pan, baronie � spyta� � po�o�y� tego kapitalnego byka?

��Nie ja � zaprzeczy� rabog�by. - M�j synowiec. Wyborny strzelec. Ale to m�ski temat, �e tak rzekn� Prosz� wybaczenia. Nie ma co nudzi� dam�

��A z jakiego �uku?�� spyta�a Milva, wci�� wpatrzona w obrus. - Pewnikiem nie ze s�abszego jak siedemdziesi�tka.

��Laminat. Warstwami cis, akacja, jesion, klejone �ci�gnami � odrzek� wolno baron, zdziwiony zauwa�alnie. - Podw�jnie gi�ty zefar. Siedemdziesi�t pi�� funt�w mocy.

��A naci�g?

��Dwadzie�cia dziewi�� cali � baron m�wi� coraz wolniej, zdawa�o si�, �e wypluwa poszczeg�lne s�owa.

��I�cie machina � powiedzia�a spokojnie Milva. - Z takiej po�o�y jelonka ze stu krok�w nawet. Je�li strzelec prawdziwie dobry.

��Ja � chrapn�� baron, jakby troch� ura�ony � z �wier� setki krok�w trafiam, �e tak rzekn�, ba�anta.

��Z �wier� setki � Milva unios�a g�ow� � to ja trafiam wiewi�ra.

Baron zachrz�kn��, speszony, szybko us�u�y� �uczniczce jad�em i napojem.

��Dobry �uk � wymamrota� � to po�owa sukcesu. Ale nie mniej wa�na jak jako��, �e tak rzekn�, strza�. Ow� uwa�asz, wa�panna, wed�ug mnie strza�a�

��Zdrowie jej mi�o�ci Anny Henrietty! Zdrowie wicehrabiego Juliana de Lettenhove!

��Zdrowie! Vivant!

��a ona da�a mu dupy � doko�czy�a kolejn� niem�dr� anegdot� Angouleme. M�odzi rycerze zanie�li si� r��cym �miechem.

Baron�wny, zw�ce si� Queline i Nique, s�ucha�y opowie�ci Cahira z otwartymi ustami, b�yszcz�cymi oczyma i wypiekami na policzkach. Przy g�rnym stole wywod�w Regisa s�ucha�a ca�a wy�sza arystokracja. Do Geralta � nawet przy jego wied�mi�skim s�uchu � dociera�y przez gwar pojedyncze s�owa, orientowa� si� jednak, �e mowa jest o upiorach, strzygach, sukkubach i wampirach. Regis gestykulowa� srebrnym widelcem i dowodzi�, �e najlepsze remedium na wampiry to srebro, kruszec, kt�rego najl�ejszy dotyk jest dla wampira absolutnie zab�jczy. A czosnek, pyta�y damy? Czosnek te� jest skuteczny, przyznawa� Regis, ale k�opotliwy towarzysko, albowiem strasznie �mierdzi.

Cicho przygrywa�a na g�lach i fujarkach kapela z galeryjki, popisywali si� swym kunsztem akrobaci, �onglerzy i po�ykacze ognia. Trefni� usi�owa� roz�miesza�, ale gdzie mu tam by�o do Angouleme. Potem zjawi� si� nied�wiednik z nied�wiedziem, a nied�wied� ku og�lnej uciesze zrobi� kup� na pod�og�. Angouleme posmutnia�a i przygas�a � z czym� takim trudno by�o konkurowa�.

Ostronosa ksi�na znienacka wpad�a w furi�, za jakie� niebaczne s�owo kt�ry� z baron�w wypad� z �aski i pod eskort� pow�drowa� do wie�y. Ma�o kto � poza bezpo�rednio zaanga�owanym � przej�� si� t� spraw�.

��Tak szybko to ty st�d nie wyjedziesz, niedowiarku � odezwa�a si� Fringilla Vigo, ko�ysz�c kielichem. - Cho� najch�tniej wyjecha�by� zaraz, nic z tego nie b�dzie.

��Nie czytaj, prosz�, w moich my�lach.

��Przepraszam. By�y tak silne, �e odczyta�am mimo woli.

��Sama nie wiesz, ile razy ja ju� to s�ysza�em.

��Sam nie wiesz, ile ja wiem. Prosz�, zjedz karczoch�w, s� zdrowe, dobrze robi� na serce. Serce to wa�ny organ u m�czyzny, Drugi w kolejno�ci, je�li idzie o wa�no��.

��My�la�em, �e najwa�niejsze s� klasa i szale�stwo.

��Przymioty ducha powinny i�� w parze z walorami cia�a. To daje doskona�o��.

��Nikt nie jest doskona�y.

��To nie jest argument. Trzeba si� stara�. Wiesz co? Chyba poprosz� o te jarz�bki.

Rozkroi�a ptaszka na talerzu tak szybko i gwa�townie, �e wied�min a� drgn��.

��Nie wyjedziesz st�d tak szybko � powiedzia�a. - Po pierwsze, wcale nie musisz. Nic ci nie grozi�

��Nic a nic, w samej rzeczy � nie wytrzyma�, wpad� w s�owo. - Nilfgaardczycy zl�kn� si� ostrej noty wystosowanej przez ksi���c� kancelari�. A gdyby nawet zaryzykowali, przep�dz� ich st�d �lubuj�cy na czapl� b��dni rycerze z przepaskami na oczach.

��Nic ci nie grozi � powt�rzy�a, nie zwracaj�c uwagi na sarkazm. - Toussaint powszechnie uwa�ane jest za ksi�stewko z bajki, �mieszne i nierealne, b�d�ce nadto, z racji winnej produkcji, w stanie permanentnego rauszu i niezmiennej bachicznej rado�ci. Jako takie przez nikogo nie jest traktowane powa�nie, ale cieszy si� przywilejami. W ko�cu dostarcza win, a bez wina �ycia, jak powszechnie wiadomo, nie ma. Dlatego w Toussaint nie dzia�aj� �adni agenci, szpiedzy ani tajne s�u�by. I nie potrzeba armii, wystarcz� b��dni rycerze z zas�oni�tym okiem. Nikt nie zaatakuje Toussaint. Z twojej miny widz�, �e nie do ko�ca ci� przekona�am?

��Nie do samego.

��A szkoda � Fringilla zmru�y�a oczy. - Lubi� dociera� do ko�ca. Nie znosz� niespe�nie� ani p�rodk�w. Ani niedopowiedze�. A zatem dopowiadam: Fulko Artevelde, prefekt z Riedburne, s�dzi, �e nie �yjesz, zbiegowie donie�li mu, �e druidki wszystkich was spali�y �ywcem. Fulko robi co mo�e, by zatuszowa� spraw�, nosz�c� znamiona skandalu. Ma w tym zreszt� interes, a na uwadze w�asn� karier�. Nawet gdy dotrze do niego, �e �yjesz, b�dzie ju� za p�no. Wersja, kt�r� poda� w raportach, b�dzie ju� obowi�zuj�c�.

��Du�o wiesz.

��Nigdy tego nie kry�am. Tak wi�c, argument o nilfgaardzkim po�cigu odpada. A innych, kt�re przemawia�yby za szybkim wyjazdem, po prostu brak.

��Interesuj�ce.

��Ale prawdziwe. Z Toussaint mo�na wyjecha� czterema prze��czami, wiod�cymi w cztery strony �wiata. Kt�r� prze��cz wybierzesz? Druidki nie powiedzia�y ci nic i odm�wi�y wsp�pracy. Elf z g�r znikn���

��Naprawd� du�o wiesz.

��To ju� ustalili�my.

��I pragniesz mi pom�c.

��A ty t� pomoc odrzucasz. Nie wierzysz w szczero�� moich intencji. Nie ufasz mi.

Pos�uchaj, ja�

��Nie t�umacz si�. Zjedz jeszcze karczoch�w.

Kto� tam znowu �lubowa� na czapl�. Cahir prawi� komplementy baron�wnom. Angouleme, podchmielon�, s�ycha� by�o na ca�y st�. Rabog�by baron, o�ywiony dyskursem o �ukach i strza�ach, zacz�� wr�cz nadskakiwa� Milvie.

��Prosz�, skosztuj wa�panna szyneczki z dziczka. Ech, �e tak rzekn� S� w mych w�o�ciach czarne pola, gdzie buchtuj� ca�e ich, �e tak rzekn�, watahy.

��O.

��Trafiaj� si� tam �adne pojedynki, sztuki trzycetnarowe� Sezon w pe�ni� Je�li wa�panna wyrazisz �yczenie� Mo�em, �e tak rzekn�, na ��w pospo�u�

��My tu przecie tak d�ugo nie zabawim � Milva dziwnie prosz�co spojrza�a na Geralta. Bo wa�niejsze, � przeproszeniem mo�ci pana, mamy dzie�a ni�li polowaczka.

��Chocia� � doda�a szybko, widz�c, �e baron si� chmurzy � wielce ch�tnie bym z wasz� mo�ci� na czarnego zwierza posz�a.

Baron rozpromieni� si� natychmiast.

��Je�li nie na �owy � o�wiadczy� ochoczo � tedy cho�by do siebie zapraszam. Do rezydencji. Poka�� m� kolekcj� rosoch�w, poro�y, �e tak rzekn�, fajek i szabli�

Milva utkwi�a wzrok w obrusie.

Baron chwyci� tac� z kwiczo�ami, us�u�y� jej, potem mala� puchar wina.

��Wybaczcie � powiedzia�. - Jam nie dworak. Zabawia� nie umiem. Z dworsk� gadk� niet�go u mnie.

��Ja � odkaszln�a Milva � w lesie wychowana jestem. Cisz� ceni� sobie umiem.

Fringilla znalaz�a pod sto�em d�o� Geralta i u�cisn�a j� mocno. Geralt spojrza� jej w oczy. Nie m�g� odgadn��, co si� w nich kryje.

��Ufam ci � powiedzia�. - Wierz� w szczero�� twoich intencji.

��Nie k�amiesz?

��Przysi�gam na czapl�.

Miejski stra�nik musia� z okazji Yule sobie podchmieli�, chodzi� bowiem chwiejnie, t�uk� halabard� o szyldy i gromko, acz be�kotliwie obwieszcza�, �e ju� dziesi�ta na zegarze, cho� w rzeczywisto�ci by�o dobrze po p�nocy.

��Jed� do Beauclair sam � powiedzia� niespodziewanie Reynart de Bois-Fresnes zaraz po tym, jak wyszli z ober�y. - Ja zostan� w mie�cie. Do jutra. Bywaj, wied�minie.

Geralt wiedzia�, �e rycerz ma w mie�cie zaprzyja�nion� niewiast�, m�� kt�rej du�o podr�owa� w interesach. Nie rozmawiali o tym nigdy, albowiem o takich sprawach m�czy�ni nie rozmawiaj�.

��Bywaj, Reynart. Zadbaj o skoffina. �eby si� nie za�mierdzia�.

��Jest mr�z.

By� mr�z. Uliczki by�y puste i mroczne. �wiat�o ksi�yca o�wietla�o dachy, brylantowo l�ni�o na zwisaj�cych z okap�w sopelkach, ale nie dociera�o w g��b zau�k�w. Podkowy P�otki dzwoni�y na bruku.

P�otka, pomy�la� wied�min, kieruj�c si� w stron� pa�acu Beauclair. Zgrabna cisawa koby�ka, prezent od Anny Henrietty. I Jaskra.

Ponagli� konia. Spieszy� si�.

Po uczcie wszyscy spotkali si� na �niadaniu, na kt�re przyzwyczaili si� chodzi� do kompleksu zamkowej kuchni. Zawsze ich tam mile widziano, nie wiedzie� czemu. Zawsze znalaz�o si� tam dla nich co� ciep�ego, prosto z garnka, patelni lub ro�na, zawsze znalaz� si� chleb, smalec, boczek, ser i kiszone rydze. Nigdy nie zabrak�o dzbanka lub dw�ch jakiego� bia�ego lub czerwonego produktu s�ynnych lokalnych winnic.

Zawsze tam chodzili. Od dw�ch sp�dzonych w Beauclair tygodni. Geralt, Regis, Angouleme i Milva. Tylko Jaskier �niada� gdzie indziej.

��Jemu � komentowa�a Angouleme, smaruj�c chleb � smalec za skwarkami przynosz� do ��ka! I nisko si� k�aniaj�!

Geralt by� sk�onny wierzy�, �e w�a�nie tak by�o. A w�a�nie dzi� postanowi� to sprawdzi�.

Znalaz� Jaskra w sali rycerskiej. Poeta mia� na g�owie karminowy beret, wielki jak bochen pytlowego chleba, a na sobie utrzymany w tonacji dublet bogato haftowany z�ot� nici�. Siedzia� w karle z lutni� na kolanie i niedba�ymi kiwni�ciami g�owy reagowa� na komplementy otaczaj�cych go dam i dworak�w.

Anny Henrietty, na szcz�cie, na horyzoncie wida� nie by�o. Geralt bez wahania z�ama� wi�c protok� i �mia�o wkroczy� do akcji. Jaskier dostrzeg� go natychmiast.

��Waszmo�ciowie � nad�� si� i i�cie po kr�lewsku machn�� r�k� � zechc� nas zostawi� samych. S�u�ba niechaj r�wnie� si� oddali!

Zaklaska� w d�onie, a nim echo klaskania przebrzmia�o, byli ju� w sali rycerskiej sam na mas ze zbrojami, malowid�ami, panopliami i silnym zapachem pudru, jaki zostawa� po damach.

��Fajna zabawa � oceni� bez przesadnej z�o�liwo�ci Geralt � tak ich przegania�, co? To musi by� mi�e uczucie, wydawa� rozkazy jednym w�adczym gestem, jednym kla�ni�ciem, jednym monarszym zmarszczeniem brwi. Patrze�, jak wycofuj� si� ty�em jak raki, gn�c si� przed tob� w uk�onach. Fajna zabawa. Co? Panie faworycie?

Jaskier skrzywi� si�.

��Idzie ci o co� konkretnego?�� spyta� kwa�no. - Czy tylko chodzi o samo gadanie?

��Chodzi mi o co� bardzo konkretnego. Tak bardzo, �e bardziej nie mo�na.

��M�w wi�c, s�ucham.

��Potrzebujemy trzech koni. Dla mnie, dla Cahira i Angouleme. I dw�ch luzak�w. ��cznie trzy dobre wierzchowce plus dwa podjezdki. Podjezdki, no, mo�e w ostateczno�ci mu�y, za�adowane prowiantem i pasz�. Na tyle twoja ksi�na chyba ci� ceni, co? Zas�u�y�e� u nie tyle, mam nadziej�?

��Nie b�dzie z tym �adnego problemu � Jaskier, nie patrz�c na Geralta, wzi�� si� za strojenie lutni. - Dziwi mnie tylko tw�j po�piech. Powiedzia�bym, �e dziwi mnie on w r�wnym stopniu co tw�j g�upawy sarkazm.

��Po�piech ci� dziwi?

��A �eby� wiedzia�. Pa�dziernik si� ko�czy, a pogoda psuje si� zauwa�alnie. Lada dzie� na prze��czach spadn� �niegi.

��A ciebie dziwi po�piech � pokiwa� g�ow� wied�min. - Ale dobrze, �e mi przypomnia�e�, za�atw jeszcze ciep�e odzienie. Futra.

��My�la�em � rzek� wolno Jaskier � �e przeczekamy tu zim�. �e zostaniemy tu�

��Chcesz � paln�� Geralt bez zastanawiania � to zosta�.

��Chc� � Jaskier wsta� nagle, od�o�y� lutni�. - I zostaj�.

Wied�min s�yszalnie wci�gn�� powietrze. Milcza�. Patrzy� na gobelin, na kt�rym wyobra�ona by�a walka tytana ze smokiem. Tytan, pewnie stoj�c na dw�ch lewych nogach, usi�owa� wy�ama� smokowi �uchw�, a smok nie wygl�da� na zachwyconego.

��Zostaj� � powt�rzy� Jaskier. - Kocham Anariett�. A ona kocha mnie.

��Geralt milcza� nadal.

��B�dziecie mieli wasze konie � podj�� poeta. - Dla ciebie ka�� wyszykowa� rasow� koby�k� o imieniu P�otka, ma si� rozumie�. B�dziecie wyekwipowani, oprowiantowani i ciep�o odziani. Ale ja szczerze radz�, by zaczeka� do wiosny. Anarietta�

��Czy ja dobrze s�ysz�? - wied�min odzyska� wreszcie g�os. - Czy mnie s�uch nie myli?

��Rozum � warkn�� trubadur � masz przyt�piony niezawodnie. Co do innych zmys��w, nie wiem. Powtarzam: kochamy si�, Anarietta i ja. Zostaj� w Toussaint. Z ni�.

��Jako kto? Mi�o�nik? Faworyt? A mo�e ksi��� ma��onek?

��Status formalnoprawny jest mi w zasadzie oboj�tny � przyzna� szczerze Jaskier. - Ale niczego wykluczy� nie mo�na. Ma��e�stwa te� nie.

Geralt znowu milcza�, kontempluj�c walk� tytana ze smokiem.

��Jaskier � powiedzia� wreszcie. - Je�li pi�e�, to wytrze�wiej. Je�li nie pi�e�, to si� napij. Wtedy pogadamy.

��Nie bardzo rozumiem � zmarszczy� brwi Jaskier � dlaczego tak m�wisz.

��Pomy�l chwilk�.

� �e niby co? M�j zwi�zek z Anariett� tak ci� zbulwersowa�? Chcia�by�, by� mo�e, apelowa� do mojego rozs�dku? Daruj sobie. Ja spraw� przemy�la�em. Anarietta mnie kocha�

��A znacz ty � przerwa� Geralt � takie powiedzenie: �aska ksi�nych na pstrym koniu je�dzi? Nawet je�li ta twoja Anarietta nie jest p�ocha, a na p�och� mi ona, wybacz szczero��, wygl�da, to�

��To co?

��Tylko w bajkach ksi�ne wi��� si� z grajkami.

��Po pierwsze � nad�� si� Jaskier � nawet taki prastak jak ty musia� s�ysze� o ma��e�stwach morganatycznych. Mam ci przytoczy� przyk�ady z historii dawniejszej i najnowszej? Po drugie, pewnie ci� to zdziwi, ja wcale nie jestem z ostatnich. M�j r�d, de Lettenhove, wywodzi si� od�

��S�ucham ci� � przerwa� znowu Geralt, robi�c si� z�y � ogarnia mnie zdumienie. Czy to w istocie m�j przyjaciel Jaskier prawi takie farmazony? Czy to naprawd� m�j przyjaciel Jaskier zatraci� ze szcz�tem rozum? Czy to Jaskier, kt�rego zna�em jako realist�, teraz ni z tego, ni z owego zaczyna �y� w sferze iluzji? Otw�rz�e ty oczy, kretynie.

��Aha � powiedzia� wolno Jaskier, zaciskaj�c wargi. - C� za ciekawe odwr�cenie r�l. Ja jestem �lepcem, ty za� nagle sta�e� si� uwa�nym i bystrym obserwatorem. Zwykle bywa�o odwrotnie. A czeg� to, ciekawo��, z rzeczy tobie widzianych ja nie dostrzegam? H�? Na co mam, wed�ug ciebie, otworzy� oczy?

��Cho�by na to � wycedzi� wied�min � �e twoja ksi�na to zepsute dziecko, z kt�rego wyros�a zepsuta arogantka i bufonka. Na to, �e u�yczy�a ci wdzi�k�w zafascynowana nowo�ci� i pu�ci ci� w tr�b� natychmiast, gdy zjawi si� nowy grajek z nowszym i bardziej fascynuj�cym repertuarem.

��Bardzo niskie i wulgarne jest to, co m�wisz. Masz tego �wiadomo��, mam nadziej�?

��Mam �wiadomo�� twego braku �wiadomo�ci. Jeste� szale�cem, Jaskier.

Poeta milcza�, g�adz�c gryf lutni. Troch� potrwa�o, zanim przem�wi�.

��Wyruszyli�my z Brokilonu � zacz�� wolno � w ob��ka�czej misji. Podejmuj�c wariackie ryzyko, rzucili�my si� w szale�czy i pozbawiony najmniejszej szansy na sukces po�cig z maria�em. Za majakiem, senn� zjaw�, za szale�czym marzeniem, za absolutnie nieziszczalnym idea�em. Ruszyli�my w po�cig jak g�upcy, jak wariaci. Ale ja, Geralt, nie powiedzia�em ani s�owa skargi. Nie nazwa�em ci� szale�cem, nie wy�miewa�em. Bo by�y w tobie nadzieja i mi�o��. One kierowa�y tob� w tej szale�czej misji. Mn� zreszt� te�. Ale ja ju� dogoni�em mira�, a mia�em na tyle szcz�cia, �e sen si� zi�ci�, a marzenie spe�ni�o. Moja misja sko�czy�a si�. Znalaz�em to, co tak trudno znale��. I mam zamiar to zachowa�. To ma by� szale�stwo? Szale�stwem by�oby, gdybym to porzuci� i wypu�ci� z r�k.

Geralt milcza� r�wnie d�ugo, co Jaskier przedtem.

��Czysta poezja � powiedzia� wreszcie. - A w tej trudno ci sprosta�. Nie powiem ju� ani s�owa. Wybi�e� mi argumenty. Za pomoc�, przyznaj�, ca�kiem celnych argument�w. Bywaj, Jaskier.

��Bywaj, Geralt.

Pa�acowa biblioteka by�a rzeczywi�cie olbrzymia. Sala, w kt�rej si� mie�ci�a, przewy�sza�a rozmiarami co najmniej dwukrotnie sal� rycersk�. I mia�a szklany dach. Dzi�ki temu by�o jasno. Geralt podejrzewa� jednak, �e latem bywa�o tu przez to cholernie gor�co.

Przej�cia mi�dzy p�kami i rega�ami by�y w�ziutkie i ciasne, szed� ostro�nie, by nie postr�ca� ksi�g. Musia� te� przest�powa� tomy u�o�one na pod�odze.

��Tutaj jestem.

�rodek biblioteki gin�� w ksi�gach, u�o�onych w stosy i s�upki. Sporo le�a�o ca�kiem bez�adnie, pojedynczo lub w malowniczych kupach.

��Tutaj, Geralt.

Zapu�ci� si� w mi�dzyksi��kowe kaniony i w�wozy. I znalaz� j�.

Kl�cza�a po�r�d porozrzucanych inkunabu��w, wertuj�c je i segreguj�c. Mia�a na sobie skromn� szar� sukienk�, dla wygody podci�gni�t� nieco. Geralt stwierdzi�, �e widok jest niezwykle atrakcyjny.

��Nie przera�aj si� tym ba�aganem � powiedzia�a, ocieraj�c czo�o przedramieniem, bo na d�oniach mia�a cienkie, brudne od kurzu jedwabne r�kawiczki. - Trwa tu w�a�nie inwentaryzacja i katalogowanie. Ale na moje �yczenie przerwano prace, bym mog�a by� w bibliotece sama. Gdy pracuj�, nie znosz� obcego wzroku na karku.

��Przepraszam. Mam odej��?

��Ty nie jeste� obcy � lekko zmru�y�a zielone oczy. - Tw�j wzrok� sprawia mi przyjemno��. Nie st�j tak. Siadaj tu, na ksi�gach.

Usiad�a na Opisaniu �wiata, wydanym in folio.

��Ten galimatias � Fringilla zamaszystym gestem wskaza�a wok� � nieoczekiwanie u�atwi� mi prac�. Mog�am dosta� si� do tom�w, kt�re normalnie le�� gdzie� na dnie, pod niemo�liw� do ruszenia opok�. Ksi���cy bibliotekarze tytanicznym wysi�kiem poruszyli zwa�y, dzi�ki czemu �wiat�o dzienne ujrza�y niekt�re klejnoty pi�miennictwa, prawdziwe bia�e kruki. Sp�jrz. Widzia�e� kiedy� co� takiego?

��Speculum aureum? Widzia�em.

��Zapomnia�am, przepraszam. Ty wiele widzia�e�. To mia� by� komplement, nie sarkazm. A rzu� okiem na to, o. To s� Gesta Regum. Od tego zaczniemy, by� zrozumia�, kim naprawd� jest twoja Ciri, czyja krew p�ynie w jej �y�ach� Min� masz jeszcze bardziej kwa�n� ni� zwykle, wiesz? Co jest powodem?

��Jaskier.

��Opowiedz.

Opowiedzia�. Fringilla wys�ucha�a, siedz�c na stosie ksi�g z noga za�o�on� na nog�.

��C� � westchn�a, gdy sko�czy�. - Przyznam, �e spodziewa�am si� czego� w tym stylu. Anarietta, dawno to zauwa�y�am, zdradza objawy zakochania.

��Zakochania?�� parskn��. - Czy wielkopa�skiej fanaberii?

��Ty � spojrza�a na niego przenikliwie � nie wierzysz, zdaje si�, w mi�o�� szczer� i czyst�?

��Moja wiara � uci�� � nie jest akurat przedmiotem debaty i nie ma tu nic do rzeczy. Chodzi o Jaskra i jego g�upie�

Urwa�, trac�c nagle pewno��.

��Z mi�o�ci� � powiedzia�a wolno Fringilla � jest jak z kolk� nerkow�. Dop�ki nie chwyci ci� atak, nawet sobie nie wyobra�asz, co to takiego. A gdy ci o tym opowiadaj�, nie wierzysz.

��Co� w tym jest � zgodzi� si� wied�min. - Ale s� i r�nice. Przed kolk� nerkow� rozs�dek nie chroni. Ani jej nie leczy.

��Mi�o�� kpi sobie z rozs�dku. I w tym jej urok i pi�kno.

��G�upota raczej Wsta�a, podesz�� do niego, zdejmuj�c r�kawiczki. Jej oczy by�y ciemne i g��bokie pod zas�on� rz�s. Pachnia�a ambr�, r�ami, bibliotecznym kurzem, zetla�ym papierem. mini� i farb� drukarsk�, galasowym inkaustem, strychnin�, kt�r� usi�owano tru� biblioteczne myszy. Tym dziwniejsze wi�c by�o, �e dzia�a�.

��Nie wierzysz � powiedzia�a zmienionym g�osem � w nag�y impuls? W gwa�towne przyci�ganie? W zderzenie lec�cych po kolizyjnych trajektoriach bolid�w? W kataklizm?

Wyci�gn�a r�ce, dotkn�a jego ramion. On dotkn�� jej ramion. Twarze zbli�ali jeszcze z oci�ganiem, czujnie, jak gdyby boj�c si� sp�oszy� jak�� bardzo, ale to bardzo p�ochliw� istotk�.

A potem bolidy zderzy�y si� i dosz�o do kataklizmu.

Upadli na stos folia��w, kt�re rozjecha�y si� pod ich ci�arem we wsze strony. Geralt wpakowa� nos w dekolt Fringilli, obj�� j� silnie i chwyci� za kolano. W podci�gni�ciu jej sukni powy�ej talii przeszkadza�y mu r�ne ksi�gi, w tym pe�ne misternych inicja��w i iluminacji �ywoty prorok�w oraz De haemorrhoidibus, ciekawy, acz kontrowersyjny traktat medyczny. Wied�min odepchn�� woluminy na bok, niecierpliwie szarpn�� sukni�. Fringilla ochoczo unios�a biodra.

Co� uwiera�o j� w rami�. Obr�ci�a g�ow�. Nauka sztuki po�o�nej dla niewiast. Pr�dko, by nie kusi� licha, spojrza�a w stron� przeciwn�. O wodach gor�cych siarczanych. Faktycznie, robi�o si� coraz bardziej gor�co. K�tem oka widzia�a frontspis otwartej ksi�gi, na kt�rej spoczywa�a jej g�owa. Uwagi o �mierci niechybnej. Jeszcze lepiej, pomy�la�a.

Wied�min mocowa� si� z jej majtkami. Unios�a biodra, ale tym razem lekko, tak by wygl�da�o to na ruch przypadkowy, a nie na wyzywaj�c� pomoc. Nie zna�a go, nie wiedzia�a, jak reaguje na kobiety. Czy nad takie, kt�re wiedz�, czego chc�, nie przedk�ada przypadkiem takich, kt�re udaj�, �e nie wiedz�. I czy nie zniech�ca go, je�li majtki �ci�gaj� si� opornie.

Wied�min nie zdradza� jednak �adnych symptom�w zniech�cenia. Mo�na by�o powiedzie�, �e wr�cz przeciwnie. Widz�c, �e czas najwy�szy, Fringilla entuzjastycznie i z impetem roz�o�y�a nogi, przewracaj�c stos u�o�onych w s�upek ksi�g i fascyku��w, kt�re zsun�y si� na nic niczym lawina. Oprawione w t�oczon� sk�r� Prawo hipoteczne opar�o si� o jej po�ladek, a zdobiony mosi�nymi okuciami Codex diplomaticus o nadgarstek Geralta. Geralt w mig oceni� i wykorzysta� sytuacj�: ulokowa� opas�e tomisko tam, gdzie nale�a�o. Fringilla pisn�a, bo okucia by�y zimne. Ale tylko na moment.

Westchn�a g�o�no, pu�ci�a w�osy wied�mina, rozrzuci�a r�ce i obur�cz uchwyci�a si� ksi�g, lew� r�k� dzier��c Geometri� wykre�ln�, praw� Rys o gadach i p�azach. Trzymaj�cy j� za biodra Geralt mimowolnym kopni�ciem obali� kolejn� kup� tom�w, by� jednak zbyt zaj�ty, by przejmowa� si� osuwaj�cymi si� na niego folia�ami. Fringilla, j�cz�c spazmatycznie, zatoczy�a g�ow� po stronicach Uwag o �mierci�

Ksi�gi osuwa�y si� z szelestem, wierci� w nosie ostry zapach starego kurzu.

Fringilla krzykn�a. Wied�min nie s�ysza� tego, bo zwar�a uda na jego uszach. Zrzuci� z siebie przeszkadzaj�ce mu Histori� wojen i Magazyn wszystkich nauk do szcz�liwego �ycia potrzebnych. Niecierpliwie walcz�c z guziczkami i haftkami g�ry sukni, w�drowa� z po�udnia na p�noc, mimowolnie czytaj�c napisy na ok�adkach, grzbietach, frontyspisach i stronach tytu�owych. Pod tali� Fringilli: Rolnik doskona�y. Pod jej pach�, niedaleko ma�ej, uroczej, zawadiacko zadartej piersi: O so�tysach nieu�ytecznych i krn�brnych. Pod �okciem: Ekonomia albo proste wy�uszczenie, jak si� tworz�, rozdzielaj� i spo�ywaj� bogactwa.

Uwagi o �mierci niechybnej przeczyta� ju� z ustami na jej szyi, a d�o�mi w pobli�u So�tys�w�. Fringilla wyda�a z siebie trudny do sklasyfikowania odg�os: ni to krzyk, no to j�k, ni to westchnienie.

Rega�y zadr�a�y, stosiki ksi�g zadygota�y i run�y, sk�adaj�c si� niczym ska�y osta�ce podczas gwa�townego trz�sienia ziemi. Fringilla krzykn�a. Z hukiem spad� z p�ki bia�y kruk, pierwsze wydanie De larvis scenicis et figuris comicis , za nim run�� Zbi�r komend og�lnych dla jazdy, poci�gaj�c za sob� ozdobion� pi�knymi rycinami Heraldyk� Jana z Attre. Wied�min j�kn��, kopni�ciem wypr�anej nogi zwalaj�c dalsze tomiszcza. Fringilla krzykn�a raz jeszcze, g�o�no i przeci�gle, str�ci�a obcasem Rozmy�lania albo medytacje na dni wszystkie ca�ego roku, interesuj�ce anonimowe dzie�o, kt�re nie wiadomo jakim sposobem znalaz�o si� na plecach Geralta. Geralt dr�a� i czyta� nad jej ramieniem, dowiaduj�c si� chc�c nie chc�c, �e Uwagi� napisa� doktor Albertus Rivus, wyda�a je Academia Cintrensis, a wydrukowa� mistrz typograf Jahann Froben Junior w drugim roku panowania JM kr�la Corbetta.

Trwa�a cisza przerywana tylko szelestem zsuwaj�cych si� ksi�g i przewracaj�cych si� stron.

Co robi�, my�la�a Fringilla, leniwymi ruchami d�oni dotykaj�c boku Geralta i twardego rogu Rozwa�a� o naturze rzeczy. Zaproponowa�? Czy czeka�, a� on zaproponuje? �eby tylko nie wzi�� mnie za p�och� i nieskromn��

Co jednak b�dzie, je�li on nie zaproponuje?

��Chod�my i znajd�my gdzie� jakie� ��ko � zaproponowa� nieco chrapliwie wied�min. - Nie godzi si� tak traktowa� ksi��ek.

Znale�li�my wtedy ��ko, my�la� Geralt, puszczaj�c P�otk� w galop parkow� alej�. Znale�li�my ��ko w jej komnatach, w jej alkowie. Kochali�my si� jak szale�cy, zach�annie, chciwie, �apczywie, jakby po latach celibatu, jakby na zapas, jak gdyby celibat znowu nam grozi�.

M�wili�my sobie wiele rzeczy. M�wili�my sobie bardzo trywialne prawdy. M�wili�my sobie bardzo pi�kne k�amstwa. Ale te k�amstwa, cho� by�y k�amstwami, nie by�y obliczone na to, by zwodzi�.

Podniecony galopem, skierowa� P�otk� wprost na przysypany �niegiem klomb r� i zmusi� klacz do skoku.

Kochali�my si�. I m�wili�my. A nasze k�amstwa by�y coraz bardziej k�amliwe.

Dwa miesi�ce. Od pa�dziernika do Yule.

Dwa miesi�ce w�ciek�ej, zach�annej, gwa�townej mi�o�ci.

Podkowy P�otki za�omota�y po p�ytach dziedzi�ca pa�acu Beauclair.

Szybko i bezszelestnie przeszed� korytarzami. Nikt do nie widzia� ani nie s�ysza�. Ani stra� z halabardami, zabijaj�ca nud� warty gadk� i plotk�, ani drzemi�cy lokaje i paziowie. Nie drgn�y nawet p�omyki �wiec, gdy przechodzi� obok kandelabr�w.

By� blisko pa�acowej kuchni. Ale nie wszed� do �rodka, nie przy��czy� si� do kompanii, kt�ra wewn�trz rozprawia�a si� z anta�kiem i czym� sma�onym. Pozosta� w cieniu, pos�ucha�.

M�wi�a Angouleme.

��To jakie�, kurwa, zauroczone miejsce, to ca�e Toussaint. Jaki� urok wisi nad ca�� t� dolin�. A ju� nad tym pa�acem szczeg�lnie. Dziwi�am si� Jaskrowi, dziwi�am si� wied�minowi, ale teraz samej mi si� jako� md�o robi i w do�ku mnie �ciska� Tfu, przy�apa�am si� na tym, �e� A, co ja wam b�d� gada�. M�wi� wam, wyje�d�ajmy st�d. Wyje�d�ajmy st�d co rychlej.

��Rzeknij to Geraltowi � odezwa�a si� Milva. - Jemu to rzeknij.

��Tak, porozmawiaj z nim � rzek� Cahir do�� sarkastycznie. - W jednej z tych kr�tkich chwil, gdy bywa uchwytny. Pomi�dzy oboma zaj�ciami, jakie od dw�ch miesi�cy wykonuje, by zapomnie�.

��Ty sam � parskn�a Angouleme � jeste� uchwytny g��wnie w parku, gdzie grywasz w serso z pannami baron�wnami. Ech, nie ma co, zauroczone to miejsce, to ca�e Toussaint. Regis nocami gdzie� znika, ciotka ma rabog�bnego barona�

��Zatknij si�, smarkulo jedna! I nie zwij mnie ciotk�!

��No, no!�� wtr�ci� si� Regis, pojednawczo. - Dziewcz�ta, dajcie spok�j. Milva, Angouleme. Niechaj b�dzie zgoda. Zgoda buduje, niezgoda rujnuje. Jam mawia jej mi�o�� ksi�na Jaskrowa, pani tego kraju, pa�acu, chleba, smalcu i og�rk�w. Komu jeszcze nala�?

Milva westchn�a ci�ko.

��Za d�ugo my tu ju� siedzimy! Za d�ugo, m�wi� wam, siedzimy tu w gnu�no�ci. Durniejemy przez to.

��Dobrze powiedziane � rzek� Cahir. Bardzo dobrze powiedziane.

Geralt wycofa� si� ostro�nie. Bezszelestnie. Jak nietoperz.

Szybko i bezszelestnie przeszed� korytarzami. Nikt go nie widzia� ani nie s�ysza�. Ani stra�, ani lokaje, ani paziowie. Nie drgn�y nawet p�omyki �wiec, gdy przechodzi� obok kandelabr�w. Szczury s�ysza�y, unosi�y w�sate pyszczki, stawa�y s�upka. Ale nie p�oszy�y si�. Zna�y go.

Chodzi� t�dy cz�sto.

W alkowie pachnia�o urokiem i czarem, ambr� i r�ami oraz kobiecym snem. Ale Fringilla nie spa�a.

Usiad�a na �o�u, odrzuci�a ko�dr�, widokiem zauroczaj�c go i bior�c we w�adanie.

��Nareszcie jeste� � powiedzia�a, przeci�gaj�c si�. - Ty mnie okropnie zaniedbujesz, wied�minie. Rozbieraj si� i chod� tu pr�dko. Bardzo, ale to bardzo pr�dko.

Szybko i bezszelestnie przesz�a korytarzami. Nikt jej nie widzia� ani nie s�ysza�. Ani stra�, leniwie plotkuj�ca na warcie, ani drzemi�cy lokaje, ani paziowie. Nie drgn�y nawet p�omyki �wiec, gdy przechodzi�a obok kandelabr�w. Szczury s�ysza�y, unosi�y w�sate pyszczki, stawa�y s�upka, �ledzi�y j� czarnymi paciorkami oczu. Nie p�oszy�y si�. Zna�y j�.

Chodzi�a t�dy cz�sto.

By� w pa�acu Beauclair korytarz, a w jego ko�cu komnata, o kt�rego istnieniu nie wiedzia� nikt. Ani aktualna pani zamku, ksi�na Anarietta, ani pierwsza pani zamki, jej prababka, ksi�na Ademarta. Ani gruntownie przerabiaj�cy budowl� architekt, s�ynny Piotr Faramond, ani pracuj�cy wedle projekt�w i wskaz�wek Faramonda mistrzowie murarscy. Ba, nie wiedzia� o istnieniu korytarza i komnaty nawet szambelan Le Goff, o kt�rym s�dzono, �e wie o Beauclair wszystko.

Korytarz i komnata, zamaskowane siln� iluzj�, znane by�y wy��cznie pierwotnym konstruktorom pa�acu, elfom. A p�niej, gdy elf�w ju� nie by�o, a Toussaint zosta�o ksi�stwem � nielicznej grupie czarodziej�w zwi�zanych z domem ksi���cym. Mi�dzy innymi Artoriusowi Vigo, mistrzowi arkan�w magicznych, du�emu specjali�cie od iluzji. I jego m�odej bratanicy, Fringilli, maj�cej do iluzji szczeg�lny talent.

Szybko i bezszelestnie przeszed�szy korytarzami pa�acu Beauclair, Fringilla Vigo zatrzyma�a si� przed fragmentem �ciany pomi�dzy dwiema kolumnami zdobionymi li�ciastym akantem. Cicho wypowiedziane zakl�cie i szybki gest sprawi�y, �e �ciana � b�d�ca iluzj� � znik�a, ods�aniaj�c korytarz, pozornie �lepy. W ko�cu korytarza by�y jednak zamaskowane iluzj� drzwi. A za owymi drzwiami ciemna komnata.

Wewn�trz, nie trac�c czasu, Fringilla uruchomi�a telekomunikator. Owalne zwierciad�o zm�tnia�o, a potem rozb�ys�o, rozja�niaj�c pomieszczenie, wydobywaj�c z mroku staro�ytne, ci�kie od kurzu gobeliny na �cianach. W zwierciadle zjawi�a si� wielka, zatopiona w subtelnym chiaroscuro sala, okr�g�y st� i siedz�ce za tym sto�em kobiety. Dziewi�� kobiet.

��S�uchamy, panno Vigo � powiedzia�a Filippa Eilhart. - Co nowego?

��Niestety � odrzek�a Fringilla, odchrz�kn�wszy. - Nic. Od czasu ostatniej telekomunikacji, nic. Ani jednej pr�by skanowania.

��To �le � powiedzia�a Filippa. - Nie ukrywam, liczy�y�my, �e co� pani wykryje. Prosz� man przynajmniej powiedzie� Czy wied�min ju� si� uspokoi�? Czy zdo�a go pani utrzyma� w Toussaint przynajmniej do maja?

Fringilla Vigo milcza�a przez chwil�. Nie mia�a najmniejszego zamiaru wspomina� lo�y o tym, �e tylko w ci�gu ostatniego tygodnia wied�min dwukrotnie nazwa� j� imieniem Yennefer i to w momencie, w kt�rym mia�a ze wszech miar prawo oczekiwa� w�asnego imienia. Ale lo�a mia�a z kolei prawo oczekiwa� od niej prawdy. Szczero�ci. I s�usznego wniosku.

��Nie � odpowiedzia�a wreszcie. - Do maja chyba nie. Ale zrobi�, co w mojej mocy, by zatrzyma� go jak najd�u�ej.

W sali kolumnowej zamku Montecalvo unosi� si� zapach b�d�cy mieszanin� woni drewna starej boazerii, topi�cych si� �wiec i dziesi�ciu rodzaj�w perfum. Dziesi�ciu specjalnie dobieranych mieszanek zapachowych u�ywanych przez dziesi�� kobiet zasiadaj�cych za okr�g�ym d�bowym sto�em w fotelach rze�bionych w kszta�t g��w sfinks�w.

Naprzeciw siebie Fringilla Vigo widzia�a Triss Merigold w jasnob��kitnej, zapi�tej wysoko pod szyj� sukni. Obok Triss, trzymaj�c si� cienia, siedzia�a Keira Metz. Jej wielkie kolczyki z wielofasetkowych cytryn�w co i rusz rozb�yskiwa�y tysi�cem refleks�w, przyci�ga�y wzrok.

��Prosz� kontynuowa�, panno Vigo � ponagli�a Filippa Eilhart. - Spieszno nam pozna� zako�czenie historii. I podj�� pilne kroki.

Filippa � wyj�tkowo � nie nosi�a �adnej bi�uterii opr�cz przypi�tej do cynobrowej sukni du�ej sardonyksowej kamei. Fringilla zd��y�a ju� pozna� plotk�, wiedzia�a ju�, czyim darem jest kamea i czyj profil wyobra�a.

Siedz�ca obok Filippy Sheala de Tancarville by�a ca�a w czerni, lekko tylko skrz�cej si� od brylant�w. Margarita Laux-Antille nosi�a na bordowych at�asach grube z�oto bez kamieni, Sabrina Glevissig natomiast w kolii, kolczykach i pier�cieniach mia�a swe ulubione, zgrane z kolorem oczu i stroju onyksy.

Najbli�ej Fringilli siedzia�y obie elfki � Francesca Findabair i Ida Emean aep Sivney. Stokrotka z Dolin by�a jak zwykle kr�lewska, cho� ani jej fryzura, ani karminowa suknia dzi� wyj�tkowo nie imponowa�y przepychem, a w diademiku i kolii czerwieni�y si� nie rubiny, lecz skromne, acz gustowne granaty. Ida Emean natomiast ustrojona by�a w utrzymane w jesiennej tonacji mu�liny i tiule, tak delikatne i zwiewne, �e nawet w ledwie wyczuwalnych przeci�gach wywo�anych ruchem centralnie ogrzewanego powietrza porusza�y si� i falowa�y niczym anemony.

Assire var Anahid, jak zwykle ostatnio, budzi�a podziw skromn�, lecz dystyngowan� elegancj�. Na niewielkim dekolcie obcis�ej ciemnozielonej sukni nilfgaardzka czarodziejka nosi�a na z�otym �a�cuszku i w z�otej oprawie pojedynczy szmaragd kaboszon. Zadbane paznokcie, polakierowane na kolor bardzo ciemniej zieleni, dodawa�y kompozycji smaczku i�cie czarodziejskiej ekstrawagancji.

��Czekamy, panno Vigo � przypomnia�a Sheala de Tancarville. Czas bie�y.

Fringilla odchrz�kn�a.

��Przyszed� grudzie� � podj�a opowie��. - Przysz�o Yule, potem Nowy Rok. Wied�min uspokoi� si� ju� na tyle, by imi� Ciri nie wyp�ywa�o przy ka�dej rozmowie. Wyprawy na potwory, kt�re podejmowa� regularnie, zdawa�y si� poch�ania� go bez reszty. No, mo�e nie ca�kiem bez reszty�

Zawiesi�a g�os. Zdawa�o si� jej, �e w lazurowych oczach Triss Merigold dostrzeg�a b�ysk nienawi�ci. Ale m�g� by� to tylko odblask chybotliwych p�omieni �wiec. Filippa parskn�a, bawi�c si� kame�.

��Prosz� bez a� takiej skromno�ci, panno Vigo. Jeste�my we w�asnym gronie. W gronie kobiet, kt�re wiedz�, do czego, opr�cz przyjemno�ci, s�u�y seks. Wszystkie u�ywamy tego narz�dzia, gdy tylko trzeba. Prosz� kontynuowa�.

��Je�li nawet w dzie� zachowywa� pozory skryto�ci, wynios�o�ci i dumy � podj�a Fringilla � to nocami by� ca�kowicie w mojej mocy. M�wi� mi wszystko. Sk�ada� ho�dy mojej kobieco�ci, jak na jego wiek, nader hojne, przyzna� trzeba. A potem zasypia�. W moich ramionach, z ustami na mojej piersi. Szukaj�c surogatu matczynej mi�o�ci, kt�rej nigdy nie zazna�.

Tym razem, by�a tego pewna, to nie by� odblask �wiat�a �wiec. Dobrze, prosz�, zazdro��cie, pomy�la�a. Zazdro��cie mi. Jest czego.

��By� � powt�rzy�a � ca�kowicie w mojej mocy.

��Wracaj do ��ka, Geralt. Przecie� jest jeszcze szaro, do diab�a!

��Jestem um�wiony. Musz� jecha� do Pomerol.

��Nie chc�, by� je�dzi� do Pomerol.

��Um�wi�em si�. Da�em s�owo. Rz�dca winnicy b�dzie czeka� na mnie przy bramie.

��Te twoje polowania na potwory s� g�upie i bezsensowne. Co ty chcesz udowodni�, zabijaj�c kolejn� maszkar� z pieczar? Swoj� m�sko��? Znam lepsze sposoby. Dalej, wracaj do ��ka. Nie pojedziesz do �adnego Pomerol. Przynajmniej nie tak szybko. Rz�dca mo�e poczeka�, w ko�cu, kto to jest rz�dca? Ja chc� si� z tob� kocha�.

��Wybacz. Nie mam na to czasu. Da�em s�owo.

Chc� si� z tob� kocha�!

��Je�li chcesz towarzyszy� mi przy �niadaniu, zacznij si� ubiera�.

��Ty mnie ju� chyba nie kochasz, Geralt. Nie kochasz mnie ju�? Odpowiedz!

��W�� t� szaro-per�ow� sukni�, t� z aplikacjami z norek. Bardzo ci w niej do twarzy.

��By� ca�kowicie pod moim urokiem, spe�nia� ka�de me �yczenie � powt�rzy�a Fringilla. - Robi� wszystko, czego od niego za��da�am. Tak by�o.

��Ale� wierzymy � powiedzia�a nad wyraz sucho Sheala de Tancarville. - Prosimy dalej.

Fringilla kaszln�a w pi��.

��Problem � podj�a � stanowi�a ta jego kompania. Ta dziwna szajka, kt�r� nazywa� dru�yn�. Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach, kt�ry przygl�da� mi si� i a� si� czerwieni� z wysi�ku, by sobie przypomnie�. Ale nie m�g� sobie przypomnie�, bo w Darn Dyffra, rodowym zamku jego dziad�w, bywa�am, gdy mia� lat sze�� czy siedem. Milva, dziewczyna z pozoru zawadiacka i harda, a kt�r� dwa razy zdarzy�o mi si� przydyba�, jak pop�akiwa�a, skrywszy si� w k�tku stajni. Angouleme, p�ochy dzieciak. I Regis Terzieff-Godefroy. Typ, kt�rego rozgry�� nie umia�am. Oni, ca�a ta banda, mieli na niego wp�yw, kt�rego wyeliminowa� nie mog�am.

Dobrze, dobrze, pomy�la�a, nie podno�cie tak wysoko brwi, nie krzywcie ust. Poczekajcie. To jeszcze nie koniec opowie�ci. Jeszcze pos�uchacie o moim triumfie.

��Co rano � podj�a � ca�e to towarzystwo spotyka�o si� w kuchni, mieszcz�cej si� w suterenie pa�acu Beauclair. Kuchmistrz lubi� ich, nie wiedzie� zreszt� czemu. Zawsze co� dla nich smacznego. Dzi� by�a to jajecznica, �urek, duszone bak�a�any, pasztet z kr�lika, p�g�ski i bia�a kie�basa z �wik��, do tego za� spory kr�g koziego sera. Wszyscy jedli �wawo i milczkiem. Opr�cz Angouleme, kt�ra plot�a.

��A ja wam m�wi�, za��my u bordel. Gdy ju� za�atwimy, co mamy do za�atwienia, wr�cimy tu i za�o�ymy dom rozpusty. Rozejrza�am si� w mie�cie. Tu jest wszystko. Samych balwierni naliczy�am dziesi��, a aptek osiem. A zamtuz jest tylko jeden i to obskurny sracz, powiadam, nie zamtuz. �adna konkurencja. My za�o�ymy bajzel luksusowy. Kupimy pi�trowy dom z ogr�dkiem�

��Angouleme, zlituj si�.

���wy��cznie dla szacownej klienteli. Ja b�d� bajzelmam�. Powiadam wam, zrobimy wielk� fors� i b�dziemy �yli jak jakie� paniska. W ko�cu kiedy� wybior� mnie na rajczyni�, a wtedy to ja ju� wam na pewno nie dam zgin��, bo jak mnie wybior�, to ja wybior� was i ani si� obejrzycie�

��Angouleme, prosili�my. Masz, zjedz chlebka z pasztetem.

Przez chwil� by�o cicho.

��Na co dzi� polujesz, Geralt? Trudna robota?

��Naoczni �wiadkowie � wied�min uni�s� g�ow� znad talerza � podaj� sprzeczne opisy. A wi�c albo pryskirnik, czyli robota �rednio trudna, albo drelichon, czyli �rednio trudna, albo narz�pik, czyli �rednio �atwa. Mo�e by� i tak, �e robota nader �atwa, bo ostatnio widziano potwora przed Lammas ubieg�ego roku. M�g� si� wynie�� z Pomerol za siedem g�r.

��Czego mu �ycz� � powiedzia�a Fringilla, ogryzaj�c g�si� kostk�.

��A co tam � spyta� nagle wied�min � u Jaskra? Nie widzia�em go od czasu tak d�ugiego, �e ca�� wiedz� i nim czerpi� ze �piewanych na mie�cie paszkwili.

��Nie jeste�my w lepszej sytuacji � u�miechn�� si� z zaci�ni�tymi wargami Regis. - Wiemy tylko, �e nasz poeta jest ju� z ksi�n� pani� Anariett� w stosunkach tyle za�y�ych, �e pozwala sobie wobec niej, nawet przy �wiadkach, na do�� poufa�y cognomen. Nazywa j� �asiczk�.

��Utrafia z tym!�� powiedzia�a z pe�nymi ustami Angouleme. - Ta pani ksi�na ma faktycznie taki jaki� �asiczy nos. Nie wspominaj�c o z�bach.

��Nikt nie jest doskona�y. - zmru�y�a oczy Fringilla.

� �wi�ta prawda.

Kury, czarna i jarz�biata, rozzuchwali�y si� na tyle, by zacz�� dzioba� buty Milvy. �uczniczka przegoni�a je zamaszystym kopniakiem, zakl�a.

Geralt ju� od dawna si� jej przypatrywa�. Teraz zdecydowa� si�.

��Mario � powiedzia� powa�nie, wr�cz surowo. - Ja wiem, �e nasze konwersacje trudno zaliczy� do powa�nych, a �arty do wyszukanych. Ale nie musisz demonstrowa� nam a� tak kwa�nej miny. Czy co� si� sta�o?

��No pewnie, �e si� sta�o � powiedzia�a Angouleme. Geralt uciszy� j� ostrym spojrzeniem. Za p�no.

��A co wy wiecie?�� Milva wsta�a gwa�townie, o ma�o nie wywalaj�c krzes�a. - A co wy wiecie, h�? Niech was bies porwie i cholera! W rzy� mnie poca�ujta, wszyscy, wszyscy, rozumiecie?

Chwyci�a ze sto�u kubek, wypi�a do dna, potem bez zastanowienia cisn�a nim o pod�og�. I wybieg�a, trzaskaj�c drzwiami.

��Sprawa jest powa�na��� zacz�a po chwili Angouleme, ale tym razem to wampir j� uciszy�.

��Sprawa jest bardzo powa�na � potwierdzi�. - Nie spodziewa�em si� a� tak ekstremalnej reakcji ze strony naszej �uczniczki. Zwykle tak si� reaguje, gdy si� dostaje kosza, nie w�wczas, gdy si� go daje.

��O czym wy, psiakrew, m�wicie?�� zdenerwowa� si� Geralt. - H�? Mo�e kto� wreszcie zdradzi, o co tutaj chodzi?

��O barona Amadisa de Trastamara.

��Tego rabog�bnego my�liwca?

��O niego samego. O�wiadczy� si� Milvie. Trzy dni temu na polowaniu. On j� od miesi�ca zaprasza na polowania�

��Jedno polowanie � Angouleme bezczelnie b�ysn�a z�bkami � by�o dwudniowe. Z noclegiem w my�liwskim zameczku, rozumiecie? G�ow� dam�

��Zamilknij, dziewczyno. M�w, Regis.

��Formalnie i uroczy�cie poprosi� j� o r�k�. Milva odm�wi�a, zdaje si�, �e w do�� ostrej formie. Baron, cho� wygl�da� na rozs�dnego, przej�� si� rekuz� jak m�odzik, nad�sa� si� i natychmiast wyjecha� z Beauclair. A Milva od tamtej pory chodzi jak struta.

��Za d�ugo my tutaj siedzimy � mrukn�� wied�min. - Za d�ugo.

��I kto to m�wi?�� powiedzia� milcz�cy do tej pory Cahir. - Kto to m�wi?

��Wybaczcie � wied�min wsta�. Pogadamy o tym, gdy wr�c�. Rz�dca winnicy Pomerol czeka na mnie. A punktualno�� jest grzeczno�ci� wied�min�w.

Po gwa�townym wyj�ciu Milvy i odej�ciu wied�mina reszta kompanii �niada�a w milczeniu. Po kuchni, st�paj�c p�ochliwie na pazurzastych �apach, chodzi�y dwie kury, jedna czarna, a druga jarz�biata.

��Mam � odezwa�a si� Angouleme, podnosz�c na Fringill� oczy znad wycieranego sk�rk� chleba talerze � taki jeden problem�

��Rozumiem � kiwn�a g�ow� czarodziejka. - To nic strasznego. Jak dawno temu by�a ostatnia miesi�czka?

��Co te� ty?�� Angouleme poderwa�a si� gwa�townie, p�osz�c kury. - Nic w tej podobie. Ca�kiem o co innego idzie!

��S�ucham wi�c.

��Geralt chce mnie tu zostawi�, gdy b�dzie wyrusza� w dalsz� drog�.

��Och.

��M�wi � prychn�a Angouleme � �e nie wolno mu mnie nara�a� i temu podobne g�upoty. A ja chc� z nim i��

��Och.

��Nie przerywaj mi, dobrze? Ja chc� z nim i��, z Geraltem, bo tylko z nim si� nie boj�, �e mnie Jednooki Fulko znowu� capnie, a tu, w Toussaint�

��Angouleme � przerwa� jej Regis. - M�wisz nadaremnie. Pani Vigo s�ucha, ale nie s�yszy. Zbulwersowana jest tylko jednym: wyjazdem wied�mina.

��Och � powt�rzy�a Fringilla, odwracaj�c ku niemu g�ow� i mru��c oczy. - O czym to pan raczy� napomkn��, panie Terzieff-Godefroy? Wyjazd wied�mina? A kiedy� to on wyrusza? Je�li mo�na wiedzie�?

��Mo�e nie dzi�, mo�e nie jutro � odpar� �agodnym g�osem wampir. - Ale kt�rego� dnia na pewno. Nie ura�aj�c nikogo.

��Nie czuj� si� ura�ona � odpar�a Fringilla zimno. - Oczywi�cie, je�li to mnie mia� pan na my�li. Wracaj�c za� do ciebie Angouleme, to zapewniam ci�, �e spraw� wyjazdu z Toussaint om�wi� z Geraltem. Gwarantuj� ci, wied�min pozna moje zdanie w tej kwestii.

��No, oczywi�cie � parskn�� Cahir. - Sk�d wiedzia�em, �e tak w�a�nie pani odpowie, pani Fringillo.

Czarodziejka patrzy�a na niego d�ugo.

��Wied�min � powiedzia�a wreszcie � nie powinien wyrusza� z Toussaint. Nikt, kto dobrze mu �yczy, nie powinien go do tego nak�ania�. Gdzie b�dzie mu tak dobrze, jak tutaj? Op�ywa w luksusy. Ma swoje potwory, na kt�re poluje, zarabiaj�c na tym ca�kiem nie�le. Jego druh i komiliton jest faworytem panuj�cej tu ksi�nej, sama ksi�na te� jest mu �askawa. G��wnie z tytu�u tego sukkuba, kt�ry nawiedza� alkowy. Tak, tak, panowie. Anarietta, jak i wszystkie urodzone panie z Toussaint, s� niezmiernie rade z wied�mina. Sukkub bowiem przesta� nawiedza� jakby no�em uci��. Panie z Toussaint z�o�y�y si� wi�c na specjaln� premi�, kt�r� lada dzie� wp�ac� na konto wied�mina w banku Cianfanellich. Pomna�aj�c fortunk�, kt�r� wied�min ju� tam usk�ada�.

� �adny gest ze strony pa� � Regis nie spu�ci� oczu. - A premia zas�u�ona. Nie jest �atwo sprawi�, by sukkub przesta� nawiedza�. Mo�e mi pani wierzy�, pani Fringillo.

��I wierz�. A tak przy okazji, jeden z pa�acowych stra�nik�w, jak twierdzi, widzia� sukkuba. Noc�, na blankach Wierzy Karoberty. W towarzystwie drugiego upiora. Jakby wampira. Oba demony przechadza�y si�, przysi�ga� stra�nik, a wygl�da�y na zaprzyja�nione. Wiecie co� mo�e o tym, panie Regis? Potraficie wyt�umaczy�?

��Nie � Regisowi nie drgn�a nawet powieka. - Nie potrafimy. S� rzeczy na niebie i ziemi, o kt�rych nie �ni�o si� filozofom.

��Bez w�tpienia s� takie rzeczy � kiwn�a czarn� g��wk� Fringilla. - Wzgl�dem za� tego, jakoby wied�min sposobi� si� do wyruszenia w drog�, wiadomo wam co� wi�cej? Mnie bowiem, widzicie, nic o takim zamiarze nie wspomina�, a zwyk� m�wi� mi o wszystkim.

��No jasne � burkn�� Cahir. Fringilla zlekcewarzy�a go.

��Panie Regisie?

��Nie � powiedzia� po chwili milczenia wampir. - Nie, pani Fringillo, prosz� by� spokojn�. Wied�min nie darzy nas wcale wi�kszym afektem ani konfidencj� ni� pani. Nie szepcze nam do uszek �adnych sekret�w, kt�re kry�yby przed pani�.

��Sk�d tedy � Fringilla by�a spokojna jak granit � te rewelacje o wyruszeniu?

��A bo to � wampirowi i tym razem nie drgn�a powieka � jest tak, jak w tym pe�nym m�odzie�czego czaru powiedzonku naszej kochanej Angouleme: przychodzi kiedy� taki czas, gdy trzeba sra�, albo oswobodzi� wychodek. Innymi s�owy�

��Darujcie sobie � przerwa�a ostro Fringilla � inne s�owa. Tych jakoby pe�nych czaru by�o do��.

Przez d�u�sz� chwil� panowa�o milczenie. Obie kury, czarna i jarz�biowata, chodzi�y i dzioba�y, co popad�o. Angouleme wyciera�a r�kawem umorusany �wik�� nos. Wampir w zamy�leniu bawi� si� ko�kiem od kie�basy.

��Dzi�ki mnie � przerwa�a cisz� Fringilla � Geralt pozna� rodow�d Ciri, znane tylko nielicznym osobom zawi�o�ci i sekrety jej genealogii. Dzi�ki mnie wie to, o czym jeszcze rok temu nie mia� poj�cia. Dzi�ki mnie dysponuje informacj�, a informacja to or�. Dzi�ki mnie i mojej magicznej ochronie jest zabezpieczony przed wrogim skanowaniem, a wi�c i przed skrytob�jcami. Dzi�ki mnie i mojej magii kolano nie boli go ju� i mo�e je zgina�. Na szyi nosi wykonany moj� sztuk� medalion, mo�e nie tak dobry jak oryginalny wied�mi�ski, ale zawsze. Dzi�ki mnie, i tylko mnie, wiosn� lub latem, poinformowany, zabezpieczony, zdrowy, przygotowany i uzbrojony b�dzie m�g� stan�� do walki z wrogami. Je�li ktokolwiek z tu obecnych zrobi� dla Geralta wi�cej, da� mu wi�cej, niechaj to og�osi. Ch�tnie oddam mu cze��.

Nikt si� nie odezwa�. Kury dzioba�y buty Cahira, ale m�ody Nilfgaardczyk nie zwraca� uwagi. - Zaprawd� � powiedzia� z przek�sem � nikt z nas nie da� Geraltowi wi�cej ni� wy, pani.

��Sk�d wiedzia�am, �e to w�a�nie powiesz?

��Nie w tym rzecz, pani Fringillo � zacz�� wampir. Czarodziejka nie da�a mu doko�czy�.

��W czym tedy?�� spyta�a zaczepnie. - W tym, �e jest ze mn�? �e ��czy nas uczucie? W tym, �e ja nie chc�, by st�d teraz wyje�d�a�? �e nie chc�, by zniszczy�o go poczucie winy? To samo poczucie winy, ta pokuta, kt�re pchaj� w drog� was?

Regis milcza�. Cahir te� nie zabra� g�osu. Angouleme przygl�da�a si�, ewidentnie niezbyt wiele rozumiej�c.

��Je�eli to, �e Geralt odzyska Ciri � powiedzia�a po chwili czarodziejka � jest zapisane w zwojach przeznaczenia, to tak si� stanie. Niezale�nie od tego, czy wied�min ruszy w g�ry, czy b�dzie siedzia� tu w Toussaint. Przeznaczenie do�ciga ludzi. Nie odwrotnie. Rozumiecie to? Czy pan to rozumie, panie Regisie Terzieff-Godefroy?

��Lepiej ni� pani my�li, pani Vigo � wampir obr�ci� w palcach ko�ek od kie�basy. - Ale dla mnie, raczy pani wybaczy�, przeznaczenie to nie zwoje, zapisane r�k� Wielkiego Demiurga, ani wola nieba, ani nieodwo�alne wyroki jakiej� tam opatrzno�ci, lecz wynik wielu pozornie nie zwi�zanych ze sob� fakt�w, wydarze� i dzia�a�. Sk�onny by�bym si� z pani� zgodzi� co do tego, �e przeznaczenie do�ciga ludzi� i nie tylko ludzi. Nie bardzo jednak przemawia do mnie pogl�d, �e odwrotnie by� mo�e. Bo taki pogl�d to wygodny fatalizm, to pean chwal�cy ot�pienie i gnu�no��, puch pierzyny i urzekaj�ce ciep�o damskiego �ona. Kr�tko m�wi�c, �ycie we �nie. A �ycie pani Vigo, mo�e i jest snem, mo�e i ko�czy si� snem� Ale jest to sen, kt�ry trzeba prze�ni� aktywnie. Dlatego, pani Vigo, na nas czeka szlak.

��Wolna droga � Fringilla wsta�a, nieomal tak gwa�townie jak niedawno Milva. - Prosz� bardzo! Na prze��czach czekaj� na was �nie�yca, mr�z i przeznaczenie. I jak�e bardzo potrzebna wam ekspiacja. Wolna droga! Ale wied�min zostanie tu. W Toussaint! Ze mn�!

��S�dz� � odpar� spokojnie wampir � �e jest pani w b��dzie, pani Vigo. Sen, kt�ry wied�min �ni jest, przyznaj� to z uk�onem, snem czarownym i pi�knym. Ale ka�dy sen, zbyt d�ugo �niony, zmienia si� w koszmar. A z takowego budzimy si� z krzykiem.

Dziewi�� kobiet, siedz�cych za wielkim okr�g�ym sto�em zamku Montecalvo, wpija�o oczy we Fringill� Vigo. We Fringill�, kt�ra nagle zacz�a si� j�ka�.

��Geralt wyjecha� do winnicy Pomerol �smego stycznia rano. A wr�ci�� Chyba �smego w nocy� Albo dziewi�tego przed po�udniem� Nie wiem tego� Nie mam pewno�ci�

��Sk�adniej � poprosi�a �agodnie Sheala de Tancarville. - Prosimy Sk�adniej, panno Vigo. A je�li jaki� fragment opowie�ci peszy pani�, prosimy go zwyczajnie pomin��.

Po kuchni, st�paj�c ostro�nie na pazurzastych �apach, chodzi�a jarz�biata kura. Pachnia�o roso�em.

Drzwi otworzy�y si� z trzaskiem. Do kuchni wpad� Geralt. Na zaczerwienia�ej od wiatru twarzy mia� siniak i fioletowo-czerwony strup zakrzep�ej krwi.

��Dalej, dru�yna, pakowa� si� � og�osi� bez zb�dnych wst�p�w. - Wyje�d�amy! Za godzin�, ani chwili p�niej, chc� widzie� was wszystkich na wzg�rku za miastem, tam, gdzie stoi s�up. Spakowanych, w siod�ach, gotowych do dalekiej drogi i trudnej drogi.

Wystarczy�o. Jak gdyby czekali na t� wie�� od dawna, jak gdyby od dawna byli w gotowo�ci.

��Ja migiem!�� krzykn�a, zrywaj�c si� Milva. - Ja i w p� godziny gotowa b�d�!

��Ja te� � Cahir wsta�, rzuci� �y�k�, spojrza� na wied�mina bacznie. - Ale chcia�bym wiedzie�, co to jest. Kaprys? K��tnia kochank�w? Czy te� naprawd� szlak?

��Naprawd� szlak. Angouleme, czemu robisz miny?

��Geralt, ja�

��Nie b�j si�, nie zostawi� ci�. Zmieni�em zdanie. Ciebie trzeba pilnowa�, smarkulo, nie mo�na spuszcza� ci� z oka. Jazda, m�wi�em, pakowa� si�, troczy� juki. I pojedynczo, �eby pozoru nie dawa�, za miasto, pod s�up na wzg�rek. Za godzin� si� tam spotkamy.

��Niezawodnie, Geralt!�� krzykn�a Angouleme. - Kurwa, nareszcie!

W mgnieniu oka w kuchni zostali tylko Geralt i jarz�biata kura. I wampir, spokojnie kontynuuj�cy siorbanie roso�u z lanymi kluseczkami.

��Czekasz na specjalne zaproszenie?�� spyta� ch�odno wied�min. - Czemu jeszcze siedzisz? Zamiast juczy� mu�a Draakula? I �egna� si� z sukkubem?

��Geralt � powiedzia� spokojnie Regis, zaczerpuj�c dolewk� z wazy. - Na po�egnanie z sukkubem starczy mi tyle samo czasu, co tobie na po�egnanie z twoj� czarnulk�. Za�o�ywszy, �e ty z twoj� czarnulk� w og�le masz zamiar si� �egna�. A tak mi�dzy nami: m�odzik�w mog�e� pos�a� do pakowania krzykiem, gwa�tem i rabanem. Mnie nale�y si� co� wi�cej, cho�by z racji wieku. Prosz� o kilka s��w wyja�nienia.

��Regis�

��Wyja�nienie Geralt. Im szybciej zaczniesz, tym lepiej. Wczoraj rano, zgodnie z umow�, spotka�e� si� u bramy z rz�dc� winnicy Pomerol�

Alcides Fierabras, czarnobrody rz�dca winnicy Pomerol poznany w "Ba�anciarni" w wigili� Yule, czeka� na wied�mina przy bramie, z mu�em, sam za� odziany by� i wyposa�ony, jakby mieli w planach podr�owa� gdzie� hen, hen, daleko, na kraj �wiata, a� za rzek� Bram� Solveigi i prze��cz Elskerdeg.

��Blisko to i w samej rzeczy nie jest � odrzek� na kwa�n� uwag� Geralta. - Wy�cie, panie, przybysz z szerokiego �wita, to si� wam nasze ma�e Toussaint widzi zadupiem, my�licie, �e tu od granicy do granicy czapk� rzuci� zdo�a, i to such� czapk� nawet. Ot� w b��dzie jeste�cie. Do winnicy Pomerol, tam bowiem zmierzamy, niez�y kawa� drogi, je�li na po�udnie tam staniemy, to sukces b�dzie.

��B��d zatem � rzek� sucho wied�min � �e tak p�no wyruszamy.

��Ano, mo�e i b��d � Alcides Fierabras �ypn�� na niego i dmuchn�� w w�sy. - Alem nie wiedzia�, �e�cie z takich, co o �witaniu skorzy. Bo to u wielkich pan�w niecz�ste.

��Nie jestem wielkim panem. W drog�, panie rz�dco, nie tra�my czasu na pr�ne gatki.

��Z ust �e�cie mi to wyj�li.

Pojechali przez miasto, aby skr�ci� drog�. Geralt pocz�tkowo chcia� protestowa�, l�ka� si� utkni�cia w znanych mu, zat�oczonych zau�kach. Rz�dca Fierabras jednak, jak si� okaza�o, zna� lepiej i miasto, i pory, w kt�rych na ulicach nie by�o t�oku. Jechali bezproblemowo i szybko.

Wjechali na rynek, min�li szafot. I szubienic� z wisielcem.

��Niebezpieczna to rzecz � wskaza� ruchem g�owy rz�dca � rymy sk�ada� i piosenki �piewa�. Osobliwie publicznie.

��Surowe tu s�dy � Geralt w mig po�apa� si�, w czym rzecz. - Gdzie indziej na paszkwil najwy�ej pr�gierz.

��Zale�y, na kogo paszkwil � oceni� trze�wo Alcides Fierabras. - I jak rymowany. Nasza ksi�na pani dobra jest i kochana, ale jak si� zdra�ni�

��Pie�ni, jak mawia pewien m�j znajomy, nie mo�na zd�awi�.

��Pie�ni nie. Ale pie�niarza i owszem, prosz�.

Przeci�li miasto, wyjechali bram� Bednarsk� wprost w dolin� Blessure, �wawo pluszcz�cej i pieni�cej si� na bystrzach. �nieg na polach le�a� tylko w bruzdach i zag��bieniach, ale by�o do�� zimno.

Min�� ich poczet rycerski, zmierzaj�cy pewnie ku Prze��czy Cervantesa, na graniczn� stra�nic� Vedette. Zakolorowi�o si� o wymalowanych na tarczach i wyhaftowanych na p�aszczach i kropierzach gryf�w, lw�w, serc, lilii, gwiazd, krzy�y, krokwi i innych heraldycznych dupereli. Zadudni�y kopyta, zafurkota�y proporce, rozbrzmia�a �piewana mocnymi g�osy pie�� o rycerskiej doli i o mi�ej, kt�ra, miast czeka�, wcze�niej si� wyda�a.

Geralt odprowadzi� poczet wzrokiem. Widok b��dnych rycerzy przywi�d� mu na my�l Reynarta de Bois-Fresnesa, kt�ry dopiero co powr�ci� by� ze s�u�by i regenerowa� si�y w ramionach swej mieszczki, kt�rej m��, handlowiec, nie wraca� ranki i wieczory, zapewnie zatrzymany gdzie� w drodze przez wezbrane rzeki, bory pe�ne zwierza i inne szale�stwa �ywio��w. Wied�min ani my�la� wyrywa� Reynarta z obj�� kochanki, ale prawdziwie �a�owa�, �e nie prze�o�y� kontraktu z winnic� Pomerol na jaki� p�niejszy termin. Polubi� rycerza, brakowa�o mu jego towarzystwa.

��Jed�my, panie wied�min.

��Jed�my, panie Fierabras.

Pojechali go�ci�cem w g�r� rzeczki. Blessure wi�a si� i meandrowa�a, ale by�a obfito�� mostk�w, nie musieli wi�c nadk�ada� drogi.

Z nozdrzy P�otki i mu�a bucha�a para.

��Jak my�licie, panie Fierabras, d�ugo zima potrzyma?

��W Saovine mr�z by�. A powiada przys�owie: "Gdy w Saovine mr�z, ciep�e gacie w��".

��Rozumiem. A wasza winoro�l? Nie zaszkodzi jej zimno?

��Zimniej bywa�o.

Jechali w milczeniu.

��Owo baczcie � odezwa� si� Fierabras, wskazuj�c. - Tam, w kotlinie, le�y wioska Lisie Do�y. Na tamtej szych polach, dziw nad dziwy, garnki rosn�.

��S�ucham?

��Garnki. Rodz� si� w ziemi �onie, same z siebie, wy��cznie sztuk� przyrody, bez jakiegokolwiek dopomagania ludzkiego. Jak gdzie indziej ziemniaki rosn� albo rzepa, w Lisich Do�ach rosn� garnki. Wszelkiego rodzaju i r�nych kszta�t�w.

��Doprawdy?

� �ebym tak zdr�w by�. Po temu nawi�zuj� Lisie Do�y partnerskie kontakty z wsi� Dudno w Maecht. Tam bowiem, jak wie�� niesie, ziemia rodzi pokrywki do garnk�w.

��Wszelkiego rodzaju i r�nych kszta�t�w?

��Utrafili�cie, panie wied�min, w sedno.

Jechali dalej. W milczeniu. Blessure szumia�a i pieni�a si� na kamieniach.

��A ow� tam, baczcie, panie wied�min, ruiny starodawnego burgu Dun Tynne. Strasznych scen, je�li wierzy� bajce, by� ci �w burg �wiadkiem. Walgerius, co go wo�ali Wda�ym, ubi� tam krwawo i w�r�d m�k okrutnych �on� niewiern�, mi�o�nika tej�e, matk� tej�e, siostr� tej�e i brata tej�e. A potem siad� i zap�aka�, nie odgadn�� czemu�

��S�ysza�em o tym.

��To�cie tu bywali?

��Nie.

��Ha. Znaczy daleko ba�� bie�y.

��Utrafili�cie, panie rz�dco, w sedno.

��A tamta � wskaza� wied�min � zgrabna wie�yczka, tam, za owym burgiem? Co to takiego?

��Tam? To �wi�tynia?

��Jakiego b�stwa?

��A kt� by to pami�ta�.

��Fakt. Kt� by.

Oko�o po�udnia ujrzeli winnice, �agodnie padaj�ce ku Blessure stoki wzg�rz, zjerzone szczecink� r�wno przyci�tej winoro�li, teraz pokracznej i �a�o�nie go�ej. Na szczycie najwy�szego wzg�rza, smagane wiatrem, bi�y w niebo wie�e, gruby don�on i barbakan zamku Pomerol.

Geralta zainteresowa�o, �e wiod�ca ku zamkowi droga by�a wyje�d�ona, poraniona kopytami i obr�czami k� nie mniej ni� g��wny dziedziniec, wida� by�o wyra�nie, �e w�a�nie ku zamkowi Pomerol cz�sto kto� z go�ci�ca skr�ca�. Wstrzyma� si� z pytaniami a� do momentu, gdy pod zamkiem spostrzeg� kilkana�cie wypr�onych, okrytych p�achtami woz�w, solidnych i mocnych wehiku��w u�ywanych do dalekiego transportu.

��Kupcy � wyja�ni� spytany rz�dca. - Handlarze winni.

��Kupcy?�� zdziwi� si� Geralt. - Jak to? My�la�em, �e g�rskie prze��cze s� zasypane �niegiem, a Toussaint jest odci�te od �wiata. Jakim sposobem przybyli tu zatem kupcy?

��Dla kupc�w � rzek� powa�nie rz�dca Fierabras � nie ma z�ych dr�g, przynajmniej dla takich, co serio sw�j traktuj� proceder. U nich, panie wied�minie, taka jest zasada: skoro cel przy�wieca, spos�b musi si� znale��.

��Zaiste � powiedzia� wolno Geralt � zasada to celna i godna na�ladowania. W ka�dej sytuacji.

��Bez ochyby. Ale tak po prawdzie, to niekt�rzy z handlarzy tkwi� to od jesieni, wyjecha� nie mog�c. Ale duchem nie padaj�, m�wi�, pry, co tam, za to wiesn� pierwsi b�dziemy, nim konkurencja si� zjawi. U nich to si� nazywa: duma� pozytywnie.

��I tej zasadzie � kiwn�� g�ow� Geralt � trudno co� zarzuci�. Jedna rzecz mnie jeszcze ciekawi, panie rz�dco. Dlaczego ci kupcy siedz� tu, na odludziu, a nie w Beauclair? Ksi�na nie kwapi si�, by udziela� im go�ciny? Mo�e gardzi kupcami?

��Bynajmniej � odrzek� Fierabras. - Ksi�na pani zaprasza ich zaw�dy, oni wszak odmawiaj� grzecznie. I mieszkaj� przy winnicach.

��Dlaczego?

��Beauclair, powiadaj�, to nic jeno uczty, bale, hulanki, pijatyki i mi�ostki. Cz�ek, powiadaj�, jeno gnu�nieje, durnieje i czas traci, miast my�le� o handlu. A my�le� trza o tym, co naprawd� wa�ne. O celu, po przy�wieca. Nieustannie. Nie rozpraszaj�c my�li na jakie� tam faramuszki. Wtedy, i tylko wtedy, cel zamierzony si� osi�ga.

��Zaiste, panie Fierabras � powiedzia� wolno wied�min. - Rad jestem z naszej wsp�lnej podr�y. Wiele skorzysta�em z naszych rozm�w. Naprawd� wiele.

Wbrew oczekiwaniom wied�mina, nie pojechali do zamku Pomerol, lecz nieco dalej, na garb za kotlin�, na kt�rym wznosi� si� kolejny zameczek, troch� mniejszy i du�o bardziej zaniedbany. Kasztel zwa� si� Zurbarr�n. Geralt uradowa� si� perspektyw� bliskiej roboty, ciemny i z�baty pokruszonymi krenela�ami Zurbarr�n wygl�da� bowiem wypisz, wymaluj jak zakl�ta ruina, niezawodnie roj�ca si� od czar�w, dziw�w i potwor�w.

Wewn�trz, na dziedzi�cu, miast dziw�w i potwor�w, zobaczy� kilkunastu ludzi poch�oni�tych zaj�ciami tak czarownymi jak turlanie beczek, heblowanie desek i zbijanie tych�e za pomoc� gwo�dzi. Wonia�o �wie�ym drewnem, �wie�ym wapnem, nie�wie�ym kotem, skwa�nia�ym winem i groch�wk�. Groch�wk� wkr�tce podano.

Wyg�odzeni drog�, wiatrem i ch�odem, jedli �wawo i milczkiem. Towarzyszy� im podw�adny rz�dcy Fierabrasa, przedstawiony Geraltowi jako Szymon Gilka. Us�ugiwa�y dwie jasnow�ose dziewki o d�ugich na dobre dwa �okcie warkoczach. Obie s�a�y wied�minowi spojrzenia tak wymowne, �e postanowi� co rychlej zaj�� si� prac�.

Szymon Gilka potwora nie widzia�. Wygl�d jego zna� wy��cznie z drugiej r�ki.

��Czarny by�, jak smo�a, ale gdy po �cianie pe�z�, ceg�� przez niego by�o wida�. Jak ta galareta by�, rozumiecie, panie wied�min, albo jakby, z przeproszeniem, glut jakowy�. A �apska mia� d�uga�ne i cienkie, i si�a tych �apsk�w mia�, o�m albo i wi�cej nawet. A Yontek tak se sta�, sta� i patrza�, a� wreszcie o�wieci�o go i w g�os zakrzykn��: "Zgi�, przepadnij!" i jeszcze egzorcyzm do�o�y�: "A bodaje� zdech�, obkurwie�cu!" Wonczas potworzysko hyc, hyc, hyc! Hycn�o i tyle go by�o wida�. Uciekn�o w pieczar czelu�cie. Tedy ch�opy rzek�y tak: jak potw�r, to dajcie, pry, podwy�k� za robot� w warunkach dla zdrowia szkodliwych, a jak nie, to my do cechu p�jdziem ze skarg�. Wasz cech, ja im na to, mo�e mi skoczy�

��Kiedy � przerwa� Geralt � widziano potwora po raz pierwszy?

��A dy� trzy dni temu. Tak jako� troch� przed Yule.

��M�wili�cie � wied�min spojrza� na rz�dc� � �e przed Lammas.

Alcides Fierabras pokra�nia� na miejscach nie zas�oni�tych brod�. Gilda parskn��.

��Ano, ano, panie rz�dco, jak si� chce rz�dcowa�, trzeba cz�ciej do nas, nie jeno w Beauclair w kantorku rzyci� zydel polerowa�. Tak sobie my�l�

��Nie ciekawym � przerwa� Fierabras � waszych my�li. O potworze gadajcie.

��A dy� ju�em wygada�. Wszystko, co by�o.

��Nie by�o ofiar? Nikt nie zosta� zaatakowany?

��Nie. Z �o�skiego roku przepad� jeden parobek bez wie�ci. Niekt�rzy m�wili, �e to potw�r jego w otch�anie zawl�k� i zg�adzi�. Inni zasi�, �e to nie potw�r nijaki, jeno ten parob z w�asnego konceptu fugas chrustas, a to przez d�ugi i elementy. Bo on, uwa�acie, w ko�ci grywa� ostro, nadto za� nadmucha� brzuch m�ynarz�wnie, a owa m�ynarz�wna do s�d�w pobie�a�a, s�dy za� parobowi elementy p�aci� nakaza�y�

��Na nikogo wi�cej � obcesowo przerwa� wyw�d Geralt � potw�r nie napad�? Nikt inny go nie widzia�?

��Nie.

Jedna z dziewek, dolewaj�c Geraltowi lokalnego wina, przejecha�a mu piersi� po uchu, po czym mrugn�a zach�caj�co.

��Chod�my � powiedzia� Geralt szybko. - Nie ma co mitr�y� i gada�. Zaprowad�cie mnie do piwnic.

Amulet Fringilli, przykro by�o stwierdzi�, nie spe�nia� pok�adanych w nim nadziei. W to, �e oprawiony w srebro wyszlifowany chryzopraz zast�pi jego wied�mi�ski medalion z wilkiem, Geralt nie wierzy� nawet przez moment. Fringilla zreszt� wcale tego nie przyrzeka�a. Zapewnia�a jednak � z wielkim przekonaniem � �e po zgraniu si� z psychik� nosz�cego amulet zdolny b�dzie czyni� r�ne rzeczy, w tym ostrzega� przed niebezpiecze�stwem.

Albo jednak czary Fringilli si� nie uda�y, albo Geralt i amulet r�nili si� w kwestii tego, co jest niebezpiecze�stwem, a co nim nie jest. Chryzopraz ledwie wyczuwalnie zadrga�, gdy id�c do piwnic przeci�li szlak wielkiemu rudemu kotu defiluj�cemu przed podw�rzec z zadartym ogonem. Kot zreszt� musia� odebra� jaki� sygna� od amuletu, bo zemkn��, miaucz�c przera�liwie.

Gdy za� wied�min zszed� do piwnic, medalion co i rusz denerwuj�co wibrowa�, i to w loszkach suchych, porz�dnych i czystych, w kt�rych jedyn� gro�b� stanowi�o wino w wielkich beczkach. Komu�, kto wyzbywszy si� samokontroli, zaleg�by z otwart� g�b� pod szpuntem, grozi�o tu ci�kie przepicie. I nic wi�cej.

Medalion nie drgn�� natomiast, gdy Geralt porzuci� u�ytkow� cz�� loch�w i zszed� ni�ej ci�giem schod�w i sztolni. Wied�min ju� dawno zorientowa� si�, �e pod wi�kszo�ci� winnic Toussaint by�y staro�ytne kopalnie. Niechybnie by�o tak, �e gdy posadzona winoro�l zacz�a rodzi� i zapewnia� lepsze zyski, wydobycia kopalin zaprzestano, a kopalnie porzucono, cz�ciowo adaptuj�c korytarze i chodniki na winne sklepy i piwniczki. Zamki Pomerol i Zurbarr�n sta�y nad dawn� kopalni� �upku. Roi�o si� tu od sztolni i dziur, wystarczy�a chwila nieuwagi, by spocz�� na dnie kt�rej� ze skomplikowanym z�amaniem. Cz�� dziur pokrywa�y zbutwia�e deski, kt�re przysypane �upkowym py�em niemal nie r�ni�y si� od pod�o�a. Nieostro�ne st�pni�cie na co� takiego by�o niebezpieczne � a wi�c medalion winien ostrzega�. Nie ostrzega�.

Nie ostrzeg� te�, gdy z �upkowego rumowiska jakie� dziesi�� krok�w przed Geraltem wyprysn�� szary niewyra�ny kszta�t, kt�ry zadrapa� pazurami sp�g, wyci�� dzikiego ho�ubca, zawy� przeszywaj�co, po czym z wizgiem i chichotem pogna� korytarzem i da� nura w jedn� z ziej�cych w �cianie nisz.

Wied�min zakl��. Magiczna sztuczka reagowa�a na rude koty, a nie reagowa�a na gremliny. Trzeba b�dzie porozmawia� o tym z Fringill�, pomy�la�, podchodz�c do dziury, w kt�rej znikn�� stworek.

Amulet zadrga� silnie.

Rych�o w czas, pomy�la�. Ale zaraz zastanowi� si� g��biej. Medalion m�g� w ko�cu nie by� taki g�upi. Standardowa i ulubiona taktyka gremlin�w polega�a na ucieczce i zasadzce, z kt�rej ci�o si� �cigaj�cego zaskakuj�cym uderzeniem ostrych jak sierpy szpon�w. Gremlin m�g� czeka� tam, w ciemno�ci, a medalion to sygnalizowa�.

Czeka� d�ugo, wstrzymuj�c oddech, pilnie wyt�aj�c s�uch. Amulet spokojnie i martwo le�a� na jego piersi. Z dziury nios�o st�ch�ym, nieprzyjemnym smrodem. Ale panowa�a martwa cisza. A �aden gremlin nie wytrzyma�by tak d�ugo w ciszy.

Nie zastanawiaj�c si�, wlaz� do dziury i ruszy� na czworakach, szoruj�c plecami o chropowat� ska��. D�ugo nie szed�.

Co� chrupn�o i zaszele�ci�o, pod�o�e pu�ci�o, a wied�min pojecha� w d� wraz z kilkoma cetnarami piachu i �wiru. Na szcz�cie trwa�o to kr�tko, a pod nim nie by�o bezdennej przepa�ci, lecz zwyczajny loch. Wylecia� jak g�wno z rury kanalizacyjnej i run�� z chrupotem pod stert� zbutwia�ego drewna. Wytrz�sn�� z w�os�w i wyplu� piasek, zakl�� bardzo paskudnie. Amulet drga� bez ustanku, trzepa� mu si� na piersi jak wsadzony za pazuch� wr�bel. Wied�min powstrzyma� si� przed zerwaniem go i ci�ni�ciem w diab�y. Po pierwsze, Fringilla by�aby w�ciek�a. Po drugie, chryzopraz mia� jakoby jeszcze inne czarodziejskie zdolno�ci. Geralt mia� nadziej�, �e w tych innych b�dzie mniej zawodny.

Gdy spr�bowa� wsta�, namaca� okr�g�� czaszk�. I poj��, �e to, na czym le�y wcale nie jest drewnem.

Wsta�, szybko zlustrowa� kup� ko�ci. Wszystkie nale�a�y do ludzi. Wszyscy ci ludzie byli w chwili �mierci zakuci w kajdany i najprawdopodobniej nadzy. Ko�ci by�y pokruszone i pogryzione. Gdy ich gryziono, ludzie mogli ju� nie �y�. Ale to nie by�o pewne.

Za sztolni wyprowadzi� go korytarz, d�ugi, id�cy prosto jak strza�a. �upkowa �ciana by�a obrobiona do�� g�adko, nie wygl�da�o to ju� na kopalni�.

Wyszed� nagle do ogromnej kawerny, kt�rej sufit ton�� w ciemno�ciach. �rodek kawerny zajmowa�a olbrzymia, czarna i bezdenna dziura, nad kt�r� wisia� kamienny, niebezpiecznie filigranowo wygl�daj�cy mostek.

Woda kapa�a ze �cian, dzwoni�a echem. Z przepa�ci wia�o ch�odem i smrodem. Amulet zachowywa� si� spokojnie. Geralt wszed� na mostek, uwa�ny i skupiony, staraj�c trzyma� si� z daleka od rozsypuj�cych si� balustradek.

Za mostkiem by� znowu korytarz. W g�adko obrobionych �cianach zauwa�y� przerdzewia�e uchwyty do pochodni. By�y tu te� nisze, w niekt�rych sta�y pos��ki z piaskowca, jednak kapi�ca latami woda wy�ugowa�a je i rozmy�a na niekszta�tne ba�wany. W �ciany wprawiono te� p�yty z p�askorze�bami. Te, wykonane z odporniejszego materia�u, by�y bardziej czytelne. Geralt rozpoznawa� kobiet� z ksi�ycowymi rogami, wie��, jask�k�, dzika, delfina, jednoro�ca.

Us�ysza� g�os.

Stan��, wstrzymuj�c oddech.

Amulet drgn��.

Nie. To nie by�o z�udzenie, to nie by� szmer osuwaj�cego si� �upku ani echo kapi�cej wody. To by� ludzki g�os. Geralt zamkn�� oczy, wyt�y� s�uch. Lokalizowa�.

G�os, wied�min da�by si� posieka�, dochodzi� z kolejnej niszy, zza kolejnego pos��ka, rozmytego, ale nie na tyle, by straci� okr�glutkie kobiece kszta�ty. Tym razem medalion stan�� na wysoko�ci zadania. B�ysn�o, a Geralt dostrzeg� nagle w �cianie refleks metalu. Chwyci� rozmyt� kobiet� w mocne obj�cia, skr�ci� silnie. Zazgrzyta�o, ca�a nisza obr�ci�a si� na stalowych zawiasach, ods�aniaj�c kr�cone schody.

Z g�ry schod�w znowu dobieg� g�os. Geralt nie zastanawia� si� d�ugo.

Na g�rze znalaz� drzwi, kt�re otworzy�y si� bez oporu i nawet bez zgrzytania. Za drzwiami by�o malutkie sklepione pomieszczenie. Za �cian stercza�y cztery ogromne mosi�ne rury, na ko�cach rozszerzone jak tr�by. Po�rodku, pomi�dzy wylotami tr�b, sta� fotel, a na fotelu siedzia� ko�ciotrup. Na czerepie, opadni�te a� po z�by, mia� resztki biretu, na sobie strz�py bogatej niegdy� odzie�y, na szyi s�oty �a�cuch, a na stopach mocno pogryzione przez szczury kurdybanowe bytu z zadartymi noskami.

Z jednej z tr�b rozleg�o si� kichni�cie, tak g�o�ne i niespodziewane, �e wied�min a� podskoczy�. Potem kto� wysmarka� si�, a zwielokrotniony przez mosi�n� rur� odg�os by� wr�cz piekielny,�� Na zdrowie � rozleg�o si� z rury. - Ale� smarczecie Skellen.

Geralt zepchn�� ko�ciotrupa z fotela, nie zapominaj�c o zdj�ciu i schowaniu do kieszeni z�otego �a�cucha. Potem sam rozsiad� si� na pods�uchowym miejscu. U wylotu tr�by.

Jeden z pods�uchiwanych mia� g�os basowy, g��boki i dudni�cy. Gdy m�wi�, mosi�na rura a� wibrowa�a.

��Ale� smarczecie, Skellen. Gdzie�cie to si� tak przezi�bili? I kiedy?

��Szkoda gada� o tym � odrzek� zakatarzony. - Przekl�te chor�bsko, przyczepi�o si� i trzyma, co odpu�ci, to znowu wraca. Nawet magia nie pomaga.

��Mo�e wi�c warta�oby zmieni� magika?�� odezwa� si� kolejny g�os, zgrzytliwy niczym stary zardzewia�y zawias. - Ten Vilgefortz, jak na razie, niewieloma mo�e poszczyci� si� sukcesami, ot co. Po mojemu�

��Zostawmy to � wtr�ci� si� kto� m�wi�cy z charakterystycznym przeci�ganiem sylab. - Nie po to organizowali�my zjazd, tu, w Toussaint. Na kra�cu �wiata.

��Na zatraconym ko�cu �wiata!

��Ten kraniec �wiata � powiedzia� zakatarzony � to jedyny znany mi kraj nie posiadaj�cy w�asnej s�u�by bezpiecze�stwa. Jedyny zak�tek cesarstwa, kt�ry nie jest naszpikowany agentami Vattiera de Rideaux. To wiecznie rozbawione i podpite ksi�stwo maj� za komediowe i nikt nie traktuje go powa�nie.

��Takie kraiki � powiedzia� przeci�gaj�c sylaby � zawsze by�y rajem dla szpieg�w i ulubionym miejscem ich spotka�. Dlatego przyci�ga�y r�wnie� kontrwywiady i szpicli, r�nych zawodowych podpatrywaczy i pods�uchiwaczy.

��Mo�e tak by�o dawniej. Ale nie za babskich rz�d�w, trwaj�cych w Toussaint blisko sto lat. Powtarzam, jeste�my tu bezpieczni. Tutaj nikt nas nie wytropi ani nie pods�ucha. Mo�emy, udaj�c kupc�w, spokojnie om�wi� kwestie jak�e �ywotne zw�aszcza dla waszych ksi���cych mi�o�ci. Dla waszych prywatnych fortun i latyfundi�w.

��Gardz� prywat�, ot co!�� zaperzy� si� zgrzytliwy. - I nie dla prywaty tu jestem! Idzie mi tylko i wy��cznie o dobro cesarstwa. A dobro cesarstwa, panowie, to mocna dynastia! Szkod� natomiast i wielkim z�em dla cesarstwa b�dzie, je�li na tronie zasi�dzie jaki� skundlony, zepsuty owoc z�ej krwi, potomek chorych fizycznie i moralnie p�nocnych kr�lik�w. Nie, panowie! Na rzecz tak� ja, de Wett z de Wett�w, na Wielkie S�o�ce, nie b�d� patrzy� bezczynnie! Tym bardziej, �e moja c�rka ju� niemal mia�a obiecane�

��Twoja c�rka, de Wett?�� zarycza� ten basowy, dudni�cy. - A co ja mam powiedzie�? Ja, kt�rym popar� tego szczeniaka Emhyra wtedy, w walce przeciw uzurpatorowi? Wszak to z mojej rezydencji kadeci ruszyli szturmowa� pa�ac! Wtenczas, ma�y kr�tacz, �askawie patrzy� na moj� Eilan, u�miecha� si�, komplementy prawi�, a i za kotar�, wiem to, cycki jej �ciska�. A teraz co� Inna cesarzowa? Taki afront? Taka obelga? Cesarz Wiecznego Imperium, kt�ry nad c�rki starych rod�w przedk�ada przyb��d� z Cintry! Co? Siedzi na tronie z mojej �aski, a moj� Eilan �mie zniewa�a�? Nie, nie znios� tego!

��Ani ja!�� krzykn�� kolejny g�os, wysoki i egzaltowany. - Mnie te� wyrz�dzi� zniewag�! Dla tej cintryjskiej przyb��dy porzuci� moj� �on�!

��Szcz�liwym trafem � odezwa� si� ten przeci�gaj�cy sylaby � przyb��d� wyprawiono na tamten �wiat. Jak wynika z relacji pana Skellena.

��S�ucha�em tej relacji uwa�nie � powiedzia� zgrzytliwy � i doszed�em do wniosku, �e nie wynika z niej nic opr�cz tego, �e przyb��da znik�a. Ja�li za� znik�a, to mo�e si� objawi� ponownie. Od zesz�ego lata to ona znika�a i objawia�a si� kilka razy! Zaiste, panie Skellen, rozczarowali�cie nas wielce, ot co. Wy i ten czarodziej, Vilgefortz!

��Nie czas teraz o tym, Joachimie! Nie czas oskar�a� si� wzajemnie i obwinia�, wbija� kliny w nasz� jedno��. Musimy by� silni jedno�ci�. I zdecydowaniem. Niewa�ne jest albowiem, czy Cintryjka �yje czy nie. Cesarz, kt�ry raz bezkarnie zel�y� stare rody, b�dzie to robi� dalej! Nie ma Cintryjki? To za par� miesi�cy got�w przedstawi� man cesarzow� z Zerrikanii albo Zangwebaru! Nie, na Wielkie S�o�ce, do tego nie dopu�cimy!

��Nie dopu�cimy, ot co! S�usznie prawisz, Ardalu! R�d Emreis�w zawi�d� oczekiwania, ka�da chwila, gdy Emhyr siedzi na tronie, szkodzi cesarstwu, ot co. A jest kogo na tronie posadzi�. M�ody Voorhis�

Rozleg�o si� g�o�ne kichni�cie, po nim smarkanie.

��Monarchia konstytucyjna � powiedzia� kichacz. - Najwy�szy czas na monarchi� konstytucyjn�, na ustr�j post�powy. A potem demokracja� W�adza ludu�

��Imperator Voorhis � powt�rzy� z naciskiem g��boki g�os. - Imperator Voorhis, Stefanie Skellen. Kt�ry b�dzie o�eniony z moj� Eilan lub z kt�r�� z c�rek Joachima. A wtedy ja, jako wielki kanclerz koronny, de Wett jako marsza�ek spraw wewn�trznych. Chyba, �e jako zwolennik jakiego� tam ludu czy dudu deklarujecie rezygnacj� z tytu�u i stanowiska. Co?

��Zostawmy w spokoju procesy historyczne � rzek� pojednawczo zakatarzony. - Tych i tak nic nie powstrzyma. Na dzi� za�, wasza �askawo�� wielki kanclerzu aep Dahy, je�li mam jakie� zastrze�enia przeciw osobie princa Voorhisa, to g��wnie dlatego, �e jest to cz�ek �elaznego charakteru, dumny i nieugi�ty, na kt�rego nie�atwo wp�yn��.

��Je�li mo�na co� podpowiedzie� � odezwa� si� przeci�gaj�cy sylaby. - Princ Voorhis ma syna, malutkiego Morvrana. Ten jest znacznie lepszym kandydatem. Po pierwsze, ma mocniejsze prawa do tronu, tak po mieczu, jak i po k�dzieli. Po drugie, to dzieciak, za kt�rego rz�dzi� b�dzie rada regencyjna. Czyli my.

��G�upstwa! Damy sobie rad� i z ojcem! Znajdziemy spos�b!

��Podetkajmy mu � zaproponowa� ten egzaltowany � moj� �on�!

��Cichajcie, hrabio Broinne. Nie czas teraz o tym. Panowie, o czym innym wypada teraz radzi�, ot co. Chcia�em bowiem spostrzec, �e Emhyr var Emreis jeszcze panuje.

��A jak�e � zgodzi� si� zakatarzony, tr�bi�c w chustk�. - Panuje i �yje, ma si� dobrze, tak na ciele, jak i na umy�le. Zw�aszcza tego drugiego nie spos�b kwestionowa� po tym, jak pozby� si� obu waszych �askawo�ci z Nilfgaardu wraz z tymi wojskami, kt�re mog�yby by� wam wierne. Jak pan chce tedy dokona� przewrotu, mo�ci ksi��� Ardalu, gdy lada moment przyjdzie panu i�� do boju na czele Grupy Armii "Wsch�d"? A ksi��� Joachim te� ju� chyba powinien by� przy swoich wojskach, przy Specjalnej Grupie Operacyjnej �Verden�.

��Daruj sobie uszczypliwo�ci, Stefanie Skellen. I nie r�b min, kt�re tylko w twoim mniemaniu upodabniaj� ci� do twego nowego pryncypa�a, czarodzieja Vilgefortza. A wiedz i to, Puszczyku, �e skoro i Emhyr co� podejrzewa, to win� w�a�nie ponosicie wy, ty i Vilgefortz. Przyznaj si�, chcieliby�cie pojma� Cintryjk� i kupczy� ni�, wkupywa� si� w �aski Emhyra? Teraz, gdy dziewczyna nie �yje, kupczy� nie ma czym, prawda? Emhyr rozerwie was ko�mi, ot co. Nie uniesiecie g��w, ani ty, ani czarownik, z kt�rym zwi�za�e� si� wbrew nam!

��Nikt z nas nie uniesie g�owy, Joachimie � wtr�ci� bas. - Trzeba spojrze� prawdzie w oczy. Wcale nie jeste�my w lepszej sytuacji ni� Skellen. Okoliczno�ci sprawi�y, �e wszyscy jedziemy na jednym w�zku.

��Ale to Puszczyk wsadzi� nas w ten w�zek! Mieli�my dzia�a� skrycie, a teraz co? Emhyr wie wszystko! Agenci Vattiera de Rideaux tropi� Puszczyka co ca�ym imperium! A nas, by si� nas pozby� wys�ano na wojn�, ot co!

��Z tego akurat � powiedzia� ten przeci�gaj�cy sylaby � radowa�bym si�, to bym wykorzysta�. Wojny, kt�ra trwa, zapewniam pan�w, wszyscy maj� ju� do��. Wojsko, prosty lud, a nade wszystko kupcy i przedsi�biorcy. Sam fakt zako�czenia wojny powitany b�dzie w ca�ym cesarstwie z wielk� rado�ci�, niezale�nie od tego, jak wojna si� sko�czy. A przecie� panowie, jako dowodz�cy armiami, maj� na wynik wojny wp�yw, �e tak si� wyra��, stale w zasi�gu r�ki. C� prostszego, jak w wypadku ko�cz�cego konflikt zbrojny zwyci�stwa ustroi� si� w laur? A w przypadku pora�ki wyst�pi� jako m�owie opatrzno�ciowi, rzecznicy rokowa�, k�ad�cy kres przelewowi krwi?

��Prawda � powiedzia� po chwili zgrzytliwy. - Na Wielkie S�o�ce, to prawda. S�usznie prawicie, panie Leuvaarden.

��Emhyr � powiedzia� bas � za�o�y� siebie stryczek na szyj�, wysy�aj�c nas na front.

��Emhyr � powiedzia� egzaltowany � �yje jeszcze, mo�ci ksi���. �yje i ma si� dobrze. Nie dzielmy sk�ry na nied�wiedziu.

��Nie � powiedzia� bas. - Wcze�niej zabijmy nied�wiedzia.

Milczenie trwa�o d�ugo.

��A wi�c zamach. �mier�.

� �mier�.

� �mier�!

� �mier�! To jedyne rozwi�zanie. Emhyr ma zwolennik�w, dop�ki �yje. Gdy Emhyr umrze, popr� nas wszyscy. Stanie po naszej stronie arystokracja, bo arystokracja o my, a si�� arystokracji jest jej solidarno��. Stanie po naszej stronie znaczna cz�� wojska, zw�aszcza ta cz�� korpusu oficerskiego, kt�ra pami�ta Emhyrowi czystki po kl�sce sodde�skiej. I stanie po naszej stronie lud�

��Bo lud jest ciemny, g�upi i �atwo nim manipulowa� � doko�czy�, wysmarkawszy si�, Skellen. - Wystarczy krzykn��: "Hurra!", wyg�osi� mow� ze stopni senatu, otworzy� wi�zienia i obni�y� podatki.

��Macie absolutn� racj�, hrabio � powiedzia� ten przeci�gaj�cy sylaby. - Teraz wiem, czemu tak gard�ujecie za demokracj�.

��Uprzedzam � zazgrzyta� ten nazywany Joachimem � �e tak g�adziutko nam nie p�jdzie, panowie. Ca�y nasz plan opiera si� na tym, �e Emhyr umrze. A nie wolno zamyka� oczy na, �e Emhyr ma wielu poplecznik�w, ma korpusy wojsk wewn�trznych, ma fanatyczn� gwardi�. Nie b�dzie �atwo przer�ba� si� przez brygad� �Imperatora�, a ta, nie �ud�cie si�, b�dzie walczy� do ostatniego.

��I tutaj � o�wiadczy� Skellen � oferuje nam swoj� pomoc Vilgefortz. Nie b�dziemy musieli oblega� pa�acu ani przebija� si� przez "Imper�". Spraw� za�atwi jeden zamachowiec maj�cy magiczn� protekcj�. Tak, jak to si� sta�o w Tretogorze, tu� przed rebeli� magik�w na Thanedd.

��Kr�l Radowid Reda�ski.

��Tak jest.

��Vilgefortz ma takiego zamachowca?

��Ma. �aby dowie�� wam naszego zaufania, panowie, powiemy wam, kto to jest. Czarodziejka Yennefer, kt�r� trzymamy we wi�zieniu.

��W wi�zieniu? S�ysza�em, �e Yennefer jest wsp�lniczk� Vilgefortza.

��Jest jego wi�niem. Zauroczona i zahipnotyzowana, zaprogramowana jak golem dokona zamachu. Po czym pope�ni samob�jstwo.

��Niezbyt pasuje mi jaka� zauroczona wied�ma � rzek� przeci�gaj�cy sylaby, a niech�� sprawi�a, �e przeci�ga� jeszcze bardziej. - Lepszy by�by bohater, p�omienny ideowiec, m�ciciel�

��M�cicielka � przerwa� Skellen. - Pasuje tu jak ula�, panie Leuvaarden. Yennefer b�dzie m�ci� krzywdy wyrz�dzone jej przez tyrana. Emhyr prze�ladowa� i przyprawi� o �mier� jej wychowanic�, niewinne dziecko. Ten okrutny jedynow�adca, ten zboczeniec, miast dba� o cesarstwo i lud, prze�ladowa� i katowa� dzieci. Dosi�g�a go za to m�ciwa r�ka�

��Dla mnie � o�wiadczy� basem Ardal aep Dahy � bardzo dobre.

��Dla mnie te� � zazgrzyta� Joachim de Wett.

� �wietnie!�� krzykn�� egzaltowanie hrabia Broinne. - Za gwa�cenie cudzych �on tyrana i zbocze�ca dosi�gnie m�ciwa r�ka. �wietnie!

��Jedna rzecz � przeci�ga� sylaby Leuvaarden. - Aby dowie�� zaufania, panie hrabio Skellen, prosz� nam zdradzi� aktualne miejsce pobytu pana Vilgefortza.

��Panowie, ja� Nie wolno mi�

��To b�dzie gwarancja. R�kojmia szczero�ci i oddania sprawie.

��Nie l�kaj si� zdrady, Stefanie � doda� aep Dahy. - Nikt z tu obecnych nie zdradzi. To paradoks. W innych warunkach mo�e w�r�d nas i znalaz�by si� taki, kto chcia�by odkupi� �ycie, zdradzaj�c pozosta�ych. Ale wszyscy z nas wiedz� a� nadto dobrze, �e przeniewierstwem nie kupiliby nic. On ma zamiast serca kawa� lodu. I dlatego umrze.

Stefan Skellen nie waha� si� d�u�ej.

��A wi�c dobrze � powiedzia�. Niechaj to b�dzie r�kojmia szczero�ci. Vilgefortz ukrywa si� w�

Wied�min, siedz�cy u wylotu tr�b, a� do b�lu zacisn�� pi�ci. Wyt�y� s�uch. I pami��.

W�tpliwo�ci wied�mina wzgl�dem amuletu Fringilli by�y nies�uszne i rozwia�y si� w mgnieniu oka. Gdy wszed� do du�ej kawerny i zbli�a� si� do kamiennego mostku nad czarn� otch�ani�, medalion zaszarpa� mu si� i zatrzepa� na szyi, ju� nie jak wr�bel, ale jak spory i silny ptak. Gawron, dajmy na to.

Geralt zamar�. Uspokoi� amulet. Nie wykonywa� najmniejszego ruchu, by jego uszu nie myli� ani szelest, ani nawet g�o�niejszy oddech. Czeka�. Wiedzia�, �e po drugiej stronie przepa�ci, za mostkiem, co� by�o, co� czai�o si� w ciemno�ciach. Nie wyklucza�, �e co� mog�o kry� si� r�wnie� za jego plecami, a most mia� by� pu�apk�. Nie mia� zamiaru da� si� w ni� schwyta�. Czeka�. I doczeka� si�.

��Witaj, wied�minie � us�ysza�. - Czekali�my tu na ciebie.

G�os dobiegaj�cy z mroku brzmia� dziwnie. Ale Geralt s�ysza� ju� takie g�osy, zna� je. G�osy istot nie przyzwyczajonych do porozumiewania si� za pomoc� mowy. Umiej�c korzysta� z aparatury p�uc, przepony, tchawicy i krtani, stworzenia te nie do ko�ca panowa�y nad aparatem artykulacyjnym, nawet wtedy, gdy ich wargi, podniebienie i j�zyk mia�y budow� ca�kiem podobn� do ludzkiej. Wypowiedziane przez takie istoty s�owa, opr�cz tego, �e dziwacznie akcentowane i intonowane, pe�ne by�y d�wi�k�w niemi�ych dla ludzkiego ucha � od twardych i brzydko szczekliwych po sycz�ce i o�liz�e mi�kkie.

��Czekali�my na ciebie � powt�rzy� g�os. - Wiedzieli�my, �e przyjdziesz, gdy ci� zwabi� plotkami. �e wleziesz tu, pod ziemi�, by tropi�, �ciga�, prze�ladowa� i mordowa�. Ju� st�d nie wyjdziesz. Nie zobaczysz ju� tego s�o�ca, kt�re� tak ukocha�.

��Poka� si�.

W ciemno�ci za mostkiem co� si� poruszy�o. Mrok w jednym miejscu jakby zg�stnia� i przybra� ludzki z grubsza kszta�t. Stw�r, zdawa�o si�, ani przez chwilk� nie zostawa� w tej samej pozycji i miejscu, zmienia� je za pomoc� szybkich, nerwowych, rozmigotanych ruch�w. Wied�min widywa� ju� takie istoty.

��Korred � stwierdzi� zimno. - Mog�em spodziewa� si� tu kogo� takiego jak ty. A� dziw, �e wcze�niej si� na ciebie nie natkn��em.

��Prosz�, prosz� � w g�osie ruchliwego stwora zabrzmia�o szyderstwo. - W ciemno�ci, a pozna�. A tego poznajesz? I tego? I tego?

Z mroku, bezszelestnie jak duchy, wy�oni�y si� trzy kolejne stwory. Jeden, czaj�cy si� za plecami korreda, z kszta�tu i og�lnego pozoru te� by� humanoidem, ale ni�szym, bardziej zgarbionym i bardziej ma�pim. Geralt wiedzia�, �e to kilmulis.

Dwa dalsze potwory, jak s�usznie podejrzewa�, kry�y si� przed mostkiem, gotowe odci�� mu powr�t, gdyby na mostek wszed�. Pierwszy, po lewej, zachrobota� pazurami jak ogromny paj�k, zamar�, przebieraj�c licznymi odn�ami. By� to pryskirnik. Ostatni stw�r, z grubsza przypominaj�cy kandelabr, wychyn��, zdawa�oby si�, wprost ze sp�kanej �upkowej �ciany. Geralt nie m�g� odgadn��, co to jest. W �adnej z wied�mi�skich ksi�g takie monstrum nie figurowa�o.

��Nie chc� zwady � powiedzia�, licz�c troch� na fakt, �e stwory zacz�y od rozmowy, miast zwyczajnie skoczy� mu z ciemno�ci na kark. - Nie chc� z wami zwady. Ale jak przyjdzie co do czego, b�d� si� broni�.

��Mamy to wkalkulowane � oznajmi� sykliwie korred. - Dlatego jeste�my w czw�rk�. Dlatego ci� tu zwabili�my. Zatru�e� nam �ycie, �ajdacki wied�minie. Najpi�kniejsze dziury w tej �wiata stronie, cudowne miejsce do zimowania, my tu zimujemy od zarania dziej�w niemal�e. A teraz ty� tu przylaz� polowa�, niecnoto. �ciga� nas, tropi�, zabija� dla pieni�dzy. Koniec z tym. I z tob� te�.

��Pos�uchaj, korredzie�

��Grzeczniej � warkn�� stw�r. - Nie cierpi� chamstwa.

��Jak wi�c mam si� do ciebie�

��Panie Schweitzer.

��A zatem, panie Schweitzer � podj�� Geralt, na poz�r pos�usznie i pokornie � sprawa ma si� tak. Wszed�em tu, nie ukrywam, jako wied�min, z wied�mi�skim zadaniem. Proponuj� pomin�� rzecz milczeniem. Wydarzy�o si� jednak w tych podziemiach co�, co sytuacj� zmieni�o diametralnie. Dowiedzia�em si� czego� niezwykle dla mnie wa�nego. Czego�, co mo�e odmieni� ca�e moje �ycie.

��I co z tego czego� ma wynika�?

��Musz� � Geralt by� wzorem spokoju i cierpliwo�ci � natychmiast wyj�� na powierzchni�, natychmiast, bez chwili zw�oki, wyruszy� w dalek� drog�. Drog�, kt�ra mo�e si� okaza� drog� bez powrotu. W�tpi�, bym kiedykolwiek wr�ci� w te strony�

��W ten spos�b chcesz sobie kupi� �ycie, wied�minie?�� zasycza� pan Schweitzer. - Nic z tego. Pr�ne s� twoje b�agania. Mamy ci� w matni i nie wypu�cimy z niej. Zabijemy ci� z my�l� nie tylko o sobie, ale i o innych naszych pobratymcach. Za, �e si� tak wyra��, wolno�� nasz� i wasz�.

��Nie tylko nie wr�c� w te strony � podj�� cierpliwie Geralt � ale w og�le zaprzestan� dzia�alno�ci jako wied�min. Nigdy ju� nie zabij� �adnego z was�

� ��esz! ��esz ze strachu!

��Ale � Geralt i tym razem nie da� sobie przerwa� � musz�, jako si� rzek�o, pilnie st�d wyj��. Macie tedy do wyboru dwie alternatywy. Pierwsza: uwierzycie w moj� szczero��, a ja st�d wyjd�. Druga: wyjd� st�d po waszych trupach.

��Trzecia � charkn�� korred � sam b�dziesz trupem.

Wied�min z sykiem wydoby� miecz z pochwy na plecach.

��Nie jedynym � powiedzia� beznami�tnie. - Z pewno�ci� nie jedynym, panie Schweitzer.

Korred milcza� przez czas jaki�. Trzymaj�cy si� za jego plecami kilmulis ko�ysa� si� i pocharkiwa�. Pryskirnik zgina� i prostowa� odn�a. Kandelabr zmienia� kszta�ty. Teraz wygl�da� jak ko�lawa choinka z dwojgiem wielkich fosforyzuj�cych oczu.

��Daj dow�d � rzek� wreszcie korred � twojej szczero�ci i dobrej woli?

��Jaki?

��Tw�j miecz. Twierdzisz, �e przestaniesz by� wied�minem. Wied�min to jego miecz. Wrzu� go do przepa�ci. Albo z�am. Wtedy pozwolimy ci wyj��.

Geralt przez chwil� sta� bez ruchu, w ciszy, w kt�rej s�ycha� by�o kapanie wody ze stropu i �cian. Potem wolno, nie spiesz�c si�, pionowo i g��boko wetkn�� miecz w rozpadlin� skaln�. I z�ama� kling� silnym uderzeniem buta. Brzeszczot p�k� z j�kiem, kt�ry echem odezwa� si� w pieczarach.

Woda kapa�a ze �cian, �cieka�a po nich niby �zy.

��Nie mog� uwierzy� � rzek� po woli korred. - Nie mog� uwierzy�, �e kto� mo�e by� a� taki g�upi.

Rzucili si� na niego wszyscy, momentalnie, bez krzyku, has�a, czy komendy. Pierwszy sadzi� przez mostek pan Schweitzer, z wysuni�tymi pazurami i wyszczerzonymi k�ami, kt�rych nie powstydzi�by si� wilk.

Geralt pozwoli� mu si� zbli�y�, po czym wykr�ci� si� w biodrach i ci��, rozwalaj�c doln� szcz�k� i gard�o. W nast�pnej chwili ju� by� na mostku, uderzeniem na odlew rozp�ata� kilmulisa. Skurczy� si� i przypad� do ziemi, w sam� por�, a skacz�cy na niego kandelabr przelecia� g�r�, ledwie zadrapawszy mu kurtk� szponami. Wied�min uskoczy� przed pryskirnikiem, przed jego cienkimi �apami migaj�cymi jak �migi wiatraka. Cios jednej z �ap trafi� go w bok g�owy, Geralt zata�czy�, robi�c zw�d i otaczaj�c si� szerokim ci�ciem. Pryskirnik skoczy� znowu, ale chybi�. Uderzy� o barierk� i rozwali� j�, run�� w przepa�� wraz z gradem kamieni. Do tej pory nie wyda� najmniejszego d�wi�ku, teraz, lec�c w przepa��, zawy�. Wycie cich�o d�ugo.

Zaatakowali go z dw�ch stron � z jednej kandelabr, z drugiej brocz�cy krwi� kilmulis, kt�ry cho� ranny, zdo�a� wsta�. Wied�min wskoczy� na balustradk� mostku, czu�, jak tr� o siebie usuwaj�ce si� kamienie, a ca�y mostek dr�y. Balansuj�c, wymkn�� si� z zasi�gu szponiastych �apsk kandelabra i znalaz� si� za plecami kilmulisa. Kilmulis nie mia� szyi, wi�c Geralt ci�� go w skro�. Ale czerep potwora by� jak z �elaza, musia� r�bn�� go po raz drugi. Straci� na to odrobin� za du�o czasu.

Dosta� w g�ow�, b�l b�ysn�� mu w czaszce i oczach. Zawirowa�, otaczaj�c si� szerok� parad�, czuj�c wartko ciekn�c� spod w�os�w krew, stara� si� zrozumie�, co si� sta�o. Unikaj�c cudem drugiego ciosu szpon�w, zrozumia�. Kandelabr zmienia� kszta�ty � teraz atakowa� nieprawdopodobnie wr�cz wyd�u�onymi �apami.

Mia�o to wad�. W postaci zak��conego �rodka ci�ko�ci i r�wnowagi. Wied�min zanurkowa� pod �apami, skracaj�c dystans. Kandelabr, widz�c, co si� �wi�ci, jak kot upad� na grzbiet, wystawiaj�c tylne �apy, r�wnie szponiaste jak przednie. Geralt przeskoczy� nad nim, r�bi�c w skoku. Czu�, jak klinga tnie cia�o. Zwin�� si�, odwr�ci�, ci�� jeszcze raz, przypadaj�c na kolano. Stw�r zakrzycza� i gwa�townie wyrzuci� do przodu g�ow�, dziko k�apn�� z�biskami tu� przed piersi� wied�mina. Jego wielkie oczy �wieci�y w ciemno�ci. Geralt odepchn�� go mocnym uderzeniem g�owicy miecza, ci�� z bliska, znosz�c mu po�ow� czaszki. Nawet bez tej po�owy ten dziwny, nie figuruj�cy w �adnej z wied�mi�skich ksi�g stw�r k�apa� z�bami jeszcze przed dobre kilkana�cie sekund. Potem umar�, ze strasznym, niemal ludzkim westchnieniem.

Le��cy w krwi korred drga� konwulsyjnie.

Wied�min stan�� nad nim.

��Nie mog� uwierzy� � powiedzia� � �e kto� m�g� by� tak g�upi, by da� si� nabra� na tak prost� iluzj�, jak ta z �amaniem miecza.

Nie by� pewien, czy korred jest na tyle przytomny, by rozumie�. Ale w sumie by�o mu to oboj�tne.

��Ostrzega�em � powiedzia�, ocieraj�c krew, kt�ra la�a mu si� po policzku. - Uprzedza�em, �e musz� z st�d wyj��.

Pan Schweitzer zadygota� mocno, zacharcza�, za�wiszcza� i zazgrzyta�. Potem �cich� i znieruchomia�.

Woda kapa�a ze stropu i �cian.

��Jeste� usatysfakcjonowany, Regis?

��Teraz tak.

��A zatem � wied�min wsta� � dalej�e, biegnij i pakuj si�. A �ywo.

��Nie zajmie mi to wiele czasu. Omnia mea mecum porto.

��Co?

��Mam niewielki baga�.

��Tym lepiej. Za p� godziny, za miastem.

��B�d� tam.

Nie doceni� jej. Przydyba�a go. Sam by� sobie winien. Zamiast si� �pieszy�, m�g� pojecha� na ty�y pa�acu i zostawi� tam P�otk� w wi�kszej stajni, tej dla b��dnego rycerstwa, personelu i s�u�by, w kt�rej trzyma�a te� konie jego dru�yna. Nie zrobi� tego, z po�piechu i z przyzwyczajenia skorzysta� ze stajni ksi���cej. A m�g� si� domy�li�, �e w ksi���cej stajni musi by� kto�, kto donosi.

Chodzi�a od przegrody do przegrody, kopi�c s�om�. Mia�a na sobie kr�tkie futerko z rysia, bia�� at�asow� bluzk�, czarn� sp�dnic� do konnej jazdy i wysokie buty. Konie parska�y, wyczuwaj�c emanuj�c� z niej z�o��.

��Prosz�, prosz� � powiedzia�a na jego widok, wyginaj�c trzyman� w r�ku szpicrut�. - Uciekamy! Bez po�egnania. Bo list, kt�ry zapewnie le�y na stole, to nie jest po�egnanie. Nie po tym, co nas ��czy�o. Jak si� domy�lam, twoje post�powanie wyja�niaj� i usprawiedliwiaj� niezwykle wa�kie argumenty.

��Wyja�niaj� i usprawiedliwiaj�. Przepraszam, Fringillo.

��Przepraszam, Fringillo � powt�rzy�a, w�ciekle krzywi�c usta. - Jak�e� kr�tko, jak�e� oszcz�dnie, jak�e� bezpretensjonalnie, z jak�� dba�o�ci� o styl. List, kt�ry dla mnie zostawi�e�, g�ow� dam, jest pewnie zredagowany r�wnie wykwintnie. Bez nadmiernej rozrzutno�ci, je�li idzie o atrament.

��Musz� jecha� � wykrztusi�. - Domy�lasz si�, dlaczego. I dla kogo. Wybacz mi prosz�. Mia�em zamiar umkn�� chy�kiem i cichaczem, bo� Nie chcia�em, by� pr�bowa�a jecha� za nami.

��Pr�ny by� to l�k � wycedzi�a, zginaj�c szpicrut� w pa��k. - Nie pojecha�abym z tob�, nawet gdyby� prosi�, le��c u mych st�p. O nie, wied�minie. Jed� sam, sam zgi�, sam zamarznij na prze��czach. Ja nie mam wobec Ciri �adnych zobowi�za�. A wobec ciebie? Czy ty wiesz, ilu b�aga�o o to, co ty mia�e�? A co teraz z pogard� odrzucasz, ciskasz w k�t?

��Nigdy ci� nie zapomn�.

��Och � sykn�a. - Sam nie wiesz, jak� mam ochot� sprawi�, by tak naprawn� by�o. Je�li nawet nie za pomoc� magii, to za pomoc� tego pejcza!

��Nie zrobisz tego.

��Masz racj�, nie zrobi�. Nie potrafi�abym. Zachowam si�, jak przysta�o na wzgardzon� i porzucon� kochank�. Klasycznie. Odejd� z podniesion� g�ow�. Z godno�ci� i dum�. �ykaj�c �zy. Potem b�d� rycze� w poduszk�. A potem puszcz� si� z innym!

Pod koniec niemal krzycza�a.

Nic nie powiedzia�. Ona te� milcza�a.

��Geralt � powiedzia�a wreszcie, zupe�nie innym g�osem. - Zosta� ze mn�.

��Wydaje mi si�, �e ci� kocham � powiedzia�a, widz�c, �e zwleka z odpowiedzi�. - Zosta� ze mn�. Prosz� ci� o to. Nigdy nikogo nie prosi�am i nie s�dz�, bym poprosi�a. Ciebie prosz�.

��Fringillo � odrzek� po chwili. - Jeste� kobiet�, o kt�rej m�czyzna mo�e tylko marzy�. Moj�, tylko moj� win� jest, �e nie mam natury marzyciela.

��Jeste� � powiedzia�a po chwili, zagryzaj�c wargi � jak rybacki hak, kt�ry raz wbity, wyrwa� mo�na tylko z krwi� i mi�sem. C�, sama sobie jestem winna, wiedzia�am, co robi�, igraj�c z niebezpieczn� zabawk�. Na szcz�cie, wiem te�, jak sobie radzi� ze skutkami. Mam w tym wzgl�dzie przewag� nad reszt� kobiecego plenienia.

Nie skomentowa�.

��Zreszt� � doda�a � z�amane serce, cho� boli du�o, du�o bardziej ni� z�amana r�ka, zrasta si� du�o, du�o szybciej.

Nie skomentowa� i tym razem. Fringilla przyjrza�a si� siniakowi na jego policzku.

��Jak m�j amulet? Dobrze dzia�a?

��Jest po postu �wietny. Dzi�kuj� ci.

Kiwn�a g�ow�.

��Dok�d jedziesz?�� spyta�a zupe�nie innym g�osem i tonem. - Czego si� dowiedzia�e�? Znasz miejsce, w kt�rym ukrywa si� Vilgefortz, prawda?

��Prawda. Nie pro� mnie, bym ci powiedzia�, gdzie to jest. Nie powiem.

��Kupi� t� informacj�. Co� za co�.

��Ach, tak?

��Mam wiadomo�� � powt�rzy�a � kt�ra jest cenna. A dla ciebie po prostu bezcenna. Sprzedam ci j� w zamian za�

��Za spok�j sumienia � doko�czy�, patrz�c jej w oczy. - Za zaufanie, kt�rym ci� obdarzy�em. Przed chwil� by�a tu mowa o mi�o�ci. A teraz zaczynamy m�wi� o handlu?

Milcza�a d�ugo. Potem gwa�townie, ostro uderzy�a si� szpicrut� po cholewie.

��Yennefer � wyrecytowa�a szybko � ta, kt�rej imieniem kilka razy zwr�ci�e� si� do mnie w nocy, w chwilach ekstazy, nigdy nie zdradzi�a ani ciebie, ani Ciri. Nigdy nie by�a wsp�lniczk� Vilgefortza. By ratowa� Cirill�, nieustraszenie posz�a na nies�ychane ryzyko. Ponios�a pora�k�, wpad�a Vilgefortzowi w �apy. Do pr�b skanowania, jakie mia�y miejsce jesieni� ubieg�ego roku, z pewno�ci� zmuszono j� torturami. Czy �yje, nie wiadomo. Wi�cej nie wiem. Przysi�gam.

��Dzi�kuj� ci, Fringillo.

��Odejd�.

��Ufam ci � powiedzia�, nie odchodz�c. - I nigdy nie zapomn� tego, co by�o mi�dzy nami. Ufam ci, Fringillo. Nie zostan� z tob�, ale chyba te� ci� kocha�em� Na sw�j spos�b. Prosz�, aby� to, czego si� za chwil� dowiesz, zachowa�a w najg��bszej tajemnicy. Kryj�wka Vilgefortza znajduje si� w�

��Zaczekaj � przerwa�a. - Powiesz mi to p�niej, p�niej mi to zdradzisz. Teraz, przed odej�ciem, po�egnaj si� ze mn�. Tak, jak powiniene� si� po�egna�. Nie li�cikami, nie wyb�kiwanymi przeprosinami. Po�egnaj si� ze mn� tak, jak tego pragn�.

Zdj�a rysie futro, rzuci�a je na stert� s�omy. Gwa�townym ruchem zdar�a bluzk�, pod kt�r� nie mia�a nic. Upad�� na futro, ci�gn�c go za sob�, na siebie. Geralt chwyci� j� za kark, podci�gn�� sukienk�, nagle zorientowa� si�, �e na zdj�cie r�kawic nie b�dzie czasu. Fringilla na szcz�cie nie nosi�a r�kawic. Ani majtek. Na jeszcze wi�ksze szcz�cie nie nosi�a te� ostr�g, bo za ma�� chwil� obcasy jej je�dzieckich but�w by�y dos�ownie wsz�dzie, gdyby nosi�a ostrogi, strach pomy�le�, co by si� mog�o sta�.

Gdy krzykn�a, poca�owa� j�. Zdusi� krzyk.

Konie, wietrz�c ich w�ciek�� nami�tno��, r�a�y, tupa�y, t�uk�y si� o przegrody, tak �e a� py� i siano sypa�y si� ze stropu.

��Cytadela Rhys-Rhun, w Nazairze, nad jeziorem Muredach � doko�czy�a triumfalnie Fringilla Vigo. - Tam jest kryj�wka Vilgefortza. Wyci�gn�am to od wied�mina, nim odjecha�. Mamy do�� czasu, by go wyprzedzi�. On w �aden spos�b nie zdo�a dotrze� tam przed kwietniem.

Dziewi�� kobiet, zebranych w sali kolumnowej zamczyska Montecalvo, pokiwa�o g�owami, obdarzy�o Fringille spojrzeniami pe�nymi uznania.

��Rhys-Rhun � powt�rzy�a Filippa Eilhart, ods�aniaj�c z�by w drapie�nym u�miechu i bawi�c si� przypi�t� do sukni sardonyksow� kame�. - Rhys-Rhun w Nazairze. No, to do rych�ego zobaczenia, panie Vilgefortz� Do rych�ego zobaczenia!

��Gdy wied�min tam dotrze � zasycza�a Keira Metz � znajdzie gruzy, kt�re nawet ju� nie b�d� �mierdzie� spalenizn�.

��Ani trupem � u�miechn�a si� uroczo Sabrina Glevissig.

��Brawo, panno Vigo � skin�a Sheala. - Ponad trzy miesi�ce w Toussaint� Ale chyba warto by�o.

Fringilla Vigo powiod�a spojrzeniem po siedz�cych za sto�em czarodziejkach. Po Sheali, Filippie, Sabinie Glevissig. Po Keirze Metz, Margaricie Laux-Antille i Triss Merigold. Po Francesce Findabair i Idzie Emean, kt�rych obramowane intensywnym elfim makijarzem oczy absolutnie niczego nie wyra�a�y. Po Assire var Anahid, kt�rej oczy wyra�a�y niepok�j i trosk�.

��Warto by�o � przyzna�a.

Absolutnie szczerze.

Niebo z ciemnoniebieskiego powoli robi�o si� czarne. Lodowaty wiatr du� w�r�d winnic. Geralt zapi�� wilczur� i owin�� szyj� we�nianym szalem. Czu� si� �wietnie. Spe�niona mi�o��, jak zwykle, wznios�a go na szczyt si� fizycznych, psychicznych i moralnych, star�a �lad wszelkich w�tpliwo�ci, a my�l uczyni�a jasn� i �yw�. �a�owa� tylko, �e na d�u�szy czas b�dzie pozbawiony tego cudownego panaceum.

G�os Reynarta de Bois-Fresnes wyrwa� go z zadumy.

��Idzie z�a pogoda � powiedzia� b��dny rycerz, patrz�c na wsch�d, tam, sk�d nadlatywa�a wichura. - Spieszcie si�. Je�eli z tym wiatrem przyjdzie �nieg, je�li schwyci was na prze��czy Malheur, znajdziecie si� w pu�apce. A w�wczas do wszystkich bog�w, jakich czcicie, jakich znacie i jakich rozumiecie, m�dlcie si� o odwil�.

��Rozumiemy.

��Przez pierwsze dni wiod�a was b�dzie Sansretour, trzymajcie si� rzeki. Miniecie faktori� trapersk�, dotrzecie do miejsca, w kt�rym do Sansretour wpada prawy dop�yw. Nie zapominajcie: prawy. Jego bieg wska�e wam drog� na prze��cz Malheur. Gdy za� z wol� bosk� pokonacie Malheur, nie spieszcie si� tak bardzo, b�dziecie mieli jeszcze przed sob� prze��cze Sansmerci i Mortblanc. Gdy pokonacie obydwie, zjedziecie w dolin� Sudduth. Sudduth ma ciep�y mikroklimat, niemal�e jak Toussaint. Gdyby nie n�dzna gleba, sadziliby tam winoro�l.

Urwa� zawstydzony pod karc�cymi spojrzeniami.

��Jasne � chrz�kn��. - Do rzeczy. U wylotu Sudduth le�y miasteczko Caravista. Mieszka tam m�j kuzyn, Guy de Bois-Fresnes. Odwied�cie go i powo�ajcie si� na mnie. Gdyby okaza�o si�, �e kuzyn umar� lub skretynia�, pami�tajcie, kierunek waszej drogi to r�wnina Mag Deira, dolina rzeki Sylte. Dalej, Geralt, to ju� wedle map, kt�re odrysowa�e� sobie u miejskiego kartografa. Skoro ju� jeste�my przy kartografie, nie bardzo pojmuj�, dlaczego wypytywa�e� go o jakie� zamki�

��O tym lepiej zapomnij, Reynart. Nic takiego nie mia�o miejsca. Nic nie s�ysza�e�, nic nie widzia�e�. Cho�by ci� na m�ki brali. Rozumiesz?

��Rozumiem.

��Je�dziec � ostrzeg� Cahir, opanowuj�c brykaj�cego ogiera. - Je�dziec wali ku nam cwa�em od strony pa�acu.

��Je�li jeden � wyszczerzy�a si� Angouleme, g�aszcz�c wisz�cy u siod�a toporek � to ma�y problem.

Je�d�cem okaza� si� Jaskier, gnaj�cy co ko� wyskoczy. O dziwo, koniem okaza� si� Pegaz, wa�ach poety, kt�ry skaka� nie lubi� i nie zwyk�.

��No � powiedzia� trubadur, zdyszany tak, jakby to on ni�s� wa�acha, a nie wa�ach jego. - No, uda�o si�. Ba�em si�, �e was nie z�api�.

��Tylko nie m�w, �e jednak jedziesz z nami.

��Nie, Geralt � Jaskier spu�ci� g�ow� � nie jad�. Zostaj� tu, w Toussaint, z �asiczk�. To znaczy, z Anariett�. Ale nie mog�em si� przecie� z wami nie po�egna�. �yczy� szcz�liwej drogi.

��Podzi�kuj za wszystko ksi�nej. I usprawiedliw nas, �e tak nagle i bez po�egnania. Wyt�umacz jako�.

��Uczynili�cie rycerski �lub i tyle. Ka�dy w Toussaint wliczaj�c �asiczk�, zrozumie co� takiego, a tutaj� Macie. Niech to b�dzie m�j wk�ad.

��Jaskier � Geralt wzi�� od poety ci�k� sakiewk�. - Na brak pieni�dzy nie cierpimy. Niepotrzebnie�

��Niech to b�dzie m�j wk�ad � powt�rzy� trubadur. - Forsa zawsze si� przyda. A poza tym nie jest moja, wzi��em te dukaty z prywatnej szkatu�y �asiczki. Co tak patrzycie? Kobietom pieni�dze potrzebne nie s�. Bo i po co? Nie pij�, w ko�ci nie graj�, a kobietami, psiakrew, s� przecie� same. No, bywajcie! Jed�cie, bo si� rozp�acz�. A po wszystkim macie zawadzi� o Toussaint, wracaj�c, wszystko mi opowiedzie�. I chc� u�cisn�� Ciri. Obiecujesz, Geralt?

��Obiecuj�.

��No, to bywajcie.

��Zaczekaj � Geralt obr�ci� konia, podjecha� blisko do Pegaza, skrycie wyci�gn�� zza pazuchy list. - Postaraj si�, aby to pismo dotar�o�

��Do Fringilli Vigo?

��Nie. Do Dijkstry.

��Co te� ty, Geralt? A jak ja mam to zrobi� wed�ug ciebie?

��Znajd� spos�b. Wiem, �e potrafisz. A teraz bywaj. Daj pyska, stary durniu.

Daj pyska, druhu. B�d� was wygl�da�.

Patrzyli mu w �lad, widzieli, jak jedzie k�usem w kierunku Beauclair.

Niebo ciemnia�o.

��Reynart � wied�min odwr�ci� si� w siodle. - Jed� z nami.

��Nie, Geralt � odrzek� po chwili Reynart de Bois-Fresnes. - Ja jestem b��dny. Ale nie szalony.

W wielkiej sali kolumnowej zamku Montecalvo panowa�o niezwyk�e podniecenie. Dominuj�cy tu zwykle subtelny �wiat�ocie� kandelabr�w dzi� zast�powa�a mleczna jasno�� wielkiego magicznego ekranu. Obraz na ekranie drga�, migota�, zanika�, pot�guj�c podniecenie i napi�cie. I zdenerwowanie.

��Ha � powiedzia�a Filippa Eilhart, u�miechaj�c si� drapie�nie. - Szkoda, �e nie mog� tam by�. Dobrze zrobi�oby mi troch� akcji. I troch� adrenaliny.

Sheala de Tancarville spojrza�a na ni� cierpko, nic nie powiedzia�a. Francesca Findabair i Ida Emean zakl�ciami stabilizowa�y obraz, powi�ksza�y go tak, �e zajmowa� ca�� �cian�. Widzia�y wyra�nie czarne szczyty g�r na tle granatowego nieba, gwiazdy odbijaj�ce si� na powierzchni jeziora, ciemn� i graniast� bry�� zamczyska.

��Wci�� nie mam pewno�ci � odezwa�a si� Sheala � czy nie by�o b��dem powierza� dow�dztwo grupy uderzeniowej Sabrinie i m�odej Metz. Keirze po�amano na Thanedd �ebra, mo�e chcie� si� m�ci�. A Sabrina.. C�, ta troch� zbyt bardzo kocha akcj� i adrenalin�. Nieprawda�, Filippo?

��Rozmawia�y�my ju� o tym � uci�a Filippa, a g�os mia�a kwa�ny niczym marynata ze �liwek. - Ustali�y�my, co by�o do ustalenia. Nikt nie zostanie zabity bez koniecznej potrzeby. Grupa Sabriny i Keiry wejdzie do Rhys-Rhun cicho jak myszki, na paluszkach, cyt-cyt. Vilgefortza wezm� �ywcem, bez jednego zadrapania, bez jednego siniaczka. Ustali�y�my to. Chocia� ja nadal uwa�am, �e nale�a�oby da� przyk�ad. �eby ci nieliczni, tam, w zamku, kt�rzy prze�yj� t� noc, do ko�ca �ycia budzili si� z krzykiem, gdy im si� ta noc przy�ni.

��Zemsta � rzek�a sucho czarodziejka z Koviru � jest rozkosz� umys��w miernych, s�abych i ma�ostkowych.

��By� mo�e � zgodzi�a si� z pozornie oboj�tnym u�miechem Filippa. - Ale jednak rozkosz� by� nie przestaje.

��Zostawmy to � Margarita Laux-Antille unios�a puchar musuj�cgo wina. - Proponuj� wypi� zdrowie panie Fringilli Vigo, dzi�ki staraniom kt�rej kryj�wka Vilgefortza zosta�a odkryta. Zaiste, pani Fringillo, dobra, wzorowa robota.

Fringilla uk�oni�a si�, odpowiadaj�c na saluty. W czarnych oczach Filippy dostrzeg�a co� na kszta�t drwiny, w lazurowym spojrzeniu Triss Merigold by�a niech��. U�miech�w Franceski i Sheali nie mog�a rozszyfrowa�.

��Zaczynaj� � powiedzia�a Assire var Anahid, wskazuj�c na wyczarowan� wizj�.

Usiad�y wygodniej. By lepiej widzie�, Filippa zakl�ciem przy�mi�a �wiat�a.

Widzia�y, jak od ska� odrywaj� si� szybkiej czarne kszta�ty, bezszelestnie i zwinnie niby nietoperze. Jak kosz�cym lotem spadaj� na blanki i machiku�y zamku Rhys-Rhun.

��Wiek chyba � mrukn�a Filippa � nie mia�am miot�y mi�dzy nogami. Nied�ugo zapomn�, jak si� lata.

Sheala, wpatrzona w wizj�, uciszy�a j� niecierpliwym sykni�ciem.

W oknach czarnego kompleksu zamczyska kr�tko b�ysn�� ogie�. Raz, drugi, trzeci. Widzia�y, co to by�o. Zaryglowane drzwi i wrzeci�dze rozlatywa�y si� w drzazgi pod uderzeniami piorun�w kulistych.

��S� w �rodku � odezwa�a si� cicho Assire var Anahid, jedyna, kt�ra nie obserwowa�a wizji na �cianie, lecz wpatrzona by�a w le��c� na stole kryszta�ow� kul�. - Grupa uderzeniowa jest w �rodku. Ale co� jest nie tak. Nie tak, jak powinno by�

Fringilla poczu�a, jak krew z serca odp�ywa jej do podbrzusza. Ona ju� wiedzia�a, co jest nie tak, jak powinno by�.

��Pani Glevissig � zarapotrowa�a znowu Assire � otwiera bezpo�redni komunikator.

Przestrze� pomi�dzy kolumnami sali rozb�ysn�a nagle, w materializuj�cym si� owalu zobaczy�y Sabrin� Glevissig w m�skim stroju, z w�osami przewi�zanymi na czole szyfonow� szarf�, z twarz� uczernion� pr�gami maskuj�cej barwiczki. Za plecami czarodziejki wida� by�o brudne kamienne �ciany, na nich strz�py szmat, niegdy� arras�w.

Sabrina wyci�gn�a w ich stron� ur�kawiczon� r�k�, z kt�rej zwisa�y d�ugie fr�dzle paj�czyn.

��Tylko tego � powiedzia�a, gestykuluj�c gwa�townie � jest tu pod dostatkiem! Tylko tego! Jasna cholera, co za g�upota� Co za kompromitacja�

��Sk�adniej, Sabrino!

��Co, sk�adniej?�� wrzasn�a kaedwe�ska magiczka. - Co tu mo�na sk�adniej? Nie widzicie? To jest zamek Rhys-Rhun! Jest pusty! Pusty i brudny! To cholerna pusta ruina! Nie ma tu nic! Nic!

Zza ramienia Sabriny wy�oni�a si� Keira Metz, z maskuj�cym malunkiem na twarzy wygl�daj�ca jak czart z piek�a rodem.

��W tym zamku � powiedzia�a spokojnie � nie ma i nie by�o nikogo. Od jakich� pi��dziesi�ciu lat. Od jakich� pi��dziesi�ciu lat nie by�o tu �ywej duszy, nie licz�c paj�k�w, szczur�w i nietoperzy. Dokona�y�my desantu na ca�kiem niew�a�ciwe miejsce.

��Bada�y�cie, czy to nie iluzja?

��Masz nas za dzieci, Filippa?

��S�uchajcie obie � Filippa Eilhart nerwowo przeczesa�a w�osy palcami. - Najemniczkom i adeptkom powiedzcie, �e to by�y �wiczenia. Zap�a�cie im i wracajcie. Wracajcie natychmiast. I dobra mina, s�yszycie? R�bcie dobr� min�!

Owal komunikatora zgas�. Zosta� tylko obraz na �ciennym ekranie. Zamek Rhys-Rhun na tle czarnego, migotliwego od gwiazd nieba. I jezioro, w kt�rym gwiazdy si� odbija�y.

Fringilla Vigo patrzy�a w blat sto�u. Czu�a, �e pulsuj�ca krew za chwil� rozsadzi jej policzki.

��Ja� naprawd� � powiedzia�a wreszcie, nie mog�c ju� znie�� milczenia panuj�cego w sali kolumnowej zamku Montecalvo. - Ja� Naprawd� nie rozumiem�

��A ja tak � powiedzia�a Triss Merigold.

��Ten zamek��� powiedzia�a Filippa pogr��ona w my�lach, w og�le nie zwracaj�ca uwagi na konfraterki. - Ten zamek� Rhys-Rhun� Trzeba b�dzie zniszczy�. Dok�adnie zrujnowa�. A gdy o ca�ej tej aferze zacznie si� uk�ada� legendy i podania, trzeba b�dzie poddawa� je skrupulatnej cenzurze. Czy panie rozumiej�, co mam na my�li?

��Bardzo dobrze � kiwn�a milcz�ca do tej pory Francesca Findabair. Ida Emean, r�wnie� milcz�ca, pozwoli�a sobie na do�� wieloznaczne prychni�cie.

��Ja��� Fringilla Vigo wci�� by�a jak og�uszona. - Ja naprawd� nie pojmuj� Jak to si� mog�o sta�

��Och � powiedzia�a po bardzo d�ugim milczeniu Sheala de Tancarville. - To nic takiego, panno Vigo. Nikt nie jest doskona�y.

Filippa parskn�a z cicha. Assire var Anahid westchn�a i wznios�a oczy ku plafonowi.

��Koniec ko�c�w � doda�a Sheala, wydymaj�c wargi � ka�d� z nas ju� kiedy� to spotka�o. Ka�d� z nas, jak tu siedzimy, kiedy� jaki� m�czyzna oszuka�, wykorzysta� i wystawi� na po�miewisko.

Po�udnie sp�yn�o na las skwarem i duchot�, a ciemna jeszcze do niedawna jak jadeit g�ad� jeziora zap�on�a z�oto, rozb�ys�a refleksami. Ciri musia�a przys�oni� oczy d�oni�, odbity od wody blask o�lepia�, odzywa� si� b�lem w �renicach i skroniach.

Przejecha�a przez nadbrze�ne zaro�la, wpad�a Kelpie w jezioro, tak g��boko, by woda si�gn�a ponad kolana klaczy. Woda by�a tak przejrzysta, �e w rzucanym przez konia cieniu nawet z wysoko�ci siod�a Ciri mog�a widzie� kolorow� mozaik� dna, szcze�uje i faluj�ce, pierzaste wodorosty. Widzia�a ma�ego raka, dostojnie krocz�cego w�r�d kamyk�w.

Kelpie zar�a�a. Ciri szarpn�a wodze, wyjecha�a na p�ycizn�, ale nie na sam brzeg, bo ten by� piaszczysty i us�any kamieniami, a to wyklucza�o szybk� jazd�. Poprowadzi�a klacz samym krajem wody tak, by mog�a i�� po twardym �wirze dna. I od razu niemal posz�a w k�us, w kt�ry Kelpie by�a r�cza niczym prawdziwa k�usaczka, �wiczona nie do siod�a, lecz do bryki lub landa. Ale szybko stwierdzi�a, �e jednak k�us to za wolno. Uderzeniem pi�ty i krzykiem zmusi�a klacz do cwa�u. Gnali w�r�d lec�cych dooko�a bryzg�w wody, b�yskaj�cych w s�o�cu jak krople roztopionego srebra.

Nie zwolni�a nawet, gdy ujrza�a wie��. Ale w oddechy Kelpie nie odezwa�o si� nawet najmniejsze chrapni�cie, a jej galop by� wci�� lekki i niewymuszony.

Wpad�a na dziedziniec w pe�nym p�dzie, z hukiem kopyt, wry�a klacz tak, �e przez moment podkowy �lizga�y si� po p�ytach z przeci�g�ym zgrzytem. Zatrzyma�a si� tu�-tu� przed czekaj�cymi pod wie�� elfkami. Przed samymi ich nosami. Dozna�a satysfakcji, bo dwie z nich, zwykle nieporuszone i beznami�tne, teraz cofn�y si� mimowolnie.

��Nie ma strachu � parskn�a. - Nie najad�! Chyba �ebym chcia�a.

Elfki opanowa�y si� szybko, ich twarze znowu wyg�adzi� spok�j, do oczu powr�ci�a oboj�tna nonszalancja.

Ciri zeskoczy�a, a raczej sfrun�a z siod�a. W oczach mia�a wyzwanie.

��Brawo � powiedzia� jasnow�osy elf o tr�jk�tnej twarzy, wy�aniaj�c si� z cienia pod arkad�. - �adne przedstawienie, Loc'hlaith.

Wtedy powita� j� tak samo. Gdy wesz�a do Wie�y Jask�ki i znalaz�a si� w�r�d kwitn�cej wiosny. Ale to by�o dawno i na Ciri takie rzeczy ca�kiem przesta�y ju� robi� wra�enie.

��Nie jestem �adn� Pani� Jeziora � szczekn�a. - Jestem tu wi�niem! A wy jeste�cie dozorcami! I nie ma co tego owija� w bawe�n�!

��Prosz�! - rzuci�a jednej z elfek wodze. - Konia trzeba wytrze�. Napoi�, gdy ostygnie. I w og�le zadba�!

Jasnow�osy elf u�miechn�� si� leciutko.

��W samej rzeczy � powiedzia�, patrz�c, jak elfki bez s�owa odprowadzaj� klacz do stajni. - Jeste� tu krzywdzonym wi�niem, a one srogimi dozorczyniami. To nawet wida�.

��Pi�kne za nadobne!�� wzi�a si� pod boki, zadar�a nos, �mia�o spojrza�a mu w oczy, kt�re mia� blado-b��kitne jak akwamaryny i do�� �agodne. - Traktuj� je tak samo, jak one mnie! A wi�zienie jest wi�zieniem.

��Zadziwiasz mnie, Loc'hlaith.

��A ty traktujesz mnie jak g�upi�. I nawet si� nie przedstawisz.

��Przepraszam. Jestem Crevan Espane aep Caomhan Macha. Jestem, je�li wiesz, co to znaczy, Aen Saevherne.

��Wiem � spojrza�a z podziwem, kt�rego nie zdo�a�a w por� ukry�. - Wiedz�cy. Elfi czarodziej.

��Mo�na to i tak nazwa�. Dla wygody u�ywam aliasu Avallac'h i tak mo�esz si� do mnie zwraca�.

��Kto ci powiedzia� � naburmuszy�a si� � �e w og�le mam ochot� si� do ciebie zwraca�? Wiedz�cy czy nie, jeste� dozorc�, a ja�

��Wi�niem � doko�czy� sarkastycznie. - Wspomina�a�. W dodatku wi�niem �le traktowanym. Do przeja�d�ek po okolicy jeste� zapewnie zmuszana, miecz na plecach nosisz za kar�, podobnie jak to eleganckie i do�� bogate odzienie, o ile� gustowniejsze i czy�ciejsze od tego, w kt�rym si� tu zjawi�a�. Ale mimo tych strasznych warunk�w nie poddajesz si�. Rewan�ujesz si� za doznawane krzywdy opryskliwo�ci�. Z wielk� odwag� i zapa�em t�uczesz te� zwierciad�a b�d�ce dzie�ami sztuki.

Zaczerwieni�a si�. Bardzo z�a na siebie.

��Och � powiedzia� szybko. - T�uc mo�esz, ile dusza zapragnie, w ko�cu to tylko przedmioty, co z tego, �e wykonane siedemset lat temu. Czy zechcesz przespacerowa� si� ze mn� brzegiem jeziora?

Wiatr, kt�ry zerwa� si�, z�agodzi� nieco upa�. Nadto wielkie drzewa i wie�a dawa�y cie�. Woda zatoki mia�a kolor m�tnej zieleni, g�sto przybrana li��mi gr��ela i usypana ��tymi ga�kami kwiat�w wygl�da�a niemal jak ��ka. Kurki wodne, pokrekuj�c i kiwaj�c czerwonymi dziobami, �ywo kr��y�y w�r�d li�ci.

��Tamto lustro��� wyb�ka�a Ciri, wierc�c obcasem mokry �wir. - Przepraszam za nie. Zez�o�ci�am si�. I tyle.

��Ach.

��One mnie lekcewa��. Te elfki. Gdy m�wi� do nich, udaj�, �e nie rozumiej�. A gdy m�wi� do mnie, to celowo tak, bym je nie rozumia�a. Upokarzaj� mnie.

��M�wisz naszym j�zykiem doskonale � wyja�ni� spokojnie. - Ale to jednak dla ciebie j�zyk obcy. Poza tym ty u�ywasz hen llinge, a one ellylon. R�nice nie s� wielkie, ale s�.

��Ciebie rozumiem. Ka�de s�owo.

��Ja w mowie z tob� u�ywam hen llinge. J�zyka elf�w z twego �wiata.

��A ty?�� odwr�ci�a si�. Z kt�rego jeste� �wiata? Ja dzieckiem nie jestem. W nocy wystarczy popatrze� w g�r�. Nie ma ani jednego gwiazdozbioru z tych, kt�re znam. Ten �wiat nie jest moim. To nie jest moje miejsce. Wesz�am tu przez przypadek� I chc� st�d wyj��. Odjecha�.

Schyli�a si�, podnios�a kamie�, uczyni�a ruch, jakby chcia�a bezmy�lnie cisn�� nim w jezioro, w stron� p�ywaj�cych kurek, pod jego spojrzeniem zaniecha�a zamiaru.

��Nim ujad� stajanie � powiedzia�a, nie kryj�c rozgoryczenia � jestem nad jeziorem. I widz� t� wie��. Bez r�nicy, w kt�r� stron� jad�, jak si� obracam, zawsze jest jezioro i ta wie�a. Zawsze. Nie ma sposobu, by si� od niej oddali�. A wi�c to jest wi�zienie. Gorsze ni� loch, ni� ciemnica, ni� komnata z zakratowanym oknem. Wiesz, czemu? Bo bardziej upokarza. Ellylon czy nie, z�o�ci mnie, gdy szydzi si� ze mnie i okazuje lekcewa�enie. Tak, tak, nie ma co robi� oczu. Ty mnie zlekcewa�y�e�, tez ze mnie drwisz. I dziwisz si�, �e jestem w�ciek�a?

��Dziwi� si� w rzeczy samej � szeroko otworzy� oczy. - Niezmiernie.

Westchn�a, wzruszy�a ramionami.

��Wesz�am do wie�y ponad tydzie� temu � powiedzia�a, sil�c si� na spok�j. - Trafi�am do innego �wiata. Ty czeka�e� na mnie, siedz�c i graj�c na fletni. Zdziwi�e� si� nawet, �e tak d�ugo zwleka�am z przyj�ciem. Zwr�ci�e� si� do mnie moim imieniem, dopiero p�niej zacz��e� te wyg�upy z Pani� Jeziora. Potem znikn��e� bez s�owa wyja�nienia. Zostawiaj�c mnie w wi�zieniu. Nazywaj to jak chcesz. Ja to nazywam szyderczym i z�o�liwym lekcewa�eniem.

��Zireael, to tylko osiem dni.

��Ach � wykrzywi�a si�. - Znaczy, mam szcz�cie? Bo to mog�o by� osiem tygodni? Albo osiem miesi�cy? Albo osiem�

Zamilk�a.

��Daleko � powiedzia� cicho � odesz�a� od Lary Dorren. Zagubi�a� swoje dziedzictwo, straci�a� wi� ze swoj� krwi�. Nic dziwnego, �e kobiety nie rozumia�y ciebie, a ty ich. Ty nie tylko m�wisz, ty my�lisz inaczej. Zupe�nie innymi kategoriami. Czym jest osiem dni albo osiem tygodni? Czas nie ma znaczenia.

��Dobrze!�� krzykn�a ze z�o�ci�. - Zgoda, nie jestem m�dr� elfk�, jestem g�upim cz�owiekiem. Dla mnie czas ma znaczenie, ja licz� dni, licz� nawet godziny. I wyliczy�am, �e min�o wiele jednych i drugich. Nie chc� ju� od was nic, obejd� si� bez wyja�nie�, nie obchodzi mnie, dlaczego tu jest wiosna, dlaczego tu s� jednoro�ce, a noc� na niebie wida� inne gwiazdozbiory. Zupe�nie nie interesuje mnie, sk�d znasz moje imi� i jakim sposobem wiedzia�e�, �e tu si� zjawi�. Chc� tylko jednego. Wr�ci� do siebie. Do mojego �wiata. Do ludzi! Takich, kt�rzy my�l� tak jak ja! Tymi samymi kategoriami!

��Wr�cisz do nich. Po jakim� czasie.

��Chc� zaraz!�� wrzasn�a. - Nie po jakim� czasie! Bo tutaj ten czas to wieczno��! Jakim prawem mnie tu wi�zicie? Dlaczego nie mog� st�d odej��? Ja wesz�am tu sama! Z w�asnej woli! Nie macie do mnie �adnych praw!

��Wesz�a� tu sama � potwierdzi� spokojnie. - Ale nie z w�asnej woli. Przywiod�o ci� tu przeznaczenie, troch� przez nas wspomagane. D�ugo bowiem na ciebie tu czekano. Bardzo d�ugo. Nawet jak na nasz� rachub�.

��Nic z tego nie rozumiem.

��Czekali�my d�ugo � nie zwr�ci� na ni� uwagi. - Boj�c si� tylko jednego: czy zdo�asz tu wej��. Zdo�a�a�. Potwierdzi�a� swoj� krew, tw�j rodow�d. A to znaczy, �e tutaj, nie w�r�d Dh'oine, jest twoje miejsce. Jeste� c�rk� Lary Dorren aep Shiadhal.

��Jestem c�rk� Pavetty! Nie wiem nawet, kim jest ta twoja Lara!

�achn�� si�, ale bardzo lekko, niezauwa�alnie niemal.

��W takim razie � powiedzia� � najlepiej b�dzie, je�li ci wyja�ni�, kim jest ta moja Lara. Poniewa� czas nagli, najch�tniej zabra�bym si� do wyja�nie� w drodze. Ale c�, dla niem�drej demonstracji niemal zaje�dzi�a� klacz�

��Zaje�dzi�am? Ha! Ty jeszcze nie wiesz, ile ta klacz mo�e wytrzyma�. A dok�d mamy jecha�?

��To, je�li pozwolisz, r�wnie� wyja�ni� ci w drodze.

Ciri wstrzyma�a chrapi�c� Kelpie, widz�c, �e szale�czy galop jest bez sensu i nie zda si� na nic.

Avallac'h nie k�ama�. Tu, na otwartym terenie, na ��kach i wrzosowiskach, z kt�rych stercza�y menhiry, dzia�a�a ta sama si�a, co pod Tor Zireael. Mo�na by�o pr�bowa� jecha� na z�amanie karku w oboj�tnym kierunku, po mniej wi�cej stajaniu jaka� niewidzialna si�a sprawia�a, �e jecha�o si� po okr�gu.

Ciri poklepa�a chrapi�c� Kelpie po szyi, patrz�c na spokojnie jad�c� grupk� elf�w. Przed chwil�, gdy Avallac'h powiedzia� jej wreszcie, czego od niej chc�, run�a w cwa�, by uciec od nich, zostawi� ich za sob� jak najdalej, ich i to ich bezczelne, nie mieszcz�ce si� w g�owie ��danie.

Teraz za� mia�a ich znowu przed sob�. W odleg�o�ci mniej wi�cej stajania.

Avallac'h nie k�ama�. Nie by�o ucieczki.

Jedyne, co galop przyni�s� dobrego, to to, �e och�odzi� g�ow�, zzi�bi� w�ciek�o��. By�a ju� znacznie spokojniejsza. A jednak wci�� ca�a trz�s�a si� ze z�o�ci.

��Ale si� urz�dzi�am, pomy�la�a. Po co ja wlaz�am do tej Wie�y?

Wzdrygn�a si�, przypominaj�c sobie. Przypominaj�c dobie Bonharta jad�cego ku niej po lodzie na spienionym siwku.

Wzdrygn�a si� jeszcze silniej. I uspokoi�a.

�yj�, pomy�la�a, rozgl�daj�c si�. To jeszcze nie koniec walki. Walk� ko�czy �mier�, ka�da inna rzecz walk� jedynie przerywa. Nauczyli mnie tego w Kaer Morhen.

Ponagli�a Kelpie do st�pa, potem widz�c, �e klacz dzielnie unosi g�ow�, do k�usa. Jecha�a szpalerem menhir�w. Trawy i wrzosy si�ga�y strzemion.

Do�� szybko dogoni�a Avallac'ha i trzy elfki. Wiedz�cy, u�miechni�ty lekko, zwr�ci� na ni� pytaj�co swe akwamarynowe oczy.

��Prosz�, Avallac'h � chrz�kn�a. - Powiedz mi, �e to by� ponury �art.

Przez jego twarz przebieg�o co� jakby cie�.

��Nie zwyk�em �artowa� � powiedzia�. - A skoro uzna�a� to za �art, pozwol� sobie powt�rzy� z pe�n� powag�: chcemy mie� twoje dziecko, Jask�ko, c�rko Lary Dorren. Dopiero gdy je urodzisz, pozwolimy ci st�d odej��, wr�ci� do twego �wiata. Wyb�r, rzecz jasna, nale�y do ciebie. Zak�adam, �e twoja szale�cza kawalkada pomog�a ci podj�� decyzj�. Jak brzmi twoja odpowied�?

��Brzmi: nie � odpowiedzia�a twardo. - Kategorycznie i absolutnie nie. Nie zgadzam si� i tyle.

��Trudno � wzruszy� ramionami. - Przyznam, jestem rozczarowany. Ale c�, to tw�j wyb�r.

��Jak mo�na w og�le wymaga� czego� takiego?�� wykrzycza�a trz�s�cym si� g�osem. - Jak ty w og�le �miesz? Jakim prawem?

Patrzy� na ni� spokojnie. Ciri czu�a na sobie r�wnie� spojrzenia elfek.

��Wydaje mi si� � rzek� � �e histori� twego rodu opowiedzia�em ci w detalach. Zdawa�a� si� rozumie�. Twoje pytanie zdumiewa zatem. Mamy prawo i mo�emy wymaga�, Jask�ko. Tw�j ojciec, Cregennan, zabra� nam dziecko. Ty je nam oddasz. Sp�acisz d�ug. Wydaje mi si� to logiczne i sprawiedliwe.

��M�j ojciec� Ja nie pami�tam mojego ojca, ale on nie nazywa� si� Duny. Nie Cregennan. Ju� ci to m�wi�am!

��A ja ju� odpowiada�em, �e te kilka �miesznych ludzkich pokole� jest dla nas bez znaczenia.

��Ale ja nie chc�! - wrzasn�a Ciri tak, �e klacz a� zapl�sa�a pod ni�. - Ja nie chc�, rozumiesz? Nie chc���! Mierzi mnie my�l, �e wszczepi mi si� jakiego� cholernego paso�yta, mdli mnie, gdy pomy�l�, �e ten paso�yt b�dzie we mnie r�s�, �e�

Urwa�a, widz�c twarze elfek. Dwie wyra�a�y bezbrze�ne zdumienie. Trzecia bezbrze�n� nienawi��. Avallac'h odkaszln�� znacz�co.

��Przejd�my � rzek� ch�odno � nieco do przodu i rozmawiajmy w cztery oczy. Twoje pogl�dy, Jask�ko, s� nieco zbyt radykalne, by g�osi� je przy �wiadkach.

Pos�ucha�a. D�ugo jechali w milczeniu.

��Uciekn� wam � Ciri odezwa�a si� pierwsza. - Nie zatrzymacie mnie tu wbrew mojej woli. Uciek�am z wyspy Thanedd, uciek�am �apaczom i Nilfgaardczykom, uciek�am Bonhartowi i Puszczykowi. Uciekn� i wam. Znajd� spos�b i na wasze czary.

��My�la�em � odrzek� po chwili � �e bardziej ci zale�y na przyjacio�ach. Na Yennefer. Na Geralcie.

��Ty o tym wiesz?�� westchn�a zdumiona. - No tak. Prawda. Jeste� wiedz�cy! Zatem powiniene� wiedzie�, �e my�l� w�a�nie o nich. Tam, w moim �wiecie, oni s� w niebezpiecze�stwie teraz, w tej chwili. A wy mnie przecie� chcecie wi�zi� tu� No, co najmniej dziewi�� miesi�cy. Sam widzisz, �e nie mam wyboru. Rozumiem, �e to dla was wa�ne, to dziecko, ta Starsza Krew, ale ja nie mog�. Po prostu nie mog�.

Elf milcza� przed chwil�. Jecha� tak blisko, �e dotyka� jej kolanem.

��Wyb�r, jak rzek�em nale�y do ciebie. Powinna� jednak wiedzie� o czym�, by�oby nieuczciwe ukrywa� to przed tob�. St�d nie mo�na uciec, Jask�ko. Je�eli wi�c odm�wisz wsp�pracy, zostaniesz tu na zawsze, twoich przyjaci� i twojego �wiata nie zobaczysz ju� nigdy.

��To jest wstr�tny szanta�!

��Je�li natomiast � nie przej�� si� krzykiem � zgodzisz si� na to, o co prosimy, udowodnimy ci, �e czas nie ma znaczenia.

��Nie rozumiem.

��Czas p�ynie tutaj inaczej ni� tam. Je�li oddasz nam przys�ug�, zrewan�yjemy si�. Sprawimy, �e odzyskasz chwile, kt�re stracisz tutaj w�r�d nas. W�r�d Ludu Olch.

Milcza�a z oczami wbitymi w czarn� grzyw� Kelpie. Gra� na zw�ok�, pomy�la�a. Jak m�wi� Vesemir w Kaer Morhen: gdy ci� maj� wiesza�, popro� o szklank� wody. Nigdy nie wiadomo, co si� wydarzy, zanim przynios�.

Jedna z elfek krzykn�a nagle, gwizdn�a.

Ko� Avallac'ha zar�a�, zadrobi� nogami w miejscu. Elf opanowa� go, krzykn�� co� do elfek. Ciri zobaczy�a, jak jedna wyci�ga �uk z zawieszonego przy siodle sk�rzanego futera�u. Stan�a w strzemionach, os�oni�a oczy d�oni�.

��Zachowaj spok�j � powiedzia� ostro Avallac'h. Ciri westchn�a.

O jakie� dwie�cie krok�w od nich przez wrzosowisko galopowa�y jednoro�ce. Ca�y tabun, co najmniej trzydzie�ci sztuk.

Ciri widywa�a jednoro�ce ju� poprzednio, niekiedy, zw�aszcza o �wicie, podchodzi�y do jeziora pod Wie�� Jask�ki. Nigdy jednak nie pozwala�y jej si� zbli�y�. Znika�y jak duchy.

Przyw�dc� tabunu by� wielki ogier o dziwnej czerwonawej ma�ci. Nagle zatrzyma� si�, zar�a� przeszywaj�co, stan�� d�ba. W spos�b absolutnie niewykonywalny dla �adnego konia drepta� na tylnych nogach, przebieraj�c w powietrzu przednimi.

Ciri ze zdumieniem skonstatowa�a, �e Avallac'h i trzy elfki mrucz�, �e nuc� ch�rem jak�� dziwn�, monotonn� melodi�.

Kim ty jeste�?

Potrz�sn�a g�ow�.

Kim ty jeste�, pytanie ponownie rozbrzmiewa�o jej w czaszce, zako�ata�o w skroniach. Za�piew elf�w wzni�s� si� nagle o ton w g�r�. Ry�y jednoro�ec zar�a�, ca�y tabun odpowiedzia� r�eniem. Ziemia zadr�a�a, gdy odbiega�y.

Pie�� Avallac'ha i elfek urwa�a si�. Ciri zobaczy�a, jak wiedz�cy ukradkiem ociera pot z brwi. Elf k�tem oka spojrza� na ni�, zrozumia�, �e widzia�a.

��Nie wszystko jest tu tak �adne, jak wygl�da � powiedzia� sucho. - Nie wszystko.

��Boicie si� jednoro�c�w? Przecie� one s� m�dre i przyjazne.

Nie odpowiedzia�.

��S�ysza�am � nie rezygnowa�a, �e elfy i jednoro�ce kochaj� si� nawzajem.

Odwr�ci� g�ow�.

��Przyjmij wi�c � powiedzia� zimno � �e to, co widzia�a�, to k��tnia kochank�w.

Nie zadawa�a wi�cej pyta�.

Mia�a do�� w�asnych zmartwie�.

Szczyty wzg�rk�w zdobi�y kromlechy i dolmeny. Ich widok przypomina� Ciri kamie� spod Ellander, ten, przy kt�rym Yennefer uczy�a j�, czym jest magia. Ale� to by�o dawno, pomy�la�a. Wieki ca�e temu�

Jedna z elfek krzykn�a znowu. Ciri spojrza�a w kierunku, kt�ry wskaza�a. Nim jeszcze zd��y�a skonstatowa�, �e wiedziony przez ry�ego ogiera tabun powr�ci�, krzykn�a druga z elfek. Ciri stan�a w strzemionach.

Z przeciwnej strony, zza pag�rka, wy�oni� si� drugi tabun. Wiod�cy go jednoro�ec by� sinawy i jab�kowity.

Avallac'h powiedzia� szybko kilka s��w. By� to �w trudny dla Ciri j�zyk ellylon, ale poj�a, tym bardziej, �e elfki jak na komend� si�gn�y po �uki. Avallac'h odwr�ci� twarz ku Ciri, a ona poczu�a, jak w g�owie zaczyna jej szumie�. By� to szum ca�kiem podobny do tego, jaki wydaje przytkni�ta do ucha morska koncha. Ale znacznie silniejszy.

Nie opieraj si� � us�ysza�a g�os. - Nie bro� si�. Musz� skoczy�, musz� ci� przenie�� w inne miejsce. Grozi ci �miertelne niebezpiecze�stwo.

Z oddali dobieg� ich gwizd, przeci�g�y krzyk. A po chwili ziemia drgn�a pod podkutymi kopytami.

Zza wzg�rza wychyn�li je�d�cy. Ca�y oddzia�.

Konie nosi�y kropierze, je�d�cy grzebieniaste he�my, wok� ramion powiewa�y im w galopie p�aszcze, kt�rych cynobrowo-amarantowo-karmazynowa barwa przywodzi�a na my�l �un� po�aru na niebie pod�wietlanym blaskiem zachodz�cego s�o�ca.

Gwizd, okrzyk. Je�d�cy gnali ku nim �aw�.

Nim dobiegli na p� stajania, jednoro�c�w ju� nie by�o. Znik�y w stepie, zostawiaj�c za sob� ob�ok kurzu.

Przyw�dca je�d�c�w, czarnow�osy elf, siedzia� na wielkim jak smok karogniadym ogierze ustrojonym, jak wszystkie konie oddzia�u, w kropierz haftowany w smocze �uski, do tego nosz�cym na �bie prawdziwie demoniczny rogaty bukranion. Jak wszystkie elfy, czarnow�osy mia� pod cynobrowo-amarantowo-karmazynowym p�aszczem kolczug� wykonan� z k�eczek o nieprawdopodobnie ma�ej �rednicy, dzi�ki czemu uk�ada�a si� na ciele mi�kko niczym we�niana dzianina.

��Avallac'h � powiedzia�, salutuj�c.

��Eredin.

��Jeste� mi winien przys�ug�. Sp�acisz, kiedy za��dam.

��Sp�ac�, kiedy za��dasz.

Czarnow�osy zsiad�. Avallac'h zsiad� r�wnie�, gestem kaza� Ciri zrobi� to samo. Weszli na pag�rek mi�dzy bia�e ska�ki o cudacznych kszta�tach obro�ni�te trzmielin� i kar�owatymi krzewinkami kwitn�cego mirtu.

Ciri patrzy�a na nich. Byli jednakowego wzrostu, to znaczy obaj niezwykle wysocy. Ale twarz Avallac'ha by�a �agodna, a twarz czarnow�osego przywodzi�a na my�l drapie�nego ptaka. Jasny i czarny, pomy�la�a. Dobry i z�y. �wiat�o i mrok�

��Pozw�l, Zireael, �e ci przedstawi�: Eredin Br�acc Glas.

��Mi�o mi � elf uk�oni� si�, Ciri odk�oni�a. Niezbyt zgrabnie.

��Sk�d wiedzia�e� � spyta� Avallac'h � �e co� nam grozi?

��Wcale nie wiedzia�em � elf bacznie przypatrywa� si� Ciri. - Patrolujemy r�wnin�, bo wie�� si� rozesz�a, �e jednorogi zrobi�y si� niespokojne i zaczepne. Nie wiedzie� dlaczego. To znaczy, teraz ju� wiadomo. To przez ni�, rzecz jasna.

Avallac'h nie potwierdzi� ani nie zaprzeczy�. Ciri za� hardym wzrokiem skontrowa�a spojrzenie czarnow�osego elfa. Przez chwil� patrzyli na siebie oboje, a �adne nie chcia�o pierwsze spu�ci� oczu.

��To wi�c ma by� Starsza Krew � skonstatowa� elf. - Aen Hen Ichaer. Dziedzictwo Shiadhal i Lary Dorren? Niezbyt chce si� wierzy�. To przecie� ma�� Dh'oine. Ludzka samiczka.

Avallac'h nie odezwa� si�. Twarz mia� nieruchom� i oboj�tn�.

��Zak�adam � podj�� czarnow�osy � �e si� nie pomyli�e�. Ba, przyjmuj� to za pewnik, ty przecie�, jak g�osi plotka, nie mylisz si� nigdy. W tym stworzeniu, g��boko ukryty, tkwi gen Lary. Tak, gdy si� dok�adniej przyjrze�, mo�na dostrzec pewne cechy �wiadcz�ce o rodowodzie tej ma�ej. Ma faktycznie w oczach co�, co przywo�uje na pami�� Lar� Dorren. Nieprawda�, Avallac'h? Kto, je�li nie ty, bardziej uprawniony jest do oceny?

Avallac'h i tym razem nie odezwa� si�. Ale Ciri dostrzeg�a na jego bladej twarzy cie� rumie�ca. Zdziwi�a si� bardzo. I zamy�li�a.

��Reasumuj�c � skrzywi� usta czarnow�osy � jest w tej ma�ej Dh'oine co� warto�ciowego, co� pi�knego. Dostrzegam to. I mam wra�enie, jakbym widzia� z�oty samorodek w kupie kompostu.

Oczy Ciri rozb�ys�y w�ciek�o�ci�. Avallac'h powoli odwr�ci� g�ow�.

��M�wisz � powiedzia� wolno � zupe�nie jak cz�owiek, Eredin.

Eredin Br�acc Glas pokaza� z�by w u�miechu. Ciri widzia�a ju� takie uz�bienie, bardzo bia�e, bardzo drobne i bardzo nieludzkie, r�wne jak spod strychulca, pozbawione k��w. Widzia�a takie z�by u zabitych elf�w le��cych szeregiem na podw�rzu stra�nicy Kaedwen. Napatrzy�a si� na takie z�by u Iskry. Ale w u�miechu Iskry takie z�by wygl�da�y �adnie, u Eredina natomiast upiornie.

��Czy ta dzieweczka � powiedzia� � w�a�nie usi�uj�ca zabi� mnie spojrzeniem, zna ju� pow�d, dla kt�rego tu jest?

��Owszem.

��I gotowa jest kooperowa�?

��Jeszcze nie ca�kiem.

��Nie ca�kiem � powt�rzy�. - Ha, to niedobrze. Albowiem charakter kooperacji wymaga, by to by�o ca�kiem. Inaczej jak ca�kiem po prostu si� nie da. A poniewa� od Tir n� Lia dzieli nas wszystkiego p� dnia jazdy, warto by wiedzie�, na czym stoimy.

��Po co si� niecierpliwi�? - Avallac'h wyd�� lekko wargi. - Co mo�emy zyska� na po�piechu?

��Wieczno�� � Eredin Br�acc Glas spowa�nia�, w jego zielonych oczach co� na kr�tko zab�ys�o. - Ale to twoja specjalno��, Avallac'h. Twoja specjalno�� i twoja odpowiedzialno��.

��Ty� powiedzia�.

��Jam powiedzia�. A teraz wybaczcie, ale obowi�zki wzywaj�. Zostawiam wam eskort�, dla bezpiecze�stwa. Przenocowa� radz� tu, na tym wzg�rzu, gdy wyruszycie jutro o brzasku, b�dziecie w Tir n� Lia o w�a�ciwym czasie. Va faill. Aha, jeszcze jedno.

Schyli� si�, od�ama� i zerwa� ukwiecon� ga��zk� mirtu. Zbli�y� j� do twarzy, potem z uk�onem wr�czy� Ciri.

��To przeprosiny � rzek� kr�tko. - Za nie przemy�lane s�owo. Va fail, luned.

Odszed� szybko, za chwil� ziemia drgn�a pod kopytami, gdy odje�d�a� z cz�ci� oddzia�u.

��Nie m�w mi tylko � zaburcza�a � �e to z nim musia�abym� Ze to on� Je�li to on, to nigdy w �yciu.

��Nie � zaprzeczy� powoli Avallac'h. - To nie on. B�d� spokojna.

Ciri zbli�y�a mirt do twarzy. By nie dostrzeg� podniecenia i fascynacji, kt�re j� ogarn�y.

��Jestem spokojna.

Suche bodiaki i wrzosy stepu ust�pi�y bujnej zielonej trawie, wilgotnym paprociom, podmok�y teren za��ci� si� jaskrami, zafioletowi� �ubinem. Wkr�tce zobaczyli rzek�, cho� krystalicznie przejrzysta, mia�a brunatne zabarwienie. Pachnia�o torfem.

Avallac'h wygrywa� na swej fletni r�ne skoczne melodyjki. Ciri, zas�piona, my�la�a intensywnie.

��Kto � odezwa�a si� wreszcie � ma by� ojcem tego dziecka, na kt�rym wam tak zale�y? A mo�e to nie ma znaczenia?

��To ma znaczenie. Czy mam rozumie�, �e podj�a� decyzj�?

��Nie, nie masz rozumie�. Po prostu wyja�niam pewne sprawy.

��S�u�� pomoc�. Co chcesz wiedzie�?

��Dobrze wiesz, co.

Chwil� jechali w milczeniu. Ciri widzia�a �ab�dzie dostojnie �egluj�ce po rzece.

��Ojcem dziecka � rzek� spokojnie i rzeczowo Avallac'h � b�dzie Auberon Muircetach. Auberon Muircetach jest naszym� Jak to wy m�wicie� Najwy�szym przyw�dc�?

��Kr�lem? Kr�lem wszystkich Aen Seidhe?

��Aen Seidhe, Lud Wzg�rz, to elfy twojego �wiata. My jeste�my Aen Elle, Lud Olch. A Auberon Muircetach, owszem, jest naszym kr�lem.

��Kr�lem Olch?

��Mo�na to tak nazwa�.

Jechali w milczeniu. By�o bardzo ciep�o.

��Avallac'h.

��S�ucham.

��Je�li si� zdecyduj�, to potem� P�niej� b�d� wolna?

��B�dziesz wolna i odejdziesz, dok�d zechcesz. O ile nie postanowisz zosta�. Z dzieckiem.

Prychn�a lekcewa��co, ale nic nie powiedzia�a.

��Zdecydowa�a� wi�c?�� spyta�.

��Zdecyduj�, gdy b�dziemy na miejscu.

��Ju� jeste�my na miejscu.

Zza ga��zi wierzb p�acz�cych, sp�ywaj�cych ku wodzie niczym zielone kurtyny, Ciri zobaczy�a pa�ace. Nigdy w �yciu nie widzia�a niczego podobnego. Pa�ace, cho� wykonane z marmuru i alabastru, by�y a�urowe jak altany, wydawa�y si� tak delikatne, ulotne i zwiewne, jakby to nie by�y budynki, ale zjawy budynk�w. Ciri w ka�dej chwili oczekiwa�a, �e powieje wiatr, a pa�acyki znikn� razem z unosz�cym si� z rzeki oparem. Ale gdy wiatr powia�, gdy opar znik�, gdy poruszy�y si� ga��zki wierzb i zmarszczy�a rzeka, pa�acyki nie znik�y i znika� nie my�la�y. Zyskiwa�y tylko na urodzie.

Ciri z zachwytem patrzy�a na tarasiki, na podobne kwiatom nenufaru stercz�ce z wody wie�yczki, na mostki wisz�ce nad rzek� jak festony bluszczu, na schody, schodki, balustradki, na arkady i kru�ganki, na perystyle, na kolumny i kolumienki, na kopu�y i kopu�ki, na smuk�e, przypominaj�ce szparagi pinakle i wie�e.

��Tir n� Lia � powiedzia� cicho Avallac'h.

Im byli bli�ej, tym pi�kno tego miejsca silniej chwyta�o za serce, mocniej �ciska�o za gard�o, sprawia�o, �e �zy gromadzi�y si� w k�cikach oczu. Ciri patrzy�a na fontanny, na mozaiki i terakoty, na rze�by i pomniki. Na a�urowe konstrukcje, kt�rych przeznaczenia nie pojmowa�a. I na takie, co do kt�rych by�a pewna, �e nie s�u�y�y niczemu. Pr�cz estetyki i harmonii.

��Tir n� Lia � powt�rzy� Avallac'h. - Widzia�a� kiedy� co� takiego?

��Owszem � poczu�a �cisk gard�a. - Widzia�am kiedy� resztki czego� takiego. W Shaerrawedd.

Teraz na elfa wypad�a kolej d�ugo milcze�.

Przejechali na drugi brzeg rzeki po �ukowatym a�urowym mo�cie, kt�ry sprawia� wra�enie tak kruchego, �e Kelpie d�ugo boczy�a si� i chrapa�a, nim odwa�y�a si� na� wst�pi�.

Cho� podenerwowana i spi�ta, Ciri rozgl�da�a si� pilnie, nie chc�c przegapi� niczego, �adnego widoku, kt�ry oferowa�o bajeczne miasto Tir n� Lia. Po pierwsze, ciekawo�� wr�cz j� pali�a, po drugie, nie przestawa�a my�le� o ucieczce i pilnie wypatrywa�a okazji.

Na mostkach i tarasach, w alejkach i perystylach, na balkonach i kru�gankach widzia�a przechadzaj�cych si� d�ugow�osych elf�w w obcis�ych kubrakach i kr�tkich p�aszczach, haftowanych w fantazyjne li�ciaste motywy. Widzia�a ufryzowane i ostro wymalowane elfki w zwiewnych sukniach lub strojach przypominaj�cych m�skie.

Przed portykiem jednego z pa�ac�w powita� ich Eredin Br�acc Glas. Na jego kr�tki rozkaz dooko�a zaroi�o si� od ma�ych, szaro odzianych elfeczek, kt�re szybko i w ciszy zaj�y si� ko�mi. Ciri przypatrywa�a si� zdumiona nieco. Avallac'h, Eredin i wszystkie inne spotykane dotychczas elfy by�y niezwykle wysokiego wzrostu, by spojrze� im w oczy, musia�a zadziera� g�ow�. Szare elfeczki by�y du�o ni�sze od niej. Inna rasa, pomy�la�a. Rasa s�ug. Nawet tu, w bajkowym �wiecie, musi by� kto�, kto haruje na pr�niak�w.

Weszli do pa�acu. Ciri westchn�a. By�a infantk� kr�lewskiej krwi, w pa�acach si� wychowa�a. Ale takich marmur�w i malachit�w, takich stiuk�w, posadzek, mozaik, luster i kandelabr�w nie widzia�a nigdy. Poczu�a si� w tym ol�niewaj�cym wn�trzu �le, niezr�cznie, nie na miejscu, zakurzona, spocona i nie�wie�a po podr�y.

Avallac'h, wr�cz przeciwnie, nie przejmowa� si� w og�le. Otrzepa� r�kawic� spodnie i cholewki, lekcewa��c fakt, �e kurz osiada na zwierciadle. Potem wielkopa�sko rzuci� r�kawice schylonej w uk�onie elfeczce.

��Auberon?�� zapyta� kr�tko. - Czeka?

Eredin u�miechn�� si�.

��Czeka. Bardzo mu pilno. Domaga� si�, ale Jask�ka przysz�a do niego natychmiast, bez chwili zw�oki. Wyperswadowa�em mu to.

Avallac'h uni�s� brwi.

��Zireael � wyja�ni� bardzo spokojnie Eredin � powinna i�� do kr�la bez stresu, bez presji, wypocz�ta, spokojna i w dobrym nastroju. Dobry nastr�j zapewni� jej k�piel, nowy str�j, nowa fryzura i makija�. Tak d�ugo Auberon chyba jeszcze wytrzyma, jak mniemam.

Ciri odetchn�a g��boko i spojrza�a na elfa. A� si� zdumia�a, jak sympatyczny jej si� wyda�. Eredin zademonstrowa� w u�miechu swe r�wne, pozbawione k��w uz�bienie.

��Jedna tylko rzecz budzi moje zastrze�enia � oznajmi�. - A jest ni� sokoli b�ysk w oczach naszej Jask�ki. Nasza Jask�ka strzela oczami w lewo i prawo, wypisz wymaluj, gronostaj, wypatruj�cy dziury w klatce. Jask�ka, widz� to, daleka jest jeszcze od bezwarunkowej kapitulacji.

Avallac'h nie skomentowa�. Ciri, ma si� rozumie�, te� nie.

��Nie dziwi� si� � ci�gn�� Eredin. - Nie mo�e by� inaczej, skoro to krew Shiadhal i Lary Dorren. Pos�uchaj mnie jednak bardzo uwa�nie, Zireael. St�d ucieczki nie ma. Nie istnieje mo�liwo�� prze�amania Geas Garadh, Czaru Bariery.

Wzrok Ciri m�wi� wyra�nie, �e nie uwierzy, dop�ki si� sprawdzi.

��Gdyby� nawet jakim� cudem sforsowa�a Barier� � Eredin nie spuszcza� z niej oczu � to wiedz, �e oznacza� to b�dzie twoj� zgub�. Ten �wiat tylko wygl�da �adnie. Ale niesie �mier�, zw�aszcza nie obytym. Rany od rogu jednoroga nie leczy nawet magia.

��Wiedz r�wnie� � podj��, nie doczekawszy si� komentarza � �e nic ci nie pomo�e tw�j dziki talent. Nie dokonasz skoku, nawet nie pr�buj. A gdyby nawet ci si� uda�o, wiedz, �e moi Dearg Ruadhri, Czerwoni Je�d�cy zdo�aj� do�cign�� ci� nawet w otch�ani czas�w i miejsc.

Nie bardzo rozumia�a, o co mu sz�o. Ale zastanowi�o j�, �e Avallac'h nachmurzy� si� nagle i zmarszczy�, najwyra�niej niezadowolony z przemowy Eredina. Tak, jakby Eredin powiedzia� za du�o.

��Chod�my � powiedzia�. Pozw�l, Zireael. Oddamy ci� teraz w r�ce pa�. Trzeba, by� wygl�da�a pi�knie. Pierwsze wra�enie jest najwa�niejsze.

Serce �omota�o jej w piersi, krew szumia�a w skroniach, r�ce trz�s�y si� odrobin�. Opanowa�a je, zaciskaj�c pi�ci. Uspokoi�a si� za pomoc� wolnych wdech�w i wydech�w. Rozlu�ni�a ramiona, poruszy�a zesztywnia�ym ze zdenerwowania karkiem.

Jeszcze raz przejrza�a si� w wielkim zwierciadle. Widok raczej nie zadowala�. Wilgotne jeszcze po k�pieli w�osy mia�a przystrzy�one i sczesane tak, by cho� troch� zakrywa�y blizn�. Makija� �adnie podkre�la� jej oczy i usta, nie�le prezentowa�y si� te� rozci�ta do p� uda srebrnoszara sp�dnica, czarna kamizelka i cieniute�ka bluzka z per�owej krepy. Ca�o�� interesuj�co akcentowa� jedwabny fular na szyi.

Ciri poprawi�a i wyr�wna�a fular, po czym si�gn�a mi�dzy uda, poprawi�a tam, co nale�a�o. A mia�a pod sp�dnic� rzeczy i�cie zdumiewaj�ce � majteczki delikatne jak paj�czynka i prawie si�gaj�ce majteczek po�czoszki, w spos�b niewiarygodny trzymaj�ce si� ud bez podwi�zek.

Si�gn�a do klamki. Z wahaniem, jak gdyby nie by�a to klamka, lecz �pi�ca kobra.

Pest, pomy�la�a odruchowo po elfiemu, stawiam czo�o m�czyznom z mieczami. Stawi� jednemu z�

Zamkn�a oczy, westchn�a. I wesz�a do komnaty.

W �rodku nie by�o nikogo. Na malachitowym stole le�a�a ksi�ga, stara karafka. Na �cianach by�y dziwne reliefy i p�askorze�by, udrapowane kotary, kwietne arrasy. W k�cie sta� pos�g.

A w drugim k�cie �o�e z baldachimem. Serce znowu zacz�o wali�. Prze�kn�a �lin�.

K�tem oka dostrzeg�a ruch. Nie w komnacie. Na tarasie.

Siedzia� tam, odwr�cony do niej p�profilem.

Cho� ju� troch� nauczone, �e w�r�d elf�w nic nie wygl�da tak, jak przywyk�a my�le�, Ciri prze�y�a lekki szok. Przez ca�y czas, gdy mowa by�a o kr�lu, nie wiedzie� czemu mia�a przed oczami Ervylla z Verden, kt�rego synow� o ma�y w�os kiedy� nie zosta�a. My�l�c o kr�lu, widzia�a unieruchomionego przez zwa�y t�uszczu, zion�cego cebul� i piwem grubasa z czerwonym nosem i przekrwionymi oczyma widocznymi znad niechlujnej brody. Dzier��cego ber�o i jab�ko w opuchni�tych i upstrzonych brunatnymi plamami d�oniach.

A przy balustradzie tarasu siedzia� zupe�nie inny kr�l.

By� bardzo szczup�y, a wida� tez by�o, �e jest bardzo wysoki. Mia� w�osy popielate jak jej w�asne, mocno przetykane bielutkimi pasmami, d�ugie, opadaj�ce na ramiona i plecy. Ustrojony by� w czarny aksamitny kubrak. Nosi� typowe elfie buty, z licznymi klamerkami na ca�ej d�ugo�ci cholewki. D�onie mia� w�skie, bia�e, o d�ugich palcach.

Zaj�ty by� puszczaniem baniek. Trzyma� miseczk� z myd�em i s�omk�, w kt�r� co i rusz dmucha�, a opalizuj�ce t�czowo ba�ki p�yn�y w d� ku rzece.

Chrz�kn�a cicho.

Kr�l Olch odwr�ci� g�ow�. Ciri nie opanowa�a westchnienia. Jego oczy by�y niesamowite. Jasne jak roztopiony o��w, bezdenne. I pe�ne nie wyobra�alnego smutku.

��Jask�ka � powiedzia�. Zireael. Dzi�kuj�, �e zechcia�a� przyj��.

Prze�kn�a �lin�, zupe�nie nie wiedz�c, co powiedzie�. Auberon Muircetach przy�o�y� s�omk� do ust i pos�a� w przestworza kolejn� ba�k�.

By opanowa� dr�enie r�k, splot�a je, wy�ama�a palce. Potem nerwowo przeczesa�a w�osy. Elf pozornie po�wi�ca� uwag� wy��cznie ba�kom.

Jeste� zdenerwowana?

��Nie � sk�ama�a butnie. - Nie jestem.

��Spieszysz si� dok�d�?

��A i owszem.

Chyba w�o�y�a w g�os nieco zbyt du�o nonszalancji, czu�a, �e balansuje na kraw�dzi grzeczno�ci. Elf nie zwr�ci� jednak uwagi. Utworzy� na ko�cu s�omki ogromn� ba�k�, ko�ysaniem nada� jej kszta�t og�rka. Przez d�u�sz� chwil� podziwia� dzie�o.

��Nie oka�� si� natr�tem, je�li spytam, dok�d ci tak pilno?

��Do domu!�� prychn�a, ale zaraz si� poprawi�a, dodaj�c spokojnym tonem. - Do mojego �wiata.

��Do czego?

��Do mojego �wiata!

��Ach. Wybacz. Przysi�g�bym, �e powiedzia�a�: "Do mojego dziwactwa". I bardzo si� zdumia�em, zaiste. M�wisz naszym j�zykiem znakomicie, ale nad wymow� i akcentem godzi si� jeszcze popracowa�.

��Czy to wa�ne, jak akcentuj�? Nie do konwersacji jestem ci wszak potrzebna.

��Nic nie powinno przeszkadza� w d��eniu do doskona�o�ci.

Na ko�cu s�omki wyros�a kolejna ba�ka, oderwana poszybowa�a, p�k�a w zetkni�ciu z ga��zk� wierzby. Ciri westchn�a.

��Pilno ci zatem do twojego �wiata � przem�wi� po chwili kr�l Auberon Muircetach. - Twojego! Doprawdy, wy, ludzie nie grzeszycie przesadnie skromno�ci�.

Pobe�ta� s�omk� w czareczce, beztroskim z pozoru dmuchni�ciem ca�y otoczy� si� rojem t�czowych banieczek.

��Cz�owiek � powiedzia�. - Tw�j w�ochaty przodek po mieczu pojawi� si� na �wiecie du�o p�niej ni� kura. A nigdy nie s�ysza�em, by jakakolwiek kura ro�ci�a sobie pretensje do �wiata� Dlaczego wiercisz si� i drepczesz w miejscu jak ma�peczka? To, co m�wi�, powinno ci� interesowa�. Wszak to historia. Ach, pozw�l, niech zgadn�: ciebie ta historia nie obchodzi i nudzi.

Wielka opalizuj�ca ba�ka pofrun�a w stron� rzeki. Ciri milcza�a, gryz�c wargi.

��Tw�j w�ochaty przodek � podj�� elf, mieszaj�c s�omk� w miseczce � szybko si� nauczy�, jak wykorzystywa� przeciwstawny kciuk i szcz�tkow� inteligencj�. Robi� za ich pomoc� r�ne rzeczy, z regu�y r�wnie �mieszne, co straszne. To znaczy, chcia�em powiedzie�, �e gdyby robione przez twego przodka rzeczy nie by�y straszne, to by�yby �mieszne.

Kolejna ba�ka, zaraz po niej druga i trzecia.

��Nas, Aen Elle, ma�o w gruncie rzeczy obchodzi�o, co wyczynia tw�j przodek, my�my, w przeciwie�stwie do Aen Seidhe, naszych kuzyn�w, z tamtego �wiata odeszli ju� dawno. Wybrali�my sobie inne, ciekawsze uniwersum. Pod�wczas bowiem, zdziwisz si� tym co powiem, mo�na si� by�o mi�dzy �wiatami do�� swobodnie przemieszcza�. Przy odrobinie talentu i wprawy, rzecz jasna. Ponad wszelk� w�tpliwo�� rozumiesz, co mam na my�li.

Ciri gotowa�a si� z ciekawo�ci, ale milcza�a uparcie, �wiadoma, �e elf troch� z niej podrwiwa. Nie chcia�a u�atwia� mu zadania.

Auberon Muircetach u�miechn�� si�. Odwr�ci�. Na szyi mia� z�oty alszband, oznak� nosz�c� w Starszej Mowie nazw� torc'h.

��Mire, luned.

Dmuchn�� lekko, poruszaj�c s�omk� zwinnymi ruchami. U wylotu, zamiast, jak poprzednio, jednej wielkiej ba�ki, zwisa�o ich kilka.

��Banieczka przy banieczce, przy banieczce banieczka � zanuci�. - Ech, tak by�o, tak by�o� M�wili�my sobie, co za r�nica, pob�dziemy sobie troch� tu, a troch� tam, co z tego, �e Dh'oine uparli si�, by sw�j �wiat unicestwi� wraz z sob�? P�jdziemy sobie dok�d� indziej� Do innej banieczki�

Pod jego pal�cym spojrzeniem Ciri kiwn�a g�ow�, obliza�a wargi. Elf u�miechn�� si� znowu, strz�sn�� ba�ki, dmuchn�� raz jeszcze, tym razem tak, �e u wylotu s�omki utworzy�o si� ca�e wielkie grono, ca�e mn�stwo ma�ych, posczepianych ze sob� banieczek.

��Przysz�a Koniunkcja � elf uni�s� obwieszon� ba�kami s�omk�. - �wiat�w zrobi�o si� nawet wi�cej. Ale drzwi s� zamkni�te. S� zamkni�te dla wszystkich opr�cz garstki wybranych. A czas bie�y. Drzwi trzeba otworzy�. Pilnie. To jest imperatyw. Czy rozumiesz to s�owo?

��Nie jestem g�upia.

��Nie, nie jeste� � odwr�ci� g�ow�. - Nie mo�esz by�. Jeste� przecie� Aen Hen Ichaer, Starsz� Krwi�. Podjed� bli�ej.

Gdy wyci�gn�� ku niej r�k�, mimowolnie zacisn�a z�by. Ale dotkn�� tylko jej przedramienia, a potem jej d�oni. Poczu�a przyjemne mrowienie. Odwa�y�a si� spojrze� w jego niesamowite oczy.

��Nie wierzy�em, gdy m�wili � szepn��. - Ale to prawda. Masz oczy Shiadhal. Oczy Lary.

Spu�ci�a wzrok. Czu�a si� niepewnie i g�upio.

Kr�l Olch wspar� �okie� na balustradzie, a podbr�dek na d�oni. Przez d�ug� chwil� zdawa� si� interesowa� wy��cznie p�ywaj�cymi po rzece �ab�dziami.

��Dzi�kuj�, �e przysz�a� � powiedzia� wreszcie, nie odwracaj�c g�owy. - A teraz id� sobie i zostaw mnie samego.

Znalaz�a Avallac'ha na tarasie nad rzek�, w momencie, gdy w�a�nie wsiada� do �odzi w towarzystwie przepi�knej elfki o w�osach koloru s�omy. Elfka mia�a na wargach pomadk� o barwie pistacji, a na powiekach i skroniach z�ote brokatowe drobinki.

Ciri mia�a zamiar odwr�ci� si� i odej��, gdy Avallac'h powstrzymywa� j� gestem. A drugim zaprosi� do �odzi. Zawaha�a si�. Nie chcia�a rozmawia� przy �wiadkach. Avallac'h powiedzia� szybko do elfki i przes�a� jej d�oni� ca�usa. Elfka wzruszy�a ramionami i odesz�a. Raz tylko si� odwr�ci�a, by oczami pokaza� Ciri, co o niej mniema.

��Je�li mo�esz, powstrzymaj si� od komentarzy � rzek� Avallac'h, gdy usiad�a na bli�szej dziobu �aweczce. Sam te� usiad�, wyj�� swoj� fletni�, zagra�, �odzi� w og�le si� nie przejmuj�c. Ciri obejrza�a si� z niepokojem, ale ��d� p�yn�a idealnie �rodkiem nurtu, nie zbaczaj�c nawet na cal w stron� wchodz�cych w wod� schod�w, filar�w i kolumn. By�a to dziwna ��d�, Ciri nigdy takiej nie widzia�a, nawet na Skellige, gdzie napatrzy�a si� na wszystko, co by�o zdolne unosi� si� na wodzie. Mia�a bardzo wysokie, smuk�e, wyrze�bione w kszta�t kluczy dziobnice, by�a bardzo d�uga, bardzo w�ska i bardzo chybotliwa. Zaiste, tylko elf m�g� siedzie� w czym� takim i piska� na fujarce, zamiast trzyma� si� steru i wios�a.

Avallac'h przesta� piska�.

��Co ci le�y na sercu?

Wys�ucha�, przygl�daj�c si� jej z dziwnym u�miechem.

��Jeste� zawiedziona � stwierdzi�, nie zapyta�. - Zawiedziona, rozczarowana, a nade wszystko oburzona.

��Wcale nie! Nie jestem!

��I nie powinna� by� � elf spowa�nia�. - Auberon potraktowa� ci� z rewerencj�, jak rodowit� Aen Elle. Nie zapominaj, my, Lud Olch, nie spieszymy si� nigdy. Mamy czas.

��Powiedzia� mi co� ca�kiem innego.

��Wiem, co ci powiedzia�.

��A o co w tym wszystkim chodzi, te� wiesz?

��Owszem.

Nauczy�a si� ju� wiele. Nawet westchnieniem, nawet drgnieniem powieki nie zdradzi�a zniecierpliwienia i z�o�ci, gdy znowu przy�o�y� fletni� do ust i gra�. Melodyjnie, t�sknie. D�ugo.

��d� p�yn�a, Ciri liczy�a przesuwaj�ce si� nad ich g�owami mosty.

��Mamy � odezwa� si� zaraz za czwartym mostem � wi�cej ni� powa�ne podstawy do przypuszcze�, �e twojemu �wiatu grozi zag�ada. Kataklizm klimatyczny o pot�nej skali. Jako erudytka, z pewno�ci� zetkn�a� si� z Aen Ithlinne Speath, Wr�b� Itliny. We wr�bie jest mowa o Bia�ym Zimnie. Wed�ug nas chodzi o pot�ne zlodowacenie. A poniewa� tak si� sk�ada, �e dziewi��dziesi�t procent l�du twojego �wiata to p�kula p�nocna, zlodowacenie mo�e zagrozi� egzystencji wi�kszo�ci �ywych istot. Po prostu zgin� z zimna. Ci, kt�rzy przetrwaj�, uton� w barbarzy�stwie, wyniszcz� si� nawzajem w bezlitosnych walkach o po�ywienie, stan� si� �upem oszala�ych z g�odu drapie�nik�w. Przypomnij sobie tekst przepowiedni: Czas Pogardy, Czas Topora, Czas Wilczej Zamieci.

Ciri nie przerywa�a, boj�c si�, by nie zacz�� gra�.

��Dziecko, na kt�rym nam tak bardzo zale�y � podj�� Avallac'h, bawi�c si� fletni� � potomek i nosiciel genu Lary Dorren, genu, kt�ry by� przez nas specjalnie budowany, mo�e uratowa� mieszka�c�w tamtego �wiata. Mamy podstawy mniema�, �e potomek Lary i tw�j, rzecz jasna, b�dzie posiada� zdolno�ci tysi�ckrotnie silniejsze od tych, kt�re posiadamy my, wiedz�cy. Kt�re w postaci szcz�tkowej posiadasz ty. Wiesz, o co chodzi, prawda?

Ciri zd��y�a si� nauczy�, �e w Starszej Mowie takie figury retoryczne, cho� z pozoru b�d�ce pytaniami, nie tylko nie wymaga�y, ale wr�cz zabrania�y odpowiadania.

��Kr�tko m�wi�c � podj�� Avallac'h � idzie o mo�liwo�� przemieszczania mi�dzy �wiatami nie tylko siebie, swej w�asnej niewiele wszak znacz�cej osoby. Rzecz w otwarciu Ard Gaeth, wielkich i sta�ych Wr�t, przez kt�re przeszliby wszyscy. Przed Koniunkcj� udawa�o nam si� to, chcemy to osi�gn�� i teraz. Ewakuujemy z gin�cego �wiata bytuj�cych tam Aen Seidhe. Naszych braci, kt�rym jeste�my winni pomoc. Nie mogliby�my �y� z my�l�, �e czego� zaniechali�my. I uratujemy, ewakuujemy z tamtego �wiata wszystkich zagro�onych. Wszystkich, Zireael. Ludzi tak�e.

��Doprawdy?�� nie wytrzyma�a. - Dh'oine tak�e?

��Tak�e. Sama teraz widzisz, jak jeste� wa�na, ile od ciebie zale�y. Jak wa�n� rzecz� jest, by� by�a cierpliwa. Jak wa�n� rzecz� jest, by� dzi� wieczorem posz�a do Auberona i zosta�a ca�� noc. Wierz mi, jego zachowanie nie by�o demonstracj� niech�ci. On wie, �e dla ciebie nie jest to sprawa �atwa, wie, �e m�g�by natr�tnym po�piechem dotkn�� ci� i zrazi�. On bardzo wiele wie, Jask�ko. Nie w�tpi�, �e to zauwa�y�a�.

��Zauwa�y�am � prychn�a. - Zauwa�y�am tak�e i to, �e pr�d zni�s� nas ju� do�� daleko od Tir n� Lia. Pora wzi�� si� do wiose�. Kt�rych tu zreszt� nie widz�.

��Bo ich tu nie ma � Avallac'h uni�s� r�k�, zakr�ci� d�oni�, strzeli� palcami. ��d� zatrzyma�a si�. Chwil� sta�a w miejscu, a potem zacz�a p�yn�� pod pr�d.

Elf rozsiad� si� wygodniej, przy�o�y� do ust fletni� i bez reszty po�wi�ci� si� muzyce.

Wieczorem Kr�l Olch podj�� j� kolacj�. Gdy wesz�a, szeleszcz�c jedwabiem, gestem zaprosi� j� do sto�u. S�u�by nie by�o. Us�ugiwa� jej sam.

Kolacja sk�ada�a si� z kilkunastu rodzaj�w warzyw. By�y te� grzyby, gotowane i duszone w sosie. Grzyb�w takich Ciri r�wnierz nigdy jeszcze nie jad�a. Niekt�re by�y bia�e i cieniutkie jak listki, w smaku delikatne i �agodne, inne, br�zowe i czarne, mi�siste i aromatyczne.

Auberon nie �a�owa� jej te� r�owego wina. Pozornie lekkie, uderza�o do g�owy, odpr�a�o, rozwi�zywa�o j�zyk. Zanim si� obejrza�a, opowiedzia�a mu o rzeczach, o kt�rych jeszcze nigdy nie s�dzi�a, �e opowie.

S�ucha�. Cierpliwie. A ona nagle przypomnia�a sobie, po co tu jest, spochmurnia�a i zamilk�a.

��Jak rozumiem � do�o�y� jej ca�kiem nowych grzyb�w, zielonkawych i pachn�cych jak szarlotka � mniemasz, �e z owym Geraltem wi��e ci� przeznaczenie?

��W�a�nie tak � unios�a puchar naznaczony ju� licznymi �ladami jej pomadki. - Przeznaczenie. On, to znaczy Geralt, jest przeznaczony mnie, a ja jemu. Nasze losy si� wi���. Lepiej by wi�c by�o, bym st�d odesz�a. Zaraz. Rozumiesz?

��Przyznam, �e nie bardzo.

��Przeznaczenie!�� wypi�a �yk. - Si�a, kt�rej lepiej na drodze nie stawa�. Dlatego my�l� Nie, nie, dzi�kuj�, nie nak�adaj mi ju�, prosz�, najad�am si� tak, �e chyba p�kn�.

��Wspomnia�a�, �e my�lisz.

��My�l�, �e b��dem by�o zwabi� mnie tu. I zmusza� do� No, wiesz, co mam na my�li. Ja musz� st�d odej��, pospieszy� im z pomoc�� Bo moje przeznaczenie�

��Przeznaczenie � przerwa�, unosz�c kielich. - Predestynacja. Co�, co jest nieuniknione. Mechanizm, kt�ry sprawia, �e praktycznie niesko�czona liczka niemo�liwych do przewidzenia wydarze� musi zako�czy� si� takim, a nie innym skutkiem. Czy tak?

��Pewnie!

��Dok�d zatem i po co chcesz i��? Pij wino, ciesz si� chwil�, raduj �yciem. Co ma przyj��, i tak przyjdzie, je�li to nieuniknione.

��Akurat. Tak dobrze to nie ma.

��Przeczysz wi�c sama sobie.

��Nieprawda.

��Przeczysz przeczeniu, a to ju� jest b��dne ko�o.

��Nie!�� szarpn�a g�ow�. - Nie mo�e tak by�, �e si� siedzi i nic nie robi! Nic samo nie przychodzi!

��Sofizmat.

Nie wolno bezmy�lnie traci� czasu! Mo�na przegapi� w�a�ciwy moment� Ten jeden w�a�ciwy, niepowtarzalny. Bo czas nie powtarza si� nigdy.

��Pozw�l � wsta�. - Popatrz, o, na to.

Na �cianie, kt�r� wskaza�, widnia� wypuk�y relief przedstawiaj�cy ogromnego �uskowatego w�a. Gad, zwin�wszy si� w kszta�t �semki, wgryza� si� z�biskami we w�asny ogon. Ciri widzia�a ju� co� takiego, ale nie pami�ta�a gdzie.

��Oto � powiedzia� elf � pradawny w�� Urobos. Urobos symbolizuje niesko�czono�� i sam jest niesko�czono�ci�. Jest wiecznym odchodzeniem i wiecznym powracaniem. Jest czym�, co nie ma ani pocz�tku, ani ko�ca.

��Czas jest jak pradawny Urobos. Czas to up�ywaj�ce chwile, ziarenka piasku przesypuj�ce si� w klepsydrze. Czas to momenty i zdarzenia, kt�rymi tak ch�tnie pr�bujemy go mierzy�. Ale pradawny Urobos przypomina nam, �e w ka�dym momencie, w ka�dej chwili, w ka�dym zdarzeniu kryj� si� przesz�o��, tera�niejszo�� i przysz�o��. W ka�dej chwili kryje si� wieczno��. Ka�de odej�cie jest zarazem powrotem, ka�de po�egnanie powitaniem, ka�dy powr�t rozstaniem. Wszystko jest jednocze�nie pocz�tkiem i ko�cem.

��I ty te� � powiedzia�, w og�le na ni� nie patrz�c � jeste� zarazem pocz�tkiem i ko�cem. A poniewa� by�a tu mowa o przeznaczeniu, wiedz, �e to w�a�nie jest twoje przeznaczenie. By� pocz�tkiem i ko�cem. Rozumiesz?

Zawaha�a si� na moment. Ale jego pal�ce oczy zmusi�y j� do odpowiedzi.

��Rozumiem.

��Rozbierz si�.

Powiedzia� to tak beztrosko, tak oboj�tnie, �e omal nie wrzasn�a ze z�o�ci. Dr��cymi r�koma zacz�a rozpina� kamizelk�.

Palce by�y niepos�uszne, haftki, guziczki i tasiemki niepor�czne i ciasne. Cho� Ciri spieszy�a si� jak mog�a, chc�c jak najszybciej mie� to wszystko za sob�, rozbieranie trwa�o denerwuj�co d�ugo. Ale elf nie sprawia� wra�enia kogo�, komu si� spieszy. Jak gdyby naprawd� mia� do dyspozycji ca�� wieczno��.

Kto wie, pomy�la�a, mo�e i ma?

Ju� w zupe�nym dezabilu, przest�pi�a z nogi na nog�, posadzka zi�bi�a jej stopy. Zauwa�y� to, bez s�owa wskaza� �o�e.

Po�ciel by�a z norek. Ze zszytych w wielkie b�amy norczych futerek. Mi�ciutkich, ciep�ych, przyjemnie �askocz�cych.

Po�o�y� si� obok niej, ca�kowicie ubrany, w butach nawet. Gdy jej dotkn��, wypr�y�a si� mimowolnie, troch� z�a na siebie, bo by�a zdecydowana do ko�ca gra� hard� i niewzruszon�. Z�by, co tu du�o gada�, cokolwiek jej szcz�ka�y. Jego elektryzuj�cych dotyk uspokaja� jednak, a palce uczy�y i rozkazywa�y. Wskazywa�y. W momencie, gdy zacz�a rozumie� wskaz�wki tak dobrze, �e niemal z wyprzedzeniem, zamkn�a oczy i wyobrazi�a sobie, �e to Mistle. Ale nie uda�o jej si�. Bo bardzo od Mistle si� r�ni�.

D�oni� pouczy� j�, co ma zrobi�. Pos�ucha�a. Nawet ch�tnie. Spiesznie.

On w og�le si� nie spieszy�. Sprawi�, �e pod pieszczot� zmi�k�a jak jedwabna wst�ga. Zmusi� j� do j�ku. Do przygryzienia warg. Do gwa�townego, wstrz�saj�cego ca�ym cia�em spazmu.

Tego, co zrobi� potem, nie spodziewa�a si� zupe�nie.

Wsta� i odszed�. Zostawiaj�c j� rozpalon�, dysz�c� i rozdygotan�.

Nawet si� nie obejrza�.

Ciri krew uderzy�a do twarzy i skroni. Zwin�a si� w k��bek na norczych b�amach. I za�ka�a. Z w�ciek�o�ci, wstydu i upokorzenia.

Rano znalaz�a Avallac'ha w perystylu za pa�acem, w�r�d szpaleru pos�g�w. Pos�gi � rzecz szczeg�lna � przedstawia�y elfie dzieci. W r�nych, g��wnie rozbrykanych pozach. Zw�aszcza ten, przy kt�rym sta� elf, by� ciekawy � przedstawia� malca z wykrzywion� w z�o�ci buzi�, z zaci�ni�tymi pi�stkami, stoj�cego na jednej nodze.

Ciri d�ugo nie mog�a oderwa� wzroku, a w podbrzuszu czu�a t�py b�l. Dopiero ponaglona przez Avallac'ha opowiedzia�a o wszystkich. Og�lnikowo i j�kaj�c si�.

��On � powiedzia� powa�nie Avallac'h, gdy sko�czy�a � wi�cej ni� sze��set pi��dziesi�t razy ogl�da� dymy Saovine. Wierz mi, Jask�ko, to wiele nawet jak na Lud Olch.

��A co mnie to obchodzi?�� warkn�a. - Ja si� um�wi�am! Nauczyli�cie si� chyba od krasnolud�w, waszych pobratymc�w, co to takiego kontrakt? Ja si� wywi�zuj�! Oddaj� si�! Co mnie obchodzi, �e on nie mo�e lub nie chce? Co mnie obchodzi, czy to starcza niemoc, czy te� go nie poci�gam? Mo�e brzydzi si� Dh'oine? Mo�e jak Eredin widzi we mnie tylko samorodek w kupie kompostu?

��Mam nadziej�. - Twarz Avallac'ha, rzecz niebywa�a, zmieni�a si� i skurczy�a. - Mam nadziej�, �e nie powiedzia�a� mu czego� podobnego?

��Nie powiedzia�am. Cho� mia�am ochot�.

��Strze� si�. Nie wiesz, czym ryzykujesz.

��Jest mi wszystko jedno. Ja zawar�am umow�. W�z albo przew�z! Albo si� wywi��ecie, albo umow� uniewa�niamy i b�d� wolna.

��Strze� si�, Zireael � powt�rzy�, wskazuj�c na statuetk� rozbrykanego bobasa. - Nie b�d� taka, jak ten tu. Uwa�aj na ka�de s�owo. Staraj si� zrozumie�. A je�li czego� nie rozumiesz, pod �adnym pozorem nie dzia�aj pochopnie. B�d� cierpliwa. Pami�taj, czas nie ma znaczenia.

��Ma znaczenie!

��Nie b�d�, prosi�em, krn�brnym dzieckiem. Jeszcze raz powtarzam: b�d� cierpliwa z Auberonem. Bo to twoja jedyna szansa na odzyskanie wolno�ci.

��Doprawdy?�� krzykn�a niemal. - Zaczynam mie� w�tpliwo�ci! Zaczynam podejrzewa�, �e oszuka�e� mnie! �e wszyscy mnie oszukali�cie�

��Obieca�em ci � twarz Avallac'ha by�a r�wnie martwa jak kamie� pos�g�w � �e wr�cisz do twego �wiata. Da�em s�owo. Paddawanie s�owa w w�tpliwo�� jest dla Aen Elle ci�k� obraz�. By ci� przed ni� ustrzec, proponuj� zako�czy� t� rozmow�.

Chcia� odej��, ale zagrodzi�a mu drog�. Jego akwamarynowe oczy zw�zi�y si� a Ciri zrozumia�a, �e ma do czynienia z elfem bardzo, ale to bardzo niebezpiecznym. Ale by�o za p�no, by si� cofa�.

��Bardzo to co� po elfiemu � zasycza�a jak �mija � samemu obra�a�, a potem nie pozwala� na rewan�.

��Strze� si�, Jask�ko.

��Pos�uchaj � hardo zadar�a g�ow�. - Wasz Kr�l Olch zadaniu nie podo�a, to wi�cej ni� jasne. Nie jest wa�ne, czy problem stanowi on, czy jestem nim ja. To oboj�tne i bez znaczenia. Ale ja chc� wywi�za� si� z umowy. I mie� to za sob�. Niech�e wi�c to dziecko, na kt�rym tak wam zale�y, zrobi mi kto� inny.

��Nie wiesz nawet, o czym m�wisz.

��A je�li to ja jestem problemem � nie zmieni�a tonu i miny � to znaczy, �e si� pomyli�e�, Avallac'h. Zwabi�e� do tego �wiata nie t�, kt�r� trzeba.

��Nie wiesz, o czym m�wisz, Zireael.

��Je�li za� � krzykn�a � wszyscy si� mn� brzydzicie, to zastosujcie metod� hodowc�w os�omu��w. Co, nie wiesz? Ogierowi pokazuje si� klacz, a potem zawi�zuje oczy i podstawia o�lic�!

Nawet nie raczy� odpowiedzie�. Min�� j� bezceremonialnie i odszed� szpalerem pos�g�w.

��A mo�e ty?�� wrzasn�a. - Chcesz, to oddam si� tobie! Co? Nie po�wi�cisz si�? Przecie� podobno mam oczy Lary!

We dw�ch skokach by� przy niej, jego r�ce strzeli�y ku jej szyi jak w�e i zacisn�y si� jak stalowe c�gi. Zrozumia�a, �e gdyby chcia�, zd�awi�by j� jak piskl�.

Pu�ci� j�. Nachyli� si� i z bliska zajrza� jej w czy.

��Kim ty jeste� � spyta� niezwykle spokojnie � by o�miela� si� w taki spos�b bezcze�ci� jej imi�? Kim ty jeste�, by o�miela� si� l�y� mnie tak n�dzn� ja�mu�n�? O, ja wiem, ja widz�, kim jeste�. Nie jeste� c�rk� Lary. Jeste� c�rk� Cregennana, jeste� bezmy�ln�, aroganck�, samolubn� Dh'oine, okazow� wr�cz reprezentantk� rasy, kt�ra niczego nie pojmuje, a wszystko musi zrujnowa� i zniszczy�, skala� samym tylko dotykiem, zohydzi� i splugawi� sam� tylko my�l�. Tw�j przodek ukrad� mi moj� mi�o��, zabra� mi j�, samolubnie i argoncko zabra� mi Lar�. Ale tobie, godna jego c�rko, nie pozwol� odebra� sobie pami�ci o niej.

Odwr�ci� si�. Ciri zwalczy� op�r �ci�nietej krtani.

��Avallac'h.

Spojrzenie.

��Wybacz mi. Zachowa�am si� bezmy�lnie i podle. Przebacz mi. I, je�li mo�esz, zapomnij.

Podszed� do niej, obj��.

��Ju� zapomnia�em � powiedzia� ciep�o. - Nie, wracajmy do tego wi�cej

Gdy wieczorem wesz�a do kr�lewskich komnat, wyk�pana, wyperfumowana i uczesana, Auberon Muircetach siedzia� przy stole, schylony nad szachownic�. Bez s�owa poleci�, by usiad�a na przeciw.

Wygra� w dziewi�ciu ruchach.

Za drugim razem ona gra�a bia�ymi, a on wygra� w jedenastu ruchach.

Wtedy dopiero podni�s� wzrok, swoje jasne niesamowite oczy.

��Rozbierz si� prosz�.

W jednym trzeba by�o odda� mu honor � by� delikatny i w og�le si� nie spieszy�.

Gdy � tak jak poprzednio � wsta� z �o�a i odszed� bez s�owa, Ciri przyj�a to ze spokojn� rezygnacj�. Ale niemal do samego �witu nie mog�a zasn��.

A gdy okna poja�nia�y od jutrzenki, a ona wreszcie usn�a, przy�ni� jej si� bardzo dziwny sen.

Vysogota, schylony, op�ukuje z rz�sy pu�apk� na pi�maki. Szumi� poruszane wiatrem trzciny.

Czuj� si� winny, Jask�ko. To ja podsun��em ci pomys� tej szale�czej eskapady. Wskaza�em drog� do tej przekl�tej Wie�y

��Nie r�b sobie wyrzut�w, Stary Kruku. Gdyby nie wie�a, dopad�by mnie Bonhart. Tutaj przynajmniej jestem bezpieczna.

Nie jeste� tutaj bezpieczna.

Vysogota prostuje si�.

Za jego plecami Ciri widzi wzg�rze, go�e i ob�e, wystaj�ce z traw niczym wygi�ty grzbiet przyczajonego w zasadzce potwora. Na wzg�rzu le�y olbrzymi g�az. Obok g�azu dwie postaci. Kobieta i dziewczyna. Wiatr szarpie i pl�cze czarne w�osy kobiety.

Widnokr�g p�onie b�yskawicami.

Chaos wyci�ga ku tobie r�ce, c�reczko. Dziecko Starszej Krwi, dziewczyno wpleciona w Ruch i Odmian�, Zag�ad� i Odrodzenie. Przeznaczona i b�d�ca przeznaczeniem. Zza zamkni�tych drzwi Chaos wyci�ga ku tobie swe szpony, nadal nie wiedz�c, czy staniesz si� jego narz�dziem, czy tez przeszkod� w jego planach. Nie wiedz�c, czy nie odegrasz przypadkiem roli ziarenka piasku w trybach Zegara Losu. Chaos boi si� ciebie, Dziecko Przeznaczenia. A chce sprawi�, by� to ty czu�a l�k. Dlatego zsy�a ci sny.

Vysogota schyla si�, czy�ci pu�apk� na pi�maki. On przecie� nie �yje, my�li trze�wo Ciri. Czy to znaczy, �e tam, w za�wiatach, umarli musz� czy�ci� pu�apki na pi�maki?

Vysogota prostuje si�. Za jego plecami niebo p�onie �un� po�ar�w. R�wnin� cwa�uj� tysi�ce je�d�c�w. Je�d�c�w w czerwonych p�aszczach.

Dearg Ruadhri.

Pos�uchaj mnie uwa�nie, Jask�ko. Starsza Krew, kt�r� masz w �y�ach, daje ci wielk� w�adz�. Jeste� Pani� Miejsc i Czas�w. Masz pot�n� Moc. Nie pozw�l, by ci j� odebrali i wykorzystali do niecnych cel�w zbrodniarze i niegodziwcy. Bro� si�! Umknij z zasi�gu ich niegodziwych r�k!

� �atwo powiedzie�! Osaczyli mnie tu jak�� magiczn� barier� czy wi�zi��

Jeste� Pani� Miejsc i Czas�w. Ciebie nie mo�na wi�zi�.

Vysogota prostuje si�. Za jego plecami jest p�askowy�, skalista r�wnina, na niej wraki okr�t�w. Ca�e dziesi�tki wrak�w. A dalej zamek, czarny, gro�ny, z�baty blankami, wznosz�cy si� nad g�rskim jeziorem.

Zgin� bez twojej pomocy, Jask�ko. Tylko ty mo�esz ich uratowa�.

Usta Yennefer, poci�te i rozbite, poruszaj� si� bezg�o�nie, brocz� krwi�. Fio�kowe oczy b�yszcz�, pal� si� w wychud�ej, skurczonej, poczernia�ej od m�ki twarzy przys�oni�tej burz� zmierzwionych, brudnych, czarnych w�os�w. We wg��bieniu pod�ogi �mierdz�ca ka�u�a, dooko�a �migaj� szczury. Przera�liwe zimno kamiennych �cian. Zimno kajdan na przegubach r�k, na kostkach n�g�

D�onie i palce Yennefer s� mas� zakrzep�ej krwi.

��Mamusiu! Co oni ci zrobili?

Marmurowe schody prowadz�ce w d�. Schody o trzech podestach.

Va'esse deireadh aep eigean� Co� si� ko�czy� Co?

Schody. W dole ogie� p�on�cy w �elaznych koszach. P�on�ce arrasy.

Idziemy, m�wi Geralt. Schodami w d�. Musimy. Tak trzeba. Innej drogi nie ma. Tylko te schody. Chc� zobaczy� niebo.

Jego usta nie poruszaj� si�. S� sine i jest na nich krew. Krew, wsz�dzie krew� Ca�e schody we krwi�

Innej drogi nie ma. Nie ma, Gwiazdooka.

��W jaki spos�b?�� krzykn�a. - W jaki spos�b mog� im pom�c? Jestem w innym �wiecie! Uwi�ziona! I bezsilna!

Ciebie nie mo�na uwi�zi�.

Wszystko ju� zosta�o opisane, m�wi Vysogota. Nawet to. Sp�jrz pod nogi.

Ciri z przera�eniem widzi, �e stoi w morzu ko�ci. W�r�d czaszek, piszczeli i ko�ci.

Tylko ty mo�esz temu zapobiec, Gwiazdooka.

Vysogota prostuje si�. Za jego plecami zima, �nieg, kurniawa. Wiatr wieje i gwi�d�e.

Przed ni�, w zamieci, na koniu, Geralt. Ciri poznaje go, chocia� na g�owie ma futrzan� czap�, a twarz owin�t� we�nianym szalem. Za jego plecami majacz� w zamieci inni je�d�cy, ich sylwetki s� niewyra�ne, tak grubo okutane, �e nie spos�b rozezna�, co to za jedni.

Geralt patrzy wprost na ni�. Ale jej nie widzi. �nieg sypie mu w oczy.

��Geralt! To ja! Tutaj!

Nie widzi jej. I nie s�yszy w�r�d wycia wichury.

��Geraaaalt!

To muflon, m�wi Geralt. To tylko muflon. Zawracajmy. Je�d�cy znikaj�, rozp�ywaj� si� w�r�d zamieci.

��Geraaaalt! Nieeee!

Obudzi�a si�.

Rano posz�a od razu do stajni. Nawet bez �niadania. Nie chcia�a spotkania z Avallac'hem, nie �yczy�a sobie rozmowy z nim. Wola�a unikn�� natr�tnych, ciekawych, pytaj�cych, klej�cych si� do niego spojrze� innych elf�w i elfek. Przy ka�dej innej okazji demonstracyjnie oboj�tnie, w kwestii kr�lewskiej alkowy elfy zdradza�y ciekawo��, a �ciany pa�acu, Ciri by�a tego pewna, mia�y uszy.

Odszuka�a w boksie Kelpie, znalaz�a siod�o i uprz��. Nim zd��y�a okulbaczy� klacz, ju� by�y przy niej s�u��ce, te szare elfeczki, ma�e, o g�ow� ni�sze od zwyk�ych Aen Elle. Wyr�czy�y j� przy klaczy, k�aniaj�c si� i przymilnie u�miechaj�c.

��Dzi�kuj� � powiedzia�a. Da�abym sobie rad� sama, ale dzi�kuj�. Jeste�cie kochane.

Najbli�sza dziewczynka u�miechn�a si�, a Ciri drgn�a.

Bo dziewczynka mia�a w uz�bieniu k�y.

Doskoczy�a do niej szybko, �e dziewczynka niemal przysiad�a ze strachu. Odgarn�a w�osy z ucha. Ucha, kt�re nie by�o szpiczasto zako�czone.

��Ty jeste� cz�owiekiem!

Dzieweczka � a wraz z ni� pozosta�e � ukl�k�a na pozamiatanej pod�odze. Pochyli�a g�ow�. W oczekiwaniu kary.

��Ja��� zacz�a Ciri, mi�tosz�c rzemie� wodzy. - Ja�

Nie wiedzia�a, co powiedzie�. Dziewki kl�cza�y nadal. Konie niespokojnie parska�y i tupa�y w boksach.

Na zewn�trz, w siodle, w k�usie, nadal nie mog�a zebra� my�li. Ludzkie dziewczyny. Jako s�u��ce, ale to nieistotne. Istotne jest, �e w tym �wiecie s� Dh'oine�

Ludzie, poprawi�a si�. My�l� ju� jak oni.

Z zadumy wyrwa�o j� g�o�ne r�enie i podskok Kelpie. Unios�a g�ow� i zobaczy�a Eredina.

Siedzia� na swym skarogniadym ogierze, teraz pozbawionym demonicznego bukranionu i wi�kszo�ci pozosta�ych bojowych parafernali�w. Sam nosi� jednak kolczug� pod mieni�cym si� wieloma odcieniami czerwieni p�aszczem.

Ogier na powitanie zar�a� chrapliwie, potrz�sn�� �bem i wyszczerzy� na Kelpie ��te z�by. Kelpie, w my�l zasady, �e sprawy za�atwia si� z panem, a nie ze s�ug�, si�gn�a z�bami do uda elfa. Ciri ostro �ci�gn�a wodze.

��Uwa�aj � powiedzia�a. - Trzymaj dystans. Moja klacz nie lubi obcych. A potrafi gry��.

��Takie, kt�re gryz� � zmierzy� j� z�ym wzrokiem � kie�zna si� �elaznym kie�znem. Tak, �eby a� krew trysn�a. �wietna metoda na wykorzenienie narow�w. R�wnie� u koni.

Szarpn�� tr�zle ogiera tak mocno, �e ko� zachrapa� i post�pi� kilka krok�w do ty�u, a z pyska �ciek�a mu piana.

��Po co kolczuga?�� teraz Ciri zmierzy�a elfa wzrokiem. - Gotujesz si� do wojny?

��Wprost przeciwnie. Pragn� pokoju. Twoja klacz, poza tym, �e narowista, ma jeszcze jakie� zalety?

��W rodzaju?

��Zmierzysz si� w biegu?

��Je�li chcesz, czemu nie � stan�a w strzemionach. - Tam, w stron� tamtych kromlech�w�

��Nie � przerwa�. - Tam nie.

��Dlaczego?

��Teren zakazany.

��Dla wszystkich, oczywi�cie.

��Nie dla wszystkich, oczywi�cie. Zbyt cenne jest dla nas, Jask�ko, twoje towarzystwo, by�my mogli ryzykowa�, �e zostaniemy do pozbawieni przez ciebie sam� lub kogo� innego.

��Kogo� innego? Nie my�lisz chyba o jednoro�cach?

��Nie chc� zanudza� ci� tym, co my�l�. Ani frustrowa� tym, �e �e nie pojmiesz mych my�li.

��Nie rozumiem.

��Wiem, �e nie rozumiesz. Na to, by rozumie�, ewolucja nie wykszta�ci�a ci dostatecznie pofa�dowanego m�zgu. Pos�uchaj, je�li chcesz si� �ciga�, to proponuj� wzd�u� rzeki. Tamt�dy. Do Porfirowego Mostu, trzeciego z kolei. Potem przez most na drugi brzeg, dalej brzegiem, z pr�dem, meta przy wpadaj�cym do rzeki strumyku. Gotowa?

��Zawsze.

Z krzykiem poderwa� ogiera, a �rebiec ruszy� jak huragan. Zanim Kelpie wystartowa�a, odsadzi� si� daleko. Szed�, a� ziemia dr�a�a, ale z Kelpie r�wna� si� nie m�g�. Dogoni�a go szybko, jeszcze przed Porfirowym Mostem. Most by� w�ski. Eredin krzykn��, a ogier, rzecz niewiarygodna, przyspieszy�. Ciri momentalnie poj�a, w czym rzecz. Na mo�cie za nic na �wiecie nie zmie�ci�yby si� dwa konie. Jeden musia� zwolni�.

Ciri zwalnia� zamiaru nie mia�a. Przywar�a do grzywy, a Kelpie wyrwa�a do przodu jak strza�a. Otar�a si� o strzemi� elfa i wpad�a na most. Eredin wrzasn��, ogier stan�� d�ba, uderzy� bokiem o alabastrow� figur�, zwali� j� z coko�u, rozbijaj�c w z�omki.

Ciri, chichocz�c jak upi�r, przegalopowa�a przez most. Nie ogl�daj�c si�.

Przy strumyku zsiad�a i zaczeka�a.

Dojecha� po chwili, st�pa. U�miechni�ty i spokojny.

��Moje uznanie � rzek� kr�tko, zsiadaj�c. - Tak dla klaczy, jak i dla amazonki.

Cho� dumna by�a jak paw, prychn�a niedbale.

��Aha! Nie b�dziesz wi�c ju� nas krwawo kie�zna�?

��Chyba, �e za przyzwoleniem � u�miechn�� si� dwuznacznie. - S� klacze, kt�re lubi� mocne pieszczoty.

��Ca�kiem niedawno � spojrza�a na niego hardo � przyr�wna�e� mnie do kompostu. A teraz m�wimy o pieszczotach?

Podszed� do Kelpie, potar� i poklepa� szyj� klaczy, pokr�ci� g�ow�, stwierdziwszy, �e sucha. Kelpie targn�a �bem i zawiz�a�a przeci�gle. Eredin odwr�ci� si� ku Ciri. Je�li i mnie poklepie, pomy�la�a, to po�a�uje.

��Pozw�l ze mn�.

Wzd�u� wpadaj�cego do rzeki potoku, sp�ywaj�cego ze stromego, g�sto zalesionego zbocza, wiod�y w g�r� schody wykonane ze z�om�w omsza�ego piaskowca. Schody by�y wiekowe, sp�kane, porozsadzane korzeniami drzew. Zygzakowa�y w g�r�, niekiedy przecinaj�c strumie� mostkiem. Dooko�a by� las, dziki las, pe�en starych jesion�w i grab�w, cis�w, jawor�w i d�b�w, do�em zmierzwiony g�stwin� leszczyn, tamaryszk�w i porzeczek. Pachnia�o pio�unem, sza�wi�, pokrzyw�, mokrym kamieniem, wiosn� i ple�ni�.

Ciri sz�a w milczeniu, nie spiesz�c si� i kontroluj�c oddech. Panowa�a te� nad zdenerwowaniem. Poj�cia nie mia�a, czego Eredin m�g� od niej chcie�, ale przeczu� nie mia�a najlepszych.

Obok kolejnej kaskady, z szumem spadaj�cej z rozpadliny skalnej, by� kamienny taras, a na nim, ocieniona krzakiem dzikiego bzu, sta�a altana, spowita bluszczem i tradeskancj�. W dole wida� by�o korony drzew, wst�g� rzeki, dachy, perystyle i tarasy Tir n� Lia.

Stali chwil�, patrz�c.

��Nikt mi nie powiedzia� � Ciri pierwsza przerwa�a milczenie � jak nazywa si� ta rzeka.

��Easnadh.

��Westchnienie? �adnie. A ten strumie�.

��Tuathe.

��Szept. Te� �adnie. Dlaczego nikt mi nie powiedzia�, �e w tym �wiecie �yj� ludzie?

��Bo to informacja nieistotna i dla ciebie ca�kiem bez znaczenia. Wejd�my do altany.

��Po co?

��Wejd�my.

Pierwsz� rzecz�, kt�r� dostrzeg�a po wej�ciu, by�a drewniana le�anka. Ciri poczu�a, jak w skroniach zaczyna jej t�tni�. No jasne, pomy�la�a, to by�o do przewidzenia. Czyta�am przecie� w �wi�tyni romans, napisany przez Ann� Tiller. O starym kr�lu, m�odej kr�lowej i o ��dnym w�adzy ksi�ciu pretendencie. Eredin jest bezwzgl�dny, ambitny i zdecydowany. Wie, �e ten, kto ma kr�low�, jest prawdziwym kr�lem, prawdziwym w�adc�. Prawdziwym m�czyzn�. Kto posiad� kr�low�, ten posiad� kr�lestwo. Tu, na tej le�ance, zacznie si� zamach stanu�

Elf usiad� na marmurowym sto�em, wskaza� Ciri drugie krzes�o. Widok z okna zdawa� si� bardziej go interesowa� ni� ona, a na le�ank� nie patrzy� w og�le.

��Zostaniesz tu na zawsze � zaskoczy� j� � ty moja amazonko lekka jak motylek. Do ko�ca twego motylego �ycia.

Milcza�a, patrz�c mu prosto w oczy. W tych oczach nie by�o nic.

��Nie pozwol� ci st�d odej�� � powt�rzy�. - Nie przyjm� do wiadomo�ci, �e wbrew wr�b� i mitom jeste� nikim i niczym, istot� bez znaczenia. Nie uwierz� w to i nie pozwol� ci odej��. Zmamili ci� obietnic�, by zapewni� sobie twoj� powolno��, ale nigdy nie mieli zamiaru tej obietnicy dotrzyma�. Nigdy.

��Avallac'h � wychrypia�a � da� mi s�owo. Podobno w�tpi� w s�owo elfa jest obraz�.

��Avallac'h jest wiedz�cym. Wiedz�cy maja w�asny kodeks honorowy, w kt�rym co drugie zdanie mowa o celu u�wi�caj�cym �rodki.

��Nie rozumiem, dlaczego mi to wszystko m�wisz. Chyba, �e� �e czego� ode mnie chcesz. Chyba, �e ja mam co�, czego ty pragniesz. I chcesz pohandlowa�. Co? Eredin? Moja wolno�� za� Za co?

Patrzy� na ni� d�ugo. A ona pr�no szuka�a w jego oczach jakiej� wskaz�wki, jakiego� sygna�u, jakiego� znaku. Czegokolwiek.

��Z pewno�ci� � zacz�� wolno � zd��y�a� ju� troch� pozna� Auberona. Z pewno�ci� ju� zauwa�y�a�, �e jest niewyobra�alnie wr�cz ambitny. S� rzeczy, kt�rych on nie zaakceptuje nigdy, kt�rych nigdy nie przyjmie do wiadomo�ci. Pr�dzej umrze.

Ciri milcza�a, gryz�c wargi i zerkaj�c na le�ank�.

��Auberon Muircetach � podj�� elf � nigdy nie si�gnie po magi� ani inne �rodki mog�ce zmieni� istniej�c� sytuacj�. A takie �rodki istniej�. Dobre, mocne, gwarantowane �rodki. O wiele bardziej skuteczne od atraktant�w, kt�rymi s�u�ki Avallac'ha nasycaj� twoje kosmetyki.

Szybko przesun�� d�oni� nad ciemno �y�kowanym blatem. Gdy cofn�� r�k�, na blacie zosta� male�ki flakonik z szarozielonego nefrytu.

��Nie � chrypn�a Ciri. - Absolutnie nie. Na to nie zgadzam si�.

��Nie da�a� doko�czy�.

��Nie miej mnie za g�upi�. Nie podam mu tego, co jest w tym flakoniku. Do takiej rzeczy mnie nie wykorzystasz.

��Wyci�gasz bardzo pospieszne wnioski � powiedzia� wolno, patrz�c jej w oczy. - Sam� siebie usi�ujesz prze�cign�� w biegu. A co� takiego zawsze ko�czy si� upadkiem. Bardzo bolesnym upadkiem.

��Powiedzia�am: nie.

��Zastan�w si� dobrze. Niezale�nie od tego, co to naczynie zawiera, ty zawsze wygrasz. Zawsze wygrasz, Jask�ko.

��Nie!

Ruchem r�wnie zwinnym jak poprzednio, i�cie godnym sztukmistrza eskamotowa� flakonik ze sto�u. Potem milcza� d�ugo, patrz�c na rzek� Easnadh b�yskaj�c� w�r�d drzew.

��Umrzesz tu, motylku � powiedzia� wreszcie. - Nie pozwol� st�d odej��. Ale to tw�j wyb�r.

��Ja si� um�wi�am. Moja wolno�� za�

��Wolno�� � parskn��. - Wci�� m�wisz o tej wolno�ci. A co zrobi�aby�, gdyby� wreszcie j� odzyska�a? Dok�d by� si� uda�a. Zrozum wreszcie, �e od tamtego twojego �wiata dziel� ci� w tej chwili nie tylko miejsca, ale i czas. Czas tutaj p�ynie inaczej ni� tam. Ci, kt�rych tam zna�a� jako dzieci, s� teraz zgrzybia�ymi starcami, ci, kt�rzy byli ci r�wnolatkami, dawno ju� pomarli.

��Nie wierz�.

��Przypomnij sobie wasze legendy. Legendy o ludziach, kt�rzy tajemniczo znikali i wracali po latach, po to tylko, by popatrze� na zaro�ni�te traw� groby bliskich. My�lisz mo�e, �e by�y to fantazje, rzeczy wyssane z palca? Mylisz si�. Przez ca�e stulecia ludzie byli porywani, unoszeni przez je�d�c�w, kt�rych wy nazywani Dzikim Gonem. Porywani, wykorzystywani, a potem odrzucani jak skorupka wypitego jajka. Ale ciebie nie spotka nawet to, Zireael. Ty umrzesz tutaj, nie b�dzie ci dane zobaczy� nawet mogi� twoich przyjaci�.

��Nie wierz� w to, co m�wisz.

��Twoje wierzenia s� twoj� prywatn� spraw�. A los sw�j sama wybra�a�. Wracajmy. Mam pro�b�, Jask�ko. Czy chcesz, by w Tir n� Lia spo�y� ze mn� lekki posi�ek?

Przez kilka uderze� serca g��d i szalona fascynacja walczy�y w Ciri ze z�o�ci�, strachem przed trucizn� i og�ln� antypati�.

��Z ch�ci� � spu�ci�a wzrok. - Dzi�kuj� za propozycj�.

��To ja dzi�kuj�. Chod�my.

Wychodz�c z altany, rzuci�a jeszcze okiem na le�ank�. I pomy�la�a, �e z Anny Tiller by�a jednak g�upia i egzaltowana grafomanka.

Powoli, w milczeniu, w zapachu mi�ty, sza�wii i pokrzywy, schodzili nad rzek� Westchnienie. Schodami w d�. Brzegiem strumienia, kt�ry zwa� si� Szept.

Gdy wieczorem, wyperfumowana, z wilgotnymi jeszcze po aromatycznej k�pieli w�osami wesz�a do kr�lewskich komnat, zasta�a Auberona na sofie, schylonego nad ksi�g�. Bez s�owa, gestem tylko, poleci�, by usiad�a obok.

Ksi�ga by�a bogato ilustrowana. Prawd� powiedziawszy, nie by�o w niej nic pr�cz ilustracji. Ciri, cho� stara�a si� gra� �wiatow� dam�, krew uderzy�a na policzki. W �wi�tynnej bibliotece w Ellander widzia�a kilka podobnych dzie�. Ale z ksi�g� Kr�la Olch tamte nie mog�y konkurowa�, ani bogactwem i rozmaito�ci� pozycji, ani artyzmem ich obrazowania.

Ogl�dali d�ugo, w milczeniu.

��Rozbierz si�, prosz�.

Tym razem on te� si� rozebra�. Cia�o mia� szczup�e i ch�opi�ce, chude wr�cz jak Giselher, jak Kayleigh, jak Reef, kt�rych wielekro� widywa�a, gdy k�pali si� w strumieniach lub g�rskich jeziorkach. Ale od Giselhera i Szczur�w a� bi�a witalno��, a� bi�o od nich �ycie, ch�� �ycia p�on�ca w�r�d srebrnych kropelek rozpryskiwanej wody.

A od niego, od Kr�la Olch, bi�o zimno wieczno�ci.

By� cierpliwy. Kilka razy zdawa�o si�, �e ju�, ju�. Ale jednak nic z tego nie wysz�o. Ciri by�a na siebie z�a, pewna, �e to przez jej niewiedz� i parali�uj�cy brak wprawy. Zauwa�y� to i uspokoi� j�. Jak zwykle, bardzo skutecznie. A ona zasn�a. W jego ramionach.

Ale rano nie by�o go przy niej.

Nast�pnego wieczoru Kr�l Olch po raz pierwszy objawi� zniecierpliwienie.

Zasta�a go schylonego nad sto�em, na kt�rym le�a�o oprawione w bursztyn zwierciad�o. Zwierciad�o zasypane by�o bia�ym proszkiem.

Zaczyna si�, pomy�la�a.

Auberon ma�ym no�ykiem zebra� fisstech i uformowa� go w dwa wa�eczki. Wzi�� ze sto�u srebrn� rurk� i wci�gn�� narkotyk do nosa, najpierw do lewej, potem do prawej dziurki. Jego oczy, zwykle b�yszcz�ce, troch� jakby przygas�y i zm�tnia�y, za�zawi�y si�. Ciri z miejsca wiedzia�a, �e nie by�a to pierwsza dawka.

Uformowa� na szkle dwa nowe wa�eczki, zaprosi� j� gestem, podaj�c rurk�. A, co tam, pomy�la�a. �atwiej b�dzie.

Narkotyk by� nies�ychanie silny.

Za ma�� chwil� siedzieli obydwoje na ��ku, przytuleni i gapili si� na ksi�yc �zawi�cymi oczyma.

Ciri kichn�a.

��Sznurowana noc � powiedzia�a, ocieraj�c nos r�kawem jedwabnej bluzki.

��Czarowna � poprawi�, przecieraj�c oko. - Ensh'eass, nie en'leass. Musisz popracowa� nad wymow�.

��Popracuj�.

��Rozbierz si�.

Z pocz�tku wydawa�o si�, �e b�dzie dobrze, �e narkotyk podzia�a� na niego samo podniecaj�co jak na ni�. A na ni� podzia�a� tak, �e zrobi�a si� aktywna i przedsi�biorcza, ba, wyszepta�a mu nawet do ucha kilka wielce nieprzyzwoitych � w jej mniemaniu � s��w. Wzi�o go to chyba troch�, efekt by�, hmm, namacalny, w pewnym momencie Ciri pewna by�a, �e to ju�, ju�. Ale to nie by�o ju�, ju�. Przynajmniej nie do ko�ca.

I wtedy si� zniecierpliwi�. Wsta�, narzuci� na szczup�e ramiona sobolowe futro. Sta� tak, odwr�cony, zapatrzony w okno i ksi�yc. Ciri usiad�a, oplot�a kolana ramionami. By�a rozczarowana i z�a, a jednocze�nie by�o jej jako� dziwnie rzewnie. By�o to niezawodnie dzia�anie tego mocnego fisstechu.

��To wszystko moja wina � wymamrota�a. - Ta blizna mnie szpeci, wiem. Wiem, co widzisz, gdy na mnie patrzysz. Du�o z elfki nie zosta�o we mnie. Z�oty samorodek w kupie kompostu�

Odwr�ci� si� gwa�townie.

��Jeste� niezwykle skromna � wycedzi�. - Ja powiedzia�bym raczej: per�a w �wi�skim gnoju. Brylant na palcu gnij�cego trupa. W ramach �wiczenia j�zykowego sama opracuj inne jeszcze por�wnania. Jutro ci� z nich przepytam, ma�a Dh'oine. Ludzka istoto, w kt�rej nic, absolutnie nic nie zosta�o z elfki.

Podszed� do sto�u, wzi�� rurk�, pochyli� si� nad zwierciad�em. Ciri siedzia�a jak skamienia�a. Czu�a si� tak, jakby j� opluto.

��Nie przychodz� do ciebie z mi�o�ci!�� szczekn�a w�ciekle. - Jestem wi�ziona i szanta�owana, dobrze o tym wiesz! Ale ja si� godz�, robi� to dla�

��Dla kogo?�� przerwa� zapalczywie, ca�kiem nie po elfiemu. - Dla mnie? Dla uwi�zionych w twoim �wiecie Aen Seidhe? Ty g�upia dziewczyno! Robisz to dla siebie, dla siebie tu przychodzisz i nadaremnie usi�ujesz si� odda�. Bo to jest twoja jedyna nadzieja, jedyna deska ratunku. I powiem ci jeszcze: m�dl si�, �arliwie m�dl si� do twoich ludzkich idoli, bo�k�w czy totem�w. Bo albo b�d� ja, albo b�dzie Avallac'h i jego laboratorium. Wierz mi, nie chcia�aby� trafi� do laboratorium i zapozna� si� z alternatyw�.

��Jest mi wszystko jedno � powiedzia�a g�ucho, kurcz�c si� na �o�u. - Godz� si� na wszystko, byle tylko odzyska� wolno��. By m�c si� wreszcie od was uwolni�. Odej��. Do mojego �wiata. Do moich przyjaci�.

��Twoich przyjaci�! - zadrwi�. - Masz tu twoich przyjaci�!

Odwr�ci� si� i raptownie rzuci� jej zapr�szone fisstechem zwierciad�o.

��Masz tu swoich przyjaci� � powt�rzy�. Popatrz sobie.

Wyszed�, powiewaj�c po�ami futra.

Z pocz�tku w zabrudzonym szkle widzia�a tylko w�asne, zamazane odbicie. Ale prawie natychmiast zwierciad�o poja�nia�o mlecznie, wype�ni�o si� dymem. A potem obrazem.

Yennefer wisz�ca w otch�ani, wypr�ona, z r�koma wzniesionymi ku g�rze. R�kawy jej sukni s� jak rozpostarte skrzyd�a ptaka. Jej w�osy faluj�, przemykaj� mi�dzy nimi ma�e rybki. Ca�e stada migocz�cych ruchliwych rybek. Niekt�re skubi� ju� policzki i oczy czarodziejki. Od n�g Yennefer biegnie ku dnu jeziora sznur, na ko�cu sznura, uwi�ziony w mule i moczarce, jest wielki kosz kamieni. W g�rze, wysoko, �wieci i rozb�yskuje powierzchnia w�d.

Suknia Yennefer faluje w tym samym rytmie co wodorosty.

Zapapran� fisstechem powierzchni� zwierciad�a zasnuwa dym.

Geralt, szklisto blady, z zamkni�tymi oczyma, siedzi pod zwisaj�cymi ze ska�y d�ugimi soplami, nieruchomy, oblodzony i szybko zasypywany nanoszonym przez kurniaw� �niegiem. Jego bia�e w�osy s� ju� bia�ymi str�kami lodu, bia�e sople zwisaj� mu z brwi, z rz�s, z warg. �nieg wci�� pada i pada, ro�nie zaspa pokrywaj�ca nogi Geralta, rosn� puchate czapy na jego barkach. Kurniawa wyje i �wiszcze�

Ciri zerwa�a si� z ��ka, z impetem wyr�n�a zwierciad�em o �cian�. P�k�a bursztynowa ramka, szk�o rozprysn�o si� na milion okruch�w.

Rozpoznawa�a, zna�a, pami�ta�a ten rodzaj wizji. Ze swych dawnych sn�w.

��To wszystko nieprawda!�� wrzasn�a. - S�yszysz, Auberon? Ja w to nie wierz�! To nie jest prawda! To tylko twoja z�o��, bezsilna jak ty sam! To twoja z�o��

Usiad�a na posadzce. I rozp�aka�a si�.

Podejrzewa�a, �e w pa�acu �ciany maj� uszy. Nazajutrz nie mog�a si� op�dzi� od dwuznacznych spojrze�, wyczuwa�a za plecami u�mieszki, �owi�a szepty.

Avallac'ha nigdzie nie by�o. Wie, pomy�la�a, wie, co si� wydarzy�o i unika mnie. Zawczasu, nim wsta�am, pop�yn�� lub pojecha� gdzie� daleko ze swoj� poz�acan� elfk�. Nie chce ze mn� rozmawia�, nie chce przyzna�, �e ca�y jego plan rozsypa� si� w gruzy.

Nigdzie nie by�o te� Eredina. Ale to by�o raczej normalne, on cz�sto wyje�d�a� ze swymi Dearg Ruadhri, Czerwonymi Je�d�cami.

Ciri wyprowadzi�a Kelpie ze stajni i pojecha�a za rzek�. Ca�y czas my�l�c gor�czkowo, nie zauwa�aj�c niczego wok� siebie.

Ucieka� st�d. Niewa�ne, czy te wszystkie wizje by�y k�amliwe czy prawdziwe. Jedno jest pewne � Yennefer i Geralt s� tam, w moim �wiecie i tam jest moje miejsce, przy nich. Musz� st�d uciec, uciec bez zw�oki! Przecie� musi by� jaki� spos�b. Wesz�am tu sama, powinnam umie� i sama wyj��. Eredin m�wi�, �e mam dziki talent, to samo podejrzewa� Vysogota. Z Tor Zireael, kt�r� spenetrowa�am dok�adnie, wyj�cia nie by�o. Ale mo�e jest tu gdzie� jeszcze jaka� inna wie�a�

Spojrza�a w dal, na dalekie wzg�rze, na widoczn� na nim sylwetk� kromlecha. Teren zakazany, pomy�la�a. Ha, widz�, �e to za daleko. Bariera mnie tam chyba nie dopu�ci. Szkoda zachodu. Pojad� raczej w g�r� rzeki. Tam jeszcze nie je�dzi�am.

Kelpie zar�a�a, zatarga�a �bem, brykn�a ostro. Nie da�a si� obr�ci�, miast tego ostro pok�usowa�a w stron� wzg�rza. Ciri os�upia�a do tego stopnia, �e przez moment nie reagowa�a i pozwala�a klaczy biec. Dopiero po chwili wrzasn�a i �ci�gn�a wodze. Efekt by� taki, �e Kelpie stan�a d�ba, wierzgn�a, miotn�a zadem i pogalopowa�a. Nadal w tym samym kierunku.

Ciri nie powstrzymywa�a jej, nie usi�owa�a kontrolowa�. By�a zdumiona do granic. Ale zna�a Kelpie zbyt dobrze. Klacz mia�a narowy, ale nie a� takie. Takie zachowanie musia�o co� znaczy�.

Kelpie zwolni�a, przesz�a w k�us. Bieg�a jak strzeli� w stron� zwie�czonego kromlechem wzg�rza.

Mniej wi�cej stajanie, pomy�la�a Ciri. Zaraz zadzia�a Bariera.

Klacz wbieg�a w kamienny kr�g, mi�dzy g�sto ustawione, omsza�e i poprzekrzywiane monolity wyrastaj�ce z g�stwy kolczastych je�yn i stan�a jak wryta. Jedyne, czym porusza�a, by�y uszy, kt�rymi pilnie strzyg�a.

Ciri spr�bowa�a j� obr�ci�. Potem ruszy� z miejsca. Baz skutku. Gdyby nie �y�y t�tni�ce na gor�cej szyi, przysi�g�aby, �e siedzi nie na koniu, lecz na pos�gu. Nagle co� dotkn�o jej plec�w. Co� ostrego, co�, co przebi�o odzienie i bole�nie uk�u�o. Nie zd��y�a si� obr�ci�. Zza kamieni wychyn�� bez najmniejszego szelestu jednoro�ec ry�ej ma�ci i zdecydowanym ruchem wpar� jej r�g pod pach�. Mocno. Ostro. Poczu�a, jak po boku pociek�a jej stru�ka krwi.

Z drugiej strony wy�oni� si� jeszcze jeden jednoro�ec. Ten by� ca�kowicie bia�y, od czubk�w uszu po koniec ogona. Chrapy tylko mia� r�owe, a oczy czarne.

Bia�y jednoro�ec zbli�y� si�. I powoli, powolutku z�o�y� g�ow� na jej �onie. Podniecenie by�o tak silne, �e Ciri a� j�kn�a.

Wyros�em, rozbrzmia�o w jej g�owie. Wyros�em, Gwiazdooka. Wtedy, na pustyni, nie wiedzia�em, jak nale�y si� zachowa�. Teraz ju� wiem.

��Konik?�� j�kn�a, nadal wisz�c niemal na dw�ch k�uj�cych j� rogach.

Imi� moje Ihuarraquax. Pami�tasz mnie, Gwiazdooka? Pami�tasz, jak mnie leczy�a�? Ratowa�a�?

Cofn�� si�, odwr�ci�. Zobaczy�a �lad blizny na jego nodze. Pozna�a. Pami�ta�a.

��Konik! To ty! Ale by�e� przecie� innej ma�ci�

Wyros�em.

W g�owie nag�y zam�t, szepty, g�osy, krzyki, r�enia. Rogi cofn�y si�. Dostrzeg�a, �e tan drugi jednoro�ec, ten zza jej plec�w, by� sinojab�kowity.

Starsi ucz� si� ciebie, Gwiazdooka. Ucz� si� ciebie przeze mnie. Jeszcze chwila, a b�d� mogli rozmawia� sami. Sami ci powiedz�, czego od ciebie chc�.

Kakofonia w g�owie Ciri strzeli�a erupcj� dzikiego zgie�ku. I niemal natychmiast z�agodnia�a, pop�yn�a strug� my�li zrozumia�ych i jasnych.

Chcemy pom�c ci w ucieczce, Gwiazdooka.

Milcza�a, cho� serce mocno zako�ata�o jej si� w piersi.

Gdzie szalona rado��? Gdzie podzi�kowania?

��A sk�d � spyta�a zaczepnie � z nag�a taka ch��, by mi pomaga�? A� tak mnie kochacie?

W og�le ci� nie kochamy. Ale to nie jest tw�j �wiat. To nie jest miejsce dla ciebie. Nie mo�esz tu zosta�. Nie chcemy, by� tu zosta�a.

Zacisn�a z�by. Cho� podniecona perspektyw�, przecz�co pokr�ci�a g�ow�. Konik � Ihuarraquax � zastrzyg� uszami, grzebn� ziemi� kopytem, �ypn�� na ni� czarnym okiem. Ry�y jednoro�ec tupn�� tak, �e a� grunt si� zatrz�s�, gro�nie zakr�ci� rogiem. Parskn�� gniewnie, a Ciri zrozumia�a.

Nie ufasz nam.

��Nie ufam � przyzna�a ochoczo. - Ka�dy gra tu w jak�� swoj� gr�, a mnie, nie�wiadom� pr�buje si� wykorzysta�. Dlaczego mam ufa� akurat wam? Mi�dzy wami a elfami najwidoczniej nie ma przyja�ni, sama widzia�am tam, w stepie, jak o ma�o nie dosz�o do bijatyki. Mog� spokojnie przyj��, �e chcecie si� mn� pos�u�y�, by dokuczy� elfom. Ja te� za nimi nie przepadam, w ko�cu uwi�zili mnie tu i zmuszaj� do czego�, czego wcale nie chc�. Ale wykorzystywa� si� nie pozwol�.

Ry�y potrz�sn�� g�ow�, jego r�g znowu wykona� niebezpieczny ruch. Siny zar�a�. W czaszce Ciri zadudni�o jak w studni, a my�l, kt�r� wychwyci�a, by�a nie�adna.

��Aha!�� krzykn�a. - Jeste�cie tacy sami jak oni! Albo uleg�o�� i pos�usze�stwo, albo �mier�? Nie boj� si�! A wykorzysta� si� nie dam!

Znowu poczu�a w g�owie zam�t i chaos. Troch� potrwa�o, nim z chaosu wy�oni�a si� czytelna my�l.

To dobrze, Gwiazdooka, �e nie lubisz by� wykorzystywana. Nam w�a�nie o to chodzi. W�a�nie to chcemy zagwarantowa� tobie. Sobie. I ca�emu �wiatu. Wszystkim �wiatom.

��Nie rozumiem tego.

Jeste� gro�nym or�em, niebezpieczn� broni�. Nie mo�emy pozwoli�, by bro� ta wpad�a w r�ce Kr�la Olch, Lisa i Krogulca.

��Kogo?�� zaj�ka�a si�. - Ach�

Kr�l Olch jest stary. Ale Lis z Krogulcem nie mog� zdoby� w�adzy nad Ard Gaeth, Wrotami �wiat�w. Raz ju� zdobyli. Raz ju� utracili. Teraz nie mog� nic wi�cej, jak tylko b��ka� si�, b��dzi� w�r�d �wiat�w ma�ymi kroczkami, sami, jak widma, bezsilnie. Lis do Tir n� B�a Arainne, Krogulec i jego je�d�cy po Spirali. Dalej nie mog�, nie maj� si�. Dlatego marz� im si� Ard Gaeth i w�adza. Poka�emy ci, w jaki spos�b oni ju� raz wykorzystali tak� w�adz�. Poka�emy ci to, Gwiazdooka, gdy b�dziesz st�d odchodzi�.

��Nie mog� st�d odej��. Na�o�yli na mnie czar. Barier�. Geas Garadh�

Ciebie nie mo�na uwi�zi�. Jeste� Pani� �wiat�w.

��Akurat. Nie mam �adnego dzikiego talentu, nie panuj� nad niczym. A Mocy wyrzek�am si� tam, na pustyni, rok temu. Konik �wiadkiem.

Na pustyni wyrzek�a� si� kuglarstwa. Mocy, kt�r� ma si� we krwi, wyrzec si� nie mo�na. Wci�� j� masz. Nauczymy ci�, jak z niej korzysta�.

��A nie jest przypadkiem tak � krzykn�a � �e t� moc, t� w�adz� nad �wiatami, kt�r� jakoby mam, chcecie zdoby� wy?

Nie jest tak. My tej mocy zdobywa� nie musimy. Albowiem mamy j� od zawsze.

Zaufaj im, poprosi� Ihuarraquax. Zaufaj, Gwiazdooka.

��Pod jednym warunkiem.

Jednoro�ce poderwa�y g�owy, rozd�y chrapy, z ich oczu, przysi�g�by�, sypi� si� skry. Nie lubi�, pomy�la�a Ciri, gdy stawia si� im warunki, nie lubi� nawet d�wi�ku tego s�owa. Pest, nie wiem, czy dobrze robi� Oby tylko nie sko�czy�o si� tragicznie�

S�uchamy. Co to za warunek?

��Ihuarraquax b�dzie ze mn�.

Pod wiecz�r zachmurzy�o si�, zrobi�o si� parno, z rzeki wsta� g�sty, lepki opar. A gdy na Tir n� Lia sp�yn�a ciemno��, z oddali g�uchym pomrukiem odezwa�a si� burza, co i rusz roz�wietlaj�c widnokr�g �un� b�yskawicy.

Ciri od dawna by�a ju� gotowa. Ubrana w czarny str�j, z mieczem na plecach, zdenerwowana i spi�ta niecierpliwie czeka�a na zmrok.

Przesz�a cicho przez pusty westybul, prze�lizgn�a si� wzd�u� kolumnady, wesz�a na taras. Rzeka Easnadh smoli�cie b�yszcza�a w ciemno�ci, wierzby szumia�y.

Przez niebo przetoczy� si� daleki grom.

Ciri wyprowadzi�a Kelpie ze stajni. Klacz wiedzia�a, co do niej nale�y. Pos�usznie potruchta�a w kierunku Porfirowego Mostu. Ciri przez chwil� patrzy�a jej w �lad, spojrza�a na taras, przy kt�rym sta�y �odzie.

Nie mog�, pomy�la�a. Poka�� mu si� jeszcze raz. Mo�e uda si� op�ni� przez pogo�? To ryzykowne, ale nie mog� inaczej.

W pierwszym momencie s�dzi�a, �e nie ma go, �e kr�lewskie komnaty s� puste. Bo panowa�y w nich cisza i martwota.

Dostrzeg�a go dopiero po chwili. Siedzia� w k�cie, w fotelu, w bia�ej koszuli rozche�stanej na chudej piersi. Koszula wykonana by�a z tkaniny tak delikatnej, �e oblepia�a cia�o niczym mokra.

Twarz i d�onie Kr�la Olch by�y niemal tak samo bia�e jak koszula.

Podni�s� na ni� oczy, a w oczach tych by�a pustka.

��Shiadhal?�� szepn��. - Dobrze, �e jeste�. Wiesz, m�wili, �e umar�a�.

Otworzy� d�o�, co� upad�o na kobierzec. By� to flakonik z szarozielonego nefrytu.

��Laro � Kr�l Olch poruszy� g�ow�, dotkn�� szyi, jak gdyby dusi� go z�oty, kr�lewski torc'h. - Caemm a me, luned. Chod� do mnie c�rko. Caemm a me, elaine.

W jego oddechu Ciri czu�a �mier�.

��Elaine blath, feainne wedd��� zanuci�. - Mire, luned, rozwi�za�a ci si� wst��eczka� Pozw�l mi�

Chcia� podnie�� r�k�, ale nie zdo�a�. Westchn�� g��boko, raptownie uni�s� r�k�, spojrza� jej w oczy. Przytomnie tym razem.

Zireael � powiedzia�. Loc'hlaith. Faktycznie, jeste� przeznaczeniem, Pani Jeziora. Moim te�, jak si� okazuje.

��Va'esse deireadh aep eigean��� powiedzia� po chwili, a Ciri z przera�eniem skonstatowa�a, �e jego s�owa i ruchy zaczynaj� koszmarnie powolnie�.

��Ale doko�czy� z westchnieniem � dobrze, �e jednak co� si� zaczyna.

Zza okna dolecia� ich przeci�g�y grom. Burza by�a jeszcze daleko. Ale zbli�a�a si� szybko.

��Mimo wszystko � powiedzia� � strasznie mi si� nie chce umiera�, Zireael. I strasznie mi przykro, �e musz�. Kto by pomy�la�. S�dzi�em, �e nie b�d� �a�owa�. �y�em d�ugo, zazna�em wszystkiego. Znudzi�em si� wszystkim� A jednak teraz czuj� �al. I wiesz co jeszcze? Nachyl si�. Powiem ci na ucho. Niech to b�dzie nasz sekret.

Pochyli�a si�.

��Boj� si� � wyszepta�.

��Wiem.

��Jeste� przy mnie?

Jestem.

��Va faill, luned.

� �egnaj, Kr�lu Olch.

Siedzia�a przy nim, trzymaj�c go za r�k�, p�ki ca�kiem nie ucich� i nie zgas� jego delikatny oddech. Nie ociera�a �ez. Pozwala�a im p�yn��.

Burza zbli�a�a si�. Widnokr�g p�on�� b�yskawicami.

Szybko zbieg�a po marmurowych schodach na taras z kolumienkami, przy kt�rym ko�ysa�y si� �odzie. Odwi�za�a jedn�, skrajn�, kt�r� upatrzy�a sobie jeszcze z wieczora. Odepchn�a si� od tarasu d�ugim mahoniowym dr��kiem, kt�ry zapobiegliwie wymontowa�a z karnisza. W�tpi�a bowiem, by ��d� by�a jej pos�uszna tak samo jak Avallac'howi.

��d� bezszelestnie sun�a nurtem. Tir n� Lia by�o ciche i ciemne. Tylko pos�gi na tarasach odprowadza�y j� martwym wzrokiem. Ciri liczy�a mosty.

Niebo nad lasem rozja�ni�o si� �un� b�yskawicy. Po jakim� czasie przeci�gle zamrucza� grom.

Trzeci most.

Co� przemkn�o po mo�cie, cicho, zwinnie niczym wielki czarny szczur. ��d� zako�ysa�a si�, gdy wskoczy� na dzi�b. Ciri rzuci�a dr�g, wydoby�a miecz.

��A jednak � zasycza� Eredin Br�acc Glas � chcesz pozbawi� nas swego towarzystwa?

Te� doby� miecza. W kr�tkim �wietle b�yskawicy zdo�a�a przyjrze� si� broni. Klinga by�a jednosieczna, lekko wygi�ta, szew ostrza l�ni�cy i niezawodnie ostry, r�koje�� d�uga, jelec w postaci okr�g�ej a�urowej p�ytki. To, �e elf umie pos�ugiwa� si� tym mieczem by�o wida� od razu.

Niespodziewanie zako�ysa� �odzi�, silnie napieraj�c nog� na burt�. Ciri zabalansowa�a zr�cznie, zr�wnowa�y�a ��d� mocnym wychyleniem cia�a, niemal natychmiast sama spr�bowa�a tej sztuczki, skacz�c na burt� obu nogami. Zachwia� si�, ale utrzyma� r�wnowag�. I rzuci� si� ku niej z mieczem. Sparowa�a cios, zastawiaj�c si� instynktownie, bo ma�o widzia�a. Zrewan�owa�a si� szybkim dolnym ci�ciem. Eredin sparowa�, uderzy�, Ciri odbi�a cios. Z kling, jak z krzesiw, lecia�y snopy iskier.

Jeszcze raz zakoleba� �odzi�, silnie, omal jej nie wywracaj�c. Ciri zata�czy�a, balansuj�c wyci�gni�tymi r�kami. Cofn�� si� ku dziobowi, opu�ci� miecz.

��Gdzie�e� si� tego nauczy�a, Jask�ko?

��Zdziwi�by� si�.

��W�tpi�. Na to, �e p�yn�c rzek� mo�na pokona� Barier�, wpad�a� sama, czy kto� ci to zdradzi�?

��Niewa�ne.

��Wa�ne. I ustalmy to. S� po temu metody. A teraz rzu� miecz i wracamy.

��Akurat.

��Wracamy, Zireael. Auberon czeka. Dzi� w nocy, zar�czam, b�dzie dziarski i pe�en wigoru.

��Akurat � powt�rzy�a. - Przedawkowa� ten �rodek na wigor. Ten, kt�ry mu da�e�. A mo�e to wcale nie by�o na wigor?

��O czym ty m�wisz?

��On umar�.

Szybko otrz�sn�� si� z zaskoczenia, nagle rzuci� si� na ni�, ko�ysz�c �odzi�. Balansuj�c, wymienili kilka w�ciek�ych ci��, woda nios�a d�wi�czny szcz�k stali.

B�yskawica roz�wietli�a noc. Nad ich g�owami przesun�� si� most. Jeden z ostatnich most�w Tir n� Lia. A mo�e ostatni?

��Z pewno�ci� rozumiesz, Jask�ko � powiedzia� chrapliwie � �e tylko odwlekasz nieuniknione. Ja nie mog� pozwoli�, by� st�d odesz�a.

��Dlaczego? Auberon umar�. A ja przecie� jestem nikim i nic nie znacz�. Sam mi to powiedzia�e�.

��Bo to prawda � uni�s� miecz. - Nic nie znaczysz. Ot, malutki m�l, kt�rego mo�na rozt�amsi� w palcach na b�yszcz�cy py�, ale kt�ry mo�e, gdy si� mu pozwoli, wyci�� dziurk� w drogocennej tkaninie. Ot, ziarenko pieprzu, nikczemnie ma�e, ale gdy si� je przez nieuwag� rozgryzie, zepsuje najwykwintniejsz� straw�, zmusi do spluni�cia, gdy chcia�oby si� smakowa�. Oto, czym jeste�. Niczym. Dokuczliwym niczym.

B�yskawica. W jej �wietle Ciri zobaczy�a to, co chcia�a zobaczy�. Elf uni�s� miecz, machn�� nim, wskazuj�c na �aweczk� �odzi. Mia� przewag� wysoko�ci. Nast�pne starcie musia� wygra�.

��Nie nale�a�o dobywa� na mnie broni, Zireael. Teraz ju� jest za p�no. Nie wybacz� ci tego. Nie zabij� ci�, o nie. Ale par� tygodni w ��ku, w banda�ach, z pewno�ci� dobrze ci zrobi.

��Zaczekaj. Najpierw chc� ci co� powiedzie�. Zdradzi� pewn� tajemnic�.

��A c� ty mi mo�esz powiedzie�? - parskn��. - Co, czego nie wiem, mo�esz mi zdradzi�? Jak�� to prawd� mo�esz mi objawi�.

��Tak�, �e nie zmie�cisz si� pod mostkiem.

Nie zd��y� zareagowa�, uderzy� w most potylic�, polecia� do przodu, kompletnie trac�c r�wnowag�. Ciri mog�a zwyczajnie wypchn�� do z �odzi, ba�a si� jednak, �e tego nie wystarczy, �e nie zaniecha po�cigu. Poza tym to on, rozmy�lnie lub nie, zabi� Kr�la Olch. A za to nale�a� mu si� b�l.

Ci�a go kr�tko w udo, tu� po skraj kolczugi. Nie krzykn�� nawet. Wylecia� za burt�, chlupn�� w rzek�, woda zamkn�a si� nad nim.

Obr�ci�a si�, patrzy�a. D�ugo trwa�o, nim wyp�yn��. Nim wyczo�ga� si� na zst�puj�ce w rzek� marmurowe schody. Le�a� nieruchomo, ociekaj�c wod� i krwi�.

��Dobrze ci zrobi � mrukn�a � par� tygodni w ��ku i w banda�ach.

Chwyci�a swoj� tyczk�, odepchn�a si� silnie. Rzeka Easnadh robi�a si� coraz bardziej wartka, ��d� p�yn�a szybciej. Wkr�tce zosta�y z ty�u ostatnie budowle Tir n� Lia.

Nie ogl�da�a si� za siebie.

Najpierw zrobi�o si� bardzo ciemno, ��d� wyp�yn�a bowiem w stary las, mi�dzy drzewa, kt�rych konary styka�y si� nad nurtem rzeki, tworz�c sklepienie. Potem poja�nia�o, las si� sko�czy�, na obu brzegach by�y olszynowe ��gi, trzciny, oczerety. W czystej dotychczas rzece pojawi�y si� k�py zielska, wynurzone wodorosty, pnie. Gdy niebo rozb�yskiwa�o b�yskawic�, widzia�a na wodzie kr�gi, gdy hurkota� grom, s�ysza�a pluski sp�oszonych ryb. Co� stale chlupa�o i pluska�o, mlaska�o i ciamka�o. Kilka razy niedaleko od �odzi widzia�a du�e, fosforyzuj�ce �lepia, kilka razy ��d� drgn�a, zderzywszy si� z czym� wielkim i �ywym. Nie wszystko tu jest pi�kne, dla nieobytych ten �wiat to �mier�, powtarza�a w my�li s�owa Eredina.

Nurt poszerzy� si� znacznie, rozla� szeroko. Pojawi�y si� wyspy i odnogi. Pozwala�a �odzi p�yn�� na los szcz�cia, tamt�dy, gdzie ni�s� nurt. Ale zacz�a si� ba�. Co b�dzie, je�li pomyli si� i pop�ynie niew�a�ciw� odnog�?

Ledwo pomy�la�a, z brzegu, z szuwar�w dobiega�o j� r�enie Kelpie i silny mentalny sygna� jednoro�ca.

��Jeste�, Koniku!

Pospieszmy si�, Gwiazdooka. Jed� za mn�.

��Do mojego �wiata?

Wpierw musz� ci co� pokaza�. Tak rozkazali mi starsi.

Jechali, najpierw lasem, potem stepem, g�sto poci�tym jarami i w�wozami. B�yska�y b�yskawice, gruchota�y gromy. Burza by�a coraz bli�ej, zrywa� si� wiatr.

Jednoro�ec wwi�d� Ciri do jednego z w�woz�w.

To tu.

��Co jest tu?

Zsi�d� i zobacz.

Us�ucha�a. Grunt by� nier�wny, potkn�a si�. Co� chrupn�o i osun�o si� pod jej stop�. �ysn�a b�yskawica, a Ciri krzykn�a g�ucho.

Sta�a w�r�d morza ko�ci.

Piaszczyste zbocze jaru osun�o si�, prawdopodobnie podmyte ulewami. I ods�oni�o to, co ukrywa�o. Cmentarzysko. Trupiarni�. Ogromne zwa�owisko ko�ci. Piszczeli, miednic, �eber, femur�w. Czaszek.

Unios�a jedn�.

�ysn�a b�yskawica, a Ciri krzykn�a. Poj�a, czyje to resztki tu le��.

Czaszka, nosz�ca �lad ciosu brzeszczotem, mia�a w uz�bieniu k�y.

Teraz rozumiesz, rozbrzmia�o jej w g�owie. Teraz wiesz. To zrobili oni, Aen Elle. Kr�l Olch. Lis. Krogulec. Ten �wiat wcale nie by� ich �wiatem. Sta� si� nim. Gdy go zdobyli. Gdy otworzyli Ard Gaeth, oszukawszy i wykorzystawszy nas w�wczas tak, jak teraz pr�bowali oszuka� i wykorzysta� ciebie.

Ciri cisn�a czerep.

� �otry!�� krzykn�a w noc. - Mordercy.

Przez niebo z gruchotem przetoczy� si� grom. Ihuarraquax zar�a� g�o�no, alarmuj�co. Zrozumia�a. Skokiem znalaz�a si� w siodle, krzykiem podnieci�a Kelpie do galopu. Na ich tropie by�a pogo�.

Ju� kiedy� tak by�o, pomy�la�a, �ykaj�c w galopie wiatr. Ju� tak kiedy� by�o. Taka jazda, dzika, w ciemno�ci, w�r�d nocy pe�nej strach�w, widm i zjaw.

��Naprz�d, Kelpie!

W�ciek�y cwa�, oczy �zawi� od p�du. Niebo na p� rozcina b�yskawica, w rozb�ysku Ciri widzi olchy po obu stronach drogi. Pokraczne drzewa wyci�gaj� ku niej zewsz�d d�ugie guz�owate ramiona konar�w, k�api� czarnymi paszcz�kami dziupli, ciskaj� w �lad przekle�stwa i gro�by. Kelpie r�y przenikliwie, mknie tak szybko, �e kopyta zdaj� si� tylko muska� ziemi�. Ciri k�adzie si� na szyi klaczy. Nie tylko, by zmniejszy� op�r powietrza, tak�e po to, by unikn�� ga��zi olch, kt�re chc� zwali� lub �ci�gn�� j� z siod�a. Ga��zie �wiszcz�, smagaj�, ch�oszcz�, usi�uj� wczepi� si� w ubranie i w�osy. Pokraczne pnie chwiej� si�, dziuple k�api� i hucz�.

Kelpie r�y dziko. Jednoro�ec odpowiada r�eniem. Jest �nie�nobia�� plam� w mroku, wskazuje drog�.

P�d�, Gwiazdooka! P�d� co si�!

Olch jest coraz wi�cej, coraz trudniej unika� ich konar�w. Nied�ugo zatarasuj� ca�� drog�

Z ty�u krzyk. G�os pogoni.

Ihuarraquax r�y. Ciri odbiera jego sygna�. Rozumie znaczenie. Przywiera do szyi Kelpie. Nie musi jej pop�dza�. �cigana strachem klacz leci karko�omnym cwa�em.

Znowu sygna� od jednoro�ca, wyra�niejszy, wdzieraj�cy si� do m�zgu. To polecenie, rozkaz wr�cz.

Skacz, Gwiazdooka. Musisz skoczy�. W inne miejsce, w inny czas.

Ciri nie rozumie, ale stara si� zrozumie�. Bardzo stara si� zrozumie�, koncentruje si�, koncentruje tak mocno, �e krew szumi i t�tni w uszach�

B�yskawica. A po niej nag�a ciemno��, ciemno�� mi�kka i czarna, czarna czerni�, kt�rej nie rozja�nia nic.

W uszach szum.

Na twarzy wiatr. Ch�odny wiatr. Kropelki deszczu. W nozdrzach zapach sosny.

Kelpie bryka�a, parska�a, tupie. Szyj� ma mokr� i gor�c�.

B�yskawica. Kr�tko po niej grom. W �wietle Ciri widzi Ihuarraquaxa potrz�saj�cego �bem i rogiem, ostro grzebi�cego ziemi� kopytem.

��Koniku?

Jestem tutaj, Gwiazdooka.

Niebo pe�ne jest gwiazd. Pe�ne konstelacji. Smok. Zimowa panna. Siedem K�z. Dzban.

A nad samym niemal horyzontem � Oko.

��Uda�o si� � westchn�a. - Uda�o si� nam, Koniku. To jest m�j �wiat!

Jego sygna� by� tak wyra�ny, �e Ciri zrozumie wszystko.

Nie, Gwiazdooka. Uciekli�my z tamtego. Ale to wci�� nie to miejsce, nie ten czas. Jeszcze wiele przed nami.

��Nie zostawiaj mnie samej.

Nie zostawi�. Mam wobec ciebie d�ug. Musz� go sp�aci�. Do ko�ca.

Wraz ze zrywaj�cym si� wiatrem niebo ciemnieje od zachodu, nap�ywaj�ce falami chmury po kolei gasz� konstelacje. Ga�nie smok, ga�nie Zimowa Panna, Siedem K�z, Dzban. Ga�nie oko, �wiec�ce najsilniej i najd�u�ej.

Niebosk�on wzd�u� horyzontu rozb�ysn�� kr�tkotrwa�� jasno�ci� b�yskawicy. Grom przetoczy� si� z g�uchym hurkotem. Wichura wzmog�a si� raptownie, sypn�a w oczy kurzem i suchym li�ciem.

Jednoro�ec zar�a�, wys�a� mentalny sygna�.

Nie ma czasu do stracenia. Jedyna nasza nadzieja w szybkiej ucieczce. We w�a�ciwe miejsce, w�a�ciwy czas. Spieszmy si�, Gwiazdooka.

Jestem Pani� �wiat�w. Jestem Starsz� Krwi�.

Jestem z krwi Lary Dorren, c�rki Shiadhal.

Ihuarraquax zar�a�, ponagli�. Kelpie zawt�rowa�a przeci�g�ym prychni�ciem. Ciri naci�gn�a r�kawice.

��Jestem gotowa � powiedzia�a.

Szum w uszach. B�ysk i jasno��. A potem ciemno��.

Jarre, co tu du�o gada�, by� bardzo rozczarowany. Wychowane w �wi�tyni i jego w�asna otwarta natura sprawia�y, �e wierzy� w ludzi, w ich dobro�, �yczliwo�� i bezinteresowno��. Z wiary tej nie zosta�o wiele.

Przespa� ju� dwie noce na dworze, w resztkach stog�w, a teraz zanosi�o si� na to, �e w podobny spos�b sp�dzi noc trzeci�. W ka�dej wsi, w kt�rej prosi� o nocleg lub kawa�ek chleba, zza zawartych na g�ucho wierzei odpowiada�o mu albo ci�kie milczenie, albo obelgi i gro�by. Nic nie pomaga�o, gdy m�wi�, kim jest i w jakim celu w�druje.

Bardzo, bardzo rozczarowali go ludzie.

Zmierzcha�o szybko. Ch�opiec ra�no i dziarsko maszerowa� dr�k� w�r�d p�l. Wypatrywa� stogu, zrezygnowany i przybity perspektyw� kolejnej nocy pod go�ym niebem. Marzec by�, co prawda, wyj�tkowo ciep�y, ale noc� robi�o si� zimno. I naprawd� straszno.

Jarre spojrza� na niebo, na kt�rym, jak co noc od nieomal tygodnia, wida� by�o z�oto-czerwon� pszczo�� komety przemierzaj�cej niebo z zachodu na wsch�d, ci�gn�cej za sob� migotliwy warkoczyk ognia. Zastanowi� si�, c� te� naprawd� mo�e zwiastowa� to dziwne, wspominane w wielu proroctwach zjawisko.

Podj�� marsz. Robi�o si� coraz ciemniej. Dr�ka wiod�a w d�, w szpaler g�stych krzak�w przybieraj�cych w p�mroku przera�aj�ce kszta�ty. Z do�u, stamt�d, gdzie by�o jeszcze ciemniej, wia�o zimnem, brzydkim zapachem butwiej�cego zielska i czym� jeszcze. Czym� bardzo niedobrym.

Jarre zatrzyma� si�. Pr�bowa� wm�wi� sobie, �e to, co pe�za mu po grzbiecie i ramionach, to nie strach, lecz ch��d. Bez efektu.

Brzegi obro�ni�tego �ozin� i pokracznymi wierzbami kana�u, czarnego i b�yszcz�cego jak �wie�o wylana smo�a, spina� niski mostek. W miejscach, gdzie bale zgni�y i zapad�y si�, mostek zia� pod�u�nymi dziurami, balustrada by�a z�amana, jej dr�gi zanurzone w wodzie. Za mostkiem wierzby ros�y g�ciej. Cho� daleko by�o jeszcze do prawdziwej nocy, cho� odleg�e ��ki za kana�em wci�� jeszcze ja�nia�y wisz�cym na czubkach traw prz�dziwem mgie�, w�r�d wierzb panowa�a ciemno��. W mroku Jarre niewyra�nie widzia� ruiny jakiego� budynku � zapewnie m�yna, �luzy albo w�gorzarni.

Musz� przej�� przez ten mostek, pomy�la� ch�opiec. Trudno, darmo! Chocia� przez sk�r� czuj�, �e tam, w tym �moku, czai si� co� niedobrego, musz� przej�� na drug� stron� tego kana�u. Musz� przekroczy� ten kana�, jak uczyni� to �w mityczny w�dz czy bohater, o kt�rym czyta�em w zetla�ych manuskryptach w �wi�tyni Melitele. Przekrocz� kana� i w�wczas� Jak to by�o? Karty b�d� rozdane? Nie, ko�ci rzucone. Za mn� zostanie moja przesz�o��, przede mn� rozpostrze si� moja przysz�o��

Wkroczy� na mostek i z miejsca wiedzia�, �e przeczucie go nie myli�o. Zanim jeszcze ich zobaczy�. I us�ysza�.

��A co?�� charkn�� jeden z tych, kt�rzy zast�pili mu drog�. - Nie m�wi�em? M�wi�em, ino poczeka� krzyn�, a ktosik nadejdzie.

��Prawie, Okultich � drugi z uzbrojonych w grube pa�y typ�w sepleni� lekko. - I�cie za wr�a albo wo�chwa ci robi�. No, przechodniu mi�y, samopas id�cy! Dasz, co tam masz, po dobroci, czy te� nie ob�dzie si� bez szarpaniny?

��Ja nic nie mam!�� wrzasn�� co si� w p�ucach Jarre, cho� niewiele mia� nadziei na to, �e kto� us�yszy i przybie�y z pomoc�. - Jestem ubogim w�drowcem! Nie mam grosza przy duszy! Co mam wam odda�? Ten kij? Odzienie?

��Te� � powiedzia� ten sepleni�cy, a w g�osie jego by�o co�, co sprawi�o, �e Jarre zadygota�. - Bo trza ci wiedzie�, ubogi w�drowcze, �e tak po prawdzie to my tu, w potrzebie pilnej b�d�cy, dziewki jakiej� wygl�dalim. No, ale noc ju� za pasem, nikt ju� nie przyjdzie, tedy na bezrybiu i rak ryba! �apaj jego, zuchy!

��Ja mam n�! - wrzasn�� Jarre. - Ostrzegam!

Faktycznie, mia� n�. Gwizdn�� go w �wi�tynnej kuchni w przeddzie� ucieczki i schowa� w tobo�ku. Ale nie si�ga� po niego. Parali�owa�a go � i przera�a�a � �wiadomo��, �e to bez sensu i �e nic mu nie pomo�e.

��Mam n�!

��Prosz�, prosz� � zadrwi� ten sepleni�cy, zbli�aj�c si�. - Ma n�. Kto by pomy�la�.

Jarre nie m�g� ucieka�. Przera�enie sprawi�o, �e jego nogi zamieni�y si� w dwa wbite w ziemi� s�upy. Adrenalina capn�a go za gard�o jak p�tla arkanu.

��Hola!�� krzykn�� trzeci typek, m�odym i dziwnie znajomym g�osem. - Ja jego chyba znam! Tak, tak, znam go! Ostawcie, m�wi�, to znajomek! Jarre? Poznajesz mnie? Jestem Melfi! Hej, Jarre? Poznajesz?

��Poz� naj� - Jarre ze wszystkich si� walczy� z paskudnym, przemo�nym, nieznanym mu do tej pory uczuciem. Dopiero gdy poczu� b�l biodra, kt�rym grzmotn�� o dyle mostu, zrozumia�, co to by�o za uczucie.

Uczucie tracenia przytomno�ci.

��Oj, a to niespodzianka � powiedzia� Melfi. - Ot, traf nad trafy! Ot, swojaka zdarzy�o si� napotka�! Z Ellander znajomka! Druha! Co, Jarre?

Jarre prze�kn�� k�s twardego i ci�gliwego kawa�a s�oniny, kt�rym pocz�stowa�a go jego dziwna kompania, zagryz� pieczon� rzep�. Nie odpowiedzia�, kiwn�� tylko g�ow� w stron� ca�ej otaczaj�cej ognisko sz�stki.

��A dok�d to tobie droga Jarre?

��Do Wyzimy?

��Ha! Tam i nam do Wyzimy! Ot, traf nad trafy! Co, Milton? Pami�tasz Miltona, Jarre?

Jarre nie pami�ta�. Nie by� pewien, czy w og�le widzia� go kiedykolwiek na oczy. Mielfi te� zreszt� lekko przesadza�, zw�c go druhem. By� to syn bednarza z Ellander. Gdy razem ucz�szczali do przy�wi�tynnej infimy, Melfi zwyk� by� regularnie i dotkliwie bija� Jarre i nazywa� go pocz�tym w pokrzywach b�kartem bez ojca ni matki. Trwa�o to oko�o roku, po kt�rego up�ywie bednarz zabra� syna ze szko�y, potwierdzi�o si� bowiem, �e latoro�l nadaje si� wy��cznie do beczek. Tak to Melfi, miast w pocie czo�a poznawa� arkana czytania i pisania, w pocie czo�a struga� klepki w warsztacie ojca. A gdy Jarre uko�czy� nauk� i z rekomendacji �wi�tyni zasta� pomocnikiem pisarza w s�dzie grodzkim, bednarczyk � wzorem taty � k�ania� mu si� po pas, dawa� prezenty i deklarowa� przyja��.

��do Wyzimy idziem � kontynuowa� opowie�� Melfi. - Do armii. Wszyscy my tu, jak m�� jeden, do wojska Owi tu, uwa�asz, Milton i Ograbek, kmieccy synowie, z �anowej powinno�ci wybrani, wiesz przecie�

��Wiem � Jarre obrzuci� spojrzeniem kmiecych syn�w, jasnow�osych, podobnych jak bracia, gryz�cych jakie� nierozpoznawalne opieczone w popiele po�ywienie. - Jeden z dziesi�ciu �an�w. �anowy kontyngens. A ty, Melfi?

��Ze mn� � westchn�� bernardczyk � to, uwa�asz, jest tak: za pierwszym razem, gdy cechy mia�y da� rekruta, to mi� ojciec wybronili od ci�gni�cia ga�ki. Ale przysz�a bieda, trza by�o losowa� wt�ry raz, bo tak miasto uradzi�o� Wiesz przecie�

��Wiem � przytakn�� znowu Jarre. - Uzupe�niaj�ce losowanie kontyngensu rada miasta Ellander ustanowi�a wilkierzem z dnia szesnastego stycznia. By�o to konieczne w obliczu nilfgaardzkiego zagro�enia�

��Pos�uchaj ino, Szczupak, jak on gada � wtr�ci� si� charkliwie kr�py i ostrzy�ony do sk�ry typ, ten zwany Okultichem, kt�ry niedawno pierwszy okrzykn�� go na mo�cie. - Paniczyk! M�drala jaki�!

��M�dru�! - zawt�rowa� przeci�gle drugi, wielki parob z wiecznie przylepionym do kr�g�ej g�by g�upawym u�miechem. - M�drali�ski!

��Zatknij si�, Klaproth � zasepleni� wolno ten nazywany szczupakiem, najstarszy w kompanii, ros�y, z obwis�ym w�sem i podgolonym karkiem. - Skoro m�drala, godzi si� pos�ucha�, gdy prawi. Spor z tego mo�e by�. Nauka. A nauka nigdy nikomu nie zaszkodzi�a. No, prawie nigdy. I prawie nikomu.

��Co prawda, to prawda � og�osi� Melfi. - On, Jarre znaczy, faktycznie nieg�upi jest, czytaty jest i pisaty� Uczony! On�e przecie w Ellander za pisarczyka s�dowego robi, a w chamie Melitele ca�y ksi�g�w zbi�r w pieczy ma�

��C� tedy, ciekawo�� � przerwa� Szczupak, wpatrzony w Jarre przez dym i iskry � taki s�dowo-�wi�tynno-zasrany ksi�garz na go�ci�cu ku Wyzimie porabia?

��Jak i wy � powiedzia� ch�opiec � do wojska id�.

��A czego to � oczy Szczupaka b�yszcza�y, odbija�y blask jak oczy prawdziwej ryby w �wietle �uczywa na dziobie cz�na � czego to s�dowo-�wi�tynny uczony we wojsku szuka� my�li? Bo przecie nie w rekruty idzie? H�? To� ka�dy g�upi wie, �e �wi�tynie wyj�te s� spod kontyngensu, nie maj� musu rekruta dostarcza�. A i to wie ka�dy g�upi, �e ka�dy jeden s�d swego pisarczyka od s�u�by zdolen jest wybroni� i wyreklamowa�. Jak�e to wi�c jest, panie urz�dnik?

��Id� do wojska na ochotnika � o�wiadczy� Jarre. - Zaci�gam si� sam, z w�asnej woli, nie z kontyngensu. Cz�ciowo z pobudek osobistych, ale g��wnie z patriotycznego obowi�zku.

Kompania rykn�a gromkim, dudni�cym, ch�ralnym �miechem.

��Baczcie, zuchy � przem�wi� wreszcie Szczupak � jakie to sprzeczno�ci w cz�eku nieraz siedz�. Natury dwie. Ot, m�odzik, zda� by si� mog�o, kszta�cony i bywa�y, do tego niezawodnie z przyrodzenia nieg�upi. Wiedzie� powinien, co na wojnie si� dzieje, zna�, kto kogo bije i wnet ca�kiem pobije. A on, jak sami�cie s�yszeli, bez przymusu, z w�asnej woli, z paterotycznego obowi�zku chce si� do przegrywaj�cej partyji przy��czy�.

Nikt nie skomentowa�. Jarre tez nie.

��Taki paterotyczny obowi�zek � rzek� wreszcie Szczupak � zwykle jeno chorych na umy�le cechuj�cy, c�, mo�e i nawet przystoi �wi�tynno-s�dowym wychowankom. Ale by�a tu mowa i o jakisi pobudkach osobistych. Gro�nie ciekawym, jakie� owe osobiste pobudki s�?

��S� one na tyle osobiste � uci�� Jarre � �e nie b�d� o nich opowiada�. Tym bardziej, �e wam, mospanie, o waszych pobudkach te� jako� m�wi� niespieszno.

��Ot� bacz � rzek� po chwili ciszy Szczupak � �e gdyby jaki prostak tak do mnie zagada�, z punktu wzi��by w pysk. No, ale je�li uczony pisarczyk� Takiemu daruj� na ten raz. I opowiem: ja te� do wojska id�. I te� na ochotnika.

��By jak kto chory na umy�le przy��czy� si� do przegrywaj�cych?�� Jarre sam dziwi� si�, sk�d nagle bierze si� w nim tyle zuchwa�o�ci. - Po drodze obdzieraj�c podr�nych na mostach?

��On � zarechota� Melfi, uprzedzaj�c Szczupaka � ci�giem boczy si� na nas za zasadzk� na mostku. Odpu��e, Jarre, to� to tylko figle by�y! Sztuki takie niewinne. Prawda, Szczupak?

��Prawda � Szczupak ziewn��, k�apn�� z�bami, a� echo posz�o. - Szutki takie niewinne. �ycie smutne jest i osowia�e, rychtyk niby ciel�, co je do szlachtuza wiod�. Tedy jeno szutk� albo figlem mo�na je sobie rozweseli�. Nie uwa�asz tak pisarczyku?

��Uwa�am. W zasadzie.

��To dobrze � Szczupak nie spuszcza� z niego b�yszcz�cych oczu. No inakszy marny by z ciebie by� dla nas kompanion i lepiej by ci by�o do Wyzimy samopas pow�drowa�. Cho�by zaraz.

Jarre milcza�. Szczupak przeci�gn�� si�.

��Rzek�em, com mia� rzec. No, zuchy, tedy my poszucili, pofiglowali, poweselili si�, a tera do wczasu pora. Je�li na odwieczerz mamy w Wyzimie by�, to ze s�onkiem trzeba, wyruszymy.

Noc by�a bardzo zimna, Jarre mimo zm�czenia nie m�g� zasn��, zwini�ty w k��bek pod opo�cz�, z kolanami niemal dotykaj�cymi podbr�dka. Gdy wreszcie usn��, spa� �le, ustawicznie budzi�y go sny. Wi�kszo�ci nie pami�ta�. Opr�cz dw�ch. W pierwszym �nie znany mu wied�min Geralt z Rivii siedzia� pod zwisaj�cymi ze ska�y d�ugimi soplami, nieruchomy, oblodzony i szybko zasypywany wal�cym �niegiem. W drugim �nie Ciri na karym koniu, przytulona do grzywy, cwa�owa�a szpalerem pokracznych olch usi�uj�cych schwyta� j� krzywymi konarami.

Ach, i przed samym �witem przy�ni�a mu si� Triss Merigold. Po ubieg�orocznym pobycie w �wi�tyni czarodziejka �ni�a si� ch�opcy kilka razy. Sny te zmusza�y Jarre do rzeczy, kt�rych potem bardzo si� wstydzi�.

Teraz, ma si� rozumie�, do �adnego wstydu nie dosz�o. By�o zwyczajnie za zimno.

Rano, faktycznie ledwo s�onko wzesz�o, ca�a si�demka ruszy�a w drog�. Milton i Ograbek, kmiecy synowie z �anowego kontyngensu, dawali sobie animuszu wojack� piosenk�.

Szczupak, Okultich, Klaproth i przyklejony do nich bednarczyk Melfi opowiadali sobie dykteryjki i anegdoty, nies�ychanie w ich imieniu �mieszne.

���a Nilfgaardczyk pyta: "Co tu tak �mierdzi?" A elf na to: "G�wno". Haaa, haa, haaa!

��He, he, he, heee!

��Ha, ha, ha, ha! A taki znacie? Id� Nilfgaardczyk, elf i krasnolud. Patrz�: leci mysza�

Im bardziej dzie� r�s�, tym wi�cej spotykali na go�ci�cu innych w�drowc�w, ch�opskich woz�w, komorniczych powod�w, oddzia�k�w maszeruj�cego wojska. Niekt�re wozy by�y wy�adowane dobrem, za tymi banda Szczupaka sz�a z nosami niemal przy ziemi, niczym wy��y, zbieraj�c co spad�o � a to marchewk�, a to kartofel, rzep�, czasem nawet cebul�. Cz�� �upu przemy�lnie chowano na czarn� godzin�, cz�� �apczywie po�erano, nie przerywaj�c opowiadania dowcip�w.

���a Nilfgaardczyk: pruuuu! I zesra� si� po same uczy! Ha, ha, ha, ha, ha, ha!

��Haa, haaa, haa! O bogowie, nie wytrzymam� Zesra� si� Haaaa, haaa, haaa!

��He, heeee, heee!

Jarre czeka� na okazj� i pretekst do od��czenia si�. Nie podoba� mu si� Szczupak, nie podoba� mu si� Okultich. Nie podoba�y mu si� spojrzenia, jakimi Szczupak i Okultich obrzucali mijaj�ce ich kupieckie wozy, ch�opskie zaprz�gi i siedz�ce na furmankach kobiety i dziewki. Nie podoba� mu si� drwi�cy ton Szczupaka, gdy �w co i rusz zagadywa� o celowo�ci zaci�gania si� na ochotnika w chwili, gdy kl�ska i zag�ada s� pewne i oczywiste.

Zapachnia�o oran� ziemi�. Dymem. W dolinie, w�r�d regularnej szachownicy p�l, gaj�w i l�ni�cych jak zwierciade�ka rybak�w widzieli dachy zabudowa�. Do ich uszu dobiega�o czasem dalekie szczekanie psa, ryk wo�u, pianie koguta.

��Wida�, �e zamo�ne te wioseczki � wysepleni� Szczupak, oblizuj�c wargi. - Niedu�e, ale misterne.

��Tu, w dolinie � pospieszy� z wyja�nieniem Okultich � nizio�ki �ywi� i gospodarz�. U nich wszystko misterne i �adne. Gospodarny to narodek, one karze�ki.

��Nieludzie przekl�te � charkn�� Klaproth. - Chobo�dy jedne! Une tu gospodarz�, a prawdziwemu cz�eku bieda przez takich a n�dza. Takim nawet wojna nie szkodzi.

��Na razie � Szczupak rozci�gn�� usta w brzydkim u�miechu. - Zapami�tajcie, zuchy, t� wioseczk�. T� skrajn�, w�r�d brz�zek, u samego boru. Zapami�tajcie dobrze. Gdybym kiedy zapragn�� tam�j w go�ci, nie chcia�bym b��dzi�.

Jarre odwr�ci� g�ow�. Udawa�, �e nie s�yszy. �e widzi tylko go�ciniec przed sob�.

Maszerowali. Milton i Ograbek, kmiecy synowie z �anowego przyboru, zaintonowali now� pie��. Mniej wojack�. Troch� jakby bardziej pesymistyczn�. Mog�c� � zw�aszcza po wcze�niejszych aluzjach Szczupaka � by� wr�cz uznan� za niedobry omen.

��Ten � oceni� ponuro Okultich � musi mie� dudki. Je�li� on nie ma dudk�w, to niech mnie wymnisz�.

Osobnikiem, dla kt�rego Okultich szed� na tak okropny hazard, by� dogoniony w�drowny handlarz, id�cy obok ci�gni�tej przez os�a dwuk�ki.

��Dudki dudkami � zasepleni� Szczupak � a osio�ek te� co� wart. Przyspieszcie kroku, zuchy.

��Melfi � Jarre chwyci� bednarczyka za r�kaw. - Otw�rz no oczy. Nie widzisz, co tu si� szykuje?

��To� to tylko �arty, Jarre � Melfi wyszarpn�� si�. - Tylko �arty�

W�zek handlarza � z bliska wida� to by�o wyra�nie � by� jednocze�nie straganem, m�g� by� jednocze�nie na stragan zamieniony i roz�o�ony w ci�gu kilku chwil. Ca�a ci�gni�ta przez os�a konstrukcja pokryta by�a jaskrawymi i malowniczo zamaszystymi napisami, w kt�rych oferta handlarza obejmowa�a balsamy i driakwie lecz�ce, talizmany i amulety ochronne, eliksiry, filtry i kataplazmy magiczne, �rodki pior�ce, a nadto wykrywacze metali, kruszc�w i trufli oraz niezawodne przyn�ty na ryby, kaczki i dziewki.

Handlarz, chudy i mocno przyt�amszony brzemieniem wieku jegomo��, obejrza� si�, zobaczy� ich, zakl�� i pop�dzi� os�a. Ale osio�, jak to osio�, ani my�la� i�� szybciej.

��Zacne rucho na onym � oceni� z cicha Okultich. - I na w�zeczku cosik pewno znajdziem�

��No, zuchy � skomentowa� Szczupak. - Raz, dwa! Uporajmy si� ze spraw�, p�ki ma�o �wiadk�w na go�ci�cu.

Jarre, sam nie mog�c nadziwi� si� swemu m�stwu, kilkoma szybkimi krokami wysforowa� si� przed kompani� i obr�ci�, staj�c mi�dzy nimi a kupcem.

��Nie � powiedzia�, z trudem dobywaj�c g�osu ze �ci�ni�tego gard�a. - Nie pozwol�

Szczupak powoli rozchyli� kapot� i pokaza� zatkni�ty za pas d�ugi n�, ewidentnie wyostrzony jak brzytwa.

��Nast�p no si�, pisarczyku � zasepleni� z�owrogo. - Je�li szyj� sw� szanujesz. My�la�em, przygodzisz si� w naszej kompanii, ale nie, nazbyt ciebie, widz�, twoja �wi�tynia wy�wi�toszkowa�a, nazbyt �e� pobo�nym kadzid�em prze�mierdn��. Tedy nast�p si� precz z drogi, bo inaczej�

��A co tu si� wyrabia? H�?

Zza flankuj�cych go�ciniec p�katych i rosochatym wierzb, najpowszechniejszego elementu krajobrazu doliny Ismeny, wy�oni�y si� dwie dziwaczne postacie.

Obaj m�czy�ni nosili nawoskowane i podkr�cone ku g�rze w�siska, barwne bufiaste pludry, pikowane, przybrane wst��kami kaftany i wielkie, mi�kkie, aksamitne berety z p�kami pi�r. Opr�cz wisz�cych przy szerokich pasach tasak�w i pugina��w, obaj m�czy�ni nosili na plecach dwur�czne miecze, d�ugie chyba na s��e�, o �okciowej d�ugo�ci r�koje�ciach i du�ych wygi�tych jelcach.

Lancknechci, podskakuj�c, dopinali spodnie. �aden nie uczyni� cho�by ruchu w stron� r�koje�ci ich straszliwych mieczy, ale Szczupak i Okultich i tak momentalnie spotulnieli, a wielki Klaproth skurczy� si� jak mechera, z kt�rej usz�o powietrze.

��My tu� My tu nic��� zasepleni� Szczupak. - Nic z�ego�

� �arty jeno!�� kwikn�� Melfi.

��Nikomu nie sta�a si� krzywda � odezwa� si� niespodzianie zgarbiony handlarz. - Nikomu!

��My � wtr�ci� szybko Jarre � idziemy do Wyzimy, do wojska si� zaci�gn��. Mo�e i wam tamt�dy po drodze, panowie wojacy?

��A i owszem � lancknecht parskn��, od razu orientuj�c si�, o co idze. - I nam do Wyzimy. Komu wola, mo�e i�� z nami. Bezpieczniej b�dzie.

��Bezpieczniej, jako �ywo � doda� znacz�co drugi, mierz�c Szczupaka d�ugim spojrzeniem. - Godzi si� wszako� doda�, �e widzieli�my tu niedawno w okolicy wyzimskiego bajlifa konny patrol. Wielce s� oni do wieszania skorzy, marny los grasanta, kt�rego na licu pochwyc�.

��I wielebni dobrze � Szczupak odzyska� kontenans, wyszczerzy� si� szczerbato. - Wielebni, dobrze, wa�panowie, �e jest na �otrzyk�w prawo i kara, s�uszny to porz�dek. Ruszajmy tedy w drog�, do Wyzimy, do armii, bo paterotyczny obowi�zek wzywa.

Lancknecht patrzy� na niego d�ugo i do�� pogardliwie, potem wzruszy� ramionami, poprawi� mieczysko na plecach i pomaszerowa� drog�. Jego towarzysz, Jarre, tudzie� handlarz ze swym os�em i wozem ruszyli za nim, a z ty�u, w ma�ym oddaleniu, pocz�apa�a Szczupacza ha�astra.

��Dzi�ki wam � rzek� po jakim� czasie handlarz, pop�dzaj�c os�a witk� � panowie rycerze. A i tobie dzi�ki m�ody paniczu.

��Noc to � machn�� r�k� lancknecht. - Przywyklim.

��R�ni do wojska ci�gn� � jego towarzysz obejrza� si� przez rami�. - Przyjdzie na wie� lub miasteczko przymus wybra�ca z co dziesi�tego �anu da�, to czasem korzystaj�, by t� mod�� najsamprz�d co najgorszej swo�oczy si� pozby�. I pe�ne p�niej trakty takich, o, jak ci tam, zawalidrog�w. No, ale ju� tam w armii wy�wiczy ich w pos�uchu gefrejterski kij, naucz� si� ga�gany moresu, gdy raz a drugi p�jd� na praszcz�ta, w uliczk� z r�zeg�

��Ja � pospieszy� z wyja�nieniem Jarre � id� zaci�gn�� si� na ochotnika, nie z przymusu.

��Chwali si�, chwali � lancknecht spojrza� na niego, podkr�ci� nawoskowany koniuszek w�sa. - A to i widz�, �e� ty z deczko innej ni� tamci ulepiony gliny. Czemu� to z nimi pospo�u?

��Los nas zetkn��.

��Widzia�em ju� � g�os �o�nierza by� powa�ny � takie losowe zetkni�cia i zbratania, co zbratanych pod jedn� wsp�ln� przywiod�y szubienic�. Wyci�gnij z tego nauk�, ch�opcze.

��Wyci�gn�.

Nim przy�mione chmurami s�o�ce stan�o w zenicie, dotarli do traktu. Tu czeka�a ich wymuszona przeprawa w podr�y. Podobnie jak spora grupa w�drowc�w, kt�rzy musieli si� zatrzyma� � trakt bowiem szczelnie wype�niony by� maszeruj�cym wojskiem.

��Na po�udnie � znacz�co skomentowa� kierunek marszu jeden z lancknecht�w. - Na front. Ku Mariborowi i Mayenie.

��Znaki bacz � wskaza� g�ow� drugi.

��Reda�czycy � powiedzia� Jarre. - Srebrne or�y na karmazynie.

��Dobrze� zgad� � lancknecht poklepa� go po ramieniu. - I�cie �ebski z ciebie m�odzik. To jest reda�skie wojsko, kt�re kr�lowa Hedwig w pomoc nam przys�a�a. My teraz jedno�ci� mocni, Temeria, Redania, Aedirn, Kaedwen, teraz my wszyscy alianci, jednej sprawy adherenci.

��Rych�o w czas � odezwa� si� zza ich plec�w Szczupak z wyra�nym przek�sem. Lancknecht obejrza� si�, ale nic nie powiedzia�.

��Ow� si�d�my � zaproponowa� Melfi � i wytchn�� dajmy kulasom. Tego wojska ko�ca nie wida�, wiele czasu minie, nim si� droga oswobodzi.

��Si�d�my � rzek� handlarz � tam�j, na g�rce, stamt�d prospektum lepsze.

Reda�ska konnica przejecha�a, na ni�, wzbijaj�c py�, maszerowali kusznicy i paw�nicy. Za nimi wida� ju� by�o kolumn� jad�cej st�pa pancernej jazdy.

��A tamci � wskaza� pancernych Melfi � pod inszym id� znakiem. Czarn� maj� sztandart�, bia�o czymsi� upstrzon�.

��Ot, prowincja ciemna � lancknecht spojrza� na niego z pogard�. - God�a w�asnego kr�la nie poznaj�. To s� srebrne lilije, t�pa g�owo�

��Pole czarne srebrnymi liliami usiane � powiedzia� Jarre i naraz zapragn�� udowodni�, �e kto jak kto, ale on nie jest ciemn� prowincj�.

��W dawnym herbie kr�lestwa Temerii � zacz�� � widnia� lew krocz�cy. Ale tamerscy koronni ksi���ta odmiennego herbu u�ywali, a to mianowicie tym sposobem, �e do tarczy dodawali dodatkowe pole, w kt�rym by�y trzy lilie. Albowiem w symbolice heraldycznej jest kwiat lilii znakiem nast�pcy tronu, kr�lewskiego syna, dziedzica tronu i ber�a�

��M�dru� zasrany � szczekn�� Klaproth.

��Niechaj go i zawrzyj g�b�, ko�ski �bie � rzek� gro�nie lancknecht. - A ty, ch�opcze praw dalej. Ciekawe to.

��A gdy kr�lewicz Goidemar, syn starego kr�la Gardika, szed� do boju przeciw insurgentom diablicy Falki, wojsko temerskie w�a�nie pod jego znakiem, pod god�em linii walczy�o i walne odnosi�o przewagi. I gdy Goidemar tron po ojcu odziedziczy�, na pami�tk� owych przewag i dla cudownego ocalenia �ony i dziatek z r�k wra�ych herbem kr�lestwa ustanowi� trzy lilie srebrne w polu czarnym. A p�niej kr�l Cedric specjalnym dekretem herb pa�stwowy tym sposobem odmieni�, �e jest czarna tarcza srebrnymi liliami usiana. I taki jest Temerii herb po dzi� dzie�. Co �acno mo�ecie wszyscy naocznie stwierdzi�, albowiem traktem w�a�nie tameryjscy kopijnicy jad�.

��Bardzo� zgrabnie � rzek� handlarz � nam to wykoncypowa�, paniczu.

��Nie ja � westchn�� � lecz Jan z Attre, uczony heraldyk.

��I ty� nie gorzej, widno, wyuczony.

��W sam raz � dorzuci� p�g�osem Szczupak � na rekruta. By da� si� ut�uc pod tych srebrnych liliji znakiem, za kr�la i Temeri�.

Us�yszeli �piew. Gro�ny, wojacki, hucz�cy jak sztormowa fala, jak pomruk zbli�aj�cej si� burzy. �ladem za Temeryczykami sz�o r�wnym i zwartym szykiem inne wojsko. Szara, niemal bezbarwna kawaleria, nad kt�r� nie powiewa�y chor�gwie ani proporce. Przed jad�cymi na czele kolumny dow�dcami niesiono ozdobion� ko�skimi ogonami tyk� z poziom� poprzeczk�, do kt�rej przybite by�y trzy ludzkie czaszki.

��Wolna Kompania � wskaza� szarych je�d�c�w lancknecht. - Kondotierzy. Najemne wojsko.

��Zrazu wida� � westchn�� Melfi � �e bitni. Ch�op w ch�opa! A r�wno id�, by na paradzie�

��Wolna kompania � powt�rzy� lancknecht. - Przypatrzcie si�, kmiotki i go�ow�sy, prawdziwemu �o�nierzowi. Owi ju� w boju byli, oni to, kondotierzy w�a�nie, banderie Adama Pangratta, Molli, Frontina i Abatemarco, one szal� przewa�y�y pod Mayen�, dzi�ki nim p�k� nilfgaardzki pier�cie�, im to zawdzi�cza�, �e twierdza oswobodzona.

��Wier� � doda� drugi � waleczny i m�ny to nar�d, owi kondotierzy, w bitwie nieust�pliwy jak ta ska�a. Cho� za pieni�dze Wolna Kompania s�u�y, jak z ich piosenki �acno wymiarkujesz.

Oddzia� zbli�a� si� st�pa, �piew grzmia� mocn� i gromk�, lecz dziwnie ponur�, z�� nut�.

��Ech, u takich s�u�y� � westchn�� znowu Melfi. - Z takimi pospo�u wojowa� Zazna�by cz�ek s�awy a �upu�

��Wzrok mnie myli abo jak?�� Okultich zmarszczy� twarz. - Na czele drugiego hufu� Baba? To oni pod babsk� wojuj� komend�, owe najemniki?

��Baba to � potwierdzi� lancknecht. - Ale nie byle jaka baba. To Julia Abatemarco, co na ni� wo�aj� S�odka Trzpiotka. Wojowniczka, �e ho, ho! Pod jej to komend� roznie�li kondotierzy zagon Czarnych i elf�w pod Mayen�, cho� jeno w dwakro� po pi�� setek na trzy tysi�ce uderzyli.

��Owociem s�ysza� � odezwa� si� Szczupak dziwnym, oble�nie s�u�alczym, a zarazem z�o�liwym tonem � �e nie na wiele si� ta wiktoria zda�a, w b�oto posz�y wydane na najmit�w dukaty. Pozbiera� si� Nilfgaard i znowu zada� naszym bobu, a t�giego. I Mayen� zn�w opasa�. A mo�e ju� i doby� twierdzy? A mo�e ju� tu zmierza? Mo�e lada dzie� tutaj b�dzie? Mo�e ju� ci przekupni kondotierzy dawno nilfgaardzkim z�otem przekupieni?

��A mo�e � przerwa� rozsierdzony �o�nierz � w mord� chcesz dosta�, chamie? Bacz, za szczekanie przeciw naszemu wojsku strykiem karz�! Zawrzyj tedy g�b�, p�kim dobry!

��Ooo!�� osi�ek Klaproth, rozwar�szy szeroko usta, roz�adowa� sytuacj�. - Ooo, patrzajta! Jakie �mieszne kurduple id�!

Drog�, pod gruchy litawr�w, zajad�e tr�bienie kobz i dziki �wist piszcza�ek, maszerowa� szyk piechoty uzbrojonej w halabardy, gizarmy, berdysze, cepy i kolczaste wekiery. Odziani w futrzane burki, kolczugi i szpiczaste szyszaki �o�nierze byli rzeczywi�cie niezwykle niscy.

��Krasnoludy z g�r � wyja�ni� lancknecht. - Kt�ry� z regiment�w Mahakamskiego Ochotniczego Hufu.

��A ja�em my�la� � rzek� Okultich � �e krasnoludy nie z nami, a przeciw nam. �e zdradzi�y nas one paskudne kar�y i �e z Czarnymi w zmowie�

��Ty� my�la� � lancknecht spojrza� na niego z politowaniem. - A czym, ciekawo��? Ty, kapcanie, gdyby� w zupie po�kn�� karalucha, to w kiszkach wi�cej by� mia� rozumu ani�eli w g�owie. Ci, kt�rzy tam maszeruj�, to kt�ry� z regiment�w krasnoludzkiej piechoty, kt�r� przys�a� nam w sukurs Brouver Hoog, starosta z Mahakamu. Oni te� w wi�kszo�ci ju� w boju byli, straty mieli du�e, tedy ich pod Wyzim� cofn�li na przeformowanie.

��Bitny to nar�d, krasnoludy � potwierdzi� Melfi. - Mnie, jak w Ellander w ober�y kiedy� jeden w ucho na Saoine da�, to mi w tym uchu dzwoni�o do Yule.

��Krasnoludzki regiment jest w kolumnie ostatni � lancknecht os�oni� oczy d�oni�. - Koniec przemarszu, go�ciniec zaraz wolny b�dzie. Zbierajmy si� i w drog�, bo ju� skoro po�udnie.

��Tyle wojennego luda na po�udnie maszeruje � powiedzia� sprzedawca amulet�w i driakwi � �e niechybnie wielka b�dzie wojna. Wielkie spadn� na ludzi nieszcz�cia! Wielkie kl�ski na armie! Gin�� b�dzie lud tysi�cami od miecza i po�ogi. Ow� uwa�acie, panowie, �e �w kometa, kt�rego na niebie co noc wida�, czerwony ogon ognisty za sob� wlecze. Je�li� u komety ogon siny albo blady, zwiastuje on zimne choroby, febry, pleury, flegmy i katary, a takowo� nieszcz�cia wodne, jak powodzie, ulewy albo d�ugie s�oty. Czerwona zasi� barwa wskazuje, �e jest to kometa gor�czki, krwi i ognia,a takowo� �elaza, kt�re z ognia si� rodzi. Straszne, straszne kl�ski spadn� na lud! Wielkie pogromy b�d� i rzezie. Jak to stoi w tym proroctwie: b�d� trupy le�e� wysoko na �okci dwana�cie, na opustosza�ej ziemi wy� b�d� wilcy, a cz�ek �lad stopy drugiego cz�eka b�dzie ca�owa�� Biada nam!

��Dlaczego nam?�� przerwa� ch�odno lancknecht. - Kometa wysoko leci, z Nilfgaardu te� go wida�, nie m�wi�c o dolinie Iny, sk�d, m�wi�, Menno Coehoorn nadci�ga. Czarni te� w niebo patrz� i komet� widz�. Czemu tedy nie przyj��, �e on nie nam, ale im kl�sk� wr�y? �e to ich trupy b�d� w stert� u�o�one?

��Tak jest!�� warkn�� drugi lancknecht. - To im biada, Czarnym!

��Zgrabnie�cie to, panowie, wykoncypowali.

��No pewnie.

Min�li otaczaj�ce Wyzim� lasy, weszli na ��ki i pastwiska. Pas�y si� tu ca�e tabuny koni, r�nych � kawaleryjskich, zaprz�gowych, poci�gowych ci�kich perszeron�w. Trawy, jak to w marcu, by�o na ��kach tyle, co kot nap�aka�, ale sta�y tam pe�ne siana wozy i brogi.

��Widzita?�� obliza� wargi Okultich. - Ech, koniki! I nikt nie pilnuje! Tylko bra�, wybiera�

��Zawrzyj g�b� � sykn�� Szczupak i s�u�alczo wyszczerzy� do lancknecht�w szczerbate uz�bienie. - On, panowie, w je�dzie zamarzy� s�u�y�, po temu tak na te rumaki �aso patrzy.

��W je�dzie!�� parskn�� lancknecht. - Ot, co to si� chamowi roi! Koniuchem pr�dzej mu by�, gn�j spod koni wid�ami wybiera�, taczk� wywozi�.

��Prawie, panie, m�wicie!

Poszli dolej, wnet dotarli na grobl� wiod�c� wzd�u� staw�w i row�w. I nagle nad wierzcho�kami olch zobaczyli czerwone dach�wki wie� g�ruj�cego nad jeziorem wyzimskiego zamku.

��No, to my prawie na miejscu � rzek� handlarz. - Czujecie?

��U-uu!�� wykrzywi� si� Melfi. - Ale� smr�d! Co to?

��Pewnie �o�nierze, co z g�odu zdechli na kr�lewskiej lafie � zamrucza� za ich plecami Szczupak, ale tak, by lancknechci nie dos�yszeli.

��Ma�o nosa nie urwie, he?�� za�mia� si� jeden. - Ano, sta� tu tysi�cami ca�emi wojenny lud na hiberionie, a wojenny lud je�� musi, a jak zje, to fajda. Takim ju� to kszta�tem natura sprawi�a i nic na to nie poradzisz! A co si� nafajda�o, to tu, o, do tych row�w wywo��, wywalaj�, nawet nie przysypuj�c. Zim�, p�ki mr�z g�wno mrozi�, sz�o jako� wytrzyma�, ale od wiosny� Tfu!

A coraz to nowi nadchodz� i na star� kup� �aduj� � drugi lancknecht te� splun��. - A �w wielgi bzyg s�yszycie? To muchy. Chmary ich tu s�, wczesn� wiosn� nie widziana rzecz! Owi�cie sobie g�by, czym mo�e, bo do oczy i ust naw�a��, psiejuchy. I �wawo, im pr�dzej t�dy przejdziem, tym lepiej.

Min�li rowy, ale nie uda�o im si� zgubi� smrodu. Przeciwnie, Jarre da�by g�ow�, �e im bli�ej miasta, tym zaduch by� gorszy. Tyle, �e bardziej urozmaicony, bogatszy skal� i odcieniami. �mierdzia�y otaczaj�ce gr�d wojskowe obozy i namioty. �mierdzia� ogromny lazaret. �mierdzia�o t�oczne i ruchliwe podgrodzie, �mierdzia� wa�, �mierdzia�a brama, �mierdzia�o podwale, �mierdzia�y placyki i uliczki, �mierdzia�y mury wznosz�cego si� nad miastem zamczyszcza. Szcz�ciem nozdrza przyzwyczaja�y si� szybko i wkr�tce zajedno im by�o, czy to gn�j, czy to padlina, czy to koci mocz, czy to kolejna jad�odajnia.

Muchy by�y wsz�dzie. Bzycza�y natr�tnie, pcha�y si� do oczu, do uszu, do nosa. Nie dawa�y si� odp�dzi�. �atwiej by�o je rozgnie�� na twarzy. Lub rozgry��.

Gdy tylko wyszli z cienia podbramia, w oczy uderzy� ich ogromny malunek na �cianie przedstawiaj�cy rycerza z wycelowanym w nich palcem. Napis pod malunkiem pyta� wielkimi literami: A TY? CZY JU� SI� ZACI�GN��E�?

��Ju�, ju� � mrukn�� lancknecht. - Niestety.

Podobnych malunk�w by�o du�o, mo�na rzec � co �ciana, to malunek. Przewa�a� �w rycerz z palcem, cz�sta by�a te� patetyczna Matka Ojczyzna z rozwianym siwym w�osem, maj�ca w tle p�on�ce wsie i niemowl�ta na nilfgaardzkich pikach Zdarza�y si� te� wizerunki elf�w, z ociekaj�cymi krwi� no�ami w z�bach.

Jarre nagle obejrza� si� i stwierdzi�, �e s� sami, on, lancknechci i handlarz. Po Szczupaku, Okultichu, wybranieckich kmiotkach i Melfim nie by�o �ladu.

��Tak, tak � potwierdzi� jego przypuszczenie, przypatruj�c mu si� badawczo. - Zmyli si� twoi druhowie przy pierwszej sposobno�ci, za pierwszym w�g�em zamietli za sob� chwostami. I wiesz, co ci rzekn�, ch�opcze? Dobrze to, �e si� wasze drogi rozesz�y. Nie d�� k'temu, by si� znowu zesz�y.

��Szkoda Melfiego � mrukn�� Jarre. - To w sumie dobry ch�opak.

��Ka�dy sw�j los sam wybiera. A ty chod� z nami. Poka�emy, gdzie werbunek.

Wyszli na placyk, po�rodku kt�rego, na kamiennym podwy�szeniu sta� pr�gierz. Dooko�a pr�gierza kupili si� ��dni uciechy mieszczanie i �o�nierze. Zakuty skazaniec, dopiero co trafiony pecyn� b�ota w twarz, plu� i p�aka�. T�um rycza� ze �miechu.

��Ej�e!�� krzykn�� lancknecht. - Patrzajta, kogo to w dyby wzi�li? To� to Fuson! Ciekawo��, za co jego tak?

��Za rolnictwo � pospieszy� z wyja�nieniem gruby mieszczanin w wilczym futrze i filcowej czapce.

��Za co?

��Za rolnictwo � powt�rzy� z naciskiem grubas. - Za to, �e sia�.

��Ha, tera to�cie waln�li, z przeproszeniem, kieby w� na klepisko � za�mia� si� lancknecht. - Ja Fusona znam, on szewcem jest, szewca synem, szewca wnukiem. W �yciu on ani ora�, ani sia�, ani zbiera�. Waln�li�cie, powiadam, z tym sianiem, a�e duch poszed�.

��Bajlifa w�asne s�owa!�� zaperzy� si� mieszczanin. - B�dzie on pod prangierem sta� do zorzy za to, �e sia�! Sia� za�, z�oczy�ca, za nilfgaardzkim podpuszczeniem i za nilfgaardzkie srebrniki� Dziwne, prawda, zbo�e, jakie� sia�, zamorskie bodaj� Niech wspomn� Aha! Defetyzm!

��Tak, tak!�� zawo�a� sprzedawca amulet�w. - S�ysza�em, m�wi�o si� o tym! Nilfgaardzcy szpiegarze i elfy m�r szerz�, studnie, �r�d�a i ruczaje r�nymi jady zatruwaj�, a to akurat: bieluniem, szalejem, lepr�, defetyzmem.

��Ano � kiwn�� g�ow� mieszczanin w wilczurze. - Wczora dw�ch elf�w powiesili. Pewnikiem za trucie w�a�nie.

��Za rogiem tej uliczki � pokaza� lancknecht � jest ober�a, w kt�rej urz�duje komisyja werbunkowa. Wielka p�achta tam jest rozpi�ta, na niej temeryjskie lilije, znane ci przecie ch�opcze, trafisz wi�c bez k�opotu. Bywaj w zdrowiu. Dajcie nam bogowie spotka� si� w lepszych czasach. Bywajcie i wy, panie przekupie�.

Handlarz zachrz�ka� g�o�no.

��Cni panowie � powiedzia�, kopi�c w kuferkach i puzdrach � pozw�lcie, bym za wasz� pomoc� W dow�d wdzi�czno�ci�

��Nie trud�cie si�, dobry cz�eku � rzek� z u�miechem lancknecht. - Pomog�o si� i ju�, nie ma o czym gada�

��Mo�e cudowna ma�� przeciw postrza�om?�� handlarz wyszpera� co� na dnie puzdra. - Mo�e uniwersalny a niezawodny lek na bronchit, podagr�, parali�, �upie� tudzie� zo�zy? Mo�e balsam �ywiczny na u��dlenia pszcz�, �mij i wampir�w? Mo�e talizman do ochrony przed skutkami spojrzenia z�ego oka?

��A macie mo�e � zagadn�� powa�nie lancknecht � co� do ochrony przed skutkami z�ego �arcia?

��Mam!�� krzykn�� rozpromieniony handlarz. - Oto wielce skuteczna dryjakiew z magicznych korzeni uczyniona, pachn�cymi zio�y doprawiona. Wystarcz� trzy krople po posi�ku. Prosz�, bierzcie, cni panowie.

��Dzi�ki. Bywajcie tedy, panie. Bywaj i ty, ch�opcze. Powodzenia!

��Uczciwi, polityczni i grzeczni � oceni� handlarz, gdy �o�nierze znikn�li w t�umie. - Nie co dnia takich napotykasz. No, ale� i ty uda� mi si�, paniczu. C� tedy tobie dam? Amulet piorunochron? Bezoar? ��wi kamyk przeciw wied�mowym urokom skuteczny? Ha, mam i trupi z�b do okadzenia, mam i k�sek uduszonego diablego �ajna, dobrze jest taki w prawym bucie nosi�

Jarre oderwa� wzrok od ludzi zawzi�cie zmywaj�cych ze �ciany domu napis: PRECZ Z ZASRAN� WOJN�.

��Ostawcie � powiedzia�. - Czas na mnie�

��Ha � wykrzykn�� handlarz, wyci�gaj�c z puzdra mosi�ny medalionik w kszta�cie serduszka. - To winno ci si� przygodzi�, m�odzie�cze, bo rzecz to w sam raz dla m�odych. Jest to wielki rarytas, jeden tylko taki mam. To czarodziejski amulet. Sprawia, �e o nosz�cym jego mi�a nie zapomni, cho�by czas ich rozdzieli� i mnogie mile. Ot� sp�jrz, tu si� otwiera, wewn�trz karteluszek z papirusu cienkiego. Na onym karteluszku inkaustem magicznym, czerwonym, kt�ry mam, wystarczy imi� najukocha�szej zapisa�, a owa nie zapomni, serca nie odmieni, nie zdradzi i nie porzuci. No?

��Hmmm��� Jarre zaczerwieni� si� lekko. - Czy ja wiem�

��Jakie imi� � kupiec zanurzy� patyczek w magicznym inkau�cie � mam zapisa�?

��Ciri. To znaczy, Cirilla.

��Gotowe. Bierz.

��Jarre! A ty co tu robisz, do kro�set diab��w?

Jarre odwr�ci� si� gwa�townie. Mia�em nadziej�, pomy�la� machinalnie, �e zostawiam za sob� ca�� moj� przesz�o��, �e wszystko b�dzie teraz nowe. A bez przerwy niemal wpadam na starych znajomych.

��Pan Dennis Cranmer�

Krasnolud w ci�kiej szubie, kirysie, �elaznych karwaszach i lisim sz�yku z kit� obrzuci� bystrym spojrzeniem ch�opca, handlarza, potem znowu ch�opca.

��Co ty � spyta� surowo, strosz�c brwi, brod� i w�sy � tutaj robisz, Jarre?

Ch�opiec przez moment zastanawia� si�, czy nie sk�ama�, a dla uwiarygodnienia nie wpl�ta� si� w k�amliw� wersj� �yczliwego kupca. Ale prawie natychmiast porzuci� pomys�. Dennis Cranmer, s�u��cy niegdy� w gwardii ksi�cia Ellander, cieszy� si� opini� krasnoluda, kt�rego trudno oszuka�. I nie warto pr�bowa�.

��Chc� zaci�gn�� si� do wojska.

Wiedzia�, jakie b�dzie nast�pne pytanie.

��Nenneke zezwoli�a na to?

Nie musia� odpowiada�.

��Zwia�e� � pokiwa� brod� Dennis Cranmer. - Zwyczajnie zwia�e� ze �wi�tyni. A Nenneke i kap�anki rw� tam sobie w�osy z g�owy�

��Zostawi�em list � b�kn�� Jarre. - Panie Cranmer, ja nie mog�em� Ja musia�em� Nie godzi�o si� siedzie� bezczynnie, gdy nieprzyjaciel w granicach� W gro�nej dla ojczyzny chwili� A do tego ona� Ciri� Matka Nenneke za nic nie chcia�a si� zgodzi�, chocia� trzy czwarte dziewcz�t ze �wi�tyni pos�a�a do armii, mnie nie pozwala�a� A ja nie mog�em�

��Wi�c zwia�e� � srogo zmarszczy� brwi krasnolud. - Do kro�set sakramenckich demon�w, powinienem zwi�za� ci� w kij i odes�a� do Ellander kuriersk� poczt�! Kaza� ci� zamkn�� w jamie pod zamkiem do czasu, gdy kap�anki zjawi� si� po odbi�r! Powinienem�

Sapn�� gniewnie.

��Kiedy ostatnio jad�e�, Jarre? Kiedy ostatnio mia�e� w g�bie ciep�� straw�?

��Prawdziwie ciep��? Trzy� Nie, cztery dni temu.

��Chod�.

��Jedz wolniej, synku � upomnia� Zoltan Chivay, jeden z kamrat�w Dennisa Cranmera. - To niezdrowo �re� na chybcika, nie �uj�c jak nale�y. Dok�d ci tak spieszno? Wierz mi, nikt ci tej stawy nie odbierze.

Jarre nie by� tego taki pewien. W g��wnej sali zajazdu "Pod Misiem Kud�aczem" odbywa� si� w�a�nie pojedynek na ku�aki. Dw�ch przysadzistych i szerokich jak piece krasnolud�w pra�o si� pi�ciami, a� dudni�o, w�r�d ryku kamrat�w z Ochotniczego Hufu i aplauzu miejscowych prostytutek. Trzeszcza�a pod�oga, pada�y meble i naczynia, a krople rozsiewanej z rozbitych nos�w krwi sypa�y si� dooko�a jak deszcz. Jarre tylko czeka�, kiedy kt�ry� z wojownik�w runie na ich oficerski st�, zwalaj�c drewniany talerz ze �wi�skimi golonkami, mich� parzonego grochu i gliniane kufle. Prze�kn�� szybko odgryziony kawa� t�usto�ci, wychodz�c z za�o�enia, �e to, co po�kni�te, to jego.

��Nie bardzo poj��em, Dennis � drugi krasnolud, nazywany Sheldonem Shaggsem, nawet nie odwr�ci� g�owy, cho� jeden z walcz�cych omal go nie zawadzi�, zadaj�c sierpowy. - Skoro ten ch�opak, to jak� mod� jemu si� zaci�ga�? Kap�anom krwi przelewa� nie lza.

��On jest wychowankiem �wi�tyni, nie kap�anem.

��Nigdy, psiakrew, nie mog�em zrozumie� tych pokr�tnych ludzkich zabobon�w. No, ale z cudzych wierze� nie godzi si� drwi� Wynika jednak, �e ten tu m�odzian, cho� w �wi�tyni wychowany, nie ma nic przeciwko rozlewowi krwi. Zw�aszcza nilfgaardzkiej. Co, m�odzie�cze?

��Daj�e mu w spokoju zje��, Skaggs.

��Ja z ch�ci� odpowiem��� Jarre prze�kn�� k�s golonki i wpakowa� do ust przygar�� grochu. - Ot� jest to tak: przelewa� krew wolno na wojnie sprawiedliwej. W obronie wy�szych racji. Dlatego si� zaci�gn��em� Matka ojczyzna wzywa�

��Widzicie sami � Sheldon Skaggs powi�d� wzrokiem po towarzyszach � jak wiele jest prawdy w twierdzeniu, �e ludzie to rasa bliska nam i pokrewna, �e wywodzimy si� z jednego korzenia, i my, i oni. Najlepszy dow�d, o, siedzi przed nami i ciamka groch. Innymi s�owy: multum takich samych g�upich zapale�c�w spotkacie w�r�d m�odych krasnolud�w.

��Zw�aszcza po maye�skiej potrzebie � zauwa�y� ch�odno Zoltan Chivay. - Po wygranej batalii zawsze wzrasta zaci�g ochotniczy. P�d ustaje, gdy rozejdzie si� wie�� o id�cym w g�r� Iny wojsku Menno Coehoorna, ziemi� i wod� zostawiaj�cym.

� �eby tylko nie zacz�� si� wtedy p�d w drug� stron� � mrukn�� Cranmer. - Nie mam ja jako� zaufania do ochotnik�w. Ciekawe, �e co drugi dezerter to w�a�nie ochotnik.

��Jak mo�ecie��� Jarre o ma�o si� nie ud�awi�. - Jak mo�ecie sugerowa� co� podobnego, panie� Ja z pobudek ideowych� Na wojn� sprawiedliw� i s�uszn�� Matka ojczyzna�

Pod ciosem, kt�ry, jak zdawa�o si� ch�opcu, wstrz�sn�� posadami budynku, jeden z walcz�cych krasnolud�w run��, kurz ze szpar pod�ogi wzbi� si� na p� s��nia w g�r�. Tym razem jednak obalony, miast zerwa� si� i grzmotn�� adwersarza, le�a�, niezdarnie i niezbornie poruszaj�c ko�czynami, budz�c skojarzenia z wielkim, przewr�conym na grzbiet chrab�szczem.

Dennis Cranmer wsta�.

��Sprawa rozstrzygni�ta!�� og�osi� gromko, rozgl�daj�c si� po karczmie. - Stanowisko dow�dcy roty wakuj�ce po bohaterskiej �mierci Elkany Fostera, poleg�ego na polu chwa�y pod Mayen�, obejmuje� Jak ci, synu? Bom zapomnia�?

��Blasco Grant!�� zwyci�zca w ku�acznym boju wyplu� na pod�og� z�b.

��obejmuje stanowisko Blasco Grant. Czy s� jeszcze jakie� kwestie sporne dotycz�ce awans�w? Nie ma? To i dobrze. Gospodarzu! Piwa!

��O czym to my�my?

��O wojnie sprawiedliwej � zacz�� wylicza� Zoltan Chivay, odginaj�c palce. - O ochotnikach. O dezerterach�

��W�a�nie � przerwa� Dennis. - Wiedzia�em, �e chcia�em do czego� nawi�za�, a rzecz tyczy�a dezerteruj�cych i zdradzaj�cych ochotnik�w. Przypomnijcie sobie by�y cintryjski korpus Vissegerda. Skurwysyny, okazuje si�, nie zmieni�y nawet sztandaru. Wiem to od kondotier�w z Wolnej Kompanii, z banderii Julii "S�odkiej Trzpiotki". Pod Mayen� banderia Julii �ci�a si� z Cintryjczykami. Szli w awangardzie nilfgaardzkiego zagonu, pod sam� chor�gwi� z lwami�

��Wezwa�a ich matka ojczyzna � wtr�ci� ponuro Skaggs. - I cesarzowa Ciri.

��Ciszej � sykn�� Dennis.

��Prawda � odezwa� si� milcz�cy do tej pory czwarty krasnolud, Yarpen Zigrin. - Ciszej, i ciszej od cicho�ci samej! I nie ze strachu przed szpiclami, a dlatego, �e nie gada si� o rzeczach, o kt�rych nie ma si� bladego poj�cia.

��Ty za�, Zigrin � wypi�� brod� Skaggs � owo poj�cie masz, tak?

��Mam. I rzekn� jedno: nikt, czy to Emhyr var Emreis, czy to czarownicy rebelianci z Thanedd, czy nawet sam diabe�, nie zdo�aliby do niczego zmusi� tej dziewczyny. Nie zdo�ali by jej z�ama�. Ja to wiem. Bo ja j� znam. To mistyfikacja to ca�e ma��e�stwo z Emhyrem. Mistyfikacja, na kt�r� dali si� z�apa� r�ni durnie� Inne, powiadam wam, jest tej dziewki przeznaczenie. Ca�kiem inne.

��Gadasz � mrukn�� Skaggs � jakby� j� naprawd� zna�, Zigrin.

��Zostaw � warkn�� niespodziewanie Zoltan Chivay. - Z tym przeznaczeniem to on ma racj�. Ja w to wierz�. Mam po temu powody.

��At � machn�� r�k� Sheldon Skaggs. - Co tu gada� darmo. Cirilla, Emhyr, przeznaczenie� Odleg�e to kwestie. Bli�sza zasi� kwestia, panowie, to Menno Coehoorn i Grupa Armii "�rodek".

��Ano � westchn�� Zoltan Chivay. - Co� mi si� widzi, �e nie minie nas wielka batalia. Mo�e najwi�ksza, jak� zna historia.

��Wiele � mrukn�� Dennis Cranmer. - Zaiste, wiele si� rozstrzygnie�

��A jeszcze wi�cej si� sko�czy.

��Wszystko��� Jarre bekn��, obyczajnie przys�aniaj�c usta d�oni�. - Wszystko si� sko�czy.

Krasnoludy przypatrywa�y mu si� przez chwil�, zachowuj�c milczenie.

��Nie ca�kiem � odezwa� si� wreszcie Zoltan Chivay � poj��em ci�, m�odzie�cze. Nie zechcia�by� wyja�ni�, co mia�e� na my�li?

��W radzie ksi���cej��� zaj�kn�� si� Jarre. - E Ellander znaczy, m�wiono, �e zwyci�stwo w tej wielkiej wojnie dlatego jest tak wa�ne, bo� Bo jest to wielka wojna, kt�ra po�o�y kres wszystkim wojnom.

Sheldon Skaggs parskn�� i oplu� sobie brod� piwem. Zoltan Chivay zarycza� w g�os.

��Wy tak nie s�dzicie, panowie?

Teraz na Dennisa Cranmera wypad�a kolej parskn��. Yarpen Zigrin zachowa� powag�, patrzy� na ch�opca baczniej i jakby z trosk�.

��Synu � powiedzia� wreszcie bardzo serio. - Sp�jrz. Tam przy szynkwasie siedzi Evangelina Parr. Jest ona, trzeba przyzna�, poka�na. Ba, nawet wielka. Ale mimo jej rozmiar�w ponad wszelk� w�tpliwo�� nie jest to kurwa zdolna po�o�y� kres wszystkim kurwom.

Skr�ciwszy w ciasny i bezludny zau�ek, Dennis Cranmer zatrzyma� si�.

��Trza mi ci� pochwali�, Jarre � powiedzia�. Wiesz, za co?

��Nie.

��Nie udawaj. Przede mn� nie musisz. Warte pochwa�y jest, �e� ni okiem mrugn��, gdy o tej Cirilli gadano. Jeszcze bardziej chwalebne, �e� w�wczas g�by nie otwar�� No, no, nie r�b g�upiej miny. Ja wiedzia�em wiele o tym, co si� dzia�o u Nenneke za �wi�tynnym murem, mo�esz mi wierzy�, �e wiele. A gdyby tego ci by�o ma�o, to wiedz, �em s�ysza�, jakie imi� ci handlarz na medalionie wypisa�.

��Trzymaj tak dalej � krasnolud taktownie uda�, �e nie zauwa�a p�s�w, kt�rymi obla� si� ch�opiec. - Trzymaj tak dalej, Jarre. I nie tylko w sprawie Ciri� Na co ty si� gapisz?

Na �cianie widocznego w wylocie uliczki spichlerza widnia� ko�lawy, wymalowany wapnem napis g�osz�cy: R�B MI�O�� NIE WOJN�. Tu� pod spodem kto� � znacznie mniejszymi literami � nabazgra�: R�B KUP� CO RANO.

��Ty w inn� stron� patrz, durny � szczekn�� Dennis Cranmer. - Za samo patrzenie na takie napisy mo�esz podpa��, a powiesz co nie w por�, o�wicz� u s�upa, krwawo sk�r� z grzbietu z�uszcz�. Tu chybkie s�dy! Wielce chybkie!

��Widzia�em � mrukn�� Jarre � szewca w dybach. Jakoby za sianie defetyzmu.

��Jego sianie � stwierdzi� powa�nie krasnolud, ci�gn�c ch�opca za r�kaw � polega�o prawdopodobnie na tym, �e odprowadzaj�c syna do oddzia�u, p�aka�, miast wznosi� patriotyczne okrzyki. Za powa�niejsz� siejb� inaczej tu karz�. Chod�, poka���.

Wyszli na placyk. Jarre cofn�� si�, zakrywaj�c r�kawem usta i nos. Na wielkiej kamiennej szubienicy wisia�o kilkana�cie trup�w. Niekt�re � zdradza� to wygl�d i zapach � wisia�y ju� d�ugo.

��Ten � wskaza� Dennis, oganiaj�c si� jednocze�nie od much � wypisywa� na murach i p�otach g�upie napisy. Tamten twierdzi�, �e wojna to sprawa pan�w i �e nilfgaardzcy wybranieccy ch�opi nie s� jego wrogami. Tamten po pijanemu opowiada� nast�puj�c� anegdotk�: "Co to jest dzida? To bro� wielmo��w, kij, maj�cy biedaka na ka�dym z ko�c�w". A tam, na ko�cu, widzisz t� bab�? To bajzelmama z wojskowego bordelu na k�kach, kt�ry ozdobi�a napisem: "Ciupciaj, wojaku, dzi�! Bo jutro mo�esz ju� nie m�c".

��I tylko za to�

��Jedna z jej dziewczyn mia�a nadto, jak si� okaza�o, trypra. A to ju� paragraf o dywersji i obni�aniu zdolno�ci bojowej.

��Zrozumia�em, panie Cranmer � Jarre wypr�y� si� w pozycji, kt�r� uwa�a� za �o�niersk�. - Ale nie obawiajcie si� o mnie. Ja nie jestem �adnym defetyst��

��G�wno zrozumia�e� i nie przerywaj mi, bom nie sko�czy�. Ten ostatni wisielec, ten ju� dobrze za�mierdzia�y, zawini� tylko tym, �e na gadk� szpicla prowokatora zareagowa� okrzykiem: "Prawi�cie, panie, racja wasza, tak jest, nie inaczej, jak dwa a dwa cztery!" Teraz powiedz, �e� zrozumia�.

��Zrozumia�em � Jarre rozejrza� si� ukradkiem. - B�d� uwa�a�. Ale� Panie Cranmer� Jak to jest naprawd�

Krasnolud te� si� rozejrza�.

��Naprawd� � powiedzia� cicho � to jest tak, �e Grupa Armii "�rodek" marsza�ka Menno Coehoorna idzie na p�noc w sile jakich� stu tysi�cy ch�opa. Naprawd�, to gdyby nie powstanie w Verden, ju� by tu byli. Naprawd�, to dobrze by by�o, gdyby dosz�o do rokowa�. Naprawd�, to Temeria i Redania nie maj� si�, by powstrzyma� Coehoorna. Naprawd�, nie przed strategiczn� rubie�� Pontaru.

��Rzeka Pontar � szepn�� Jarre � jest na p�noc od nas.

��To w�a�nie chcia�em powiedzie�. Ale pami�taj: o tym g�b� na k��dk�.

��B�d� si� strzeg�. Gdy ju� b�d� w oddziale, te� musz�? Te� mog� trafi� na szpicla?

��W liniowym oddziale? Blisko linii frontu? Raczej nie. Szpicle dlatego s� tacy gorliwi za frontem, bo boj� si� sami trafi� na front. Nadto, gdyby wieszano ka�dego �o�nierza, kt�ry sarka, narzeka i blu�ni, nie by�oby komu wojowa�. Ale g�b�, Jarre, to ty, jak w sprawie owej Ciri, zaw�dy trzymaj zamkni�t�. Do zamkni�tej, miarkuj moje s�owa, nigdy nie wleci �adna sralimucha. Ninie p�jd�, zaprowadz� do komisyji.

��Powiecie tam za mn� s�owo?�� Jarre z nadziej� spojrza� na krasnoluda. - Co? Panie Cranmer?

��Oj, g�upi� ty, pisarczyku. Tu jest armia! Gdybym za tob� m�wi� i ci� protegowa�, to jakbym ci na plecach z�ot� nici� �oferma� wyhaftowa�! �ycia by� w oddziale nie mia�, ch�opczyno.

��A do was��� zamruga� Jarre. - Do waszego oddzia�u�

��Nawet nie my�l o tym.

��Bo u was � rzek� gorzko ch�opiec � tylko dla krasnolud�w miejsce, prawda? Nie dla mnie, prawda?

��Prawda.

Nie dla ciebie, pomy�la� Dennis Cranmer. Nie dla ciebie, Jarre. Bo ja mam wci�� jeszcze nie sp�acone d�ugi u Nenneke. Dlatego chcia�bym, by� ca�o wr�ci� z tej wojny. A ochotniczy Huf Mahakamski z�o�ony z krasnolud�w, z osobnik�w obcej i gorszej rasy, b�d� zawsze posy�a� z najwredniejszymi zadaniami, na najgorsze odcinki. Tam, sk�d si� nie wraca. Tam, dok�d nie pos�a�oby si� ludzi.

��Jak zatem sprawi� � podj�� Jarre zachmurzony � by trafi� do dobrego oddzia�u?

��A kt�ry, po twojemu, taki ekstra, by si� do niego a� stara�?

Jarre odwr�ci� si�, s�ysz�c �piew, wzbieraj�cy jak fala przyboju, rosn�cy jak grzmoty szybko nadci�gaj�cej burzy. �piew g�o�ny, mocny, twardy jak stal. S�ysza� ju� taki �piew.

Uliczk� od zamku, zwin�wszy si� w tr�jki, jecha� st�pa oddzia� kondotier�w. Na czele, na siwym ogierze, pod ozdobion� ludzkimi czaszkami tyk�, pod��a� dow�dca, szpakowaty m�czyzna o orlim nosie i w�osach splecionych w opadaj�cy na zbroj� harcap.

��Adam �Adieu� Pangratt � mrukn�� Dennis Cranmer.

�piew kondotier�w grzmia�, hucza�, hurgota�. Kontrapunktowany dzwonem podk�w o bruk, wype�nia� uliczk� a� po szczyty dom�w, wzbija� si� ponad nie, hen, wysoko, w b��kitne niebo nad miastem.

��Pytacie, jaki oddzia�� - rzek� Jarre, nie mog�c oderwa� wzroku od kawalerzyst�w. - A cho�by taki jak ten! W takim chcia�oby si�

��U ka�dego swoja piosenka � przerwa� cicho krasnolud. - I ka�dy po swojemu ziemi� skrwawion� ob�api. Tak, jak mu wypadnie. I albo zap�acz� po nim, albo nie. Na wojnie, pisarczyku, tylko �piewa i maszeruje si� r�wno, w szyku stoi si� r�wno. A potem, w boju, ka�demu to, co w�a�nie jemu pisane. Czy w Wolnej Kompanii �Adieu� Pangratta, czy w piechocie, czy w taborach� Czy w b�yszcz�cej zbroi i z kra�nym pi�ropuszem, czy w �apciach i zawszonym ko�uchu.. Czy na r�czym dzianecie, czy za paw꿹� Ka�demu co innego. Jak mu wypadnie! No, ot i komisyja, widzisz szyld nad wej�ciem? Tam, tobie droga, skoro� �o�nierzem by� zaduma�. Id�, Jarre. Bywaj. Uwidzim si�, gdy b�dzie po wszystkim.

Krasnolud odprowadzi� wzrokiem ch�opca a� do chwili, gdy ten znik� w drzwiach ober�y zaj�tej przez komisj� rekrutacyjn�.

��Albo si� i nie uwidzim � doda� cicho. Nie wiada, co komu pisane. Co komu wypadnie.

��Konno je�dzisz? Z �uku albo z kuszy szyjesz?

��Nie, panie komisarzu. Ale umiem pisa� i kaligrafowa�, tak�e starsze runy� Znam starsz� mow�

��Mieczem robisz? Wdro�ony� w kopii?

���czyta�em Histori� wojen. Dzie�a marsza�ka Pelligrama� I Rodericka de Novembre�

��A mo�e chocia� zdolisz gotowa�?

��Nie, nie zdol� Ale nie�le rachuj�

Komisarz skrzywi� si� i machn�� r�k�.

��Oczytany m�drala! Kt�ry to ju� dzisiaj? Wypisa� mu papier do be-pe-pe. B�dziesz s�u�y� w be-pe-pe, m�odzie�cze. Jazda z tym kwitem na po�udniowy kraniec miasta, potem za� za Mariborsk� Bram�, nad jezioro.

��Ale�

��Trafisz bez ochyby. Nast�pny!

��Hej, Jarre! Hej! Poczekaj!

��Melfi?

��A ju�ci ja!�� bednarczyk zachwia� si�, podtrzyma� muru. - Ja, tutki, he,he!

��Co ci jest?

� �e niby mnie? He, he! Nic! Popilim trochu! Nilfgaardowi na pohybel pilim! Uch, Jarre, rad ci� widz�, bom my�la�, �e� mi si� gdzie� straci�� M�j ty druhu�

Jarre cofn�� si�, jakby go kto� uderzy�. Od bednarczyka nios�o nie tylko pod�ym piwem i jeszcze podlejsz� gorza��, ale te� cebul�, czosnkiem i licho wie, czym jeszcze. Ale strasznie.

��A gdzie � spyta� z przek�sem � twoja prze�wietna kompania?

��Ty o Szczupaku?�� skrzywi� si� Melfi. - To ja ci rzekn�: pies z nim ta�cowa�! Wiesz, Jarre, dumam, �e to niedobry by� cz�ek.

��Brawo. Szybko go rozszyfrowa�e�.

��A ino!�� Melfi nad�� si�, nie zauwa�aj�c drwiny. - Strzeg� si�, ale diab�a zje, kto mi� oszuka! Wiem ci ja, co on zamy�li�! Po co tu, do Wyzimy, �ci�gn��! My�lisz pewnie, Jarre, �e on i ci jego obwiesie do wojska szli jako i my? Ha, to� w grubym b��dzie! Wieszli ty, co on umy�li�? Wiary by� nie da�!

��Da�bym.

��Jemu � doko�czy� triumfalnie Melfi � konie aby potrzebne by�y a uniformy, chcia� ich tu gdzie ukra��. Bo umy�li� w �o�nierskim przebraniu na zb�j i��!

��Niechaj mu kat za�wieci.

��A co rychlej!�� bednarczyk zatoczy� si� lekko, stan�� pod murem i rozpi�� portki. - �al mi ino, �e Ograbek i Milton, durne wsiowe �by, dali si� omami�, poszli za Szczupakiem, tedy i im kat za�wieci� got�w. No, ale sra� ich pies, burak�w jednych! A jak tam z tob�, Jarre?

��Wzgl�dem?

��Przydzieli�y ci� gdziesik komisary?�� Melfi pu�ci� strug� na bielony mur. - Pytam, bo ja ju� zaci�gni�ty. Trzeba mi za Mariborsk� Bram�, na po�udniowy kraj grodu. A tobie dok�d trzeba?

��Te� na po�udniowy.

��Ha � bednarczyk podskoczy� kilka razy, potrz�sn��, zapi�� spodnie. - To mo�e razem b�dziem wojowa�?

��Nie s�dz� � Jarre spojrza� na niego z wy�szo�ci�. - Ja dosta�em przydzia� zgodny z mymi kwalifikacjami. Do be-pe-pe.

��No pewno � Melfi czkn�� i zion�� na niego sw� straszliw� mieszank�. - Ty� uczony! Takich m�dral�w pewno do jakichsi wa�nych spraw�w bier�, do nie byle jakich. No, co robi�. Ale p�ki co, trochu jeszcze pospo�u pow�drujem. Na po�udniowy grodu koniec w�dy nam droga.

��Tak wychodzi.

��Tedy chod�my.

��Chod�my.

��To chyba nie tu � oceni� Jarre, patrz�c na otoczony namiotami majdan, na kt�rym wzbija�a kurz rota oberwa�c�w z d�ugimi kijami na ramionach. Ka�dy oberwaniec, jak zauwa�y� ch�opiec, mia� do prawej nogi przymocowany wieche� siana, a do lewej p�k s�omy.

��Chyba �le trafili�my, Melfi.

��S�oma! Siano!�� s�ycha� by�o z majdanu ryki dyryguj�cego oberwa�cami gefrajtra. - S�oma! Siano! R�wnaj, kurwa wasza ma�!

��Nad namiotami sztandarta powiewa � powiedzia� Melfi. - Pojrzyj sam, Jarre. Te same lilije, co� to o nich na trakcie prawi�. Jest sztandarta? Jest. Jest wojsko? Jest. Znaczy, to tu. Dobrze trafilim.

��Mo�e ty. Ja na pewno nie.

��A ot, tam u p�ota stoi szar�a jakowa�. U onej spytajmy.

Potem ju� posz�o szybko.

��Nowi?�� rozdar� si� sier�ant. - Z werbunku? Dawa� papiery! Czego, kurwa, stoisz jeden z drugim? W miejscu marsz! Nie sta�, kurwa! W lewo zwrot! Wr��, kurwa, w prawo! Biegiem marsz! Wr��, kurwa! S�ucha� i zapami�ta�! Najsampierw, kurwa, do prowiantmajstra! Pobra� rustunek! Kolczug�, sk�rznie, pik�, kurwa, he�m i kord! Potem na musztr�! By� gotowym do apelu, kurwa, o zmierzchu! Maaaaaarsz!

��Zaraz � Jarre rozejrza� si� niepewnie. - Bo ja chyba mam jednak inny przydzia��

��Jaaaaaaaaaaaaaaak?!?

��Przepraszam, panie oficerze � Jarre poczerwienia�. - Idzie mi tylko o to, by zapobiec ewentualnej pomy�ce� Albowiem pan komisarz wyra�nie� Wyra�nie m�wi� o przydziale be-pe-pe, wi�c ja�

��Jeste� w domu, ch�opie � parskn�� sier�ant, rozbrojony nieco �oficerem�. - To jest w�a�nie tw�j przydzia�. Witaj w Biednej Pierdolonej Piechocie.

��A dlaczeg� to � powt�rzy� Rocco Hildebrandt � i jak�� to mod� mamy wa�panom danin� p�aci�? My�my wszystko, co nale�a�o, ju� zap�acili.

��O wa, patrzta go, nizio�ka m�dral� � rozparty na kulbace ukradzionego konia Szczupak wyszczerzy� si� do kamrat�w. - Ju� zap�aci�! I duma, �e wszystko. Istowo, wypisz wymaluj jako ten indyk, co duma� o niedzieli. Ale mu w sobot� �eb uci�li!

Okultich, Klaproth, Milton i Ograbek zgodnie zarechotali. �art by� przecie przedni. A zabawa zapowiada�a si� jeszcze przedniej.

Rocco dostrzeg� wstr�tne, kleiste spojrzenia grasant�w, obejrza� si�. Na progu cha�upy sta�a Incarvilia Hildebrandt, jego �ona, oraz Alo� i Yasmin, obie jego c�rki.

Szczupak i jego kompania patrzyli na hobbitki, u�miechaj�c si� oble�nie. Tak, niechybnie, zabawa zapowiada si� wy�mienita.

Do �ywop�otu po drugiej stronie go�ci�ca zbli�y�a si� siostrzenica Hildebrandta, Impatientia Vanderbeck, pieszczotliwie zwana Impi. By�a to naprawd� �adna dziewczynka. U�miechy bandyt�w sta�y si� jeszcze oble�niejsze i wstr�tniejsze.

��No, karze�ku � ponagli� Szczupak. - Dawaj kr�lewskiemu wojsku grosz, dawaj �arcie, dawaj konie, wyprowadzaj krowy z obory. Nie b�dziem tu sta� do zachodu. Musim jeszcze par� wsi obskoczy� dzisia.

��Dlaczego mamy p�aci� i dawa�? - g�os Rocco Hildebrandta dr�a� lekko, ale wci�� d�wi�cza�y w nim zawzi�to�� i up�r. - Powiadacie, �e to na wojsko, �e to na nasz� obron�. A przed g�odem, zapytuj�, kto nas obroni? My�my ju� i hibern� zap�acili, i liwerunek, i pog��wne, i poradline, i podymne, i ogonowe, i osep, i lich wie, co jeszcze! Ma�o, to� czterej z tego sio�a, w tej liczbie i syn m�j w�asny, zaprz�gi w wojennych taborach wodz�! A nie kto inny, a szurzy m�j, Milo Vanderbeck, zwany Rustym, chirurgiem jest polowym, wa�n� person� w armii. Znaczy si�, my�my z nawi�zk� nasz �anowy kontyngens wype�nili� Jak� mod� wi�c nam p�aci�? Za co i na co? I dlaczego?

Szczupak popatrzy� przeci�gle na �on� nizio�ka, Incarvili� Hildebrandt z domu Biberveldt. Na jego pucate c�rki, Alo� i Yasmin. Na �liczniutk� jak laleczka, ustrojon� w zielon� sukieneczk� Impi Vanderbeck. Na Sama Hofmeiera i jego dziadka, staruszka Holofernesa. Na babk� Petuni�, zawzi�cie dziobi�c� grz�dk� motyk�. Na pozosta�ych nizio�k�w z osady, g��wnie niewiasty i wyrostk�w, trwo�liwie wygl�daj�cych z domostw i zza p�ot�w.

��Pytasz dlaczego?�� zasycza�, pochylaj�c si� w siodle i zagl�daj�c w przera�one oczy nizio�ka. - Rzekn� ci, dlaczego. Dlatego, �e� jest nizio�ek parszywy, obcy, przyb��da, kto ciebie, nieludzia obrzyd�ego, obdziera, ten bog�w raduje. Kto tobie, nieludziowi, dopieka, ten dobry i paterotyczny uczynek spe�nia. A takowo� dlatego, �e mi� mdli z ochoty, by to twoje gniazdo nieludzkie z dymem pu�ci�. Dlatego, �e mi� a� oskoma bierze, by te twoje karliczki wych�do�y�. I dlatego, �e nas jest pi�ciu t�gich zuch�w, a was jest gar�� kurduplowatych zafajda�c�w. Teraz ju� wiesz, dlaczego?

��Teraz ju� wiem � powiedzia� wolno Rocco Hildebrandt. - Id�cie st�d precz, Duzi Ludzie. Id�cie precz, niecnoty. Niczego wam nie damy.

Szczupak wyprostowa� si�, si�gn�� po wisz�cy u siod�a kord.

��Bij!�� wrzasn��. - Zabij!

Ruchem tak szybkim, �e a� umykaj�cym wzrokowi, Rocco Hildebrandt schyli� si� do taczek, wyci�gn�� ukryt� pod rogo�� kusz�, podrzuci� kolb� do policzka i wpakowa� Szczupakowi be�t prosto w rozwarte we wrzasku usta. Incarvilia Hildebrandt z domu Biberveldt machn�a r�k� na odlew, w powietrzu zakozio�kowa� sierp, bezb��dnie i z impetem trafiaj�c w gard�o Miltona. Kmiecy syn rzygn�� krwi� i fikn�� koz�a przez ko�ski zad, komicznie machaj�c nogami. Ograbek, wyj�c, run�� pod kopyta konia, w jego brzuchu, wbity po drewniane ok�adziny uchwytu, tkwi� sekator dziadka Holofernesa. Osi�ek Klaproth zamierzy� si� na staruszka maczug�, ale zlecia� z siod�a, kwicz�c nieludzko, trafiony prosto w oko szpikulcem do flancowania ci�ni�tym przez Impi Vanderbeck. Okultich obr�ci� konia i chcia� ucieka�, ale babka Petunia doskoczy�a do niego i wyci�a z�bami motyki w udo. Okultich zarycza�, spad�, noga uwi�z�a mu w strzemieniu, sp�oszony ko� powl�k� go przez op�otki, przez ostre tyczki. Wleczony zb�j rycza� i wy�, a w �lad za nim, niczym dwie wilczyce, mkn�y babka Petunia z motyk� i Impi z krzywym no�em do szczepienia drzewek. Dziad Holofernes wysmarka� si� g�o�no.

Ca�e zaj�cie � od krzyku Szczupaka po smarkni�cie dziada Holofernesa � zaj�o mniej wi�cej tyle czasu, co szybkie wypowiedzenie zdania: "Nizio�ki s� niesamowicie szybkie i bezb��dnie miotaj� wszelkiego rodzaju pociski".

Rocco usiad� na schodkach cha�upy. Obok przycupn�a jego �ona, Incarvilia Hildebrandt z domu Biberveldt. Ich c�rki, Alo� i Yasmin, posz�y pom�c Samowi Hofmeierowi dorzyna� rannych i obdziera� zabitych.

Wr�ci�a Impi, w zielonej sukieneczce z r�kawami skrwawionymi po �okcie. Babka Petunia te� wraca�a, sz�a wolno, sapi�c, st�kaj�c, podpieraj�c si� ubroczon� motyk� i trzymaj�c za krzy�e. Oj, starzeje si� nasza babka, starzeje, pomy�la� Hildebrandt.

��Gdzie zakopa� zb�j�w, panie Rocco?�� spyta� Sam Hofmeier.

Rocco Hildebrandt obj�� plecy �ony ramieniem, popatrzy� w niebo.

��W brzozowym gaiku � powiedzia�. - Obok tych poprzednich.

Wraz z zrywaj�cym si� wiatrem niebo ciemnia�o od zachodu, nap�ywaj�ce falami chmury po kolei gasi�y konstelacje. Zgas� Smok, zgas�a Zimowa Panna, zgas�o Siedem K�z. Zgas�o Oko, �wiec�ce najja�niej i najd�u�ej.

Niebosk�on wzd�u� horyzontu rozb�ysn�� kr�tkotrwa�� jasno�ci� b�yskawicy. Grom przetoczy� si� z g�uchym hurkotem. Wichura wzmog�a si� raptownie, sypn�a w oczy kurzem i suchym li�ciem.

Jednoro�ec zar�a� i wys�a� mentalny sygna�. Ciri zrozumia�a natychmiast, co chcia� powiedzie�.

Nie ma czasu do stracenia. Jedyna nasza nadzieja w szybkiej ucieczce. We w�a�ciwe miejsce, we w�a�ciwy czas. Spieszmy si�, Gwiazdooka.

Jestem Pani� �wiat�w, przypomnia�a sobie. Jestem Starsz� Krwi�, mam w�adz� nad czasem i nad przestrzeni�.

Jestem z krwi Larry Dorren.

Ihuarraquax zar�a�, ponagli�. Kelpie zawt�rowa�a przeci�g�ym prychni�ciem. Ciri naci�gn�a r�kawice.

��Jestem gotowa � powiedzia�a.

Szum w uszach. B�ysk i jasno��. A potem ciemno��.

Woda jeziora i przedwieczorna cisza nios�y kl�twy Kr�la Rybaka, kt�ry na swej �odzi targa� i tarmosi� link�, pr�buj�c uwolni� b�yszcz zaczepiony o dno. G�ucho hukn�o upuszczone wios�o.

Nimue chrz�kn�a niecierpliwie, Condwiramurs odwr�ci�a si� od okna, ponownie schyli�a nad akwafortami. Zw�aszcza jeden z karton�w przyk�uwa� wzrok. Dziewczyna z rozwianym w�osem, wierzchem na staj�cej d�ba karej klaczy. Obok bia�y jednoro�ec, r�wnie� wspi�ty, jego grzywa rozwiana podobnie jak w�osy dziewczyny.

��Do tego jednego chyba fragmentu legendy � skomentowa�a adeptka � historycy nigdy nie ro�cili pretensji, jednog�o�nie uznawszy go za wymys� i bajeczny ozdobnik, wzgl�dnie za deliryczn� metafor�. A malarze i graficy, uczonym na z�o��, upodobali sobie �w epizod. O, prosz�: co obrazek, to Ciri i jednoro�ec. Co tutaj mamy? Ciri i jednoro�ec na urwisku nad morsk� pla��. A tutaj, prosz�: Ciri i jednoro�ec w krajobrazie jak z narkotycznego transu, noc�, pod dwoma ksi�ycami.

Nimue milcza�a.

��S�owem � Condwiramurs odrzuci�a kartony na st� � wsz�dzie Ciri i jednoro�ec. Ciri i jednoro�ec w labiryncie �wiat�w, Ciri i jednoro�ec w otch�ani czas�w�

��Ciri i jednoro�ec � przerwa�a Nimue, patrz�c w okno, na jezioro, na ��d� i miotaj�cego si� w niej Kr�la Rybaka. - Ciri i jednoro�ec wy�aniaj� si� z nico�ci jak zjawy, wisz� nad g�adzi� w�d kt�rego� z jezior� A mo�e wci�� tego samego jeziora, jeziora, kt�re spina czasy i miejsca jak klamra, wci�� inne, a jednak takie samo?

��S�ucham?

��Zjawy � Nimue nie patrzy�a na ni�. - Przybysze z innych wymiar�w, innych p�aszczyzn, innych miejsc, innych czas�w. Widziad�a, kt�re odmieniaj� czyje� �ycie. Odmieniaj� te� swoje �ycie, sw�j los� Nie wiedz�c o tym. Dla nich to po prostu� kolejne miejsce. Nie to miejsce, nie ten czas� Znowu, po raz kt�ry� z rz�du nie to miejsce, nie ten czas�

��Nimue � przerwa�a z wymuszonym u�miechem Condwiramurs. - To ja jestem �ni�czk�, przypominam, to ja tu jestem od sennych wizji i onejroskopii. A ty ni z tego, ni z owego zaczynasz wieszczy�. Jakby� to, o czym m�wisz, widzia�a� we �nie.

Kr�lowi Rybakowi, s�dz�c po raptownym nat�eniu g�osu i przekle�stw, nie uda�o si� odczepi� b�yszcza, linka si� urwa�a. Nimue milcza�a, patrz�c na grafik�. Na Ciri i jednoro�ca.

��To, o czym m�wi�am � powiedzia�a wreszcie, bardzo spokojnie � faktycznie widzia�am we �nie. Widzia�am to we �nie wiele razy. I raz na jawie.

Podr� z Cz�uchowa do Malborka mo�e w pewnych warunkach, jak wiadomo, zaj�� nawet pi�� dni. A �e listy cz�uchowskiego komtura do Winrycha van Kniprode, wielkiego mistrza zakonu, musia�y bezwzgl�dnie dotrze� do adresata nie p�niej ni� w dniu Zielonych �wi�tek, rycerz Henryk von Schwelborn nie zwleka� i wyruszy� nazajutrz po niedzieli Exaudi Domine, by m�c podr�owa� spokojnie i bez �adnego ryzyka sp�nienia. Langsam, aber sicher. Wiele si� owo podej�cie rycerza podoba�o jego eskorcie, kt�r� stanowi�a sz�stka strzelc�w konnych, dowodzonych przez Hasso Plancka, syna piekarza z Kolonii. Kusznicy i Planck przyzwyczajeni byli raczej do takich pasowanych pan�w, kt�rzy kln�li, wrzeszczeli, pop�dzali i kazali cwa�owa� na z�amanie karku, a p�niej, gdy i tak nie dotarli na czas, ca�� win� zwalali na biednych knecht�w, ���c w spos�b niegodny rycerza, w dodatku rycerza zakonnego.

By�o ciep�o, cho� pochmurno. Od czasu do czasu m�y�o, jary zasnuwa�a mg�a. Poro�ni�te bujn� zieleni� wzg�rza przypomina�y rycerzowi Henrykowi jego rodzinn� Turyngi�, matk� oraz fakt, �e od ponad miesi�ca nie mia� kobiety. Jad�cy z ty�u kusznicy ospale �piewali ballad� Walthera von der Vogelwiede. Hasso Planck drzema� w siodle.

Podr� przebiega�a spokojnie i kto wie, mo�e i do ko�ca by�aby spokojna, gdyby nie to, �e oko�o po�udnia rycerz Henryk dostrzeg� w dole od go�ci�ca po�yskuj�ce ploso jeziora. A poniewa� nazajutrz by� pi�tek i godzi�o si� zawczasu zaopatrzy� w postn� straw�, rycerz rozkaza� zjecha� nad wod� i rozejrze� si� za jak�� ryback� sadyb�.

Jezioro by�o wielkie, by�a na nim nawet wyspa. Nikt nie zna� jego nazwy, ale zapewnie nazywa�o si� �wi�te. W tym poga�skim kraju � jak na drwin� � co drugie jezioro nazywa�o si� �wi�te.

Podkowy zachrupa�y na zalegaj�cych brzeg muszlach. Nad jeziorem wisia�a mg�a, ale i tak wida� by�o, �e jest tu bezludnie, nie by�o ni �ladu �odzi, ni sieci, ni �ywej duszy. Trzeba b�dzie poszuka� gdzie indziej, pomy�la� Henryk von Schwelborn. A je�li nie, to trudno. Zjemy, co mamy w sakwach, cho�by by�a i w�dzonka, a w Malborku wyspowiadamy si�, kapelan zada pokut� i b�dzie po grzechu.

Ju� mia� wyda� rozkaz, gdy w g�owie pod he�mem co� zaszumia�o, a Hasso Planck wrzasn�� przera�liwie. Von Schwelborn spojrza� i zd�bia�. I prze�egna� si�.

Zobaczy� dwa konie � jednego bia�ego i jednego karego. Po chwili za� z przera�eniem spostrzeg�, �e bia�y ko� ma na wysklepionym czole spiralnie skr�cony r�g. Zobaczy� te�, �e na karym siedzi dziewczyna o szarych w�osach sczesanych tak, by zas�ania�y policzek. Grupowe widziad�o zdawa�o si� nie dotyka� ni ziemi, ni wody � wygl�da�o, jakby zawis�o nad snuj�c� si� po powierzchni jeziora mg��.

Kary ko� zar�a�.

��Uuups��� powiedzia�a ca�kiem wyra�nie dziewczyna o szarych w�osach. - Ire lokke, ire tedd! Squaess'me.

� �wi�ta Urszulo, patronko��� wybe�kota� Hasso, blady jak �mier�. Kusznicy zamarli z otwartymi g�bami, �egnali si� znakiem krzy�a.

Von Schwelborn te� si� prze�egna�, po czym dr��c� r�k� wyci�gn�� miecz z pochwy przytroczonej pod tybink�.

��Heilige Maria, Mutter Gottes!�� rykn��. - Steh mir bei!

Rycerz Henryk nie przyni�s� tego dnia wstydu swym walecznym antenatom, von Schwelbornom, w tym i Dytrykowi von Schwelborn, kt�ry dzielnie bi� si� pod Damiett� i jako jeden z nielicznych nie uciek�, gdy Saraceni wyczarowali i wypu�cili na krzy�owc�w czarnego demona. Uderzywszy konia ostrogami i wspomniawszy nieul�k�ego przodka, Henryk von Schwelborn run�� na zjaw� w�r�d bryzgaj�cych spod kopyt szcze�ui.

��Zakon i �wi�ty Jerzy!

Bia�y jednoro�ec i�cie heraldycznie stan�� d�ba, czarna klacz zata�czy�a, dziewczyna wystraszy�a si�, wida� to by�o na pierwszy rzut oka. Henryk von Schwelborn szar�owa�. Kto wie, czym by si� to wszystko sko�czy�o, gdyby nagle nie powia�a od jeziora mg�a, a obraz dziwnej grupy p�k�, rozpad� si� r�nokolorowo niby uderzony kamieniem witra�. I wszystko znik�o. Wszystko. Jednoro�ec, czarny ko�, dziwna dziewczyna�

Rumak Henryka von Schwelborna z chlupotem wjecha� w jezioro, zatrzyma� si�, targn�� �bem, zawiz�a�, zazgrzyta� z�bami na w�dzidle.

Z trudem opanowuj�c bocz�cego si� konia, Hasso Planck podjecha� do rycerza. Von Schwelborn dysza� i sapa�, rz�zi� niemal, a oczy mia� wyba�uszone niczym postna ryba.

��No ko�ci �wi�tej Urszuli, �wi�tej Korduli i wszystkich jedenastu tysi�cy kolo�skich dziewic m�czenniczek��� wydusi� z siebie Hasso Planck. - Co to by�o, edler Herr Ritter? Cud? Objawienie?

��Teufelswerk!�� st�kn�� von Schwelborn, dopiero teraz bledn�c przera�liwie i dzwoni�c z�bami. - Schwarze Magie! Zauberey! Przekl�ta, poga�ska i czartowska sprawa�

��Lepiej jed�my st�d, panie. Czym pr�dzej� Do Pelplina niedaleko, byle dosta� si� w zasi�g ko�cielnych dzwon�w�

Pod samym lasem, na wzniesieniu, rycerz Henryk obejrza� si� po raz ostatni. Wiatr przep�dzi� mg��, w miejscach nie os�oni�tych �cian� lasu lustrzana powierzchnia jeziora zmatowi�a si� i zmarszczy�a.

Nad wod� kr��y� wielki orze� rybo��w.

��Bezbo�ny, poga�ski kraj � wymamrota� Henryk von Schwelborn. - Wiele, wiele pracy, wiele trudu i znoju nas czeka, nim zakon Szpitala Niemieckiego wyp�dzi st�d wreszcie diab�a.

��Koniku � powiedzia�a Ciri, z wyrzutem i przek�sem zarazem. - Nie chcia�abym by� natr�tna, ale mnie troch� spieszy si� do mojego �wiata. Moi bliscy mnie potrzebuj�, przecie� wiesz. A my najpierw wpadamy nad jakiej� jezioro i na jakiego� �miesznego prostaka w ubraniu w kratk�, potem na gromad� brudnych i rycz�cych kud�aczy z maczugami, wreszcie za� na furiata z czarnym krzy�em na p�aszczu. Nie te czasy, nie te miejsca! Bardzo ci� prosz�, postaraj si� lepiej. Bardzo ci� prosz�.

Ihuarraquax zar�a�, kiwn�� rogiem i przekaza� jej co�, jak�� m�dr� my�l. Ciri nie do ko�ca zrozumia�a. Zastanowi� si� nie mia�a czasu, bowiem wn�trze czaszki znowu zala�a jej ch�odna jasno��, w uszach zaszumia�o, a w karku zamrowi�o.

I znowu obj�a j� czarna i mi�ciutka nico��.

Nimue, �miej�c si� rado�nie, poci�gn�a m�czyzn� za r�k�, obydwoje zbiegli nad jezioro, klucz�c w�r�d niskich brz�zek i olszynek, w�r�d klaczy i zwalonych pni. Wbieg�szy na piaszczyst� pla��, Nimue zrzuci�a sanda�ki, unios�a sukienk�, zachlupota�a bosymi stopami w przybrze�nej wodzie. M�czyzna te� �ci�gn�� buty, ale do wody wej�� si� nie kwapi�. Zdj�� p�aszcz i roz�o�y� do na piasku.

Nimue podbieg�a, zarzuci�a mu r�ce na szyj� i stan�a na palcach, ale by j� poca�owa�, m�czyzna i tak musia� mocno si� pochyli�. Nimue nie bez racji nazywano �okietkiem � ale teraz, gdy mia�a ju� osiemna�cie lat i by�a adeptk� sztuk magicznych, przywilej nazywania jej tak przys�ugiwa� wy��cznie najbli�szym przyjacio�om. I niekt�rym m�czyznom.

M�czyzna, nie odrywaj�c ust od ust Nimue, wsun�� d�o� za jej dekolt.

Potem ju� posz�o szybko. Oboje znale�li si� na roz�cielonym na piasku p�aszczu, sukienka Nimue podwin�a si� powy�ej talii, jej uda mocno obj�y biodra m�czyzny, a d�onie wpi�y si� w jego plecy. Gdy j� bra�, jak zwykle zbyt niecierpliwie, zacisn�a z�by, ale szybko dogoni�a go w podnieceniu, zr�wna�a si�, dotrzyma�a kroku. Mia�a wpraw�.

M�czyzna wydawa� �mieszne odg�osy. Ponad jego barkiem Nimue obserwowa�a wolno p�yn�ce po niebie kumulusy o fantastycznech kszta�tach.

Co� dzwoni�o, tak, jak dzwoni zatopiony na dnie oceanu dzwon. W uszach Nimue gwa�townie zaszumia�o. Magia, pomy�la�a, odwracaj�c g�ow�, wyzwalaj�c si� spod policzka i ramienia le��cego na niej m�czyzny.

Przy brzegu jeziora � wisz�c wr�cz nad jego powierzchni� � sta� bia�y jednoro�ec. Obok niego czarny ko�. A w siodle czarnego konia siedzia�a�

Ale� ja znam t� legend�, przemkn�o przez g�ow� Nimue. Znam t� bajk�! By�am dzieckiem, ma�ym dzieckiem, gdy s�ysza�am t� ba��, opowiada� j� dziad Pogwizd, w�drowny bajarz� Wied�minka Ciri� Z blizn� na policzku� Czarna klacz Kelpie� Jednoro�ce� Kraina elf�w�

Ruchy m�czyzny, kt�ry zjawiska w og�le nie zauwa�y�, sta�y si� gwa�towniejsze, wydawane przez niego odg�osy �mieszniejsze.

��Uuups � powiedzia�a dziewczyna siedz�ca na karej klaczy. - Znowu pomy�ka! Nie to miejsce, nie ten czas. W dodatku, jak widz�, zupe�nie nie w por�. Przepraszam.

Obraz zamaza� si� i p�k�, p�k� tak, jak p�ka malowane szk�o, nagle rozlecia� si�, rozpad� w t�czow� migotanin� skrze�, jarze� i rozz�oce�. A potem wszystko znik�o.

��Nie!�� krzykn�a Nimue. - Nie! Nie znikaj! Nie chc�!

Wyprostowa�a kolana i chcia�a wyzwoli� si� spod m�czyzny, ale nie mog�a � by� od niej pot�niejszy i ci�szy. M�czyzna j�kn�� i st�kn��.

��Oooooch, Nimue� Ooooch!

Nimue krzykn�a i wpi�a mu z�by w bark.

Le�eli na ko�uchu, rozedrgani i gor�cy. Nimue patrzy�a na brzeg jeziora, na czapy ubitej falami piany. Na pochylane wiatrem trzciny. Na bezbarwn�, beznadziejn� pustk�, pustk�, kt�r� pozostawi�a gin�ca legenda.

Po nosie adeptki ciek�a �za.

��Nimue� Sta�o si� co�?

��Owszem, sta�o � przytuli�a si� do niego, ale wci�� patrzy�a na jezioro. - Nic nie m�w. Obejmij mnie i nic nie m�w.

M�czyzna u�miechn�� si� z wy�szo�ci�.

��Wiem, co si� sta�o � rzek� che�pliwie. - Ziemia si� poruszy�a?

Nimue u�miechn�a si� smutno.

��Nie tylko � odpowiedzia�a po chwili milczenia. - Nie tylko.

B�ysk. Ciemno��. Nast�pne miejsce.

Nast�pne miejsce by�o miejscem urocznym, z�owrogim i paskudnym.

Ciri odruchowo zgarbi�a si� w siodle, wstrz��ni�ta � tak dos�ownym, jak i w przeno�nym sensie tego s�owa. Podkowy Kelpie �upn�y bowiem z impetem o co� bole�nie twardego, p�askiego i nieust�pliwego niczym ska�a. Po d�ugim czasie szybowania w mi�ciutkim niebycie wra�enie twardo�ci by�o do tego stopnia zaskakuj�ce i przykre, �e klacz zar�a�a i gwa�townie rzuci�a si� w bok, wybijaj�c na pod�o�y staccato, od kt�rego zadzwoni�y z�by.

Drugiego wstrz�su, tego metaforycznego, dostarczy� w�ch. Ciri j�kn�a i zakry�a r�kawem usta i nos. Czu�a, jak oczy momentalnie wype�niaj� si� �zami.

Wok� unosi� si� kwa�ny, �r�cy, g�sty i kleisty smr�d, sw�d dusz�cy i okropny, nie daj�cy si� okre�li�, nie przypominaj�cy niczego, co Ciri kiedykolwiek w�cha�a. By� to � tego by�a jednak pewna � smr�d rozk�adu, trupi cuch ostatecznej degradacji i degeneracji, od�r rozpadu i niszczenia � przy czym odnosi�o si� wra�enie, �e to, co niszcza�o, �mierdzia�o wcale nie pi�kniej, gdy �y�o. Nawet w okresie swego rozkwitu.

Zgi�a si� w wymiotnym odruchu, nad kt�rym nie by�a w stanie zapanowa�. Kelpie parska�a i trz�s�a �bem, kurcz�c chrapy. Jednoro�ec, kt�ry zmaterializowa� si� obok nich, przysiad� na zadzie, podskoczy�, wierzgn��. Twarde pod�o�e odpowiedzia�o wstrz�sem i g�o�nym echem.

Dooko�a by�a noc, noc ciemna i brudna, okutana lepkim i �mierdz�cym ga�ganem mroku.

Ciri spojrza�a w g�r�, szukaj�c gwiazd, ale w g�rze nie by�o nic, tylko otch�a�, miejscami pod�wietlana niewyra�n� czerwonaw� �un�, jak gdyby odleg�ym po�arem.

��Uuups � powiedzia�a i wykrzywi�a si�, czuj�c, jak kwa�nozgni�y opar osiada jej na wargach. - Bue-eeee-ech! Nie to miejsce, nie ten czas! Pod �adnym pozorem nie!

Jednoro�ec prychn�� i kiwn�� �bem, jego r�g opisa� kr�tki i gwa�towny �uk.

Zgrzytaj�ce pod kopytami Kelpie pod�o�e by�o ska��, ale dziwn�, nienaturalnie wr�cz r�wn�, wydzielaj�c� intensywny smr�d spalenizny i brudnego popio�u. Troch� potrwa�o, zanim Ciri zorientowa�a si�, �e to, na co patrzy, to jest droga. Mia�a do�� tej nieprzyjemnej i denerwuj�cej twardo�ci. Skierowa�a klacz na pobocze zaznaczone czym�, co niegdy� by�o drzewami, teraz za� paskudnymi i go�ymi szkieletami. Trupami obwieszonymi strz�pami szmat, i�cie jakby resztkami przegni�ych ca�un�w.

Jednoro�ec ostrzeg� j� r�eniem i mentalnym sygna�em. Ale za p�no.

Tu� za dziwn� drog� i uschni�tymi drzewami zaczyna�o si� osypisko, a dalej, pod nim, ostro biegn�ca w d� stromizna, przepa�� niemal. Ciri wrzasn�a, koln�a pi�tami boki osuwaj�cej si� klaczy. Kelpie szarpn�a si�, mia�d��c kopytami to, z czego sk�ada�o si� osypisko. A by�y to odpadki. W wi�kszo�ci jakie� dziwne naczynia. Naczynia te nie kruszy�y si� pod podkowami, nie chrupota�y, lecz p�ka�y obrzydliwie mi�kko, klei�cie, niczym wielkie rybie p�cherze. Co� zachlupa�o i zabulgota�o, buchaj�cy od�r o ma�o nie zwali� Ciri z siod�a. Kelpie, r��c dziko, tratowa�a �mieciowisko, rw�c si� ku g�rze, na drog�. Ciri, krztusz�c si� od smrodu, uchwyci�a si� szyi klaczy.

Uda�o si� im. Niemi�� twardo�� dziwnej drogi powita�y z rado�ci� i ulg�.

Ciri, dygocz�c ca�a, spojrza�a w d�, na osypisko ko�cz�ce si� w czarnej tafli jeziora, wype�niaj�cego dno kot�a. Powierzchnia jeziora by�a martwa i b�yszcz�ca, jakby to nie by�a woda, lecz zastyg�a smo�a. Za jeziorem, za �mietnikami, kopcami popio�u i ha�dami �u�la, niebo czerwienia�o od dalekich �un, czerwie� znaczy�y smugi dym�w.

Jednoro�ec parskn��. Ciri chcia�a otrze� mankietem �zawi�ce oczy, ale zorientowa�a si� nagle, �e ca�y r�kaw pokryty jest py�em. �upie�em py�u pokryte by�y te� jej uda, ��k siod�a, grzywa i szyja Kelpie.

Smr�d dusi�.

��Ohyda � zamamrota�a. - Obrzydliwo�� Zdaje mi si�, �e ca�a si� lepi�. Zabierajmy si� st�d� Zabierajmy si� st�d co �ywo, Koniku.

Jednoro�ec zastrzyg� uszami, chrapn��.

Tylko ty mo�esz to sprawi�. Dzia�aj.

��Ja? Sama? Bez twojej pomocy?

Jednoro�ec skin�� rogiem.

Ciri podrapa�a si� w g�ow�, westchn�a, zamkn�a oczy. Skoncentrowa�a si�.

Z pocz�tku by�y tylko niedowierzanie, rezygnacja i strach. Ale szybko sp�yn�a na ni� ch�odna jasno��, jasno�� wiedzy i mocy. Nie mia�a poj�cia, sk�d bierze si� ta wiedza i ta moc, gdzie ma korzenie i �r�d�o. Ale wiedzia�a, �e mo�e. �e zdo�a, gdy zechce.

Jeszcze raz obrzuci�a wzrokiem st�a�e i martwe jezioro, dymi�c� ha�d� odpadk�w, szkielety drzew. Niebo pod�wietlone dalek� �un�.

��Dobrze � pochyli�a si� i splun�a � �e to nie jest m�j �wiat. Bardzo dobrze!

Jednoro�ec zar�a� wymownie. Zrozumia�a, co chcia� powiedzie�.

��Je�li nawet i m�j � otar�a chusteczk� oczy, usta i nos � to i zarazem nie m�j, bo odleg�y w czasie. To przesz�o�� albo�

Urwa�a.

��Przesz�o�� � powt�rzy�a g�ucho. - G��boko wierz�, �e to przesz�o��.

Ulewny deszcz, prawdziwe oberwanie chmury, pod kt�re wpadli w nast�pnym miejscu, powitali jak prawdziwe b�ogos�awie�stwo. Deszcz by� ciep�y i aromatyczny, pachnia� latem, zielskiem, b�otem i kompostem, deszcz zmywa� z nich plugastwo, oczyszcza�, sprawia� im istne katharsis.

Jak ka�de katharsis, na d�u�sz� met� i to sta�o si� monotonne, przesadne i nie do zniesienia. Woda, kt�ra obmywa�a, po jakim� czasie zacz�a dokuczliwie moczy�, la� si� za ko�nierz i wrednie zi�bi�. Wynie�li si� wi�c z tego deszczowego miejsca.

Bo to r�wnie� nie by�o to miejsce. Ani nie ten czas.

Nast�pne miejsce by�o bardzo ciep�e, panowa� tam upa�, wi�c Ciri, Kelpie i jednoro�ec schli i parowali niby trzy czajniki. Znajdowali si� na wypra�onych s�o�cem wrzosowiskach na skraju lasu. Od razu da�o si� miarkowa�, �e by� to wielki las, puszcza po prostu, g�sty, dziki i nieprzyst�pny matecznik. W sercu Ciri zako�ata�a si� nadzieja � to m�g� by� Las Brokilon, a wi�c nareszcie miejsce znane i w�a�ciwe.

Pojechali wolno skrajem puszczy. Ciri wypatrywa�a czego�, co mog�o s�u�y� za wskaz�wk�. Jednoro�ec pochrapywa�, wysoko unosi� g�ow� i r�g, rozgl�da� si�. By� niespokojny.

��My�lisz, Koniku � zapyta�a � �e mog� nas �ciga�?

Chrapni�cie, zrozumia�e i jednoznaczne nawet bez telepatii.

��Nie zdo�ali�my jeszcze uciec dostatecznie daleko?

Tego, co w odpowiedzi przekaza� jej my�l�, nie zrozumia�a. Nie istnia�o daleko i blisko? Spirala? Jaka spirala?

Nie rozumia�a, o co mu chodzi�o. Ale niepok�j udzieli� si� i jej.

Upalne wrzosowiska nie by�y w�a�ciwym miejscem i w�a�ciwym czasem.

Po�apali si� w tym pod wiecz�r, kiedy upa� zel�a�, a na niebie nad lasem zamiast jednego ksi�yca wzesz�y dwa. Jeden du�y, a drugi ma�y.

Nast�pnym miejscem by� brzeg morza, strome urwisko, z kt�rego widzieli grzywacze rozbijaj�ce si� na ska�ach o dziwacznych kszta�tach. Pachnia� morski wiatr, wrzeszcza�y rybitwy, mewy �mieszki i petrele, bia�� i ruchliw� warstw� pokrywaj�ce wyst�py urwiska.

Morze si�ga�o a� po horyzont wezbrany ciemnymi chmurami.

W dole, na kamienistej pla�y, Ciri dostrzeg�a nagle cz�ciowo zagrzebany w �wirze szkielet gigantycznej ryby o potwornie wielkim �bie. Z�biska, kt�rymi naje�one by�y pobiela�e szcz�ki, mia�y co najmniej po trzy pi�dzi d�ugo�ci, a do paszczy, wydawa�o si�, mo�na by wjecha� na koniu i spokojnie, nie zawadzaj�c g�ow� o kr�gos�up, przedefilowa� pod portalami �eber.

Ciri nie by�a pewna, czy w jej �wiecie i w jej czasie istnia�y takie ryby.

Pojechali skrajem urwiska, a mewy i albatrosy nie p�oszy�y si� wcale, niech�tnie ust�powa�y z drogi, ba, usi�owa�y dzioba� i szczypa� p�ciny Kelpie i Ihuarraquaxa. Ciri z punku zrozumia�a, �e te ptaki nigdy nie widzia�y ani cz�owieka, ani konia. Ani jednoro�ca.

Ihuarraquax parskn��, trz�s� g�ow� i rogiem, by� wyra�nie niespokojny. Okaza�o si�, �e s�usznie. Co� zatrzeszcza�o, zupe�nie jak darte p��tno. Rybitwy poderwa�y si� z wrzaskiem i trzepotem, na moment zakrywaj�c wszystko bia�� chmur�. Powietrze nad urwiskiem zadrga�o nagle, zamaza�o si� jak zlane wod� szk�o. I p�k�o jak szk�o. A z p�kni�cia wyla�a si� ciemno��, z ciemno�ci za� sypn�li si� konni. Wok� ramion powiewa�y im p�aszcze, kt�rych cynobrowo-amarantowo-karmazynowa barwa przywodzi�a na my�l �un� po�aru na niebie pod�wietlonym blaskiem zachodz�cego s�o�ca.

Dearg Ruadhri. Czerwoni Je�d�cy.

Nim jeszcze przebrzmia� krzyk ptak�w i alarmuj�ce r�enie jednoro�ca, Ciri ju� obraca�a klacz i podrywa�a j� do galopu. Ale powietrze p�ka�o i z drugiej strony, z p�kni�cia, powiewaj�c p�aszczami jak skrzyd�ami, wypadali dalsi konni. P�kole ob�awy zamyka�o si�, przyciskaj�c ich do przepa�ci. Ciri krzykn�a, wyszarpuj�c Jask�k� z pochwy.

Jednoro�ec przyzwa� j� ostrym sygna�em, kt�ry wbi� si� jej w m�zg jak szpila. Tym razem zrozumia�a natychmiast. Wskazywa� jej drog�. Luk� w pier�cieniu. Sam za� stan�� d�ba, zar�a� przeszywaj�co i run�� na elf�w z gro�nie pochylonym rogiem.

��Koniku!

Ratuj si�, Gwiazdooka! Nie pozw�l si� schwyta�.

Przywar�a do grzywy.

Dw�ch elf�w zagrodzi�o jej drog�. Mieli arkany, p�tle na d�ugich trzonkach. Pr�bowali zarzuci� je na szyj� Kelpie. Klacz zwinnie umkn�a z g�ow�, ani na sekund� nie zwalniaj�c galopu. Ciri uci�a drug� p�tl� jednym machni�ciem miecza, krzykiem ponagli�a Kelpie do szybszego biegu. Klacz sz�a jak burza.

Ale inni nast�powali im ju� na pi�ty, s�ysza�a ich krzyki, �omotanie kopyt, �opot p�aszczy. Co z Konikiem, pomy�la�a, co z nim zrobili?

Nie by�o czasu na medytacje. Jednoro�ec mia� s�uszno��, nie mog�a pozwoli�, by schwytali j� znowu. Musia�a da� nura w przestrze�, ukry� si�, zgubi� w labiryncie miejsc i czas�w. Skoncentrowa�a si�, czuj�c z przera�eniem, �e w g�owie ma tylko pustk� i dziwny, dzwoni�cy, szybko rosn�cy zgie�k.

Rzucaj�c na mnie zakl�cia, pomy�la�a. Chc� mnie omami� czarami. Niedoczekanie! Czary maj� zasi�g. Nie pozwol� im zbli�y� si� do mnie.

��P�d�, Kelpie!

Kara klacz wyci�gn�a szyj� i pomkn�a jak wiatr. Ciri po�o�y�a si� na jej szyi, by do minimum zmniejszy� op�r powietrza.

Krzyki zza jej plec�w, jeszcze przed chwil� g�o�nie i niebezpiecznie bliskie, �cich�y, zag�uszane przez wrzask p�oszonych ptak�w. Potem zrobi�y si� zupe�nie ciche. Dalekie.

Kelpie sz�a jak burza. A� wy� w uszach morski wiatr.

W dalekich okrzykach pogoni zadzwoni�y nuty w�ciek�o�ci. Zrozumieli, �e nie dadz� rady. �e za nic nie do�cign� tej karej klaczy, biegn�cej bez �ladu zm�czenia, lekko, mi�kko i elastyczne niczym gepard.

Ciri nie ogl�da�a si�. Ale wiedzia�a, �e �cigali j� d�ugo. Do momentu, gdy ich w�asne konie zacz�y chrapa� i rz�zi�, potyka� si� i do ziemi niemal spuszcza� wyszczerzone i spienione pyski. Dopiero w�wczas zrezygnowali, posy�aj�c za ni� ju� tylko przekle�stwa i bezsilne gro�by.

Kelpie sz�a jak wicher.

Miejsce, do kt�rego uciek�a, by�o suche i wietrzne. Ostry, wyj�cy wiatr szybko suszy� �zy na jej policzkach.

By�a sama. Znowu sama. Sama jak palec.

W�drowiec, wieczny tu�acz, �eglarz zagubiony na bezkresnych morzach w�r�d archipelagu miejsc i czas�w.

�eglarz trac�cy nadziej�.

Wicher �wista� i wy�, toczy� po sp�kanej ziemi kule zesch�ych chwast�w.

Wicher suszy� �zy.

We wn�trzu czaszki ch�odna jasno��, w uszach szum, jednostajny szum, jak z pokr�tnego wn�trza morskiej konchy. Mrowienie w karku. Czarna i mi�ciutka nico��.

Nowe miejsce. Inne miejsce.

Archipelag miejsc.

��Dzi� � powiedzia�a Nimue, otulaj�c si� w futro � b�dzie dobra noc. Czuj� to.

Condwiramurs nie skomentowa�a, cho� podobne zapewnienie s�ysza�a ju� �adnych kilka razy. Bo nie pierwszy wiecz�r siada�y na tarasie, maj�c przed sob� p�on�ce zachodem jezioro, a za sob� magiczne zwierciad�o i magiczny gobelin.

Z jeziora, zwielokrotnione tocz�cym si� po tafli echem, dobiega�y ich kl�twy Kr�la Rybaka. Kr�l Rybak cz�sto zwyk� by� s�owem �wawszym podkre�la� swe niezadowolenie z rybackich niepowodze� � nieudanych zaci��, podci��, hol�w czy innych zaczep�w. Tego wieczora, wnosz�c z si�y i repertuaru blu�nierstw, sz�o mu jednak wyj�tkowo �le.

��Czas � powiedzia�a Nimue � nie ma pocz�tku ani ko�ca. Czas jest jak w�� Urobos, kt�ry chwyci� z�bami w�asny ogon. W ka�dym momencie kryje si� wieczno��. A wieczno�� sk�ada si� z chwil, kt�re j� tworz�. Wieczno�� to archipelag chwil. Da si� w�r�d tego archipelagu �eglowa�, cho� nawigacja jest bardzo trudna, a zb��dzi� jest niebezpiecznie. Dobrze jest mie� latarni� morsk�, kt�rej �wiat�em mo�na si� kierowa�. Dobrze jest m�c w�r�d mg�y us�ysze� wo�anie�

Zamilk�a na chwil�.

��Jak ko�czy si� interesuj�ca nas legenda? Zdaje si� nam, tobie i mnie, �e wiemy, jak ona si� ko�czy. Ale wci�� Urobos trzyma z�bami w�asny ogon. Tak, jak legenda si� sko�czy, rozstrzyga si� teraz. W tej chwili. Zako�czenie legendy b�dzie zale�a�o od tego, czy i kiedy zagubiony w�r�d archipelagu chwil �eglarz dostrze�e �wiat�o latarni. Us�yszy wo�anie.

Z jeziora dolecia�a kl�twa, plusk, �omot wiose� w dulkach.

��Dzi� b�dzie dobra noc. Ostatnia przed przesileniem letnim. Ksi�yc maleje. S�o�ce z Trzeciego przechodzi w Czwarty Dom, w znak Koz�oryby. Najlepszy czas na dywinacj� Najlepszy czas� Skoncentruj si�, Condwiramurs.

Condwiramurs, jak wiele razy poprzednio, pos�usznie si� skoncentrowa�a, wychodz�c poma�u w stan bliski autotransu.

��Poszukaj jej � powiezia�a Nimue. - Ona jest gdzie� tam w�r�d gwiazd, w�r�d ksi�ycowego blasku. W�r�d miejsc. Ona tam jest. Oczekuje pomocy. Pom�my jej, Condwiramurs.

Koncentracja, pi�ci przy skroniach. W uszach szum, jakby z wn�trza morskiej konchy. B�ysk. I raptownie mi�kka i czarna nico��.

By�o miejsce, w kt�rym Ciri widzia�a p�on�ce stosy. Przykr�powane �a�cuchami do pali kobiety dziko i przera�liwie wy�y o lito��, a zebrany dooko�a t�um rycza�, �mia� si� i ta�czy�. By�o miejsce, w kt�rym p�on�o wielkie miasto, hucz�c ogniem i tryskaj�c p�omieniami z zawalaj�cych si� dach�w, a czarny dym zakrywa� ca�e niebo. By�o miejsce, w kt�rym ogromne dwunogie jaszczury walczy�y ze sob�, a jaskrawa krew la�a si� spod k��w i pazur�w.

By�o miejsce, w kt�rym setki jednakowych bia�ych wiatrak�w m��ci�y niebo smuk�ymi skrzyd�ami. By�o miejsce,w kt�rym setki w�y sycza�y i wi�y si� na kamieniach, chrobocz�c i szeleszcz�c �usk�.

By�o miejsce, w kt�rym by�a ciemno��, a w ciemno�ci g�osy, szepty i trwoga.

By�y jeszcze inne miejsca. Ale �adne nie by�o tym w�a�ciwym.

Przenoszenie si� z miejsca do miejsca sz�o jej ju� tak dobrze, �e zacz�a eksperymentowa�. Jednym z niewielu miejsc, kt�rych si� nie ba�a, by�y owe ciep�e wrzosowiska na skraju dzikiego lasu, te, nad kt�rymi wschodzi�y dwa ksi�yce. Przywo�awszy w pami�ci widok tych ksi�yc�w i powtarzaj�c w my�li, czego chce, Ciri skoncentrowa�a si�, wyt�y�a, pogr��y�a w nico�ci.

Uda�o si� jej ju� za drugim razem.

Rozzuchwalona zdecydowa�a si� na jeszcze �mielszy eksperyment. By�o oczywiste, �e opr�cz miejsc odwiedza�a r�wnierz czasy, m�wi� o tym Vysogota, m�wi�y r�wnie� o tym elfy, napomkn�y jednoro�ce. Potrafi�a przecie� � chocia� nie�wiadomie � zrobi� to ju� wcze�niej! Gdy zraniono j� w twarz, uciek�a prze�ladowcom w czasie, skoczy�a cztery dni do przodu, potem Vysogota nie m�g� si� tych dni doliczy�, nic mu si� nie zgadza�o�

Mo�e wi�c to by�a jej szansa? Skok w czasie?

Postanowi�a spr�bowa�. P�on�ce miasto dla przyk�adu, nie p�on�o przecie� wiecznie. A gdyby tak dosta� si� tam przed po�arem? Lub po nim?

Wpad�a niemal w �rodek po�aru, osmalaj�c sobie brwi i rz�sy i wzbudzaj�c potworn� panik� w�r�d uchodz�cych z p�on�cego miasta pogorzelc�w.

Uciek�a na przyjazne wrzosowiska. Chyba nie warto tak ryzykowa�, pomy�la�a, licho wie, czym to si� mo�e sko�czy�. Z miejscami lepiej mi wychodzi, tedy trzymajmy si� miejsc. Pr�bujmy dosta� si� do miejsc. Znanych miejsc, takich, kt�re dobrze pami�tam. I takich, kt�re mile mi si� kojarz�.

Zacz�a od �wi�tyni Melitele, wyobra�aj�c sobie bram�, gmach, park i pracowni�, dorminatorium adeptek, komnat�, w kt�rej mieszka�a z Yennefer. Koncentrowa�a si� z pi�ciami przy skroniach, przywo�uj�c w pami�ci twarz Nenneke, Eurneid, Katje, Ioli Drugiej.

Nie wysz�o z tego nic. Trafi�a na jakie� zamglone i roj�ce si� od moskit�w moczary, rozbrzmiewaj�ce gwizdaniem ��wi i gromkim rechotem �ab.

Spr�bowa�a kolejno � z nie lepszym rezultatem � Kaer morhen, Wysp Skellige, banku w Gors Velen, w kt�rym pracowa� Fabio Sachs. Nie odwa�y�a si� pr�bowa� Cintry, wiedzia�a, �e miasto jest okupowane przez Nilfgaardczyk�w. Zamiast tego spr�bowa�a Wyzimy, miasta, w kt�rym ona i Yennefer robi�y kiedy� zakupy.

Aarhenius Krantz, m�drzec, alchemik, astronom i astrolog, wierci� si� na twardym sto�ku z okiem przyci�ni�tym do okulara teleskopu. Kometa pierwszej wielko�ci i mocy, kt�rego mo�na by�o od blisko tygodnia obserwowa� na niebie, jak wiedzia� Aarhenius Krantz, maj�cy ogon ogni�cie czerwony, zwyk� zwiastowa� wielkie wojny, po�ogi i rzezie. Teraz, prawd� rzek�szy, kometa troch� sp�ni� si� z wieszczb�, bo wojna z Nilfgaardem trwa�a w najlepsze, a po�ogi i rzezie mo�na by�o przepowiada� w ciemno i bez pud�a, albowiem dnia bez nich nie bywa�o. Obeznany z ruchami sfer niebieskich Aarhenius Krantz mia� jednak nadziej� wyliczy�, kiedy to, za ile lat czy stuleci kometa pojawi si� ponownie, obwieszczaj�c kolejn� wojn�, do kt�rej, kto wie, mo�na by si� by�o przygotowa� lepiej ni� do obecnej.

Astronom wsta�, rozmasowa� ty�ek i poszed� ul�y� p�cherzowi. Z tarasu, poprzez balustradk�. Zawsze la� z tarasu wprost na klomb piwonii, za nic sobie maj�c reprymendy gospodyni. Do wyg�dki by�o zwyczajnie za daleko, tracenie czasu na dalekie chodzenie za potrzeb� grozi�o utrat� cennych przemy�le�, a na to �aden uczony pozwoli� sobie nie m�g�.

Stan�� przy balustradce, rozpi�� portki, patrz�c na odbijaj�ce si� w wodzie jeziora �wiat�a Wyzimy. Westchn�� z ulg�, wzni�s� wzrok ku gwiazdom.

Gwiazdy, pomy�la�, i konstelacje. Zimowa Panna, Siedem K�z, Dzban. Wedle niekt�rych teorii to nie s� �adne mrugaj�ce �wiate�ka, lecz �wiaty. Inne �wiaty. �wiaty, od kt�rych oddzielaj� nas czas i kosmos� G��boko wierz�, pomy�la�, �e mo�liwe b�d� kiedy podr�e do tych innych miejsc, do tych innych czas�w i kosmos�w. Tak, z pewno�ci� b�dzie to kiedy� mo�liwe. Znajdzie si� spos�b. Ale wymaga� to b�dzie ca�kiem nowego my�lenia, nowej o�ywczej idei, kt�ra rezerwie kr�puj�cy j� dzi� sztywny gorset zw�cy si� racjonalnym poznaniem�

Ach, pomy�la�, podskakuj�c, gdy� tak uda�o si� Gdyby tak dozna� ol�nienia, wpa�� na trop! Gdyby� tak jedna, niepowtarzalna okazja�

W dole pod tarasem co� b�ysn�o, ciemno�� nocy p�k�a gwia�dzi�cie, z rozb�ysku wy�oni� si� ko�. Z je�d�cem na grzbiecie. Je�d�cem by�a dziewczyna.

��Dobry wiecz�r � pozdrowi�a grzecznie. - Przepraszam, je�li nie w por�. Czy mo�na wiedzie�, co to za miejsce? Jaki to czas?

Aarhenius Krantz prze�kn�� �lin�, otworzy� usta i zabe�kota�.

��Miejsce � powt�rzy�a cierpliwie i wyra�nie dziewczyna. - Czas.

��Ehe.. Tego� Bee..

Ko� zaparska�. Dziewczyna westchn�a.

��C�, pewnie znowu �le trafi�am. Z�e miejsce, z�y czas! Ale odpowiedz mi, cz�owieku! Chocia�by jednym zrozumia�ym s��wkiem. Bo przecie� nie mog�am znale�� si� w �wiecie, w kt�rym ludzie zapomnieli artyku�owanej mowy!

��Eeee�

��Jedno s��wko�

��Hee�

��A niech ci� jasny szlag trafi, durny capie � powiedzia�a dziewczyna.

I znik�a. Razem z koniem.

Aarhenius Krantz zamkn�� usta. Posta� przez chwil� przy balustradce, wpatrzony w noc, w jezioro i odbijaj�ce si� w nim dalekie �wiat�a Wyzimy. Potem zapi�� spodnie i wr�ci� do swego teleskopu.

Kometa szybko przebiega� niebo. Nale�a�o go obserwowa�, nie upuszcza� z pola widzenia szkie�ka i oka. �ledzi�, p�ki nie zniknie w otch�aniach kosmosu. To by�a okazja, a uczonemu nie wolno traci� okazji.

A mo�e spr�bowa� z innej strony, pomy�la�a, wpatrzona w dwa ksi�yce nad wrzosowiskiem, teraz widoczne jako dwa sierpy, jeden ma�y, drugi du�y i mniej sierpowaty. Mo�e nie wyobra�a� sobie miejsc ani twarzy, pomy�la�a, ale mocno pragn�� Mocno �yczy� sobie, bardzo mocno, tak z samego brzucha�

Co mi szkodzi spr�bowa�?

Geralt. Chc� do Geralta. Bardzo chc� do Geralta.

��No nie!�� krzykn�a. - �adnie trafi�am, �eby to wci�rno�ci!

Kelpie potwierdzi�a r�eniem, �e uwa�a podobnie, buchaj�c par� z nozdrzy i drobi�c zarytymi w �niegu kopytami.

Zawieja gwizda�a i wy�a, o�lepia�a, ostre odrobinki �niegu ci�y policzki i d�onie. Zimno przenika�o na wskro�, k�sa�o stawy jak wilk. Ciri dygota�a, kul�c ramiona i kryj�c kark za n�dzn� i nic nie daj�c� os�on� postawionego ko�nierza.

Po lewej i po prawej wznosi�y si� majestatycznie gro�ne wierchy, szare szkliste monumenty, kt�rych wierzcho�ki gin�y gdzie� wysoko, we mgle i zamieci. Dnem doliny rwa�a bystra, mocno wezbrana rzeka, g�sta od �ry�u i bry� lodu. Wsz�dzie dooko�a by�o bia�o. I zimno.

Tyle z moich zdolno�ci, pomy�la�a Ciri, czuj�c, jak zamarza jej w nosie. Tyle z mojej mocy. �adne ze mnie Pani �wiat�w, nie ma co! Chcia�am do Geralta, trafi�am w �rodek jakiej� zatraconej dziczy, zimy i zamieci.

��No, Kelpie, rusz si�, bo skostniejesz!�� uj�a wodze palcami bezw�adniej�cymi z mrozu. - Dalej, dalej kara! Ja wiem, �e to nie to miejsce co trzeba, zaraz nas st�d zabior�, zaraz wr�cimy na nasze ciep�e wrzosowisko. Ale musz� si� skupi�, a to mo�e potrwa�. Dlatego ruszaj si�! No, jazda!

Kelpie buchn�a par� z nozdrzy.

Wicher d��, �nieg lepi� si� do twarzy, topnia� na rz�sach. Mro�na wieja wy�a i gwizda�a.

��Sp�jrzcie!�� zawo�a�a Angouleme, przekrzykuj�c wichur�. - Sp�jrzcie tam! Tam s� �lady. Kto� tamt�dy jecha�!

��Co m�wisz? Geralt odwin�� szal, kt�rym okr�ci� sobie g�ow�, chroni�c uszy przed odmro�eniem. - Co m�wisz, Angouleme?

� �lady! �lady konia!

��A sk�d tu ko�? - Cahir te� musia� krzycze�, zamie� wzmaga�a si�, a rzeka Sansretour, zdawa�o si�, szumia�a i hucza�a coraz g�o�niej. - Sk�dby si� tu mia� wzi�� ko�?

��Sami zobaczcie!

��Faktycznie � oceni� wampir, kt�ry jako jedyny z kompanii nie zdradza� objaw�w totalnego przemarzni�cia, b�d�c w spos�b oczywisty r�wnie ma�o wra�liwy na nisk�, jak i wysok� temperatur�. - �lady. Ale czy konia?

��To niemo�liwe, �eby to by� ko� � Cahir ostro pomasowa� policzki i nos. - Nie na tym odludziu. Te �lady pewnie zostawi�o jakie� dzikie zwierz�. Najpewniej muflon.

��Sam jeste� muflon!�� wrzasn�a Angouleme. - Jak m�wi�, �e ko�, to znaczy ko�!

Milva, jak zwykle, prze�o�y�a praktyk� nad teori�. Zeskoczy�a z siod�a, schyli�a si�, odsuwaj�c na ty� g�owy lisi ko�pak.

��Smarkula ma racj� � zawyrokowa�a po chwili. - To ko�. Chyba nawet podkuty, ale trudno rzec. wiuga �lady pozawiewa�a. Pojecha� tam, w tamten w�w�z.

��Ha!�� Angouleme z rozmachem zabi�a r�ce. - Wiedzia�am! Kto� tu mieszka! W okolicy! Jed�my tam tropem, mo�e trafimy do jakiej� ciep�ej cha�upy? Mo�e pozwol� si� ogrza�? Mo�e ugoszcz�?

��Ani chybi � rzek� z przek�sem Cahir. - Najpewniej be�tem z kuszy.

��Rozs�dniej b�dzie trzyma� si� planu i rzeki � zawyrokowa� swym wszystkowiedz�cym tonem Regis. - Nie grozi nam w�wczas, �e zab��dzimy. A w dole Sansretour mia�a by� faktoria traperska, tam ugoszcz� nas z du�o wi�kszym prawdopodobie�stwem.

��Geralt? Co ty powiesz?

Wied�min milcza�, zapatrzony w kot�uj�ce si� w zawiei �niegowe p�atki.

��Jedziemy za �ladami � zdecydowa� wreszcie.

��Doprawdy��� zacz�� wampir, ale Geralt przerwa� mu natychmiast.

��Za �ladami kopyt! Jazda, w drog�!

Pop�dzili wierzchowce, ale nie ujechali za daleko. Zapu�cili si� w w�w�z na nie wi�cej ni� �wier� stajania.

��Koniec � stwierdzi�a fakt Angouleme, patrz�c na g�adziutki i dziewiczy �nieg. - By�o, nie ma. Jak w elfim cyrku.

��Co teraz, wied�minie?�� Cahir odwr�ci� si� na kulbace. - �lady si� sko�czy�y. Zawia�o je.

��Nie zawia�o ich � zaprzeczy�a Milva. - Tu, w jar, zawieja nie dochodzi.

��Co wi�c sta�o si� z koniem?

�uczniczka wzruszy�a ramionami, skurczy�a si� w siodle, wci�gaj�c g�ow� w ramiona.

��Gdzie podzia� si� ten ko�? - nie rezygnowa� Cahir. - Znikn��? Ulecia�? A mo�e to si� nam wszystko zdawa�o? Geralt? Co ty na to?

Wichura zawy�a nad w�wozem, zamiot�a, zakurzy�a �niegiem.

��Dlaczego � zapyta� wampir, przygl�daj�c si� wied�minowi bacznie � kaza�e� nam jecha� tym �ladem, Geralt?

��Nie wiem � przyzna� po chwili. - Co�� Co� czu�em. Co� mnie tkn�o. Niewa�ne co. Mia�e� racj�, Regis. Wracajmy nad Sansretour i trzymajmy si� rzeki, bez wycieczek i skok�w w boki, kt�re mog� �le si� sko�czy�. Zgodnie z tym, co m�wi� Reynart, prawdziwa zima i z�e pogody czekaj� na nas dopiero na prze��czy Malheur. Gdy tam dotrzemy, musimy by� w pe�ni si�. Nie st�jcie tak, zawracamy.

��Nie wyja�niwszy, co sta�o si� z tym dziwnym koniem?

��A co tu wyja�nia�? - rzuci� gorzko wied�min. - �lady zamiot�o i tyle. Zreszt�, mo�e to naprawd� by� muflon?

Milva patrzy�a na niego dziwnie, ale powstrzyma�a si� od komentarza.

Gdy wr�cili nad rzek�, tajemniczych �lad�w nie by�o ju� i tam, zanios�o je i zasypa�o mokrym �niegiem. W cynowoszarym nurcie Sansretour g�sto p�yn�� �ry�, wirowa�y i obraca�y si� kawa�y kry.

��Co� wam powiem � odezwa�a si� Angouleme. - Ale obiecajcie, �e nie b�dziecie si� �mia�.

Odwr�cili si�. W naci�gni�tej na uszy we�nianej czapce z pomponem, z zaczerwionymi od mrozu policzkami i nosem, odziana w niekszta�tny ko�uch dziewczyna wygl�da�a zabawnie, wypisz, wymaluj ma�y i p�katy kobold.

��Co� wam powiem wzgl�dem tych �lad�w. Jak by�am u S�owika, w hanzie, to m�wili, �e zim� po prze��czach je�dzi na zakl�tym koniu Kr�l G�r, w�adca lodowych demon�w. Spotka� do twarz� w twarz, pewna �mier�. Co powiesz, Geralt? Czy o mo�liwe, �eby�

��Wszystko � przerwa� jej. - Wszystko jest mo�liwe. W drog�, kompania. Przed nami prze��cz Malheur.

�nieg smaga� i siek�, wiatr d��, �r�d kurniawy �wiszcza�y i wy�y lodowe demony.

W tym, �e wrzosowisko, na kt�re trafi�a, nie jest jej znajomym wrzosowiskiem, Ciri po�apa�a si� od razu. Nie musia�a nawet czeka� wieczoru, by�a pewna, �e tu nie zobaczy�aby dw�ch ksi�yc�w.

Las, kt�rego skrajem pojecha�a, by� r�wnie dziki i nieprzyst�pny jak tamten, ale r�nice da�y si� widzie�. Tu, dla przyk�adu, by�o wi�cej brz�z, a o wiele mniej buk�w. Tam nie s�ysza�o i nie widzia�o si� ptak�w, tu by�o ich mn�stwo. Tam mi�dzy wrzosami by�y tylko piach i mech, tutaj dywanami ca�ymi p�ozi� si� zielony wid�ak. Nawet pryskaj�ce sprzed kopyt Kelpie koniki polne by�y tutaj jakie� inne. Swojskie jakby. A potem�

Serce zabi�o jej mocniej. Zobaczy�a dr�k�, zaro�ni�t� i zaniedban�. Wiod�c� w g��b lasu.

Ciri rozejrza�a si� dok�adnie i upewni�a si�, �e dziwna droga nie biegnie dalej, �e tu ma sw�j koniec. �e nie wiedzie do lasu, ale z niego lub przeze�. Nie deliberuj�c d�ugo, szturchn�a bok klaczy obcasem i wjecha�a mi�dzy drzewa. B�d� jecha� do po�udnia, pomy�la�a, je�li do po�udnia nie natrafi� na nic, zawr�c� i pojad� w stron� przeciwn�, za wrzosowiska.

Jecha�a st�pa pod baldachimem konar�w, rozgl�daj�c si� uwa�nie, staraj�c si� nie przegapi� niczego wa�nego. Dzi�ki temu nie przegapi�a staruszka wygl�daj�cego zza d�bu.

Staruszek, niziutki, ale bynajmniej nie zgarbiony, ubrany by� w lnian� koszul� i portki z takiego� materia�u. Na nogach mia� wielkie i prze�miesznie wygl�daj�ce �apcie z �yka. W jednym r�ku dzier�y� s�katy kostur, w drugim wiklinow� kobia�k�. Jego twarzy Ciri nie widzia�a dok�adnie, kry�o obszarpane i zwisaj�ce rondo s�omianego kapelusza, spod kt�rego wystawa� opalony nos i siwa sko�tuniona broda.

��Bez l�ku � powiedzia�a. - Nie uczyni� ci nic z�ego.

Siwobrody przest�pi� z �apcia na �ape� i zdj�� kapelusz. Twarz mia� okr�g��, upstrzon� starczymi plamami, ale czerstw� i niewiele pomarszczon�, brwi rzadkie, podbr�dek ma�y i bardzo silnie cofni�ty. D�ugie siwe w�osy nosi� zwi�zane na karku w harcap, wierzch g�owy mia� natomiast zupe�nie �ysy, b�yszcz�cy i ��ty jak harbuz.

Widzia�a, �e patrzy na jej miecz, na wystaj�c� ponad rami� r�koje��.

��Nie l�kaj si� � powt�rzy�a.

��Hej, hej!�� powiedzia�, maml�c nieco. - Hej, hej, moja panno. Le�ny dziadek si� nie l�ka. Nie jest z tych l�kliwych, o nie.

U�miechn� si�. Z�by mia� du�e, bardzo mocno wysuni�te do przodu, a to przez z�y zgryz i cofni�t� �uchw�. To wskutek tego tak mamla�.

��Le�ny dziadek nie boi si� w�drowc�w � powt�rzy�. - Nawet zb�jc�w. Le�ny dziadek ubogi jest, nieboraczek. Le�ny dziadek spokojny, nie wadzi nikomu. Hej!

U�miechn�� si� znowu. Gdy si� u�miecha�, zdawa� si� sk�ada� wy��cznie z przednich z�b�w.

��A ty, moja panno, nie l�kasz si� Le�niego Dziadka?

Ciri parskn�a.

��Wyobra� sobie, �e nie. Te� nie jestem z tych l�kliwych.

��Hej, hej, hej! A to ci dopiero!

Zrobi� krok w jej stron�, podpieraj�c si� kosturem. Kelpie parskn�a. Ciri �ci�gn�a jej wodze.

��Nie lubi obcych � ostrzeg�a. - A potrafi ugry��.

��Hej, hej! Le�ny dziadek wie. Niedobra, niegrzeczna koby�ka! A sk�d to, ciekawo��, panna jedzie? I dok�d, dajmy na to, zmierza?

��To d�uga historia. Dok�d prowadzi ta droga?

��Hej, hej! To panna tego nie wie?

��Nie odpowiadaj pytaniami na pytania, je�li �aska. Dok�d dojad� t� drog�? Co to w og�le jest za miejsce? I co to� za czas?

Staruszek znowu wystawi� z�by, poruszy� nimi jak nutria.

��Hej, hej � zamamla�. - A to ci dopiero. Jaki czas, panna pyta? Oj, z daleka, wida�, z daleka przyw�drowa�a panna do Le�nego Dziadka!

��Z do�� daleka, owszem � kiwn�a oboj�tnie. - Z innych�

��Miejsc i czas�w � doko�czy�. - Dziadek wie. Dziadek si� domy�li�.

��Czego?�� spyta�a podniecona. - Czego si� domy�li�e�? Co wiesz?

��Le�ny Dziadek du�o wie.

��M�w!

��Panna g�odna pewnie?�� wysun�� z�by. - Spragniona? Zdro�ona? Je�li zechce, Le�ny Dziadek zawiedzie do chaty, nakarmi, napoi. Ugo�ci.

Ciri od d�u�szego czasu nie mia�a czasu i g�owy, by my�le� o odpoczynku i jedzeniu. Teraz s�owa dziwnego starca sprawi�y, �e �o��dek skurczy� si� jej, jelita zasup�a�y w supe�, a j�zyk uciek� gdzie� g��boko. Starzec obserwowa� j� spod ronda kapelusza.

��Le�ny Dziadek � zamamla� � w chacie ma jad�o. Ma wod� �r�dlan�. Ma i siano dla koby�ki, z�ej koby�ki, co chcia�a poczciwego Dziadka ugryzn��! Hej! Wszystko jest w chacie u Le�nego Dziadka. A i pogada� o miejscach i czasach mo�na b�dzie� To wcale niedaleko, o nie. Skorzysta panna w�drowniczka? Nie wzgardzi go�cin� ubogiego Dziadka nieboraczka?

Ciri prze�kn�a �lin�.

��Prowad�.

Le�ny Dziadek odwr�ci� si� i pocz�apa� ledwo widoczn� �cie�ynk� w�r�d g�stwiny, odmierzaj�c drog� energicznymi wymachami kostura. Ciri jecha�a na nim, schylaj�c g�ow� pod ga��ziami i powstrzymuj�c cuglami Kelpie, kt�ra i�cie zawzi�a si�, �eby uk�si� staruszka lub przynajmniej zje�� mu kapelusz.

Wbrew zapewnieniom wcale nie by�o niedaleko. Gdy dotarli na miejsce, na polan�, s�o�ce sta�o ju� prawie w zenicie.

Chata Dziadka okaza�a si� malownicz� ruder� na palach, z dachem, kt�ry ewidentnie reperowany by� cz�sto i za pomoc� tego, co akurat by�o pod r�k�. �ciany chaty obite by�y sk�rami wygl�daj�cymi na �wi�skie. Przed chat� sta�a drewniana konstrukcja o kszta�cie szubienicy, niski st� i pie� z wbit� siekier�. Za chat� wida� by�o palenisko z kamieni i gliny, na kt�rym sta�y wielkie okopcone sagany.

��Oto dom Le�nego Dziadka � staruszek nie bez dumy wskaza� kosturem. - Tutaj Le�ny Dziadek mieszka. Tutaj sypia. Tutaj jad�o gotowi. Je�li ma co gotowi�. Trud, srogi to trud doby� jad�a w puszczy. Panna w�drowniczka lubi kaszk� per�ow�?

��Lubi � Ciri znowu prze�kn�a �lin�. - Wszystko lubi.

��Z mi�skiem? Z omast�? Ze skwarkami?

��Mhm.

��A nie wida� � Dziadek obrzuci� j� taksuj�cym spojrzeniem � �eby panna ostatnio cz�sto mi�ska i skwark�w kosztowa�a, o nie. Chudziutka panna, chudziutka. Sk�ra i ko�ci! Hej, hej! A co to takiego? Za panny plecami?

Ciri obejrza�a si�, daj�c si� nabra� na najstarsz� i najprymitywniejsz� sztuczk� �wiata.

Straszliwy cios s�katego kostura trafi� j� prosto w skro�. Refleksu wystarczy�o jej tylko na tyle, by unie�� r�k�, d�o� cz�ciowo zamortyzowa�a uderzenie zdolne rozbi� czaszk� jak jajo. Ale Ciri i tak znalaz�a si� na ziemi, og�uszona, oszo�omiona i kompletnie zdezorientowana.

Dziadek, wyszczerzywszy z�by, doskoczy� do niej i zdzieli� kosturem jeszcze raz. Ciri znowu zdo�a�a zas�oni� g�ow� r�kami, skutek by� taki, �e obie zwis�y jej bezw�adnie. Lewa by�a z pewno�ci� przetr�cona, ko�ci �r�dr�cza prawdopodobnie strzaskane.

Dziadek, skacz�c, dopad� j� z drugiej strony i waln�� kijem w brzuch. Krzykn�a, zwijaj�c si� w k��bek. Wtedy rzuci� si� na ni� jak jastrz�b, przewr�ci� twarz� do ziemi, przygni�t� kolanami. Ciri wypr�y�a si�, ostro wierzgn�a w ty�, chybiaj�c, zada�a gwa�towny cios �okciem, trafiaj�c. Dziadek rykn�� w�ciekle i hukn�� j� pi�ci� w potylic� z tak� moc�, �e zary�a si� twarz� w piach. Chwyci� j� za w�osy na karku i przyt�oczy� do ziemi nos i usta. Poczu�a, �e si� dusi. Starzec ukl�kn�� na niej, wci�� cisn�c g�ow� do ziemi, zerwa� jej z plec�w miecz i odrzuci� go. Potem zacz�� gmera� ko�o spodni, znalaz� klamr�, rozpi��. Ciri zawy�a, krztusz�c si� i pluj�c piaskiem. Przydusi� j� mocniej, unieruchomi�, wkr�ciwszy w�osy w pi��. Mocnym szarpni�ciem zdar� jej spodnie.

��Hej, hej � zamamla�, dysz�c rz꿹co. - A to si� dopiero trafi�a Dziadkowi �adna dupka. Hu, huuu, dawno, dawno Dziadek takiej nie mia�.

Ciri, czuj�c obrzydliwy dotyk jego suchej szponiastej d�oni, wrzasn�a z ustami pe�nymi piasku i sosnowych igie�.

��Le� spokojnie, panna � s�ysza�a, jak si� �lini, mi�tosz�c jej po�ladki. - Dziadek nie jest ju� m�ody, nie od razy, poma�u� Ale nie ma strachu, Dziadek zrobi, co trzeba. Hej, hej! A potem sobie Dziadek podje, hej, podje! Suto sobie�

Urwa�, zarycza�, zakwicza�.

Czuj�c, �e chwyt zel�a�, Ciri wierzgn�a, wyszarpn�a si� i zerwa�a jak spr�yna. I zobaczy�a, co si� sta�o.

Kelpie, podkrad�szy si� cichaczem, chwyci�a Le�nego Dziadka z�bami za harcap i niemal unios�a w g�r�. Staruch wy� i kwicza�, szarpa� si�, kopa� i fika� nogami, wreszcie zdo�a� si� wydrze�, zostawiaj�c w z�bach klaczy d�ugi, siwy kosmyk. Chcia� chwyci� sw�j kostur, ale Ciri kopni�ciem usun�a mu go z zasi�gu r�k. Drugim kopni�ciem chcia�a go pocz�stowa� w to, w co nale�a�o, ale ruchy kr�powa�y jej spodnie �ci�gni�te do po�owy ud. Czas, jaki zaj�o jej ich podci�gni�cie, Dziadek wykorzysta� dobrze. Kilkoma susami doskoczy� do pie�ka, wyrwa� z niego siekier�, machni�ciem odp�dzi� wci�� zawzi�t� Kelpie. Zarycza�, wystawi� swe straszne z�by i rzuci� si� na Ciri, wznosz�c top�r do ciosu.

��Dziadek wydupczy ci�, panienko!�� zawy� dziko. Cho�by ci� Dziadek musia� najsamprz�d rozkawa�kowa�! Dziadkowi zajedno, ca�a, czy w porcjach!

My�la�a, �e poradzi sobie z nim �atwo. W ko�cu to by� stary, zgrzybia�y dziadyga. Myli�a si� bardzo.

Mimo monstrualnych �apci skaka� jak cyga, kica� zwinnie jak kr�lik, a toporem o wygi�tym stylisku wywija� z wpraw� rze�nika. Gdy ciemne i wyostrzone ostrze kilka razy wr�cz otar�o si� o ni�, Ciri zorientowa�a si�, �e jedyne, co mo�e j� uratowa�, to ucieczka.

Ale uratowa� j� zbieg okoliczno�ci. Cofaj�c si�, zawadzi�a stop� o sw�j miecz. Podnios�a go b�yskawicznie.

��Rzu� siekier� � wydysza�a, z sykiem wyci�gaj�c Jask�k� z pochwy. - Rzu� siekier� na ziemi�, oble�ny staruchu. Wtedy, kto wie, mo�e daruj� ci� zdrowiem. I nie rozkawa�kuj�.

Zatrzyma� si�. Sapa� i rz�zi�, a brod� mia� obrzydliwie oplut�. Broni jednak nie rzuci�. Widzia�a w jego oczach dzik� w�ciek�o��.

��No!�� wywin�a mieczem sycz�cego m�y�ca. - Uprzyjemnij mi dzie�!

Przez chwil� patrzy� na ni�, jakby nie rozumiej�c, potem wystawi� z�by, wyba�uszy� oczy, zarycza� i rzuci� si� na ni�. Ciri mia�a do�� �art�w. Umkn�a mu szybkim p�obrotem i ci�a z do�u przez oba wzniesione ramiona, powy�ej �okci. Dziad wypu�ci� top�r z sikaj�cych krwi� r�k, ale natychmiast skoczy� na ni� znowu. Odskoczy�a i kr�tko chlasn�a go w kark. Bardziej z lito�ci ni� z potrzeby; z przeci�tymi obiema t�tnicami ramiennymi i tak wykrwawi�by si� niebawem.

Le�a�, niewiarygodnie ci�ko rozstaj�c si� z �yciem, mimo rozr�banych kr�g�w nadal wij�c si� jak robak. Ciri stan�a nad nim. Resztki piasku wci�� zgrzyta�y jej w z�bach. Wyplu�a mu je prosto na plecy. Zanim sko�czy�a plu�, umar�.

Dziwna konstrukcja przed chatk�, przypominaj�ca szubienic�, by�a zaopatrzona w �elazne haki i wielokr��ek. St� i pieniek by�y wy�lizgane, lepi�y si� od t�uszczu, cuchn�o brzydko.

Jakby jatk�.

Na kuchni Ciri znalaz�a sagan owej zachwalanej kaszy per�owej, omaszczonej suto, pe�nej kawa�k�w mi�sa i grzyb�w. By�a bardzo g�odna, ale co� j� tkn�o, by tego nie je��. Napi�a si� tylko wody z cebrzyka, zgryz�a ma�e, pomarszczone jab�ko.

Za chatynka znalaz�a piwniczk� ze schodkami, g��bok� i ch�odn�. W piwniczce sta�y garnki ze smalcem. U stropu wisia�o mi�so. Resztka p�tuszki.

Wypad�a z loszku, potykaj�c si� na schodkach, jakby goni�y j� diab�y. Przewr�ci�a si� w pokrzywy, zerwa�a, chwiejnym krokiem dobieg�a do chatynki, obur�cz uchwyci�a si� jednego z podtrzymuj�cych j� pali. Cho� w �o��dku nie mia�a prawie nic, wymiotowa�a bardzo gwa�townie i bardzo d�ugo.

Wisz�ca w piwniczce resztka p�tuszki nale�a�a do dziecka.

Wiedziona smrodem, znalaz�a w lesie podesz�y wod� d�, do kt�rego zapobiegliwy Le�ny Dziadek wrzuca� odpadki i to, czego nie da�o si� zje��. Patrz�c na wystaj�ce z mu�u czaszki, �ebra i miednice, Ciri z przera�eniem zda�a sobie spraw� z fakty, �e �yje wy��cznie dzi�ki lubie�no�ci strasznego starca, tylko dzi�ki temu, �e zachcia�o mu si� swawoli�. Gdyby g��d by� silniejszy od wstr�tnej chuci, uderzy�by zdradziecko toporem, nie kijem. Powieszon� za nogi na drewnianej szubienicy wypatroszy�by j� i osk�rowa�, sprawi� i podzieli� na stole, por�ba� na pie�ku�

Cho� chwia�a si� na nogach od zawrot�w g�owy, a lewa d�o� spuchni�ta, rwa�a b�lem, zawlok�a trupa do do�u w lesie i zepchn�a w �mierdz�cy szlam, mi�dzy ko�ci ofiar. Wr�ci�a, zawali�a ga��ziami i �ci�k� wej�cie do piwniczki, ob�o�y�a chrustem pole chatynki i ca�� dziadkow� chudob�. Potem pieczo�owicie podpali�a wszystko z czterech kra�c�w.

Odjecha�a, gdy tylko solidnie si� zaj�o, gdy ogie� rozszala� si� i rozhucza� jak nale�y. Gdy ju� by�a pewna, �e �aden przelotny deszcz nie przeszkodzi w zatarciu wszelkiego �ladu po tym miejscu.

Z r�k� nie by�o tak �le. Spuch�a, owszem, bola�a, a jak�e, ale �adna ko�� chyba nie by�a z�amana.

Gdy zbli�y� si� wiecz�r, na niebo faktycznie wzeszed� jeden ksi�yc. Ale Ciri dziwnie jako� nie chcia�o si� uzna� tego �wiata za sw�j.

Ani zostawa� w nim d�u�ej ni� potrzeba.

��Dzi� � mrukn�a Nimue � b�dzie dobra noc. Czuj� to.

Condwiramurs westchn�a.

Horyzont p�on�� z�otem i czerwieni�. Takiej samej barwy pr�ga k�ad�a si� na wodzie jeziora, od horyzontu do wyspy.

Siedzia�y na tarasie, na fotelach, maj�c za plecami zwierciad�o w hebanowej ramie i gobelin przedstawiaj�cy przytulone do skalnej �ciany zamczysko przegl�daj�ce si� w wodzie g�rskiego jeziora.

Kt�ry� to ju� wiecz�r, pomy�la�a Condwiramurs, kt�ry� to wiecz�r siedzimy tak, a� do zapadni�cia zmroku i p�niej, ciemno�ciach? Bez �adnego efektu? Gadaj�c tylko?

Robi�o si� ch�odno. Czarodziejka i adeptka okry�y si� futrami. Z jeziora s�ysza�y skrzyp dulek �odzi Kr�la Rybaka, ale jej nie widzia�y � by�a skryta w o�lepiaj�cym blasku zachodu.

��Do�� cz�sto �ni mi si� � Condwiramurs wr�ci�a do przerwanego gadania � �e jestem na lodowej pustyni, na kt�rej nie ma nic, tylko biel �niegu i zwa�y skrz�cego si� w s�o�cu lodu. I panuje cisza, cisza dzwoni�ca w uszach. Cisza nienaturalna. Cisza �mierci.

Nimue kiwn�a g�ow�, jakby dawa�a zna�, �e wie, o co chodzi. Ale nie skomentowa�a.

��Nagle � podj�a adeptka � nagle wydaje mi si�, �e co� s�ysz�. �e czuj�, jak l�d dr�y pod moimi stopami. Kl�kam, rozgarniam �nieg. L�d jest przejrzysty jak szk�o, jak na niekt�rych czystych g�rskich jeziorach, gdy kamienie na dnie i p�ywaj�ce ryby wida� przez s��niowej grubo�ci tafl�. Ja w moim �nie te� widz�, cho� tafla ma dziesi�tki, a mo�e setki s��ni grubo�ci. Nie przeszkadza mi to widzie� I s�ysze� ludzi wo�aj�cych o pomoc. Tam w dole, g��boko pod lodem� jest zamarzni�ty �wiat.

Nimue nie skomentowa�a i tym razem.

��Oczywi�cie wiem � podj�a adeptka � gdzie jest �r�d�o tego snu. Wieszczba Itliny, os�awione Bia�e Zimno, Czas Mrozu i Wilczej Zamieci. �wiat, kt�ry umiera w�r�d �nieg�w i lod�w, aby, jak m�wi przepowiednia, po wiekach narodzi� si� ponownie. Oczyszczony i lepszy.

��W to � powiedzia�a cicho Nimue � �e �wiat si� odrodzi, wierz� g��boko. W to, czy lepszy, nie bardzo.

��S�ucham?

��S�ysza�a� mnie.

��I nie przes�ysza�am si�? Nimue, Bia�e Zimno przepowiadano ju� tysi�ce razy, co ostrzejsza zima, to m�wiono, �e oto w�a�nie nadesz�o. W tej chwili nawet dzieci nie wierz�, �e jakakolwiek zima zdolna jest zagrozi� �wiatu.

��No, prosz�. Dzieci nie wierz�. A ja, wyobra� sobie, wierz�.

��Opieraj�c si� na jakich� przes�ankach racjonalnych?�� spyta�a z lekkim przek�sem Condwiramurs. - Czy wy��cznie na mistycznej wierze w nieomylno�� elfich wr�b?

Nimue milcza�a d�ugo, skubi�c futro, kt�rym by�a okryta.

��Ziemia � zacz�a wreszcie mentorskim nieco tonem � ma kszta�t kulisty i kr��y wok� S�o�ca. Zgadzasz si� z tym? Czy te� nale�ysz mo�e do kt�rej� z modnych sekt, kt�re dowodz� czego� zupe�nie przeciwnego?

��Nie. Nie nale��. Akceptuj� heliocentryzm i zgadzam si� z teori� o kulisto�ci Ziemi.

� �wietnie. Zgodzisz si� wi�c te� zapewnie z faktem, �e pionowa o� kuli ziemskiej jest nachylona pod k�tem, a droga Ziemi wok� S�o�ca nie ma kszta�tu regularnego okr�gu, lecz jest eliptyczna?

��Uczy�am si� o tym. Ale nie jestem astronomem, wi�c�

��Nie trzeba by� astronomem, wystarczy logicznie my�le�. Ziemia obiega S�o�ce po orbicie o kszta�cie elipsy, a zatem jest w czasie obiegu ju� to bli�ej, ju� to si� oddala. Im bardziej Ziemia jest oddalona od S�o�ca, tym, to chyba logiczne, jest na niej zimniej. A im mniej o� �wiata odbiega od perpendyku�u, tym bardziej dociera na p�kul� p�nocn�.

��To tez logiczne.

��Oba te czynniki, to znaczy eliptyczno�� orbity i stopie� nachylenia osi �wiata, podlegaj� zmianom. Jak si� uwa�a, cyklicznym. Elipsa mo�e by� bardziej lub mniej eliptyczna, czyli rozci�gni�ta i wyd�u�ona, o� �wiata mo�e by� mniej lub bardziej nachylona. Warunki ekstremalne, je�li chodzi o klimat, powoduj� jednoczesne wyst�pienie obu zjawisk: maksymalnego wyci�gni�cia elipsy i nieznacznie tylko odchylonej od pionu osi. Obiegaj�ca S�o�ce Ziemia otrzymuje w aphelium bardzo ma�o �wiat�a i ciep�a, a rejony biegunowe s� dodatkowo poszkodowane niekorzystnym k�tem nachylenia osi.

��Jasne.

��Mniej �wiat�a na p�kuli p�nocnej to d�u�sze zaleganie �niegu. Bia�y i l�ni�cy �nieg odbija �wiat�o s�oneczne, temperatura spada jeszcze bardziej. �nieg zalega dzi�ki temu jeszcze d�u�ej, na coraz wi�kszych po�aciach nie topnieje w og�le lub topnieje tylko na kr�tko. Im wi�cej �niegu i im d�u�ej zalegaj�cego, tym wi�ksza bia�a i l�ni�ca powierzchnia odbijaj�ca�

��Poj�am.

� �nieg pada, pada, pada i jest go coraz wi�cej. Zauwa� bowiem, �e z pr�dami morskimi w�druj� z po�udnia masy ciep�ego powietrza, kt�re skraplaj� si� nad wyzi�bionym p�nocnym l�dem. Ciep�e powietrze skrapla si� i opada �niegiem. Im wi�ksza r�nica temperatur, tym obfitszy opad. Im obfitszy opad, tym wi�cej bia�ego, d�ugo nie topniej�cego �niegu. Tym zimniej. Tym wi�ksza r�nica temperatur i obfitsze skraplanie si� mas powietrza�

��Poj�am.

��Pokrywa �nie�na robi si� na tyle ci�ka, by sta� si� sprasowanym lodem. Lodowcem. Na kt�ry, jak ju� wiemy, wci�� spada �nieg, ugniataj�c go jeszcze bardziej. Lodowiec ro�nie, jest nie tylko coraz grubszy, ale rozrasta si� wszerz, pokrywaj�c coraz to wi�ksze obszary. Bia�e obszary�

��Odbijaj�ce promienie s�oneczne � kiwn�a g�ow� Condwiramurs. - Zimniej, zimniej, jeszcze zimniej. Bia�e Zimno wyprorokowane przez Itlin�. Ale czy mo�liwy jest kataklizm? Czy naprawd� grozi nam, �e l�d, kt�ry le�y na p�nocy od zawsze, pop�ynie znienacka na po�udnie, zdruzgocze, sprasuje i zakryje wszystko? W jakim tempie rozrasta si� czapa lodowa na biegunie? W jakim tempie?

��Jak pewnie wiesz � powiedzia�a Nimue wpatrzona w jezioro � jedynym nie zamarzaj�cym portem w Zatoce Praksedy jest Point Vanis.

��Wiem to.

��Wzbogaci� wiedz�: sto lat temu nie zamarza� �aden z port�w Zatoki. Sto lat temu, s� na to liczne przekazy, w Talgarze ros�y og�rki i dynie, w Caingorn uprawiano s�onecznik i �ubin. Obecnie si� nie uprawia, albowiem wegetacja wymienionych warzyw jest niemo�liwa, jest tam zwyczajnie za zimno. A czy wiesz o tym, �e w Kaedwen by�y winnice? Wina z tamtejszych winoro�li nie by�y chyba najlepsze, bo z zachowanych dokument�w wynika, �e by�y bardzo tanie. Ale i tak opiewali je miejscowi poeci. Dzisiaj w Kaedwen winoro�l nie ro�nie w og�le. Dlatego, �e obecnie zimy, w odr�nieniu od dawnych, przynosz� silne mrozy, a silny mr�z zabija winoro�l. Nie tylko hamuje wegetacj�, ale zwyczajnie zabija. Niszczy.

��Rozumiem.

��Tak � zastanowi�a si� Nimue. - Co by tu jeszcze doda�? Mo�e to, �e �nieg spada w Talgarze i po�owie listopada i sunie na po�udnie w tempie ponad pi��dziesi�ciu mil na dob�? �e na prze�omie grudnia i stycznia �nie�yce zdarzaj� si� nad Alb�, gdzie jeszcze sto lat temu �nieg by� sensacj�? A to, �e �niegi taj�, a jeziora odmarzaj� u nas w kwietniu, wie przecie� ka�de dziecko! I ka�de dziecko dziwi si�, dlaczego ten miesi�c nazywa si� kwiecie�. Ciebie to nie dziwi�o?

��Nie bardzo � wyzna�a Condwiramurs. - Zreszt� u nas, w Vicovaro, nie m�wi�o si� kwiecie�, tylko �y�kwiat. Albo po elfiemu: Birke. Ale rozumiem, co sugerujesz. Nazwa miesi�ca pochodzi z czas�w zamierzch�ych, gdy w kwietniu faktycznie wszystko kwit�o�

��Te zamierzch�e czasy to wszystkiego sto, sto dwadzie�cia lat. To nieledwie wczoraj, dziewczyno. Itlina mia�a absolutn� s�uszno��. Jej przepowiednia si� zi�ci. �wiat zginie pod warstw� lodu. Cywilizacja zginie z winy Niszczycielki, kt�ra mog�a, mia�a mo�liwo�� otworzy� drog� ratunku. Jak wiadomo z legendy, nie uczyni�a tego.

��Z powod�w, kt�rych legenda nie wyja�nia. Lub wyja�nia za pomoc� m�tnego i naiwnego moralietu.

��To prawda. Ale fakt pozostaje faktem. Faktem jest Bia�e Zimno. Cywilizacja p�kuli p�nocnej skazana jest na zag�ad�. Zniknie pod lodami rozrastaj�cego si� lodowca, pod wieczn� zmarzlin� i �niegiem. Nie ma jednak co panikowa�, bo troch� potrwa, zanim si� to stanie.

S�o�ce zasz�o zupe�nie, z powierzchni jeziora znikn�� o�lepiaj�cy odblask. Teraz na wodzie po�o�y�a si� smuga bardziej mi�kkiego, �agodniejszego �wiat�a. Nad wie�� Inis Vitre wzeszed� ksi�yc, jasny jak przer�bany na p� z�oty talar.

��Jak d�ugo?�� spyta�a Condwiramurs. - Jak d�ugo to, wed�ug ciebie, potrwa? To znaczy, ile mamy czasu?

��Sporo.

��Ile, Nimue?

��Jakie� trzy tysi�ce lat.

Na jeziorze, na �odzi, Kr�l Rybak hukn�� wios�em i zakl��. Condwiramurs westchn�a g�o�no.

��Troch� mnie uspokoi�a� � powiedzia�a po chwili. - Ale tylko troch�.

Nast�pne miejsce by�o jednym z paskudniejszych, kt�re Ciri odwiedzi�a, z pewno�ci� plasowa�o si� w pierwszej dziesi�tce i to w czo��wce dziesi�tki.

By� to port, kana� portowy, widzia�a �odzie i galery przy kejach i palach, widzia�a las maszt�w, widzia�a �agle, ci�ko obwis�e w nieruchomym powietrzu. Dooko�a pe�za� i unosi� si� dym, k��by �mierdz�cego dymu.

Dym unosi� si� te� zza krzywych ruder stoj�cych nad kana�em. S�ycha� by�o stamt�d g�o�ny, rw�cy si� p�acz dziecka.

Kelpie zaprycha�a, mocno targaj�c �bem, cofn�a si�, t�uk�c kopytami o bruk. Ciri spojrza�a w d� i spostrzeg�a nie�ywe szczury. Le�a�y wsz�dzie. Martwe, poskr�cane w m�czarniach gryzonie z bladymi r�owymi �apkami.

Co� tu jest nie tak, pomy�la�a, czuj�c, jak ogarnia j� przera�enie. Co� tu jest nie tak. Ucieka� st�d. Ucieka� jak najpr�dzej.

Pod obwieszonymi sieciami i linami s�upem siedzia� m�czyzna w rozche�astaniej koszuli, z g�ow� przekrzywion� na rami�. Kilka krok�w dalej le�a� drugi. Nie wygl�dali na �pi�cych. Nawet nie drgn�li, gdy podkowy Kelpie zastuka�y o kamienie tu� obok nich. Ciri schyli�a g�ow�, przeje�d�aj�c pod zwisaj�cymi ze sznur�w �achmanami wydzielaj�cymi cierpki od�r brudu.

Na drzwiach jednej z ruder widnia� krzy� wymalowany wapnem lub bia�� farb�. Zza dachu smu�y� w niebo czarny dym. Dziecko wci�� p�aka�o, kto� krzycza� w oddali, kto� bli�szy kas�a� i rz�zi�. Wy� pies.

Ciri poczu�a sw�dzenie d�oni. Spojrza�a.

R�k� mia�a, niby kminkiem, upstrzon� czarnymi przecinkami pche�.

Wrzasn�a na ca�e gard�o. Trz�s�c si� ca�a z przera�enia i wstr�tu, zacz�a otrzepywa� si� i ogarnia�, gwa�townie wymachuj�c r�kami. Sp�oszona Kelpie run�a w galop, Ciri o ma�o nie spad�a. �ciskaj�c boki klaczy udami obur�cz przeczesywa�a i czochra�a w�osy, otrz�sa�a kurtk� i koszul�. Kelpie cwa�em wpad�a w zasnut� dymem uliczk�. Ciri krzykn�a ze zgrozy.

Jecha�a przez piek�o, przez inferno, przez najkoszmarniejszy z koszmar�w. W�r�d dom�w oznaczonych bia�ymi krzy�ami. W�r�d tl�cych si� kup szmat. W�r�d umar�ych le��cych pojedynczo i takich, kt�rzy le�eli w stertach, jeden na drugim. I w�r�d �ywych, obdartych, p�nagich upior�w z zapadni�tymi od b�lu policzkami, czo�gaj�cych si� w gnoju, krzycz�cych w j�zyku, kt�rego nie rozumia�a, wyci�gaj�cych ku niej wychud�e, pokryte okropnymi, krwawymi krostami ramiona�

Ucieka�! Ucieka� st�d!

Nawet w czarnej nico�ci, w niebycie archipelagu miejsc Ciri jeszcze d�ugo czu�a w nozdrzach tamten dym i smr�d.

Nast�pne miejsce te� by�o portem. R�wnie� by�a tu keja, by� opalowany kana�, na kanale kagi, barkasy, szkuty, �odzie, a nad nimi las maszt�w. Ale ty, w tym miejscu, nad masztami weso�o pokrzykiwa�y mewy, a �mierdzia�o zwyczajnie i swojsko: mokrym drewnem, smo��, morsk� wod�, a tak�e ryb� we wszystkich trzech podstawowych wariantach: �wie��, nie�wie�� i sma�on�.

Na pok�adzie kogi k��cili si� dwaj m�czy�ni, przekrzykuj�c si� podniesionymi g�osami. Rozumia�a, co m�wi�. Sz�o o ceny �ledzi.

Nieopodal by�a tawerna, z jej otwartych drzwi bucha� od�r st�chlizny i piwa, s�ycha� by�o g�osy, brz�ki, �miechy. Kto� rycza� plugaw� piosenk�, wci�� t� sam� zwrotk�:

Wiedzia�a, gdzie by�a. Zanim jeszcze przeczyta�a na rufie nazw� jednego z galeas�w: "Evall Muire". I port macierzysty: Baccal�. Wiedzia�a, gdzie by�a.

W Nilfgaardzie.

Uciek�a, zanim ktokolwiek zwr�ci� na ni� baczniejsz� uwag�.

Nim jednak zdo�a�a zanurkowa� w nico��, pch�a, ostatnia z tych, kt�re j� oblaz�y w poprzednim miejscu, kt�ra przetrwa�a podr� w czasie i przestrzeni przyczajona w fa�dzie kurtki, skoczy�a d�ugim pchlim skokiem na portow� kej�.

Jeszcze tego samego wieczora pch�a zadomowi�a si� w wylinia�ym futerku szczura, starego samca, weterana wielu szczurzych bitew, o czym �wiadczy�o odgryzione przy samej czaszce ucho. Jeszcze tego samego wieczora pch�a i szczur zaokr�towali si�. A ju� nast�pnego ranka wyp�yn�li w rejs. Na holku, starym, zaniedbanym i bardzo brudnym.

Holk nosi� nazw� �Catriona�. Nazwa ta mia�a przej�� do historii. Ale w�wczas jeszcze nie wiedzia� o tym nikt.

Nast�pne miejsce � cho� naprawd� trudno by�o w to uwierzy� � zaskoczy�o obrazem i�cie sielankowym. Nad spokojn�, leniw� rzek� p�yn�c� w�r�d schylonych nad wod� wierzb, olch i d�b�w, tu� obok mostu spinaj�cego brzegi zgrabnym kamiennym �ukiem, sta�a w�r�d malw kryta trzcin� ober�a poro�ni�ta dzikim winem, bluszczem i pn�cym groszkiem. Nad gankiem ko�ysa� si� szyld, by�y na nim z�ocone litery. Litery dla Ciri zupe�nie obce. Ale na szyldzie widnia� te� ca�kiem udatny rysunek kota, za�o�y�a wi�c, �e to ober�a "Pod Czarnym Kotem".

P�yn�cy od ober�y zapach jad�a po prostu zniewala�. Ciri nie zastanawia�a si� d�ugo. Poprawi�a miecz na plecach i wesz�a.

Wewn�trz by�o pusto, tylko przy jednym ze stolik�w siedzia�o trzech m�czyzn o wygl�dzie wie�niak�w. Nawet na ni� nie spojrzeli. Ciri siad�a w k�cie, plecami do �ciany.

Ober�ystka, korpulentna kobieta w czy�ciutkim fartuchu i rogatym czepcu, podesz�a i spyta�a o co�. Jej g�os brzmia� brz�kliwie, ale melodyjnie. Ciri pokaza�a palcem na otwarte usta, poklepa�a si� po brzuchu, po czym obci�a jeden ze srebrnych guz�w kurtki, po�o�y�a na stole. Widz�c dziwne spojrzenie, ju� bra�a si� do obcinania drugiego guza, ale kobieta powstrzyma�a j� gestem i sykliwym, cho� mile d�wi�cz�cym s�owem.

Ekwiwalentem guza okaza�a si� miska g�stej warzywnej polewki, gliniany garnek z fasol� i w�dzonk�, chleb i dzbanek rozcie�czonego wina. Przy pierwszej �y�ce Ciri pomy�la�a, �e chyba si� rozp�acze. Ale opanowa�a si�. Jad�a powoli. Rozkoszowa�a si�.

Ober�ystka podesz�a, zabrz�cza�a pytaj�co, przy�o�y�a policzek do z�o�onych d�oni. Czy zostanie na noc?

��Nie wiem � powiedzia�a Ciri. - Mo�e. W ka�dym razie dzi�kuj� za ofert�.

Kobieta u�miechn�a si� i odesz�a do kuchni.

Ciri rozpi�a pas, opar�a si� plecami o �cian�. Zastanawia�a si�, co dalej. Miejsce � w por�wnaniu zw�aszcza do kilku ostatnich � by�o sympatyczne, zach�ca�o do d�u�szego pobytu. Wiedzia�a jednak, �e zbytnia ufno�� mo�e by� niebezpieczna, a brak czujno�ci zgubny.

Czarny kot, dok�adnie taki jak na szyldzie zajazdu, zjawi� si� nie wiadomo sk�d, otar� o jej �ydk�, pr꿹c grzbiet. Pog�aska�a go, kot lekko trykn�� �ebkiem jej d�o�, usiad� i zacz�� wylizywa� sobie futerko na piersi. Ciri patrzy�a.

Widzia�a Jarre siedz�cego przy ognisku w kr�gu jakich� nie�adnie wygl�daj�cych oberwa�c�w. Wszyscy gry�li co�, co przypomina�o kawa�ki w�gla drzewnego.

��Jarre?

��Tak trzeba � powiedzia� ch�opiec, patrz�c w p�omienie ogniska. - Czyta�em o tym w Historii wojen, dziele autorstwa marsza�ka Pelligrama. Tak trzeba, gdy ojczyzna w potrzebie.

��Co trzeba? Gry�� w�giel?

��Tak. W�a�nie tak. Matka ojczyzna wzywa. A cz�ciowo z pobudek osobistych.

��Ciri, nie �pij w siodle � m�wi Yennefer. - Doje�d�amy.

Na domach miasta, do kt�rego doje�d�aj�, na wszystkich drzwiach i wrotach widniej� wielkie krzy�e namalowane bia�� farb� lub wapnem. K��bi si� g�sty i smrodliwy dym, dym ze stos�w, na kt�rych pali si� trupy. Yennefer zdaje si� tego nie zauwa�a�.

��Musz� si� upi�kszy�.

Przed jej twarz�, nad uszami konia wisi lusterko. Grzebie� ta�czy w powietrzu, czesze czarne loki. Yennefer u�ywa czar�w, w og�le nie u�ywa r�k, bo�

Bo jej r�ce s� mas� skrzep�ej krwi.

��Mamusiu! Co oni ci zrobili?

��Wsta�, dziewczyno � m�wi Co�n. - Opanuj b�l, wsta� i na grzebie�! Inaczej z�apiesz l�k. Chcesz do ko�ca �ycia umiera� ze strachu?

Jego ��te oczy �wiec� nie�adnie. Ziewa. Jego ko�czyste z�by b�yskaj� biel�. To wcale nie Co�n. To kot. Czarny kot�

D�uga na wiele mil kolumna wojska maszeruje, nad ni� chwieje si� i faluje las dzid i chor�gwi. Jarre te� maszeruje, na g�owie ma okr�g�y he�m, na ramieniu pik�, tak d�ug�, �e musi j� trzyma� kurczowo, obur�cz, inaczej by go przewa�y�a. Warcz� b�bny, dudni i hurkoce wojacki �piew. Nad kolumn� kracz� wrony. Mn�stwo wron�

Brzeg jeziora, na pla�y czapy z ubitej piany, wyrzucone zbutwia�e trzciny. Na jeziorze wyspa. Wie�a. Z�baty blankami, zgrubia�y naro�lami machiku��w sto�p. Nad wie�� granatowiej�ce wieczorne niebo, b�yszczy ksi�yc, jasny niby przer�bany na p� z�oty talar. Na tarasie dwie siedz�ce w fotelach kobiety otulone w futra. M�czyzna na �odzi�

Zwierciad�o i gobelin.

Ciri podrywa g�ow�. Naprzeciw, za sto�em siedzi Eredin Br�acc Glas.

��Nie mo�esz nie wiedzie� � m�wi, szczerz�c w u�miechu swoje r�wne z�by � �e tylko odwlekasz nieuniknione. Nale�ysz do nas i dostaniemy ci�.

��Akurat!

��Wr�cisz do nas. Pow�drujesz troch� po miejscach i czasach, potem trafisz na Spiral�, a na Spirali ci� dostaniemy. Do twego �wiata i czasu nie wr�cisz ju� nigdy. Zreszt�, ju� za p�no. Nie masz do kogo wraca�. Ludzie, kt�rych zna�a�, dawno ju� pomarli. Ich mogi�y zaros�y traw� i zapad�y si�. Ich imiona zosta�y zapomniane. Twoje imi� r�wnie�.

��K�amiesz! Nie wierz�!

��Twoje wierzenia s� twoj� prywatn� spraw�. Powtarzam, wkr�tce trafisz na Spiral�, a ja ju� tam b�d� czeka�. Ty przecie� skrycie tego pragniesz, me elaine luned.

��Bredzisz chyba!

��My, Aen Elle, wyczuwamy takie rzeczy. By�a� mn� zafascynowana, pragn�a� mnie i ba�a� si� tego pragnienia. Pragn�a� mnie i nadal mnie pragniesz, Zireael. Mnie. Moich r�k. Mojego dotyku�

Dotkn�a, poderwa�a si� z impetem, przewracaj�c kubek, na szcz�cie ju� pusty. Porwa�a za miecz, ale uspokoi�a si� prawie natychmiast. By�a w zaje�dzie "Pod Kotem", musia�a zasn��, zdrzemn�� nad sto�em. R�ka, kt�ra dotkn�a jej w�os�w, nale�a�a do za�ywnej gospodyni. Ciri nie przepada�a za tego typu poufa�o�ciami, ale od kobiety wr�cz promieniowa�a �yczliwo�� i dobro�, za kt�r� nie wolno by�o odp�aca� opryskliwo�ci�. Pozwoli�a g�aska� si� po g�owie, z u�miechem wys�ucha�a melodyjnej, brz�kliwej mowy. By�a zm�czona.

��Musz� jecha� � powiedzia�a wreszcie.

Kobieta u�miechn�a si�, zabrz�cza�a �piewnie. Jak to si� dzieje, pomy�la�a Ciri, czemu przypisa�, �e we wszystkich �wiatach, miejscach i czasach, we wszystkich j�zykach i narzeczach to jedno s�owo zawsze brzmi zrozumiale? I zawsze podobnie?

��Tak. Musz� do mamy. Moja mam na mnie czeka.

Karczmarka odprowadzi�a j� na podw�rze. Nim Ciri znalaz�a si� w siodle, obj�a j� nagle mocno, przycisn�a do pulchnego biustu.

��Do widzenia. Dzi�kuj� za go�cin�. Naprz�d, Kelpie.

Pojecha�a wprost na �ukowaty most nad spokojn� rzek�. Gdy podkowy klaczy zadzwoni�y na kamieniach, obejrza�a si�. Kobieta wci�� sta�a przed karczm�.

Koncentracja, pi�ci przy skroniach. W uszach szum, jakby z wn�trza morskiej konchy. B�ysk. I raptownie mi�kka i czarna nico��.

��Bonne chance, ma fille!�� krzykn�a jej w �lad Teresa Lapin przy go�ci�cu wiod�cym z Melun do Auxerre. - Powodzenia na szlaku!

Koncentracja, pi�ci przy skroniach. W uszach szum, jakby z wn�trza morskiej konchy. B�ysk. I raptownie mi�kka i czarna nico��.

Miejsce. Jezioro. Wyspa. Ksi�yc niby talar przer�bany na p�, jego blask k�adzie si� na wodzie �wietlist� smug�. W smudze ��d�, na niej m�czyzna z w�dk��

Na tarasie wie�y� Dwie kobiety?

Condwiramurs nie wytrzyma�a, krzykn�a z wra�enia, natychmiast zakry�a usta d�oni�. Kr�l Rybak z pluskiem upu�ci� kotwic�, zakl�� burkotliwie, potem otworzy� g�b� i tak zamar�. Nimue nawet nie drgn�a.

Przekre�lona smug� ksi�ycowego �wiat�a tafla jeziora zadrga�a i zmarszczy�a si� jak pod uderzeniem wichury. Nocne powietrze nad tafl� p�k�o, jak p�ka rozbity witra�. Z p�kni�cia wychyn�� kary ko�. Z je�d�cem na grzbiecie.

Nimue spokojnie wyci�gn�a r�ce, wyskandowa�a zakl�cie. Wisz�cy na stojaku gobelin zap�on�� nagle, rozjarzy� si� feeri� r�nobarwnych �wiate�ek. �wiate�ka odbi�y si� w owalu zwierciad�a, zata�czy�y, zak��bi�y w szkle jak kolorowe pszczo�y i nagle wyp�yn�y t�czowym widmem, rozszerzaj�c� si� smug�, od kt�rej zrobi�o si� jasno jak w dzie�.

Czarna klacz stan�a d�ba, zar�a�a dziko. Nimue gwa�townie rozwar�a r�ce, krzykn�a formu��. Condwiramurs, widz�c tworz�cy si� w powietrzu i rosn�cy obraz, skoncentrowa�a si� mocno. Obraz natychmiast zyska� na ostro�ci. Sta� si� portalem. Bram�, za kt�r� wida� by�o�

P�askowy� pe�en wrak�w okr�t�w. Zamek wtopiony w ostre ska�y urwiska, g�ruj�cy nad czarnym zwierciad�em g�rskiego jeziora�

��T�dy!�� krzykn�a przenikliwie Nimue. - Oto droga kt�r� musisz pod��y�! Ciri, c�rko Pavetty! Wjed� w portal, pod��aj drog� wiod�c� na spotkanie przeznaczenia! Niechaj zamknie si� ko�o czasu! Niechaj w�� Urobos zatopi z�by we w�asnym ogonie.

��Nie b��d� d�u�ej! Spiesz si�, spiesz na pomoc bliskim! To jest w�a�ciwa droga, wied�minko.

Klacz zar�a�a znowu, ponownie zam��ci�a kopytami powietrze. Dziewczyna w siodle kr�ci�a g�ow�, patrz�c ju� to na nie, ju� to na obraz wywo�any przez gobelin i zwierciad�o. Odgarn�a w�osy, a Condwiramurs zobaczy�a brzydk� blizn� na jej policzku.

��Zaufaj mi, Ciri!�� krzykn�a Nimue. - Przecie� mnie znasz! Ju� mnie kiedy� widzia�a�!

��Pami�tam � us�ysza�y. - Ufam, dzi�kuj�.

Widzia�y, jak pop�dzona klacz lekkim i tanecznym krokiem wbieg�a w jasno�� portalu. Nim obraz zamaza� si� i rozp�yn��, zobaczy�y, jak szarow�osa dziewczyna macha r�k�, odwr�cona ku nim w siodle.

A potem wszystko znik�o. Powierzchnia jeziora uspokaja�a si� powoli, wst�ga ksi�ycowego �wiat�a wyg�adza�a si� znowu.

By�o tak cicho, �e wydawa�o im si�, �e s�ysz� rz꿹cy oddech Kr�la Rybaka.

Powstrzymuj�c cisn�ce si� do oczu �zy, Condwiramurs mocno obj�a Nimue. Czu�a, jak ma�a czarodziejka dr�y. Trwa�y tak w u�cisku czas jaki�. Bez s�owa. Potem obie odwr�ci�y si� ku temu miejscu, gdzie znikn�a Brama �wiat�w.

��Powodzenia, wied�minko!�� krzykn�y unisono. - Powodzenia na szlaku!

��Kadecie Fitz-Oesterlen, ocena niedostateczna. Prosz� siada�. Pragn� zwr�ci� uwag� pana kadeta, �e brak wiedzy o s�ynnych i wa�nych bitwach z historii w�asnej ojczyzny jest kompromituj�cy dla ka�dego patrioty i dobrego obywatela, ale w przypadku przysz�ego oficera jest to po prostu skandal. Pozwol� sobie na jeszcze jedn� ma�� uwag�, kadecie Fitz-Oesterlen. Od dwudziestu lat, to jest od czasu, gdy jestem wyk�adowc� w tej szkole, nie przypominam sobie egzaminu cenzusowego, na kt�rym nie pada�yby pytania o bitw� pod Brenn�. Ignorancja w tym wzgl�dzie praktycznie przekre�la zatem szanse na karier� w wojsku. No, ale gdy si� jest baronem, nie ma musu by� oficerem, mo�na pr�bowa� si� w polityce. Lub w dyplomacji. Czego serdecznie panu �ycz�, kadecie Fitz-Oesterlen. A my wracajmy pod Brenn�, panowie. Kadet Puttkammer!

��Jestem!

��Prosz� do mapy. Prosz� kontynuowa�. Od miejsca, w kt�rym pana barona opu�ci�a swada.

��Rozkaz! Powodem, dla kt�rego marsza�ek polny Menno Coehoorn zdecydowa� dokona� manewru i szybkiego marszu na zach�d, by�y raporty zwiadu donosz�ce, �e armia Nordling�w idzie z odsiecz� obl�onej twierdzy Mayena. Marsza�ek postanowi� zast�pi� Nordlingom drog� i zmusi� ich do rozstrzygaj�cej bitwy. W tym celu rozdzieli� si�y Grupy Armii "�rodek". Cz�� si� zostawi� pod Mayen�, z reszt� si� szybkim marszem ruszy��

��Kadecie Puttkammer! Nie jeste�cie pisarzem beletryst�. Jeste�cie przysz�ym oficerem! Co to za okre�lenie: "reszta si�"? Prosz� poda� mi dok�adny orde de bataille grupy uderzeniowej marsza�ka Coehoorna. U�ywaj�c terminologii wojskowej!

��Tak jest, panie rotmistrzu. Marsza�ek polny Coehoorn mia� pod sw� komend� dwie armie: IV Armi� Konn�, dowodzon� przez genera�a majora Markusa Braibanta, patrona naszej szko�y�

��Bardzo dobrze, kadecie Puttkammer.

��Zasrany lizus � zasycza� ze swej �awki kadet Fitz-Oesterlen.

���oraz III Armi�, dowodzon� przez genera�a lejtnanta Rhetza de Mellis-Stoke. W sk�ad IV Armii Konnej, licz�cej dwadzie�cia z g�r� tysi�cy �o�nierza, wchodzi�y: dywizja �Venendal�, dywizja �Magne�, dywizja �Frundsberg�, II Brygada Vicovarska, VII Brygada Daerla�ska oraz brygady �Nauzicaa� i �Vrihedd�. W sk�ad III Armii wchodzi�y: dywizja �Alba�, dywizja �Deithwen� oraz� hmmm� oraz dywizja�

��Dywizja "Ard Feainn"�� stwierdzi�a Julia Abatemarco. - Je�li�cie, rzecz jasna, czego� nie poputali. Na pewno mieli na gonfalonie wielkie srebrne s�o�ce?

��Mieli, p�kowniku � stwierdzi� twardo dow�dca zwiadu. - Bez ochyby mieli!

��"Ard Feainn"�� mrukn�a S�odka Trzpiotka. - Hmmm� Ciekawe. To by znaczy�o, �e w tych kolumnach marszowych, kt�re�cie jakoby widzieli, idzie na nas nie tylko ca�a Konna, ale i cz�� Trzeciej. Ha, nie! Nic na wiar�! Ja to musz� zobaczy� na w�asne oczy. Rotmistrzu, na czas mojej nieobecno�ci dowodzicie banderi�. Rozkazuj� pchn�� ��cznika do pu�kownika Pangratta�

��Ale�, pu�kowniku, czy to rozs�dne, by w�asn� osob��

��Wykona�!

��Tak jest!

��To i�cie hazard, pu�kowniku!�� przekrzycza� p�d galopu dow�dca zwiadu. - Mo�emy wpa�� na jaki� elfi podjazd�

��Nie gadaj! Prowad�!

Oddzia�ek ostrym galopem pogna� w d� w�wozu, przemkn�� jak wicher dolin� strumienia, wpad� w las. Tu musieli zwolni�. Jazd� utrudnia� g�szcz, a nadto faktycznie grozi�o im, �e znienacka wpakuj� si� na podjazdy rekonesansowe lub forpoczty, kt�re Nilfgaardczycy ponad wszelk� w�tpliwo�� wys�ali. Zwiad kondotier�w zachodzi� co prawda nieprzyjaciela od flanki, nie od czo�a, ale flanki z pewno�ci� te� by�y ubezpieczone. Impreza by�a wi�c ryzykowna jak diabli. Ale S�odka Trzpiotka lubi�a takie imprezy. A nie by�o w ca�ej Wolnej Kompanii �o�nierza, kt�ry nie poszed�by za ni�. Cho�by do piek�a.

��To tu � powiedzia� dow�dca zwiadu. - Ta wie�a.

Julia Abatemarco pokr�ci�a g�ow�. Wie�a by�a krzywa, zrujnowana, zje�ona po�amanymi belkami, a�urowa od dziur, na kt�rych duj�cy z zachodu wiatr gra� jak na fujarce. Nie wiadomo by�o, kto i po co t� wie�� wybudowa� tu, na pustkowiu. Ale wiadomym by�o, �e wybudowa� dawno.

��To si� nie zawali?

��Na pewno nie, pu�kowniku.

W Wolnej Kompanii, w�r�d kondotier�w, nie u�ywa�o si� "pan�w". Ani "pa�". Tylko szar�.

Julia wspi�a si� na szczyt wie�y, niemal tam wbieg�a. Dow�dca zwiadu do��czy� dopiero po minucie, a sapa� jak buhaj kryj�cy krow�. Wsparta na krzywym parapecie S�odka Trzpiotka lustrowa�a dolin� za pomoc� lunety, wysun��wszy j�zyk spomi�dzy warg i wypi��wszy zgrabny ty�eczek. Dow�dca zwiadu poczu� na ten widok dreszcz podniecenia. Opanowa� si� szybko.

��"Ard Feainn", nie ma w�tpliwo�ci � obliza�a wargi Julia Abatemarco. - Widz� te� Daerla�czyk�w Elana Trahe, s� tam tak�e elfy z brygady �Vrihedd�, starzy nasi znajomi spod Mariboru i Mayeny� Aha! S� i Trupie G��wki, s�ynna brygada �Nauzicaa�� Widz� te� p�omienie na proporcach dywizji pancernej �Deithwen�� I bia�� chor�giew z czarnym alerionem, znak dywizji �Alba��

��Rozpoznajecie ich � odmrukn�� dow�dca zwiadu � i�cie niczym znajomk�w� Tak si� wyznajecie?

��Sko�czy�am akademi� wojskow� � uci�a S�odka Trzpiotka. - Jestem oficerem z cenzusem. Dobra, co chcia�am zobaczy�, zobaczy�am. Wracamy do banderii.

��Idzie na nas Czwarta Konna i Trzecia � powiedzia�a Julia Abatemarco. - Powtarzam, ca�a Czwarta Konna i chyba ca�a kawaleria Trzeciej. Za chor�gwiami, kt�re widzia�am, chmura kurzu bi�a w niebo. Tamt�dy, w tych trzech kolumnach, idzie na moje oko czterdzie�ci tysi�cy jazdy. A mo�e wi�cej. Mo�e�

��Mo�e Coehoorn rozdzieli� Grup� Armii "�rodek"�� doko�czy� Adam �Adieu� Pangratt, w�dz Wolnej Kompanii. - Wzi�� tylko Czwart� Konn� i jazd� z Trzeciej, bez piechoty, by i�� szybko� Ha, Julia, gdybym to ja by� na miejscu konetabla Natalisa albo kr�la Foltesta�

��Wiem � oczy S�odkiej Trzpiotki b�ysn�y. - Wiem, co by� zrobi�. Pchn��e� do nich go�c�w?

��Ma si� rozumie�.

��Natalis to stary wyga. Mo�e by�, �e jutro�

��Mo�e by� � nie da� jej doko�czy� Adieu. - I nawet my�l�, �e b�dzie. Pop�d� konia, Julia. Chc� ci co� pokaza�.

Ujechali kilka staj, szybko, znacznie wysforowuj�c si� przez reszt� wojska. S�o�ce dotyka�o ju� niemal wzg�rz na zachodzie, lasy i ��gi mroczy�y dolin� d�ugim cieniem. Ale wida� by�o do��, by S�odka Trzpiotka z miejsca domy�li�a si�, co chcia� jej pokaza� �Adieu� Pangratt.

��Tutaj � potwierdzi� jej domys� Adieu, staj�c w strzemionach. - Tutaj przyj��bym jutro bitw�. Gdyby to przy mnie by�a komenda armi�.

� �adny teren � przyzna�a Julia Abatemarco. - R�wno, twardo, g�adko� Jest si� gdzie uszykowa� Hmmm� Od tych g�rek do tych staw�w, tam� B�dzie jakie� trzy mile� Tamto wzg�rze, o, wymarzone stanowisko dowodzenia�

��Dobrze m�wisz. A tam, sp�jrz, w �rodku, jeszcze jedno jeziorko czy staw rybny, o, to, co tam b�yszczy� Mo�na wykorzysta� Rzeczka te� nadaje si� na rubie�, bo cho� ma�e to, ale bagniste� Jak ta rzeczka si� nazywa, Julia? Przeje�d�ali�my przecie tamt�dy wczoraj. Pami�tasz?

��Zapomnia�am. Chochla chyba. Albo jako� tak.

Kto tamte okolice zna, ten snadnie rzecz ca�� imaginowa� sobie mo�e, tym za�, co mnie bywali, ods�oni�, �e lewe skrzyd�o wojska kr�lewskiego tego si�ga�o miejsca, gdzie dzi� osada Brenna si� znajduje. Czasu bitwy nijakiej osady tam nie by�o, bo roku �o�skiego przez elfy Wiewi�rki z dymem puszczona by�a i do gruntu zgorza�a. Ot� tam, na skrzydle lewym w�a�nie, sta� reda�ski kr�lewski korpus, kt�remu hrabia Ruyter przewodzi�. A by�o w tym korpusie ludzi osiem tysi�cy w piechocie i je�dzie przedniej.

�rodek kr�lewskiego ugrupowania sta� wedle wzg�rza, kt�re Szubienicznym potem nazwano. Tam, na wzg�rzu, stali z pocztem kr�l Foltest i konetabl Jan Natalis, z wysoko�ci na ca�e bitewne pole prospekt maj�c. Tu g��wne si�y wojsk naszych zgrupowane by�y � dwana�cie tysi�cy dzielnych tamerskich i reda�skich infanterzyst�w w cztery wielkie uformowanych czworoboki, dziesi�cioma chor�gwiami jazdy ochraniaj�cych, stoj�cych a� po p�nocny skraj stawu, przez okoliczn� ludno�� Z�otym mianowanego. Mia�o za� �rodkowe ugrupowanie w drugiej linii huf rezerwowy � trzy tysi�ce wyzimskiej i mariborskiej piechoty, nad kt�r� wojewoda Bronibor sprawowa� komend�.

Od po�udniowego za� skraju Z�otego Stawu a� po ci�g rybak�w i zakola rzeczki Chotli, na rubie�y na mil� szerokiej, sta�o armii naszej skrzyd�o prawe" z�o�ony z mahakamskich krasnolud�w Huf Ochotniczy, osiem chor�gwi lekkiej kawalerii i banderie znamienitej Wolnej Kompanii Kondotierskiej. Komend� nad skrzyd�em prawym mieli kondotier Adam Pangratt i krasnolud Braclay Els.

Naprzeciw, o mil� jakow� albo dwie, na polu go�ym za lasem, uszykowa� nilfgaardzkie wojsko marsza�ek polny Menno Coehoorn. Sta� tam lud �elazny jak czarna �ciana, pu�k przy pu�ku, rota przy rocie, skwadron przy skwadronie, jak okiem rzuci�, ko�ca nie by�o. A po lesie chor�gwi i dzid miarkowa� si� da�o, �e nie jeno szeroki, ale i g��boki jest ordynek. Bo te� i by�o wojska czterdzie�ci i sze�� tysi�cy, o czym pod�wczas ma�o kto wiedzia�, i dobrze, bo i tak w niejednym serce na widok tej nilfgaardzkiej pot�gi upad�o nieco.

A nawet u naj�mielszych mocniej serca zacz�y bi� pod pancerzami, bi� niczym m�oty, bo jawnym si� sta�o, �e ci�ka i krwawa zaraz tu zacznie si� potrzeba i �e niejeden z tych, co tu w ordynku stoj�, zachodu s�o�ca nie zobaczy.

Jarre, podtrzymuj�c zsuwaj�ce si� z nosa okulary, jeszcze raz przeczyta� ca�y fragment tekstu, westchn��, potar� �ysin�, po czym uj�� g�bk�, odcisn�� j� nieco i wymaza� ostatnie zdanie.

Wiatr szumia� w li�ciach lipy, brz�cza�y pszczo�y. Dzieci, jak to dzieci, usi�owa�y przekrzycze� si� nawzajem.

O stop� starca opar�a si� poturlana po murawie pi�ka. Nim zd��y� si� schyli�, niezgrabny i niezr�czny, kt�re� z jego wnucz�t przemkn�o obok jak ma�e wilcz�tko, porywaj�c pi�k� w pe�nym biegu. Potr�cony st� zako�ysa� si�, Jarre praw� r�k� ocali� przed przewr�ceniem ka�amarz, kikutem lewej przytrzyma� arkusze papieru.

Pszczo�y brz�cza�y, ci�kie od ��tych kuleczek akacjowego py�ku.

Jarre wznowi� pisanie.

Poranek by� chmurny, ale s�o�ce przebija�o przez ob�oki i sw� wysoko�ci� jawnie o mijaj�cych godzinach przypomina�o. Zerwa� si� wiatr, zafurkota�y i zak�opota�y proporce niby stada ptak�w, co do lotu si� podrywaj�. A Nilfgaard jak sta�, tak sta�, a� si� wszyscy dziwowa� pocz�li, czemu� to marsza�ek Menno Coehoorn nie daje swoim rozkazu wyst�pi�

��Kiedy?�� Menno Coehoorn podni�s� g�ow� znad map, obrzuci� dow�dc�w wzrokiem. - Kiedy, pytacie, rozka�� poczyna�?

Nikt si� nie odezwa�. Menno szybkim spojrzeniem zlustrowa� swych dow�dc�w. Najbardziej spi�tymi i zdenerwowanymi wydawali si� ci, kt�rzy mieli zosta� w odwodzie � Elan Trahe, dow�dca Si�dmej Daerla�skiej i Kees van Lo z brygady �Nauzicaa�. Wyra�nie denerwowa� si� te� Ouder de Wyngalt, aide-de-camp marsza�ka, kt�ry na czynny udzia� w boju mia� najmniej szans.

Ci, kt�rzy mieli uderza� pierwsi, wygl�dali na spokojnych, ba, znudzonych nawet. Markus Braibant ziewa�. Genera� lejtnant Rhetz de Mellis-Stoke d�uba� ma�ym palcem w uchu i co rusz ogl�da� palec, jakby naprawd� spodziewa� si� znale�� na nim co� wartego uwagi. Oberszter Ramon Tyrconnel, m�ody dow�dca dywizji "Ard Feainn", pogwizdywa� cicho, utkwiwszy wzrok w sobie tylko wiadomym punkcie horyzontu. Oberszter Liam aep Muir Moss z dywizji �Deithwen� wertowa� sw�j nieod��czny tomik poezji. Tibor Eggebracht z ci�kiej kopijniczej dywizji �Alba� drapa� si� w kark ko�cem szpicruty.

��Atak rozpoczniemy � powiedzia� Coehoorn � gdy tylko wr�c� patrole. Niepokoj� mnie te wzg�rza na p�nocy, panowie oficerowie. Nim uderzymy, musz� wiedzie�, co tam jest za tymi wzg�rzami.

Lamarr Flaut ba� si�. Ba� si� potwornie, strach pe�za� mu po kiszkach, zdawa�o mu si�, �e ma w w�tpiach co najmniej dwana�cie o�liz�ych, pokrytych �mierdz�cym �luzem w�gorzy, zawzi�cie poszukuj�cych otworu, przez kt�ry mog�yby wydosta� si� na swobod�. Godzin� temu, gdy patrol odebra� rozkazy i wyruszy�, Flaut w cicho�ci ducha liczy� na to, �e ch��d poranka przep�dzi trwog�, �e l�k zdusi rutyna, wy�wiczony rytua�, twardy i surowy ceremonia� s�u�by. Zawi�d� si�. Teraz, po up�ywie godziny i po przebyciu jakich� pi�ciu mil, daleko, gro�nie daleko od swoich, g��boko, niebezpiecznie g��boko na terytorium wroga, blisko, �miertelnie blisko nieznanego niebezpiecze�stwa, strach dopiero pokazywa�, co potrafi.

Zatrzymali si� na skraju jod�owego lasu, przezornie nie wysuwaj�c si� zza porastaj�cych skraj wielkich ja�owc�w. Przed nimi, za pasem niskich choinek, rozci�ga�a si� szeroka kotlina. Mg�a snu�a si� po wierzcho�kach traw.

��Nikogo � oceni� Flaut. - Ni �ywego ducha. Wracamy. Jeste�my ju� troch� za daleko.

Wachmistrz spojrza� na niego z ukosa. Daleko? Ujechali�my ledwo mil�. Wlok�c si� zreszt� niby kulawe ��wie.

��Warta�oby � powiedzia� � zajrze� jeszcze za tamto wzg�rze, panie lejtnant. Stamt�d, widzi mi si�, lepszy b�dzie prospekt. Daleko, na obie doliny. Je�li kto tamt�dy ci�gnie, nie mo�em go nie dostrzec. Jak wi�c? Skoczymy, panie? To wszystkiego par� staj.

Par� staj, pomy�la� Flaut. W otwartym terenie, widoczni jak na patelni. W�gorze wi�y si�, gwa�townie szuka�y wyj�cia z jego trzewii. Przynajmniej jeden, Flaut czu� to wyra�nie, by� na dobrej drodze.

S�ysza�em brz�k strzemienia. Parskni�cie konia. Tam, w�r�d soczystej zieleni m�odych sosenek na piaszczystym stoku. Co� si� tam poruszy�o? Sylwetka?

Otaczaj� nas?

Sz�a po obozie plotka, �e kilka dni temu kondotierzy z Wolnej Kompanii, zni�s�wszy w zasadzce podjazd brygady �Vrihedd�, wzi�li �ywcem jednego elfa. M�wiono, �e wykastrowali go, wyrwali mu j�zyk, obci�li wszystkie palce u r�k� A na koniec wy�upili oczy. Teraz, szydzili, na �aden spos�b nie zabawisz si� ju� z twoj� elfi� gamratk�. I nawet nie b�dziesz m�g� sobie popatrze�, ja b�dzie si� zabawia�a z innymi.

��No, panie?�� chrz�kn�� wachmistrz. - Skoczymy na wzg�rze?

Lamarr Flaut prze�kn�� �lin�.

��Nie � powiedzia�. - Nie mo�emy mitr�y�. Stwierdzili�my: tutaj nieprzyjaciela nie ma. Musimy zda� z tego raport dow�dztwu. Zawracamy!

Menno Coehoorn wys�ucha� meldunku, uni�s� g�ow� znad map.

��Do chor�gwi � rozkaza� kr�tko. - Panie Braibant, panie Mellis-Stoke. Uderza�!

��Niech �yje cesarz!�� wrzasn�li Tyrconnel i Eggebracht. Menno popatrzy� na nich dziwnie.

��Do chor�gwi � powt�rzy�. - Niech Wielkie S�o�ce opromieni wasz� chwa��.

Milo Vanderbreck, nizio�ek, chirurg polowy, znany jako Rusty, chciwie wci�gn�� w nozdrza przejmuj�c� mieszank� zapach�w jodyny, amoniaku, alkoholu, eteru i eliksir�w magicznych widz�c� pod p�acht� namiotu. Chcia� nasyci� si� t� woni� teraz, gdy by�a jeszcze zdrowa, czysta, dziewiczo nie ska�ona i klinicznie sterylna. Wiedzia�, �e d�ugo tak� nie pozostanie.

Spojrza� na st� operacyjny, r�wnie� dziewiczo bia�y, i na instrumentarium, na dziesi�tki narz�dzi budz�cych respekt i ufno�� ch�odnym i gro�nym dostoje�stwem zimnej stali, niepokalan� czysto�ci� metalicznego po�ysku, porz�dkiem i estetyk� u�o�enia.

Przy instrumentarium krz�ta� si� jego personel � trzy kobiety. Tfu, poprawi� si� w my�li Rusty. Jedna kobieta i dwie dziewczyny. Tfu. Jedna stara, cho� pi�kna i m�odo wygl�daj�ca baba. I dwoje dzieci.

Magiczka i uzdrowicielka, zw�ca si� Marti Sodergren. I ochotniczki. Shani, studentka z Oxenfurtu. Iola, kap�anka ze �wi�tyni Melitele w Ellander.

Marti Sodergren znam, pomy�la� Rusty, pracowa�em ju� z t� pi�kno�ci� nie raz. Troch� nimfomanka, ma te� sk�onno�ci do histerii, ale to nic, tak d�ugo, jak d�ugo dzia�a jej magia. Czary anestezyjne, dezynfekuj�ce i tamuj�ce krwawienie.

Iola. Kap�anka czy raczej adeptka. Dziewczyna o urodzie zgrzebnej i pospolitej jak lniane p��tno, o du�ych, mocnych wie�niaczych d�oniach. �wi�tynia zapobieg�a, by d�onie te skazi�o brzydkie klejmo ci�kiej i brudnej har�wki na roli. Ale nie zdo�a�a zamaskowa� ich rodowodu.

Nie, pomy�la� Rusty, o ni� w zasadzie si� nie boj�. Te r�ce ch�opki to s� pewne r�ce, r�ce godne zaufania. Poza tym dziewczyny ze �wi�ty� rzadko zawodz�, w momentach rozpaczy nie p�kaj�, lecz szukaj� oparcia w ich religii, w tej ich mistycznej wierze. Interesuj�ce: to pomaga.

Spojrza� na rudow�os� Shani, zr�cznie nawlekaj�c� nici� chirurgiczn� oczka zakrzywionych igie�.

Shani. Dziecko cuchn�cych miejskich zau�k�w, kt�re trafi�o na oxenfurcki uniwerek dzi�ki w�asnej ��dzy wiedzy i dzi�ki niewyobra�alnym wyrzeczeniom op�acaj�cych czesne rodzic�w. �aczek. Frant. Weso�y urwis. Co umie? Nawleka� ig�y? Nak�ada� opaski uciskowe? Trzyma� haki? Ha, pytanie brzmi: kiedy rudow�osa studenteczka zemdleje, pu�ci haki i runie nosem w otwarty brzuch operowanego?

Ludzie s� tacy ma�o odporni, pomy�la�. Prosi�em, by dali mi elfk�. Albo kogo� z mojej w�asnej rasy. Ale nie. Nie maj� zaufania.

Do mnie zreszt� te� nie.

Jestem nizio�ek. Nielud�.

Obcy.

��Shani!

��S�ucham, panie Vanderbreck?

��Rusty. Znaczy si�, dla ciebie "panie Rusty". Co to jest, Shani? I do czego s�u�y?

��Egzaminujecie mnie, panie Rusty?

��Odpowiedz, dziewczyno!

��To jest raspator! Do �ci�gania okostnej przy amputacji! By okostna nie sp�ka�a pod z�bami pi�y, by mie� czyste i g�adkie odpi�owanie! Zadowoleni�cie? Zda�am?

��Ciszej, dziewczyno, ciszej.

Przeczesa� palcami w�osy.

Ciekawe, pomy�la�. Jest nas tu czw�rka lekarzy. I ka�de rude! Fatum czy jak?

��Pozw�lcie � skin�� � przed namiot, dziewczyny.

Us�ucha�y, cho� wszystkie trzy prychn�y pod nosem. Ka�da na sw�j spos�b.

Przed namiotem siedzia�a gromadka sanitariuszy, ciesz�c si� ostatnimi minutami s�odkiego nier�bstwa. Rusty obrzuci� ich surowym spojrzeniem, poniucha�, czy aby ju� nie nachlani.

Kowal, wielkie ch�opisko, krz�ta� si� przy swym przypominaj�cym �aw� tortur stole, porz�dkowa� narz�dzia s�u��ce do wy�uskiwania rannych z pancerzy, kolczug i pogi�tych przy�bic.

��Tam � zacz�� Rusty bez wst�p�w, wskazuj�c pole � za moment zacznie si� rze�. A za moment plus moment zjawi� si� pierwsi ranni. Wszyscy wiedz�, co maj� robi�, ka�dy zna swoje obowi�zki i swoje miejsce. Ja�li ka�dy b�dzie przestrzega�, czego powinien przestrzega�, nic nie mo�e p�j�� �le. Jasne?

�adna z �dziewczyn� nie skomentowa�a.

��Tam � podj�� Rusty � wskazuj�c ponownie � jakie� sto tysi�cy ludzi zacznie za chwil� kaleczy� si� wzajemnie. Za bardzo wyszukane sposoby. Nas, wliczaj�c dwa pozosta�e szpitale, jest dwana�cioro lekarzy. Za nic w �wiecie nie zdo�amy pom�c wszystkim potrzebuj�cym. Nawet znikomemu procentowi potrzebuj�cych. Nikt nawet tego nie oczekuje.

��Ale my b�dziemy leczy�. Bo to jest, przepraszam za bana�, racja naszego istnienia. Pomaga� potrzebuj�cym. Pomo�emy wi�c banalnie tylu, ilu zdo�amy pom�c.

Znowu nikt nie skomentowa�. Rusty odwr�ci� si�.

��Nie damy rady zrobi� wi�cej, ni� b�dziemy w stanie � powiedzia� ciszej i cieplej. - Ale postaramy si� wszyscy, �eby nie by�o du�o mniej.

��Ruszyli � stwierdzi� konetabl Jan Natalis i wytar� spotnia�� d�o� o biodro. - Wasza Kr�lewska Mo��, Nilfgaard ruszy�. Id� na nas!

Kr�l Foltest, opanowuj�c ta�cz�cego konia, siwka w ozdobionym liliami rz�dzie, odwr�ci� ku konetablowi sw�j pi�kny, godny bicia na monetach profil.

��Tedy trzeba nam przyj�� ich godnie. Mo�ci konetablu! Panowie oficerowie!

� �mier� Czarny,! - wrzasn�li jednym g�osem kondotier Adam �Adieu� Pangratt i hrabia de Ruyter. Konetabl popatrzy� na nich, potem wyprostowa� si� i nabra� tchu w p�uca.

��Do chor�gwi!!!

Z oddali g�ucho grzmia�y nilfgaardzkie litwary i b�bny, bucza�y krzywu�y, olifanty i surmy. Ziemia, uderzona tysi�cami kopyt, drgn�a.

��To ju� � odezwa� si� Andy Biberveldt, nizio�ek, starszy taboru, odgarniaj�c w�osy z ma�ego, szpiczasto zako�czonego ucha. - Lada chwila�

Tara Hildebrandt, Didi �Chmielarz� Hofmeier i pozostali zgromadzeni wok� wozacy pokiwali g�owami. Oni te� s�yszeli g�uchy, jednostajny �omot kopyt dobiegaj�cy zza wzg�rza i lasu. Wyczuwali dr�enie ziemi.

Ryk wzm�g� si� raptownie, skoczy� o ton wy�ej.

��Pierwsza salwa �ucznik�w. - Andy Biberveldt mia� do�wiadczenie, widzia�, a raczej s�ysza�, niejedn� bitw�. - B�dzie jeszcze jedna.

Mia� racj�.

��Teraz to ju� si� zderz�!

Lepp� piej www� wejd�my ppp� pod wozy � zaproponowa� William Hardbottom, zwany Momotkiem, kr�c�c si� niespokojnie. - Mmmm� m�wi� wam�

Biberveldt i pozosta�e nizio�ki spojrza�y na niego z politowaniem. Pod wozy? Po co? Od miejsca bitwy dzieli�o ich blisko �wier� mili. A gdyby nawet zagon jaki wpad� tu, na ty�y, na tabory, zbawi to kogo siedzenie pod wozem?

Ryk i �omot narasta�y.

��Ju� � oceni� Andy Biberveldt. I znowu mia� racj�.

Z odleg�o�ci �wier� mili, zza wzg�rza i lasu, przez ryk i nag�y huk wal�cego o �elazo �elaza, dobieg� taboryt�w wyra�ny, makabryczny, podnosz�cy w�osy na g�owie d�wi�k.

Kwik. Straszliwy, rozpaczliwy, dziki kwik i wizg kaleczonych zwierz�t.

��Kawaleria��� Biberveldt obliza� wargi. - Kawaleria nadzia�a si� na piki�

��Tyy� tylko � wyduka� poblad�y Momotek � nie wiem co im kkk� konie zawini�y, sss� kkk� kurwysynom.

Jarre wymaza� g�bk� nie wiedzie� kt�re ju� z rz�du napisane zdanie. Przymkn�� oczy, przypominaj�c sobie tamten dzie�. Moment, w kt�rym zderzy�y si� obie armie. W kt�rym oba wojska, jak zawzi�te brytany, skoczy�y sobie do garde�, zwar�y w �miertelnym u�cisku.

Szuka� s��w, kt�rymi mo�na by by�o to opisa�.

Na pr�no.

Klin jazdy z impetem wbi� si� w czworobok. Niczym gigantyczny pugina� w sztychu dywizja �Alba� skruszy�a wszystko, co broni�o dost�pu do �ywego cia�a temerskiej piechoty � piki, oszczepy, halabardy, w��cznie, paw�e i tarcze. Niczym pugina� dywizja �Alba� wbi�a si� w �ywe cia�o i toczy�a krew. Krew, w kt�rej teraz tapla�y si� i �lizga�y konie. Ale ostrze pugina�u, cho� wbite g��boko, nie dosi�g�o serca ani �adnego z �ywotnych organ�w. Klin dywizji �Alba�, miast rozgnie�� i rozcz�onkowa� temerski czworobok, wbi� si� i utkn��. Uwi�z� w elastycznej i g�stej jak smo�a hurmie pieszego ludu.

Pocz�tkowo nie wygl�da�o to gro�nie. Czo�o i boki klina stanowi�y elitarne ci�kozbrojne roty, od tarcz i blach pancerzy klingi i �ele�ca lancknecht�w odskakiwa�y jak m�oty od kowade�, nie by�o si� te� jak dobra� do oladrowanych wierzchowc�w. I cho� co i rusz kt�ry� z pancernych wali� si� jednak z konia lub razem z koniem, to miecze, topory, czekany i morgensterny kawalerzyst�w k�ad�y napieraj�cych piechoci�c�w prawdziwym pokotem. Uwi�ni�ty w ci�bie klin drgn�� i zacz�� wbija� si� g��biej.

��"Albaaa"!�� M�odszy lejtnant Devin aep Meara us�ysza� krzyk obersztera Eggebrachta, wybijaj�cy si� ponad szcz�k, ryk, wycie i r�enie. - Naprz�d, �Alba�! Niech �yje cesarz!

Ruszyli, r�bi�c, t�uk�c i tn�c. Spod kopyt kwicz�cych i wierzgaj�cych koni s�ycha� by�o plusk, chrup, zgrzyt i trzask.

���Aaalbaaa�!

Klin utkn�� znowu. Lancknechci, cho� przerzedzeni i skrwawieni, nie ust�pili, naparli, �cisn�li jazd� jak c�gami. A� zatrzeszcza�o. Pod ciosami halabard, berdysz�w i bojowych cep�w za�amali si� i p�kli pancerni pierwszej linii. D�gani partyzanami i spisami, �ci�gani z siode� hakami gizarm i rohatyn, bezlito�nie t�uczeni �elaznymi ki�cieniami i maczugami kawalerzy�ci dywizji �Alba� zacz�li umiera�. Wbity w czworobok piechoty klin, jeszcze niedawno gro�ne, kalecz�ce �elazo w �ywym organizmie, teraz by� jak sopel lodu w wielkiej ch�opskiej pi�ci.

��Tameriaaaa! Za kr�la, ch�opy! Bij Czarnych!

Ale lancknechtom te� nie przychodzi�o �atwo. �Alba� nie dawa�a si� rozerwa�, miecze i topory wznosi�y si� i spada�y, r�ba�y i ci�y, za ka�dego zwalonego z kulbaki je�d�ca piechota p�aci�a srog� cen� krwi.

Oberszter Eggebracht, pchni�ty w szczelin� pancerza cienkim jak szyd�o ostrzem spisy, zakrzycza�, zako�ysa� si� w kulbace. Nim zdo�ano da� mu pomoc, straszliwy cios bojowego cepa zmi�t� go na ziemi�. Piechota zak��bi�a si� nad nim.

Sztandar z czarnym alerionem ze z�otym perisonium na piersi zachwia� si� i upad�. Pancerni, w�r�d nich i m�odszy lejtnant Devlin aep Meara, rzucili si� w tamt� stron�, r�bi�c, siek�c, tratuj�c, wrzeszcz�c.

Chcia�bym wiedzie�, pomy�la� Devlin aep Meara, wyrywaj�c miecz z roz�upanego kapalina i czaszki temerskiego lancknechta. Chcia�bym wiedzie�, pomy�la�, szerokim uderzeniem odbijaj�c godz�ce w niego z�bate �ele�ce gizarmy.

Chcia�bym wiedzie�, po co to wszystko. Dlaczego to wszystko. I przez kogo to wszystko.

��Eee� I wtedy zebra� si� konwent wielkich mistrzy� Naszych Czcigodnych Matek� E� Kt�rych pami�� zawsze �ywa b�dzie w�r�d nas� Albowiem� Eee� wielkie mistrzynie z Pierwszej Lo�y� uradzi�y� Eee� Uradzi�y�

��Adeptko Abonde. Jeste� nie przygotowana. Ocena niedostateczna. Siadaj.

��Ale ja si� uczy�am, naprawd�

��Siadaj.

��Po licho mamy si� uczy� o tych starociach � zamrucza�a Abonde, siadaj�c. - Kogo to dzi� obchodzi� I jaki z tego po�ytek�

��Cisza! Adeptka Nimue!

��Obecna, pani mistrzyni.

��To widz�. Czy znasz odpowied� na pytanie? Je�li nie znasz, siadaj i nie trwo� mojego czasu.

��Umiem.

��S�ucham.

��Wi�c ucz� nas kroniki, �e konwent mistrzy� zebra� si� na zamku �ysa G�ra, by uradzi�, jakim sposobem zako�czy� szkodliw� wojn�, jak� wiedli ze sob� cesarz Po�udnia i w�adcy P�nocy. Czcigodna Matka Assire, �wi�ta m�czenniczka, rzek�a, �e w�adcy nie ustan� wojowa�, p�ki si� porz�dnie nie wykrwawi�. A Czcigodna Matka Filippa, �wi�ta m�czenniczka, odpowiedzia�a: "Dajmy im wi�c wielk� i krwaw�, straszn� i okrutn� bitw�. Doprowad�my do takiej bitwy. Niech armie cesarza i wojska kr�l�w sp�yn� w tej bitwie krwi�, a wtedy my, Wielka Lo�a, zmusimy ich do zawarcia pokoju". I tak si� w�a�nie sta�o. Czcigodne Matki sprawi�y, �e dosz�o do bitwy pod Brenn�. A w�adcy zostali zmuszeni do zawarcia pokoju cintryjskiego.

��Bardzo dobrze adeptko Nimue. Postawi�abym ci ocen� celuj�c�� Gdyby nie owo "wi�c" na pocz�tku wypowiedzi. Nie zaczyna si� zdania od "wi�c". Siadaj. A teraz o pokoju cintryjskim opowie nam�

Zadzwoni� dzwonek na przerw�. Ale adeptki nie zareagowa�y natychmiastowym wrzaskiem i �omotem pulpit�w. Zachowa�y cisz� i godny, dystyngowany spok�j. Nie by�y ju� smarkulami z frebl�wki. By�y trzeci� klas�! Mia�y po czterna�cie lat!

A to zobowi�zywa�o.

��No, tutaj wiele do dodania nie ma � Rusty oceni� stan pierwszego rannego, w�a�nie kalaj�cego krwi� niepokalan� biel sto�u. - Ko�� udowa rozkruszona� T�tnica ocala�a, inaczej donie�liby trupa. Wygl�da na cios toporem, przy czym twarde skrzyd�o siod�a podzia�a�o jak drwalski pieniek. Prosz� popatrze�

Shani i Iola schyli�y si�. Rusty zatar� r�ce.

��Jak rzek�em, tutaj nic doda�. Mo�na wy��cznie uj��. Do roboty. Iola! Opaska, mocno. Shani, n�. Nie ten. Obustronnie tn�cy. Amputacyjny.

Ranny nie spuszcza� rozbieganego wzroku z ich r�k, �ledzi� poczynania oczami przera�onego, schwytanego w sid�a zwierz�cia.

��Nieco magii, Marti, je�li mo�na prosi� � skin�� nizio�ek, pochylaj�c si� nad pacjentem si� nad pacjentem tak, by zaj�� mu ca�e pole widzenia.

��B�d� amputowa� synku.

��Nieeeee!�� rozdar� si� ranny, miotaj�c g�ow�, usi�uj�c umkn�� przed d�o�mi Marti Sodergren. - Nie chc���!

��Je�li amputuj�, umrzesz.

��Wol� umrze� - ranny m�wi� coraz wolniej pod wp�ywem magii uzdrowicielki. - Wol� umrze�, ni� by� kalek�� Dajcie mi umrze� B�agam� Dajcie mi umrze�!

��Nie mog� � Rusty podni�s� n�, spojrza� na kling�, na wci�� b�yszcz�c�, niepokalan� stal. - Nie mog� pozwoli� ci umrze�. Tak si� bowiem sk�ada, �e jestem lekarzem.

Zdecydowanie wbi� ostrze i ci�� g��boko. Ranny zawy�. Jak na cz�owieka, nieludzko.

Goniec wry� konia ostro, �e a� prysn�a spod kopyt dar�. Dwaj adiutanci uczepili si� uzdy, osadzili spienionego rumaka. Goniec zeskoczy� z siod�a.

��Do kogo?�� krzykn�� Jan Natalis. - Od kogo przybywasz?

��Od pana de Ruytera��� wykrztusi� goniec. - Zatrzymali�my Czarnych� Ale s� du�e straty� Pan de Ruyter prosi o wsparcie�

��Nie ma wsparcia � odrzek� po chwili milczenia konetabl. - Musicie wytrzyma�. Musicie!

��A tu � wskaza� Rusty z min� kolekcjonera demonstruj�cego sw� kolekcj� � niech panie spojrz�, pi�kny skutek ci�cia w brzuch� Kto� nieco nas wyr�czy�, wcze�niej dokonuj�c na nieszcz�niku amatorskiej laparotomii� Dobrze, �e niesiono go troskliwie, nie pogubiono wa�niejszych organ�w� To znaczy, domniemywam, �e nie pogubiono. Jak z tym jest, Shani, wed�ug ciebie? Czemu taka mina, dziewczyno? Do tej pory zna�a� m�czyzn wy��cznie z zewn�trz?

��Uszkodzone s� jelita, panie Rusty�

��Diagnoza tyle� trafna, co oczywista! Tu nawet patrze� nie trzeba, wystarczy pow�cha�. Chusta, Iola. Marti, wci�� za du�o krwi, b�d� uprzejma, udziel nam jeszcze troch� twej bezcennej magii. Shani, zacisk. Za�� klem� naczyniow�, przecie� widzisz, �e si� leje. Iola, n�.

��Kto zwyci�a?�� zapyta� nagle ca�kiem przytomnie, cho� nieco be�kotliwie operowany, przewracaj�c wyba�uszonymi oczami. - Powiedzcie� kto� zwyci�a?

��Synku � Rusty schyli� si� nad otwart�, krwaw� i pulsuj�c� jam� brzucha. - To naprawd� ostatnia rzecz, o kt�r� martwi�bym si�, b�d�c na twoim miejscu.

�wszcz�� si� w�wczas na skrzydle lewym i w �rodku linii b�j okrutny i krwawy, ale tu, cho� wielkie by�y Nilfgaardu zaciek�o�� i impet, rozbi�a si� ich szar�a na kr�lewskim wojsku tak, jak morska fala na skale si� rozbija. Wyborowy bowiem sta� tutaj �o�nierz, walne mariborskie, wyzimskie i tretogorskie pancerne chor�gwie, a tak�e zawzi�ty lancknecht, zawodowy jurgieltnik, kt�rego konnic� nie nastraszysz.

I tak tam wojowano, i�cie jako morze ze ska�� l�du, taki trwa� b�j, w kt�rym nie zgadniesz, kto g�r� bierze, bo cho� fale w ska�� bezustannie bij�, nie s�abn�, a ust�pi� jeno po to, by zn�w uderzy�, to ska�a przecie stoi, jak sta�a, wci�� j� w�r�d fal burzliwych wida�.

Inaczej z�o�y�a si� sprawa na kr�lewskiego wojska skrzydle prawym.

Niczym stary krogulec, kt�ry wie, gdzie spa�� i na �mier� dziobn��, tak i marsza�ek polny Menno Coehoorn wiedzia�, gdzie cios zada�. Zwar�wszy w ku�ak �elazny swe wyborowe dywizje, kopijnicz� �Deithwen� i pancern� "Ard Feainn", uderzy� w styk linii powy�ej Z�otego Stawu, tam, gdzie sta�y chor�gwie z Brugge. Cho� Brugge�czycy bohatersko stawali, okazali si� s�abiej zbrojni, tako pancerzem, jako i duchem. Nie zdzier�yli nilfgaardzkiego naporu. W skok posz�y tam w sukurs dwie banderie Wolnej Kompanii pod starym kondotierem Adamem Pandrattem i Nilfgaard zatrzyma�y, srog� daj�c p�at� krwi. Ale stoj�cym na prawej flance krasnoludom z Ochotniczego Hufu zajrza�a w oczy straszna gro�ba okr��enia, a ca�emu kr�lewskiemu wojsku rozerwanie szyku grozi�o.

Jarre zanurzy� pi�ro w ka�amarzu. Wnucz�ta w g��bi sadu krzycza�y, ich �miech dzwoni� jak szklane dzwoneczki.

Dostrzeg� jednak gro��ce niebezpiecze�stwo baczny niczym �uraw Jan Natalis, w mig zrozumia�, co si� �wi�ci. I nie mieszkaj�c go�ca pchn�� do krasnolud�w z rozkazem do pu�kownika Elsa�

W ca�ej swej siedemnastoletniej naiwno�ci kornet Aubry mniema�, �e dotarcie na prawe skrzyd�o, przekazanie rozkazu i powr�t na wzg�rze najmie mu najwy�ej dziesi�� minut. Absolutnie nie wi�cej! Nie na Chiquicie, klaczy zgrabnej i r�czej niby �ania.

Jeszcze zanim dotar� nad Z�oty Staw, kornet u�wiadomi� sobie dwie rzeczy: to, �e nie wiadomo, kiedy dotrze na prawe skrzyd�o i nie wiadomo, kiedy uda mu si� wr�ci�. I to, �e r�czo�� Chiquity bardzo, ale to bardzo mu si� przyda.

Na polu na wsch�d od Z�otego Stawu wrza� b�j, Czarni siekli si� z brugge�sk� jazd� ochraniaj�c� szyk piechoty. Na oczach korneta z bitewnego k��bowiska sypn�y si� nagle niby iskry, niby szkie�ka witra�a, sylwetki w zielonych, ��tych i czerwonych p�aszczach, bez�adnie czmychaj�ce ku rzeczce Chotli. Za nimi, jak czarna rzeka, rozlali si� Nilfgaardczycy.

Aubry, wry� klacz, szarpn�� wodze, got�w zawraca� i ucieka�, zej�� z drogi uciekaj�cym i �cigaj�cym. Poczucie obowi�zku wzi�o g�r�. Kornet przylgn�� do ko�skiej szyi i poszed� w karko�omny cwa�.

Dooko�a by� wrzask i t�tent, kalejdoskopowa migotanina sylwetek, b�yski miecz�w, szcz�k, huk. Niekt�rzy przyparci do stawu Brugge�czycy stawili rozpaczliwy op�r, zbiwszy si� w kup� wok� chor�gwi z kotwicowym krzy�em. Na polu Czarni wyrzynali rozproszon�, pozbawion� wsparcia piechot�.

Widok przes�oni� mu czarny p�aszcz ze znakiem srebrnego s�o�ca.

��Evgyr, Nordling!

Aubry wrzasn��, podniecona wrzaskiem Chiquita da�a i�cie jeleniego susa, ratuj�c mu �ycie, wynosz�c z zasi�gu nilfgaardzkiego miecza. Nad g�ow� nagle zawy�y mu strza�y i be�ty, w oczach znowu zamigota�y sylwetki.

Gdzie ja jestem? Gdzie sw�j? Gdzie wr�g?

��Evgyr morv, Nordling!

�omot, szcz�k, r�enie koni, wrzask.

��St�j, g�wniarzu! Nie t�dy!

G�os kobiety. Kobieta na karym ogierze, w zbroi, z rozwianymi w�osami, z twarz� pokryt� c�tkami krwi. Obok pancerni je�d�cy.

��Kto� ty?�� kobieta rozmaza�a krew pi�ci�, w kt�rej dzier�y�a miecz.

��Kornet Aubry� Fligeladiutant konetabla Natalisa� Z rozkazami do p�kownik�w Pangratta i Elsa�

��Nie masz szans dotrze� tam, gdzie walczy Adieu. Pojedziemy do krasnolud�w. Jestem Julia Abatemarco� W konie, cholera! Otaczaj� nas! Cwa�em!

Nie zd��y� zaprotestowa�. Bo i nie by�o sensu.

Po chwili w�ciek�ego galopu z kurzu wy�oni�a si� masa piechoty, czworobok, oskorupiony jak ��w �cian� paw�y, jak poduszka do igie� naje�ony �ele�cami. Nad czworobokiem powiewa�a wielka z�ota chor�giew ze skrzy�owanymi m�otami, a obok niej stercza�a tyczka z ko�skimi ogonami i ludzkimi czaszkami.

Czworobok, dopadaj�c i odskakuj�c jak psy szarpi�ce wywijaj�cego kijem dziada, atakowali Nilfgaardczycy. Dywizja "Ard Feainn", dzi�ki wielkim s�o�com na p�aszczach niemo�liwa do pomylenia z �adn� inn�.

��Bij, Wolna Kompania!�� wrzasn�a kobieta, zakr�ciwszy mieczem m�y�ca. - Zar�bmy na �o�d!

Je�d�cy � a z nimi kornet Aubry � run�li na Nilfgaardczyk�w.

Starcie trwa�o tylko kilka chwil. Ale by�o straszne. Potem �ciana paw�y rozwar�a si� przed nimi. Znale�li si� wewn�trz czworoboku, w �cisku, w�r�d krasnolud�w w kolczugach, misiurkach i szpiczastych sz�omach, w�r�d reda�skiej piechoty, lekkiej jazdy brugge�skiej i opancerzonych kondotier�w.

Julia Abatemarco � S�odka Trzpiotka, kondotierka, Aubry teraz dopiero skojarzy� � zaci�gn�a go przed p�katego krasnoluda w szyszaku ozdobionym kra�n� szkofi�, niezgrabnie siedz�cego na nilfgaardzkim oladrowanym koniu, w kopijniczym siodle o wielkich ��kach, na kt�re si� wdrapa�, by m�c patrze� ponad g�owami piechoci�c�w.

��Pu�kownik Barclay Els?

Krasnolud kiwn�� szkofi�, z wyra�nym uznaniem zauwa�aj�c krew, kt�r� spryskani byli kornet i jego klacz. Aubry zaczerwieni� si� mimowolnie. To by�a krew Nilfgaardczyk�w, kt�rych kondotierzy r�bali tu� obok niego. On sam nie zd��y� nawet wyci�gn�� miecza.

��Kornet Aubry�

��Syn Anzelma Aubry'ego?

��Najm�odszy.

��Ha! Znam twego ojca! Co masz dla mnie od Natalisa i Foltesta, korneciku?

��W �rodku ugrupowania grozi wam prze�amanie� Pan konetabl rozkazuje, by Hufiec Ochotniczy co rychlej zwin�� skrzyd�o, wycofa� si� nad Z�oty Staw i rzeczk� Chotl� By wesprze�

S�owa zag�uszy� ryk, szcz�k i kwik koni. Aubry nagle u�wiadomi� sobie, jak bezsensowne przywi�z� rozkazy. Jak niewiele znacz� te rozkazy dla Barclaya Elsa, dla Julii Abatemarco, dla tego krasnoludzkiego czworoboku pod z�ot� chor�gwi� z m�otami powiewaj�c� nad czarnym morzem otaczaj�cego ich, szturmuj�cego ze wszech stron Nilfgaardu.

��Sp�ni�em si� - zaj�cza�. - Przyby�em za p�no�

S�odka Trzpiotka prychn�a. Barclay Els wyszczerzy� z�by.

��Nie, korneciku � powiedzia�. - To Nilfgaard przyby� za wcze�nie.

��Gratuluj� paniom, i sobie, udanej resekcji jelit cienkiego, grubego, splenektomii, zszycia w�troby. Zwracam uwag� na czas, jaki zaj�o nam usuni�cie skutk�w tego, co naszemu pacjentowi zrobiono w bitwie w ci�gu u�amka sekundy. Polecam to jako materia� do filozoficznych przemy�le�. Pacjenta zaszyje nam teraz panna Shani.

��Ale ja tego nigdy jeszcze nie robi�am, panie Rusty!

��Kiedy� trzeba zacz��. Czerwone z czerwonym, ��te z ��tym, bia�e z bia�ym. Tak zszyj, a na pewno b�dzie dobrze.

� �e niby jak?�� potarga� brod� Barclay Els. - Co ty gadasz, korneciku? Najm�odszy synu Anzelma Aubry'ego? �e niby my tutaj co, pr�nujemy? Mu, kurwa� jego ma�, nie drgn�li�my nawet pod naporem! Na krok nie ust�pili�my! Nie nasza wina, �e ci z Brugge nie zdzier�yli!

��Ale rozkaz�

��W dupie mam rozkaz!

��Je�li nie zapchamy luki � przekrzycza�a rwetes S�odka Trzpiotka � Czarni z�ami� front! Z�ami� front! Otw�rz mi szyk, Barclay! Uderz�! Przedr� si�!

��Wyr�n� was, nim dolecicie stawu! Zginiecie bez sensu!

��Co wi�c proponujesz?

Krasnolud zakl��, zerwa� z g�owy he�m, grzmotn�� nim o ziemi�. Oczy mia� dzikie, przekrwione, straszne.

Chiquita, p�oszona wrzaskami, pl�sa�a pod kornetem, na ile pozwala� �cisk.

��Wo�a� mi tu Yarpena Zigrina i Dennisa Cranmera! Migiem!

Dwa krasnoludy przybywa�y z najzaci�tszego boju, by�o to widoczne na pierwszy rzut oka. Oba by�y zbryzgane posok�. Stalowy naramiennik jednego nosi� �lad ci�cia, kt�re a� postawi�o kra�ce blach sztorcem. Drugi mia� g�ow� owi�zan� szmat�, przez kt�r� s�czy�a si� krew.

��Wszystko w porz�dku, Zigrin?

��Ciekawe � wydysza� krasnolud � dlaczego wszyscy o to pytaj�?

Barclay Elsodwr�ci� si�, znalaz� wzrokiem korneta i wpi� w niego oczy.

��Wi�c jak, najm�odszy synu Anzelma?�� charkn��. - Kr�l i konetabl rozkazuj�, by�my tam to nich przyszli i wsparli ich? No, to otwieraj dobrze oczy, korneciku. B�dzie na co patrze�.

��Cholera!�� rykn�� Rusty, odskakuj�c do sto�u i wymachuj�c skalpelem. - Dlaczego? Psiakrew, dlaczego tak musi by�?

Nikt mu nie odpowiedzia�. Marti Sodergren roz�o�y�a tylko r�ce. Shani pochyli�a g�ow�, Iola poci�gn�a nosem.

Pacjent, kt�ry w�a�nie umar�, patrzy� w g�r�, a oczy mia� nieruchome i szkliste.

��Bij, zabij! Na pohybel skurwysynom!

��A r�wno mi!�� zarycza� Barclay Els. - R�wny krok! Dzier� szyk! I kup�! Kup�!

Nie uwierz� mi, pomy�la� kornet Aubry. Nigdy mi nie uwierz�, gdy b�d� o tym opowiada�. Ten czworobok walczy w pe�nym okr��eniu� Otoczony ze wszystkich stron kawaleri�, szarpany, sieczony, t�uczony i d�gany� I ten czworobok idzie. Idzie, r�wny, zwarty, paw� przy paw�y. Idzie, depcz�c i przest�puj�c trupy, pcha przed sob� elitarn� dywizj� "Ard Feainn"� I idzie.

��Bij!

��R�wny krok! R�wny krok!�� rycza� Barclay Els. - Dzier� szyk! Pie��, kurwa� ma�, pie��! Nasza pie��! Naprz�d, Mahakam!

Z kilku tysi�cy krasnoludzkich garde� wydar�a si� s�ynna mahakamska pie�� bojowa.

��Bij! Wolna Kompania!�� w ogromny ryk krasnolud�w wk�u� si�, niczym cienka graniasta klinga mizerykordii, wysoki sopran Julii Abatemarco. Kondotierzy, wydzieraj�c si� z szyku, kontruderzali na atakuj�c� czworobok jazd�. By�o to posuni�cie i�cie samob�jcze, na pozbawionych ochrony krasnoludzkich halabard, pik i paw�y najemnik�w obr�ci� si� ca�y impet nilfgaardzkiego natarcia. �omot, wrzask i kwik koni sprawi�y, �e kornet Aubry odruchowo skuli� si� na kulbace. Kto� uderzy� go w plecy, poczu�, jak wraz z ugrz�zni�t� w �cisku klacz� sunie w kierunku najwi�kszego zam�tu i najstraszliwszej rzezi. Mocno uchwyci� r�koje�� miecza, kt�ra nagle wyda�a mu si� �liska i dziwnie niepor�czna.

Za chwil�, wyniesiony przed lini� paw�y, r�ba� ju� wok� siebie jak op�tany i dar� si� jak op�tany.

��Jeszcze raz!�� us�ysza� dziki krzyk S�odkiej Trzpiotki. - Jeszcze jeden wysi�ek! Wytrzymajcie, ch�opcy! Bij, zabij! Za dukat, co jak s�o�ce z�oty! Do mnie, Wolna Kompania!

Nilfgaardzki je�dziec bez he�mu, ze srebrnym s�o�cem na p�aszczu, wdar� si� w szyk w strzemionach, strasznym ciosem bojowego topora obali� krasnoluda razem z paw꿹, rozwali� g�ow� drugiemu. Aubry wykr�ci� si� na siodle i ci�� na odlew. Z g�owy Nilfgaardczyka odlecia� spory ow�osiony fragment, on sam run�� na ziemi�. W tym samym momencie kornet te� dosta� czym� w g�ow� i spad� z kulbaki. T�ok sprawi�, �e nie od razu znalaz� si� na dole, przez kilka sekund wisia�, wrzeszcz�c cienko, mi�dzy niebem, ziemi� a bokami dw�ch koni. Ale cho� po gard�o najad� si� strachu, b�lu zakosztowa� nie zd��y�. Gdy spad�, podkute kopyta prawie natychmiast zmia�d�y�y my czaszk�.

Po sze��dziesi�ciu pi�ciu latach, pytania o tamten dzie�, o brenne�skie pole, o czworobok id�cy ku Z�otemu Stawowi po trupach przyjaci� i wrog�w, staruszka u�miecha�a si�, jeszcze bardziej marszcz�c pomarszczon� i ciemn� jak suszona �liwka twarz. Zniecierpliwiona � a mo�e udaj�ca zniecierpliwion� � macha�a dr��c�, ko�cist�, monstrualnie powykr�can� przez artretyzm d�oni�.

��W �aden spos�b � mamrota�a � �adna ze stron nie mog�a osi�gn�� przewagi. My�my byli w �rodku. W okr��eniu. Oni na zewn�trz. I po prostu zabijali�my si� nawzajem. Oni nas, my ich� Khe-khe-khh� Oni nas. my ich�

Staruszka z trudem opanowa�a atak kaszlu. Ci ze s�uchaczy, kt�rzy byli bli�ej, zobaczyli na jej policzku �z�, z trudem toruj�c� sobie drog� w�r�d zmarszczek i starych szram.

��Byli r�wne m�ni jak my � mamrota�a babule�ka, ta, kt�ra niegdy� by�a Juli� Abatemarco, S�odk� Trzpiotk� z Wolnej Kompanii Kondotierskiej. - Khe-khe� Byli�my jednakowo m�ni. My i oni.

Staruszka zamilk�a. Na d�ugo. S�uchacze nie ponaglali jej, widz�c, jak u�miecha si� do wspomnie�. Do chwa�y. Do majacz�cych w mgle niepami�ci twarzy tych, kt�rzy chwalebnie prze�yli. Po to, by p�niej podle zabi�y ich w�dka, narkotyki i gru�lica.

��Byli�my jednakowo m�ni � doko�czy�a Julia Abatemarco. - �adna ze stron nie mia�a si�, by by� m�n� bardziej. Ale my� My zdo�ali�my by� m�ni o minut� d�u�ej.

��Marti, bardzo si� prosz�, daj nam jeszcze troszk� tej twojej cudownej magii! Jeszcze troszeczk�, chocia� z dziesi�� deka! Mamy w brzuchu tego nieszcz�nika jeden wielki gulasz, w dodatku przyprawiony mn�stwem drucianych k�eczek z kolczugi! Nic nie mog� robi�, gdy on mi si� tak rzuca jak patroszona ryba! Shani, psiakrew, trzymaj haki! Iola! �pisz, cholera? Zacisk! Zaaaciiisk!

Iola odetchn�a ci�ko, z trudem prze�kn�a �lin�, kt�rej mia�a pe�ne usta. Zaraz zemdlej�, pomy�la�a. Nie wytrzymam, nie znios� tego d�u�ej, tego smrodu, tej okropnej mieszanki odor�w krwi, rzygowin, ka�u, moczu, tre�ci jelit, potu, strachu i �mierci. Nie znios� d�u�ej tego nieustannego krzyku, tego wycia, tych zakrwawionych, o�liz�ych r�k czepiaj�cych si� mnie tak, jakbym naprawd� by�a ich ratunkiem, ich ucieczk�, ich �yciem� Nie znios� bezsensu tego, co my tu robimy. Bo to jest bezsens. Jeden wielki, ogromny, bezsensowny bezsens.

Nie znios� wysi�ku i zm�czenia. Wci�� przynosz� nowych� I nowych�

Nie wytrzymam. Zwymiotuj�. Zemdlej�. B�dzie wstyd�

��Chusta! Tampon! Zacisk jelitowy! Nie ten! Mi�kki zacisk! Uwa�aj, co robisz! Jeszcze raz si� pomylisz, a waln� ci� w ten rudy �eb! S�yszysz? Waln� w ten rudy �eb!

Wielka Melitele. Pom�rz mi. Pom�rz mi, bogini.

��No, prosz�! Od razu poprawa! Jeszcze jeden zacisk, kap�anko! Klema na naczynie! Dobrze! Dobrze, Iola, tak trzymaj! Marti, obetrzyj oczy i twarz. I mnie te��

Sk�d ten b�l, pomy�la� konetabl Jan Natalis. Co mnie tak boli?

Aha.

Zaci�ni�te pi�ci.

��Dor�nijmy ich!�� krzykn��, zacieraj�c r�ce, Kees van Lo. - Dor�nijmy ich, panie marsza�ku! Linia p�ka na styku, uderzmy! Uderzmy nie zwlekaj�c, a na Wielkie S�o�ce, za�ami� si�! P�jd� w rozsypk�!

Menno Coehoorn nerwowo przygryz� paznokie�, zorientowa� si�, �e patrz�, szybko wyj�� palec z ust.

��Uderzmy � powt�rzy� Kees van Lo, spokojniej, ju� bez emfazy.�� �Nauzicaa� jest gotowa�

���Nauzicaa� ma sta� � powiedzia� ostro Menno. - Daerla�ska te� ma sta�. Panie Faoiltiarna!

Dow�dca brygady �Vrihedd�, Isengrim Faoiltiarna, zwany �elaznym Wilkiem, odwr�ci� ku marsza�kowi sw� straszn� twarz zniekszta�con� blizn� ci�gn�c� si� przez czo�o, brew, nasad� nosa i policzek.

��Uderzajcie � wskaza� bu�aw� Menno. - W styk Temerii i Redanii. Tam.

Elf zasalutowa�. Zeszpecona twarz nie drgn�a mu nawet, wielkie g��bokie oczy nie zmieni�y wyrazu.

Sojusznicy, pomy�la� Menno. Alianci. Walczymy razem. Przeciw wsp�lnemu wrogowi.

Ale ja ich w og�le nie rozumiem, tych elf�w.

S� tacy obcy.

Tacy inni.

��Ciekawe � Rusty spr�bowa� otrze� twarz �okciem, ale �okie� te� mia� we krwi. Iola pospieszy�a mu z pomoc�.

��Interesuj�ce � powt�rzy� chirurg, wskazuj�c na pacjenta. - Pchni�ty wid�ami lub jakim� dwuz�bnym typem gizarmy� Jeden z�b �ele�ca przebi� serce, o, prosz� spojrze�. Komora niezawodnie przebita, aorta niemal odseparowana� A on jeszcze przed chwil� oddycha�. Tu, na stole. Ugodzony w samo serce, do�y� a� do sto�u�

��Chcecie rze� � spyta� ponuro kawalerzysta z lekkiej jazdy wolenterskiej � �e on pomar�? Nadaremno my jego z bitwy nie�li?

��Niegdy nie jest nadaremno � nie spu�ci� wzroku Rusty. - A gwoli prawdy, to tak, nie �yje, niestety. Exitus. Zabierzcie� Ech, cholera� Rzu�cie no okiem, dziewczyny.

Marti Sodergren, Shani i Iola schyli�y si� nad zw�okami. Rusty odci�gn�� powiek� trupa.

��Widzia�y�cie kiedy� co� takiego?

Wszystkie trzy drgn�y.

��Tak � powiedzia�y wszystkie jednocze�nie. Spojrza�y na siebie, jakby lekko zdumione.

��Ja te� widzia�em � powiedzia� Rusty. - To wied�min. Mutant. To by t�umaczy�o, dlaczego �y� tak d�ugo� To by� wasz towarzysz broni, ludzie? Czy przynie�li�cie go przypadkowo?

��Nasz to by� druh, panie medyku � potwierdzi� ponuro drugi wolentarz, dryblas z obanda�owan� g�ow�. - Z naszego skwadronu, ochotnik jak my. Ech, majster by� od miecza. Zwa� si� Co�n.

I by� wied�minem?

��Ano. Ale poza tym porz�dny ch�op.

��Ha � westchn�� Rusty, widz�c czterech �o�nierzy nios�cych na przesi�kni�tym i kapi�cym krwi� p�aszczu kolejnego rannego, bardzo m�odego, s�dz�c po tym, jak cienko wy�. - Ha, szkoda� Z ch�ci� wzi��bym si� za sekcj� tego poza tym porz�dnego wied�mina. I ciekawo�� pali, i dysertacj� mo�na by napisa�, gdyby mu tak do �rodka zajrze� Ale nie ma czasu! Trupa precz ze sto�u! Shani, woda. Marti, dezynfekcja. Iola, podaj� Hola, dziewczyno, ty znowu ronisz �zy? Co tym razem?

��Nic, panie Rusty. Nic. Ju� wszystko w porz�dku.

��Czuj� si� � powt�rzy�a Triss Merigold � tak, jak gdyby mnie okradziono.

Nenneke d�ugo nie odpowiada�a, patrz�c z tarasu na �wi�tynny ogr�d, w kt�rym kap�anki i adeptki uwija�y si� przy wiosennych pracach.

��Dokona�a� wyboru � powiedzia�a wreszcie. - Wybra�a� swoj� drog�, Triss. Sw�j w�asny los. Dobrowolnie. Nie czas na �ale.

��Nenneke � czarodziejka spu�ci�a oczy. - Naprawd� nie mog� powiedzie� nic wi�cej, ni� powiedzia�am. Uwierz i wybacz mi.

��Kim jestem, by ci wybacza�? I co ci przyjdzie z mojego wybaczenia?

��Przecie� widz� � wybuchn�a Triss � jakim wzrokiem patrzysz na mnie! Ty i twoje kap�anki. Widz�, jak zadajecie mi oczami pytanie. Co tutaj robisz, magiczko? Dlaczego nie jeste� tam, gdzie Iola, Eurneid, Katje, Myrrha? Jarre?

��Przesadzasz, Triss.

Czarodziejka patrzy�a w dal, na las siniej�cy za murem �wi�tyni, na dymy dalekich ognisk. Nenneke milcza�a. My�lami te� by�a daleko. Tam, gdzie wrza�a walka i la�a si� krew. My�la�a o dziewcz�tach, kt�re tam pos�a�a.

��One � odezwa�a si� Triss � wszystkiego mi odm�wi�y.

Nenneke milcza�a.

��Odm�wi�y mi wszystkiego � powt�rzy�a Triss. - Takie m�dre, takie rozs�dne, takie logiczne� Jak im nie wierzy�, gdy t�umacz�, �e s� sprawy wa�ne i mniej wa�ne, �e z tych mniej wa�nych nale�y rezygnowa� bez namys�u, po�wi�ca� je dla tych wa�nych bez cienia �alu? �e nie ma sensu ratowanie ludzi, kt�rych si� zna i kocha, bo to s� jednostki, a los jednostek jest bez znaczenia dla los�w �wiata. �e nie ma sensu walka w obronie czci, honoru i idea��w, bo to s� poj�cia puste? �e prawdziwe pole bitwy o losy �wiata jest zupe�nie gdzie indziej, �e gdzie indziej b�dzie si� walczy�o? A ja si� czuj� okradziona. Okradziona z mo�liwo�ci pope�niania szale�stw. Nie mog� szale�czo po�pieszy� na pomoc Ciri, nie mog� jak szalona biec i ratowa� Geralta i Yennefer. Ma�o tego, w wojnie, kt�ra si� toczy, w wojnie, na kt�r� ty pos�a�a� twoje dziewcz�ta� W wojnie, na kt�r� uciek� Jarre, mnie odmawia si� nawet mo�liwo�ci, by stan�� na Wzg�rzu. Jeszcze raz stan�� na Wzg�rzu. Tym razem ze �wiadomo�ci� naprawd� �wiadomej i s�usznej decyzji.

��Ka�dy ma jak�� swoj� decyzj� i jakie� swoje Wzg�rze, Triss � powiedzia�a cicho arcykap�anka. - Ka�dy. Ty przed twoimi nie uciekniesz r�wnie�.

W wej�ciu do namiotu zakot�owa�o si�. Wniesiono kolejnego rannego, w asy�cie kilku rycerzy. Jeden, w pe�nej p�ytowej zbroi, pokrzykiwa�, komenderowa�, pop�dza�.

��Rusza� si�, �apiduchy! �wawiej! Dawajcie go tu, tu! Hej, ty, felczer!

��Jestem zaj�ty � Rusty nawet nie podni�s� wzroku. - Prosz� po�o�y� rannego na noszach. Zajm� si� nim, gdy tylko sko�cz�.

��Zajmiesz si� nim natychmiast, medykusie g�upi! Bo to jest sam ja�nie wielmo�ny pan hrabia Garramone!

��Ten szpital � Rusty podni�s� g�os, z�y, bo utkwiony w trzewiach rannego p�kni�ty grot be�tu znowu wy�lizgn�� mu si� z kleszczy. - Ten szpital ma bardzo ma�o wsp�lnego z demokracj�. Tutaj przynosz� g��wnie od pasowanych wzwy�. Baron�w, hrabi�w, markiz�w, r�nych innych rakich. O ni�szych urodzeniem rannych jako� ma�o kto si� troszczy. Ale jaka� r�wno�� tu jednak jest. U mnie na stole mianowicie.

��H�? �e co?

��Niewa�ne � Rusty ponownie wsun�� w ran� zg��bnik i kleszcze � czy ten tu, kt�remu w�a�nie wyci�gam �elazo z bebech�w, to cham, skartabel, stara szlachta czy arystokracja. Le�y u mnie na stole. A u mnie, �e tak sobie zanuc�, ksi��� b�azna wart.

� �e co?

��Wasz hrabia zaczeka na swoj� kolejk�.

��Ty zatracony nizio�ku!

��Pom� mi, Shani. We� drugie kleszcze. Uwaga na arteri�! Marti, jeszcze troszk� magii, je�li mog� prosi�, mamy tu pot�ne krwawnienie.

Rycerz post�pi� krok do przodu, zgrzytaj�c zbroj� i z�bami.

��Ja ci� ka�� powiesi�! - zarycza�. - Powiesi� ka��, ty nieludziu!

��Milcz, Papebrock � odezwa� si� z trudem, gryz�c wargi, ranny hrabia. - Milcz. Zostaw mnie tu i wracaj do boju�

��Nie panie m�j! Przenigdy!

��To by� rozkaz.

Zza p�achty namiotu �omot i szcz�k �elaza, chrapanie koni i dzikie wrzaski. Ranni w lazarecie wyli na r�ne g�osy.

��Prosz� spojrze� � Rusty uni�s� kleszcze, zademonstrowa� wyci�gni�ty wreszcie zadziorzasty grot. - Wyprodukowa� to cacko rzemie�lnik, dzi�ki produkcji utrzymuj�c liczn� rodzin�, nadto przyczyniaj�c si� do rozwoju drobnej wytw�rczo�ci, a wi�c i og�lnego dobrobytu i powszechnego szcz�cia. A spos�b, w jaki to cude�ko trzyma si� ludzkich trzewi, niechybnie chroniony jest patentem. Niech nam �yje post�p.

Niedbale wrzuci� zakrwawione �ele�ce do kub�a, spojrza� na rannego, kt�ry zemdla� w trakcie oracji.

��Zaszy� i zabra� � skin��. B�dzie mia� szcz�cie, to prze�yje. Dawajcie nast�pnego w kolejce. Tego z rozwalon� g�ow�.

��Ten � odezwa�a si� spokojnie Marti Sodergren � zwolni� kolejk�. Przed momentem.

Rusty wci�gn�� i wypu�ci� powietrze, bez zb�dnych komentarzy odszed� od sto�u, stan�� nad rannym hrabi�. R�ce mia� ubroczone, fartuch zbryzgany krwi� jak rze�nik. Daniel Etcheverry, hrabia Garramone, zblad� jeszcze bardziej.

��No � sapn�� Rusty. - Kolejka wolna, ja�nie hrabio. Dajcie go na st�. Co tu mamy? Ha, z tego stawu nie zosta�o ju� nic, co mo�na by�o by ratowa�. Kasza! Miazga! Czym wy si� tam walicie, panie Hrabio, �e tak mia�d�ycie sobie gnaty? No, to troch� poboli, ja�nie panie. Troch� poboli. Ale prosz� si� nie ba�. B�dzie zupe�nie jak w bitwie. Opaska. N�! Amputujemy, wasza mi�o��!

Daniel Etcheverry, hrabia Garramone, do tej pory nadrabiaj�cy min�, zawy� jak wilk. Nim zwar� z b�lu szcz�ki, Shani szybkim ruchem wsun�a mu mi�dzy z�by ko�ek z lipowego drewna.

��Wasza Kr�lewska Mo��! Panie konetablu!

��Gadaj, ch�opie.

��Huf Ochotniczy i Wolna Kompanie trzymaj� przesmyk ko�o Z�otego Stawu� Krasnoludy i kondotierzy stoj� twardo, cho� skrwawieni strasznie� M�wi�, �Adieu� Pangratt ubity, Frontino ubity, Julia Abatemarco ubita� Wszyscy, wszyscy ubici! Chor�giew doria�ska, co sz�a im z odsiecz�, wyci�ta�

��Odw�d, mo�ci konetablu � powiedzia� cicho, ale wyra�nie Foltest. - Je�li chcecie zna� moje zdanie, pora na wprowadzenie odwrotu. Niech Bronibor pchnie na Czarnych sw� piechot�! Zaraz! Natychmiast! Inaczej rozcz�onkuj� nam szyk, a to oznacza koniec.

Jan Natalis nie odpowiedzia�, z daleka ju� obserwuj�c nast�pnego ��cznika, gnaj�cego ku nim na koniu siej�cym p�atami piany.

��Z�ap oddech, ch�opie. Z�ap oddech i gadaj sk�adnie!

��Przerwali� front� elfy z brygady �Vrihedd�� Pan de Ruyter przekazuje waszym wielmo�no�ciom�

��Co przekazuje? Gadaj!

� �e czas ratowa� �ycie.

Jan Natalis wzni�s� oczy ku niebu.

��Blenckert � powiedzia� g�ucho. - Niechaj przyb�dzie Blenckert. Lub niech przyjdzie noc.

Ziemia wok� namiotu zadygota�a pod kopytami, p�achta, wydawa�o si�, a� si� wzd�a od krzyk�w i r�enia koni. Do namiotu wpad� �o�nierz, tu� za nim dwaj sanitariusze.

��Ludzie, uciekajta!�� zarycza� �o�nierz. - Ratujta si�! Nilfgaard bije naszych! Zag�ada! Zag�ada! Kl�ska!

��Klema!�� Rusty cofn�� twarz przed strumyczkiem krwi, energiczn� i �yw� fontann� sikaj�cej z t�tnicy. - Zacisk! I tampon! Zacisk, Shani! Marti, zr�b, je�li �aska, co� z tym krwotokiem�

Kto� tu� obok namiotu zawy� jak zwierz�, kr�tko, urwanie. Ko� zakwicza�, co� z brz�kiem i hukiem rymn�o o ziemi�. Be�t z kuszy z trzaskiem przebi� p��tno, zasycza�, wylecia� z przeciwnej strony, szcz�ciem zbyt wysoko, by zagrozi� le��cym na noszach rannym.

��Nilfgaaaaaard!�� krzykn�� znowu �o�nierz, wysokim, rozdygotanym g�osem. - Pany felczery! Nie s�yszyta, co gadam? Nilfgaard przerwa� kr�lewskie linie, idzie i morduje! Uciekaaaa�!

Rusty odebra� od Marti Sodergren ig��, za�o�y� pierwszy szew. Operowany od d�u�szego czasu nie porusza� si�. Ale serce bi�o. By�o to wida�.

��Ja nie chc� umieeeraa�! - rozdar� si� kt�ry� z przytomnych rannych. �o�nierz zakl��, skoczy� do wyj�cia, nagle wrzasn��, run�� w ty�, bryzgaj�c krwi�, zwali� si� na klepisko. Iola, kl�cz�ca przy noszach, zerwa�a si� na r�wne nogi, cofn�a.

Nagle zrobi�o si� cicho.

�le, pomy�la� Rusty, widz�c, kto wchodzi do namiotu. Elfy. Srebrne b�yskawice. Brygada �Vrihedd�. Os�awiona brygada �Vrihedd�.

��Leczymy tutaj � stwierdzi� fakt pierwszy z elf�w, wysoki, o poci�g�ej, �adnej, wyrazistej twarzy i wielkich chabrowych oczach. - Leczymy?

Nikt si� nie odezwa�. Rusty poczu�, �e zaczynaj� dr�e� mu r�ce. Szybko odda� ig�� Marti. Zobaczy�, �e czo�o i nasada nosa Shani robi� si� bia�e.

��Jak�e to wi�c?�� powiedzia� elf, z�owrogo przeci�gaj�c s�owa. - To po co my tam, w polu, ranimy? My tam, w bitwie, zadajemy rany po to, by z tych ran umierano. A wy leczycie? Zauwa�am tu absolutny brak logiki. I zgodno�ci interes�w.

Zgarbi� si� i prawie bez zamachu wbi� miecz w pier� rannego na noszach najbli�szych wej�cia. Inny elf przygwo�dzi� drugiego rannego szpontonem. Trzeci ranny, przytomny, usi�owa� powstrzyma� sztych lew� r�k� i grubo obanda�owanym kikutem prawej.

Shani krzykn�a. Cienko, �widruj�co. Zag�uszaj�c ci�kie, nieludzkie st�kni�cie mordowanego kaleki. Iola, rzuciwszy si� na nosze, zakry�a sob� nast�pnego rannego. Twarz zbiela�a jej jak p��tno banda�a, usta zacz�y mimowolnie drga�. Elf zmru�y� oczy.

��Va vort, beanna!�� szczekn��. - Bo przebij� ci� razem z tym Dh'oine!

��Precz st�d!�� Rusty w trzech skokach znalaz� si� przy Ioli, zas�oni� j�. - Precz z mojego namiotu, morderco. Wyno� si� tam, na pole. Tam twoje miejsce. W�r�d innych morderc�w. Wymordujcie si� tam nawzajem, je�li wola! Ale st�d precz!

Elf spojrza� na d�. Na trz�s�cego si� ze strachu p�katego nizio�ka, czubkiem k�dzierzawej g�owy si�gaj�cego mu troch� powy�ej pasa.

��Bloede Pherian � zasycza�. - Ludzki s�ugusie! Zejd� mi z drogi!

��Na pewno nie � z�by nizio�ka szcz�ka�y, ale s�owa by�y wyra�ne.

Drugi z elf�w przeskoczy�, popchn�� chirurga drzewcem szpuntu. Rusty upad� na kolana. Wysoki elf brutalnym szarpni�ciem zdar� Iol� z rannego, wzni�s� miecz.

I zamar�, widz�c, na czarnym zrolowanym p�aszczu pod g�ow� rannego srebrne p�omienie dywizji �Deithwen�. I dystynkcje pu�kownika.

��Yaevinn!�� krzykn�a, wpadaj�c do namiotu elfka o ciemnych, zaplecionych w warkocze w�osach. - Caemm, veloe! Ess'evgyriad a'Dh'oine a'en va! Ess' tess!

Wysoki elf patrzy� przez chwil� na rannego pu�kownika, potem spojrza� w �zawi�ce z przera�enia oczy chirurga. Potem odwr�ci� si� na pi�cie i wyszed�.

Zza �ciany namiotu znowu dobieg�y t�tent, wrzask i szcz�k �elaza.

��Hej�e na Czarnych! Morduj!�� tysi�c g�os�w wrzas�o. Kto� zawy� po zwierz�cemu, wycie przesz�o w makabryczny charkot.

Rusty spr�bowa� wsta�, ale nogi go nie s�ucha�y. R�ce te� nie za bardzo.

Iola, wstrz�sana silnymi spazmami wstrzymywanego p�aczu, zwin�a si� przy noszach rannego Nilfgaardczyka. W pozycj� p�odu.

Shani p�aka�a, nie pr�buj�c kry� �ez. Ale haki trzyma�a. Marti spokojne szy�a, tylko usta porusza�y si� jej w jakim� niemym, bezg�o�nym monologu.

Rusty, wci�� nie mog�c wsta�, usiad�. Napotka� wzrokiem oczy skurczonego, wci�ni�tego w k�t namiotu sanitariusza.

��Daj mi �yk gorza�ki � powiedzia� z wysi�kiem. - Tylko nie m�w, �e nie masz. Znam was, szelmy. Zawsze macie.

Genera� Blenheim Blenckert stan�� w strzemionach, wyci�gn�� szyj� jak �uraw, nas�uchiwa� odg�os�w bitwy.

��Rozwija� szyk � rozkaza� dow�dcom. - A za tym wzg�rzem p�jdziemy od razu rysi�. Z tego, co m�wi� zwiadowcy, wynika, �e wyjdziemy prosto na prawe skrzyd�o Czarnych.

��I damy im bobu!�� krzykn�� cienko jeden z porucznik�w, smarkacz z jedwabistym i bardzo rzadkim w�sikiem. Blenckert spojrza� na niego zezem.

��Poczet z chor�gwi� na czo�o � rozkaza�, dobywaj�c miecza. - A w szar�y krzycze�: "Redania!", krzycze�, ile mocy w piersiach! Niechaj ch�opcy Foltesta i Natalisa wiedz�, �e idzie odsiecz.

Graf Kobus de Ruyter bi� si� w r�nych bitwach, od czterdziestu lat, od szesnastego roku �ycia. Nadto by� �o�nierzem od o�miu pokole�, bez w�tpienia co� mia� w genach, co�, co sprawia�o, �e ryk i zgie�k bitewny, dla ka�dego innego po prostu przera�aj�cy i zag�uszaj�cy wszystko harmider, dla Kobusa de Ruytera by� jak symfonia, jak koncert na instrumenty. De Ruyter momentalnie us�ysza� w koncercie inne nuty, akordy i tony.

��Hurraaa, ch�opcy!�� rykn��, wywijaj�c bu�aw�. - Redania! Redania nadci�ga! Or�y! Or�y!

Z p�nocy, zza wzg�rz, toczy�a si� ku bitwie masa konnicy, nad kt�r� furkota�y amarantowe proporce i wielki gonfalon ze srebrnym reda�skim or�em.

��Odsiecz!�� wrzasn�� de Ruyter. - Idzie odsiecz! Hurraaa! Bij Czarnych!

�o�nierz od o�miu pokole�, momentalnie dostrzeg�, �e Nilfgaardczycy zwijaj� skrzyd�o, pr�buj�c zwr�ci� si� ku szar�uj�cej odsieczy karnym, zwartym frontem. Wiedzia�, �e nie nale�y im na to pozwoli�.

��Za mn�! - rykn��, wyrywaj�c z r�k chor��ego sztandar. - Za mn�! Tretogorczycy, za mn�!

Uderzyli. Uderzyli samob�jczo, strasznie. Ale skutecznie. Nilfgaardczycy z dywizji �Venendal� zmieszali szyk i wtedy wpad�y na nich z impetem chor�gwie reda�skie. W niebo uderzy� wielki wrzask.

Kobus de Ruyter nie widzia� ju� tego i nie s�ysza�. Zab��kany be�t z kuszy trafi� go prosto w skro�. Graf obwis� z kulbaki i spad� z konia, chor�giew okry�a go jak ca�un.

Osiem pokole� poleg�ych w bojach de Ruyter�w, �ledz�cych bitw� z za�wiat�w, z uznaniem kiwa�o g�owami.

��Mo�na powiedzie�, panie rotmistrzu, �e Nordling�w tego dnia uratowa� cud. Lub zbieg okoliczno�ci, kt�rego nikt nie by� w stanie przewidzie� Co prawda Restif de Montholon pisze w swej ksi��ce, �e marsza�ek Coehoorn pope�ni� b��d w ocenie si� i zamiar�w przeciwnika. �e zbyt du�e podj�� ryzyko, rozdzielaj�c Grup� Armii "�rodek" i ruszaj�c kawaleryjskim zagonem. �e hazardownie przyj�� bitw�, nie maj�c przynajmniej trzykrotnej przewagi. I �e zaniedba� rozpoznanie, nie wykry� id�cej z odsiecz� armii reda�skiej.

��Kadecie Puttkammer! W�tpliwej jako�ci "dzie�a" pana de Montholona nie ma w programie tej szko�y! A Jego Cesarska Mo�� nader krytycznie raczy� si� o tej ksi��ce wyrazi�! Kadet zechce wi�c nie cytowa� jej tutaj. Zaiste, dziwi mnie to. Do tej pory odpowiedzi bardzo dobre, wr�cz celuj�ce, a nagle zaczyna nam tu kadet prawi� i cudach i zbiegach okoliczno�ci, na koniec za� pozwala sobie na krytykowanie umiej�tno�ci dow�dczych Menno Coehoorna, jednego z wi�kszych wodz�w, jakich wyda�o Cesarstwo. Kadet Puttkammer i ca�a reszta pan�w kadet�w, je�li powa�nie my�li o zdaniu egzaminu cenzusowego, zechce pos�ucha� i zapami�ta�: pod Brenn� zadzia�a�y nie �adne cuda ani przypadki, lecz spisek! Wrogie dywersyjne si�y, elementy wywrotowe, podli wichrzyciele, kosmopolici, bankruci polityczni, zdrajcy i sprzedawczycy! Wrz�d, kt�ry p�niej wypalono bia�ym �elazem. Nim jednak do tego dosz�o, ci podli zdrajcy w�asnego narodu motali swe paj�cze sieci i pletli sid�a knowa�! Oni to omotali i zdradzili w�wczas marsza�ka Coehoorna, oszukali go i wprowadzili w b��d! To oni, �otry bez czci i wiaty, zwyk�e�

��Skurwysyny � powt�rzy� Menno Coehoorn, nie odrywaj�c lunety od oka. - Zwyk�e skurwysyny. Ale ja was odnajd�, poczekajcie, ja was naucz�, co to znaczy rekonesans. De Wyngalt! Osobi�cie odszukasz oficera, kt�ry by� na patrolu za wzg�rzami na p�nocy. Wszystkich, ca�y patrol, ka�esz powiesi�.

��Tak jest � strzeli� obcasami Ouder de Wyngalt, aide-de-camp marsza�ka. Pod�wczas nie m�g� wiedzie�, �e Lamarr Flaut, �w oficer z patrolu, w�a�nie w tym momencie umiera tratowany przez konie atakuj�cego z flanki sekretnego odwodu Nordling�w, tego, kt�rego nie wykry�. De Wyngalt nie m�g� te� wiedzie�, �e jemu samemu zosta�y tylko dwie godziny �ycia.

��Ile tam tego jest, panie Trahe?�� Coehoorn nadal nie odrywa� lunety od oka. - Waszym zdaniem?

��Co najmniej dziesi�� tysi�cy � odrzek� sucho dow�dca Si�dmej Daerla�skiej. - G��wnie Redania, ale widz� te� krokwie Aedirn� Jest te� jednoro�ec, a wi�c mamy i Kaedwen� W sile co najmniej chor�gwi�

Chor�giew sz�a cwa�em, spod kopyt lecia� piach i �wir.

��Naprz�d, Bura!�� rycza� pijany jak zwykle setnik P�garniec. - Bij, zabij! Kaedweeen! Kaedweeeen!

Cholera, ale mi si� chce la�, pomy�la� Zyvik. Trzeba by�o si� odla� przed bitw��

Teraz mo�e nie by� kiedy.

��Naprz�d, Bura!

Zawsze Bura. Gdzie �le si� dzieje, Bura. Kogo si� posy�a jako korpus ekspedycyjny do Temerii? Bur�. Zawsze Bur�. A mnie si� chce la�.

Doszli. Zyvik wrzasn��, wykr�ci� si� w kulbace i ci�� od ucha, rozwalaj�c naramiennik i bark je�d�ca w czarnym p�aszczu ze srebrn� o�mioramienn� gwiazd�.

��Bura! Kaedweeen! Bij, morduj!

Z �omotem, �oskotem i szcz�kiem, w�r�d ryku ludzi i kwiku koni Bura Chor�giew zderzy�a si� z Nilfgaardczykami.

��De Mellis-Stoke i Braibant poradz� sobie z t� odsiecz� � powiedzia� spokojnie Elan Trahe, dow�dca Si�dmej Brygady Daerla�skiej. - Si�y s� wyr�wnane, nic z�ego jeszcze si� nie sta�o. Dywizja Tyrconnela r�wnowa�y lewe skrzyd�o, �Magne� �Venendal� trzymaj� si� na prawym. A my� My mo�emy przechyli� szal�, panie marsza�ku�

��Uderzaj�c w styk, poprawiaj�c po elfach � poj�� w lot Menno Coehoorn. - Wychodz�c na ty�y, wzbudzaj�c panik�. Tak jest! Tak uczynimy, na Wielkie S�o�ce! Do chor�gwi, panowie! �Nauzicaa� i Si�dma, przyszed� wasz czas!

��Niech �yje cesarz!�� wrzasn�� Kess van Lo.

��Panie de Wyngalt � marsza�ek odwr�ci� si�. - Prosz� zebra� adiutant�w i szwadron ochrony. Do�� bezczynno�ci! Idziemy do szar�y razem z Si�dm� Daerla�sk�.

Ouder de Wyngalt poblad� lekko, ale natychmiast si� opanowa�.

��Niech �yje cesarz!�� krzykn��, a g�os prawie mu nie dr�a�.

Rusty kroi�, ranny wy� i drapa� st�. Iola, dzielnie walcz�c z zawrotami g�owy, pilnowa�a opaski i zacisk�w. Od strony wej�cia do namiotu s�ycha� by�o podniesiony g�os Shani.

��Dok�d? Czy wy�cie poszaleli? Tu �ywi czekaj� na ratunek, a wy pchacie si� ze zw�okami?

��To jest przecie sam baron Anzelm Aubry, pani felczerko! Dow�dca chor�gwi!

��To by� dow�dca chor�gwi! Teraz to jest nieboszczyk! Uda�o si� wam przynie�� go tu w jednym kawa�ku tylko dzi�ki temu, �e jego zbroja jest szczelna! Zabierzcie go. Tu jest lazaret, nie kostnica!

��Ale� pani felczerko�

��Nie tarasowa� wej�cia! O, tam nios� takiego, kt�ry jeszcze dycha. Zdaje si� przynajmniej, �e dycha. Bo mo�e to tylko gazy.

Rusty parskn��, ale zaraz zmarszczy� brew.

��Shani! Chod� tu natychmiast!

��Zapami�taj, smarkulo � powiedzia� przez zaci�ni�te z�by, schylony nad rozp�atan� nog� � na cynizm chirurg mo�e sobie pozwoli� dopiero po dziesi�ciu latach praktyki. Zapami�tasz?

��Tak, panie Rusty.

��We� raspator i odci�gnij okostn�� Cholera, warto by go jeszcze troch� znieczuli� Gdzie jest Marti?

��Rzyga przed namiotem � powiedzia�a bez cienia cynizmu Shani. - Jak kot.

��Czarodzieje � Rusty uj�� pi�� � zamiast wymy�la� liczne zakl�cia straszne i pot�ne, powinni skupi� si� raczej na wymy�leniu jednego. Takiego, dzi�ki kt�remu mogliby rzuca� czary drobne. Na przyk�ad znieczulaj�ce. Ale bezproblemowo. I bez porzygiwania si�.

Pi�a zazgrzyta�a i zachrupia�a na ko�ci. Ranny wy�.

��Mocniej opask�, Iola!

Ko�� ust�pi�a wreszcie. Rusty opracowa� j� d�utkiem, otar� czo�o.

��Naczynia i nerwy � powiedzia� machinalnie i niepotrzebnie, bo nim doko�czy� zdania, dziewczyny ju� sz�y. Zdj�� ze sto�u odci�t� nog� i odrzuci� j� w k�t, na stos innych odci�tych ko�czyn. Ranny od jakiego� czasu nie rycza� i nie wy�.

��Zemdla� czy umar�?

��Zemdla�, panie Rusty.

��Dobrze. Zaszyj kikut, Shani. Dawajcie nast�pnego! Iola, id� i sprawd�, czy Marti ju� wszystko wyrzyga�a.

��Ciekawe � powiedzia�a cichutko Iola, nie podnosz�c g�owy � ile wy macie lat praktyki, panie Rusty. Sto?

Po kilkunastu minutach forsownego, dusz�cego kurzem marszu wrzaski setnik�w i dziesietnik�w zatrzyma�y wreszcie i rozwin�y lini� wyzimskie regimenty. Jarre, dysz�c i niby ryba �api�c powietrze ustami, zobaczy� wojewod� Bronibora defiluj�cego przez frontem na swym pi�knym rumaku okrytym p�ytami pancerza. Sam wojewoda te� by� w pe�nej p�ytowej. Jego zbroja by�a szmelcowana w b��kitne pasy, dzi�ki czemu Bronibor wygl�da� jak ogromna blaszana makrela.

��Jak si� macie, ofermy?

Szeregi pikinier�w odpowiedzia�y dudni�cym jak daleki grom pomrukiem.

��Wydajecie pierdz�ce d�wi�ki � skonstatowa� wojewoda, obracaj�c opancerzonego konia i prowadz�c go st�pa przed frontem. - Znaczy, macie si� dobrze. Bo gdy macie si� �le, to nie pierdzicie p�g�osem, ale wyjecie i skowyczycie jak pot�pie�cy. Po waszych minach widz�, �e rwiecie si� do boju, �e marzycie o walce, �e ju� nie mo�ecie doczeka� si� Nilfgaardczyk�w! Co, wyzimscy zb�je? Mam tedy dla was dobr� wiadomo��! Wasze marzenie spe�ni si� za ma�� chwilk�. Za male�k�, tyciute�k� chwilk�.

Pikinierzy znowu zamruczeli. Bronibor, odjechawszy do ko�ca linii, zawr�ci�, przemawia� dalej, postukuj�c buzdyganem o zdobion� kul� ��ku.

��Na�arli�cie si� kurzu, piechota, maszeruj�c za pancernymi! Jak do tej pory, zamiast s�awy i �upu w�chali�cie ko�skie b�dziny. Ma�o brakowa�o, a nawet dzi�, gdy przysz�o do wielkiej potrzeby, nie trafiliby�cie na pole chwa�y. Ale uda�o si� wam, gratuluj� z ca�ego serca! Tu, pod t� wsi�, nazwy kt�rej zapomnia�em, poka�ecie nareszcie, ile�cie warci jako wojsko. Ta chmura, kt�r� widzicie w polu, to jest nilfgaardzka jazda, kt�ra zamierza rozgnie�� nasz� armi� flankowym uderzeniem, zepchn�� nas i potopi� w bagnach tej rzeczki, nazwy kt�rej zapomnia�em r�wnierz. Wam, s�awnym wyzimskim pikinierom, przypad� z �aski kr�la Foltesta i konetabla Natalisa zaszczyt obrony luki, jaka powsta�a w naszych szeregach. Zamkniecie t� luk� w�asnymi, �e si� tak wyra��, piersiami, powstrzymacie nilfgaardzk� szar��. Radujecie si�, kumotrzy, co? Rozpiera was duma, h�?

Jarre, �ciskaj�c drzewce piki, rozejrza� si� dooko�a. Nic nie wskazywa�o na to, by �o�nierze radowali si� perspektyw� bliskiego boju, a je�li rozpiera�a ich duma z tytu�u zaszczytu zamykania luki, to umiej�tnie t� dum� maskowali. Stoj�cy po prawicy ch�opca Melfi mamrota� pod nosem modlitw�. Po lewej Deuslax, zawodowy wiarus, poci�ga� nosem, kl�� i nerwowo kas�a�.

Bronibor obr�ci� konia, wyprostowa� si� w kulbace.

��Nie s�ysz�! - rykn��. - Pyta�em, czy rozpiera was, kurwa, duma?

Tym razem pikinierzy, nie widz�c innego wyj�cia, rykn�li jednym wielkim g�osem, �e ich rozpiera. Jarre te� rycza�. Jak wszyscy, to wszyscy.

��Dobrze!�� wojewoda wstrzyma� konia przed frontem. - A teraz ustawi� mi tu porz�dny szyk! Setnicy, na co czekacie, taka wasza ma�? Formowa� czworobok! Pierwszy szereg kl�ka, drugi stoi! Piki sadzi�! Nie tym ko�cem, durniu! Tak, tak, do ciebie m�wi�, ty zaro�ni�ta pokrako! Wy�ej, wy�ej �ele�ca, dziady! Szlusuj, �cie�nij si�, zewrzyj, rami� do ramienia! No, teraz wygl�dacie imponuj�co! Niemal�e jak wojsko!

Jarre znalaz� si� w drugim szeregu. Mocno wpar� tylec piki w ziemi�, �cisn�� drzewce w d�oniach spotnia�ych ze strachu. Melfi mi�dli� niewyra�nie, powtarza� w k�ko r�ne s�owa, dotycz�ce g��wnie szczeg��w intymnego �ycia Nilfgaardczyk�w, ps�w, suk, kr�l�w, konetabli, wojewod�w i matek ich wszystkich.

Chmura w polu ros�a.

��Nie pierdzie� mi tam, nie szcz�ka� z�bami!�� rykn�� Bronibor. - Pomys�, by sp�oszy� tymi d�wi�kami nilfgaardzkie konie, jest chybiony! Niechaj nikt si� nie �udzi! To, co na was idzie, to brygady �Nauzicaa� i Si�dma Daerla�ska, znakomite, bitne, �wietnie wyszkolone wojsko! Ich si� nie da wystraszy�! Ich si� nie da pokona�! Ich trzeba pozabija�! Wy�ej piki!

Z oddali s�ycha� ju� by�o cichy jeszcze, ale rosn�cy �omot kopyt. Ziemia zacz�a drga�. W chmurze py�u, niczym iskry, zacz�y b�yska� ostrza.

��Na wasze zasrane szcz�cie, Wyzimczycy � zarycza� znowu wojewoda � regularna pika piechoty nowego zmodernizowanego wzoru ma dwadzie�cia jeden st�p d�ugo�ci! A nilfgaardzki miecz jest d�ugi na trzy i p� stopy. Chyba umiecie rachowa�? Wiedzcie, �e oni te� umiej�. Ale licz� na to, �e nie zdzier�ycie, �e wylezie z was wasza prawdziwa natura, �e potwierdzi si� i wyda, �e jeste�cie posra�cy, tch�rze i parszywi owcojebcy. Czarni licz� na to, �e rzucicie wasze tyczki i zaczniecie ucieka�, a oni b�d� was �ciga� po polu i siec po grzbietach, potylicach i karkach, siec komfortowo i bez trudno�ci. Zapami�tajcie, gnojki, �e chocia� strach przydaje pi�tom nadzwyczajnej lotno�ci, przed konnym nie uciekniecie. Kto chce �y�, komu mi�a s�awa i zdobycz, ten ma sta�! Sta� twardo! Sta� jak mur! I zwiera� szyk!

Jarre obejrza� si�. Stoj�cy za lini� pikinier�w kusznicy ju� kr�cili korbami, wn�trze czworoboku naje�y�o si� ostrzami gizarm, ranser�w, halabard, glewi, kos, runek i wide�. Ziemia dygota�a coraz wyra�niej i silniej, w czarnej �cianie wal�cej na nich konnicy dawa�o si� ju� rozr�ni� sylwetki je�d�c�w.

��Mamo, mamuniu � powtarza� dr��cymi wargami Melfi. - Mamo, mamuniu�

���twoj� ma� � mrucza� Deuslax.

T�tent narasta�. Jarre chcia� obliza� usta, ale nie zdo�a�. J�zyk mu zesztywnia�. J�zyk przesta� zachowywa� si� normalnie, zesztywnia� obco, a suchy by� jak wi�r. T�tent narasta�.

��Szlusuj!�� rykn�� Bronibor, dobywaj�c miecza. - Poczu� ramie towarzysza! Pami�tajcie, �aden z was nie walczy sam! A jedynym lekiem na strach, kt�ry odczuwacie, jest pika w gar�ci! Gotuj si� do boju! Piki na pier� konia! Co b�dziemy robi�, wyzimscy zb�je? Pyta�em!

��Sta� twardo!�� rykn�li jednym g�osem pikinierzy. - Sta� jak mur! Zwiera� szyk!

Jarre te� rycza�. Jak wszyscy, to wszyscy. Spod kopyt id�cej klinem konnicy pryska�y piach, �wir i dar�. Szar�uj�cy je�d�cy wrzeszczeli jak demony, wywijali broni�. Jarre napar� na pik�, wkuli� g�ow� w ramiona i zamkn�� oczy.

Jarre, nie przerywaj�c pisania, gwa�townym ruchem kikuta odp�dzi� kr���c� nad ka�amarzem os�.

Na niczym spe�z koncept marsza�ka Coehoorna, jego flankowy zagon zatrzyma�a bohaterska wyzimska piechota pod wojewod� Broniborem, krwawo swe bohaterstwo okupuj�c. A w czasie, gdy Wyzimczycy op�r dawali, na skrzydle lewym poszed� Nilfgaard w rozsypk� � jedni pierzcha� j�li, inni kupi� si� i kupach broni�, zewsz�d otoczeni. To samo wnet sta�o si� na skrzydle prawym, gdzie zawzi�to�� krasnolud�w i kondotier�w w ko�cu nad impetem Nilfgaardu przemog�a. Na ca�ym froncie jeden wielki krzyk triumfu si� podni�s�, a w serca kr�lewskich rycerzy wst�pi� nowy duch. A w Nilfgaardczykach duch upad�, r�ce im pomdla�y, a nasi �uszczy� ich zacz�li jak groch, a� echo sz�o.

I poj�� marsza�ek polny Menno Coehoorn, �e batalia przegrana, zobaczy�, jak gin� i w rozsypk� id� wok� niego brygady.

I przybie�ali natenczas ku niemu oficerowie a rycerze konia podaj�c �wie�ego, wo�aj�c, by uchodzi�, by ratowa� �ycie. Ale nieustraszone bi�o serce w piersi nilfgaardzkiego marsza�ka. "Nie godzi si�", zawo�a�, odpychaj�c wyci�gane ku niemu wodze. "Nie godzi si�, bym mia� jak tch�rz umyka� z pola, na kt�rym pod moj� komend� tylu dobrych m��w pad�o za cesarza". I doda� m�ny Menno Coehoorn�

��Nie ma ju� kt�r�dy spierdala� � doda� spokojnie i trze�wo Menno Coehoorn, rozgl�daj�c si� po polu. - Opasali nas ze wszech stron.

��Dajcie wasz p�aszcz i he�m, panie marsza�ku � rotmistrz Sievers star� z twarzy pot i krew. - Bierzcie moje! Zsiadajcie z rumaka, bierzcie mojego� Nie protestujcie! Wy musicie �y�! Jeste�cie niezb�dni cesarstwu, niezast�pieni� My, Daerla�czycy, uderzymy na Nordling�w, �ci�gniemy ich na siebie, wy za� spr�bujcie przebija� si� tam, w dole, poni�ej rybnika�

��Nie wyj�� wam z tego � mrukn�� Coehoorn, chwytaj�c podawane mu wodze.

��To zaszczyt � wyprostowa� si� w siodle Sievers. - Jestem �o�nierzem! Z Si�dmej Daerla�skiej! Do mnie, wiara! Do mnie!

��Powodzenia � mrukn�� Coehoorn, zarzucaj�c na ramiona daerla�ski p�aszcz z czarnym skorpionem na ramieniu. - Sievers?

��Tak, panie marsza�ku?

��Nic. Powodzenia, ch�opcze.

��I wam niech szcz�cie sprzyja, panie marsza�ku. W konie, wiara!

Coehoorn patrzy� im w �lad. D�ugo. Do momentu, w kt�rym grupka Sieversa z hukiem, wrzaskiem i �omotem zderzy�a si� z kondotierami. Z przewa�aj�cym liczebnie oddzia�em, kt�remu zreszt� w sukurs natychmiast pospieszy�y inne. Czarne p�aszcze Daerla�czyk�w znikn�y w�r�d kondotierskiej szaro�ci, wszystko uton�o w kurzu.

Coehoorna oprzytomni�o nerwowe pokas�ywanie de Wyngalta i adiutant�w. Marsza�ek poprawi� pu�liska i tyblinki. Opanowa� niespokojniego rumaka.

��W konie!�� skomenderowa�.

Pocz�tkowo wiod�o si� im. W wylocie wiod�cej ku rzeczce dolinki zawzi�cie broni� si� topniej�cy, zbity w naje�one ostrzami kolisko oddzia� niedobitk�w brygady �Nauzicaa�, na kt�rym Nordlingowie chwilowo skoncentrowali ca�y impet i ca�� si��, czyni�c luk� w pier�cieniu. Ca�kiem na sucho, ma si� rozumie�, nie usz�o im � musieli przer�ba� si� przez �aw� lekkiej wolentarskiej jazdy, s�dz�c po znakach, brugge�skiej. Walka by�a kr�ciutka, ale w�ciekle za�arta. Coehoorn zatraci� i odrzuci� juz wszelkie resztki i pozory patetycznego bohaterstwa, teraz ju� chcia� tylko prze�y�. Nawet nie ogl�daj�c si� na siek�c� si� z Brugge�czykami eskort�, pogna� z adiutantami ku rzeczce, p�aszcz�c si� i tul�c do ko�skiego karku.

Droga by�a wolna, za rzeczk�, za krzywymi wierzbami, rozci�ga�a si� pusta r�wnina, na kt�rej nie by�o wida� �adnych wra�ych wojsk. Cwa�uj�cy obok Coehoorna Ouder de Wyngalt te� to zobaczy� i triumfuj�co wrzasn��.

Przedwcze�nie.

Od powolnego i m�tnego nurtu rzeczki oddziela�a ich poro�ni�ta jaskrawozielonym rdestem ��ka. Gdy wpadli na ni� w pe�nym galopie, kanie raptownie zapad�y si� w m�ak� po brzuchy.

Marsza�ek przelecia� przez g�ow� wierzchowca i chlupn�� w bagno. Dooko�a r�a�y i wierzga�y konie, wrzeszczeli ub�oceni i pokryci zielon� rz�s� ludzie. W�r�d tego pandemonium Menno us�ysza� nagle inny d�wi�k. D�wi�k oznaczaj�cy �mier�.

Syk lotek.

Rzuci� si� ku nurtowi rzeczki, brn�c w g�stym bagnie po biodra. Przedzieraj�cy si� obok niego adiutant run�� nagle twarz� w b�oto, marsza�ek zd��y� zobaczy� be�t tkwi�cy w plecach a� po pi�ra. W tym samym momencie poczu� straszliwe uderzenie w g�ow�. Zachwia� si�, ale nie upad�, zaklinowany w mule i moczarce. Chcia� krzykn��, ale zdo�a� tylko zacharcze�. �yj�, pomy�la�, pr�buj�c wyrwa� si� z obj�� kleistego szlamu. Rw�cy si� z m�aki ko� kopn�� w he�m, wgnieciona g��boko blacha rozwali�a mu policzek, wybi�a z�by i pokaleczy�a j�zyk� Krwawi� �ykam krew� Ale �yj�

Znowu szcz�k ci�ciw, syk lotek, �omot i trzask przebijaj�cych pancerze grot�w, wrzask, r�enie koni, chlupni�cia, bryzgi krwi. Marsza�ek obejrza� si� i zobaczy� na brzegu strzelc�w, ma�e, kr�pe, p�kate sylwetki w kolczugach, misiurkach i szpiczastych sz�omach. Krasnoludy, pomy�la�.

Szcz�k ci�ciw kusz, �wist be�t�w. Kwik szalej�cych koni. Wrzask ludzi, d�awiony wod� i b�ockiem.

Obr�cony ku strzelcom Ouder de Wyngalt krzykn��, �e si� poddaje, wysokim, piskliwym g�osem prosi� o �ask� i zmi�owanie, obiecywa� okup, b�aga� o �ycie. �wiadom, �e nikt nie rozumie s��w, uni�s� nad g�ow� trzymany na kling� miecz. Miedzynarodowym, wr�cz kosmopolitycznym gestem poddania wyci�gn�� bro� w stron� krasnolud�w. Nie zosta� zrozumiany albo zosta� zrozumiany �le, bo dwa be�ty waln�y bo w pier� z taka si��, �e uderzenie a� wyrwa�o go z bagna.

Coehoorn zdar� z g�owy wgnieciony he�m. Zna� do�� dobrze j�zyk wsp�lny Nordling�w.

��Jefem ma�a�ek Coeoon��� zabe�kota�, pluj�c krwi�. - Ma�a�ek Coeoon� Poba� w� Pa�don� Pa�don�

��Co on gada, Zoltan?�� zdziwi� si� jeden z kusznik�w.

��Pies tr�ca� jego i jego gadanie! Widzisz haft na jego p�aszczu, Munro?

��Srebrny skorpion! Haaaa! Ch�opaki, wali� w skurwysyna! Za Caleba Strattona!

��Za Caleba Strattona!

Szcz�k�y ci�ciwy. Jeden be�t ugodzi� Coehoorna prosto w pier�, drugi w biodro, trzeci w obojczyk. Marsza�ek polny cesarstwa Nilfgaardu przewr�ci� si� w ty�, w rzadk� brej�, rdest i moczarka ust�pi�y pod jego ci�arem. Kim, u ci�kiej cholery, m�g� by� ten Caleb Stratton, zd��y� pomy�le�, w �yciu nie s�ysza�em o �adnym Calebie�

M�tna, g�sta, b�otnistokrwawa woda rzeczki Chotli zamkn�a si� nad jego g�ow� i wdar�a do p�uc.

Wysz�a przed namiot, by zaczerpn�� �wie�ego powietrza. I wtedy go zobaczy�a, siedz�cego obok �awy kowala.

��Jarre!

Podni�s� na ni� oczy. W tych oczach by�a pustka.

��Iola?�� spyta�, z trudem poruszaj�c spierzchni�tymi wargami. - Sk�d ty�

��Te� pytanie!�� przerwa�a mu natychmiast. - Lepiej powiedz, sk�d ty si� tu wzi��e�?

��Przynie�li�my naszego dow�dc� Wojewod� Bronibora� Rannego�

��Ty tez jeste� ranny. Poka� mi t� r�k�. Bogini! Przecie� ty si� wykrwawisz, ch�opcze!

Jarre popatrzy� na ni�, a Iola zacz�a nagle w�tpi�, czy j� widzi.

��Jest bitwa � powiedzia� ch�opiec, poszcz�kuj�c z lekka z�bami. - Trzeba sta� jak mur� Twardo w szyku. L�ej ranni maj� nosi� do lazaretu� ci�ej rannych. Rozkaz.

��Poka� r�k�.

Jarre zawy� kr�tko, zwierane z�by zak�apa�y w dzikim staccato. Iola zmarszczy�a si�.

��Jejku, okropnie to wygl�da� Oj, Jarre, Jarre� Zobaczysz, matka Nenneke b�dzie z�a� Chod� ze mn�.

Widzia�a, jak zblad�, gdy zobaczy�. Gdy poczu� wisz�cy pod p�acht� namiotu smr�d. Zachwia� si�. Podtrzyma�a go. Widzia�a, �e patrzy na zakrwawiony st�. Na le��cego tam cz�owieka. Na chirurga, ma�ego nizio�ka, kt�ry nagle podskoczy�, zatupa� nogami, zakl�� obrzydliwie i cisn�� na ziemi� skalpel.

��Cholera! Kurwa! Dlaczego? Dlaczego tak jest? Dlaczego tak musi by�?

Nikt nie odpowiedzia� na to pytanie.

��Kto to by�?

��Wojewoda Bronibor � wyja�ni� s�abym g�osem Jarre, patrz�c wprost przed siebie swym pustym wzrokiem. - Nasz dow�dca� Stali�my twardo w szyku. Rozkaz. Jak mur. A Melfiego zabili�

��Panie Rusty � poprosi�a Iola. - Ten ch�opak to m�d znajomy� Jest ranny�

��Trzyma si� na nogach � oceni� zimno chirurg. - A tu jeden niemal dogorywaj�cy czeka na trepanacj�. Tu nie ma miejsca na �adne kumoterstwo�

W tym momencie Jarre z du�ym wyczuciem dramatycznie zemdla� i zwali� si� na klepisko. Nizio�ek parskn��.

��No, dobra, na st� z nim � zakomenderowa�. - Oho, �adnie za�atwiona r�ka. Na czym to si�, ciekawe, trzyma? Chyba na r�kawie? Opaska, Iola! Mocno! I nie wa� mi si� p�aka�! Shani, podaj mi pi��.

Pi�a z ohydnym chrupni�ciem wgryz�a si� w ko�� powy�ej zmia�d�onego stawu �okciowego. Jarre ockn�� si� i zarycza�. Okropnie, ale kr�tko. Bo, gdy ko�� ust�pi�a, natychmiast zemdla� znowu.

I tak oto pot�ga Nilfgaardu leg�a w pyle i prochu na brenne�skich polach, a marszowi Cesarstwa na p�noc ostatecznie kres po�o�ony zosta�. Zabitymi i w plen wzi�tymi straci�o Cesarstwo pod Brenn� ludzi czterdzie�ci i cztery tysi�ce. Leg� kwiat rycerstwa, elitarna kawaleria. Polegli, w niewol� poszli lub bez wie�ci zagin�li wodzowie tej miary co Menno Coehoorn, Braibant, de Mellis-Stoke, van Lo, Tyrconnel, Eggebracht i inni, kt�rych imiona si� w naszych archiwach nie zachowa�y.

Tak sta�a si� Brenna pocz�tkiem ko�ca. Ale godzi si� zapisa�, �e by�a ta bitwa jeno ma�ym klockiem w budowli i mia�ka by�aby jej waga, gdyby nie to, �e owoce wiktorii m�drze wykorzystane zosta�y. Godzi si� przypomnie�, �e miast na laurach lec i z dumy p�ka�, zaszczyt�w i ho�d�w czeka�, Jan Natalis bez tchu niemal ruszy� na po�udnie. Zagon jazdy pod Adamem Pangrattem i Juli� Abatemarco rozbi� dwie dywizje Trzeciej Armii, kt�re Menno Coehoornowi sz�y ze sp�nion� odsiecz�, rozgromi� je tak, �e nec nuntius cladis. Na wie�� o tym reszta Grupy Armii "�rodek" sromotnie ty� poda�a i za Jarug� w po�piechu usz�a, a �e Foltest i Natalis na pi�ty im nast�powali, stracili cesarscy ca�e tabory i wszystkie ich obl�nicze machiny, kt�rymi w pysze swojej my�leli Wyzim�, Gors Velen i Novigrad dobywa�.

I jako lawina, z g�r tocz�ca, coraz to �niegiem obrasta i wi�ksz� si� stawa, tak i Brenna coraz to sro�sze dla Nilfgaardu powodowa�a skutki. Ciasne przysz�y termina na Armi� �Verden� pod ksi���ciem de Wettem, kt�rej kaprowie ze Skellige i kr�l Ethain z Cidaris wielkie w podjazdowej wojnie czynili dyzgusty. Gdy za� de Wett o Brennie si� dowiedzia�, gdy wie�� go dosz�a, �e forsownym marszem id� na� kr�l Foltest i Jan Natalis, natychmiast do odwrotu kaza� tr�bi� i w pop�ochu za rzek� do Cintry zbie�a�, trupami drog� ucieczki �ciel�c, bo na wie�� o nilfgaardzkich pora�kach powstanie w Verden na nowo rozgorza�o. Jeno w Nastrogu, Rozrogu i Bodrogu, twierdzach niezdobytych, mocne zosta�y za�ogi, sk�d dopiero po pokoju cintryjskim honorowo i ze sztandarami wysz�y.

W Aedirn za� wie�� o Brennie ku temu si� przyczyni�a, �e zwa�nieni kr�lowie Demawend i Henselt prawice sobie podali i wesp� przeciw Nilfgaardowi wyst�pili. Grupa Armii "Wsch�d", co pod wodz� diuka Ardala aep Dahy ku dolinie Pontaru maszerowa�a, czo�a obu sprzymierzonym kr�lom nie zdo�a�a stawi�. Wzmocnieni posi�kami z Redanii i gerylasami kr�lowej Meve, kt�rzy ty� Nilfgaardowi okrutnie szarpali, Demawend i Henselt zagnali Ardala aep Dahy a� pod Aldersberg. Diuk Ardal bitw� chcia� przyj��, ale dziwnym losu zrz�dzeniem zachorowa� nagle, zjad�szy co�, kolki go chwyci�y i biegunka miserere, tak i we dwa dni umar� by� w�r�d bole�ci wielkich. A Demawend i Henselt nie mieszkaj�c na Nilfgaardczyk�w uderzyli i tam, pod Aldersbergiem, gwoli, wida�, historycznej sprawiedliwo�ci, w walnej bitwie srodze ich rozbili, cho� wci�� to przy Nilfgaardzie znaczna przewaga liczebna by�a. Tak to i duch i kunszt nad si�� t�p� i brutaln� triumfowa� zwyk�y.

Godzi si� jeszcze o jednej napisa� rzeczy: ot� co si� pod Brenn� z samym Menno Coehoornem sta�o, tego nikt nie wie. Jedni powiadaj�: poleg�, a cia�o nie rozpoznane we wsp�lnej pochowano mogile. Drudzy m�wi�: z �yciem uszed�, ale cesarskiego si� l�kaj�c gniewu, do Nilfgaardu nie powr�ci�, lecz skry� si� w Brokilonie, w�r�d driad, i tam pustelnikiem zosta�, brod� do samej ziemi zapu�ciwszy. I tam te� wnet w�r�d zgryzot pomar�.

Kr��y za� w�r�d ludu prostego podanie, jakoby wraca� marsza�ek nocami na brenne�skie pole i chodzi� w�r�d kurhan�w, zawodz�c: "Oddajcie mi moje legiony!", za� na koniec powiesi� si� na osice na wzg�rzu, Szubienicznym od tego nazwanym. I noc� mo�na zjaw� s�awnego marsza�ka w�r�d innych napotka� upior�w, pobojowisko pospolicie nawiedzaj�cych.

��Dziadku Jarre! Dziadku Jarre!

Jarre podni�s� g�ow� znad papier�w, poprawi� osuwaj�ce si� po spoconym nosie okulary.

��Dziadku Jarre!�� wykrzycza�a na g�rnych rejestrach jego najm�odsza wnuczka, rezolutna i bystra sze�ciolatka, kt�ra, bogom dzi�ki, wda�a si� bardziej w matk�, c�rk� Jarre, ni� w rozlaz�ego zi�cia.

��Dziadku Jarre! Babcia Lucienne kaza�a powiedzie�, �e do�� na dzi� b�dzie tej pr�niaczej bazgraniny i �e podwieczorek na stole!

Jarre pieczo�owicie z�o�y� zapisane arkusze i zakorkowa� ka�amarz. W kikucie r�ki pulsowa� b�l. Zmiana pogody, pomy�la�. Przyjdzie deszcz.

��Dziadku Jaaaarreeee!

��Ju� id�, Ciri. Ju� id�.

Nim upora� si� z ostatnim rannym, by�o ju� dobrze po p�nocy. Ostatnie operacje przeprowadzali ju� przy �wietle � zwyk�ym, z lampy, a p�niej tak�e i magicznym. Marti Sodergren dosz�a do siebie po przebytym kryzysie i cho� blada jak �mier�, sztywna i nienaturalna w ruchach jak golem, czarowa�a sprawnie i efektywnie.

By�a czarna noc, gdy wyszli z namiotu, wszyscy czworo, siedli, oparci o p�acht�.

R�wnina pe�na by�a ogni. R�nych ogni � nieruchomych ogni biwak�w, ruchliwych ogni �uczyw i pochodni. Noc rozbrzmiewa�a dalekim �piewem, skandowaniem, okrzykami, wiwatami.

Noc dooko�a nich �y�a te� urywanymi krzykami i j�kami rannych. B�aganiami i westchnieniami umieraj�cych. Nie s�yszeli tego. Przyzwyczaili si� do odg�os�w cierpienia i umierania, d�wi�ki te by�y dla nich zwyczajne, naturalne, tak wkomponowane w t� noc jak rechot �ab w mokrad�ach nad rzeczk� Chotl�, jak granie cykad w akacjach nad Z�otym Stawem.

Marti Sodergren milcza�a lirycznie, oparta o rami� nizio�ka. Iola i Shani, obj�te, przytulone, parska�y od czasu do czasu cichym, zupe�nie bezsensownym u�miechem.

Nim siedli pod namiotem, wypili po kubku w�dki, a Marti pocz�stowa�a wszystkich swym ostatnim zakl�ciem: czarem rozweselaj�cym, u�ywanym zwykle przy wyrywaniu z�b�w. Rusty czu� si� oszukany tym traktamentem � po��czony z magi� trunek, miast odpr�y�, ot�pi� go, miast zniwelowa� wyczerpanie, wzm�g� je. Miast da� zapomnienie, przypomina�.

Wygl�da, pomy�la�, �e wy��cznie na Iol� i Shani alkohol i magia podzia�a�y jak nale�y.

Odwr�ci� si� i w �wietle ksi�yca zobaczy� na twarzach obu dziewczyn b�yszcz�ce, srebrzyste �lady �ez.

��Ciekawe � powiedzia�, oblizuj�c dr�twe, nieczu�e wargi � kto zwyci�y� w tej bitwie. Czy kto� to wie?

Marti odwr�ci�a ku niemu twarz, ale nadal milcza�a lirycznie. Cykady gra�y w�r�d akacji, wierzb i olch nad Z�otym Stawem, �aby rechota�y. Ranni j�czeli, b�agali, wzdychali. I umierali. Shani i Iola chichota�y przez �zy.

Marti Sodergren umar�a dwa tygodnie po bitwie. Zada�a si� z oficerem Wolnej Kompanii Kondotierskiej. Traktowa�a t� przygod� lekko. W przeciwie�stwie do oficera. Gdy Marti, lubi�ca odmiany, zada�a si� z temerskim rotmistrzem, oszala�y z zazdro�ci kondotier pchn�� j� no�em. Powieszono go za to, ale uzdrowicielki nie zdo�ano odratowa�.

Rusty i Iola umarli rok po bitwie, w Mariborze, podczas najwi�kszej eksplozji epidemii gor�czki krwotocznej, zarazy zwanej te� Czerwon� �mierci� albo � od nazwy statku, na kt�rym zosta�a przywieziona � Plag� Catriony. Uciekli w�wczas z Mariboru wszyscy medycy i wi�kszo�� kap�an�w. Rusty i Iola zostali, ma si� rozumie�. Leczyli, bo byli lekarzami. To, �e na Czerwon� �mier� nie by�o lekarstwa, nie mia�o dla nich znaczenia. Zarazili si� obydwoje. On umar� na jej r�kach, w mocnym, budz�cym ufno�� u�cisku jej du�ych, brzydkich, wie�niaczych d�oni. Ona umar�a cztery dni p�niej. Samotna.

Shani umar�a siedemdziesi�t dwa lata po bitwie. Jako s�ynna i otoczona szacunkiem emerytowana dziekanka katedry medycyny uniwersytetu oxenfurckiego. Pokolenia przysz�ych chirurg�w powtarza�y jej s�ynny �art: "Zszyj czerwone z czerwonym, ��te z ��tym, bia�e z bia�ym. Na pewno b�dzie dobrze".

Ma�o kto zauwa�a�, jak po wyg�oszeniu tej facecji pani dziekan zawsze ukradkiem ociera �z�.

Ma�o kto.

�aby rechota�y, cykady gra�y w�r�d wierzb nad Z�otym Stawem. Shani i Iola chichota�y przez �zy.

��Ciekawe � powt�rzy� Milo Vanderbreck, nizio�ek, chirurg polowy, znany jako Rusty. - Ciekawe, kto zwyci�y�?

��Rusty � powiedzia�a lirycznie Marti Sodergren. - Uwierz, jest to ostatnia rzecz, o kt�r� martwi�abym si�, b�d�c na twoim miejscu.

P�askowy�, a� po same niemal dalekie, sine we mgle szczyty g�r, by� jak prawdziwe kamienne morze, �wdzie sfalowane garbem lub grani�, �wdzie naje�one ostrymi z�bami raf. Wra�enie pot�gowa�y wraki okr�t�w. Dziesi�tki wrak�w. Galer, galeas�w, kog, karaweli, bryg�w, holk�w, drakkar�w. Niekt�re wygl�da�y, jakby znalaz�y si� tu niedawno, inne by�y kupami z trudem rozpoznawalnych desek i wr�g�w, ewidentnie le��cych tu od dziesi�tk�w, je�li nie setek lat.

Niekt�re z okr�t�w le�a�y kilami do g�ry, inne, przewr�cone na bok, wygl�da�y jak wyrzucone przez szata�skie szkwa�y i sztormy. Jeszcze inne sprawia�y wra�enie p�yn�cych, �egluj�cych w�r�d tego kamiennego oceanu. Sta�y r�wno i prosto, z dumnie wypi�tymi galionami, z masztami wskazuj�cymi zenit, powiewaj�c resztkami �agli, want�w i sztag�w. Mia�y nawet swe upiorne za�ogi � zaklinowane w przegni�ych deskach i zapl�tane w liny ko�ciotrupy, martwych �eglarzy, na wieki zaj�tych nie ko�cz�c� si� nawigacj�.

Zaalarmowane pojawieniem si� je�d�ca, sp�oszone stukiem kopyt, z maszt�w, rej, lin i ko�ciotrup�w zerwa�y si� z krakaniem chmary czarnych ptak�w. Na moment upstrzy�y niebo, zako�owa�y stadem nad grani� przepa�ci, na dnie kt�rej, szare i g�adkie jak rt��, le�a�o jezioro. Na grani, cz�ciowo g�ruj�c wie�ami nad wrakowiskiem, cz�ciowo zwisaj�c nad jeziorem wtopionymi w pionow� ska�� bastionami, widnia�a ciemna i ponura warownia. Kelpie zata�czy�, zaparska�a, strzyg�c uszami, boczy�a si� na wraki, na szkielety, na ca�y ten pejza� �mierci. Na kracz�ce czarne ptactwo, kt�re wraca�o ju�, siada�o znowu na potrzaskanych masztach i salingach, na wantach i czaszkach. �e je�li kto� tu powinien si� ba�, to �w je�dziec w�a�nie.

��Spokojnie, Kelpie � powiedzia�a zmienionym g�osem Ciri. - To koniec drogi. To jest w�a�ciwe miejsce i w�a�ciwy czas.

Znalaz�a si� przed bram� nie wiedzie� sk�d, wychyn�a jak widziad�o spomi�dzy wrak�w. Stra�nicy spod bramy zauwa�yli j� pierwsi, zaalarmowani krakaniem gawron�w, teraz krzyczeli, gestykuluj�c i pokazuj�c j� palcami, zwo�uj�c innych.

Gdy dojecha�a do wie�y bramnej, panowa� tu ju� �cisk. I podniecony gwar. Gapili si� na ni� wszyscy. Ci nieliczni, kt�rzy j� znali i widzieli wcze�niej, jak Boreas Mun i Dacre Silifant. I znacznie liczniejsi ci, kt�rzy o niej tylko s�yszeli � nowo zwerbowani ludzie Skellena, najemnicy i zwykli grasanci z Ebbing i okolic, kt�rzy teraz w zdumieniu patrzyli na szarow�os� dziewczyn� z blizn� na twarzy i z mieczem na plecach. Na pi�kn� kar� klacz, wysoko trzymaj�c� g�ow�, pochrapuj�c� i dzwoni�c� podkowami po p�ytach dziedzi�ca.

Gwar �cich�. Zrobi�o si� bardzo cicho. Klacz st�pa�a, podnosz�c nogi jak baletnica, podkowy dzwoni�y jak m�oty o kowad�o. D�ugo trwa�o, nim wreszcie zast�piono jej drog�, krzy�uj�c gizarmy i runki. Kto� niepewnym i zl�knionym gestem wyci�gn�� r�k� ku u�dzie. Klacz chrapn�a.

��Prowad�cie mnie � powiedzia�a d�wi�cznie dziewczyna � do pana tego zamku.

Boreas Mun, sam nie wiedz�c, dlaczego to robi, potrzyma� jej strzemi� i poda� r�k�. Inni przytrzymywali tupi�c� i prychaj�c� klacz.

��Poznajesz mnie wa�panna?�� spyta� cicho Boreas. - Spotkali�my si� ju� wszak.

��Gdzie?

��Na lodzie.

Spojrza�a mu prosto w oczy.

��Nie patrzy�am w�wczas na wasze twarze � powiedzia�a beznami�tnie.

��By�a� Pani� Jeziora � powa�nie pokiwa� g�ow�. - Po co� tu przyjecha�a, dziewczyno? Po co?

��Po Yennefer. I po moje przeznaczenie.

��Po �mier� raczej � szepn��. - To jest zamek Stygga. Na twoim miejscu ucieka�bym jak najdalej st�d.

Znowu spojrza�a. A Boreas momentalnie zrozumia�, co chcia�a powiedzie� tym spojrzeniem.

Zjawi� si� Stefan Skellen. D�ugo przygl�da� si� dziewczynie, skrzy�owawszy r�ce na piersi. Wreszcie energicznym gestem wskaza�, �e ma i�� za nim. Posz�a bez s�owa, ze wszystkich stron eskortowana przez uzbrojonych ludzi.

��Dziwna dziewka � mrukn�� Boreas. I wzdrygn�� si�.

��Szcz�ciem, nie naszym ona ju� zmartwieniem � rzek� z przek�sem Dacre Silfant. - A tobie dziwi� si�, �e� z ni� tak gada�. Ona to, wied�ma, ubi�a Vargasa i Frippa, a p�niej Ol� Harsheima�

��Puszczyk ubi� Harsheima � uci�� Boreas. - Nie ona. Ona �yciem nas darowa�a, tam na krze, cho� mog�a nas jak szczeni�ta wyr�n�� i potopi�. Wszystkich. Puszczyka te�.

��Ju�ci � Dacre splun�� na p�yty podw�rca. - Wynagrodzi on jej ninie t� lito��, wesp� z czarownikiem i Bonhartem. Obaczysz, Mun, ju� oni j� oporz�dz� paradnie. Oni z niej sk�r� cienkimi paskami z�upi�.

� �e z�upi�, sk�onnym wierzy� � warkn�� Boreas. - Bo rakarze s�. I my te� nie lepsi, skoro u nich s�u�ym.

��A wyj�cie mamy? Nie mamy.

Kt�ry� z najemnik�w Skellena krzykn�� nagle cicho, kt�ry� mu zawt�rowa�. Kto� zakl��, kto� westchn��. Kto� w milczeniu wskaza� r�k�.

Na blankach, na kroksztynach, na dachach wie�yczek, na gzymsach, na parapetach i wimpergach, na rynnach, rzygaczach i maszkaronach siedzia�y, jak okiem si�gn�� czarne ptaki. Cichcem, bez krakania nadlecia�y od wrakowiska, teraz siedzia�y w ciszy i oczekiwaniu.

� �mier� wietrza � b�kn�� kt�ry� z najemnik�w.

��I �cierwo � doda� drugi.

��Nie mamy wyj�cia � powt�rzy� machinalnie Silifant patrz�c na Boreasa. Boreas Mun patrzy� na ptaki.

��Mo�e pora � odpowiedzia� cicho � by�my mieli?

Weszli na g�r� wielkimi schodami o trzech podestach, przeszli szpalerem pos�g�w ustawionych w niszach wzd�u� d�ugiego korytarza, min�li kru�ganek okalaj�cy westybul. Ciri sz�a �mia�o, nie czu�a leku, nie wzbudza�y w niej strachu ani bro�, ani zb�jeckie facjaty eskorty. K�ama�a, m�wi�c, �e nie pami�ta twarzy ludzi z zamarzni�tego jeziora. Pami�ta�a. Pami�ta�a, jak Stefan Skellen, ten sam, kt�ry teraz z ponur� min� prowadzi� j� w g��b tego strasznego zamczyska, dygota� i dzwoni� z�bami na lodzie.

Teraz, gdy co i rusz ogl�da� si� i pali� j� wzrokiem, czu�a, �e troch� boi si� jej nadal. Odetchn�a g��biej.

Weszli do halli, pod wysokie, wsparte kolumnami gwie�dzisto �ebrowane sklepienie, pod wielkie paj�kowate �yrandole. Ciri zobaczy�a, kto czeka tam na ni�. Strach wpi� jej w trzewia szponiaste palce, �cisn�� pi��, szarpn�� i zakr�ci�.

Bonhart w trzech krokach znalaz� si� przy niej. Obur�cz schwyci� j� za kubrak na piersi, uni�s�, przyci�gaj�c jednocze�nie do siebie, zbli�aj�c jej twarz do swych bladych rybich oczu.

��Piek�o � zarycza� � musi by� naprawd� straszne, skoro jednak wola�a� mnie.

Nie odpowiedzia�a. W jego oddechu czu�a alkohol.

��A mo�e to piek�o nie chcia�o ciebie, ma�a bestio? Mo�e tamta diabelska wie�a wyplu�a ci� ze wstr�tem, zasmakowawszy twego jadu?

Przyci�gn�� j� bli�ej. Obr�ci�a i cofn�a twarz.

��S�usznie � powiedzia� cicho. - S�usznie si� obawiasz. To kres twojego szlaku. St�d ju� nie uciekniesz. Tutaj, w tym zamku, wypuszcz� ci krew z �y�.

��Sko�czy� pan, panie Bonhart?

Z miejsca pozna�a tego, kto to powiedzia�. Czarodziej Vilgefortz, kt�ry na Thanedd najpierw by� zakutym w kajdany wi�niem, a potem �ciga� j� w Wie�y Mewy. Wtedy, na wyspie, by� bardzo przystojny. Teraz w jego twarzy co� si� zmieni�o, co� sprawi�o, �e sta�a si� brzydka i straszna.

��Pozwoli pan, panie Bonhart � czarodziej nawet nie poruszy� si� na przypominaj�cym tron fotelu � �e to ja, gospodarz, wezm� na siebie mi�y obowi�zek powitania na zamku Stygga naszego go�cia, panny Cirilli z Cintry, c�rki Pavetty, wnuczki Calanthe, potomkini s�ynnej Lary Dorren aep Shiadhal. Witamy. I prosimy bli�ej.

Z ostatnich s��w czarodzieja znik�o ukryte pod mask� uprzejmo�ci szyderstw. By�y w nich ju� tylko gro�ba i rozkaz. Ciri od razu poczu�a, �e temu rozkazowi nie b�dzie w stanie si� przeciwstawi�. Poczu�a strach. Okropny strach.

��Bli�ej � sykn�� Vilgefortz. Teraz spostrzeg�a, co by�o nie tak z jego twarz�. Lewe oko, znacznie mniejsze od prawego, mruga�o, lata�o i kr�ci�o si� jak dzikie w pomara�czowym i sinym oczodole. Widok by� koszmarny.

��Postawa dzielna, w twarzy �lad l�ku � powiedzia� czarodziej, przekrzywiaj�c g�ow�. - Moje uznanie. O ile odwaga nie wyp�ywa z g�upoty. Od razu rozwiej� ewentualne mrzonki. St�d, jak s�usznie zauwa�y� pan Bonhart, nie uciekniesz. Ani teleportem, ani za pomoc� twoich w�asnych szczeg�lnych zdolno�ci.

Wiedzia�a, �e mia� racj�. Wcze�niej wmawia�a sobie, �e gdyby co, to zawsze, cho�by w ostatniej chwili, zdo�a uciec i skry� si� w�r�d czas�w i miejsc. Teraz wiedzia�a, �e by�a to nadzieja z�udna, mrzonka. Zamek a� wibrowa� od z�ej, wrogiej, obcej magii, wroga i obca magia przenika�a j�, penetrowa�a, jak paso�yt pe�za�a po wn�trzno�ciach, wstr�tnie �limaczy�a si� po m�zgu. Nie mog�a na to nic poradzi�. By�a w mocy wroga. Bezsilna.

Trudno, pomy�la�a, wiedzia�am, co robi�. Wiedzia�am, po co tu przychodz�. Reszta to faktycznie by�y mrzonki. Niech wi�c b�dzie, co ma by�.

��Brawo � powiedzia� Vilgefortz. - Trafna ocena sytuacji. B�dzie, co ma by�. Dok�adniej: b�dzie, co ja postanowi�. Interesuj�ce, czy te� domy�lasz si�, moja wspania�a, co postanowi�?

Chcia�a odpowiedzie�, ale nim zdo�a�a pokona� op�r skurczonego i wyschni�tego gard�a, znowu j� uprzedzi�, wysondowawszy my�li.

��Oczywi�cie, �e wiesz. Pani �wiat�w. Pani Czas�w i Miejsc. Tak, tak, moja wspania�a, nie zaskoczy�a mnie twoja wizyta. Ja zwyczajnie wiem, dok�d uciek�a� z jeziora i jakim sposobem to uczyni�a�. Wiem, jakim sposobem dosta�a� si� tutaj. Jedno, czego nie wiem: czy droga by�a d�uga? I czy dostarczy�a wielu wra�e�?

��Och � u�miechn�� si� wrednie, znowu j� uprzedzaj�c. - Nie musisz odpowiada�. Wiem, �e by�o ciekawie i pasjonuj�co. Widzisz, ja nie mog� doczeka� si�, by sam spr�bowa�. Bardzo zazdroszcz� ci twego talentu. B�dziesz musia�a si� nim ze mn� podzieli�, moja wspania�a. Tak, "musia�a" to w�a�ciwe s�owo. Dop�ki nie podzielisz si� ze mn� twoim talentem, po prostu nie wypuszcz� ci� z r�k. Ani w dzie�, ani w nocy nie wypuszcz� ci� z r�k.

Ciri poj�a wreszcie, �e gard�o �ciska� jej nie tylko strach. Czarodziej kneblowa� i d�awi� j� magicznie. Drwi� z niej. Poni�a�. Na oczach wszystkich.

��Wypu�� Yennefer � wykaszla�a, a� garbi�c si� z wysi�ku. - Wypu�� j�� A ze mn� mo�esz zrobi�, co zechcesz.

Bonhart rykn�� �miechem, sucho za�mia� si� te� Stefan Skellen. Vilgefortz pod�uba� ma�ym palcem w k�ciku swego makabrycznego oka.

��Nie mo�esz by� tak niem�dra, by nie wiedzie�, �e i tak mog� zrobi� z tob�, co zechc�. Twoja oferta jest patetyczna, a wi�c i �a�osna i �mieszna.

��Potrzebujesz mnie��� unios�a g�ow�, cho� kosztowa�o j� to mn�stwo si�. - By mie� ze mn� dziecko. Wszyscy tego chc�, ty te�. Tak, jestem w twojej mocy, sama tu przysz�am� Ty mnie nie z�apa�e�, chocia� goni�e� mnie przez p� �wiata. Przysz�am tu sama i sama ci si� oddaj�. Za Yennefer. Za jej �ycie. Dla ciebie to jest �mieszne? To spr�buj ze mn� przemoc� i na si�� Zobaczysz, w mig przejdzie ci ochota do �miechu.

Bonhart przyskoczy� do niej, zamachn�� si� nahajk�. Vilgefortz wykona� gest pozornie niedba�y, lekki tylko ruch d�oni�, ale i tego wystarczy�o, by bat wyfrun�� z r�ki �owcy, a on sam zatoczy� si� jak potr�cony przez w�z z w�glem.

��Pan Bonhart � powiedzia� Vilgefortz, masuj�c palce � wci��, jak widz�, ma k�opoty ze zrozumieniem obowi�zk�w go�cia. Raczy pan zapami�ta�: b�d�c w go�cinie, nie niszczy si� mebli i dzie� sztuki, nie kradnie drobnych przedmiot�w, nie zanieczyszcza dywan�w i miejsc trudno dost�pnych. Nie gwa�ci si� i nie bije innych go�ci. To ostatnie przynajmniej dop�ty, dop�ki nie sko�czy gwa�ci� i bi� gospodarz, dop�ki nie da znaku, �e ju� bi� i gwa�ci� mo�na. Z tego, co w�a�nie powiedzia�em, powinna� umie� wyci�gn�� w�a�ciwe wnioski i ty, Ciri. Nie umiesz? Pomog�. Oddajesz mi si� sama i pokornie godzisz na wszystko, pozwalasz mi zrobi� z sob� wszystko, co zechc�. I mniemasz, �e oferta jest wielce wspania�omy�lna. Mylisz si�. Sprawa ma si� bowiem tak, �e robi� b�d� z tob� to, co musz� zrobi�, nie za� to, czego bym pragn��. Przyk�ad: pragn�� bym w ramach rewan�u za Thanedd wy�upi� ci przynajmniej jedno oko, a nie mog�, bo boj� si�, �e nie prze�yjesz.

Ciri poj�a, �e albo teraz, albo nigdy. Wywin�a si� w p�obrocie, wyszarpn�a Jask�k� z pochwy. Ca�y zamek zawirowa� nagle, poczu�a, jak pada, bole�nie t�uk�c kolana. Zgi�a si�, niemal dotykaj�c czo�em posadzki, walczy�a z odruchem wymiotnym. Miecz wysun�� jej si� ze zdr�twia�ych palc�w. Kto� go podni�s�.

��Taaak � powiedzia� przeci�gle Vilgefortz, opieraj�c podbr�dek na z�o�onych jak do modlitwy d�oniach. - Na czym to ja stan��em? Ach, tak, prawda, na twojej ofercie. �ycie i wolno�� dla Yennefer w zamian� Za co? Za twoje dobrowolne oddanie, ochoczo, bez gwa�tu i przymusu? Przykro mi, Ciri. Do tego, co ci zrobi�, gwa�t i przymus s� po prosty nieodzowne.

��Tak, tak � powt�rzy�, z zainteresowaniem przygl�daj�c si�, jak dziewczyna charcze, wypluwa �lin� i usi�uje wymiotowa�. - Bez gwa�tu i przymusu po prostu si� nie ob�dzie. Na to, co ci zrobi�, nigdy nie przysta�aby� dobrowolnie, zapewniam. Jak zatem widzisz, twoja oferta, wci�� �a�osna i �mieszna, jest nadto bezwarto�ciowa. Odrzucam j� wi�c. Dalej�e, we�cie j�. Od razu do laboratorium.

Laboratorium niewiele r�ni�o si� od tego, kt�re Ciri zna�a ze �wi�tyni Melitele w Ellander. Te� by�o jasno o�wietlone, czyste, z d�ugimi sto�ami o blaszanych blatach, blatach pe�nych szk�a, pe�nych s�oj�w, retort, kolb, prob�wek, rurek, soczewek, sycz�cych i bulgocz�cych alembik�w i innych przedziwnych przyrz�d�w. Tutaj te�, jak tam, w Ellander, ostro �mierdzia�o eterem, spirytusem, formalin� i czym� jeszcze, czym�, co sprawia�o, �e czu�o si� strach. Nawet tam, w przyjaznej �wi�tyni, u boku przyjaznych kap�anek i przyjaznej Yennefer, Ciri czu�a w laboratorium strach. A przecie� tam, w Ellander, nikt nie wl�k� j� do laboratorium przemoc�, nikt nie sadza� brutalnie na �awie, nikt nie trzyma� za ramiona i r�ce w �elaznym u�cisku. Tam, w Ellander, nie by�o po�rodku laboratorium strasznego stalowego fotela, kszta�t kt�rego by� sadystycznie wr�cz oczywisty. Nie by�o tam bia�o ubranych i ogolonych na �yso typ�w, nie by�o tam Bonharta, nie by�o tam Skellena, podnieconego, zaczerwienionego i oblizuj�cego wargi. I nie by�o tam Vilgefortza z jednym okiem normalnym, a drugim malutkim i koszmarnie ruchliwym.

Vilgefortz odwr�ci� si� od sto�u, na kt�rym przez d�u�sz� chwil� uk�ada� jakie� budz�ce groz� instrumenty.

��Widzisz, moja wspania�a panno � zacz��, podchodz�c � jeste� dla mnie kluczem do pot�gi i w�adzy. W�adzy nie tylko nad tym �wiatem, b�d�cym marno�ci� nad marno�ciami, skazanym zreszt� na rych�� zag�ad�, ale nad wszystkimi �wiatami. Nad pe�na gam� miejsc i czas�w powsta�ych po Koniunkcji. Rozumiesz mnie z pewno�ci�, niekt�re z tym miejsc i czas�w sama ju� odwiedzi�a�.

��Mnie � podj�� po chwili, podwijaj�c r�kawy � wstyd si� przyzna�, strasznie poci�ga w�adza. To trywialne, wiem, ale ja chc� by� w�adc�. W�adc�, kt�remu b�d� bi� pok�ony, kt�rego ludzie b�d� b�ogos�awi� za to tylko, �e raczy by�, a oddawa� cze�� bosk�, je�li, dajmy na to, zechce wybawi� ich �wiat od kataklizmu. Cho�by wybawi� tylko dla kaprysu. Och, Ciri, serce raduje mi my�l o tym, jak wspania�omy�lnie b�d� nagradza� wiernych, a jak okrutnie kara� niepos�usznych i niepokornych. Miodem, s�odk� patok� dla mojej duszy b�d� wznoszone przez ca�e pokolenia mod�y do mnie i za mnie, o moj� mi�o�� i o moj� �ask�. Ca�e pokolenia, Ciri, ca�e �wiaty. Nadstaw uszu. S�yszysz? Od powietrza, g�odu, wojny i gniewu Vilgefortza�

Poruszy� palcami tu� przed jej twarz�, potem gwa�townie chwyci� za policzki. Ciri krzykn�a, szarpn�a si�, ale trzymano j� mocno. Usta zacz�y jej dr�e�. Vilgefortz zobaczy� to i zachichota�.

��Dziecko Przeznaczenia � za�mia� si� nerwowo, a w k�ciku ust zabiela�a mu plamka piany. - Aen Hen Ichaer, �wi�ta elfia Starsza Krew� Teraz ju� tylko moja.

Wyprostowa� si� gwa�townie. Wytar� usta.

��R�ni g�upcy i mistycy � og�osi� ju� swym zwyk�ym zimnym tonem � pr�bowali dopasowa� ci� do baj�d, legend i przepowiedni, �ledzili gen, kt�ry nosisz, dziedzictwo po przodkach. Myl�c niebo z gwiazdami odbitymi na powierzchni stawu, mistycznie za�o�yli, �e przes�dzaj�cy o wielkich mo�liwo�ciach gen b�dzie ewoluowa� dalej, �e pe�ni� pot�gi osi�gnie w twoim dziecku lub dziecku twego dziecka. I ros�a wok� ciebie urocza aura, snu� si� kadzidlany dym. A prawda o ile� jest banalniejsza, o ile� bardziej prozaiczna. Rzek�bym, organicznie prozaiczna. Wa�na jest, moja wspania�a, twoja krew. Ale w absolutnie dos�ownym, zgo�a niepoetyckim znaczeniu tego s�owa.

Podj�� ze sto�u szklan� szpryck� o d�ugo�ci mniej wi�cej p� stopy. Szprycka zako�czona by�a cienk�, lekko wygi�t� kapilar�. Ciri poczu�a, jak w ustach robi si� jej sucho. Czarodziej obejrza� szpryck� pod �wiat�o.

��Za chwil� � oznajmi� zimno � zostaniesz rozebrana i posadzona na fotelu, tym w�a�nie, kt�remu przygl�dasz si� z takim zaciekawieniem. Cho� w niewygodniej pozycji, ale sp�dzisz na tym fotelu jaki� czas. Za pomoc� za� tego oto przyrz�du, kt�ry r�wnie� ci�, jak widz�, fascynuje, zostaniesz zap�odniona. Nie b�dzie to takie straszne, przez ca�y niemal czas b�dziesz p�przytomna od eliksir�w, kt�re b�d� podawa� ci do�ylnie celem prawid�owego zagnie�d�enia jaja p�odowego i wykluczania ci��y pozamacicznej. Nie musisz si� ba�, mam wpraw�, robi�em to setki razy. Nigdy, co prawda, wybrance losu i przeznaczenia, ale nie s�dz�, by macice i jajniki wybranek r�ni�y si� a� tak bardzo od macic i jajnik�w zwyk�ych dzieweczek.

��A teraz rzecz najwa�niejsza � Vilgefortz nas�adza� si� tym, co m�wi. - Mo�e ci� to zmartwi, a mo�e ucieszy, ale wiedz, �e dziecka rodzi� nie b�dziesz. Kto wie, mo�e i by�by to wielki wybraniec o niezwyk�ych zdolno�ciach, zbawca �wiata i kr�l narod�w. Nikt nie jest jednak w stanie tego zagwarantowa�, a ja nadto nie mam zamiaru czeka� tak d�ugo. Mnie potrzebna jest krew. Dok�adniej, krew �o�yskowa. Gdy tylko placenta si� wykszta�ci, wyjm� j� z ciebie. Reszta moich plan�w i zamiar�w, moja wspania�a, ju� ci�, jak sama pojmujesz, dotyczy� nie b�dzie, nie ma wi�c sensu informowa� ci� o nich, by�aby to niepotrzebna frustracja.

Zamilk�, robi�c efekciarsk� pauz�. Ciri nie mog�a opanowa� rozdygotanych ust.

��A teraz � czarodziej skin�� teatralnie � zapraszam na fotel, panno Cirillo.

��Warto by � Bonhart b�ysn�� z�bami spod siwych w�s�w � �eby ta suka Yennefer na to popatrzy�a. Nale�y jej si� to!

��A i owszem � w k�ciku u�miechni�tych ust Vilgefortza znowu pojawi� si� bia�y k��buszek piany. - Zap�adnianie to wszak rzecz �wi�ta, podnios�a i uroczysta, to misterium, przy kt�rym winna asystowa� ca�a bli�sza rodzina. A Yennefer to przecie� quasi-matka, a taka w prymitywnych kulturach czynnie niemal uczestniczy w pok�adzinach c�rki. Dalej, przyprowad�cie j� tu!

��Wzgl�dem za� tego zap�odnienia � Bonhart pochyli� si� nad Ciri, kt�r� ogoleni akolici czarodzieja ju� zaczynali rozbiera�. - Nie mo�na by tak, panie Vilgefortz, tak bardziej zwyczajnie? Po bo�emu?

Skellen parskn��, kr�c�c g�ow�. Vilgefortz zmarszczy� lekko brew.

��Nie � zaprzeczy� ch�odno. - Nie, panie Bonart. Nie mo�na by.

Ciri, jakby dopiero teraz zda�a sobie spraw� z powagi sytuacji, wrzasn�a przeszywaj�co. Raz, a potem drugi raz.

��No, no � skrzywi� si� czarodziej. - Dzielnie, z uniesionym czo�em i mieczem weszli�my do jaskini lwa, a teraz zl�kli�my si� ma�ej szklanej rurki? Wstyd, moja panno.

Ciri, za nic sobie maj�c wstyd, rozdar�a si� po raz trzeci tak, �e a� zadzwoni�y laboratoryjne naczynia.

A ca�y zamek Stygga nagle odpowiedzia� wrzaskiem i alarmem.

��Bieda b�dzie, synkowie � powt�rzy� Zadarlik, okutym tylcem runki wydrapuj�c zesch�y gn�j spomi�dzy kamieni dziedzi�ca. - Oj, uwidzicie, bieda b�dzie nam, chudziaczkom.

Popatrzy� po kamratach, ale �aden z wartownik�w nie skomentowa�. Nie zabra� r�wnierz g�osu Boreas Mun, kt�ry zosta� ze stra�nikami przy bramie. Z w�asnej woli, nie z rozkazu. M�g�, jak Silifant i�� za Puszczykiem, m�g� na w�asne oczy przekona� si�, co stanie si� z Pani� Jeziora, jaki los j� spotka. Ale Boreas nie chcia� si� temu przygl�da�. Wola� zosta� tu, na podw�rcu, pod go�ym niebem, daleko od komnat i sal g�rnego zamku, dok�d zabrano dziewczyn�. Tutaj by� pewien, �e nie dosi�gnie go nawet jej krzyk.

��Z�e to s� znaki owo czarne ptactwo � Zadarlik wskaza� ruchem g�owy gawrony, wci�� siedz�ce na murach i gzymsach. - Z�y to omen owa m��dka, na karej klaczy przyby�a. W z�ej my tu, powiadam wam, Puszczykowi s�u�ymy sprawie. Gadaj� za�, �e sam Puszczyk ju� nie koroner ani wa�ny pan, ale wywo�aniec jako i my. �e okrutnie cesarz na niego ci�ty. Jak nas, synkowie, razem pochwyci, bieda b�dzie nam, chudziaczkom.

��Aj, aj!�� doda� drugi wartownik, w�sacz w kapelusiku udekorowanym pi�rami hajstry. - Pal nisko! �le, gdy cesarz z�y.

��O, wa � wtr�ci� trzeci, przyby�y do zamku Stygga ca�kiem niedawno, z ostatni� zwerbowan� przez Skellena parti� najemnik�w. - Cesarzowi mo�e na nas nie stanie czasu. Ma pono tera insze turbulencje. Gadaj�, walna bitwa by�a gdzie� tam na p�nocy. Pobi� Nordling cesarskich, zbi� na �eb, na szyj�.

��Tedy � rzek� czwarty � mo�e i nie tak �le, �e my tu z Puszczykiem? Zaw�dy to lepiej przy tym, co g�r�.

��Pewno � rzek� ten nowy � �e lepiej. Puszczyk, widzi mi si�, w g�r� p�jdzie. A przy nim i my wyp�yniem!

��Oj, synkowie � wspar� si� na runce Zadarlik. G�upi�cie wy jako chwosty ko�skie.

Czarne ptaki poderwa�y si� do lotu z og�uszaj�cym �opotem i krakaniem, zaciemni�y niebo, wiruj�c chmar� wok� bastionu.

��Ki diabe�? - j�kn�� kt�ry� z wartownik�w.

��Prosz� otworzy� bram�.

Boreas Mun poczu� nagle przenikliwy zapach zi�: sza�wii, mi�ty i tymianku. Prze�kn�� �lin�, potrz�sn�� g�ow�. Zamkn�� i otworzy� oczy. Nie pomog�o. Chudy, szpakowaty i przypominaj�cy poborc� podatk�w jegomo��, kt�ry zjawi� si� nagle obok nich, ani my�la� znika�. Sta� i u�miecha� si� zaci�ni�tymi ustami. W�osy Boreasa omal nie podnios�y czapki.

��Prosz� otworzy� bram� � powt�rzy� u�miechni�ty jegomo��. Bez zw�oki. Tak naprawd� b�dzie lepiej.

Zadarlik z brz�kiem upu�ci� runk�, sta� sztywno i bezg�o�nie porusza� ustami. Oczy mia� puste. Pozostali podeszli do bramy, krocz�c sztywno i nienaturalnie, jak automaty. Zdj�li belk�. Rozwarli wrzeci�dze.

Na dziedziniec z hukiem podk�w wdar�a si� czw�rka je�d�c�w.

Jeden mia� w�osy bia�e jak �nieg, miecz w jego r�ku miga� jak b�yskawica. Drugi by� jasnow�os� kobiet�, w biegu konia napinaj�c� �uk. Trzeci je�dziec, ca�kiem m�oda dziewczyna, zamaszystym ciosem krzywej szabli rozsiek�a skro� Zadarlika.

Boreas Mun porwa� upuszczon� runk�, zas�oni� si� drzewcem. Czwarty je�dziec zag�rowa� nagle nad nim. Do jego he�mu z obu stron przypi�te by�y skrzyd�a drapie�nego ptaka. Zal�ni� wzniesiony miecz.

��Zostaw, Cahir � powiedzia� ostro bia�ow�osy. Oszcz�dzajmy czas i krew. Milva, Regis, t�dy�

��Nie � be�kotn�� Boreas, sam nie wiedz�c, dlaczego to robi. - Nie t�dy� Tam jeno �lepe mi�dzymurze. Tamt�dy wam droga, tamtymi schodami� Na g�rny zamek. Je�li zratowa� Pani� Jeziora� to trza si� wam spieszy�.

��Dzi�ki � powiedzia� bia�ow�osy. - Dzi�ki ci, nieznajomy. Regis, s�ysza�e�? Prowad�!

Po chwili na dziedzi�cu zosta�y tylko trupy. I Boreas Mun, wci�� wsparty na drzewcu runki. Kt�rego nie m�g� pu�ci�, tak bardzo trz�s�y mu si� nogi.

Gawrony z krakaniem kr��y�y na zamkiem Stygga, kirow� chmur� spowijaj�c wie�e i bastiony.

Vilgefortz wys�ucha� zdyszanej relacji przybieg�ego najemnika ze stoickim spokojem i kamienn� twarz�. Ale rozbiegane i mrugaj�ce oko zdradzi�o go.

��Odsiecz w ostatniej chwili � zgrzytn��. - Nie do uwierzenia. Takie rzeczy si� nie zdarzaj�. Albo zdarzaj�, ale w kiepskich przedstawieniach jarmarcznych, a to na to samo wychodzi. Zr�b mi przyjemno��, dobry cz�owieku, i powiedz, �e� to wszystko zmy�li�, dajmy na to, krotochwili.

��Nie zmy�lam!�� oburzy� si� �o�dak. - Prawd� powiadam! Wdarli si� tu jacy�� Hass� ca���

��Dobrze, dobrze � przerwa� czarodziej. - �artowa�em. Skellen, zajmij si� t� spraw� osobi�cie. B�dzie okazja wykaza�, ile naprawd� warte jest twoje wojsko wynaj�te za moje z�oto.

Puszczyk podskoczy�, nerwowo zamachn�� r�kami.

��Nie za lekko to sobie traktujesz, Vilgefortz?�� krzykn��. - Ty, wygl�da, nie zdajesz sobie sprawy z powagi sytuacji! Je�eli zamek jest atakowany, to przez wojsko Emhyra! A to oznacza�

��To nic nie oznacza � uci�� czarodziej. - Ale wiem, o co ci idzie. Dobrze, je�li fakt, �e masz mnie za plecami, poprawi twoje morale, niech ci b�dzie. Chod�my. Tak�e i wy, panie Bonhart.

��Co do ciebie � utkwi� swe straszne oko w Ciri � to nie miej z�udzie�. Ja wiem, kto tu si� zjawi� z t� godn� taniej farsy odsiecz�. I zapewniam ci�, ja t� tani� fars� przemieni� w horror.

��Hej, wy!�� skin�� na pacho�k�w i akolit�w. - Zaku� dziewczyn� w dwimeryt, zamkn�� w celi na trzy spusty, krokiem nie rusza� si� spod drzwi. G�ow� za ni� odpowiadacie. Zrozumiano?

��Tak jest, panie.

Wpadli na korytarz, z korytarza do du�ej sali pe�nej rze�b, istnej gliptoteki. Nikt nie zast�pi� im drogi. Widzieli tylko kilku pacho�k�w, kt�rzy na ich widok natychmiast uciekli.

Wbiegli po schodach. Cahir kopniakiem rozwali� drzwi, Angouleme wpad�a do �rodka z bojowym wrzaskiem, ciosem szabli str�ci�a he�m ze stoj�cej przy drzwiach zbroi, kt�r� wzi�a za wartownika. Przyzna�a pomy�k� i zarycza�a �miechem.

��He, he, he! Patrzcie tylko�

��Angouleme!�� Geralt przywo�a� j� do porz�dku. - Nie st�j! Dalej!

Przed nimi otworzy�y si� drzwi, za nimi zamajaczy�y sylwetki. Milva bez namys�u napi�a �uk i pos�a�a strza��. Kto� wrzasn��. Drzwi zamkni�to, Geralt s�ysza�, jak hukn�� rygiel.

��Dalej, dalej!�� krzykn��. - Nie sta�!

��Wied�minie � powiedzia� Regis. - Bez sensu jest takie bieganie. P�jd� Polec� na rekonesans.

��Le�.

Wampir zwin�� si�, jakby go wiatr zdmuchn��. Geralt nie mia� czasu si� dziwi�.

Znowu napatoczyli si� na ludzi, tym razem zbrojnych. Cahir i Angouleme z wrzaskiem skoczyli ku nim, a ludzie rzucili si� do ucieczki, g��wnie, jak si� zdawa�o, za spraw� Cahira i jego imponuj�cego he�mu ze skrzyd�ami.

Wpadli na kru�ganek, na otaczaj�c� wewn�trzny westybul galeri�. Od wiod�cego w g��b zamku portyku dzieli�o ich mo�e ze dwadzie�cia krok�w, gdy po przeciwniej stronie kru�ganka pojawi�y si� postacie. Zagrzmia�y echem krzyki. I za�wiszcza�y strza�y.

��Kryj si�! - krzykn�� wied�min.

Strza�y lecia�y prawdziwym gradem. Furcza�y lotki, groty krzesa�y iskry z posadzki, obt�ukiwa�y sztukateri� ze �cian, zasypuj�c ich drobnym py�em.

��Padnij! Za balustrad�!

Padli, kryj�c si�, jak kto m�g�, za spiralnymi s�upkami rze�bionymi w listki. Ale ca�kiem na sucho im nie usz�o. Wied�min us�ysza�, jak Angouleme wrzasn�a, zobaczy�, jak chwyta si� za rami�, za momentalnie przesi�kaj�cy krwi� r�kaw.

��Angouleme!

��Nic! Przesz�o przez mi�kkie!�� odkrzykn�a dziewczyna lekko tylko dr��cym g�osem, potwierdzaj�c to, co wiedzia�. Gdyby grot rozkawa�kowa� ko��, Angouleme zemdla�aby od szoku.

�ucznicy z galerii strzelali bez przerwy, wo�ali, przyzywaj�c posi�ki. Kilku odbieg�o w bok, by razi� przygwo�d�onych z ostrzejszego k�ta. Geralt zakl��, oceni� odleg�o�� dziel�c� ich od arkady. Nie wygl�da�o to najlepiej. Ale zosta� tu, gdzie byli, oznacza�o �mier�.

��Skaczemy!�� krzykn��. - Uwaga! Cahir, pom� Angouleme!

��Rozwal� nas!

��Skaczemy! Musimy!

��Nie!�� krzykn�a Milva, wstaj�c z �ukiem w gar�ci.

Wyprostowa�a si�, stan�a w strzeleckiej pozie, istny pos�g, marmurowa amazonka z �ukiem. Strzelcy na galerii wrzasn�li.

Milva spu�ci�a g�ow�.

Jeden z �ucznik�w polecia� w ty�, �omotn�� plecami o �cian�, na �cianie wykwit� krwawy rozbryzg przywodz�cy na my�l wielk� o�miornic�. Z galerii rozbrzmia� krzyk, ryk gniewu, z�o�ci i zgrozy.

��Na Wielkie S�o�ce��� j�kn�� Cahir. Geralt �cisn�� mu rami�.

��Skaczemy! Pom� Angouleme!

Strzelcy z galerii skierowali ca�y ostrza� na Milv�. �uczniczka nie drgn�a nawet, cho� dooko�a niej kurzy�o si� od tynku, lecia�y odpryski marmuru i drzazgi z roztrzaskuj�cych si� brzechw. Spokojnie spu�ci�a ci�ciw�. Znowu wrzask, drugi strzelec run�� jak szmaciana kuk�a, obryzguj�c kompan�w krwi� i m�zgiem.

��Teraz!�� krzykn�� Geralt, widz�c, jak stra�nicy pierzchaj� z galerii, jak padaj� na posadzk�, kryj�c si� przed niechybnymi grotami. Strzela�o jeszcze tylko trzech najodwa�niejszych.

Grot �omotn�� w filar, zasypuj�c Milv� pudrem tynku. �uczniczka dmuchn�a w opadaj�ce na twarz w�osy, napi�a �uk.

��Milva!�� Geralt, Angouleme i Cahir dopadli arkady. - Zostaw! Uciekaj!

��Jeszcze raziczek � powiedzia�a �uczniczka z lotk� strza�y w k�ciku ust.

Szcz�kn�a ci�ciwa. Jeden z tych trzech odwa�nych zawy�, przechyli� si� przez balustrad� i run�� w d�, na p�yty dziedzi�ca. Pozosta�ych na ten widok natychmiast opu�ci�a odwaga. Padli na posadzk� i wtulili si� w ni�. Ci, kt�rzy nadbiegli, nie kwapili si� wyj�� na galeri� i wystawi� Milvie na strza�.

Z jednym wyj�tkiem.

Milva oceni�a go od razu. Niewysoki, szczup�y, �niady. Z wytartym do po�ysku ochraniaczem na lewym przedramieniu, z �ucznicz� r�kawic� na prawej d�oni. Widzia�a, jak podrzuca kszta�tny kompozytowy �uk z wyprofilowanym, rze�bionym majdanem, jak p�ynnie go napina. Widzia�a, jak napi�ta na pe�ny naci�g ci�ciwa przekre�la jego �niad� twarz, widzia�a, jak czerwonopi�ra lotka dotyka jego policzka. Widzia�a, �e mierzy dobrze.

Podrzuci�a �uk, napi�a go p�ynnie, ju� w czasie napinania celuj�c. Ci�ciwa dotkn�a twarzy, pi�rko lotki k�cika ust.

��Mocno, mocno, Maryjko. A� do bu�ki. Skr�caj ci�ciw� palcami, by ci szyp nie spad� z siode�ka. D�o� mocno do policzka. Mierz! Oboje oczy otwarte! Wstrzymaj tera oddech. Strza�.

Ci�ciwa, mimo we�nianego ochraniacza, bole�nie uk�si�a lewe przedrami�.

Ojciec chcia� si� odezwa�, ale chwyci� go kaszel. Ci�ki, suchy, bolesny kaszel. Kaszle coraz okropniej, pomy�la�a Maryjka Barring, opuszczaj�c �uk. Coraz okropniej i coraz cz�ciej. Wczoraj rozkaszla� si�, gdy bra� na cel koz�a. I na obiad by�a przez to tylko gotowana lebioda. Ja nienawidz� gotowanej lebiody. Nienawidz� g�odu. I n�dzy.

Stary Barring wci�gn�� powietrze, rz꿹c zgrzytliwie.

��Pi�d� od �rodka przeszed� tw�j szyp, dziewko! Ca�� pi�d�! A przecie�em rzeka�, coby� tak nie drga�a, ci�ciw� spuszczaj�c! A ty skaczesz, jakby ci �limak wpe�z� mi�dzy p�dupki. I mierzysz za d�ugo. Z um�czonej r�ki strzelasz! Szypy tylko psowasz!

��Dy� �em trafi�a! I nie pi�d� wcale, jeno p� pi�dzi od �rodka.

��Nie pyskuj! Ju�ci, bogowie mi� pokarali, dziewk� niedojd� miasto syna zsy�aj�c.

��Niedojd� nie jestem!

��Wnet oka�e si�. Strzel raziczek jeszcze. A pomnij na to, com rzek�. Masz sta�, jako w ziemi� wryta. Mierzy� i strzela� szybko. Czego krzywisz si�?

��A bo wygadujecie na mnie.

��Moje ojcowskie prawo. Strzelaj.

Napi�a �uk, nad�sana i bliska p�aczu. Zauwa�y� to.

��Kocham ci�, Maryjko � powiedzia� g�ucho. - Zaw�dy o tym pomnij.

Spu�ci�a ci�ciw�, gdy tylko lotka dotkn�a k�cika ust.

��Dobrze � powiedzia� ojciec. - Dobrze, c�rko.

I rozkaszla� si� okropnie, rz꿹co.

�niady �ucznik z galerii zgin�� na miejscu. Strza�a Milvy trafi�a go pod lew� pach� i wesz�a g��boko, wi�cej ni� do po�owy brzechwy, druzgocz�c �ebra, rozwalaj�c p�uca i serce.

Wystrzelona o u�amek sekundy wcze�niej czerwonopi�ra strza�a �niadego strzelca trafi�a Milv� nisko w brzuch i wysz�a z ty�u, zdruzgotawszy miednic�, rozwaliwszy jelita i arterie. �uczniczka pad�a na posadzk� jak uderzona taranem.

Geralt i Cahir krzykn�li jednym g�osem. Nie bacz�c, �e na widok upadku Milvy strzelcy z galerii znowu wzi�li si� do �uk�w, wyskoczyli spod chroni�cego ich portyku, chwycili �uczniczk� i wywlekli j�, gardz�c gradem strza�. Jeden z grot�w zadzwoni� na he�mie Cahira. Drugi, Geralt przysi�g�by, przeczesa� mu w�osy.

Milva zostawi�a za sob� szerok� i l�ni�c� smug� krwi. W miejscu, w kt�rym j� po�o�yli, w mgnieniu oka wyros�a na posadzce olbrzymia ka�u�a. Cahir kl��, r�ce mu si� trz�s�y. Geralt czu�, jak ogarnia go rozpacz. I w�ciek�o��.

��Ciotka � zawy�a Angouleme. - Ciotka, nie umieeeraaaj!

Maria Berring otworzy�a usta, kaszln�a makabrycznie, wypluwaj�c krew na podbr�dek.

��Ja te� ci� kocham, tatku � powiedzia�a ca�kiem wyra�nie.

I umar�a.

Ogoleni akolici nie mogli da� sobie rady z szamocz�c� si� i wrzeszcz�c� Ciri, na pomoc pospieszyli im pacho�kowie. Jeden, kopni�ty celnie, odskoczy�, zgi�� si� i pad� na kolana, obur�cz �ciskaj�c krocze i spazmatycznie �api�c powietrze.

Ale to tylko rozw�cieczy�o pozosta�ych. Ciri dosta�a pi�ci� w kark, otwart� d�oni� w twarz. Przewr�cono j�, kto� solidnie kopn�� j� w biodro, kto� usiad� na �ydkach. Jeden z �ysych akolit�w, m�ody typ o z�ych zielonoz�otych oczach ukl�kn�� jej na piersi, wczepi� palce we w�osy i mocno szarpn��. Ciri zawy�a.

Akolita te� zawy�. I wyba�uszy� oczy. Ciri zobaczy�a, jak z ogolonej g�owy strumieniami sikn�a mu krew, brudz�c bia�y kitel makabrycznym deseniem.

Za�omota�y wywracane meble. Przenikliwy trzask i chrupot p�kaj�cego szk�a zla� si� z pot�pie�czym wyciem ludzi. Rozlewaj�ce si� po sto�ach i pod�odze dekokty, filtry, eliksiry, ekstrakty i inne magiczne substancje miesza�y si� i ��czy�y, niekt�re w kontakcie sycza�y i bucha�y k��bami ��tego dymu. Pomieszczenie momentalnie wype�ni� �r�cy fetor.

W�r�d dymu, przez wyci�ni�te sw�dem �zy Ciri ze zgroz� zobaczy�a, jak po laboratorium miota si� z niesamowit� pr�dko�ci� czarny kszta�t przypominaj�cy olbrzymiego nietoperza. Widzia�a, jak nietoperz w locie zahacza o ludzi, widzia�a, jak zahaczeni padaj� z wrzaskiem. Na jej oczach usi�uj�cy umyka� pacho�ek zosta� poderwany z pod�ogi i ci�ni�ty na st�, gdzie miota� si�, bryzga� krwi� i skrzecza� w�r�d t�uczonych retort, alembik�w, prob�wek i kolb.

Rozlewane mieszanki bryzn�y na lamp�. Zasycza�o, za�mierdzia�o, a w laboratorium nagle eksplodowa� ogie�. Fala gor�ca rozwia�a dym. Ciri zacisn�a z�by, by nie krzykn��.

Na stalowym fotelu, tym przeznaczonym dla niej, siedzia� szczup�y, szpakowaty, odziany w eleganck� czer� m�czyzna. M�czyzna spokojnie gryz� i ssa� szyj� przewieszonego przez kolano ogolonego akolity. Akolita cieniutko pokwikiwa� i drga� konwulsyjnie, wypr�one nogi i r�ce podskakiwa�y mu rytmicznie.

Truposine p�omienie ta�czy�y po blaszanym blacie sto�u. Retorty i kolby eksplodowa�y z hukiem, jedna po drugiej.

Wampir oderwa� ko�czyste k�y od szyi ofiary, utkwi� w Ciri oczy czarne jak agaty.

��Bywaj� okazje � rzek� wyja�niaj�cym tonem, zlizuj�c krew z warg � gdy zwyczajnie nie mo�na si� nie napi�.

��Bez l�ku � u�miechn�� si�, widz�c jej min�. - Bez l�ku, Ciri. Ciesz� si�, �e ci� odnalaz�em. Nazywam si� Emiel Regis. Jestem, cho� mo�e to wyda� ci si� dziwne, druhem wied�mina Geralta. Przyby�em tu wraz z nim, by ci� ratowa�.

Do p�on�cego laboratorium wpad� uzbrojony najemnik. Druh Geralta odwr�ci� ku niemu g�ow�, zasycza� i wyszczerzy� k�y. Najemnik zawy� przera�liwie. Wycie d�ugo cich�o w oddali.

Emiel Regis zrzuci� z kolana nieruchome i mi�kkie jak szmata cia�o akolity, wsta� i przeci�gn�� si� zupe�nie jak kot.

��Kto by pomy�la� � powiedzia�. - Byle chmyz, a jak�e zacna w nim krew. To si� nazywa: ukryte walory. Pozw�l, Cirillo, zaprowadz� ci� go Geralta.

��Nie � wyb�ka�a Ciri.

��Nie musisz si� mnie ba�.

��Nie boj� si� � zaprotestowa�a, dzielnie walcz�c z z�bami, kt�re uwzi�y si�, �eby szcz�ka�. - Nie w tym rzecz� Ale tu gdzie� wi�ziona jest Yennefer. Ja j� musz� jak najszybciej uwolni�. Boj� si�, �e Vilgefortz� Prosz�, panie�

��Emiel Regis.

��Ostrze�cie, dobry panie, Geralta, �e jest tu Vilgefortz. To czarodziej. Pot�ny czarodziej. Niech Geralt ma si� na baczno�ci.

��Masz si� mie� na baczno�ci � powt�rzy� Regis, patrz�c na cia�o Milvy. - Bo Vilgefortz to pot�ny mag. Ona za� uwalnia Yennefer.

Geralt zakl��.

��Dalej!�� krzykn��, by krzykiem obudzi� w kompanach upad�ego ducha. - Idziemy!

��Idziemy � Angouleme wsta�a, otar�a �zy. - Idziemy! Pora, kurwa, skopa� par� dup!

��Czuj� w sobie � zasycza� wampir, u�miechaj�c si� koszmarnie � tak� si��, �e m�g�bym chyba ca�y ten zamek rozpieprzy�.

Wied�min spojrza� na niego podejrzliwie.

��A� tak to mo�e nie � powiedzia�. - Ale przebijcie si� na g�rne pi�tro i zr�bcie troch� rabanu, �eby odci�gn�� uwag� ode mnie. Ja spr�buj� odnale�� Ciri. Niedobrze, niedobrze si� sta�o, wampirze, �e zostawi�e� j� sam�.

��Za��da�a tego � wyja�ni� spokojnie Regis. - Tonem i postaw� wykluczaj�c� dyskusj�. Przyznam, zaskoczy�a mnie.

��Wiem. Id�cie na g�rne pi�tra. Trzymajcie si�! Ja spr�buj� j� odnale��. J�, lub Yennefer.

Odnalaz�, i to wcale szybko.

Wpad� na nich znienacka, zupe�nie niespodziewanie wybiegaj�c zza za�omu korytarza. Zobaczy�. A widok ten sprawi�, �e adrenalina a� zak�u�a go w �y�y na wierzchach d�oni.

Korytarzem kilku drab�w wlok�o Yennefer. Czarodziejka by�a potargana i zak�uta w �a�cuchy, co nie przeszkadza�o jej wyrywa� si�, wierzga� i kl�� jak tragarz portowy.

Geralt nie pozwoli� drabom och�on�� z zaskoczenia. Uderzy� tylko raz, tylko jednego, kr�tkim ciosem z �okcia. Drab zaskowycza� po psiemu, zatoczy� si�, z brz�kiem i hukiem wyci�� g�ow� o stoj�c� w niszy zbroj� p�ytow�, osun�� si� po niej, rozmazuj�c krew na blachach.

Pozostali � by�o ich trzech � pu�cili Yennefer i odskoczyli. Opr�cz czwartego, kt�ry chwyci� czarodziejk� za w�osy i przy�o�y� jej n� do szyi, tu� ponad dwimerytow� obro��.

��Nie podchod�! - zawy�. - Zar�n� j�! Ja nie �artuj�!

��Ani ja � Geralt zam�ynkowa� mieczem i spojrza� drabowi w oczy. Drab nie wytrzyma�. Pu�ci� Yennefer i do��czy� do kompan�w. Wszyscy mieli ju� w r�kach bro�. Jeden zdar� ze �ciennego panoplia zabytkow�, ale gro�nie wygl�daj�c� halabard�. Wszyscy, zgarbieni, wahali si� mi�dzy atakiem a obron�.

��Wiedzia�am, �e przyjdziesz � powiedzia�a Yennefer, prostuj�c si� dumnie. - Poka�, Geralt, tym huncwotom, co mo�e wied�mi�ski miecz.

Wysoko unios�a skute r�ce, napinaj�c ��cz�cy okowy �a�cuch.

Geralt uj�� sihill obur�cz, przekrzywi� lekko g�ow�, przymierzy� si�. I ci��. Tak szybko, �e nikt nie dostrzeg� ruchu klingi.

Okowy z brz�kiem upad�y na posadzk�. Kt�ry� z drab�w westchn��. Geralt mocniej uj�� r�koje��, prze�o�y� palec wskazuj�cy pod jelec.

��Sta� pewnie, Yen. G�ow� lekko w bok, prosz�.

Czarodziejka nawet nie drgn�a. D�wi�k uderzonego mieczem metalu by� bardzo nik�y.

Dwimerytowa obro�a upad�a obok kajdan. Na szyi Yennefer wykwit�a jedna, tylko jedna male�ka kropelka.

Za�mia�a si�, masuj�c nadgarstki. I odwr�ci�a ku drabom. �aden nie wytrzyma� jej wzroku.

Ten z halabard� ostro�nie, jakby boj�c si�, by nie zabrz�k�a, po�o�y� staro�ytn� bro� na posadzce.

��Z kim� takim � wyb�ka� � to niech si� Puszczyk bije sam. Mnie tam �ywot mi�y.

��Nam kazali � zamamrota�, cofaj�c si� drugi. - Kazali nam� My po niewoli�

��W�dy nie bylim � obliza� wargi trzeci � wam ci�cy, pani� W waszym wi�zieniu� Za�wiadczcie za nami�

��Precz � powiedzia�a Yennefer. Wyzwolona z dwimerytowych okow�w, wyprostowana, z dumnie uniesion� g�ow� wygl�da�a jak tytanka. Czarn� nieporz�dn� grzyw� zdawa�a si� si�ga� sklepienia.

Drabi zemkn�li. Chy�kiem i nie ogl�daj�c si�. Yennefer zmalawszy do normalnych wymiar�w, rzuci�a si� Geraltowi na szyj�.

��Wiedzia�am, �e przyjdziesz po mnie � mrukn�a, szukaj�c ustami jego ust. - �e przyjdziesz, cho�by nie wiem co.

��Chod�my � powiedzia� po chwili, �api�c powietrze. - Teraz Ciri.

��Ciri � powiedzia�a. A za sekund� w jej oczach rozjarzy� si� budz�cy groz� fioletowy �ar.

��I Vilgefortz.

Zza w�g�a wyskoczy� drab z kusz�, wrzasn��, strzeli�, celuj�c w czarodziejk�. Geralt skoczy� jak pchni�ty spr�yn�, machn�� mieczem, odbity be�t przelecia� tu� nad g�ow� kusznika, tak blisko, �e kusznik a� si� skurczy�. Rozkurczy� si� ju� nie zd��y�, wied�min doskoczy� i rozp�ata� go jak karpia. Dalej w korytarzu sta�o jeszcze dw�ch, te� mieli kusze, tez strzelili, ale zbyt trz�s�y im si� r�ce, by mogli trafi�. W nast�pnej chwili wied�min by� ju� przy nich i obaj umarli.

��Kt�r�dy, Yen?

Czarodziejka skupi�a si�, przymykaj�c oczy.

��T�dy. Po tych schodach.

��Jeste� pewna, �e to dobra droga.

��Tak.

Zbiry zaatakowa�y ich tu� za zakr�tem korytarza, niedaleko zdobnego archiwolt� portalu. By�o ich wi�cej ni� dziesi�ciu, a uzbrojeni byli nawet we w��cznie, partyzany i korseki. Byli te� zdecydowani i zawzi�ci. Mimo tego posz�o szybko. Jednego Yennefer od razu ugodzi�a w �rodek piersi wystrzelonym z d�oni ognistym grotem. Geralt zawirowa� w piruecie, wpad� miedzy pozosta�ych, krasnoludzki sihill miga� i sycza� jak w��. Gdy pad�o czterech, reszta uciek�a, brz�kiem i tupotem budz�c echa w korytarzach.

��Wszystko w porz�dku, Yen?

��Nie mo�e by� lepiej.

Pod archiwolt� stan�� Vilgefortz.

��Jestem pod wra�eniem � powiedzia� spokojnie i d�wi�cznie. - Naprawd� jestem pod wra�eniem, wied�minie. Jeste� naiwny i beznadziejnie g�upi, ale technik� rzeczywi�cie mo�esz zaimponowa�.

��Twoi zb�je � odpowiedzia�a r�wnie spokojnie Yennefer � w�a�nie zrejterowali, zostawiaj�c ci� na naszej �asce. Oddaj mi Ciri, a darujemy ci� zdrowiem.

��Wiesz, Yennefer � wyszczerzy� si� czarodziej � �e to ju� druga dzisiaj tak wspania�omy�lna oferta? Dzi�kuj�, dzi�kuj�. A oto moja odpowied�.

��Uwa�aj!�� wrzasn�a Yennefer, odskakuj�c. Geralt odskoczy� r�wnie�. W sam� por�. Bij�cy z wyci�gni�tych r�k czarodzieja s�up ognia zamieni� w czarn� i sycz�c� ma� miejsce, gdzie przed chwil� stali. Wied�min star� z twarzy sadz� i resztki brwi. Zobaczy�, �e Vilgefortz wyci�ga r�k�. Zanurkowa� w bok, przypad� do posadzki za baz� kolumny. Hukn�o tak, �e a� zak�u�o w uszach, a ca�y zamek zatrz�s� si� w posadach.

Huk przetoczy� si� echem po zamku, �ciany zadygota�y, zadzwoni�y �yrandole. Spad� z �oskotem wielki, olejny portret w poci�gni�tej poz�otk� ramie.

Najemnicy, kt�rzy nadbiegli od strony westybulu, mieli w oczach dziki strach. Stefan Skellen ostudzi� ich gro�nym spojrzeniem, przywo�a� do porz�dku marsow� min� i g�osem.

��Co tam? Gada�!

��Panie koroner��� zacharcza� jeden. - Zgroza tam! To s� demony i diab�y� Z �uk�w szyj� niechybnie.. R�bi� strasznie� �mier� tam� Czerwono wsz�dy od juchy!

��Z dziesi�ciu pad�o� Mo�e wi�cej� A tam� S�yszycie?

Hukn�o znowu, zamek zatrz�s� si�.

��Magia � mrukn�� Skellen. - Vilgefortz� No, zobaczymy. Przekonamy si�, kto kogo.

Nadbieg� nast�pny �o�dak. By� blady i opr�szony tynkiem. Przez d�u�sz� chwil� nie m�g� wykrztusi� s�owa, gdy wreszcie przem�wi�, lata�y mu r�ce i trz�s� si� g�os.

��Tam� Tam� Potw�r� Panie koroner� Jak wielki czarny gacek� Na mych oczach g�owy ludziom urywa�� Ino krew sika�a! A on �wiszcza� a �mia� si� O, takie mia� z�biska!

��G��w nie uniesiem��� zaszepta� kto� na plecami Puszczyka.

��Panie koroner � zdecydowa� si� przem�wi� Boreas Mun. - To s� upiory. Widzia�em� m�odego grafa Cahira aep Ceallach. A on przecie nie �yje.

Skellen spojrza� na niego, ale nic nie powiedzia�.

��Panie Stefanie��� wybe�kota� Dacre Silifant. - Z kim nam tu wojowa� przysz�o?

��To nie s� ludzie � wyj�cza� kt�ry� z najemnik�w. - Charakterniki to s� i piekielne czarty! Nie wydoli przeciw takim ludzka moc�

Puszczyk skrzy�owa� r�ce na piersi, powi�d� po �o�dakach wzrokiem �mia�ym i w�adczym.

��Nie b�dziemy wi�c � oznajmi� gromko i dobitnie � miesza� si� do tego konfliktu si� piekielnych! Niech tam sobie demony walcz� z demonami, czarownicy z czarownikami, a upiory z powsta�ymi z grob�w umrzykami. Nie b�dziemy im przeszkadza�! My sobie tutaj spokojnie poczekamy na rezultat boju.

Twarze �o�dak�w poja�nia�y. Morale wzros�o wyczuwalnie.

��Te schody � podj�� mocnym g�osem Skellen � to jedyna droga wyj�cia. Poczekamy tu. Zobaczymy, kto spr�buje nimi zej��.

Z g�ry rozleg� si� straszliwy huk, ze sklepienia ze s�yszalnym szelestem posypa�a si� sztukateria. Za�mierdzia�o siark� i spalenizn�.

��Za ciemno tu!�� zawo�a� Puszczyk, gromko i �mia�o, by doda� ducha swemu wojsku. - �ywo, zapali�, co si� da! Pochodnie, �uczywa! Musimy dobrze widzie�, kto pojawi si� na tych schodach! Nape�ni� jakim� paliwem te �elazne kosze!

��Jakim paliwem, panie?

Skellen bez s�owa pokaza�, jakim.

��Obrazami?�� spyta� z niedowierzaniem �o�dak. - Malowid�ami?

��Tak jest � parskn�� Puszczyk. - Co tak patrzycie? Sztuka umar�a!

W drzazgi posz�y ramy, w strz�py obrazy. Dobrze wysuszone drewno i przesycone pokostem p��tno zaj�y si� natychmiast, o�y�y jasnym p�omieniem.

Boreas Mun patrzy�. By� ju� ca�kowicie zdecydowany.

Hukn�o, b�ysn�o, kolumna, zza kt�rej w ostatnim niemal momencie zd��yli odskoczy�, rozpad�a si�. Trzon z�ama� si�, zdobiona akantem g�owica gruchn�a o posadzk� mia�d��c terakotow� mozaik�. W ich stron� polecia� z sykiem piorun kulisty. Yennefer odbi�a go, krzycz�c zakl�cia i gestykuluj�c.

Vilgefortz szed� w ich stron�, jego p�aszcz powiewa� jak smocze skrzyd�a.

��Yennefer si� nie dziwi� � m�wi�, id�c. - Jest kobiet�, a wi�c istot� ewolucyjnie ni�sza, rz�dzon� zam�tem hormonalnym. Ty jednak, Geralt, jeste� przecie� nie tylko m�czyzn� z natury rozs�dnym, ale i mutantem, na emocje niepodatnym.

Skin�� r�k�. Hukn�o, b�ysn�o. Piorun odbi� si� od wyczarowanej przez Yennefer tarczy.

��Mimo twego rozs�dku � przemawia� dalej Vilgefortz przelewaj�c ogie� z d�oni do d�oni � w jednej sprawie wykazujesz zadziwiaj�c� a niem�dr� konsekwencj�: niezmiennie pragniesz wios�owa� pod pr�d i sika� pod wiatr. To musia�o sko�czy� si� �le. Wiedz, �e dzi�, tu, na zamku Stygga, wysika�a� si� pod huragan.

Gdzie� na dolnych kondygnacjach wrza�a walka, kto� krzycza� okropnie, zawodzi�, wy� z b�lu. Co� si� tam pali�o, Ciri w�szy�a dym i sw�d spalenizny, czu�a powiew ciep�ego powietrza.

Co� hukn�o z tak� moc�, �e a� zadygota�y wspieraj�ce sklepienie kolumny, a ze �cian posypa� si� stiuk.

Ciri ostro�nie wyjrza�a zza w�g�a. Korytarz by� pusty. Posz�a nim szybko i cicho, maj�c po prawej i po lewej rz�dy ustawionych w niszachpos�g�w. Widzia�a juz kiedy� te pos�gi.

W snach.

Wysz�a z kotytarza. I wpakowa�a si� prosto na cz�owieka z dzid�. Odskoczy�a, gotowa do salt i unik�w. I w�wczas zorientowa�a si�, �e to nie cz�owiek, ale siwa, chuda i zgarbiona kobieta. I �e to nie dzida, ale miot�a.

��Wi�ziona jest gdzie� tutaj � odchrz�kn�a Ciri � czarodziejka o czarnych w�osach. Gdzie?

Kobieta z miot�� milcza�a d�ugo, poruszaj�c ustami, jak gdyby co� �u�a.

��A mnie sk�d to wiedzie�, go��beczko?�� wymamrota�a wreszcie. - Dy� ja tu ino sprz�tam.

��Nic, ino sprz�tam po nich i sprz�tam � powt�rzy�a, w og�le nie patrz�c na Ciri. - A oni nic, ino ci�giem brudz�. Pojrzyj sama, go��beczko.

Ciri spojrza�a. Na posadzce widnia�a zygzakowato rozmazana smuga krwi. Smuga ci�gn�a si� kilka krok�w i ko�czy�a przy skurczonym pod �cian� trupie. Dalej le�a�y jeszcze dwa trupy, jeden zwini�ty w k��bek, drugi nieprzyzwoicie wr�cz rozkrzy�owany. Obok nich le�a�y kusze.

��Ci�giem brudz� � kobieta wzi�a kube� i szmat�, ukl�k�a, zabra�a si� do wycierania. - Brud, nic wi�cej, ino brud, ci�giem brud. A ty sprz�taj i sprz�taj. Czy b�dzie kiedy koniec temu?

��Nie � powiedzia�a g�ucho Ciri. - Nigdy. Taki ju� jest ten �wiat.

Kobieta przesta�a wyciera�. Ale g�owy nie podnios�a.

��Ja sprz�tam � powiedzia�a. - Nic wi�cej. Ale tobie, go��beczko, powiem, �e trza ci prosto, a potem za� na lewo.

��Dzi�kuj�.

Kobieta ni�ej opu�ci�a g�ow� i wznowi�a wycieranie.

By�a sama. Sama i zab��kana w pl�taninie korytarzy.

��Pani Yenneeefeeer!

Do tej pory zachowywa�a cisz�, obawiaj�c si� �ci�gn�� sobie na kark ludzi Vilgefortza. Ale teraz�

��Yeeneeeefeeer!

Zdawa�o si� jej, �e co� us�ysza�a. Tak, na pewno!

Wbieg�a na galeri�, a stamt�d do du�ej halli, mi�dzy smuk�e filary. Do jej nozdrzy znowu dobieg� od�r spalenizny.

Bonhart jak duch wychyn�� z niszy i uderzy� j� pi�ci� w twarz. Zatoczy�a si�, a on skoczy� na ni� jak jastrz�b, chwyci� za gard�o, przedramieniem przydusi� do muru. Ciri spojrza�a w jego rybie oczy i poczu�a, jak serce zje�d�a jej w d�, do podbrzusza.

��Nie odnalaz�bym ci�, gdyby� nie wo�a�a � wycharcza�. - Ale� wo�a�a, na domiar t�sknie! To za mn� tak t��y�a�? Kochaneczko?

Wci�� przypieraj�c j� do muru, wsun�� d�o� we w�osy na karku. Ciri zaszarpa�a g�ow�. �owca wyszczerzy� z�by. Przejecha� d�oni� po jej ramieniu, �cisn�� pier�, brutalnie z�apa� za krocze. Potem pu�ci� j�, pchn��, a� osun�a si� po �cianie.

I rzuci� jej pod nogi miecz. Jej jask�k�. A ona momentalnie wiedzia�a, czego chce.

��Wola�bym na arenie � wycedzi�. - Jako ukoronowanie, jako fina� wielu pi�knych przedstawie�. Wied�minka kontra Leo Bonhart! Ech, p�aciliby ludzie, by co� takiego zobaczy�! Dalej! Podnie� �elazo i dob�d� go z jaszczura.

Us�ucha�a. Ale nie wyci�gn�a klingi z pochwy, przewiesi�a tylko pas przez plecy tak, by r�koje�� by�a w zasi�gu r�ki.

Bonhart cofn�� si� o krok.

��My�la�em � powiedzia� � �e wystarczy mi, je�li uciesz� oczy widokiem tych zabieg�w, jakie szykuje dla ciebie Vilgefortz. Myli�em si�. Ja musz� poczu�, jak twoje �ycie sp�ywa po mojej klindze. Plugawi� na czary i czarownik�w, na przeznaczenie, na przepowiednie, na losy �wiata, plugawi� na starsz� i na m�odsz� krew. C� znacz� dla mnie te wszystkie wr�by i czary? Co mi z nich przyjdzie? Nic! Nic nie da si� por�wna� z przyjemno�ci��

Urwa�. Widzia�a, jak zaci�� usta, jak z�owrogo b�ysn�y mu oczy.

��Wypuszcz� ci krew z �y�, wied�minko � zasycza�. - A potem, zanim ostygniesz, od�wi�tujemy za�lubiny. Jeste� moja. I umrzesz moja. Dob�d� broni.

Rozleg� si� daleki huk, zamek zadygota�.

��Vilgefortz � wyja�ni� z kamienn� twarz� Bonhart � robi tam miazg� z twoich wied�mi�skich ratownik�w. Dalej, dziewczyno, dob�d� miecza.

Ucieka�, pomy�la�a, zi�bn�c z trwogi, ucieka� w inne miejsca, w inne czasy, byle dalej od niego, byle dalej. Czu�a wstyd: jak�e to tak, ucieka�? Zostawi� na ich �ask� Yennefer i Geralta? Ale rozs�dek podpowiada�: martwa nie na wiele im si� przydam�

Skupi�a si�, przyciskaj�c pi�ci do skroni. Bonhart momentalnie poj��, co si� �wi�ci, rzuci� si� ku niej. Ale by�o za p�no. W uszach Ciri zaszumia�o, co� b�ysn�o. Uda�o si�, pomy�la�a z triumfem.

I od razu poj�a, �e triumf by� przedwczesny. Poj�a to, s�ysz�c w�ciek�e wrzaski i kl�twy. Fiasku winna by�a chyba z��, wroga i parali�uj�ca aura tego miejsca. Przenios�a si� niedaleko. Nawet nie poza zasi�g wzroku � w przeciwny kraniec galerii. Niedaleko od Bonharta. Ale poza zasi�g jego r�k i jego miecza. Przynajmniej chwilowo.

�cigana jego rykiem, Ciri odwr�ci�a si� i pobieg�a.

Przebieg�a d�ugim i szerokim korytarzem, �ledzona martwymi spojrzeniami alabastrowych kanefor podtrzymuj�cych arkady. Skr�ci�a raz, potem drugi raz. Chcia�a zgubi� i zmyli� Bonharta, nadto kierowa�a si� ku odg�osom walki. Tam, gdzie walczono, byli jej przyjaciele.

Wpad�a do wielkiego, okr�g�ego pomieszczenia, po�rodku kt�rego sta�a na marmurowym cokole rze�ba przestawiaj�ca kobiet� z zakryt� twarz�, najpewniej bogini�. Z pomieszczenia wychodzi�y dwa korytarze, oba do�� w�skie. Wybra�a na chybi� trafi�. Oczywi�cie wybra�a �le.

��Dziewka!�� rykn�� jeden ze zbir�w. - Mamy j�!

By�o ich zbyt du�o, by mog�a ryzykowa� walk�, nawet w w�skim korytarzu. A Bonhart by� ju� pewnie blisko. Ciri zawr�ci�a i rzuci�a si� do ucieczki. Wpad�a do sali z marmurow� bogini�. I zmartwia�a.

Przed ni� sta� rycerz z wielkim mieczem, w czarnym p�aszczu i he�mie ozdobionym skrzyd�ami drapie�nego ptaka.

Miasto p�on�o. S�ysza�a ryk ognia, widzia�a trzepocz�ce p�onienie, czu�a gor�co po�aru. W uszach mia�a r�enie koni, wrzask mordowanych� Skrzyd�a czarnego ptaka za�opota�y nagle, zakry�y sob� wszystko� Na pomoc!

Cintra, pomy�la�a, przytomniej�c. Wyspa Thanedd. Do�cign�� mnie a� tu. To demon. Jestem osaczona przez demony, przez koszmary z moich sn�w. Za mn� Bonhart, przede mn� on.

S�ycha� by�o krzyki i tupot nadbiegaj�cych pacho�k�w.

Rycerz w he�mie z pi�rami zrobi� nagle krok. Ciri prze�ama�a strach. Wyszarpn�a Jask�k� z pochwy.

��Nie dotkniesz mnie!

Rycerz znowu post�pi�, a Ciri ze zdumieniem spostrzeg�a, �e za jego p�aszczem kryje si� jasnow�osa dziewczyna uzbrojona w krzyw� szabl�. Dziewczyna jak ry� przemkn�a obok Ciri, ciosem szabli rozci�gn�a na posadzce jednego z pacho�k�w. A czarny rycerz, o dziwo, zamiast zaatakowa� Ciri, pot�nym ci�ciem rozp�ata� drugiego zbira. Pozostali cofn�li si� w korytarz.

Jasnow�osa dziewczyna rzuci�a si� ku drzwiom, ale nie zd��y�a ich zamkn��. Cho� gro�nie wywija�a szabl� i wrzeszcza�a, pacho�kowie wypchn�li j� spod portalu. Ciri spostrzeg�a, jak jeden d�gn�� j� sulic�, zobaczy�a, jak dziewczyna pada na kl�czki. Skoczy�a, od ucha tn�c Jask�k�, z drugiej strony, straszliwie siek�c drugim mieczem, podbieg� Czarny Rycerz. Jasnow�osa dziewczyna, wci�� na kolanach, doby�a zza pasa siekierk� i cisn�a ni�, trafiaj�c jednego z drab�w prosto w twarz. Potem dopad�a drzwi, zatrzasn�a je, a rycerz spu�ci� zasuw�.

��Uff � powiedzia�a dziewczyna. - D�b i �elazo! Troch� potrwa, zanim si� przez to przer�bi�!

��Nie b�d� traci� czasu, poszukaj� innej drogi � oceni� rzeczowo Czarny Rycerz, po czym spochmurnia� nagle, widz�c przesi�kaj�c� krwi� nogawk� dziewczyny. Dziewczyna machn�a r�k�, �e to nic.

��Umykajmy st�d � rycerz zdj�� he�m, spojrza� na Ciri. - Jestem Cahir Mawr Dyffryn, syn Ceallacha. Przyby�em tu razem z Geraltem. Tobie na ratunek, Ciri. Wiem, �e to niewiarygodne.

��Widzia�am niewiarygodniejsze � burkn�a Ciri. - Dalek� drog� przeby�e�� Cahirze� Gdzie jest Geralt?

Patrzy� na ni�. Pami�ta�a jego oczy z Thanedd. Ciemnob��kitne i mi�kkie jak at�as. �adne.

��Ratuje czarodziejk� � odpowiedzia�. - T�

��Yennefer. Idziemy.

��Tak!�� powiedzia�a jasnow�osa, improwizuj�c opatrunek na udzie. - Trzeba skopa� jeszcze kilka dup! Za ciotk�!

��Idziemy � powt�rzy� rycerz.

Ale by�o za p�no.

��Uciekajcie � szepn�a Ciri, widz�c, kto nadchodzi korytarzem. - To jest diabe� wcielony. Ale on chce tylko mnie. Was nie b�dzie �ciga�� Biegnijcie� Pom�cie Geraltowi�

Cahir pokr�ci� g�ow�.

��Ciri � powiedzia� �agodnie. - Dziwi� si� temu, co m�wisz. Jecha�em tu z ko�ca �wiata, by ci� odnale��, ocali� i obroni�. A ty chcia�aby�, bym teraz uciek�?

��Nie wiesz, z kim masz do czynienia.

Cahir podci�gn�� r�kawice, zdar� p�aszcz, owin�� go wok� lewego ramienia. Machn�� mieczem, zakr�ci� nim, a� zafurcza�o.

��Zaraz b�d� wiedzia�.

Bonhart, dostrzeg�szy tr�jk�, zatrzyma� si�. Ale tylko na chwil�.

��Aha!�� powiedzia�. - Odsiecz przyby�a? Twoi kompani, wied�minko? Dobrze. Dwoje mniej, dwoje wi�cej. R�nicy to nie czyni.

Ciri nagle dozna�a ol�nienia.

��Po�egnaj si� z �yciem, Bonhart!�� wrzasn�a. - To tw�j koniec! Trafi�a kosa na kamie�!

Przesadzi�a chyba, z�owi� fa�sz w jej g�osie. Zatrzyma� si�, spojrza� podejrzliwie.

��Wied�min? Doprawdy?

Cahir zawin�� mieczem, staj�c w pozycji. Bonhart nie drgn��.

��W m�odszych, ni� my�la�em, czarownica gustuje � zasycza�. - Sp�jrz bo, junaku, tutaj.

Rozche�sta� koszul�. W jego pi�ci b�ysn�y srebrne medaliony. Kot, gryf i wilk.

��Je�li� naprawd� wied�minem � zgrzytn�� z�bami � to wiedz, �e tw�j w�asny znachorski amulet zaraz ozdobi moj� kolekcj�. Je�li wied�minem nie jeste�, b�dziesz trupem, nim zdo�asz oczami zamruga�. M�drze by�oby tedy zej�� mi z drogi i umyka�, gdzie pieprz ro�nie. Ja chc� tej dziewki, do ciebie rankoru nie mam.

��Mocny� w g�bie � rzek� spokojnie Cahir, m�ynkuj�c ostrzem. - Sprawdzimy, czy nie tylko. Angouleme, Ciri. Uciekajcie!

��Cahir�

��Biegnijcie � poprawi� si� � na pomoc Geraltowi.

Pobieg�y. Ciri podtrzymywa�a utykaj�c� Angouleme.

��Sam tego chcia�e� � Bonhart zmru�y� blade oczy, post�pi�, obracaj�c mieczem.

��Sam tego chcia�em?�� powt�rzy� g�ucho Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach. - Nie. Tak chce przeznaczenie!

Skoczyli ku sobie, �ci�li si� szybko, otoczyli dzik� migotanin� kling. Korytarz nape�ni� si� szcz�kiem �elaza, od kt�rego, zadawa�o si�, dr�y i ko�ysze si� marmurowa rze�ba.

��Niez�y� � charkn�� Bonhart, gdy si� roz��czyli. - Niez�y�, junaku. Ale �aden z ciebie wied�min, ma�a �mija oszuka�a mnie. Ju� po tobie. Szykuj si� na �mier�.

��Mocny� w g�bie.

Cahir odetchn�� g��boko. Starcie przekona�o go, �e z rybiookim ma nik�e szanse. Typ by� dla niego za szybki i za silny. Jedyn� szans� by�o to, �e si� spieszy�, by �ciga� Ciri. I wyra�nie si� denerwowa�.

Bonhart zaatakowa� znowu. Cahir sparowa� ci�cie, zgarbi� si�, skoczy�, chwyci� przeciwnika w pasie, pchn�� na �cian�, �upn�� kolanem w krocze. Bonhart z�apa� go za twarz, z moc� grzmotn�� w bok g�owy g�owic� miecza, raz, drugi, trzeci. Trzecie uderzenie odrzuci�o Cahira. Zobaczy� b�ysk klingi. Sparowa� odruchowo.

Zbyt wolno.

By�o �ci�le przestrzegan� tradycj� rodu Dyffryn�w, �e nad z�o�onym w zamkowej zbrojowni cia�em poleg�ego krewniaka wszyscy m�czy�ni z rodu odprawiali ca�odzienn� i ca�onocn� milcz�c� wigili�. Kobiety, zebrane w odleg�ym skrzydle zamku, by nie przeszkadza� m�czyznom, nie rozprasza� ich i nie zak��ca� ich przemy�le�, szlocha�y, spazmowa�y i mdla�y. Ocucone, zaczyna�y szlocha� i spazmowa�. I da capo.

Spazmy i �zy nawet u kobiet, szlachcianek vicovarskich, by�y niemile widzianym nietaktem i wielkim dyshonorem. Ale u Dyffryn�w taka, nie inna by�a tradycja i nikt jej nie zmienia�. Ani zmienia� nie zamierza�.

Dziesi�cioletni Cahir, najm�odszy brat poleg�ego w Nazairze i le��cego w�a�nie w zamkowej zbrojowni Aillila, w my�li zwyczaju i tradycji nie by� jeszcze m�czyzn�. Nie dopuszczono go do zebranego nad otwart� trumn� grona m�czyzn, nie pozwolono, by siedzia� i milcza� wraz z dziadem Gruffydem, ojcem Ceallachem, bratem Dheranem oraz ca�� gromad� wuj�w, stryj�w i kuzyn�w. Spazmowa� i mdle� wraz z babk�, matk�, trzema siostrami oraz ca�� gromad� stryjenek, wujenek i kuzynek nie pozwolono mu, ma si� rozumie�, r�wnie�. Wraz z reszt� ma�oletnich krewniak�w, przyby�ych do Darn Dyffra na egzekwie, pogrzeb i tryzn�, Cahir b�aznowa� i psoci� na murach. I bi� si� na ku�aki z tymi, kt�rzy uwa�ali, �e najm�niejszymi z m�nych byli w walkach o Nazair ich w�a�ni ojcowie i starsi bracia, nie za� Aillil aep Ceallach.

��Cahirek! Chod� tu do mnie, syneczku!

Na kru�ganku sta�a Mawr, matka Cahira, i jej siostra, ciotka Cinead var Anahid. Twarz matki by�a czerwona i tak opuch�a od p�aczu, �e Cahir a� si� przerazi�. Wstrz�sn�o nim, �e nawet z tak urodziwej kobiety, jak jego matka, p�acz m�g� zrobi� podobn� maszkar�. Mocno postanowi� sobie nie p�aka� nigdy, przenigdy.

��Pami�taj, synku � za�ka�a Mawr, przyciskaj�c ch�opca do podo�ka tak, �e tchu mu zabrak�o. - Zapami�taj ten dzie�. Pami�taj, kto pozbawi� �ycia twego braciszka Aillila. Zrobili to ci przekl�ci Nordlingowie. Twoi wrogowie, syneczku. Masz ich zawsze nienawidzi�. Masz nienawidzi� tej przekl�tej zbrodniczej nacji!

��B�d� ich nienawidzi�, pani matko � obieca� Cahir, nieco zdziwiony. Po pierwsze, jego brat Aillil pad� w boju, z honorem, chwalebn� i godn� pozazdroszczenia �mierci� wojownika, nad czym wi�c roni� �zy? Po drugie, nie by�o tajemnic�, �e babka Eviva, matka Mawr, pochodzi�a z Nordling�w. Tata w gniewie nie raz potrafi� nazwa� babk� "wilczyc� z P�nocy". Ma si� rozumie�, za jej plecami.

No, ale je�li teraz matka ka�e�

��B�d� ich nienawidzi� � przyrzek� z zapa�em. - Ju� ich nienawidz�! A gdy b�d� du�y i b�d� mia� prawdziwy miecz, to p�jd� na wojn� i g�owy im poucinam! Zobaczysz, pani matko!

Mama nabra�a powietrza w p�uca i zacz�a spazmowa�. Ciotka Cinead podtrzyma�a j�.

Cahir zaciska� pi�stki i dygota� z nienawi�ci. Z nienawi�ci do tych, kt�rzy skrzywdzili jego mam�, sprawiaj�c, �e a� tak zbrzyd�a.

Cios Bonharta rozwali� mu skro�, policzek i usta. Cahir upu�ci� miecz i zatoczy� si�, a �owca z p�obrotu ci�� go mi�dzy szyj� a obojczyk. Cahir run�� pod stopy marmurowej bogini, jego krew, niczym poga�ska ofiara, zbryzga�a cok� pos�gu.

Hukn�o, pod�oga zadr�a�a pod stopami, ze �ciennego panoplia z �omotem spad�a tarcza. Korytarzem snu� si� i p�ozi� gryz�cy dym. Ciri otar�a twarz. Podtrzymywana jasnow�osa dziewczyna ci��y�a jej jak m�y�ski kamie�.

��Szybciej� Biegnijmy szybciej�

��Ja nie mog� szybciej � powiedzia�a dziewczyna. I nagle ci�ko siad�a na posadzce. Ciri z przera�eniem zobaczy�a, jak spod siedz�cej, spod jej przesi�kni�tej nogawki, zaczyna wylewa� si� i wzbiera� czerwona ka�u�a.

Dziewczyna by�a blada jak trup.

Ciri rzuci�a si� na kolana obok niej, �ci�gn�a dziewczynie szal, potem pasek, spr�bowa�a zrobi� opaski uciskowe. Ale rana by�a zbyt wielka. I zbyt blisko pachwiny. Krew nie przestawa�a ciec.

Dziewczyna chwyci�a j� za r�k�. Palce mia�a zimne jak l�d.

��Ciri�

��Tak.

��Ja jestem Angouleme. Nie wierzy�am� Nie wierzy�am, �e ci� odnajdziemy. Ale posz�am za Geraltem� Bo za nim nie mo�na nie i��. Wiesz?

��Wiem. On ju� taki jest.

��Odnale�li�my ci�. I uratowali�my. A Fringilla kpi�a z nas� Powiedz mi�

��Nie m�w nic. Prosz�.

��Powiedz��� Angouleme porusza�a wargami coraz wolniej i z coraz wi�kszym trudem. - Powiedz, jeste� przecie� kr�low�� W Cintrze� B�dziemy u ciebie w �askach, prawda? Zrobisz ze mnie� hrabin�? Powiedz. Ale nie k�am� Zdo�asz? Powiedz!

��Nic nie m�w. Oszcz�dzaj si�y.

Angouleme westchn�a, nagle pochyli�a si� do przodu i opar�a czo�em o rami� Ciri.

��Wiedzia�am��� powiedzia�a ca�kiem wyra�nie. - Wiedzia�am, kurwa, �e bordel w Toussaint by� lepszym pomys�em na �ycie.

Min�a d�uga, bardzo d�uga chwila, zanim Ciri zorientowa�a si�, �e trzyma w obj�ciach nie�yw� dziewczyn�.

Zobaczy�a go, jak nadchodzi prowadzony martwymi spojrzeniami podtrzymuj�cych arkady alabastrowych kanefor. I nagle zrozumia�a, �e ucieczka jest niemo�liwa, �e przed nim nie da si� uciec. �e b�dzie musia�a stawi� mu czo�o. Wiedzia�a o tym.

Ale wci�� zbyt si� go ba�a.

Doby� broni. Ostrze Jask�ki za�piewa�o cicho. Zna�a ten �piew.

Cofa�a si� szerokim korytarzem, a on szed� za ni�, trzymaj�c miecz obur�cz. Krew �cieka�a po ostrzu, ci�kimi kroplami kapa�a z jelca.

��Trup � oceni�, przest�puj�c nad cia�em Angouleme. - I dobrze. Tamten junak te� ju� ziemi� gryzie.

Ciri poczu�a, jak ogarnia j� desperacja. Jak palce do b�lu zaciskaj� si� na r�koje�ci. Cofa�a si�.

��Oszuka�a� mnie � cedzi� Bonhart, id�c za ni�. - Junak nie mia� medalionu. Ale co� mi m�wi, �e znajdzie si� tu, w zamku, kto� medalion nosz�cy. Znajdzie si� kto� taki, stary Leo Bonhart g�ow� stawi, gdzie� w pobli�u wied�my Yennefer. Ale pierwsza rzecz pierwej, �mijo. Najsampierw my. Ty i ja. I nasze za�lubiny.

Ciri zorientowa�a si�. Zatoczywszy Jask�k� kr�tki �uk, przyj�a pozycj�. Zacz�a i�� p�kolem, coraz szybciej, zmuszaj�c �owc� do obracania si� w miejscu.

��Ostatnim razem � wycedzi� � nie na wiele ci si� zda�a ta sztuczka. Co to? Nie umiesz si� uczy� na b��dach?

Ciri przyspieszy�a krok. P�ynnymi, �agodnymi ruchami klingi myli�a i zwodzi�a, mami�a i hipnotyzowa�a.

Bonhart wywin�� mieczem sycz�cego m�y�ca.

��Nie dzia�a to na mnie � warkn��. - I nudzi mnie to!

Dwoma szybkimi krokami skr�ci� dystans.

��Graj, muzyko!

Skoczy�, ci�� ostro, Ciri zwin�a si� w piruecie, poderwa�a, pewnie wyl�dowa�a na lew� nog�, uderzy�a do razu, bez przybierania pozycji, zanim jeszcze klinga zadzwoni�a o parad� Bonharta, ju� wirowa�a wok�, g�adko wchodz�c pod �wiszcz�ce ci�cia. Uderzy�a jeszcze raz, bez zamachu, z nienaturalnego, zaskakuj�cego wygi�cia �okcia. Bonhart sparowa�, impet parady wykorzysta� do natychmiastowego ciecia od lewej. Spodziewa�a si� tego, wystarczy�o jej lekkiego ugi�cia kolan i zako�ysania korpusu, by o u�amek cala usun�� si� spod ostrza. Skontrowa�a natychmiast, ci�a kr�tko. Ale tym razem czeka� na ni�, zmyli� j� fint�. Nie napotkawszy parady, o ma�o nie straci�a r�wnowagi, uratowa�a si� b�yskawicznym odskokiem, ale i tak jego miecz zawadzi� o jej rami�. Zrazu my�la�a, �e ostrze przeci�o tylko watowany r�kaw, ale za chwil� poczu�a pod pach� i na r�ce ciep�� ciecz.

Alabastrowe kanefory obserwowa�y ich oboj�tnymi oczami.

Cofa�a si�, a on szed� za ni�, zgarbiony, wykonuj�c mieczem szerokie kosz�ce ruchy. Jak ko�cista �mier�, kt�r� Ciri widzia�a na malowid�ach �wi�tyni. Taniec szkielet�w, pomy�la�a. Idzie kostucha.

Cofa�a si�. Ciep�a ciecz ciek�a jej ju� po przedramieniu i d�oni.

��Pierwsza krew dla mnie � powiedzia� na widok gwia�dzi�cie rozpry�ni�tych kropelek na posadzce. - Dla kogo b�dzie druga? Moja oblubienico?

Cofa�a si�.

��Obejrzyj si�. To koniec.

Mia� racj�. Korytarz ko�czy� si� nico�ci�, przepa�ci�, na dnie kt�rej wida� by�o zakurzone, brudne i porozwalane deski pod�ogi ni�szej kondygnacji. Ta cz�� zamku by�a zrujnowana, w og�le nie mia�a pod�ogi. Zosta�a tylko a�urowa konstrukcja no�na � s�upy, kalenice i ��cz�ca wszystko krata z belek.

Nie waha�a si� d�ugo. Wst�pi�a na belk�, cofa�a si� po niej, nie spuszczaj�c Bonharta z oczu, �ledz�c ka�dy jego ruch. To j� ocali�o. Bo nagle run�� na ni�, biegn�c po belce, tn�c szybkimi krzy�uj�cymi si� uderzeniami, wywijaj�c mieczem w b�yskawicznych fintach. Wiedzia�a, na co liczy�. Z�a parada lub pomy�ka na fincie pozbawi�aby j� r�wnowagi, a w�wczas spad�aby z belki w d�, na porozwalany parkiet dolnego pi�tra.

Ciri tym razem nie da�a si� oszuka� fintami. Wr�cz przeciwnie. Wywin�a si� zgrabnie i sama zamarkowa�a cios od prawej, a gdy na u�amek sekundy zawaha� si�, ci�a sekund� dexter, tak szybk� i mocn�, �e Bonhart zako�ysa� si� po paradzie. I by�by spad�, gdyby nie jego wzrost. Wyci�gni�t� w g�r� lew� r�k� zdo�a� przytrzyma� si� kalenicy i utrzyma� r�wnowag�. Ale na u�amek sekundy utraci� koncentracj�. A Ciri ten u�amek wystarczy�. Ci�a z wypadu, mocno, na pe�n� d�ugo�� ramienia i klingi.

Nawet nie drgn��, gdy ostrze Jask�ki z sykiem przejecha�o mu przez pier� i lewe rami�. Skontrowa� natychmiast tak strasznie, �e gdyby Ciri nie wywin�a salta w ty�, cios przeci��by j� chyba na p�. Skoczy�a na s�siedni� belk�, padaj�c w przykl�k z mieczem poziomo ponad g�ow�.

Bonhart spojrza� na swoje rami�, uni�s� lew� d�o�, ju� oznaczon� deseniem karminowych w�yk�w. Popatrzy� na g�ste krople kapi�ce w d�, w przepa��.

��No, no � powiedzia�. - Jednak umiesz uczy� si� na b��dach.

Jego g�os dr�a� w�ciek�o�ci�. Ale Ciri zna�a go zbyt dobrze. By� spokojny, opanowany i got�w do mordu.

Skoczy� na jej belk�, kosz�c mieczem, szed� na ni� jak burza, st�pa� pewnie, bez zachwiania, nawet nie patrz�c pod nogi. Belka trzeszcza�a, sia�a kurzem i pr�chnem.

Par�, tn�c krzy�owo. Zmusi� j�, by sz�a ty�em. Atakowa� tak szybko, �e nie mog�a zaryzykowa� skoku ani salta, musia�a ca�y czas parowa� i robi� uniki.

Zobaczy�a b�ysk w jego rybich oczach. Wiedzia�a, w czym rzecz. Przypiera� j� do s�upa, do krzy�aka pod kalenic�. Pcha� j� w miejsce, z kt�rego nie by�o ucieczki.

Musia�a co� zrobi�. I nagle wiedzia�a, co.

Kaer Morhen. Wahad�o.

Odbijasz si� od wahad�a, przejmujesz jego impet, jego energi�. Przejmujesz impet przez odbicie si�. Rozumiesz?

Rozumiem, Geralt.

Znienacka, z szybko�ci� atakuj�cej �miji przesz�a od parady do ciosu. Klinga Jask�ki j�kn�a, zderzaj�c si� z brzeszczotem Bonharta. W tym samym momencie Ciri odbi�a si� i skoczy�a na s�siedni� belk�. Wyl�dowa�a, cudem utrzymuj�c r�wnowag�. Przebieg�a par� lekkich krok�w i skoczy�a znowu, z powrotem na belk� Bonharta, l�duj�c za jego plecami. Obr�ci� si� w por�, ci�� szeroko, na �lepo niemal, w miejsce, gdzie powinien wnie�� j� skok. Chybi� o w�os, si�a ciosu zachwia�a nim. Ciri zaatakowa�a jak piorun. Ci�a z wypadu, padaj�c w przykl�k. Ci�a mocno i pewnie.

I zamar�a z mieczem wyci�gni�tym w bok. Spokojnie patrz�c, jak d�ugie, sko�ne i g�adziutkie rozci�cie na jego kaftanie zaczyna wzbiera� i kipie� g�st� czerwieni�.

��Ty��� Bonhart zachwia� si�. - Ty�

Rzuci� si� na ni�. By� ju� wolny i niemrawy. Uciek�a mu skokiem w ty�, a on nie utrzyma� r�wnowagi. Pad� na kolano, ale i kolanem nie trafi� w belk�. A drewno by�o ju� mokre i �liskie. Przez sekund� patrzy� na Ciri. Potem spad�.

Widzia�a, jak run�� na parkiet w gejzerze py�u, tynku i krwi, jak jego miecz polecia� na dobre kilka s��ni w bok. Le�a� nieruchomo, rozkrzy�owany, wielki, chudy. Zraniony i ca�kiem bezbronny. Ale nadal straszny.

Troch� potrwa�o, ale wreszcie drgn��. J�kn��. Spr�bowa� unie�� g�ow�. Poruszy� r�kami. Poruszy� nogami. Podsun�� si� do s�upa, wspar� o� plecami. Zaj�cza� znowu, obur�cz macaj�c zakrwawion� pier� i brzuch.

Ciri skoczy�a. Spad�a obok niego w przykl�k. Mi�kko jak kot. Widzia�a, jak jego rybie oczy rozszerzy�y si� ze strachu.

��Wygra�a�� - wycharcza�, patrz�c na ostrze Jask�ki. - Wygra�a�, wied�minko. Szkoda, �e to nie na arenie� By�oby widowisko�

Nie odpowiedzia�a.

��To ja da�em ci ten miecz, pami�tasz?

��Ja wszystko pami�tam.

��Chyba mnie��� st�kn��. - Chyba mnie nie dor�niesz, co? Nie zrobisz tego� Nie dobijesz powalonego i bezbronnego� Ja ci� przecie� znam, Ciri. Jeste� na to� za szlachetna.

Patrzy�a na niego d�ugo. Bardzo d�ugo. Potem pochyli�a si�. Oczy Bonharta rozszerzy�y si� jeszcze bardziej. Ale ona tylko zerwa�a mu z szyi medaliony � wilka, kota i gryfa. Potem odwr�ci�a si� i posz�a w stron� wyj�cia.

Rzuci� si� na ni� z no�em, skoczy� wrednie i zdradliwie. I cicho jak nietoperz. Dopiero w ostatnim momencie, gdy pugina� ju�, ju� mia� pogr��y� si� a� po gard� w jej plecach, zarycza�, wk�adaj�c w ten tyk ca�� nienawi��.

Unikn�a zdradzieckiego pchni�cia szybkim p�obrotem i odskokiem, odwin�a si� i uderzy�a szybko i szeroko, mocno, z ca�ego ramienia, wzmagaj�c si�� ciosu skr�tem bioder. Jask�ka �wisn�a i ci�a, ci�a samym koniuszkiem klingi. Sykn�o i mlasn�o, Bonhart chwyci� si� za gard�o. Rybie oczy wylaz�y mu z orbit.

��M�wi�am ci przecie� � rzek�a Ciri zimno � �e ja wszystko pami�tam.

Bonhart wyba�uszy� oczy jeszcze bardziej. A potem upad�. Przechyli� si� i run�� w ty�, wzbijaj�c kurz. I le�a� tak, wielki, chudy jak kostucha, na brudniej pod�odze, w�r�d po�amanych klepek. Wci�� �ciska� si� za gard�o, kurczowo, ze wszystkich si�. Ale cho� trzyma� mocno, �ycie i tak wartko uchodzi�o spomi�dzy jego palc�w, rozlewa�o si� wok� g�owy wielk� czarn� aureol�.

Ciri stan�a nad nim. Bez s�owa. Ale tak, by dobrze j� widzia�. By to jej, tylko jej obraz zabra� ze sob� tam, dok�d szed�.

Bonhart spojrza� na ni� m�tniej�cym i rozp�ywaj�cym si� wzrokiem. Zadygota� konwulsyjnie, chrobotn�� po deskach obcasami. Potem wyda� z siebie bulgot taki, jaki wydaje lejek, gdy ju� wszystko przez niego przeleci.

I to by� ostatni d�wi�k, jaki wyda�.

Gruchn�o, z hukiem i brz�kiem wylecia�y witra�e.

��Uwa�aj, Geralt!

Odskoczyli, w sam� por�. O�lepiaj�ca b�yskawica przeora�a posadzk�, w powietrzu zawy�y od�amki terakoty i ostre kawa�eczki mozaiki. Druga b�yskawica trafi�a w kolumn�, za kt�r� skry� si� wied�min. Kolumna rozpad�a si� na trzy cz�ci. Od sklepienia urwa�o si� p� arkady i run�o na posadzk� z og�uszaj�cym �oskotem. Geralt, le��c p�asko na pod�odze, os�oni� g�ow� d�o�mi, �wiadom, jak n�dzna to os�ona przed spadaj�cymi na niego kilkunastoma pudami gruzu. Przygotowa� si� na najgorsze, ale wcale nie by�o najgorzej. Zerwa� si�, zd��y� zobaczy� nad sob� po�wiat� magicznej tarczy, poj��, �e uratowa�a go magia Yennefer.

Vilgefortz zwr�ci� si� ku czarodziejce, rozwali� w drobny mak filar, za kt�rym si� schroni�a. Rykn�� w�ciekle, fastryguj�c chmur� dymu i kurzu nitkami ognia. Yennefer zd��y�a odskoczy�, zrewan�owa�a si�, wystrzeliwuj�c w czarodzieja w�asn� b�yskawic�, kt�r� jednak Vilgefortz odbi� bez wysi�ku i wr�cz lekcewarz�co. Odpowiedzia� uderzeniem, kt�re cisn�o Yennefer o posadzk�.

Geralt rzuci� si� na niego, ocieraj�c twarz z tynku. Vilgefortz zwr�ci� ku niemu oczy i r�k�, z kt�rej z rykiem buchn�y p�onienie. Wied�min odruchowo zas�oni� si� mieczem. Pokryta runami krasnoludzka klinga, o dziwo, os�oni�a go, rozci�a strug� ognia na p�.

��Ha!�� rykn�� Vilgefortz. - Imponuj�ce, wied�minie! A co powiesz na to?

Wied�min nic nie powiedzia�. Polecia� jak uderzony taranem, pad� na posadzk� i pojecha� po niej, zatrzymuj�c si� dopiero na bazie kolumny. Kolumna rozp�k�a si� i rozlecia�a w gruzy, znowu zabieraj�c ze sob� znaczn� cz�� sklepienia. Tym razem Yennefer nie zdo�a�a da� mu magicznej os�ony. Wielki od�upany z arkady z�om trafi� go w bark, zwalaj�c z n�g. B�l sparali�owa� bo na moment.

Yennefer, skanduj�c zakl�cia, s�a�a w stron� Vilgefortza b�yskawic� po b�yskawicy. �adna nie si�gn�a celu, wszystkie bezsilnie odbija�y si� od chroni�cej czarodzieja magicznej sfery. Vilgefortz wyci�gn�� nagle r�ce, rozpostar� je gwa�townie. Yennefer wrzasn�a z b�lu, unios�a si� w g�r�, lewituj�c. Vilgefortz skr�ci� d�onie, zupe�nie jakby wy�yma� mokr� szmat�. Czarodziejka zawy�a przeszywaj�co. I zacz�a si� skr�ca�.

Geralt zerwa� si�, pokonuj�c b�l. Ale uprzedzi� go Regis.

Wampir pojawi� si� nie wiadomo sk�d w postaci olbrzymiego nietoperza, spad� na Vilgefortza bezszelestnym lotem. Nim czarodziej zdo�a� os�oni� si� czarem, Regis chlasn�� go szponami po twarzy, chybiaj�c oko wy��cznie dlatego, �e by�o nienormalnie ma�e. Vilgefortz zarycza�, macha� r�kami. Uwolniona Yennefer run�a na kup� gruzu z rozdzieraj�cym j�kiem, krew z nosa buchn�a jej na twarz i pier�.

Geralt ju� by� blisko, ju� wznosi� do ci�cia sihill. Ale Vilgefortz nie by� jeszcze pokonany i kapitulowa� nie my�la�. Wied�mina odrzuci� pot�n� fal� mocy, w atakuj�cego go wampira strzeli� o�lepiaj�co bia�ym p�omieniem, kt�ry przeci�� kolumn� jak gor�cy miecz mas�o. Regis zwinnie unikn�� p�omienia, zmaterializowa� si� w normaln� posta� tu� obok Geralta.

��Uwa�aj � st�kn�� wied�min, staraj�c si� zobaczy�, co z Yennefer. - Uwa�aj, Regis�

��Uwa�a�? - krzykn�� wampir. - Ja? Nie po to tu przyby�em!

Nieprawdopodobnym, b�yskawicznym, i�cie tygrysim skokiem rzuci� si� na czarodzieja i z�apa� go za gard�o. B�ysn�y k�y.

Vilgefortz zawy� ze zgrozy i w�ciek�o�ci. Przez moment zdawa�o si�, �e koniec z nim. Ale by�a to z�uda. Czarodziej mia� w arsenale or� na ka�d� okazj�. I na ka�dego przeciwnika. Nawet na wampira.

D�onie, kt�rymi chwyci� Regisa, rozjarzy�y si� si� jak rozpalone �elazo. Wampir krzykn��. Geralt te� krzykn��, widz�c, �e czarodziej dos�ownie rozdziera Regisa. Skoczy� na pomoc, ale nie zd��y�. Vilgefortz pchn�� rozdartego wampira na kolumn�, z bliska, z obu r�k wypali� bia�ym ogniem. Regis zakrzycza�, zakrzycza� tak, �e wied�min zakry� uszy d�o�mi. Z hukiem i brz�kiem wylecia�a reszta witra�y. A kolumna po prostu stopi�a si�. Wampir stopi� si� wraz z ni�, rozla� w bezkszta�tny ba�wan.

Geralt zakl��, wk�adaj�c w kl�tw� ca�� w�ciek�o�� i rozpacz. Doskoczy�, wzni�s� sihill do ciosu. Nie zd��y� ci��. Vilgefortz odwr�ci� si� i uderzy� go magiczn� energi�. Wied�min przelecia� przez ca�� d�ugo�� hali, z impetem waln�� o �cian�, osun�� si� po niej. Le�a�, jak ryba �api�c powietrze, zastanawiaj�c si� nie nad tym, co ma z�amane, lecz nad tym, co ma ca�e. Vilgefortz szed� ku niemu. W jego r�ku zmaterializowa� si� d�ugi na sze�� st�p �elazny dr�g.

��M�g�bym ci� spopieli� zakl�ciem � powiedzia�. - M�g�bym ci� roztopi� na szkliwo, jak tego potwora przez chwil�. Ale ty, wied�minie, powiniene� umrze� inaczej. W walce. Mo�e niezbyt uczciwej, ale zawsze.

Geralt nie wierzy�, �e uda mu si� wsta�. Ale wsta�. Wyplu� krew z przeci�tej wargi. Mocniej uchwyci� miecz.

��Na Thanedd � Vilgefortz podszed� bli�ej, zakr�ci� dr�giem m�y�ca � nad�ama�em ci� tylko ociupink�, oszcz�dnie, bo to mia�a by� nauczka. Poniewa� posz�a w las, tym razem po�ami� ci� dok�adnie, na drobniutkie kosteczki. Tak, by ju� nikt nigdy nie zdo�a� ci� sklei�.

Zaatakowa�. Geralt nie ucieka�. Przyj�� walk�.

Dr�g migota� i �wiszcza�, czarodziej kr��y� wok� ta�cz�cego wied�mina. Geralt unika� cios�w i sam je zadawa�, ale Vilgefortz zr�cznie parowa�, a w�wczas �a�obnie j�cza�a zderzaj�ca si� ze stal� stal.

Czarodziej by� szybki i zwinny jak demon.

Zmyli� Geralta skr�tem tu�owia i markowanym uderzeniem od lewej, waln�� go z do�u w �ebra. Nim wied�min odzyska� r�wnowag� i oddech, dosta� w bark tak mocno, �e a� przykl�kn��. Odskokiem ocali� czaszk� od ciosu z g�ry, ale nie unikn�� odwrotnego pchni�cia z do�u, nad biodro. Zachwia� si� i uderzy� plecami w �cian�. Mia� jeszcze na tyle przytomno�ci umys�u, by pa�� na posadzk�. W sam� por�, bo �elazny dr�g otar� si� o jego w�osy i waln�� w mur, a� iskry posz�y.

Geralt przetoczy� si�, dr�g skrzesa� iskry na posadzce tu� obok jego g�owy. Drugi cios trafi� w �opatk�. By� wstrz�s, parali�uj�cy b�l, sp�ywaj�ca do n�g s�abo��. Czarodziej wzni�s� dr�g. W jego oczach pali� si� triumf.

Geralt �cisn�� w pi�ci medalion Fringilli.

Dr�g spad�, a� zadzwoni�o. Uderzaj�c w posadzk� o stop� od g�owy wied�mina. Geralt odturla� si� i szybko podni�s� na jedno kolano. Vilgefortz doskoczy�, uderzy�. Dr�g znowu min�� cel o kilka cali. Czarodziej pokr�ci� g�ow� z niedowierzniem, zawaha� si� na moment.

Westchn��, rozumiej�c nagle. Oczy mu zab�ysn�y. Skoczy�, bior�c zamach. Za p�no.

Geralt ci�� go ostro przez brzuch. Vilgefortz wrzasn��, upu�ci� dr�g, zgi�ty podrepta� do ty�u. Wied�min ju� by� przy nim. Pchn�� go butem na kikut rozwalonej kolumny, ci�� zamaszy�cie, maluj�c na niej faluj�cy dese�. Czarodziej zakrzycza�, pad� na kolana. Opu�ci� g�ow�, popatrzy� na brzuch i pier�. D�ugo nie m�g� oderwa� wzroku od tego, co widzia�.

Geralt czeka� spokojnie, w pozycji, z sihillem gotowym do ci�cia.

Vilgefortz zaj�cza� rozdzieraj�co i uni�s� g�ow�.

��Geraaalt�

Wied�min nie da� mu doko�czy�.

D�ugi czas by�o bardzo cicho.

��Nie wiedzia�am��� powiedzia�a wreszcie Yennefer, gramol�c si� z kupy gruzu. Wygl�da�a strasznie. Krew ciekn�ca z nosa zala�a jej ca�y podbr�dek i dekolt. - Nie wiedzia�am � powt�rzy�a, widz�c nie rozumiej�cy wzrok Geralta � �e znasz czary iluzyjne. I to zdolne zmyli� Vilgefortza�

��To m�j medalion.

��Aha � spojrza�a podejrzliwie. - Ciekawa rzecz. Ale i tak �yjemy dzi�ki Ciri.

��S�ucham?

��Jego oko. Nie odzyska� pe�nej koordynacji. Nie zawsze trafia�. Ja jednak �ycie zawdzi�czam g��wnie�

Zamilk�a, spojrza�a na resztki stopionej kolumny, w kt�rej mo�na by�o rozpozna� zarysy postaci.

��Kto to by�, Geralt?

��Druh. B�dzie mi go bardzo brak.

��By� cz�owiekiem?

��Uosobieniem cz�owiecze�stwa. Co z tob�, Yen?

��Par� z�amanych �eber, wstrz��nienie m�zgu, staw biodrowy, kr�gos�up. Poza tym �wietnie. A u ciebie?

��Mniej wi�cej to samo.

Beznami�tnie popatrzy�a na g�ow� Vilgefortza le��c� dok�adnie po�rodku pod�ogowej mozaiki. Ma�e, zeszklone ju� oczko czarodzieja spogl�da�o na nich z niemym wyrzutem.

� �adny to widok � powiedzia�a.

��Fakt � przyzna� po chwili. - Ale ja si� ju� napatrzy�em. B�dziesz mog�a i��?

��Z twoj� pomoc�, tak.

I spotkali si�, wszyscy troje, w miejscu, gdzie schodzi�y si� korytarze, pod arkadami. Spotkali si� pod martwymi spojrzeniami alabastrowych kanefor.

��Ciri � powiedzia� wied�min. I przetar� oczy.

��Ciri � powiedzia�a podtrzymywana przez wied�mina Yennefer.

��Geralt � powiedzia�a Ciri.

��Ciri � odpowiedzia�, pokonuj�c gwa�towny skurcz gard�a. - Dobrze ci� znowu widzie�.

��Pani Yennefer.

Czarodziejka wyzwoli�a si� spod ramienia wied�mina i z najwy�szym wysi�kiem wyprostowa�a.

��Jak ty wygl�dasz, dziewczyno � powiedzia�a surowo. - Sp�jrz tylko na siebie, jak ty wygl�dasz! Popraw w�osy! Nie garb si�. Pozw�l no tu.

Ciri podesz�a, sztywna jak automat. Yennefer poprawi�a i wyg�adzi�a jej ko�nierzyk, spr�bowa�a zetrze� zaschni�t� ju� krew z r�kawa. Dotn�a w�os�w. Ods�oni�a blizn� na policzku. Obj�a mocno. Bardzo mocno. Geralt widzia� jej r�ce na plecach Ciri. Widzia� zdeformowane palce. Nie czu� gniewu, �alu ani nienawi�ci. Czu� tylko zm�czenie. I ogromnie pragnienie, by sko�czy� z tym wszystkim.

��Mamusiu.

��C�reczko.

��Chod�my � zdecydowa� si� przerwa�. Ale dopiero po d�u�szej chwili.

Ciri g�o�no poci�gn�a nosem, otar�a go wierzchem d�oni. Yennefer zgromi�a j� spojrzeniem, otar�a oko, zapewnie czym� zapr�szone. Wied�min patrzy� w korytarz, z kt�rego wysz�a Ciri, jak gdyby w oczekiwaniu, �e wyjdzie stamt�d kto� jeszcze. Ciri pokr�ci�a g�ow�. Zrozumia�.

��Chod�my st�d � powt�rzy�.

��Tak � powiedzia�a Yennefer. - Chc� widzie� niebo.

��Nigdy was ju� nie opuszcz� � powiedzia�a g�ucho Ciri. - Nigdy.

��Chod�my st�d � powt�rzy�. - Ciri, podtrzymaj Yen.

��Nie potrzeba mnie podtrzymywa�!

��Pozw�l mi, mamusiu.

Przed nimi by�y schody, wielkie schody ton�ce w dymie, w migotliwej po�wiacie pochodni i ognia w �elaznych koszach. Ciri drgn�a. Widzia�a ju� te schody. W snach i wizjach.

Na dole, daleko, czekali uzbrojeni ludzie.

��Jestem zm�czona � szepn�a.

��Ja te� � przyzna� Geralt, dobywaj�c sihilla.

��Mam ju� do�� zabijania.

��Ja te�.

��Nie ma st�d innego wyj�cia?

��Nie. Nie ma. Tylko te schody. Tak trzeba, dziewczyno. Yen chce widzie� niebo. A ja chc� widzie� niebo, Yen i ciebie.

Ciri obejrza�a si�, spojrza�a na Yennefer, kt�ra, by nie upa��, opar�a si� o balustrad�. Wyci�gn�a odebrane Bonhartowi medaliony. Kota zawiesi�a sobie na szyi, wilka da�a Geraltowi.

��Mam nadziej� � rzek� � �e wiesz, �e to tylko symbol?

��Wszystko to tylko symbol.

Wyci�gn�a Jask�k� z pochwy.

��Chod�my, Geralt.

Chod�my. Trzymaj si� blisko mnie.

W dole schod�w czekali na nich najemnicy Skellena, �ciskaj�cy bro� w spotnia�ych pi�ciach. Puszczyk szybkim gestem pos�a� na schody pierwszy rzut. Podkute buty �o�dak�w za�omota�y na stopniach.

��Powoli, Ciri. Nie spiesz si�. Blisko mnie.

��Tak, Geralt.

��I spokojnie, dziewczyno, spokojnie. Pami�taj, bez z�o�ci, bez nienawi�ci. My musimy wyj�� i zobaczy� niebo. A ci, kt�rzy stan� nam na drodze, musz� umrze�. Nie wahaj si�.

��Nie zawaham si�. Chc� zobaczy� niebo.

Do pierwszego podestu doszli bez przeszk�d. Najemnicy cofn�li si� przed nimi, zaskoczeni i zdziwieni ich spokojem. Ale po chwili trzech skoczy�o ku nim z wrzaskiem, wywijaj�c mieczami. Umarli natychmiast.

��Kup�! - dar� si� z do�u Puszczyk. - Zabi� ich!

Skoczy�o nast�pnych trzech. Geralt szybko wyskoczy� naprzeciw, zmyli� fint�, ci�� jednego z do�u w gard�o. Obr�ci� si�, przepu�ci� Ciri spod prawego ramienia, Ciri g�adko chlasn�a drugiego draba pod pach�. Trzeci chcia� ratowa� �ycie skokiem przez balustrad�. Nie zd��y�.

Geralt star� z twarzy bryzgi krwi.

��Spokojniej, Ciri.

��Jestem spokojna.

Nast�pnych trzech. B�ysk kling, krzyk, �mier�.

G�sta krew spe�za�a w d�, �cieka�a po stopniach.

Drab w nabijanej mosi�dzem brygantynie skoczy� ku nim z d�ug� spis�. Oczy mia� dzikie od narkotyk�w. Ciri szybk� sko�n� parad� odsun�a drzewce, Geralt ci��. Otar� twarz. Szli, nie ogl�daj�c si�.

Drugi podest by� ju� blisko.

��Zabi�! - wrzeszcza� Skellen. - Na nich! Zaaabiii�!

Na schodach tupot, krzyk. B�ysk kling, wrzask. �mier�.

��Dobrze, Ciri. Ale spokojniej. Bez euforii. I blisko mnie.

��Zawsze ju� b�d� blisko ciebie.

��Nie tnij z ramienia, je�li mo�na z �okcia. Uwa�aj.

��Uwa�am.

B�ysk klingi. Wrzask, krew. �mier�.

��Dobrze, Ciri.

��Chc� zobaczy� niebo.

��Bardzo ci� kocham.

��Ja ciebie te�.

��Uwa�aj. Robi si� �lisko.

B�ysk kling, wycie. Szli, doganiaj�c lej�c� si� po stopniach krew. Szli w d�, wci�� w d�, schodami zamczyska Stygga.

Atakuj�cy ich drab po�lizgn�� si� na zakrwawionym stopniu, pad� im plackiem wprost pod nogi, zawy� o lito��, obur�cz zakrywaj�c g�ow�. Przeszli obok, nie patrz�c.

A� do trzeciego podestu nikt ju� nie odwa�y� si� zast�pi� im drogi.

� �uki � dar� si� z do�u Stefan Skellen. - Dawajcie kusze! Boreas Mun mia� przynie�� kusze! Gdzie on jest?

Boreas Mun � o czym Puszczyk wiedzie� nie m�g� � by� ju� do�� daleko. Jecha� prosto na wsch�d, z czo�em przy ko�skiej grzywie wyciska� z wierzchowca tyle galopu, ile si� da�o.

Z pozosta�ych, wys�anych po �uki, wr�ci� tylko jeden.

Temu, kt�ry zdecydowa� si� strzela�, lekko zatrz�s�y si� r�ce i �zawi�y od fisstechu oczy. Pierwsze be�t ledwie drasn�� balustrad�. Drugi nie trafi� nawet w schody.

��Wy�ej!�� rozdar� si� Puszczyk. - Wejd� wy�ej, durniu! Strzelaj z bliska!

Kusznik uda�, �e nie s�yszy. Skellen zakl�� s��ni�cie, wyrwa� mu kusz�, skoczy� na schody, przykl�kn�� i wycelowa�. Geralt szybko zas�oni� sob� Ciri. Ale dziewczyna b�yskawicznie wywin�a si� zza niego, gdy szcz�kn�a ci�ciwa, by�a ju� w pozycji. Wykr�ci�a miecz do g�rnej kwarty, odbi�a be�t tak mocno, �e d�ugo kozio�kowa�, nim spad�.

��Bardzo dobrze � mrukn�� Geralt. - Bardzo dobrze, Ciri. Ale je�li jeszcze raz zrobisz co� takiego, spuszcz� ci lanie.

Skellen rzuci� kusz�. I nagle zorientowa� si�, �e jest sam.

Wszyscy jego ludzie, zbici w gromadk�, byli na samym dole. �aden nie kwapi� si�, by wej�� na schody. By�o ich jakby mniej, znowu kilku gdzie� pobieg�o. Po kusze zapewne.

A wied�min i wied�minka spokojnie, nie przyspieszaj�c, ale i nie zwalniaj�c kroku, szli w d�, w d� po zalanych krwi� schodach zamczyska Stygga. Blisko siebie, rami� przy ramieniu, mami�c i tumani�c szybkimi poruszeniami kling.

Skellen cofn�� si�. I ju� nie przesta� si� cofa�. A� do samego do�u. Gdy znalaz� si� w grupie swych ludzi, spostrzeg�, �e cofanie trwa. Zakl�� bezsilnie.

��Ch�opcy!�� krzykn��, a g�os z�ama� mu si� fa�szywie. - �mia�o! Haj�e na nich! Kup�! Dalej, �mia�o! Za mn�!

��Sami se id�cie � b�kn�� kt�ry�, podnosz�c do nosa d�o� z fisstechem. Puszczyk ciosem pi�ci zbieli� mi narkotykiem twarz, r�kaw i prz�d kaftana.

Wied�min i wied�minka min�li drugi podest.

��Gdy zejd� na sam d� � zarycza� Skellen � da si� ich otoczy�! Haj�e, ch�opcy! �mia�o! Do broni!

Geralt spojrza� na Ciri. I omal nie zawy� z w�ciek�o�ci, widz�c na jej szarych w�osach bielutkie i l�ni�ce jak srebro pasemka. Opanowa� si�. To nie by� czas na z�o��.

��Uwa�aj � powiedzia� g�ucho. - B�d� blisko mnie.

��Zawsze b�d� blisko ciebie.

��Na dole b�dzie gor�co.

��Wiem. Ale jeste�my razem.

��Jeste�my razem.

��Jestem z wami � powiedzia�a Yennefer, schodz�c za nimi po schodach czerwonych i �liskich od krwi.

��Do kupy! Do kupy!�� rycza� Puszczyk.

Kilku z tych, kt�rzy pobiegli po kusze, wraca�o. Bez kusz. Bardzo przera�onych.

Ze wszystkich trzech wiod�cych ku schodom korytarzy rozleg� si� huk wywalanych berdyszami drzwi, �omot, szcz�k �elaza i odg�os ci�kich krok�w. I nagle ze wszystkich trzech korytarzy wymaszerowali �o�nierze w czarnych he�mach, zbrojach i p�aszczach ze znakiem srebrnej salamandry. Okrzykni�ci gromko i gro�nie najemnicy Skellena z brz�kiem rzucili na posadzk� bro�, jeden po drugim. W tych mniej zdecydowanych wymierzono kusze, ostrza glewi i rohatyn, ponaglono jeszcze gro�niejszym krzykiem. Teraz us�uchali wszyscy, wida� bowiem by�o, �e czarni �o�nierze a� pal� si�, by kogo� zakatrupi� i tylko czekaj� na pretekst. Puszczyk stan�� pod kolumn�, skrzy�owawszy r�ce na piersi.

��Cudowna odsiecz?�� mrukn�a Ciri. Geralt przecz�co pokr�ci� g�ow�.

Kusze i �ele�ca wycelowano tak�e i w nich.

��Glaeddyvan vort!

Op�r nie mia� sensu. Od czarnych �o�nierzy roi�o si� w dole schod�w jak od mr�wek, a oni byli ju� bardzo, bardzo zm�czeni. Ale nie rzucili miecz�w. Pieczo�owicie po�o�yli je na stopniach. A potem usiedli. Geralt czu� ciep�e rami� Ciri, s�ysza� jej oddech.

Z g�ry, wymijaj�c trupy i ka�u�e krwi, pokazuj�c czarnym �o�nierzom nie uzbrojone r�ce, zesz�a Yennefer. Ci�ko usiad�a obok, na stopniu. Geralt poczu� ciep�o tak�e i przy drugim ramieniu. Szkoda, �e tak nie mo�e by� zawsze, pomy�la�. A wiedzia�, �e nie mo�e.

Ludzi Puszczyka wi�zano i po kolei wyprowadzano. Czarnych �o�nierzy w p�aszczach z salamandr� robi�o si� coraz wi�cej. Nagle pojawili si� w�r�d nich wysocy rang� oficerowie, rozpoznawalni po bia�ych pi�ropuszach i srebrnych olamowaniach na zbrojach. I po szacunku, z jakim rozst�powano si� przed nimi.

Przed jednym z oficer�w, kt�rego he�m szczeg�lnie bogato ozdobiony by� srebrem, rozst�powano si� z wyj�tkowym szacunkiem. Z uk�onami wr�cz.

Ten w�a�nie zatrzyma� si� przed stoj�cym pod kolumn� Skellenem. Puszczyk � wida� to by�o wyra�nie nawet w migotliwym �wietle �uczyw i dopalaj�cych si� w �elaznych koszach obraz�w � zblad�, zrobi� si� bia�y jak papier.

��Stefanie Skellen � powiedzia� oficer d�wi�cznym g�osem, g�osem, kt�ry zadzwoni� a� pod sklepieniem halli. - Staniesz przed s�dem. Poniesiesz kar� za zdrad�.

Puszczyka wyprowadzono, ale nie wi�zano mu r�k jak gemajnom.

Oficer odwr�ci� si�. Z arrasu na g�rze urwa�a si� p�on�ca szmata, spad�a, wiruj�c jak wielki ognisty ptak. Blask zal�ni� na srebrnym olamowaniu zbroi, na si�gaj�cej do po�owy policzk�w zas�onie he�mu, maj�cej � jak u wszystkich Czarnych �o�nierzy � kszta�t potwornej z�batej szcz�ki.

Kolej na nas, pomy�la� Geralt. Nie pomyli� si�.

Oficer popatrzy� na Ciri, a jego oczy pali�y si� w otworach he�mu, zauwa�a�y i rejestrowa�y wszystko. Blado��. Blizn� na policzku. Krew na r�kawie i d�oni. Bia�e pasemka we w�osach.

Potem Nilfgaardczyk obr�ci� oczy na wied�mnina.

��Vilgefortz?�� spyta� swym d�wi�cznym g�osem. Geralt przecz�co pokr�ci� g�ow�.

��Cahir aep Callach?

Znowu przecz�cy ruch g�owy.

��Jatki � powiedzia� oficer, patrz�c na schody. - Krwawe jatki. Ale c�, kto mieczem wojuje� Nadto, oszcz�dzi�e� katom roboty. Dalek� przeby�e� drog�, wied�minie.

Geralt nie skomentowa�. Ciri g�o�no poci�gn�a nosem i obtar�a go nadgarstkiem. Yennefer skarci�a j� spojrzeniem. Nilfgaardczyk zauwa�y� i to, u�miechn�� si�.

��Dalek� przeby�e� drog� � powt�rzy�. - Przyszed�e� tu z ko�ca �wiata. Za ni� i dla niej. Ju� cho�by tylko z tego tytu�u co� ci si� nale�y. Panie de Rideaux!

��Na rozkaz, Wasza Kr�lewska Mo��!

Wied�min nie zdziwi� si�.

��Prosz� wyszuka� tu dyskretn� komnat�, w kt�rej b�d� m�g� w nie zak��canym przez nikogo spokoju porozmawia� z panem Geraltem z Rivii. W tym czasie prosz� zapewni� wszelkie wygody i us�ugi obu paniom. Rzecz jasna, pod czujn� i nieustaj�c� stra��.

��Tak jest, Wasza Cesarska Mo��.

��Panie Geralcie, prosz� za mn�.

Wied�min wsta�. Spojrza� na Yennefer i Ciri, chc�c je uspokoi�, przestrzec, by nie robi�y g�upstw. Ale to nie by�o potrzebne. Obie by�y potwornie zm�czone. I zrezygnowane.

��Dalek� przeby�e� drog� � powt�rzy�, zdejmuj�c he�m Emhyr var Emreis, Deithwen Addan yn Carn aep Morvudd, Bia�y P�omie� Ta�cz�cy na Kurchanach Wrog�w.

��Nie wiem � odrzek� spokojnie Geralt � czy ty, Duny, nie przeby�e� dalszej.

��Pozna�e� mnie, prosz� � u�miechn�� si� cesarz. - A podobno brak brody i spos�b zachowania odmieni�y mnie zupe�nie. Z ludzi, kt�rzy przedtem widywali mnie w Cintrze, wielu przybywa�o potem do Nilfgaardu i widzia�o mnie podczas audiencji. I nie rozpozna� mnie nikt. A ty� widzia� mnie przecie� tylko raz, i to przed szesnastu laty. A� tak zapad�em ci w pami��?

��Nie rozpozna�bym ci�, faktycznie bardzo si� zmieni�e�. Domy�li�em si� po prostu, kim jeste�. Ju� jaki� czas temu. Nie bez obcej pomocy i wskaz�wki odgad�em, jak� rol� odegra� incest w rodzinie Ciri. W jej krwi. W kt�rym� z koszmarnych sn�w przy�ni� mi si� nawet incest najstraszniejszy, najohydniejszy z mo�liwych. I prosz�, oto jeste�, we w�asnej osobie.

��Ledwo trzymasz si� na nogach � powiedzia� zimno Emhyr. - A czynione na si�� impertynencje powoduj�, �e chwiejesz si� jeszcze bardziej. Mo�esz usi��� w przytomno�ci cesarza. Tego przywileju udzielam ci� do�ywotnio.

Geralt z ulg� usiad�. Emhyr nadal sta� oparty o rze�bion� szaf�.

��Uratowa�e� �ycie mojej c�rce � powiedzia�. - Kilkakrotnie. Dzi�ki ci za to. W imieniu w�asnym i potomno�ci.

��Rozbrajasz mnie.

��Cirilla � Emhyr nie przej�� si� kpin� � pojedzie do Nilfgaardu. W stosownym czasie zostanie imperatorow�. W dok�adnie taki sam spos�b, w jaki zostawa�y i zostaj� kr�lowymi dziesi�tki dziewcz�t. To znaczy, prawie nie znaj�c swego ma��onka. Cz�sto nie maj�c o nim dobrego mniemania na podstawie pierwszego spotkania. Cz�sto rozczarowane pierwszymi dniami i� pierwszymi nocami ma��e�stwa. Cirilla nie b�dzie pierwsza.

Geralt powstrzyma� si� od komentarza.

��Cirilla � ci�gn�� cesarz � b�dzie szcz�liwa, tak jak wi�kszo�� kr�lowych, o kt�rych m�wi�em. To przyjdzie z czasem. Mi�o��, kt�rej od niej wcale nie wymagam, Cirilla przeleje na syna, kt�rego z ni� sp�odz�. Arcyksi�cia, a potem cesarza. Cesarza, kt�ry sp�odzi syna. Syna, kt�ry b�dzie w�adc� �wiata i kt�ry ocali �wiat przed zniszczeniem. Tak m�wi przepowiednia, kt�rej dok�adn� tre�� znam tylko ja.

��Rzecz jasna � podj�� Bia�y P�omie� � Cirilla nigdy nie dowie si�, kim jestem. Tajemnica ta umrze. Wraz z tymi, kt�rzy j� znaj�.

��Jasne � kiwn�� g�ow� Geralt. - Nie mo�e by� ja�niej.

��Nie mo�esz nie dostrzega� � odezwa� si� po jakim� czasie Emhyr � r�ki przeznaczenia, kt�ra by�a w tym wszystkim. We wszystkim. Tak�e w twoich dzia�aniach. Od samego pocz�tku.

��Widz� w tym raczej r�k� Vilgefortza. Bo to przecie� on skierowa� ci� w�wczas do Cintry, prawda? Gdy by�e� Zakl�tym Je�em? On sprawi�, �e Pavetta�

��B��dzisz we mgle � przerwa� gwa�townie Emhyr, odrzucaj�c na rami� p�aszcz z salamandr�. - Nie wiesz nic. I nie musisz wiedzie�. Nie prosi�am ci� tu, by ci opowiada� histori� mojego �ycia. Ani by si� przed tob� t�umaczy�. Jedyne, na co zas�u�y�e�, to zapewnienie, �e dziewczyny nie spotka krzywda. Nie mam wobec ciebie �adnych d�ug�w, wied�minie. �adnych�

��Masz!�� Geralt przerwa� gwa�townie. - Zerwa�e� zawart� umow�. Sk�ama�e� z danego s�owa. To s� d�ugi, Duny. Z�ama�e� przysi�g� jako ksi���tko, masz d�ug jako cesarz. Z cesarskimi odsetkami. Za dziesi�� lat!

��Tylko tyle?

��Tylko tyle. Bo tylko tyle mi si� nale�y, nie wi�cej. Ale i nie mniej! Mia�em zg�osi� si� po dziecko, gdy sko�czy lat sze��. Nie czeka�e� na przyrzeczony termin. Chcia�e� mi je ukra��, nim min��. Przeznaczenie, o kt�rym wci�� m�wisz, zadrwi�o z ciebie jednak. Przez nast�pne dziesi�� lat pr�bowa�e� z tym przeznaczeniem walczy�. Teraz j� masz, masz Ciri, w�asn� c�rk�, kt�r� kiedy� niegodziwie i podle pozbawi�e� rodzic�w, a z kt�r� teraz chcesz niegodziwie i podle p�odzi� kazirodcze dzieci. Nie wymagaj�c mi�o�ci. S�usznie zreszt�. Nie zas�ugujesz na jej mi�o��. Mi�dzy nami, Duny, nie wiem, jak ty zdo�asz patrze� jej w oczy.

��Cel u�wi�ca �rodki � powiedzia� g�ucho Emhyr. - To, co robi�, robi� dla potomno�ci. Dla ocalenia �wiata.

��Je�li tym sposobem �wiat ma ocale� � poderwa� g�ow� wied�min � to niech ten �wiat lepiej zginie. Wierz mi, Duny, lepiej, �eby zgin��.

��Jeste� blady � powiedzia� niemal �agodnie Emhyr var Emreis. - Nie podniecaj si� tak, bo gotowe� zemdle�.

Odszed� od szafy, odsun�� krzes�o, usiad�. Wied�minowi faktycznie kr�ci�o si� w g�owie.

� �elazny Je� � zacz�� spokojnie i cicho cesarz � to mia� by� spos�b na zmuszenie mojego ojca do wsp�pracy z uzurpatorem. By�o to po przewrocie, ojciec, obalony cesarz, by� wi�ziony i torturowany. Nie dawa� si� jednak z�ama�, wi�c spr�bowano innego sposobu. Na oczach ojca wynaj�ty przez uzurpatora czarownik zmieni� mnie w maszkar�. Czarownik do�o�y� nieco z w�asnej inicjatywy. Humoru mianowicie. Eimyr to w naszym j�zyku "je�".

��Ojciec nie dawa� si� z�ama� i zamordowano go. Mnie za� w�r�d drwin i szyderstw, wypuszczono w lesie i poszczuto psami. �ycie ocali�em, nie �cigano mnie zbyt zawzi�cie, albowiem nie wiedziano, �e czarownik robot� spartaczy�, �e w nocy wraca mi posta� ludzka. Na szcz�cie zna�em kilka os�b, kt�rych wierno�ci mog�em by� pewien. A mia�em w�wczas, dla twej wiadomo�ci, trzyna�cie lat.

��Z kraju musia�em uchodzi�. To za�, �e ratunku na urok powinienem szuka� na P�nocy, za Schodami Marnadalu, wyczyta� w gwiazdach pewien troch� zwariowany astrolog o imieniu Xarthisius. Potem, gdy ju� by�em cesarzem, podarowa�em mu za to wie�� i sprz�t. Pod�wczas musia� pracowa� na po�yczonym.

��O tym, co zdarzy�o si� w Cintrze, wiesz, szkoda czasu, by w rzecz t� si� wgr��a�. Przecz� jednak, jakoby mia� z tym co� wsp�lnego Vilgefortz. Po pierwsze, nie zna�em go w�wczas jeszcze, po drugie, mia�em siln� awersj� do magik�w. Do dzi� ich zreszt� nie lubi�. Ach, za pami�ci: gdy odzyska�em tron, dopad�em tamtego czarownika, kt�ry wys�ugiwa� si� uzurpatorowi i katowa� mnie na oczach ojca. Te� popisa�em si� poczuciem humoru. Magik nazywa� si� Braathens, a w naszym j�zyku brzmi to niemal tak samo, jak "sma�ony".

��Do�� jednak dygresji, wr��my do rzeczy. Vilgefortz potajemnie odwiedzi� mnie w Cintrze kr�tko po narodzinach Ciri. Poda� si� za konfidenta ludzi, kt�rzy w Nilfgaardzie byli mi wci�� wierni i konspirowali przeciw uzurpatorowi. Zaoferowa� pomoc i wkr�tce dowi�d�, �e pom�c potrafi. Gdy, wci�� nieufny, spyta�em o motywy, bez �adnego owijania w bawe�n� o�wiadczy�, �e liczy na wdzi�czno��. Na �aski, przywileje i w�adz�, jak� obdarzy go wielki cesarz Nilfgaardu. Czyli ja. Pot�ny w�adca, kt�ry w�ada� b�dzie po�ow� �wiata. Kt�ry sp�odzi potomka, kt�ry w�ada� b�dzie po�ow� �wiata. Przy boku owych wielkich w�adc�w, o�wiadczy� bez skr�powania czarownik, sam ma zamiar wysoko wyrosn��. Tu wyci�gn�� zwi�zane w�ow� sk�r� zwoje i poleci� mojej uwadze ich tre��.

��Tym sposobem pozna�em przepowiedni�. Dowiedzia�em si� o losie �wiata i wszech�wiata. Dowiedzia�em si�, co musz� zrobi�. I doszed�em do wniosku, �e cel u�wi�ca �rodki.

��No jasne.

��W Nilfgaardzie tymczasem � Emhyr pu�ci� ironi� mimo uszu � moje sprawy mia�y si� coraz lepiej. Moi partyzanci zdobywali coraz wi�ksze wp�ywy, wreszcie, maj�c za sob� grup� oficer�w liniowych i korpus kadet�w, zdecydowali si� na zamach stanu. Do tego potrzebny by�em jednak ja. W�asn� osob�. Prawy dziedzic tronu i korony cesarstwa, prawy Emreis z krwi Emreis�w. Mia�em by� czym� w rodzaju sztandaru rewolucji. Mi�dzy nami m�wi�c, sporo rewolucjonist�w �ywi�o nadziej�, �e nie b�d� niczym ponadto. Ci z nich, kt�rzy jeszcze �yj�, do dzi� nie mog� od�a�owa�.

��Ale, jak si� rzek�o, zostawmy dygresje. Musia�em wr�ci� do domu. Przyszed� czas, by Duny, fa�szywy kr�lewicz z Maecht i lipny cintryjski diuk upomnia� si� o swe dziedzictwo. Nie zapomnia�em jednak o przepowiedni. Musia�em wr�ci� razem z Ciri. A Calanthe uwa�nie, bardzo uwa�nie patrzy�a mi na r�ce.

��Ona nigdy ci nie ufa�a.

��Wiem. S�dz�, �e co� wiedzia�a o tej wr�bie. I zrobi�aby wszystko, by mi przeszkodzi�, a w Cintrze by�em w jej mocy. By�o jasne: musia�em wr�ci� do Nilfgaardu, ale tak, by nikt nie m�g� odgadn��, �e ja jestem Duny, a Ciri to moja c�rka. Spos�b podsun�� mi Vilgefortz. Duny, Pavetta i ich dziecko mieli umrze�. Zgin�� bez �ladu.

��W upozorowanej katastrofie statku.

��Tak jest. Podczas rejsu ze Skellige do Cintry, na G��bi Sedny, Vilgefortz mia� wci�gn�� okr�t w magiczny wsysacz. Ja, Pavetta i Ciri mieli�my zamkn�� si� przedtem w specjalnie zabezpieczonej kajucie i prze�y�. A za�oga�

��Mia�a nie prze�y� � doko�czy� wied�min. - I tak zacz�a si� twoja droga po trupach.

Emhyr var Emreis milcza� czas jaki�.

��Zacz�a si� wcze�niej � powiedzia� wreszcie, a jego g�os brzmia� g�ucho. - Niestety. W momencie, kiedy okaza�o si�, �e Ciri nie ma na pok�adzie.

Geralt uni�s� brwi.

��Niestety � twarz cesarza nie wyra�a�a niczego � w moich planach nie doceni�em Pavetty. To melancholijne dziewcz� o wiecznie spuszczonych oczach przejrza�o mnie i moje zamiary. Przed podniesieniem kotwicy tajemnie odes�a�a dziecko na l�d. Wpad�em w sza�. Ona te�. Dosta�a ataku histerii. Podczas szarpaniny� wypad�a za burt�. Nim zd��y�em wyskoczy� za ni�, Vilgefortz wci�gn�� okr�t w ten sw�j wsysacz. Waln��em w co� g�ow� i straci�em przytomno��. Prze�y�em cudem, zapl�tany w liny. Ockn��em si� ca�y w banda�ach. Mia�em z�aman� r�k�

��Ciekawi mnie � spyta� zimno wied�min � jak czuje si� cz�owiek, kt�ry zamordowa� w�asn� �on�?

��Parszywie � odpar� bez zw�oki Emhyr. - Czu� i czuje si� parszywie i cholernie podle. Nie zmienia tego nawet fakt, �e ja nigdy jej nie kocha�em. Cel u�wi�ca �rodki. �al mi jednak prawdziwie jej �mierci. Nie chcia�em tego i nie planowa�em. Pavetta zgin�a przypadkiem.

� ��esz � powiedzie� sucho Geralt � a to cesarzom nie przystoi. Pavetta nie mog�a �y�. Demaskowa�a by ci�. I nigdy nie pozwoli�aby na to, co chcia�e� zrobi� Ciri.

� �y�aby � zaprzeczy� Emhyr. - Gdzie�� daleko. Jest do�� zamk�w� Cho�by Darn Rowan� Nie m�g�bym jej zabi�.

��Nawet dla celu, kt�ry u�wi�ca �rodki?

��Zawsze � cesarz potar� twarz � mo�na znale�� jaki� mniej drastyczny �rodek. Zawsze jest ich wiele.

��Nie zawsze � powiedzia� wied�min, patrz�c mu w oczy. Emhyr uciek� uciek� przed jego spojrzeniem.

��To w�a�nie mia�em na my�li � kiwn�� g�ow� Geralt. - Doko�cz opowie�ci. Czas bie�y.

��Calanthe strzeg�a ma�ej jak �renicy oka. O tym, by j� porwa�, nawet marzy� nie mog�em� Moje stosunki z Vilgefortzem znacznie och�od�y, do innych magik�w wci�� mia�em awersj� Ale moi wojskowi i arystokracja ostro pchali mnie do wojny, do ataku na Cintr�. R�czyli, �e lud tego ��da, �e lud pragnie przestrzeni �yciowej, �e p�j�cie za vox populi to b�dzie taki m�j cesarski egzamin. Postanowi�em upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu. Zdoby� za jednym zamachem i Cintr�, i Ciri. Reszt� wiesz.

��Wiem � kiwn�� g�ow� Geralt. - Dzi�kuj� ci za t� rozmow�, Duny. Jestem ci wdzi�czny, �e zechcia�e� po�wi�ci� mi czas. Ale d�u�ej zwleka� nie podobna. Jestem bardzo zm�czony. Patrzy�em na �mier� przyjaci�, kt�rzy szli tutaj za mn� ko�ca �wiata. Szli, by ratowa� twoj� c�rk�. Nawet jej nie znali. Opr�cz Cahira, �adne Ciri nawet nie zna�o. A poszli, by j� ratowa�. Bo by�o w nich co�, co jest porz�dne i szlachetne. I co? Znale�li �mier�. Uwa�am, �e to jest niesprawiedliwe. I je�li kto� chce wiedzie�, nie zgadzam si� z tym. Bo do dupy jest taka historia, gdy umieraj� ci porz�dni, a �otry �yj� i dalej robi� swoje. Nie mam ju� si�, cesarzu. Wezwij ludzi.

��Wied�minie�

��Tajemnica musi umrze� wraz z tymi, kt�rzy j� znaj�. Sam to powiedzia�e�. Nie masz innego wyj�cia. Nieprawd� jest, jakoby� mia� ich wiele. Uciekn� ci z ka�dego wi�zienia. Odbior� ci Ciri, nie ma takiej ceny, kt�rej nie zap�ac�, by ci j� odebra�. Dobrze wiesz.

��Dobrze wiem.

��Yennefer mo�esz pozwoli� �y�. Ona tajemnicy nie zna.

��Ona � powiedzia� powa�nie Emhyr � zap�aci ka�d� cen�, by ratowa� Ciri. I m�ci� twoj� �mier�.

��Fakt � kiwn�� g�ow� wied�min. - W rzeczy samej, zapomnia�em, jak bardzo ona kocha Ciri. Masz racj�, Duny. C�, przed przeznaczeniem nie da si� uciec. Mam pro�b�.

��S�ucham.

��Pozw�l mi si� z nimi obiema po�egna�. Potem jestem do twojej dyspozycji.

Emhyr stan�� przy oknie, zapatrzony w szczyty g�r.

��Nie mog� ci odm�wi�. Ale�

��Nie obawiaj si�. Nie powiem Ciri nic. Skrzywdzi�bym j�, m�wi�c, kim jeste�. A ja nie potrafi�bym jej skrzywdzi�.

Emhyr milcza� d�ugo, wci�� odwr�cony ku oknu.

��Mo�e i mam wobec ciebie jaki� d�ug � wykr�ci� si� na pi�cie. - Pos�uchaj wi�c, co mam ci do zaoferowania w ramach sp�aty. Dawno, dawno temu, bardzo dawnymi czasy, gdy ludzie mieli jeszcze cze��, dum� i godno��, gdy cenili swoje s�owo, a l�kali si� wy��cznie wstydu, zdarza�o si�, �e skazany na �mier� cz�owiek honoru, by uj�� przez ha�bi�c� r�k� kata lub siepacza, wchodzi� do wanny z gor�c� wod� i otwiera� sobie �y�y. Czy wchodzi w rachub�

��Rozkarz nape�ni� wann�.

��Czy wchodzi w rachub� � podj�� spokojnie cesarz � by Yennefer zechcia�a towarzyszy� ci w tej k�pieli?

��Jestem tego prawie pewien. Ale trzeba zapyta�. To do�� buntownicza natura.

��Wiem.

Yennefer zgodzi�a si� od razu.

��Ko�o si� zamkn�o � doda�a, patrz�c na swe przeguby. - W�� Urobos zatopi� z�by we w�asnym ogonie.

��Ja nie rozumiem!�� Ciri zaparska�a jak rozw�cieczony kot. - Ja nie pojmuj�, dlaczego mam z nim i��? Dok�d? Po co?

��C�reczko � powiedzia�a �agodnie Yennefer. - Takie, nie inne jest twoje przeznaczenie. Zrozum, po prostu nie mo�e by� inaczej.

��A wy?

��Na nas � Yennefer spojrza�a na Geralta � czeka nasze przeznaczenie. Po prostu tak musi by�. Chod� tu, c�reczko. Obejmij mnie mocno.

��Oni chc� was zamordowa�, prawda? Ja si� nie zgadzam! Ja ledwo was odzyska�am! To niesprawiedliwe!

��Kto mieczem wojuje � odezwa� si� g�ucho Emhyr var Emreis � ten od miecza ginie. Walczyli ze mn� i przegrali. Ale przegrali godnie.

Ciri w trzech krokach stan�a przed nim, a Geralt bezg�o�nie wci�gn�� powietrze. Us�ysza� westchnienie Yennefer. Jasna cholera, pomy�la�, przecie� wszyscy to widz�! Przecie� ca�e jego czarne wojsko widzi to, czego nie da si� ukry�! Te same postawy, te same roziskrzone oczy, ten sam grymas ust. Identycznie skrzy�owane na piersi r�ce. Na szcz�cie, na wielkie szcz�cie, szare w�osy odziedziczy�a po matce. Ale i tak, gdy si� przypatrze�, wida�, czyja to krew�

��Ty za� � powiedzia�a Ciri, mierz�c Emhyra p�omiennym spojrzeniem. - Ty za� wygra�e�. I my�lisz, �e godnie?

Emhyr var Emreis nie odpowiedzia�. U�miechn�� si� tylko, mierz�c dziewczyn� wyra�nie zadowolonym spojrzeniem. Ciri zacisn�a z�by.

��Tylu umar�o. Tylu ludzi umar�o przez to wszystko. Przegrali godnie? �mier� jest godna? Tylko bestia mo�e tak my�le�. Ze mnie, cho� na �mier� patrzy�am z bliska, bestii zrobi� si� nie uda�o. I nie uda.

Nie odpowiedzia�. Patrzy� na ni�, wydawa�o si�, �e ch�onie j� wzrokiem.

��Ja wiem � zasycza�a � co ty knujesz. Co chcesz ze mn� zrobi�. I powiem ci ju� teraz: nie pozwol� ci si� tkn��. A je�li mnie� Je�li mnie� To ci� zabij�. Nawet zwi�zana. Gdy zga�niesz, gard�o ci przegryz�.

Imperator szybkim gestem uciszy� pomruk, wzbieraj�cy w�r�d otaczaj�cych ich oficer�w.

��Stanie si� to � wycedzi�, nie spuszczaj�c z Ciri wzroku � co przeznaczone. Po�egnaj si� z przyjaci�mi, Cirillo Fiono Elen Riannon.

Ciri spojrza�a na wied�mina. Geralt zaprzeczy� ruchem g�owy. Dziewczyna westchn�a.

Obie z Yennefer obj�y si� i szepta�y d�ugo. Potem Ciri podesz�a do Geralta.

��Szkoda � powiedzia�a cicho. - Zapowiada�o si� lepiej.

��Znacznie lepiej.

Obj�li si�.

��B�d� m�na.

��On mnie nie b�dzie mia� � szepn�a. - Nie b�j si�. Uciekn� mu. Mam spos�b�

��Nie wolno ci go zabi�. Pami�taj, Ciri. Nie wolno.

��Nie b�j si�. Wcale nie my�la�am o zabijaniu. Wiesz, Geralt, ja zabijania mam do��. Za du�o tego by�o.

��Za du�o. �egnaj, wied�minko.

� �egnaj, wied�minie.

��Tylko nie p�acz.

� �atwo ci m�wi�.

Emhyr var Emreis, imperator Nilfgaardu, towarzyszy� Yennefer i Geraltowi a� do �azienki. Niemal a� do cembrowiny wielkiego, marmurowego basenu, pe�nego paruj�cej i pachn�cej wody.

� �egnajcie � powiedzia�. - Nie musicie si� spieszy�. Odje�d�am, ale zostawiam tu ludzi, kt�rych poinstruuj� i kt�rym wydam rozkazy. Gdy b�dziecie gotowi, zawo�ajcie, a lejtnant poda wam n�. Ale powtarzam: spieszy� si� nie musicie.

��Doceniamy �ask� � powa�nie kiwn�a g�ow� Yennefer. - Wasza Cesarska Mo��?

��S�ucham?

��Prosz�, w miar� mo�liwo�ci, nie krzywdzi� mojej c�rki. Nie chcia�abym umiera� z my�l�, �e ona p�acze.

Emhyr milcza� d�ugo. Nawet bardzo d�ugo. Oparty o o�cie�nic�. Z odwr�con� g�ow�.

��Pani Yennefer � odpowiedzia� wreszcie, a twarz mia� bardzo dziwn�. - Mo�e by� pani pewna, �e nie skrzywdz� c�rki pani i wied�mina Geralta. Depta�em trupy ludzi i ta�czy�em na kurhanach wrog�w. I my�la�em, �e sta� mnie na wszystko. Ale tego, o co mnie pani podejrzewa, zrobi� zwyczajnie nie potrafi�bym. Teraz to wiem. Tak�e dzi�ki wam obojgu. �egnajcie.

Wyszed�, cicho zamykaj�c za sob� drzwi. Geralt westchn��.

��Rozbierzemy si�? - spojrza� na paruj�cy basen. - Niezbyt raduje mnie my�l, �e wywlok� mnie st�d jako nagiego trupa�

��A mnie, wyobra� sobie, wszystko jedno, jak� mnie wywlok� � Yennefer zrzuci�a trzewiczki i szybkimi ruchami rozpi�a sukni�. - Nawet je�li to moja ostatnia k�piel, nie b�d� si� k�pa� w ubraniu.

�ci�gn�a koszul� przez g�ow� i wesz�a do basenu, energicznie rozbryzguj�c wod�.

��No, Geralt? Czemu stoisz jak wmurowany?

��Zapomnia�em, jaka jeste� pi�kn�.

� �atwo zapominasz. Dalej, do wody.

Gdy usiad� przy niej, natychmiast zarzuci�a mu r�ce na szyj�. Poca�owa� j�, g�aszcz�c jej tali�, nad wod� i pod wod�.

��Czy to � spyta� dla porz�dku � jest aby w�a�ciwy czas?

��Na to � zamrucza�a, zanurzaj�c jedn� r�k� i dotykaj�c go � ka�dy czas jest w�a�ciwy. Emhyr dwukrotnie powt�rzy�, �e nie musimy si� spieszy�. Na czym wola�by� sp�dzi� ostatnie minuty, kt�re nam dano? Na p�aczach i �alach? Przecie� to niegodne. Na rachunku sumienia? Przecie� to banalne i g�upie.

��Nie o to mi chodzi�o.

��O co wi�c?

��Je�li woda wystygnie � wymrucza�, pieszcz�c jej piersi � ci�cia b�d� bolesne.

��Za rozkosz � Yennefer zanurzy�a drug� r�k� � warto zap�aci� b�lem. Boisz si� b�lu?

��Nie.

��Ja te� nie. Usi�d� na brzegu basenu. Kocham ci�, ale nie b�d�, cholera jasna, nurkowa�.

��Jejku, jej � powiedzia�a Yennefer, odchylaj�c g�ow� tak, �e jej wilgotne od pary w�osy rozp�yn�y si� po cembrowinie jak ma�e czarne �mijki. - Jejku� jej.

��Kocham ci�, Yen.

��Kocham ci�, Geralt.

��Ju� czas. Zawo�ajmy.

��Zawo�ajmy.

Zawo�ali. Najpierw zawo�a� wied�min, potem zawo�a�a Yennefer. Potem, nie doczekawszy si� �adnej reakcji, wrzasn�li ch�rem.

��Juuuu�! Jeste�my gotowi! Dajcie nam ten n�! Heeej! Cholera! Woda stygnie!

��To z niej wyjd�cie � powiedzia�a Ciri, zagl�daj�c do �azienki. - Oni wszyscy sobie poszli.

��Coooo?

��Przecie� m�wi�. Poszli sobie. Opr�cz nad trojga nie ma tu �ywej duszy. Ubierzcie si�. Na golasa wygl�dacie strasznie �miesznie.

Gdy si� ubierali, zacz�y im dr�e� r�ce. Obojgu. Z najwy�sz� trudno�ci� radzili sobie z haftkami, sprz�czkami i guzikami. Ciri papla�a.

��Odjechali. Zwyczajnie. Wszyscy, ilu ich by�o. Zabrali st�d wszystkich, wsiedli na konie i odjechali. A� si� kurzy�o.

��Nie zostawili nikogo?

��Nikogutko.

��Niepoj�te � szepn�� Geralt. - To jest niepoj�te.

��Czy sta�o si� co� � odchrz�kn�a Yennefer � co by to t�umaczy�o?

��Nie � odrzek�a szybko Ciri. - Nic.

K�ama�a.

Z pocz�tku nadrabia�a min�. Wyprostowana, z hardo zadart� g�ow� i kaminn� twarz�, odepchn�a od siebie ur�kawiczone r�ce czarnych rycerzy, �mia�o i wyzywaj�co spojrza�a na budz�ce groz� nosale i zas�ony ich he�m�w. Nie dotkn�li jej ju� wi�cej, tym bardziej, �e powstrzymywa�o ich przed tym warkni�cie oficera, barczystego draba ze srebrnymi galonami i bia�ym czaplim pi�ropuszem.

Poszli ku wyj�ciu, eskortowana z obu stron. Z dumnie uniesion� g�ow�. Dudni�y ci�kie buty, chrz�szcza�y kolczugi, dzwoni�a bro�.

Po kilkunastu krokach obejrza�a si� po raz pierwszy. Po nast�pnych kilku po raz drugi. Przecie� ja ich ju� nigdy, nigdy nie zobacz�, przera�liw� i ch�odn� jasno�ci� zap�on�a jej pod ciemieniem my�l. Ani Geralta, ani Yennefer. Nigdy.

�wiadomo�� momentalnie, za jednym zamachem star�a mask� udawanej odwagi. Twarz Ciri skurczy�a si� i wykrzywi�a, oczy nape�ni�y si� �zami, z nosa pociek�o. Dziewczyna walczy�a ze wszystkich si�, ale na pr�no. Fala �ez przerwa�a tam� pozor�w.

Nilfgaardczycy z salamandrami na p�aszczach patrzyli na ni� w ciszy. I w zdumieniu. Niekt�rzy widzieli j� na zakrwawionych schodach, wszyscy widzieli j� w rozmowie z cesarzem. Wied�mink� z mieczem, wied�mink� niepokonan�, butnie skacz�c� do oczu samemu imperatorowi. I dziwili si� teraz, widz�c pochlipuj�ce i �kaj�ce dziecko.

By�a tego �wiadoma. Ich spojrzenia pali�y j� jak ogie�, k�u�y jak szpilki. Walczy�a, ale bez skutku. Im mocniej wstrzymywa�a p�acz, tym silniej wybucha�.

Zwolni�a kroku, potem zatrzyma�a si�. Eskorta stan�a r�wnierz. Ale tylko na moment. Na warkliw� komend� oficera �elazne r�ce chwyci�y j� pod pachy i za przeguby. Ciri, szlochaj�c i �ykaj�c �zy, obejrza�a si� po raz ostatni. Potem powleczono j�. Nie stawia�a oporu. Ale szlocha�a coraz g�o�niej i coraz rozpaczliwiej.

Zatrzyma� ich cesarz Emhyr car Emreis, ten ciemnow�osy cz�owiek o twarzy, kt�ra budzi�a w niej dziwne, niejasne wspomnienia. Pu�cili j� na jego ostry rozkaz. Ciri poci�gn�a nosem, otar�a oczy r�kawem. Widz�c, �e podchodzi, wstrzyma�a szloch, hardo zadar�a g�ow�. Ale teraz � by�a tego �wiadoma � wygl�da�o to ju� tylko �miesznie.

Emhyr patrzy� na ni� d�ugo. Bez s�owa. Potem podszed�. I wyci�gn�� r�ce. Ciri, kt�ra na takie gesty zawsze reagowa�a odruchowym cofni�ciem si�, teraz, ku swemu najwy�szemu zdumieniu, nie zareagowa�a. Z jeszcze wi�kszym zdumieniem stwierdzi�a, �e jego dotyk wcale nie jest przykry.

Dotkn�� jej w�os�w, jakby licz�c bielutkie jak �nieg pasemka. Dotkn�� zdeformowanego blizn� policzka. Potem przytuli�, g�adzi� po g�owie i plecach. A ona, wstrz�sana p�aczem, pozwala�a mu na to, a r�ce trzyma�a sztywno niczym strach na wr�ble.

��Dziwna to rzecz, przeznaczenie � us�ysza�a szept. - �egnaj, c�rko.

��Jak powiedzia�?

Twarz Ciri skurczy�a si� lekko.

��Powiedzia�: va faill, luned. W Starszej Mowie: �egnaj, dziewczyno.

��Wiem � kiwn�a g�ow� Yennefer. - Co by�o potem?

��Potem� Potem pu�ci� mnie, odwr�ci� si� i odszed�. Krzykn�� rozkazy. I wszyscy poszli sobie. Mijali mnie, ca�kiem oboj�tnie, tupi�c, �omocz�c i brz�cz�c zbrojami, a� echo sz�o po korytarzu. Wsiedli na konie i odjechali, s�ysza�am r�enie i t�tent. W �yciu tego nie pojm�. Bo gdy si� zastanowi�

��Ciri.

��Co?

��Nie zastanawiaj si�.

��Zamek Stygga � powt�rzy�a Filippa Eilhart, patrz�c spod rz�s na Fringill� Vigo. Fringilla nie zaczerwieni�a si�. W ci�gu minionych trzech miesi�cy uda�o jej si� wyprodukowa� magiczny krem dzia�aj�cy kurcz�co na naczynia krwiono�ne. Dzi�ki kremowi rumie�ce nie bi�y na twarz, cho�by nie wiedzie�, jaki by� wstyd.

��Kryj�wka Vilgefortza by�a w zamku Stygga � potwierdzi�a Assire var Anahid. - W Ebbing, nad g�rskim jeziorem, kt�rego nazwy m�j informator, prosty �o�nierz, nie by� w stanie zapami�ta�.

��Powiedzia�a pani: "by�a"�� zwr�ci�a uwag� Francesca Findabair.

��By�a � wpad�a w s�owo Filippa. - Bo Vilgefortz nie �yje, moje drogie panie. On i jego wsp�lnicy, ca�a szajka gryzie ju� ziemi�. Przys�ug� t� wy�wiadczy� nam nie kto inny, a dobry nasz znajomy wied�min Geralt z Rivii. Kt�rego nie doceni�y�my. �adna z nas. Wzgl�dem kt�rego pope�ni�y�my b��d. Wszystkie z nas. Jedne mniejszy, drugie wi�kszy.

Wszystkie czarodziejki jak na komend� spojrza�y na Fringill�, ale krem dzia�a� naprawd� niezawodnie. Assire var Anahid westchn�a. Filippa pacn�a d�oni� w st�.

��Cho� t�umaczy nas � powiedzia�a sucho � zawa� zaj�� zwi�zany z wojn� i przygotowywaniem rokowa� pokojowych, za pora�k� lo�y uzna� nale�y fakt, �e w sprawie Vilgefortza zosta�y�my wyprzedzone i wyr�czone. Nie powinno si� nam to ju� wi�cej zdarza�, drogie panie.

Lo�a � za wyj�tkiem bladej jak trup Fringilli Vigo � pokiwa�a g�owami.

��W tej chwili � podj�a Filippa � wied�min Geralt jest gdzie� w Ebbing. Wraz z Yennefer i Ciri, kt�re uwolni�. Trzeba si� b�dzie zastanowi�, jak ich odszuka�

��A �w zamek?�� przerwa�a Sabrina Glevissig. - Nie zapomnia�a� aby o czym�, Filippo?

��Nie, nie zapomnia�am. Legenda, o ile powstanie, powinna mie� wersj� jedn� i prawomy�ln�. Chcia�am prosi� o to w�a�nie ciebie, Sabrino. We� ze sob� Keir� i Triss. Za�atwcie t� spraw�. Tak, �eby �ladu nie pozosta�o.

Huk eksplozji s�yszano a� w Maecht, b�ysk � albowiem mia�o to miejsce noc� � widoczny by� nawet w Metinnie i Geso. Seria wywo�anych wybuchem wstrz�s�w tektonicznych wyczuwalna by�a jeszcze dalej. Na naprawd� odleg�ych kra�cach �wiata.

Podkradaj�cy si� do biwaku cz�owiek, trzeba by�o odda� mu honor, by� zr�czny i lisio przebieg�y. Zmienia� pozycj� tak szybko, a porusza� si� tak zwinnie i cicho, �e ka�dy da�by si� podej��. Ka�dy. Ale nie Boreas Mun. Boreas Mun zbyt du�e mia� do�wiadczenie w kwestii podchod�w.

��Wy�a�, cz�owieku!�� zawo�a�, staraj�c si� zabarwi� g�os dufn� i pewn� siebie arogancj�. - Nadaremne s� te twoje sztuczki! Widz� ci�. Tam jeste�.

Jeden z megalit�w, grzebieniem kt�rych naje�one by�o zbocze wzg�rza, drgn�� na tle ugwie�d�onego, granatowego nieba. Poruszy� si�. I przybra� posta� ludzk�.

Boreas obr�ci� ro�en z pieczeni�, bo zalecia�o spalenizn�. Udaj�c, �e niedbale si� podpiera, po�o�y� d�o� na majdanie �uku.

��Mizerny jest m�j dobytek � w pozornie spokojny ton wpl�t� szorstk�, metalizowan� nitk� ostrze�enia. - Nie wiele w nim mam. Ale jestem do niego przywi�zany. B�d� go broni� na �mier� i �ycie.

��Nie jestem bandyt� � powiedzia� g��bokim g�osem m�czyzna, kt�ry podkrad� si�, udaj�c menhiry. - Jestem pielgrzymem.

Pielgrzym by� wysoki i pot�nie zbudowany, mierzy� jak nic siedem st�p, a �eby go przewa�y� na szali wagi, Boreas szed� o ka�dy zak�ad, potrzebny by�by ci�ar co najmniej dziesi�ciu pud�w. Pielgrzymi kij, dr�g gruby jak ho�obla, wygl�da� w jego r�ku jak laseczka. Boreas Mun dziwi� si� zaiste, jakim sposobem taki wielki cio�ek zdo�a� si� tak zwinnie podkrada�. Zaniepokoi� si� te� nieco. Jego �uk, kompozytowa siedemdziesi�ciofunt�wka, z kt�rej z p� setki krok�w k�ad� �osia, wyda�a mu si� nagle ma�a i delikatna jak dzieci�ca zabawka.

��Jestem pielgrzymem � powt�rzy� pot�ny m�czyzna. - Nie mam z�ych�

��Ten drugi � przerwa� ostro Boreas � te� niech wyjdzie.

��Jaki dru��� zaj�kn�� si� pielgrzym i urwa�, widz�c jak z mroku z przeciwnej strony wy�ania si� smuk�a sylwetka, bezszelestna jak cie�. Tym razem Boreas Mun nie dziwi� si� niczemu. Drugi z m�czyzn � spos�b poruszania si� zdradza� to momentalnie wy�wiczonemu oku tropiciela � by� elfem. A da� si� podej�� przez elfa to nie ha�ba.

��Prosz� wybaczenia � powiedzia� dziwnie nieelfim, lekko chrapliwym g�osem elf. - Kry�em si� przed obu panami nie ze z�ych intencji, lecz ze strachu. Obr�ci�bym ten ro�en.

��Prawda � powiedzia� pielgrzym, opieraj�c si� na kiju i w�sz�c s�yszalnie. - Mi�so ma po tej stronie wi�cej ni� do��.

Boreas obr�ci� ro�en, westchn��, chrz�kn��. I znowu westchn��.

��Panowie racz� siada� � zdecydowa� si�. - I zaczeka�. Zwierzak tylko patrze�, jak si� dopiecze. Ha, wier�, kiep ten, co sk�pi pocz�stunku w�drowcom na szlaku.

T�uszcz z sykiem �ciek� w ogie�, ogie� strzeli�, zrobi�o si� ja�niej.

Pielgrzym nosi� filcowy kapelusz z szerokim rondem, kt�rego cie� do�� skutecznie kry� twarz. Elfowi nakrycie g�owy zast�powa� zaw�j z kolorowej chusty, twarzy nie kryj�cy. Gdy w blasku ogniska zobaczyli t� twarz, drgn�li obaj, Boreas i pielgrzym. Ale nie wydali z siebie nawet westchnienia. Nawet cichego westchnienia na widok tego oblicza, niegdy� pewnie elfio pi�knego, teraz zniekszta�conego paskudn� szram�, biegn�c� sko�nie przez czo�o, brew, nos i policzek a� do podbr�dka.

Boreas Mun chrz�kn��, znowu obr�ci� ro�en.

��On�e ptaszek � stwierdzi�, nie zapyta� � zwabi� pan�w ku memu biwakowi, czy� nie tak?

��W rzeczy samej � pielgrzym kiwn�� rondem kapelusza, a g�os zmieni� mu si� lekko. - Wyw�szy�em, nie chwal�c si�, pieczyste z oddali. Zachowa�em jednak ostro�no��. Na ognisku, do kt�rego zbli�y�em si� przed dwoma dniami, pieczono kobiet�.

��To prawda � potwierdzi� elf. - By�em tam nast�pnego ranka, widzia�em ludzkie ko�ci w popiele.

��Nast�pnego ranka � powt�rzy� przeci�gle pielgrzym, a Boreas szed� o ka�dy zak�ad, �e na jego skrytej cieniem kapelusza twarzy zjawi� si� nie�adny u�miech. - Dawno idziesz skrycie mym tropem, mo�ci elfie?

��Dawno.

��A co wzbrania�o ci si� ujawni�?

��Rozs�dek.

��Prze��cz Elskerdeg � Boreas Mun obr�ci� ro�en i przerwa� niezr�czn� cisz� � to miejsce i�cie nie ciesz�ce si� najlepsz� s�aw�. Ja te� widzia�em ko�ci w ogniskach, szkielety na palach. Wisielc�w na drzewach. Pe�no tu dzikich wyznawc�w okrutnych kult�w. I istot, kt�re tylko patrz�, jak ci� zje��. Podobno.

��Nie podobno � poprawi� elf. - Na pewno. A im dalej w g�ry, na wsch�d, tym b�dzie gorzej.

��Waszmo�ciom tez na wsch�d droga? Za Elskerdeg? Do Zerrikanii? A mo�e jeszcze dalej, do Haklandu?

Nie odpowiedzieli, ani pielgrzym, ani elf. Boreas raczej nie oczekiwa� odpowiedzi. Po pierwsze, pytanie by�o niedyskretne. Po drugie, by�o g�upie. Z miejsca, w kt�rym si� znajdowali, mo�na by�o i�� tylko na wsch�d. Przez Elskerdeg. Tam, dok�d zmierza� i on.

��Pieczyste gotowe � Boreas zr�cznym i nie pozbawionym cech demonstracji ruchem otworzy� motylkowy n�. - Prosz�, panowie. Bez kr�pacji.

Pielgrzym mia� kordelas, a elf sztylet, z wygl�du te� bynajmniej nie kuchenny. Ale wszystkie trzy wywecowane do gro�niejszych cel�w ostrza dzi� pos�u�y�y do krajania mi�sa. Przez jaki� czas s�ycha� by�o tylko chrz�st i chrupotanie szcz�k. I skwierczenie wrzucanych do �aru ogryzionych ko�ci.

Pielgrzym bekn�� dystyngowanie.

��Dziwne stworzonko � rzek�, ogl�daj�c �opatk�, kt�r� objad� i obliza� tak, �e wygl�da�a jak trzymana trzy dni w mrowisku. - Smakowa�o troch� jak kozio�, a kruchutkie jak kr�lik� Nie przypominam sobie, bym kiedy� co� takiego jad�.

��To by� skrekk � powiedzia� elf, z trzaskiem mia�d��c z�bami chrz�stki. - Ja te� nie przypominam sobie, bym go kiedykolwiek jad�.

Boreas chrz�kn�� cicho. Ledwo s�yszalna nutka sarkastycznej weso�o�ci w g�osie elfa dowodzi�a, i� widzia�, �e pieczyste pochodzi�o z olbrzymiego szczura o krwawych oczach i wielkich z�biskach, kt�rego sam ogon mierzy� trzy �okcie. Tropiciel bynajmniej nie upolowa� gigantycznego gryzonia. Zastrzeli� go w obronie w�asnej. Postanowi� go jednak upiec. By� cz�owiekiem rozs�dnym i trze�wo my�l�cym. Nie zjad�by szczura �eruj�cego na �mietniskach i odpadkach. Ale od gardzieli prze��czy Elskerdeg do najbli�szej zdolnej produkowa� odpadki spo�eczno�ci by�o dobre trzysta mil. Szczur � czy te�, jak chcia� elf, skrekk � musia� by� czysty i zdrowy. Nie mia� styczno�ci z cywilizacj�. Nie mia� si� wi�c ani czym powala�, ani czym zakazi�.

Wkr�tce ostatnia, najmniejsza, do czysta ogryziona i wyssana kosteczka wyl�dowa�a w �arze. Ksi�yc wyp�yn�� na z�baty �a�cuch G�r Ognistych. Z podsyconego wiatrem ognia sypn�y si� iskry, zamieraj�ce i gasn�ce w�r�d mrowia mrugaj�cych gwiazd.

��Waszmo�ciowie � zaryzykowa� kolejne ma�o dyskretne pytanie Boreas Mun � od dawna na szlaku? Tu, na Pustkowiach? Dawno� to, o�miel� si� zapyta�, zostawili�cie za sob� Bram� Solveigi?

��Dawno, dawno � powiedzia� pielgrzym � rzecz to wzgl�dna. Przeszed�em Solveig� drugiego dnia po wrze�niowej pe�ni.

��Ja za� � rzek� elf � sz�stego dnia.

��Ha � kontynuowa� Boreas Mun, zach�cony reakcj�. - Dziw, �e�my si� ju� tam nie zeszli, bom i ja tamt�dy w�wczas szed�, a w�a�ciwie jecha�, bom w�wczas jeszcze konia mia�.

Zamilk�, odp�dzaj�c niemi�e my�li i wspomnienia wi���ce si� z koniem i jego utrat�. Pewien by�, �e i jego towarzysze z przypadku musieli mie� podobne przygody. W�druj�c ca�y czas piechot�, niggdy nie dogoniliby go tu, pod Elskerdeg.

��Wnosz� zatem � podj�� � �e ruszyli waszmo�ciowie w drog� ju� po wojnie, po zawarciu pokoju cintryjskiego. Nic mi, rzecz jasna, do tego, ale o�miel� si� suponowa�, �e nie spodoba� si� waszmo�ciom porz�dek i obraz �wiata stworzony i ustalony w Cintrze.

Cisz�, kt�ra na do�� d�ugi czas zapad�a przy ognisku, przerwa�o odleg�e wycie. Wilka zapewne. Cho� w okolicach prze��czy Elskerdeg nigdy nie mo�na by�o mie� pewno�ci.

��Je�li mam by� szczery � odezwa� si� niespodziewanie elf � to nie mia�em podstaw, by po pokoju cintryjskim lubi� �wiat i jego obraz. O porz�dku nie wspominaj�c.

��W moim przypadku � powiedzia� pielgrzym, krzy�uj�c pot�ne przedramiona na piersi � by�o podobnie. Cho� przekona�em si� o tym, jakby to powiedzia� jeden m�j znajomy, post factum.

D�ugo panowa�a cisza. Umilk�o nawet to co�, co wy�o na prze��czy.

��Pocz�tkowo � podj�� pielgrzym, cho� Boreas i elf gotowi byli i�� o zak�ad, �e nie podejmie. - Pocz�tkowo wszystko wskazywa�o na to, �e pok�j cintryjski przyniesie korzystne zmiany, stworzy ca�kiem zno�ny porz�dek �wiata. Je�li nie dla wszystkich, to przynajmniej dla mnie�

��Kr�lowie � chrz�kn�� Boreas � zjechali do Cintry, je�li dobrze pomn�, w kwietniu?

��Dok�adnie drugiego kwietnia � poprawi� pielgrzym. - By�, pami�tam, n�w ksi�yca.

Wzd�u� �cian, umieszczone poni�ej ciemnych belek wspieraj�cych galeryjki, wisia�y przytwierdzone rz�dy tarcz z kolorowymi malunkami gode� heraldycznych, herb�w cintryjskiej szlachty. Pierwszy rzut oka ujawnia� r�nice mi�dzy sp�owia�ymi ju� nieco klejnotami rod�w starodawnych a herbami szlachty zas�u�onej w czasach nowszych, za rz�d�w Dagorada i Calanthe. Te nowsze mia�y �ywe i nie sp�kane jeszcze barwy, nie zna� te� by�o na nich maczku dziurek po kornikach.

Naj�ywsze kolory mia�y za� dodane ca�kiem niedawno tarcze z herbami szlachty nilfgaardzkiej. Wyr�nionej podczas zdobywania grodu i pi�cioletniej cesarskiej administracji.

Gdy ju� odzyskamy Cintr�, pomy�la� kr�l Foltest, trzeba b�dzie dopilnowa�, by Cintryjczycy nie zniszczyli tych tarcz w �wi�tym ferworze odnowy. Polityka to jedno, wystr�j sali to drugie. Zmiany ustrojowe nie mog� by� usprawiedliwieniem dla wandalizmu.

Wi�c to tu si� wszystko zacz�o, pomy�la� Dijkstra, rozgl�daj�c si� po wielkiej halli. S�ynna uczta zar�czynowa, podczas kt�rej zjawi� si� Stalowy Je� i za��da� r�ki kr�lewny Pavetty� A kr�lowa Calanthe naj�a wied�mina�

Jak te� to si� przedziwnie ludzkie losy plot�, pomy�la�szpieg, sam dziwi�c si� si� trywialno�ci swoich my�li.

Pi�� lat temu, pomy�la�a kr�lowa Meve, pi�� lat temu m�zg Calanthe, Lwicy z krwi Cerbin�w, rozprysn�� si� na posadzkach dziedzi�ca, w�a�nie tego, kt�ry wia� z okien. Calanthe, kt�rej dumny portret widzieli�my w korytarzu, by�a przedostatni� z kr�lewskiej krwi. Po tym, jak uton�a jej c�rka, Pavetta, zosta�a tylko jej wnuczka. Cirilla. Chyba �e prawdziwa jest wiadomo��, �e Cirilla r�wnierz nie �yje.

��Prosz� � skin�� dr��c� d�oni� Cyrus Engelkind Hemmelfart, hierarcha Novigradu, z racji wieku, urz�du i powszechnego szacunku per acclamationem zaakceptowany jako przewodnicz�cy obrad. - Prosz� zajmowa� miejsca.

Zasiedli, odnajduj�c oznakowane mahoniowymi tabliczkami krzes�a za okr�g�ym sto�em. Meve, kr�lowa Rivii i Lyrii. Foltest, kr�l Temerii i jego lennik, kr�l Venzlav z Brugge. Demawend, kr�l Aedirn. Henselt, kr�l Kaedwen. Kr�l Ethain z Cidaris. M�ody kr�l Kistrin z Verden. Ksi��� Nitert, g�owa reda�skiej Rady Regencyjnej. I hrabia Dijkstra.

Tego szpiega trzeba b�dzie spr�bowa� si� pozby�, odsun�� od sto�u obrad, pomy�la� hierarcha. Kr�l Henselt i kr�l Foltest, ba, nawet m�ody Kistrin, pozwolili ju� sobie na kwa�ne uwagi, tylko patrze� demarche ze strony przedstawicieli Nilfgaardu. Ten Sigismund Dijkstra to cz�owiek nieodpowiedni stanem, a nadto osoba o brzydkiej przesz�o�ci i z�ej s�awie, persona turpis. Nie mo�na pozwoli�, by obecno�� persony turpis kazi�a atmosfer� rokowa�.

Przewodnicz�cy delegacji nilfgaardzkiej, baron Shilard Fitz-Oesterlen, kt�remu wypad�o za okr�g�ym sto�em miejsce akuratnie na wprost Dijkstry, pozdrowi� szpiega grzecznym dyplomatycznym uk�onem.

Widz�c, �e wszyscy ju� siedz�, hierarcha Novigradu siad� r�wnie�. Nie bez pomocy pazi�w podtrzymuj�cych go za trz�s�ce si� r�ce. Hierarcha zasiad� na krze�le wykonanym przed laty dla kr�lowej Calanthe. Krzes�o to mia�o imponuj�co wysokie i pi�knie zdobione oparcie, dzi�ki czemu wyr�nia�o si� spo�r�d innych krzese�.

Wi�c to tu, pomy�la�a Triss Merigold, rozgl�daj�c si� po komnacie, patrz�c na arrasy, malowid�a i liczne trofea �owieckie, poro�a zupe�nie nie znanego czarodziejce rogatego zwierz�cia. Tutaj, po os�awionej demolce halli tronowej, odby�a si� s�ynna prywatna rozmowa Calanthe, wied�mina, Pavetty i Zakl�tego Je�a. Kiedy to Calanthe wyrazi�a zgod� na �w dziwaczny maria�. A Pavetta by�a ju� w ci��y. Ciri urodzi�a si� po nieca�ych o�miu miesi�cach� Ciri, dziedziczka tronu� Lwi�tko z krwi Lwicy� Ciri, moja ma�a siostrzyczka. Kt�ra teraz jest gdzie� daleko, na po�udniu. Na szcz�cie nie jest ju� sama. Jest razem z Geraltem i Yennefer. Jest bezpieczna.

Chyba �e one znowu mnie ok�ama�y.

��Siadajcie, drogie panie � ponagli�a Filippa Eilhart, od jakiego� czasu przypatruj�ca si� Triss uwa�nie. - W�adcy �wiata zaczn� za chwil� kolejno wyg�asza� mowy inauguracyjne, nie chcia�abym uroni� ani s�owa.

Czarodziejki, przerywaj�c kuluarowe ploteczki, szybko zaj�y miejsca. Sheala de Tancarville w boa ze srebrnych lis�w, nadaj�cym kobiecy akcent jej surowemu m�skiemu strojowi. Assire var Anahid w sukni z fioletowego jedwabiu, niezwykle wdzi�cznie ��cz�cej skromn� prostot� i szykown� elegancj�. Francesca Findabair, jak zwykle kr�lewska. Ida Emean aep Sivney, jak zwykle tajemnicza. Margarita Laux-Antille, dostojna i powa�na. Sabrina Glevissig w turkusach. Keira Metz w zieleni i �onkilowej ��ci. I Fringilla Vigo. Przygn�biona. Smutna. I blada i�cie �mierteln�, chor�, upiorn� wr�cz blado�ci�.

Triss Merigold siedzia�a obok Keiry, naprzeciw Fringilli. Nad g�ow� nilfgaardzkiej czarodziejki wisia� obraz przedstawiaj�cy je�d�ca p�dz�cego w karko�omnym cwale drog� w�r�d szpaleru olch. Olchy wyci�ga�y ku je�d�cowi monstrualne ramiona konar�w, szyderczo �mia�y si� potwornymi paszczami dziupli. Triss wzdrygn�a si� mimowolnie.

Ustawiony po�rodku sto�u tr�jwymiarowy telekomunikator by� czynny. Filippa Eilhart wyostrzy�a zakl�ciem obraz i d�wi�k.

��Jak panie widz� i s�ysz� � powiedzia�a nie bez przek�su � w halli tronowej Cintry, dok�adnie pod nami, pi�tro ni�ej, w�adcy �wiata zabieraj� si� w�a�nie do decydowania o jego losach. A my, tutaj, pi�tro nad nimi, przypilnujemy, by si� nam ch�opcy zanadto nie rozfiglowali.

Do wyj�cego na Elskerdeg wyjca do��czy�y inne wyjce. Boreas nie mia� w�tpliwo�ci. To nie by�y wilki.

��Ja r�wnierz � powiedzia�, by ponownie o�ywi� zamar�� konwersacj� � nie spodziewa�em si� wiele po tych cintryjskich rokowaniach. Ba, nikt, kogom zna�, nie liczy� na to, �e te rokowania przynios� co dobrego.

��Wa�ny by� � zaprotestowa� spokojnie pielgrzym � sam fakt, �e rokowania si� zacz�y. Cz�owiek prosty, a ja takim w�a�nie, je�li panowie pozwol�, jestem cz�owiekiem, my�li prosto. Cz�owiek prosty wie, �e wojuj�cy kr�lowie i cesarze s� na si� wzajem tak zawzi�ci, �e gdyby mogli, gdyby mieli si�y, toby si� pozabijali. Przestali si� zabija�, zamiast tego siedli do okr�g�ego sto�u? Znaczy, nie maj� ju� si�. S�, prosto m�wi�c, bezsilni. A z bezsi�y tej wyp�ywa, �e �adni zbrojni nie napadn� na zagrod� prostego cz�owieka, nie zabij�, nie okalecz�, nie spal� zabudowa�, nie zar�n� dzieci, nie zgwa�c� �ony, nie poprdz� w niewol�. Nie. Zamiast tego, zgromadzili si� w Cintrze i rokuj�. Radujmy si�!

Elf, poprawiwszy kijem tryskaj�ce iskrami polano w ognisku, spojrza� na pielgrzyma z ukosa.

��Nawet cz�owiek prosty � powiedzia�, nie kryj�c sarkazmu � nawet uradowany, ba, nawet w euforii, powinien rozumie�, �e polityka to te� wojna, tylko troch� inaczej prowadzona. Powinien pojmowa� i to, �e rokowania s� jak handel. Maj� podobny samonap�dzaj�cy si� mechanizm. Wynegocjowane sukcesy okupuje si� ust�pstwami. Tu si� zyska, tam si� straci. Innymi s�owy, �eby jedni mogli zosta� kupieni, inni musz� by� sprzedani.

��Zaiste � powiedzia� po chwili pielgrzym � jest to tak proste i oczywiste, �e rozumie to ka�dy cz�owiek. Nawet bardzo prosty.

��Nie, nie i jeszcze raz nie!�� zarycza� kr�l Henselt, wal�c obydwiema pi�ciami w blat sto�u, a� obali� si� puchar i podskoczy�y ka�amarze. - �adnej dyskusji na ten temat! �adnych przetarg�w w tej sprawie! Koniec, szlus, deireadh!

��Henselt � przem�wi� spokojnie, trze�wo i bardzo pojednawczo Foltest. - Nie utrudniaj. I nie kompromituj nas twymi wrzaskami przed jego ekscelencj�.

Shilard Fitz-Oesterlen, negocjator z ramienia Cesarstwa Nilfgaardu, uk�oni� si� z fa�szywym u�miechem maj�cym sugerowa�, �e wybryki kr�la Kaedwen ani go bulwersuj�, ani zajmuj�.

��Dogadujemy si� z Cesarstwem � ci�gn�� Foltest � a mi�dzy sob� zaczynamy nagle gry�� si� jak psy? Wstyd, Henselt.

��Dogadali�my si� z Nilfgaardem w sprawach tak trudnych, jak Dol Angra i Zarzecze � odezwa� si� pozornie od niechcenia Dijkstra. - G�upio by�oby�

��Wypraszam sobie takie uwagi!�� zarycza� Henselt, tym razem tak, �e nie ka�dy baw� poszed�by z nim w paragon. - Wypraszam sobie takie uwagi zw�aszcza od r�nej ma�ci szpieg�w! Jestem, kurwa, kr�lem!

��To nawet wida� � parskn�a Meve. Demawend, odwr�cony, patrzy� na tarcze herbowe na �cianie halli, u�miechaj�c si� lekcewarz�co, zupe�nie jakby to nie o jego kr�lestwo toczy�a si� gra.

��Do�� � sapn�� Henselt, tocz�c dooko�a wzrokiem. - Do��, do�� na bog�w, bo mnie krew zaleje. Powiedzia�em: ani pi�dzi ziemi. �adnych, ale to �adnych rewindykacji! Nie zgodz� si� na uszczuplenie mojego kr�lestwa nawet o pi�d�, nawet o p� pi�dzi ziemi! Bogowie powierzyli mi honor Kaedwen i bogom go tylko oddam! Dolna Marchia to ziemie nasze� Tego� Ety� Et� Etniczne. Dolna Marchia od wiek�w nale�y do Kaedwen�

��G�rne Aedirn � odezwa� si� znowu Dijkstra � nale�y do Kaedwen od ubieg�ego lata. Dok�adniej, od dwudziestego czwartego lipca ubieg�ego roku. Od chwili, gdy wkroczy� tam kaedwe�ski korpus okupacyjny.

��Upraszam � powiedzia� nie pytany Shilard Fitz-Oesterlen � by zosta�o zaprotoko�owane ad futuram rei memorian, �e Cesarstwo Nilfgaardu nie mia�o nic wsp�lnego z t� aneksj�.

��Opr�cz tego, �e w�a�nie w tym czasie grabi�o Vengerberg.

��Nihil ad rem!

��Doprawdy?

��Panowie!�� upomnia� Foltest.

��Kaedwe�ska armia � charkn�� Henselt � wkroczy�a do Dolnej Marchii jako wyzwolicielka! Moich �o�nierzy witano tam kwiatami! Moi �o�nierze�

��Twoi bandyci � g�os kr�la Demawenda by� spokojny, ale na jego twarzy zna� by�o, ile wysi�ku kosztuje go zachowanie spokoju. - Twoi zb�je, kt�rzy wpadli do mojego kr�lestwa z rozb�jnicz� hass�, mordowali, gwa�cili i rabowali. Moi panowie! Zebrali�my si� tu i radzimy od tygodnia, radzimy nad tym, jak ma wygl�da� przysz�e oblicze �wiata. Na bog�w, czy� ma by� to oblicze zbrodni i grabie�y? Czy ma by� utrzymane bandyckie status quo? Czy zagrabione dobro ma pozosta� w r�kach zbira i rabusia?

Henselt chwyci� ze sto�u map�, rozdar� j� gwa�townym ruchem i cisn�� w stron� Demawenda. Kr�l Aedirn nie poruszy� si� nawet.

��Moje wojsko � wycharcza� Henselt, a jego twarz nabra�a koloru dobrego, starego wina � zdoby�o Marchi� na Nilfgaardczykach. Twoje po�a�owania godne kr�lestwo ju� wtedy nie istnia�o, Demawend. Wi�cej powiem: gdyby nie moje wojsko, nie mia�by� �adnego kr�lestwa nawet dzisiaj. Chcia�bym ci� widzie�, jak bez mojej pomocy przep�dzasz Czarnych za Jarug� i Dol Angra. Niewiele b�dzie zatem przesady w twierdzeniu, �e jeste� kr�lem z mojej �aski. Ale tu ko�czy si� moja �askawo��! Rzek�em, nie oddam nawet pi�dzi mojej ziemi. Nie pozwol� na uszczuplanie mojego kr�lestwa.

��Ani ja mojego!�� Demawend wsta�. - Nie dogadamy si� wi�c!

��Panowie � rzek� nagle pojednawczo podrzemuj�cy dot�d Cyrus Hemmelfart, hierarcha Novigradu. - Z pewno�ci� mo�liwy jest jaki� kompromis�

��Cesarstwo Nilfgaardu � odezwa� si� znowu Shilard Fitz-Oesterlen, lubi�cy wtr�ca� si� ni z gruszki, ni z pietruszki � nie zaakceptuje �adnego uk�adu, kt�ry by�by ze szkod� dla Kraju Elf�w w Dol Blathanna. Je�li to konieczne, odczytam panom ponownie tre�� memorandum�

Henselt, Foltest i Dijkstra parskn�li, ale Demawend spojrza� na cesarskiego ambasadora spokojnie i prawie �yczliwie.

��Dla dobra powszechnego � o�wiadczy� � i dla pokoju uznam autonomi� Dol Blathanna. Ale nie jako kr�lestwa, lecz jako ksi�stwa. Warunkiem jest, by ksi�na Enid an Gleanna z�o�y�a mi ho�d lenny i zobowi�za�a si� do zr�wnania ludzi i elf�w w prawach i przywilejach. Got�w jestem na to, jak rzek�em, pro publico bono

��Oto � rzek�a Meve � s�owa prawdziwego kr�la.

��Salus publica lex suprema est � powiedzia� hierarcha Hemmelfart, od d�u�szego czasu szukaj�cy sposobno�ci, by te� popisa� si� znajomo�ci� dyplomatycznego �argonu.

��Dodam jednak � kontynuowa� Demawend, patrz�c na nad�tego Henselta � �e koncesja wzgl�dem Dol Blathanna to nie precedens. To jest jedynie naruszenie integralno�ci moich ziem, na jakie si� godz�. �adnego innego rozbioru nie uznam. Armia kaedwe�ska, kt�ra wtargn�a w moje granice jako agresor i zaborca, ma w ci�gu tygodnia opu�ci� bezprawnie okupowane fortalicje i zamki G�rnego Aedirn. To jest warunek mojego dalszego udzia�u w obradach. A poniewa� verba volant, m�j sekretarz przed�o�y do protoko�u oficjalne demarche w tej sprawie.

��Henselt?�� Foltest spojrza� na brodacza wyczekuj�co.

��Nigdy!�� zarycza� kr�l Kaedwen, przewracaj�c krzes�o i skacz�c niczym ��dlony przez szerszenie szympans. - Nigdy nie oddam Marchii! Po moim trupie! Nie dam! Nic mnie do tego nie zmusi! �adna si�a! �adna, kurwa, si�a!

A �eby dowie��, �e te� pobiera� nauki i nie wypad� sroce spod ogona, zawy�:

��Non possumus!

��Ju� ja mu dam non possumus, staremu durniowi!�� parskn�a Sabrina Glevissig w komnacie pi�tro wy�ej. - Mog� si� panie nie obawia�, zmusz� tego ba�wana, by uzna� ��dania rewindykacyjne, w sprawie G�rnego Aedirn. Wojska kaedwe�skie wyjd� stamt�d w ci�gu dziesi�ciu dni. Rzecz to oczywista. Nie ma dw�ch zda�. Je�li kt�ra� z pa� w to w�tpi�a, zaiste, mam prawo czu� si� ura�ona.

Filippa Eilhart i Sheala de Tancarville wyrazi�y swe uznanie uk�onami. Assire var Anahid podzi�kowa�a u�miechem.

Filippa Eilhart i Sheala de Tancarville wyrazi�y swe uznanie uk�onami. Assire car Anahid podzi�kowa�a uk�onem.

��Zosta�a nam dzi� � powiedzia�a Sabrina � do rozstrzygni�cia sprawa Dol Blathanna. Tre�� memorandum cesarza Emhyra znamy. Kr�lowie na dole jeszcze nie zd��yli przedyskutowa� tej kwestii, ale ju� zasygnalizowali swe opcje. Stanowisko zaj�� te� najbardziej, powiedzia�abym, zainteresowany. Kr�l Demawend.

��Stanowisko Demawenda � rzek�a Sheala de Tancarville, otulaj�c szyj� boa ze srebrnych lis�w � nosi cechy daleko id�cego kompromisu. Jest to stanowisko pozytywne, przemy�lane i wywa�one. Shilard Fitz-Oesterlen b�dzie w niema�ym k�opocie, chc�c argumentowa� w kierunku wi�kszych koncesji. Nie wiem, czy b�dzie chcia�.

��B�dzie chcia� � stwierdzi�a spokojnie Assire var Anahid. - No takie ma instrukcje z Nilfgaardu. B�dzie inwokowa� ad referendum i sk�ada� noty. B�dzie si� k��ci� przynajmniej dob�. Po up�ywie tego czasu zacznie i�� na ust�pstwa.

��Normalne � uci�a Sabrina Glevissig. - Normalne jest to, �e wreszcie gdzie� si� spotkaj�, co� uzgodni�. Nie b�dziemy jednak na to czeka�, zaraz ustalimy, na co im si� ostatecznie pozwoli. Francesca! Odezwij si�! Przecie� to o tw�j kraj idzie.

��W�a�nie dlatego � u�miechn�a si� przepi�knie Stokrotka z Dolin. - W�a�nie dlatego milcz�, Sabrino.

��Zwalcz dum� � powiedzia�a powa�nie Margarita Laux-Antille. - Musimy wiedzie�, na co mamy pozwoli� kr�lom.

Francesca Findabair u�miechn�a si� jeszcze pi�kniej.

��Dla sprawy pokoju i pro bono publico � rzek�a � godz� si� na propozycj� kr�la Demawenda. Mo�ecie, drogie dziewcz�ta, od tej chwili ju� przesta� tytu�owa� mnie najja�niejsz� pani�, wystarczy zwyk�a "ja�nie o�wiecona".

��Elfie �arty � skrzywi�a si� Sabrina � w og�le mnie nie �miesz�, pewnie dlatego, �e ich nie rozumiem. Co z innymi warunkami Demawenda?

Francesca strzepn�a rz�sami.

��Godz� si� na reemigracj� ludzkich osadnik�w i zwrot ich maj�tk�w � powiedzia�a powa�nie. - Gwarantuj� r�wnouprawnienie wszystkich ras�

��B�j si� bog�w, Enid � za�mia�a si� Filippa Eilhart. - Nie g�d��e si� na wszystko! Postaw jakie� warunki!

��Postawi� � elfka spowa�nia�a nagle. - Nie zgadzam si� na ho�d lenny. Chc� Dol Blathanna jako alodium. �adnych powinno�ci wasalnych opr�cz obietnicy lojalno�ci i niedzia�ania na szkod� suzerena.

��Demawend si� nie zgodzi � oceni�a kr�tko Filippa. - Nie zrezygnuje z dochod�w i rent, jakie dawa�a mu Dolina Kwiat�w.

��W tej kwestii � Francesca unios�a brwi � gotowa jestem do rokowa� dwustronnych, pewna jestem osi�gni�cia konsensusu. Alodium nie zmusza do p�acenia, ale przecie� p�acenia nie zabrania ani nie wyklucza.

��A co z fideikomisem?�� nie rezygnowa�a Filippa Eilhart. - Co z primogenitur�? Godz�c si� na alodium, Foltest b�dzie chcia� gwarancji niepodzielno�ci ksi�stwa.

��Foltesta � u�miechn�a si� znowu Francesca � rzeczywi�cie mog�y zwie�� moja cera i figura, ale tobie dziwi� si�, Filippo. Daleko, bardzo daleko za sob� mam ju� wiek, kt�ry czyni� mo�liwym zaj�cie w ci���. Wzgl�dem primogenitury i fideikomisu Demawend nie powinien mie� obaw. To ja b�d� ultimus familiae rodu w�adc�w Dol Blathanna. Ale pomimo pozornie korzystnej dla Demawenda r�nicy wieku, kwesti� spadku po mnie rozwa�a� b�dziemy nie z nim, lecz raczej z jego wnukami. Zapewniam panie, w tej sprawie nie b�dzie punkt�w spornych.

��W tej nie � zgodzi�a si� Assire var Anahid, patrz�c w oczy elfiej czarodziejki. - A co ze spraw� bojowych komand Wiewi�rek? Co z elfami, kt�re walczy�y po stronie Cesarstwa? Je�li si� nie myl�, chodzi tu w wi�kszo�ci o twoich poddanych, pani Francesco?

Stokrotka z Dolin przesta�a si� u�miecha�. Spojrza�a na Id� Emean, ale milcz�ca elfka z G�r Sinych unika�a jej wzroku.

��Pro publico bono��� zacz�a i urwa�a. Assire, te� bardzo powa�na, kiwn�a g�ow� na znak, �e rozumie.

��C� zrobi� � powiedzia�a wolno. - Wszystko ma swoj� cen�. Wojna wymaga ofiar. Pok�j, jak si� okazuje, r�wnie�.

��Tak, to ze wszech miar prawda � powt�rzy� w zamy�leniu pielgrzym, patrz�c na elfa siedz�cego z opuszczon� g�ow�. - Rokowania pokojowe to targ. Jarmark. �eby jedni mogli by� kupieni, inni musz� by� sprzedani. Tak� kolej� toczy si� �wiat. Rzecz w tym, by nie kupi� za drogo�

��I nie sprzeda� si� za tanio � doko�czy� elf, nie unosz�c g�owy.

��Zdrajcy! Nikczemne �ajdaki!

��Skurwysyny!

��An'badraigh aen cuach!

��Psy nilfgaardzkie!

��Cisza!�� rykn�� Hamilcar Danza, wal�c pancern� pi�ci� w balustrad� kru�ganka. Strzelcy z galerii wycelowali kusze w st�oczonych w cul de sac elf�w.

��Spok�j!�� rykn�� jeszcze g�o�niej Danza. - Do��! Uciszcie si�, panowie oficerowie! Wi�cej godno�ci!

��Masz czelno�� m�wi� o godno�ci, szubrawcze?�� krzykn�� Coinneach D� Reo. - Przelewali�my za was krew, przekl�ci Dh'oine! Za was, za waszego cesarza, kt�ry przyj�� od nas przysi�g� wierno�ci! Tak si� odwdzi�czacie? Wydajecie nas tym oprawcom z P�nocy? Jak przest�pc�w! Jak zbrodniarzy!

��Powiedzia�em, do��! - Danza znowu �upn�� pi�ci� w balustrad�, a� echo posz�o. - Przyjmijcie do wiadomo�ci fakt dokonany, panowie elfy! Zawarte w Cintrze ugody, b�d�ce warunkami zawarcia pokoju, nak�adaj� na Cesarstwo obowi�zek wydania Nordlingom przest�pc�w wojennych�

��Przest�pc�w?�� krzykn�� Riordain. - Przest�pc�w? Ty plugawy Dh'oine!

��Przest�pc�w wojennych � powt�rzy� Danza, zupe�nie nie zwracaj�c uwagi na tumult w dole. Tych oficer�w, na kt�rych ci��� udowodnione zarzuty terroryzmu, mord�w na ludno�ci cywilnej, zabijania i torturowania je�c�w, masakrowania rannych w lazaretach�

��Wy skurwysyny!�� wrzasn�� Angus Bri Cri. - Zabijali�my, bo by�a wojna!

��Zabijali�my z waszego rozkazu!

��Cuach'te aep arse, bloede Dh'oine!

��To rzecz postanowiona!�� powt�rzy� Danza. - Wasze obelgi i krzyki nie zmieni� niczego. Prosz� pojedynczo podchodzi� do kordegardy, prosz� nie stawia� oporu podczas zakuwania w kajdany.

��Trzeba by�o zosta�, gdy oni uciekali za Jarug� � zgrzytn�� z�bami Riordain. - Trzeba by�o zosta� i bi� si� dalej w komandach. A my, durnie, g�upcy, idioci, dotrzymali�my �o�nierskiej przysi�gi! Dobrze nam tak!

Isengrim Faoiltiarna, �elazny Wilk, najs�awniejszy, legendarny ju� nieomal dow�dca Wiewi�rek, teraz pu�kownik cesarski, z kamienn� twarz� zdar� z r�kawa i naramiennik�w srebrne b�yskawice brygady �Vrihedd�, cisn�� je na p�yty dziedzi�ca. Inni oficerowie szli za jego przyk�adem. Patrz�cy na to z galerii Hamilcar Danza zmarszczy� brwi.

��Demonstracja jest niepowa�na � powiedzia�. - Nadto, na miejscu pan�w nie pozbywa�bym si� tak lekkomy�lnie cesarskich insygni�w. Czuj� si� w obowi�zku poinformowa� pan�w, �e jako cesarskim oficerom podczas negocjowania warunk�w pokoju zagwarantowano panom sprawiedliwe procesy, �agodne wyroki i rych�� amnesti�

St�oczone w cul sac elfy zarycza�y zgodnym, gromkim, dudni�cym w�r�d mur�w �miechem.

��Zwracam te� uwag� pan�w � doda� spokojnie Hamilcar Danza � na fakt, �e wydajemy Nordlingom tylko was. Trzydziestu dw�ch oficer�w. Nie wydajemy ani jednego z �o�nierzy, kt�rymi dowodzili�cie. Ani jednego.

�miech w cul de sac �cich�, jak uci�ty no�em.

Wiatr dmuchn�� w ognisko, miotn�� gradem iskier, uderzy� w oczy dymem. Z prze��czy znowu rozleg�o si� wycie.

��Kupczyli wszystkim � przerwa� milczenie elf. - Wszystko by�o na sprzeda�. Honor, wierno��, s�owo szlacheckie, przysi�ga, zwyk�a przyzwoito�� To by�y po prostu towary, maj�ce warto�� tak d�ugo, jak d�ugo by� na nie popyt i koniunktura. A gdy nie by�o, nie warte by�y funta k�ak�w i sz�y w k�t. Na �mietnik.

��Na �mietnik historii � skin�� g�ow� pielgrzym. - Macie racj�, panie elfie. Tak to wygl�da�o tam, wtedy w Cintrze. Wszystko mia�o swoj� cen�. I by�o warte tyle, ile mo�na by�o dosta� jako ekwiwalent. Co rano zaczyna�a si� gie�da. I jak na prawdziwej gie�dzie, co i rusz trafia�y si� niespodziewane hossy i bessy. I jak na prawdziwej gie�dzie, trudno by�o oprze� si� wra�eniu, �e kto� poci�ga za nitki.

��Czy ja dobrze s�ysz�? - spyta� przeci�gle Shilard Fitz-Oesterlen, daj�c tonem i min� wyraz niedowierzaniu. - Czy mnie s�uch nie myli?

Berengar Leuvaarden, specjalny wys�annik cesarski, nie zada� sobie trudu, by odpowiada�. Rozparty na fotelu, nadal kontemplowa� falowanie wina w ko�ysanym pucharze.

Shilard napuszy� si�, po czym przywo�a� na twarz mask� pogardy i wy�szo�ci. M�wi�c�: "Albo ��esz, psi synu, albo chcesz mnie podej��, wypr�bowa�. W obu wypadkach rozgryz�em ci�".

��Mam wi�c rozumie� � powiedzia�, zadar�szy nos � �e po daleko id�cych ust�pstwach w sprawach granic, w sprawie je�c�w wojennych i zwrot�w zdobyczy, w sprawie oficer�w brygady �Vrihedd� i komand Scoia'tael, cesarz rozkazuje mi, bym poszed� na ugod� i zaakceptowa� niemo�liwe roszczenia Nordling�w wzgl�dem repatriacji osadnik�w?

��Zrozumia� pan doskonale, baronie � odrzek� Berengar Leuvaarden, charakterystycznie przeci�gaj�c sylaby. - Zaiste, pe�en jestem podziwu dla pa�skiej lotno�ci.

��Na Wielkie S�o�ce, panie Leuvaarden, czy wy tam w stolicy, zastanawiacie si� czasem nad skutkami waszych decyzji? Nordlingowie ju� teraz szepcz�, �e nasze cesarstwo to kolos na glinianych nogach! Ju� teraz krzycz�, �e nas zwyci�yli, pobili, przep�dzili! Czy cesarz pojmuje, �e p�j�� na dalsze ust�pstwa to znaczy zaakceptowa� ich aroganckie i wyg�rowane ultimatum? Czy cesarz rozumie, �e oni potraktuj� to jako przejaw s�abo�ci, co mo�e mie� w przysz�o�ci op�akane skutki? Czy cesarz rozumie, wreszcie, jaki los spotka kilka tysi�cy naszych osadnik�w w Brugge i Lyrii?

Berengar Leuvaarden przesta� ko�ysa� pucharem i wpi� w Shilarda oczy, czarne jak w�gielki.

��Przekaza�em panu baronowi rozkaz cesarski � wycedzi�. - Gdy pan baron wykona go i wr�ci do Nilfgaardu, zechce sam wypyta� cesarza o to, czemu taki nierozumny. Mo�e zechce te� udzieli� cesarzowi reprymendy. Ofuka� go. Z�aja�. Czemu nie? Ale sam. Bez mojego po�rednictwa.

Aha, pomy�la� Shilard. Ju� wiem. Siedzi przede mn� nowy Stefan Skellen. I trzeba z nim tak, jak ze Skellenem.

Ale przecie� jasne jest, �e nie przyby� tu bez celu. Rozkaz m�g� przywie�� zwyk�y kurier.

��C� � zacz��, pozornie swobodnie, a nawet konfidencjonalnie. - Biada zwyci�onym! Ale rozkaz cesarski jest jasny i konkretny, w taki sam spos�b b�dzie wi�c wykonywany. Postaram si� te� o to, by wygl�da�o to na wynik negocjacji, nie na zupe�ne kapitulanctwo. Znam si� na tym. Jestem dyplomat� od trzydziestu lat. I czterech pokole�. M�j r�d to jedna ze znaczniejszych, bogatszych� i bardziej wp�ywowych rodzin�

��Wiem, wiem, a jak�e � przerwa� z lekkim u�mieszkiem Leuvaarden. - Dlatego tu jestem.

Shilard uk�oni� si� lekko. Czeka� cierpliwie.

��Trudno�ci w porozumieniu � zacz�� wys�annik, ko�ysz�c pucharem � wyst�pi�y dlatego, �e pan, drogi baronie, raczy mniema�, �e zwyci�stwo i podb�j polegaj� na bezsensownym ludob�jstwie. Na tym, by gdzie� tam w skrwawion� ziemi� wbi� drzewce sztandaru, krzycz�c: "Dot�d moje, zdoby�em!" Podobne mniemanie jest, niestety, do�� szeroko rozpowszechnione. Dla mnie jednak, panie baronie, jak r�wnierz dla ludzi, kt�rzy dali mi pe�nomocnictwa, zwyci�stwo i podb�j polegaj� na rzeczach kra�cowo odmiennych. Zwyci�stwo ma wygl�da� tak: pokonani zmuszeni s� do kupowania d�br produkowanych przez zwyci�zc�w, ba, czyni� to z ch�ci�, bo dobra zwyci�zc�w s� lepsze i ta�sze. Waluta zwyci�zc�w jest mocniejsza ni� waluta pokonanych i pokonani maj� do niej znacznie wi�ksze zaufanie ni� do swojej w�asnej. Czy mnie pan rozumie, panie baronie Fitz-Oesterlen? Czy zaczyna pan poma�u odr�nia� zwyci�zc�w od zwyci�onych? Czy pojmuje pan, komu naprawd� biada?

Ambasador skinieniem g�owy potwierdzi�, �e tak.

��Ale �eby zwyci�stwo umocni� i uprawomocni� � podj�� po chwili Leuvaarden, przeci�gaj�c sylaby � musi zosta� zawarty pok�j. Szybko i za ka�d� cen�. Nie jakie� tam zawieszenie broni czy rozejm, ale pok�j. Tw�rczy kompromis. Zgoda, kt�ra buduje. I nie wprowadza blokad gospodarczych, retorsji celnych i protekcjonalizmu w handlu.

Shilard i tym razem skinieniem g�owy potwierdzi�, �e wie, w czym rzecz.

��Zniszczyli�my ich rolnictwo i zrujnowali�my przemys� nie bez kozery � ci�gn�� spokojnym, przeci�g�ym i beznami�tnym g�osem Leuvaarden. - Zrobili�my to po to, by z niedostatku w�asnych towar�w musieli kupowa� nasze. Ale przez nieprzyjazne i zamkni�te granice nasi kupcy i nasze towary nie przejd�. I co si� w�wczas stanie? Powiem panu, co si� w�wczas stanie, drogi baronie. Nast�pi kryzys nadprodukcji, bo nasze manufaktury pracuj� pe�n� par�, licz�c na eksport. Du�e straty ponios�yby te� sp�ki handlu morskiego zawarte w kooperacji z Novigradem i Kovirem. Pana wp�ywowa rodzina, drogi baronie, ma w tych sp�kach znaczne udzia�y. A rodzina, jak pewnie panu wiadomo, to podstawowa kom�rka spo�eczna. Wiadomo panu?

��Wiadomo � Shilard Fitz-Oesterlen zni�y� g�os, cho� komnata by�a absolutnie szczelnie zabezpieczona przez pods�uchem. - Rozumiem, poj��em. Chcia�bym mie� jednak pewno��, �e wykonuj� rozkaz cesarza� Nie za� jakiej�� Korporacji�

��Cesarze przemijaj� � wycedzi� Leuvaarden. - A korporacje trwaj�. I przetrwaj�. Ale to truizm. Obawy pana barona rozumiem. Pan baron mo�e by� pewny, �e wykonuj� rozkaz wydany przez cesarza. Maj�cy na celu dobro i interes cesarstwa. Wydany, nie przecz�, skutkiem rad, jakich udzieli�a cesarzowi pewna korporacja.

Wys�annik rozchyli� ko�nierz i koszul�, demonstruj�c z�oty medalion, na kt�rym wyobra�ona by�a otoczona p�omieniami gwiazda wpisana w tr�jk�t.

� �adna ozdoba � Shilard z u�miechem i lekkim uk�onem potwierdzi�, �e poj��. - Mam �wiadomo��, �e bardzo droga� I elitarna� Czy mo�na j� gdzie� kupi�?

��Nie � zaprzeczy� z naciskiem Berengar Leuvaarden. - Trzeba sobie na ni� zas�u�y�.

��Je�li panowie i pani pozwol� � g�os Shilarda Fitz-Oesterlena nabra� specyficznego, znanego ju� obraduj�cym tonu, kt�ry �wiadczy�, �e to, co ambasador zaraz powie, uwa�a za niezmiernie wa�ne. - Je�li panowie i pani pozwol�, odczytam tre�� przes�anej mi aide memoire Jego Imperatorskiej Mo�ci Emhyra var Emreisa, z �aski Wielkiego S�o�ca cesarza Nilfgaardu�

��No nie. Nie znowu � zgrzytn�� z�bami Demawend, a Dijkstra tylko j�kn��. Uwagi Shilarda to nie usz�o, bo uj�� nie mog�o.

��Nota jest d�uga � przyzna�. - Streszcz� j� wi�c, miast czyta�. Jego Imperatorska Mo�� wyra�a wielkie zadowolenie z przebiegu rokowa�, a jako cz�owiek usposobiony pokojowo, z rado�ci� przyjmuje osi�gni�te kompromisy i pojednania. Jego Imperatorska Mo�� �yczy sobie dalszych post�p�w w rokowaniach i zako�czenia ich ku obop�lnej korzy�ci�

��Bierzmy si� zatem do dzie�a � wpad� w s�owo Foltest. - A �ywo! Zako�czmy ku obop�lnej korzy�ci i wracajmy do dom�w.

��S�usznie � rzek� Henselt, kt�ry do domu mia� najdalej. - Ko�czmy, bo jak b�dziemy mitr�y�, to nas tu gotowa zima zaskoczy�!

��Czeka nas jeszcze jeden kompromis � przypomnia�a Meve. - I sprawa, kt�rej kilka razy ledwo tkn�li�my. Chyba z l�ki, �e nas gotowa por�ni�. Czas prze�ama� ten l�k. Problem nie zniknie tylko dlatego, �e si� go boimy.

��Tak jest � potwierdzi� Filtest. - Do dzie�a zatem. Rozstrzygnijmy status Cintry, problem dziedzictwa tronu, sukcesji po Calanthe. To problem trudny, ale nie w�tpi�, �e poradzimy siebie z nim. Prawda, ekscelencjo?

��Och � u�miechn�� si� dyplomatycznie i tajemniczo Fitz-Oesterlen. - Ze spraw� sukcesji tronu Cintry p�jdzie nam, jestem pewien, jak z p�atka. To sprawa �atwiejsza, ni� panowie i pani przypuszczaj�.

��Poddaj� pod dyskusj� � og�osi�a Filippa Eilhart tonem do�� bezdyskusyjnym � projekt nast�puj�cy: uczy�my z Cintry terytorium powiernicze. Przyznajmy mandat Foltestowi z Temerii.

��Zbyt nam ten Foltest ro�nie � skrzywi�a si� Sabrina Glevissig. - Zbyt du�e ma apetyty. Brugge, Sodden, Angren�

��Potrzebne nam � uciek�a Filippa � silne pa�stwo u uj�cia Jarugi. I na Schodach Marnadalu.

��Nie przecz� � kiwn�a g�ow� Sheala de Tancarville. - Potrzebne jest to nam. Ale nie Emhyrowi car Emreisowi. A naszym celem jest kompromis, a nie konflikt.

��Kilka dni temu Shilard proponowa� � przypomnia�a Francesca Findabair � by przeprowadzi� lini� demarkacyjn�, podzieli� Cintr� na strefy wp�yw�w, na Zon� P�nocn� i Zon� Po�udniow��

��Bzdura i dziecinada � �achn�a si� Margarita Laux-Antille. - Takie podzia�y nie maj� �adnego sensu, s� wy��cznie zarzewiem konflikt�w.

��My�l� � powiedzia�a Sheala � �e Cintra winna by� zamieniona w kondominium. W�adza sprawowana komisarycznie przez przedstawicieli kr�lestw p�nocnych i Cesarstwa Nilfgaardu. Gr�d i port Cintra otrzymaj� status wolnego miasta� Czy chcia�a pani co� powiedzie�, droga pani Assire? Prosz� bardzo. Przyznam, �e zazwyczaj przedk�adam dyskursy sk�adaj�ce si� z pe�nych, doko�czonych wypowiedzi, ale prosz�. S�uchamy.

Wszystkie magiczki, nie wy��czaj�c bladej jak upi�r Fringilli Vigo, wpi�y oczy w Assire var Anahid. Nilfgaardzka czarodziejka nie speszy�a si�.

��Proponuj� � o�wiadczy�a swym mi�ym i �agodnym g�osem � by skupi� si� na innych problemach. Cintr� zostawmy w spokoju. O pewnych sprawach, o kt�rych mi doniesiono, po prostu jeszcze nie zd��y�am pa� poinformowa�. Sprawa Cintry, szanowne konfraterki, jest juz rozwi�zana i za�atwiona.

��S�ucham?�� oczy Filippy zw�zi�y si�. - Co to ma, je�li wolno spyta�, oznacza�?

Triss Merigold westchn�a g�o�no. Ona ju� domy�li�a si�, ju� wiedzia�a, co to mia�o oznacza�.

Vattier de Rideaux by� smutny i przybity. Jego urocza i wspania�a w mi�o�ci kochanka, z�otow�osa Cantarella, rzuci�a go, nagle i niespodziewanie, bez dania racji i bez wyt�umaczenia. Dla Vattiera by� to cios, cios straszliwy, po kt�rym chodzi� jak struty, by� nerwowy, roztargniony i og�upia�y. Musia� bardzo uwa�a�, pilnie si� strzec, by nie podpa��, by nie paln�� jakiego� g�upstwa w rozmowie z cesarzem. Czasy wielkich zmian nie sprzyja�y nerwowym i niekompetentnym.

��Gildii Kupieckiej � podj��, zmarszczywszy czo�o, Emhyr var Emreis � odp�acili�my ju� za nieocenion� pomoc. Dali�my im do�� przywilej�w, wi�cej ni� dostali od poprzednich trzech cesarzy razem wzi�tych. Co do Berangara Leuvaardena, to te� jeste�my mu zobowi�zani za pomoc w wykryciu spisku. Dosta� wysokie i intratne stanowisko. Ale je�li oka�e si� niekompetentny, mimo jego zas�ug wyleci jak z procy. Dobrze, �eby o tym wiedzia�.

��Postaram si� o to, Wasza Wysoko��. A co z Dijkstr�? I z tym jego tajemniczym informatorem?

��Dijkstra pr�dzej umrze, ni� zdradzi mi swego informatora. Jemu samemu, owszem, warto by si� odwdzi�czy� za t� spadaj�c� jak z nieba wiadomo�� Ale jak? Dijkstra niczego ode mnie nie przyjmie.

��Je�li wolno, Wasza Cesarska Mo��

��M�w.

��Dijkstra przyjmie informacj�. Co�, czego nie wie, a wiedzie� chcia�by. Wasza Wysoko�� mo�e mu si� odwdzi�czy� informacj�.

��Brawo, Vattier.

Vattier de Rideaux odetchn�� z ulg�. By odetchn��, odwr�ci� g�ow�. Dlatego pierwszy dostrzeg� zbli�aj�ce si� damy. Hrabin� Liddertal, Stell� Congreve i powierzon� jej pieczy jasnow�os� dziewczyn�.

��Nadchodz� � wskaza� ruchem brwi. - Wasza Cesarska Mo��, pozwol� sobie przypomnie� Racja stanu� Interes cesarstwa�

��Przesta� � uci�� niech�tnie Emhyr var Emreis. - Powiedzia�em, zastanowi� si�. Przemy�l� spraw� i podejm� decyzj�. A po podj�ciu poinformuj� ci�, jaka to by�a decyzja.

��Tak jest, Wasza Cesarska Mo��.

��Co jeszcze?�� Bia�y P�omie� Nilfgaardu niecierpliwie trzepn�� r�kawic� o biodro marmurowej nereidy zdobi�cej cok� fontanny. - Dlaczego si� nie oddalasz, Vattier?

��Sprawa Stefana Skellena�

��Nie oka�� �aski. �mier� zdrajcy. Ale po uczciwym i dok�adnym procesie.

��Tak jest, Wasza Cesarska Mo��.

Emhyr nawet nie spojrza� na k�aniaj�cego i oddalaj�cego si�. Patrzy� na Stell� Congreve. I na jasnow�os� dziewczyn�.

Oto nadchodzi interes cesarstwa, pomy�la�. Fa�szywa princessa, fa�szywa kr�lowa Cintry. Fa�szywa w�adczyni uj�cia rzeki Yarry, na kt�rej tak zale�y cesarstwu. Oto zbli�a si�, spu�ciwszy oczy, przera�ona, w bia�ej jedwabnej sukni z zielonymi r�kawkami i perydotow� kolijk� na znikomym dekolciku. W�wczas, w Darn Rowan, skomplementowa�em t� sukni�, pochwali�em dob�r bi�uterii. Stella zna m�j gust. Ale co ja mam z laleczk� zrobi�? Postawi� na pomniku?

��Szlachetne panie � sk�oni� si� pierwszy. Poza sal� tronow� dworny szacunek i uprzejmo�� wzgl�dem kobiet obowi�zywa�y w Nilfgaardzie nawet cesarza.

Odpowiedzia�y g��bokimi dygni�ciami i pochyleniem g��w. Sta�y przed uprzejmym, ale jednak cesarzem.

Emhyr mia� do�� protoko�u.

��Zosta� tu, Stella � rozkaza� sucho. - A ty, dziewczyno, potowarzyszysz mi w przechadzce. Oto moje rami�. G�owa do g�ry. Do��, do�� mi tych dyg�w. To tylko spacer.

Poszli alejk�, w�r�d ledwo zazielenionych krzew�w i �ywop�ot�w. Cesarska ochrona, �o�nierze z elitarnej gwardyjskiej brygady �Impera�, s�ynne Salamandry, trzymali si� na uboczu, ale zawsze w pogotowiu. Wiedzieli, kiedy nie nale�y cesarzowi przeszkadza�.

Min�li sadzawk�, opustosza�� i smutn�. Wiekowy karp, wypuszczony przez cesarza Torresa, zdech� przed dwoma dniami. Wpuszcz� nowego, m�odego, silnego, pi�knego lustrzenia, pomy�la� Emhyr var Emreis, ka�� przypi�� mu medal z moj� podobizn� i dat�. Vaesse deireadh aep eigean. Co� si� sko�czy�o, co� si� zaczyna. To nowa era. Nowe czasy. Nowe �ycie. Niech�e wi�c, cholera, b�dzie i nowy karp.

Zatopiony w my�lach, niemal zapomnia� o dziewczynie, kt�r� trzyma� pod rami�. Przypomnia�y mu o niej jej ciep�o, jej konwaliowy zapach, interes cesarstwa. W tej, nie innej, kolejno�ci.

Stali przy sadzawce, po�rodku kt�rej wyrasta�a z wody sztuczna wyspa, a na niej ogr�dek skalny, fontanna i marmurowa rze�ba.

��Czy wiesz, co wyobra�a ta figura?

��Tak, Wasza Cesarska Mo�� � odpowiedzia�a nie od razu. - To pelikan, kt�ry rozdziera dziobem w�asn� pier�, by krwi� wykarmi� dzieci. Jest to alegoria szlachetnego po�wi�cenia. A tak�e�

��S�ucham ci� pilnie.

��Tak�e wielkiej mi�o�ci.

��S�dzisz � obr�ci� j� ku sobie, zaci�� usta � �e rozdzierana pier� boli przez to mniej?

��Nie wiem��� zaj�kn�a si�. - Wasza Cesarska Mo�� Ja�

Uj�� jej r�k�. Poczu�, jak drgn�a, drgnienie przebieg�o po jego d�oni, ramieniu, barku.

��M�j ojciec � powiedzia� � by� wielkim w�adc�, ale nigdy nie mia� g�owy do legend i mit�w, nigdy nie mia� na nie czasu. I zawsze je pl�ta�. Zawsze, pami�tam to jak dzi�, ilekro� przyprowadza� mnie tu, do parku, m�wi�, �e rze�ba przedstawia pelikana powstaj�cego z popio��w. No, dziewczyno, u�miechnij si� chocia�, gdy cesarz opowiada facecje. Dzi�kuj�. Du�o lepiej. Przykra by�aby dla mnie my�l, �e nierada jeste� spacerowa� tu ze mn�. Sp�jrz mi w oczy.

��Rada jestem� mog�c tu by� z Wasz� Cesarsk� Mo�ci�. To dla mnie zaszczyt, wiem� Ale i wielka rado��. Ciesz� si�

��Rzeczywi�cie? Czy te� to mo�e tylko dworackie pochlebstwo? Etykieta, dobra szko�a Stelli Congreve? Kwestia, kt�r� Stella kaza�a ci wyku� na pami��? Przyznaj si�, dziewczyno.

Milcza�a, spu�ciwszy wzrok.

��Tw�j cesarz zada� ci pytanie � powt�rzy� Emhyr var Emreis. - A gdy cesarz pyta, nikt nie o�miela si� milcze�. K�ama�, ma si� rozumie�, te� nikt si� nie wa�y.

��Naprawd� � powiedzia�a melodyjnie. - Naprawd� si� ciesz�, Wasza Cesarska Mo��.

��Wierz� ci � powiedzia� po chwili Emhyr. - Wierz�. Cho� si� dziwi�.

��Ja te�� - odszepn�a. - Ja te� si� dziwi�.

��S�ucham? Odwa�niej, prosz�.

��Chcia�abym m�c cz�ciej� spacerowa�. I rozmawia�. Ale ja rozumiem� Rozumiem, �e to niemo�liwe.

��Rozumiesz dobrze � zagryz� wargi. - Cesarze w�adaj� imperium, ale dwiema rzeczami rz�dzi� nie mog�: swoim sercem i swoim czasem. Jedno i drugie nale�y do cesarstwa.

��Wiem o tym � szepn�a � a� nadto dobrze.

��Nie zabawi� tu d�ugo � powiedzia� po chwili ci�kiego milczenia. - Musz� pojecha� do Cintry, zaszczyci� w�asn� osob� uroczysto�� podpisania pokoju. Ty wr�cisz do Darn Rowan� Unie� g�ow�, dziewczyno. No, nie. Ju� drugi raz poci�gasz nosem w mojej obecno�ci. A w oczach co? �zy? O, to s� powa�ne wykroczenia wobec etykiety. B�d� musia� okaza� hrabinie Liddertal moje najwy�sze niezadowolenie. Unie� g�ow�, prosi�em�

��Prosz� darowa� pani Stelli� Wasza Cesarska Mo��. To moja wina. Tylko moja. Pani Stella uczy�a mnie� I przygotowa�a dobrze.

��Zauwa�y�em i doceniam. Nie obawiaj si�, Stelli Congreve nie grozi moja nie�aska. Nigdy nie grozi�a. Za�artowa�em sobie z ciebie. Niecnie.

��Zauwa�y�am � szepn�a dziewczyna, bledn�c, przera�ona w�asn� �mia�o�ci�. Ale Emhyr tylko si� roze�mia�. Sztucznie nieco.

��Tak� ci� wol� � stwierdzi�. - Wierz mi. Odwa�n�. Tak� jak�

Urwa�. Tak� jak moja c�rka, pomy�la�. Poczucie winy targn�o nim jak ugryzienie psa.

Dziewczyna nie spuszcza�a wzroku. To nie tylko dzie�o Stelli, pomy�la� Emhyr. To jest naprawd� jej natura. Wbrew pozorom to diament, kt�ry trudno zarysowa�. Nie. Nie pozwol� Vattierowi zamordowa� tego dziecka. Cintra Cintr�, interes cesarstwa interesem cesarstwa, ale ta sprawa wydaje si� mie� tylko jedno sensowne i honorowe rozwi�zanie.

��Daj mi r�k�.

To by� rozkaz wyg�oszony srogim g�osem i tonem. Ale mimo tego nie m�g� oprze� si� wra�eniu, �e zosta� wykonany ch�tnie. Bez przymusu.

Jej r�ka by�a ma�a i ch�odna. Ale nie dr�a�a ju�.

��Jak masz na imi�? Tylko nie m�w, prosz�, �e Cirilla Fiona.

��Cirilla Fiona.

��Mam ochot� ci� ukara�, dziewczyno. Surowo.

��Wiem, Wasza Cesarska Mo��. Zas�u�y�am. Ale ja� Ja musz� by� Cirill� Fion�.

��Pomy�le� by mo�na � powiedzia�, nie puszczaj�c jej d�oni � �e �a�ujesz, �e ni� nie jeste�.

� �a�uj� � szepn�a. - �a�uj�, �e ni� nie jestem.

��Doprawdy?

��Gdybym by�a� prawdziw� Cirill�� cesarz patrzy�by na mnie �askawiej. Ale ja jestem tylko falsyfikatem. Imitacj�. Sobowt�rem, kt�ry niczego nie jest godzien. Nieczego�

Odwr�ci� si� gwa�townie, chwyci� j� za ramiona. I natychmiast pu�ci�. Cofn�� si� o krok.

��Pragnienie korony? W�adzy?�� m�wi� cicho, ale szybko, udaj�c, �e nie widzi, jak zaprzecz gwa�townymi ruchami g�owy. - Zaszczyt�w? Splendor�w? Luksus�w?

Urwa�, odetchn�� ci�ko. Udaj�c, �e nie widzi, jak dziewczyna wci�� kr�ci opuszczon� g�ow�, wci�� zaprzeczaj�c dalszym krzywdz�cym zarzutom, mo�e nawet bardziej krzywdz�cym przez to, �e nie wypowiedziane.

Odetchn�� g��boko i g�o�no.

��Czy wiesz, ma�a �mo, �e to, co przed sob� widzisz, to jest p�omie�?

��Wiem, Wasza Cesarska Mo��.

Milczeli d�ugo. Zapach wiosny nagle zakr�ci� im w g�owach. Obydwojgu.

��By� cesarzow� � powiedzia� wreszcie g�ucho Emhyr � to wbrew pozorom nie�atwy kawa�ek chleba. Nie wiem, czy b�d� zdolny ci� pokocha�.

Kiwn�a g�ow� na znak, �e i to wie. Zobaczy� �z� na jej policzku. Jak wtedy, w zamczysku Stygga, poczu�, jak poruszy� si� utkwiony w jego sercu okruszek zimnego szk�a.

Obj�� j�, mocno przycisn�� do piersi, pog�adzi� po w�osach pachn�cych konwali�.

��Moja ty biedna��� powiedzia� nieswoim g�osem. - Moja ty ma�a, biedna racjo stanu.

W ca�ej Cintrze dzwoni�y dzwony. Dostojnie, g��boko, uroczy�cie. Ale jako� dziwnie �a�obnie.

Niecodzienna uroda, pomy�la� hierarcha Hemmelfart, patrz�c, jak wszyscy, na wieszany portret rozmiar�w, jak pozosta�e, co najmniej p� s��nia na s��e�. Dziwna uroda. G�ow� dam, �e to jaka� metyska. G�ow� stawi�, �e ma w �y�ach przekl�t� krew elf�w.

�adna, my�la� Filtest, �adniejsza ni� na miniaturce, kt�r� pokazywali mi ludzie z wywiadu. Ale c�, portrety zwykle pochlebiaj�.

Zupe�nie niepodobna do Calanthe, my�la�a Meve. Zupe�nie niepodobna do Roegnera. Zupe�nie niepodobna do Pavetty� Hmmm� Plotkowano� Ale nie, to niemo�liwe. To musi by� krew kr�lewska, prawowita w�adczyni Cintry. Musi. Wymaga tego racja stanu. I historia.

To nie jest tak, kt�r� widywa�em w snach, my�la� niedawno przyby�y do Cintry Esterad Thyssen, kr�l Koviru. To z ca�� pewno�ci� nie ta. Ale nie powiem tego nikomu. Zachowam to dla siebie i dla mojej Zuleyki. Razem z moj� Zuleyk� zdecydujemy, w jaki spos�b wykorzystamy widz�, jak� da�y nam sny.

Ma�o brakowa�o, a ona by�aby moj� �on�, ta Ciri, my�la� Kistrin z Verden. By�bym wtedy ksi�ciem Cintry, wedle zwyczaju nast�pc� tronu� I zgin��bym pewnie jak Calanthe. Dobrze, oj, dobrze si� sta�o, �e ona wtedy przede mn� uciek�a.

Nawet przez chwil� nie wierzy�em w opowie�� o wielkiej mi�o�ci od pierwszego wejrzenia, my�la� Shilard Fitz-Oesterlen. Nawet przez chwil�. A jednak Emhyr �eni si� z t� dziewczyn�. Odrzuca mo�liwo�� pojednania z ksi���tami, zamiast kt�r�� z nilfgaardzkich ksi�niczek, bierze za �on� Cirill� z Cintry. Dlaczego? By zaw�adn�� tym ma�ym, n�dznym kraikiem, kt�rego po�ow�, je�li nie wi�cej, i tak uzyska�bym dla cesarstwa w negocjacjach? By zaw�adn�� uj�ciem Jarugi, kt�re i tak jest ju� we w�adaniu nilfgaardzko-novigradzko-kovirskich sp�ek handlu morskiego?

Nic nie rozumiem z tej racji stanu, nic.

Podejrzewam, �e nie wszystko mi m�wi�.

Czarodziejki, my�la� Dijkstra. To robota czarodziejek. Ale niech b�dzie. Widocznie by�o pisane, �e Ciri zostanie kr�low� Cintry, �on� Emhyra i cesarzow� Nilfgaardu. Widocznie tak chcia�o przeznaczenie. Pozwol� jej �y�.

Portret znalaz� si� wreszcie na swoim miejscu, wieszaj�cy go pacho�kowie odst�pili, zabrali drabiny.

W d�ugim rz�dzie pociemnia�ych i zakurzonych nieco konterfekt�w w�adc�w Cintry, za kolekcj� Cerbin�w i Coram�w, za Corbettem, Dagoradem i Roegnerem, za dum� Calanthe, za melancholijn� Pavett�, wisia� portret ostatni. Przedstawiaj�cy obecnie �askawie panuj�c� monarchini�. Sukcesork� tronu i kr�lewskiej krwi.

Portret szczup�ej dziewczyny o jasnych w�osach i smutnym spojrzeniu. Ubranej w bia�� sukienk� z zielonymi r�kawkami.

Cirilla Fiona Elen Riannon.

Kr�lowa Cintry i cesarzowa Nilfgaardu.

Przeznaczenie, my�la�a Filippa Eilhart, czuj�c na sobie wzrok Dijkstry.

Biedne dziecko, my�la� Dijkstra, patrz�c na portret. My�li pewnie, �e to ju� koniec strapie� i nieszcz��. Biedne dziecko.

Dzwony Cintry dzwoni�y, p�osz�c mewy.

��Kr�tko po zako�czeniu rokowa� i podpisaniu pokoju cintryjskiego � wznowi� sw� opowie�� pielgrzym � w Novigradzie wyprawiono huczne kilkudniowe �wi�to, festyn, kt�rego ukoronowaniem by�a wielka i uroczysta defilada wojsk. Dzie�, jak przysta�o na pierwszy dzie� nowej ery, by� prawdziwie pi�kny�

��Mamy rozumie� � spyta� sarkastycznie elf � �e waszmo�� by�e� tam obecny? Na owej defiladzie?

��Po prawdzie, to troch� si� sp�ni�em � pielgrzym ewidentnie nie nale�a� do takich, kt�rych sarkazm peszy. - Dzie�, jak rzek�em, by� pi�kny. Od samego �witu zapowiada� si� taki.

Vascoigne, komendant fortu Drakenborg, do niedawna zast�pca komendanta do spraw politycznych, niecierpliwie uderzy� si� pejczem po cholewie.

��Szybciej tam, szybciej � ponagli�. - Nast�pni czekaj�! Po tym zawartym w Cintrze pokoju mamy tu huk roboty!

Kaci, za�o�ywszy skaza�com stryczki, odst�pili. Vascoigne trzasn�� pejczem o cholew�.

��Je�eli kt�ry� ma co� do powiedzenia � rzek� sucho � to teraz w�a�nie jest ostatnia chwila.

��Niech �yje wolno�� � powiedzia� Cairbre aep Diared.

��S�d by� tendencyjny � powiedzia� Orestes Kopps, maruder, rabu� i morderca.

��Poca�ujcie mnie w dup� � powiedzia� Robert Pilch, dezerter.

��Przeka�cie panu Dijkstrze, �e �a�uj� � powiedzia� Jan Lennep, agent, skazany za �apownictwo i z�odziejstwo.

��Nie chcia�em� Ja naprawd� nie chcia�em � za�ka�, chwiej�c si� na brzozowym pie�ku, Istvan Igalffy, by�y komendant fortu, zdj�ty za stanowiska i postawiony przed trybuna�em za czyny, kt�rych dopuszcza� si� wobec wi�niarek.

S�o�ce, o�lepiaj�ce jak roztopione z�oto, eksplodowa�o nad palisad� fortu. S�upy szubieniczne rzuci�y d�ugie cienie. Nad Drakenborgiem wstawa� nowy, pi�kny, s�oneczny dzie�.

Pierwszy dzie� nowej ery.

Vascoigne uderzy� si� pejczem po cholewie. Wzni�s� i opu�ci� r�k�.

Pie�ki wykopni�to spod n�g.

Wszystkie dzwony Novigradu bi�y, ich g��bokie i j�kliwe d�wi�ki obija�y si� o dachy i mansardy kupieckich kamienic, rozp�ywa�y si� echem w�r�d uliczek. Wysoko strzela�y race i sztuczne ognie. T�um rycza�, wiwatowa�, rzuca� kwiaty, podrzuca� czapki, macha� chusteczkami, na��czkami, chor�giewkami, ba, nawet spodniami.

��Niech �yje Wolna Kompania!

��Niech �yyy-jeee!

��Niech �yj� kondotierzy!

Lorenzo Molla zasalutowa� t�umowi, przes�a� ca�us pi�knym mieszczankom.

��Je�li p�aci� premi� b�d� r�wnie wylewnie, jak wiwatuj� � przekrzycza� zgie�k � to jeste�my bogaci!

��Szkoda � powiedzia�a przez �ci�ni�te gard�o Julia Abatemarco. - Szkoda, �e Frontino nie doczeka��

Jechali st�pa g��wn� ulic� miasta, Julia Adam �Adieu� Pangratt i Lorenzo Molla, na czele Kompani, od�wi�tnie odzianej, uformowanej w r�wniutkie czw�rki tak, �e �aden z wypucowanych i wyszczotkowanych do po�ysku koni nie wysuwa� z szyku nosa nawet o cal. Kondotierskie konie by�y jak ich je�d�cy � spokojne i dumne, nie p�oszy�y si� wiwatami i wrzaskiem t�umu, lekkimi zaledwie, niemal niezauwa�alnymi szarpni�ciami g��w reagowa�y na lec�ce ku nim wie�ce i kwiaty.

��Niech �yj� kondotierzy!

��Niech �yje �Adieu� Pangratt! Niech �yje "S�odka Trzpiotka"!

Julia ukradkiem otar�a �z�, �api�c w locie rzucony z t�umu go�dzik.

��Nawet nie marzy�am��� powiedzia�a. - Taki triumf� Szkoda, �e Frontino�

��Ty� romantyczka jest � u�miechn�� si� Lorenzo Molla. - Ty si� wzruszasz, Julia.

��Wzruszam. Baczno��, wiara! Na lewooo! Patrz!

Wypr�yli si� w siod�ach, zwracaj�c g�owy ku trybunie i ustawionym na niej tronem i stolcom. Widz� Foltesta, pomy�la�a Julia. Ten brodaty to chyba Henselt z Kaedwen, a ten przystojny to Demawend z Aedirn� Ta matrona to musi by� kr�lowa Hedwig� A ten szczeniak obok niej to kr�lewicz Radowid, syn tego zamordowanego kr�la� Biedny smarkacz�

��Niech �yj� kondotierzy! Niech �yje Julia Abatemarco! Wiwat �Adieu� Pangratt! Wiwat Lorenzo Molla!

��Niech �yje konetabl Natalis!

��Niech �yj� kr�lowie! Foltest, Demawend, Henselt, niech �yj�!

��Niech �yje Dijkstra!�� rykn�� jaki� wazeliniarz.

��Niech �yje jego �wi�tobliwo��! - wrzasn�o z t�umu kilku op�aconych krzykaczy. Cyrus Engelkind Hemmelfart, hierarcha Novigradu, wsta�, pozdrowi� t�um i defiluj�ce wojsko wzniesieniem r�k, ma�o wytwornie obracaj�c si� zadkiem do kr�lowej Hedwig i nieletniego Radowida, zas�aniaj�c ich po�ami swej obszernej szaty.

Nikt nie krzyknie: "Niech �yje Radowid", pomy�la� zas�oni�ty opas�ym ty�kiem hierarchy kr�lewicz. Nikt nawet nie spojrzy w moj� stron�. Nikt nie wzniesie okrzyku na cze�� mojej matki. Ani nawet nie wspomni mojego ojca, nie og�osi okrzykiem jego s�awy. Dzi�, w dniu triumfu, w dniu zgody, przymierza, do kt�rego ojciec wszak�e si� przyczyni�. Dlatego go zamordowano.

Poczu� na karku spojrzenie. Delikatne jak co�, czego nie zna� � lub zna�, ale tylko z marze�. Co�, co by�o jak mu�ni�cie mi�kkich i gor�cych kobiecych ust. Odwr�ci� g�ow�. Zobaczy� wpite w siebie ciemne, bezdenne oczy Filippy Eilhart.

Poczekajcie, pomy�la� kr�lewicz, odwracaj�c wzrok. Tylko poczekajcie.

Nikt nie m�g� w�wczas przewidzie� i zgadn��, �e z tego trzynastolatka, teraz osoby bez �adnego znaczenia w kraju rz�dzonym przez Rad� Regencyjn� i Dijkstr�, wyro�nie kr�l. Kr�l, kt�ry � odp�aciwszy wszystkim doznane przez siebie i matk� zniewagi � przejdzie do historii jako Radowid V Srogi.

T�um wiwatowa�. Pod kopyta defiluj�cych kondotierskich koni sypa�o si� kwiecie.

��Julia?

��S�ucham, Adieu.

��Wyjd� za mnie. Zosta� moj� �on�.

S�odka Trzpiotka d�ugo nie odpowiada�a, dochodz�c do siebie po zaskoczeniu. T�um wiwatowa�. Hierarcha Novigradu, spocony, �api�cy powietrze, jak wielki t�usty sum, b�ogos�awi� z trybuny mieszczan i defilad�, miasto i �wiat.

��Przecie� ty jeste� �onaty, Adamie Pangratt!

��Jestem w separacji. Rozwiod� si�.

Julia Abatemarco nie odpowiedzia�a. Odwr�ci�a g�ow�. Zaskoczona. Speszona. I bardzo szcz�liwa. Nie wiedzie� czemu.

T�um wiwatowa� i rzuca� kwiaty. Nad dachami z trzaskiem i dymem eksplodowa�y race i fajerwerki.

Dzwony Novigradu zanosi�y si� j�kiem.

Kobieta, pomy�la�a Nenneke. Gdy wysy�a�am j� na t� wojn�, by�a dziewczynk�. Wr�ci�a kobiet�. Jest pewna siebie. �wiadoma siebie. Spokojna. Opanowana. Kobieca.

Wygra�a t� wojn�. Nie pozwalaj�c, by wojna j� zniszczy�a.

��Debora � kontynuowa�a wyliczanie cichym, ale pewnym g�osem Eurneid � umar�a na tyfus w obozie pod Mayen�. Prune uton�a w Jarudze, gdy wywr�ci�a si� ��d� z rannymi. Myrrh� zabi�y elfy, Wiewi�rki, podczas napadu na lazaret pod Armeri�� Katje�

��M�w, dziecko � ponagli�a �agodnie Nenneke.

��Katje � odchrz�kn�a Eurneid � pozna�a w szpitalu rannego Nilfgaardczyka. Po zawarci pokoju, gdy wymieniano je�c�w, posz�a razem z nim do Nilfgaardu.

��Zawsze twierdzi�am � westchn�a r�ka kap�anka � �e mi�o�� nie zna granic ni kordon�w. A co z Iol� Drug�?

� �yje � pospieszy�a z zapewnieniem Eurneid. - Jest w Mariborze.

��Dlaczego nie wraca?

Adeptka pochyli�a g�ow�.

��Ona nie wr�ci do �wi�tyni, matko � powiedzia�a cicho. - Jest w szpitalu pana Milo Vanderbrecka, tego chirurga, nizio�ka. Powiedzia�a, �e chce leczy�. �e tylko temu si� po�wi�ci. Wybacz jej, matko Nenneke.

��Wybaczy�? - parskn�a kap�anka. - Ja jestem z niej dumna.

��Sp�ni�a� si� � sykn�a Filippa Eilhart. - Sp�ni�a� si� na uroczysto�� z udzia�em kr�l�w. Do kro�set diab��w, Sigismund, twoja arogancja wzgl�dem protoko�u jest na tyle dobrze znana, by� nie musia� si� z ni� nachalnie obnosi�. Zw�aszcza dzi�, w takim dniu�

��Mia�em powody � Dijkstra uk�onem odpowiedzia� na spojrzenie kr�lowej Hedwig i uniesienie brwi hierarchy Novigradu. Z�owi� okiem skrzywienie na twarzy kap�ana Willemera i grymas pogardy na godnym bicia na monetach obliczu kr�la Foltesta.

��Musz� z tob� porozmawia�, Fil.

Filippa zmarszczy�a brew.

��W cztery oczy zapewnie?

��Najlepiej by by�o � Dijkstra u�miechn�� si� lekko. - Je�li jednak uznasz za stosowne, zgodz� si� na kilka dodatkowych par oczu. Dajmy na to, pi�knych oczu pa� z Montecalvo.

��Ciszej � zasycza�a czarodziejka zza u�miechni�tych warg.

��Kiedy mog� si� spodziewa� audiencji?

��Zastanowi� si� i dam ci zna�. Teraz zostaw mnie w spokoju. To jest podnios�a uroczysto��. To jest wielkie �wi�to. Przypominam ci o tym, je�li sam nie zauwa�y�e�.

��Wielkie �wi�to?

��Stoimy u progu nowej ery, Dijkstra.

Szpieg wzruszy� ramionami.

T�um wiwatowa�. Strzela�y w niebo fajerwerki. Dzwony Novigradu bi�y, bi�y na triumf, na chwa��. Ale brzmia�y jako� dziwnie �a�obnie.

��Potrzymaj na lejce, Jarre � powiedzia�a Lucienne. - Zg�odnia�am, przegryz� cosiczek. Daj, zamotam ci rzemie� na r�k�. Ja wiem, tobie jedn� nijak.

Jarre czu� bij�ce na twarzy rumie�ce wstydu i upokorzenia. Nie przyzwyczai� si� jeszcze. Wci�� mia� wra�enie, �e ca�y �wiat nie ma nic lepszego do roboty, jak tylko gapi� si� na kikut, za za�o�ony i zszyty r�kaw. �e ca�y �wiat nie my�li o niczym innym, tylko by widzie� kalectwo, by wsp�czu� kalece ob�udnie i �a�owa� nieszczerze, a w skryto�ci ducha pogardza� nim i mie� go za co�, co nie�adnie zak��ca �adny �ad tym, �e brzydko i nachalnie istnieje. �e o�miela si� istnie�.

Lucienne, musia� jej to przyzna�, troch� r�ni�a si� pod tym wzgl�dem od ca�ego �wiata. Ani nie udawa�a, �e nie widzi, ani nie popada�a w manier� upokorzaj�cego pomagania i jeszcze bardziej upokarzaj�cej lito�ci. Jarre by� bliski my�li, �e jasnow�osa dziewczyna wozaczka traktuje go naturalnie i normalnie. Ale odp�dza� od siebie t� my�l. Nie akceptowa� jej.

Bo wci�� nie m�g� zdoby� si� na to, by sam siebie traktowa� normalnie.

Wioz�cy inwalid�w wojennych w�z skrzypia� i turkota�. Po kr�tkim okresie deszcz�w przysz�y upa�y, rozje�d�one przez wojskowe tabory wyboje zasch�y i zastyg�y w grzebienie, granie i garby o fantastycznych kszta�tach, przez kt�re musia� toczy� si� ci�gni�ty przez czw�rk� koni wehiku�. Na co wi�kszych wybojach w�z a� skaka�, trzeszcza�, pud�o ko�ysa�o si� jak okr�t w czasie sztormu. Kalecy � g��wnie � g��wnie beznodzy � �o�nierze kl�li w�wczas r�wnie wyszukanie, co plugawie, a Lucienne � by nie spa�� � przytula�a si� do Jarre i obejmowa�a go, obdzielaj�c ch�opca szczodrze swym magicznym ciep�em, przedziwn� mi�kko�ci� i podniecaj�c� mieszank� zapach�w koni, rzemieni, siana, owsa i m�odego, intensywnego, dziewcz�cego potu.

W�z zeskoczy� z kolejnego wyboju, Jarre zebra� luz okr�conych wok� przegubu lejcy. Lucienne, gryz�c na przemian chleb i kie�bas�, przytuli�a si� do jego boku.

��No, no � zauwa�y�a jego mosi�ny medalion i niecnie wykorzysta�a fakt, �e jedn� r�k� mia� zaj�t� lejcami. - I ciebie te� nabrali? Amulet niezapominajka? Oj, przechera i�cie ten, co t� fidryguszk� wymy�li�. Wielki by� na ni� popyt czasu tej wojny, wi�kszy jeno na w�dk� chyba. A jakie� to w �rodeczku imi� dziewcz�ce, obaczmy�

��Lucienne � Jarre sp�on�� jak alkiermes, czu�, �e za chwil� krew try�nie mu z jag�d. - Musz� ci� prosi� by� nie otwiera�a� Wybacz, ale to rzecz osobista. Nie chcia�bym ci� urazi�, ale�

W�z podskoczy�, Lucienne przytuli�a si�, a Jarre si� zamkn��.

��Ci� ril� la � wysylabizowa�a wozaczka z trudem, ale i tak zaskakuj�c Jarre, kt�ry nie podejrzewa� wiejskiej dziewczyny o tak daleko si�gaj�ce zdolno�ci.

��Nie zapomni o tobie � zatrzasn�a medalion, pu�ci�a �a�cuszek, spojrza�a na ch�opca. - Owa Cirilla, znaczy si�. Je�li prawdziwie kocha�a. Furda czary i amulety. Je�li prawdziwie kocha�a, to nie zapomnia�a, by�a wierna. Czeka.

��Na to?�� Jarre uni�s� kikut.

Dziewczyna zmru�y�a lekko oczy, niebie�ciutkie jak b�awatki.

��Je�li prawdziwie kocha�a � powt�rzy�a twardo � to czeka, a reszta furda. Wiem to.

��A� tak wielk� masz w tym wzgl�dzie eksperiencj�?

��Nie twoja rzecz � teraz na Lucienne wypad�a kolej zarumieni� si� lekko � z kim i co mia�am. A nie dumaj aby, �e ja z tych, co to ino ski� na nie, a one ju� gotowe spermiencje jakie� na sianie wyczynia�. Ale co wiem, to wiem. Je�li si� ch�opa kocha, to ca�ego, a nie we fragmentach. Tedy furda, je�li nawet kt�ry fragment uby�.

W�z podskoczy�.

��Upraszczasz nieco � rzek� przez zaci�ni�te z�by Jarre, chciwie wdychaj�c zapach dziewczyny. - Mocno upraszczasz i mocno idealizujesz, Lucienne. Raczysz nie zauwa�a� cho�by detalu tak drobnego, �e to, czy m�czyzna jest ca�y, przes�dza o jego zdolno�ci do utrzymania �ony i rodziny. Kaleka nie jest zdolny�

��No, no, no!�� przerwa�a mu obcesowo. - Nie wyp�akuj mi si� tu aby na kieck�. G�owy ci Czarni nie urwali, a ty przecie g�owacz, g�ow� robotasz. Co si� tak gapisz? Ja ze wsi jestem, ale oczy mam i uszy. Do�� na to bystre, by przes�dza�y o uwa�eniu detalu tak drobnego, jak czyjsi� spos�b gadania, i�cie pa�ski i uczony. A do tego�

Pochyli�a g�ow�, kaszln�a. Jarre te� kaszln��. W�z podskoczy�.

��A do tego � doko�czy�a dziewczyna � s�ysza�am, co inni m�wili. �e� pisarz. I kap�an �wi�tyni. Tedy sam widzisz, �e ta r�ka� Tfu, furda i tyle.

W�z nie podskakiwa� od jakiego� czasu, ale Jarre i Lucienne, wydawa�o si�, �e wcale tego nie zauwa�yli. I wcale im to nie przeszkadza�o.

��Co� ja � rzek�a po d�u�szej chwili dziewczyna � do uczonych szcz�cie mam. By� taki jeden� Kiedy�� Cholewki do mnie smali�� Uczony by� i w akademiach kszta�cony. Z imienia samego da�o si� to miarkowa�.

��A jak mia� na imi�?

��Semester.

��Hej�e, panna � zawo�a� zza ich plec�w gefreiter Derkacz, z�o�liwiec i ponurak, okaleczony podczas walk o Mayen�. - Strzel no, panna, wa�achom z bicza nad zadami, pe�znie ta twoja fura niby smark po �cianie!

��Jako �ywo � doda� drugi kaleka, drapi�c si� w widoczny spod odwini�tej nogawki kikut po�yskliw� tkank� blizny. - Dojad�o ju� to pustkowie! Za karczm� zat��y�em, albowiem zaprawd� powiadam wam, napi�bym si� piwa. Nie mo�na ra�niej jecha�?

��Mo�na � Lucienne odwr�ci�a si� na ko�le. - Ale jak si� na grudzie oje albo piasta z�omi, to niedziel� albo i dwie nie piwo, jeno deszcz�wk� i sok brzozowy pili b�dziecie, podwody czekaj�c. Sami nie ujdziecie, a ja was przecie na plecy nie wezm�.

��I�cie �al � wyszczerzy� z�by Derkacz. - Bo mnie po nocach si� �ni, �e mi� na si� bierzesz. Plecowo, to znaczy si�: od tylca. Ja tak lubi�. A ty, panna?

��Ty kapcanie kulawy!�� wrzasn�a Lucienne. - Ty capie �mierdz�cy! Ty�

Urwa�a, widz�c, jak twarze wszystkich siedz�cych na wozie inwalid�w pokrywaj� si� nagle �mierteln�, trupi� blado�ci�.

��Matko � za�ka� kt�ry�. - A tak niedaleczko by�o do domu�

��Przepadlim � powiedzia� Derkacz cicho i ca�kiem bez emocji. Po prostu stwierdzaj�c fakt.

A m�wili, przemkn�o przez g�ow� Jarre, �e ju� nie ma Wiewi�rek. �e ju� ich wszystkich zabili. �e ju�, jak si� wyrazili, rozwi�zana zosta�a kwestia elfia.

By�o sze�ciu konnych. Ale po uwa�niejszym spojrzeniu okaza�o si�, �e sze�� by�o koni, a konnych o�miu. Dwa wierzchowce nios�y po parze je�d�c�w. Wszystkie st�pa�y sztywno i arytmicznie, nisko spuszczaj�c �by. Wygl�da�y marnie.

Lucienne westchn�a g�o�no.

Elfy zbli�y�y si�. Wygl�da�y jeszcze marniej ni� konie.

Nic nie zosta�o z ich dumy, z ich wypracowanej, wynios�ej, charyzmatycznej inno�ci. Odzienie, zazwyczaj nawet u gerylas�w z komand eleganckie i pi�kne, by�o trudne, podarte, pokryte plamami. W�osy, ich duma i chluba, by�y zmierzwione, sfilcowane lepkim brudem i zakrzep�� krwi�. Ich wielkie oczy, zwykle pyszne pozbawione jakiegokolwiek wyrazu, by�y teraz otch�aniami paniki i rozpaczy.

Nic nie zosta�o z ich inno�ci. �mier�, przera�enie, g��d i poniewierka sprawi�y, �e stali si� zwykli. Bardzo zwykli.

Przestali nawet budzi� strach.

Przez chwil� Jarre s�dzi�, �e min� ich, �e po prostu przetn� trakt i znikn� w lesie po drugiej stronie, nie zaszczycaj�c wozu i jego pasa�er�w nawet spojrzeniem. �e pozostanie po nich tylko ten zupe�nie nieelfi, brzydki, paskudny zapach, zapach, kt�ry Jarre zna� a� nadto dobrze z lazaret�w � zapach n�dzy, moczu, brudu i j�trz�cych si� ran.

Mijali ich, nie patrz�c.

Nie wszyscy.

Elfka o ciemnych, d�ugich, zlepionych skrzep�� krwi� w�osach zatrzyma�a konia tu� przy wozie. Siedzia�a w siodle niezgrabnie przechylona, chroni�c r�k� na przesi�kni�tym temblaku, wok� kt�rego brz�cza�y i k��bi�y si� muchy.

��Toruviel � powiedzia�, odwracaj�c si�, jeden z elf�w. - En'ca digne, luned.

Lucienne momentalnie zorientowa�a si�, zrozumia�a, w czym rzecz. Poj�a, na co elfka patrzy. Wie�niaczka, od dziecka obyta by�a z czaj�cym si� za w�g�em cha�upy sinym i spuch�ym upiorem, widmem g�odu. Zareagowa�a wi�c instynktownie i bezb��dnie. Wyci�gn�a w stron� elfki chleb.

��En'ca digne, Toruviel � powt�rzy� elf. On jeden z ca�ego komanda mia� na podartym r�kawie zakurzonej kurtki srebrne b�yskawice brygady �Vrihedd�.

Inwalidzi na wozie, do tej chwili skamieniali i zastygli w bezruchu, drgn�li nagle, jakby o�ywieni magicznym zakl�ciem. W ich d�oniach, kt�re wyci�gn�li w stron� elf�w, znalaz�y si�, jak wyczarowane, �wiartki chleba, gom�eczki sera, kawa�ki s�oniny i kie�basy.

A elfy po raz pierwszy od tysi�ca lat, wyci�gn�y r�ce w stron� ludzi.

A Lucienne i Jarre byli pierwszymi lud�mi, kt�rzy widzieli, jak elfka p�acze. Jak krztusi si� szlochem, nawet nie pr�buj�c ociera� p�yn�cych po brudnej twarzy �ez. Zadaj�cych k�am twierdzeniu, jakoby elfy w og�le nie mia�y gruczo��w �zowych.

��En'ca� digne � powt�rzy� �ami�cym si� g�osem elf z b�yskawicami na r�kawie.

A potem wyci�gn�� r�k� i wzi�� chleb od Derkacza.

��Dzi�kuj� ci � powiedzia� chrapliwie, z wysi�kiem dopasowuj�c j�zyk i wargi do obcego j�zyka. - Dzi�kuj� ci, cz�owieku.

Po jakim� czasie, zauwa�ywszy, �e ju� po wszystkim, Lucienne cmokn�a na konie, trzepn�a lejcami. W�z skrzypia� i turkota�. Wszyscy milczeli.

By�o ju� dobrze na odwieczerz, gdy go�ciniec zaroi� si� od zbrojnych je�d�c�w. Dowodzi�a nimi kobieta o zupe�nie bia�ych, kr�tko ostrzy�onych w�osach, o z�ej, zaci�tej twarzy zeszpeconej szramami, z kt�rych jedna przekre�la�a policzek od skroni po k�cik ust, a potem druga podk�wk� obejmowa�a oczod�. Kobieta nie mia�a te� du�ej cz�ci prawej ma��owiny usznej, a jej lewa r�ka poni�ej �okcia ko�czy�a si� sk�rzan� tulej� i mosi�nym hakiem, o kt�ry zaczepione by�y wodze.

Kobieta, mierz�c ich z�ym okiem, pe�nym zapiek�ej m�ciwo�ci spojrzeniem, pyta�a o elfy. O Scoia'tael. O terroryst�w. O zbieg�w, niedobitk�w komanda rozniesionego dwa dni temu nazad.

Jarre, Lucienne i inwalidzi, unikaj�c wzroku bia�ow�osej i jednor�kiej kobiety, m�wili, mamrocz�c niewyra�nie, �e nie, nikogo nie spotkali i nikogo nie widzieli.

��ecie, my�la�a Bia�a Rayla, ta, kt�ra niegdy� by�a Czarn� Rayl�. ��ecie, wiem to. ��ecie z lito�ci.

Ale to i tak nie ma znaczenia.

Bo ja, Bia�a Rayla, lito�ci nie znam.

��Hurraaaa, g�r� krasnoludy! Wiwat Barclay Els!

��Niech �yyyy-j���a�!

Novigradzki bruk hucza� pod podkutymi buciorami wiarus�w z Ochotniczego Hufu. Krasnoludy maszerowa�y typowym dla nich szykiem, w pi�tkach, sztandar z m�otami powiewa� nad kolumn�.

��Niech �yje Mahakam! Vivant krasnoludy!

��Chwa�a im! S�awa!

Nagle kto� z t�umu za�mia� si�. Kilka os�b zawt�rowa�o. A za chwil� ze �miechu ryczeli ju� wszyscy.

��To afront��� z�apa� powietrze hierarcha Hemmelfart. - To skandal� To niewybaczalne�

��Plugawi ludzie � sykn�� kap�an Willemer.

��Udawajcie, �e nie widzicie � poradzi� spokojnie Foltest.

��Nie trzeba by�o sk�pi� im wiwendy � rzek�a kwa�no Meve. - Ani odmawia� oprowiantowania.

Krasnoludzcy oficerowie zachowali powag� i form�, przed trybun� wypr�yli si� i zasalutowali. Podoficerowie i �o�nierze Ochotniczego Hufu wyrazili natomiast sw� dezaprobat� wobec zastosowanych przez kr�l�w i hierarch� ci�� bud�etowych. Jedni, mijaj�c trybun�, pokazywali kr�lom zgi�ty �okie�, inni demonstrowali drugi ze swych ulubionych gest�w � pi�� ze sztywno wyprostowanym w g�r� �rodkowym palcem. Gest ten w kr�gach akademickich nosi� nazw� digitus infamis. Plebs zwa� go dosadniej.

P�sy na twarzach kr�l�w i hierarchy dowodzi�y, �e znaj� obie nazwy.

��Nie trzeba by�o obra�a� ich sk�pstwem � powt�rzy�a Meve. - To ambitny narodek.

Wyjec na Elskerdeg zawy�, wycie przesz�o w makabryczny za�piew. Nikt z siedz�cych przy ognisku nie odwr�ci� g�owy.

Tym, kto po d�ugim milczeniu odezwa� si� pierwszy, by� Boreas Mun.

� �wiat si� zmieni�. Sprawiedliwo�ci sta�o si� zado��.

��No, z t� sprawiedliwo�ci� to mo�e przesada � u�miechn�� si� lekko pielgrzym. - Zgodzi�bym si� jednak z tym, �e �wiat dostosowa� si� jakby do podstawowego prawa fizyki.

��Ciekawe � powiedzia� przeci�gle elf � czy o tym samym prawie my�limy.

��Ka�da akcja � powiedzia� pielgrzym � powoduje reakcj�.

Elf parskn��, ale by�o to parskni�cie do�� �yczliwe.

��Punkt dla ciebie, cz�owieku.

��Stefanie Skellen, synu Bertrama Skellena, ty, kt�ry by�e� cesarskim koronerem, wsta�. Najwy�szy Trybuna� Wiecznego z �aski Wielkiego S�o�ca Imperium uzna� ci� winnym zarzucanych ci przest�pstw i czyn�w nieprawych, a to: zdrady stanu i udzia�u w spisku maj�cym na celu zbrodniczy zamach na porz�dek ustawowy Imperium, a tak�e na w�asn� osob� Cesarskiego Majestatu. Wina twa, Stefanie Skellen, zosta�a potwierdzona i udowodniona, a Trybuna� nie dopatrzy� si� okoliczno�ci �agodz�cych. Jego Najja�niejszy Majestat Imperatorski nie skorzysta� za� z prawa �aski.

��Stefanie Skellen, synu Bertrama Skellena. Z sali rozpraw zostaniesz przewieziony do Cytadeli, sk�d, gdy czas stosowny nadejdzie, zostaniesz wyprowadzony. Jako �e zdrajc� b�d�c, niegodzien jeste� st�pa� po ziemi Cesarstwa, b�dziesz po�o�ony na w��czyd�o drewniane i na w��czydle tym ko�mi b�dziesz zawleczony na plac Tysi�clecia. Jako �e zdrajc� b�d�c, niegodzien jeste� oddycha� powietrzem Cesarstwa, b�dziesz na placu Tysi�clecia r�k� kata powieszony za szyj� na szubienicy, mi�dzy niebem a ziemi�. I b�dziesz tam wisia� dop�ty, dop�ki nie umrzesz. Cia�o twoje zostanie spalone, a popi� na cztery rozrzucony wiatry.

Stefanie Skellenie, synu Bertrama, zdrajco. Ja, przewodnicz�cy Najwy�szego Trybuna�u Imperium, skazuj�c ci�, po raz ostatni wypowiadam twoje imi�. Od tej chwili niech b�dzie ono zapomniane.

��Uda�o si�! Uda�o!�� krzykn��, wpadaj�c do dziekanatu profesor Oppenhauser. - Uda�o si�, panowie! Nareszcie! Nareszcie! A jednak to funkcjonuje! A jednak si� kr�ci! Dzia�a! To dzia�a!

��Doprawdy?�� spyta� obcesowo i do�� sceptycznie Jean La Voisier, profesor chemii, przez student�w nazywany W�glosmrodorem. - To by� nie mo�e! A co, ciekawo��, dzia�a?

��Wieczyste ruchad�o!

��Perpetum mobile?�� zaciekawi� si� Edmund Bumbler, s�dziwy wyk�adowca zoologii. - W rzeczy samej? Nie przesadzacie, panie kolego?

��Ani troch�! - wrzasn�� Oppenhauser i podskoczy� po koziemu. - Ani krztyny! Dzia�a! Ruchad�o dzia�a! Uruchomi�em i dzia�a! Dzia�a bez przerwy! Bez ustanku! Wieczy�cie! Na wieki wiek�w! Tego si� nie da opowiedzie�, koledzy, to trzeba zobaczy�! Chod�cie do mej pracowni, �ywo!

��Jem �niadanie � zaprotestowa� W�glosmrod�r, ale jego protest uton�� w gwarze i og�lnym podnieconym rozgardiaszu. Profesorowie, magistrowie i baka�arze w po�piechu narzucali na togi p�aszcze i delie, biegli ku wyj�ciu, wiedzeni przez wci�� wykrzykuj�cego i gestykuluj�cego Oppenhausera. W�glosmrod�r pokaza� im w �lad digitus infamis i wr�ci� do bu�ki z pasztetem.

Grupka uczonych, w marszu zasilana coraz to nowymi ��dnymi ujrzenia owocu trzydziestoletnich wysi�k�w Oppenhausera, �ywo pokona�a dystans dziel�cy ich od pracowni s�ynnego fizyka. Ju�, ju� mieli otworzy� drzwi, gdy grunt drgn�� nagle. Wyczuwalnie. Ba, silnie. Ba, bardzo silnie.

By� to wstrz�s sejsmiczny, jeden z serii wstrz�s�w spowodowanych zniszczeniem przez czarodziejki warowni Stygga, kryj�wki Vilgefortza. Fala sejsmiczna dotar�a z dalekiego Ebbing a� tu, do Oxenfurtu.

Z brz�kiem wylecia�o kilkana�cie szkie�ek z witra�u na frontonie Katedry Sztuk Pi�knych. Spad�o z zabazgranego brzydkimi s�owy coko�u popiersie Nicodemusa de Boot, pierwszego rektora uczelni. Spad� ze sto�u kubek zi�ek kt�rymi W�glosmrod�r popija� bu�k� z pasztetem. Spad� z parkanowego platana student pierwszego roku fizyki, Albert Solpietra, kt�ry wlaz� by� na �w platan, by zaimponowa� studentkom medycyny.

A perpetum mobile profesora Oppenhausera, jego legendarne wieczyste ruchad�o, ruchn�o si� jeszcze raz i stan�o. Na amen.

I nigdy ju� nie uda�o si� go ponownie uruchomi�.

��Niech �yj� krasnoludy! Niech �yje Mahakam!

Co to za zbieranina jaka�, co to za szajki, my�la� hierarcha Hemmelfart, dr��c� r�k� b�ogos�awi�c defilad�. Komu tu si� wiwatuje? Przekupni kondotierzy, obsceniczne krasnoludy, co to za autorament dziwaczny? Kto w ko�cu wygra� t� wojn�, oni czy my? No bog�w, trzeba zwr�ci� kr�lom na to uwag�. Gdy historycy i pisarze wezm� si� do roboty, nale�y podda� ich wypociny cenzurze. Najemnicy, wied�mini, p�atni zb�je, nieludzie i wszelki inny podejrzany element ma znikn�� z kronik ludzko�ci. Ma zosta� wykre�lony, wymazany. Ani s�owa o nich. Ani s�owa.

I ani s�owa tez o nim, pomy�la�, zaciskaj�c wargi i patrz�c na Dijkstr�, obserwuj�cego defilad� z wyra�nie znudzon� min�.

Trzeba b�dzie, pomy�la� hierarcha, wyda� kr�lom polecenia w sprawie tego Dijkstry. Jego obecno�� jest obelg� dla przyzwoitych ludzi.

To bezbo�nik i �otr. Niech zniknie bez �ladu. I niech b�dzie zapomniany.

Niedoczekanie twoje, purpurowy �wi�toszkowaty wieprzu, my�la�a Filippa Eilhart, bez wysi�ku czytaj�c intensywne my�li hierarchy. Chcia�by� rz�dzi�, chcia�by� dyktowa� i wywiera� wp�yw? Chcia�by� rozstrzyga�? Niedoczekanie. Rozstrzyga� mo�esz wy��cznie w sprawach w�asnych hemoroid�w, a i tam, we w�asnej twej dupie, twe rozstrzygni�cia niewiele b�d� znaczy�y.

A Dijkstra zostanie. Tak d�ugo, jak b�dzie mi potrzebny.

Kiedy� pope�nisz b��d, my�la� kap�an Willemer, patrz�c na l�ni�ce, karminowe wargi Filippy. Kiedy� kt�ra� z was pope�ni b��d. Zgubi was zadufanie, arogancja i pycha. Spiski, kt�re knujecie. Niemoralno��. Ohyda i perwersja, kt�rej si� oddajecie, w kt�rej �yjecie. Wszystko wylezie na jaw, rozejdzie si� smr�d grzech�w waszych, gdy pope�nicie b��d. Musi przyj�� taka chwila.

A nawet je�li b��du nie pope�nicie, znajdzie si� sposobno��, by was czym� obarczy�. Spadnie na ludzko�� jakie� nieszcz�cie, jaka� kl�ska, jaka� plaga, mo�e zaraza albo epidemia� Wtedy win� zwali si� na was. Was obarczy si� win�, za to, �e nie zdo�a�y�cie pladze zapobiec, za to, �e nie zdo�a�y�cie usun�� jej skutk�w.

Wy b�dziecie wszystkiemu winne.

I wtedy rozpali si� stosy.

Stary pr�gowany kocur, z racji umaszczenia zwany przez ludzi Rudzielcem, umiera�. Umiera� paskudnie. Tarza� si�, pr�y�, drapa� ziemi�, wymiotowa� krwi� i �luzem, wstrz�sany konwulsjami. Mia� do tego krwaw� biegunk�. Miaucza�, cho� by�o to poni�ej jego godno�ci. Miaucza� �a�o�nie, cicho. Szybko opada� z si�.

Rudzielec wiedzia�, dlaczego umiera. A przynajmniej domy�la� si�, co go zabi�o.

Kilka dni temu do cintryjskiego portu zawin�� dziwny frachtowiec, stary i bardzo brudny holk, zaniedbana krypa, wrak niemal. �Catriona�, g�osi�y ledwie widoczne litery na dziobie holku. Liter tych Rudzielec � rzecz jasna � przeczyta� nie umia�. Z dziwnej krypy, wykorzystuj�c cum�, zlaz� na kej� szczur. Tylko jeden. Szczur by� wylinia�y, oparszywia�y, nieruchawy. I nie mia� jednego ucha.

Rudzielec zagryz� szczura. By� g�odny, ale instynkt powstrzymywa� go przez zjedzeniem paskudy. Ale kilka pche�, wielkich, b�yszcz�cych pche�, od kt�rych roi�a si� sier�� gryzonia, zdo�a�o przele�� na Rudzielca i zadomowi� si� w jego futerku.

��Co jest z tym zatraconym kotem?

��Stru� go kto� pewnie. Albo zauroczy�!

��Tfu, obrzydliwo��! Ale� cuchnie, swo�ocz! Zabierz go przecz od schod�w, kobieto!

Rudzielec wypr�y� si� i bezg�o�nie otworzy� zakrwawiony pyszczek. Nie czu� ju� kopni�� ani szturchni�� miot�y, kt�rymi gospodyni dzi�kowa�a mu w�a�nie za jedena�cie lat �owienia myszy. Wykopany z podw�rka, dogorywa� w spienionym od mydlin i uryny rynsztoku. Dogorywa�, �ycz�c tym niewdzi�cznym ludziom, by te� zachorowali. By cierpieli tak samo, jak on.

Jego �yczenie mia�o si� spe�ni� niebawem. I to na wielk� skal�. Na naprawd� wielk� skal�.

Kobieta, kt�ra wykopa�a i wymiot�a Rudzielca z podw�rka, zatrzyma�a si�, zadar�a kieck� i podrapa�a si� w �ydk� pod kolanem. Sw�dzia�o.

Ugryz�a j� pch�a.

Gwiazdy nad Elskerdeg mruga�y intensywnie. Iskry z ogniska gas�y na ich tle.

��Ani pok�j cintryjski � powiedzia� elf � ani tym bardziej pompatyczna novigradzka defilada nie mog� by� uwa�ane za kamienie cezury i kamienie milowe. C� to bowiem s� za poj�cia? W�adza polityczna nie mo�e tworzy� historii za pomoc� akt�w czy dekret�w. W�adza polityczna nie mo�e r�wnie� historii ocenia�, wystawia� not ani szufladkowa�, chocia� w swej pysze �adna w�adza tej prawdy nie uzna. Jednym z jaskrawszych przejaw�w waszej ludzkiej arogancji jest tak zwana historiografia, pr�by wydawani opinii i ferowania wyrok�w, o jak wy to m�wicie: "dziejach minionych". Jest to dla was, ludzi, typowe i wynika z faktu, �e natura obdarzy�a was efemerycznym, owadzim, mr�wczym �yciem, �mieszn� �redni� wieku poni�ej setki. Wy za� do swej owadziej egzystencji usi�ujecie dopasowywa� �wiat. A tymczasem historia jest procesem, kt�ry zachodzi nieprzerwanie i nigdy si� nie ko�czy. Nie da si� podzieli� historii na odcinki, st�d dot�d, st�d dot�d, od daty do daty. Nie da si� historii okre�li� ani tym bardziej zmieni� kr�lewskim or�dziem. Nawet je�li wygra�o si� wojn�.

��Nie podejmuj� dysputy filozoficznej � rzek� pielgrzym. - Jak si� rzek�o, cz�ek ze mnie prosty i ma�o elokwentny. O�miel� si� jednak zauwa�y� dwie rzeczy. Po pierwsze, kr�tkie jak u insekt�w �ycie chroni nas, ludzi, przed dekadencj�, sk�ania do tego, by szanuj�c �ycie, �y� intensywnie i tw�rczo, by wykorzystywa� ka�d� chwil� �ycia i cieszy� si� ni�. M�wi� i my�l� jak cz�owiek, ale przecie� tak samo my�la�y d�ugowieczne elfy, id�c bi� si� i umiera� w komandach Scoia'tael. Je�li nie mam racji, prosz�, by mnie poprawiono.

Pielgrzym odczeka� stosown� chwil�, ale nikt go nie poprawi�.

��Po drugie � podj�� � wydaje mi si�, �e w�adza polityczna, cho� niezdolna do zmieniania historii, mo�e swymi dzia�aniami wytworzy� ca�kiem niez�e z�udzenie i poz�r takiej zdolno�ci. W�adza ma po temu metody i instrumenty.

��O, tak � odrzek� elf, odwracaj�c twarz. - Tu natrafili�cie w sedno, panie pielgrzymie. W�adza ma metody i instrumenty. Takie, z kt�rymi nie spos�b dyskutowa�.

Galera stukn�a burt� o obro�ni�te glonami i muszlami pale. Rzucono cumy. Rozbrzmia�y krzyki, przekle�stwa i komendy.

Dar�y si� mewy �owi�ce odpadki, p�ywaj�ce po zielonej, brudnej wodzie portu. Nabrze�e roi�o si� od ludzi. G��wnie umundurowanych.

��Koniec rejsu, panowie elfy � powiedzia� nilfgaardzki dow�dca konwoju. - Jeste�my w Dillingen. Wysiadka! Czekaj� tu ju� na was.

Fakt. Czekano na nich.

�aden z elf�w � a ju� z pewno�ci� nie Faoiltiarna � nie dawa� za grosz wiary zapewnieniom o sprawiedliwych s�dach i amnestiach. Scoia'tael i oficerowie brygady �Vrihedd� nie mieli z�udnych nadziei co do losu, jaki czeka ich za Jarug�. W wi�kszo�ci pogodzili si� z tym, przyjmowali to stoicko, z rezygnacj� nawet. Nic, jak s�dzili, nie mog�o ju� ich zaskoczy�.

Mylili si�.

Sp�dzono ich z galery, dzwoni�cych i brz�cz�cych kajdanami, pognano na molo, potem na nabrze�e, w szpaler uzbrojonych �o�dak�w. Byli tam te� i cywile, tacy, kt�rych bystre oczka miga�y szybko, skacz�c od twarzy do twarzy, od sylwetki do sylwetki.

Selekcjonerzy, pomy�la� Faoiltiarna. Nie pomyli� si�.

Na to, by jego pokiereszowana twarz zosta�a przegapiona, liczy� oczywi�cie nie m�g�. I nie liczy�.

��Pan Isengrim Faoiltiarna? �elazny Wilk? C� za mi�a niespodzianka! Prosimy, prosimy!

�o�dacy wywlekli go ze szpaleru.

��Va fail!�� krzykn�� do niego Coinneach D� Reo, rozpoznany i wyci�gany przez innych, nosz�cych ryngrafy z reda�skim or�em. - Se'ved, se caerme dea!

��Zobaczycie si� � sykn�� cywil, kt�ry wyselekcjonowa� Faoiltiarn� � ale chyba w piekle. Na niego ju� tam czekaj�, w Drakenborgu. Hola, sta�! Czy to nie przypadkiem nie pan Riordain? Bra� go!

��cznie wyci�gni�to ich trzech. Tylko trzech. Faoiltiarna zrozumia� i nagle � ku swemu zaskoczeniu � zacz�� si� ba�.

��Va fail!�� krzykn�� do towarzyszy wyci�gni�ty z szeregu Angus Bri Cri, dzwoni�c okowami. - Va fail, fraeren!

�o�dak popchn�� go brutalnie.

Nie poprowadzono ich daleko. Doszli tylko do jednej z szop blisko przystani. Tu� przy basenie portowym, nad kt�rym ko�ysa� si� las maszt�w.

Cywil da� znak. Faoiltiarn� popchni�to pod s�up, pod belk�, na kt�r� zarzucono powr�z. Do powroza zacz�to przywi�zywa� �elazny hak. Riordaina i Angusa posadzono na dw�ch ustawionych na polepie zydlach.

��Panie Riordain, panie Bri Cri � powiedzia� zimno cywil. - Zostali�cie obj�ci amnesti�. S�d postanowi� okaza� �ask�.

��Sprawiedliwo�ci musi si� jednak sta� zado�� � doda�, nie doczekawszy si� reakcji. - A za to, by tak si� sta�o, zap�aci�y rodziny tych, kt�rych zamordowali�cie, panowie. Wyrok zapad�.

Riordain i Angus nie zd��yli nawet krzykn��. Od ty�u zarzucono im na szuje p�tle, zd�awiono, obalono razem z zydlami, powleczono po klepisku. Gdy skutymi r�kami nadaremnie pr�bowali zerwa� wrzynaj�ce si� w cia�o styki, oprawcy ukl�kli im na piersiach. No�e b�ysn�y i spad�y, trysn�a krew. Teraz nawet p�tle nie by�y w stanie zdusi� ich krzyku, wizgu, kt�ry podnosi� w�osy na g�owie.

Trwa�o to d�ugo. Jak zawsze.

��Pa�ski wyrok, panie Faoiltiarna � powiedzia� cywil, wolno odwracaj�c g�ow� � zosta� wyposa�ony w klauzul� dodatkow�. Takie co� ekstra�

Faoiltiarna nie zamierza� czeka� na co� ekstra. Klamra kajdan, nad kt�r� elf pracowa� ju� od dw�ch dni i nocy, teraz spad�a z jego przegubu jak za dotkni�ciem magicznej r�d�ki. Straszliwy cios ci�kiego �a�cucha obali� obu pilnuj�cych go �o�dak�w. Faoiltiarna w skoku kopn�� nast�pnego w twarz, smagn�� kajdanami cywila, run�� wprost w zasnute paj�czyn� okienko szopy, przelecia� przez nie razem z ram� i futryn�, zostawiaj�c na gwo�dziach krew i strz�py odzienia. Z hukiem wyl�dowa� na deskach mola. Przekozio�kowa�, przeturla� si� i chlupn�� w wod�, pomi�dzy rybackie cz�na i barkasy. Wci�� przykuty do prawego przegubu ci�ki �a�cuch ci�gn�� na dno. Faoiltiarna walczy�. Ze wszystkich si� walczy� o �ycie, na kt�rym, jak jeszcze niedawno s�dzi�, nie zale�a�o mu w og�le.

� �ap!�� darli si� wypadaj�cy z szopy �o�dacy. - �ap! Zabij!

��Tam!�� wrzeszczeli inni, nadbiegaj�cy molem. - Tam, gdzie wyp�yn��.

��Do �odzi!

��Strzela�! - zarycza� cywil, obiema d�o�mi pr�buj�c zatrzyma� krew, wartko p�yn�c� z oczodo�u. - Zabi�!

Szcz�kn�y ci�ciwy kusz. Mewy poderwa�y si� z wrzaskiem. Brudna zielona woda mi�dzy barkasami zakipia�a od be�t�w.

��Vivant!�� defilada przeci�gn�a si�, t�um mieszka�c�w Novigradu zdradza� ju� objawy znu�enia i chrypki. - Vivant! Niech �yj�!

��Hurra!

��S�awa kr�lom! S�awa!

Filippa Eilhart rozejrza�a si�, czy nikt nie nadstawia uszu, pochyli�a si� w stron� Dijkstry.

��O czym chcesz ze mn� rozmawia�?

Szpieg te� si� rozejrza�.

��O zamachu na kr�la Vizimira dokonanym w lipcu ubieg�ego roku.

��S�ucham?

��P�elf, kt�ry dokona� tego morderstwa � Dijkstra jeszcze bardziej zni�y� g�os � bynajmniej nie by� szale�cem, Fil. I nie dzia�a� sam.

��Co ty m�wisz?

��Ciszej � u�miechn�� si� Dijkstra. - Ciszej, Fil.

��Nie nazywaj mnie Fil. Masz dowody? Jakie? Sk�d?

��Zdziwi�aby� si�, Fil, gdybym ci powiedzia�, sk�d. Kiedy mog� spodziewa� si� audiencji, ja�nie wielmo�na pani?

Oczy Filippy Eilhart by�y jak dwa czarne, bezdenne jeziora.

��Wkr�tce, Dijkstra.

Dzwony bi�y. T�um wiwatowa� ochryple. Wojsko defilowa�o. P�atki kwiat�w, niby �nieg, pokrywa�y novigradzki bruk.

��Wci�� piszesz?

Ori Reuven drgn�� i zrobi� kleks. S�u�y� Dijkstrze od dziewi�tnastu lat, ale nadal nie przyzwyczai� si� do bezszelestnego poruszania si� szefa, do jego zjawiania si� nie wiadomo sk�d i jakim sposobem.

��Dobry wiecz�r, khe, khe, wasza wielmo��

��Ludzie z cienia � Dijkstra przeczyta� stron� tytu�ow� r�kopisu, kt�r� bezceremonialnie podni�s� ze sto�u. - Historia tajnych s�u�b kr�lewskich, pisana przez Oribasiusa Gianfranco Paolo Reuvena, magistra� Oj, Ori, Ori. Stary ch�op, a takie g�upstwa�

��Khe, khe�

��Przyszed�em si� po�egna�, Ori.

Reuven popatrzy� na niego zdziwiony.

��Widzisz, wierny druhu � ci�gn�� szpieg, nie czekaj�c, a� sekretarz co� wykaszle � ja te� jestem stary, a wychodzi na to, �e te� g�upi. Powiedzia�em jedno s�owo do jednej osoby. Tylko jednej. I tylko jedno s�owo. By�o to jedno s�owo za du�o i jedna osoba za du�o. Nadstaw uszu, Ori. S�yszysz ich?

Ori Reuven szeroko rozwieraj�c zdumione oczy, przecz�co pokr�ci� g�ow�. Dijkstra milcza� przez chwil�.

��Nie s�yszysz � stwierdzi� po chwili. - A ja ich s�ysz�. We wszystkich korytarzach. Szczury biegaj� po tretogorskim grodzie, Ori. Id� tu. Nadchodz� na mi�kkich szczurzych �apkach.

Zjawili si� z cienia, z ciemno�ci. Czarni, zamaskowani, zwinni jak szczury. Stra�nicy i ochroniarze z anteszambr�w padli bez j�k�w pod szybkimi ciosami sztylet�w o w�skich, graniastych klingach. Krew ciek�a po pod�ogach tretogorskiego zamku, rozlewa�a si� po posadzkach, plami�a parkiety, wsi�ka�a w drogie vengerberskie dywany.

Nadchodzili wszystkimi korytarzami, a za nimi zostawa�y trupy.

��Jest tam � powiedzia� jeden, wskazuj�c. G�os t�umi� czarny szal spowijaj�cy twarz a� po oczy. - Tam wszed�. Przez kancelari�, w kt�rej urz�duje Reuven, ten kaszl�cy dziad.

��Stamt�d nie ma wyj�cia. - Oczy drugiego, b�d�cego dow�dc�, p�on�y w otworach czarnej aksamitnej maski. - Komnata za kancelari� jest �lepa. Nie ma nawet okien.

��Wszystkie inne korytarze obstawione. Wszystkie drzwi i wszystkie okna. Nie mo�e uj��. Jest w matni.

��Naprz�d!

Drzwi ust�pi�y pod kopni�ciami. B�ysn�y sztylety.

� �mier�!!! �mier� krwawemu katu!

��Khe, khe?�� Ori Reuven podni�s� znad papier�w kr�tkowzroczne, za�zawione oczy. - S�ucham? Czym mog�, khe, khe, panom s�u�y�?

Mordercy z rozp�du rozwalili drzwi do prywatnych komnat Dijkstry, obiegli je niczym szczury, penetruj�c wszystkie zakamarki. Polecia�y na pod�og� zrywane arrasy, obrazy i panele, sztylety pru�y zas�ony i tapiserie.

��Nie ma go!�� wrzasn�� jeden, wpadaj�c do kancelarii. - Nie ma go!

��Gdzie?�� charkn�� herszt, schylaj�c si� nad Orim, wierc�c go spojrzeniem z otwor�w czarnej maski. - Gdzie jest ten krwawy pies?

��Nie ma go � odrzek� spokojnie Ori Reuven. - Przecie� sami widzicie.

��Gdzie on jest? M�w! Gdzie Dijkstra?

��Azali � kaszln�� Ori � jestem, khe, khe, str�em brata mego?

��Zginiesz starcze!

��Jestem stary. Chory. I bardzo zm�czony. Khe, khe. Nie boj� si� ani was, ani waszych no�y.

Mordercy wybiegli z komnaty. Znikli r�wnie szybko, jak si� pojawili.

Nie zabili Oriego Reuvena. Byli mordercami na rozkaz. A w ich rozkazach nie by�o o Orim Reuvenie najmniejszej wzmianki.

Oribasius Gianfranco Paolo Reuven, magister praw, sp�dzi� sze�� lat w r�nych wi�zieniach, bezustannie przes�uchiwany prze zmieniaj�cych si� �ledczych, pytany o przer�ne, cz�sto pozornie nie maj�ce sensu rzeczy i sprawy.

Po sze�ciu latach zwolniono go. By� w�wczas bardzo chory. Szkorbut odebra� mu wszystkie z�by, anemia w�osy, jaskra wzrok, astma oddech. Palce obu r�k po�amano mu na przes�uchaniach.

Na wolno�ci �y� nieca�y rok. Umar� w �wi�tynnym przytu�ku. W n�dzy. Zapomniany.

R�kopis ksi�gi Ludzie z cienia, czyli historia tajnych s�u�b kr�lewskich zgin�� bez �ladu.

Niebo na wschodzie poja�nia�o, nad wzg�rzami wykwit�a blada aureola, zapowied� brzasku.

Przy ognisku od d�u�szej chwili panowa�a cisza. Pielgrzym, elf i tropiciel w milczeniu patrzyli w dogorywaj�cy ogie�.

Cisza panowa�a na Elskerdeg. Wyj�cy upi�r poszed� sobie, znudziwszy si� daremnym wyciem. Wyj�cy upi�r musia� wreszcie zrozumie�, �e trzej siedz�cy przy ognisku m�czy�ni ostatnimi czasy widzieli zbyt wiele okropno�ci, by przejmowa� si� byle upiorem.

��Je�li mamy razem w�drowa� � powiedzia� nagle Boreas Mun, patrz�c w rubinowy �ar ogniska � to porzu�my nieufno��. Zostawmy za nami to, co by�o. �wiat si� odmieni�. Przed nami nowe �ycie. Co� si� sko�czy�o, co� si� zaczyna. Przed nami�

Urwa�, kaszln��. Nie by� zwyczajny takich m�w, ba� si� �mieszno�ci. Ale jego towarzysze z przypadku nie �miali si�. Ba, Boreas wyczu� wr�cz emanuj�c� od nich �yczliwo��.

��Przed nami prze��cz Elskerdeg � doko�czy� pewniejszym g�osem � a za prze��cz� Zerrikania i Hakland. Przed nami daleka i niebezpieczna droga. Je�eli mamy i�� ni� razem� Porzu�my nieufno��. Jestem Boreas Mun.

Pielgrzym w kapeluszu z szerokim rondem wsta�, prostuj�c sw� pot�n� posta�, u�cisn�� wyci�gni�t� ku niemu r�k�. Elf wsta� r�wnie�. Jego makabrycznie zniekszta�cona twarz skrzywi�a si� dziwnie.

U�cisn��wszy d�o� tropiciela, pielgrzym i elf wyci�gn�li prawice ku sobie.

� �wiat si� odmieni� � powiedzia� pielgrzym. - Co� si� sko�czy�o. Jestem� Sigi Reuven.

��Co� si� zaczyna � elf skrzywi� pobli�nion� twarz w czym�, co wedle wszelkich przes�anek by�o u�miechem. - Jestem� Wolf Isengrim.

U�cisn�li sobie r�ce, szybko, mocno, gwa�townie wr�cz, przez moment wygl�da�o to bardziej na wst�p do walki ni� na gest zgody. Ale tylko przez moment.

Polano w ognisku strzeli�o iskrami, fetuj�c zdarzenie radosnym fajerwerkiem.

��Niech mnie diabli � Boreas Mun u�miechn�� si� szeroko � je�li nie jest to pocz�tek pi�knej przyja�ni.

Lecieli w skok, jak szaleni, na z�amanie karku. Jechali przez t�tni�ce wiosn� dni. Konie nios�y lotnym cwa�em, a ludzie, prostuj�c zgi�te na rol� karki i plecy, spogl�dali za nimi, niepewni, co widzieli � je�d�c�w, czy zjawy?

Jechali prze noce, ciemne i mokre od ciep�ego deszczu, a przebudzeni, siadaj�cy na pos�aniach ludzie rozgl�dali si�, przera�eni, walcz�c z dusz�cym b�lem, kt�ry r�s� im w gard�ach i piersiach. Ludzie zrywali si�, nas�uchuj�c �omotania okiennic, p�aczu zbudzonych dzieci, wycia ps�w. Przywierali twarzami do b�on w oknach, niepewni, co widzieli � je�d�c�w, czy zjawy?

Po Ebbing zacz�y kr��y� popwie�ci o trzech demonach.

Tr�jka konnych pojawi�a si� nie wiadomo jak, nie wiadomo sk�d i nie wiadomo jakim cudem, ca�kowicie zaskakuj�c Kulasa i nie daj�c mu �adnej szansy ucieczki. Pomocy te� nie by�o co wzywa�. Od skrajnych zabudowa� miasteczka dzieli�o kalek� dobre pi��set krok�w. A nawet gdyby by�o bli�ej, marna by�a szansa, by kto� z mieszka�c�w Zazdro�ci przej�� si� wo�aniem o pomoc. By�a pora sjesty, trwaj�cej w Zazdro�ci zwykle od wczesnego przedpo�udnia do wczesnego wieczora. Arystoteles Bobeck, przezwiskiem Kulas, miejscowy �ebrak i filozof, wiedzia� a� nadto dobrze, �e w porze sjesty Zazdroszczanie nie reaguj� na nic.

Konnych by�o troje. Dwie kobiety i m�czyzna. M�czyzna mia� bia�e w�osy i nosi� miecz przerzucony przez plecy. Jedna z kobiet, dojrzalsza, odziana w czer� i biel, mia�a w�osy krucze, skr�cone w loki. M�odsza, kt�rej proste w�osy mia�y kolor popio�u, mia�a na lewym policzku paskudn� szram�. Siedzia�a na przepi�knej karej klaczy. Kulas mia� wra�enie, �e ju� kiedy� widzia� tak� klacz.

To w�a�nie ta m�odsza odezwa�a si� pierwsza.

��Jeste� tutejszy?

��Ja nie winien!�� zaszcz�ka� z�bami Kulas. - Ja aby piestrzenice tu zbieram! Darujcie, nie krzywd�cie u�omnego�

��Jeste� tutejszy?�� powt�rzy�a, a zielone oczy b�ysn�y jej gro�nie. Kulas skurczy� si�.

��Ano, ja�nie pani � wybe�kota�. - Tutejszy, jako �ywo. Tu �em si� rodzi�, w Birce, znaczy si�: we Zazdro�ci. I tu pewnikiem zemrze� przyjdzie�

��Zesz�ego roku, latem i jesieni�, by�e� tu?

��A gdzie �em mia� by�?

��Odpowiadaj, gdy pytam.

��By�em, wielmo�na.

Kara klacz potrz�sa�a g�ow�, strzyg�a uszami. Kulas czu� na sobie k�uj�ce jak je�owe ig�y spojrzenia tych dwojga pozosta�ych � czarnow�osej i bia�ow�osego. Tego bia�ow�osego ba� si� najbardziej.

��Rok temu � podj�a dziewczyna z blizn� � w miesi�cu wrze�niu, dok�adnie za� dziewi�tego wrze�nia, w pierwszej kwadrze ksi�yca, zamordowano tutaj sz�stk� m�odych ludzi. Czterech ch�opak�w� i dwie dziewczyny. Przypominasz sobie?

Kulas prze�kn�� �lin�. Od jakiego� czasu podejrzewa�, teraz ju� wiedzia�, teraz by� pewien.

Dziewczyna zmieni�a si�. I sz�o nie tylko o t� szram� na twarzy. By�a ca�kiem inna ni� wtedy, gdy wy�a przywi�zana do dr�ga koniowi�zu, patrz�c, jak Bonhart urzyna g�osy zabitym Szczurom. Rychtyk inna ni� wtedy, gdy w ober�y "Pod G�ow� Chimery" rozebra� j� i bi�. Tylko te oczy� Te oczy si� nie zmieni�y.

��Odpowiadaj � ponagli�a ostro druga kobieta, ta czarnow�osa. - Zadano ci pytanie.

��Pami�tam, wielmo�ne pa�stwo � potwierdzi� Kulas. - Co bym nie mia� pami�ta�. Sze�cioro m�odziak�w ubito. Prawie, �o�skiego to by�o roku. We wrze�niu.

Dziewczyna milcza�a d�ugo, patrz�c nie na niego, lecz gdzie� w dal, nad jego ramieniem.

��Musisz wi�c wiedzie� - rzek�a wreszcie z wysi�kiem. - Musisz zna� miejsce, gdzie tych ch�opc�w i te dziewczyny zakopano. Pod jakim p�otem� Na jakim �mietniku czy gnojowisku� A je�li ich cia�a spalono� Je�li wywieziono je w las, rzucono lisom i wilkom� To ty poka�esz mi to miejsce. Zaprowadzisz mnie tam. Zrozumia�e�?

��Zrozumia�em, ja�nie pani. Pozw�lcie. Bo to te� i ca�kiem niedaleko.

Pokusztyka�, czuj�c na karku gor�ce oddechy ich koni. Nie ogl�da� si�. Co� mu m�wi�o, �e nie nale�y.

��O, tu � wskaza� wreszcie. - To nasz �alnik zazdroski, w tym gaju. A ci, o kt�rych pytali�cie, ja�nie panienko Falko, to o, tam�j le��.

Dziewczyna westchn�a g�o�no. Kulas spojrza� ukradkiem, zobaczy�, jak zmienia si� jej twarz. Bia�ow�osy i czarnow�osa milczeli, a ich oblicza by�y jak z kamienia.

Dziewczyna d�ugo patrzy�a na kurhanik, �adny, r�wny, zadbany, obmurowany bry�ami pisakowca, p�ytami szpatu i �upka. Jedlina, kt�r� kiedy� kurhan przybrano, zrudzia�a. Kwiaty, kt�re tu kiedy� po�o�ono, wysch�y i z��k�y.

Dziewczyna zeskoczy�a z konia.

��Kto?�� spyta�a g�ucho, wci�� patrz�c, nie odwracaj�c g�owy.

��Ano � odchrz�kn�� Kulas � wielu z Zazdro�ci pomaga�o. Ale wi�ksz� miar� wdowa Goulue. I m�ody Nycklar. Wdowa zawsze by�a dobra i sercowa kobita� A Nycklar� Jego sny strasznie dr�czy�y. Spokoju mu nie dawa�y. Dopok�d tym ubitym porz�dnego poch�wku nie sprawi��

��Gdzie ich znajd�? Wdow� i tego Nycklara?

Kulas milcza� d�ugo.

��Wdowa le�y tam, za ow� krzyw� brz�zk� � powiedzia� wreszcie, patrz�c bez strachu w zielone oczy dziewczyny. - Na pneumoni� pomar�a zimow� por�. A Nycklar zaci�gn�� si� i gdzie� w obcej stronie� Baj�, na wojnie leg�.

��Zapomnia�am � szepn�a. - Zapomnia�am, �e przecie� oboje los zetkn�� ze mn�.

Podesz�a do kurchanika, ukl�k�a, a raczej pad�a na kolana. Pochyli�a si� nisko, bardzo nisko, niemal dotykaj�c czo�em kamieni u podstawy. Kulas widzia�, jak bia�ow�osy uczyni� ruch, jak gdyby chcia� zsi��� z konia, ale czarnow�osa kobieta chwyci�a go za r�k�, powstrzyma�a gestem i spojrzeniem.

Konie pochrapywa�y, trz�s�y �bami, podzwania�y k�kami munsztuk�w.

Dziewczyna d�ugo, bardzo d�ugo kl�cza�a pod kurhanem, pochylona mocno, a usta porusza�y si� jej w jakiej� bezg�o�niej litanii.

Gdy wstawa�a, zachwia�a si�. Kulas odruchowo podtrzyma� j�. Drgn�a mocna, wyszarpn�a �okie�, spojrza�a na niego z�owrogo przez �zy. Ale nie powiedzia�a s�owa. Podzi�kowa�a nawet skinieniem g�owy, gdy przytrzyma� dla niej strzemi�.

��Tak, ja�nie panienko Falko � odwa�y� si�. - Dziwn� si� kolej� los potoczy�. Wy�cie w okrutnej wonczas byli opresji, w srogich terminach� Ma�o kto z nas tu w Zazdro�ci duma�, �e z tego ca�a wyjdziecie� A w�dy wy dzi� w zdrowiu, a Goulue i Nycklar na tamtym �wiecie� Nie ma nawet komu podzi�kowa�, h�? Odwdzi�czy� si� za kurhanik�

��Nie nazywa� si� Falka � powiedzia�a ostro. - Nazywa� si� Ciri. A co si� tyczy podzi�ki�

��Czujcie si� ni� uhonorowani � wtr�ci�a zimno czarnow�osa, a w jej g�osie by�o co� takiego, �e Kulas zadygota�.

��Za ten kurhanik � powiedzia�a czarnow�osa kobieta, wolno wymawiaj�c s�owa. - Za wasze cz�owiecze�stwo, za wasz� ludzk� godno�� i przyzwoito��, spotka�a was, ca�� wasz� osad�, �aska, podzi�ka i nagroda. Nawet nie wiecie, jak wielka.

Dziewi�tego kwietnia, kr�tko po p�nocy, pierwszych mieszka�c�w Claremont zbudzi�a migotliwa jasno��, czerwony blask, kt�ry uderzy� i wdar� si� w okna ich domostw. Reszt� mieszka�c�w miasteczka wyrwa�y z ��ek wrzaski, rwetes i dzikie d�wi�ki bij�cego na trwog� dzwonu.

P�on�� tylko jeden budynek. Wielki drewniany gmach dawnej �wi�tyni, niegdy� po�wi�conej b�stwu, kt�rego imienia nie pami�ta� ju� nikt opr�cz najstarszych bab. �wi�tyni, obecnie zamienionej w amfiteatr, w kt�rym od czasu do czasu wyprawiano hece, walki i inne rozrywkowe imprezy, zdolne wydoby� miasteczko Claremont z nudy, chandry i sennego ot�pienia.

Ten to w�a�nie amfiteatr sta� teraz w morzu rycz�cego ognia, trz�s� si� od eksplozji. Ze wszystkich okien strzela�y postrz�pione, d�ugie na kilka s��ni j�zory p�omieni.

��Gaaasiii�! - zarycza� w�a�ciciel amfiteatru, kupiec Houvenaghel, biegaj�c i wywijaj�c r�kami, trz�s�c pot�nym brzuszyskiem. By� w szlafmycy i ci�kiej delii z wypork�w, kt�r� narzuci� na koszul� nocn�. Bosymi stopami miesi� gn�j i b�oto uliczki.

��Gasiiiii�! Ludzieee! Wooooodyyyyy!

��To kara boska � orzek�a autorytatywnie jedna z najstarszych bab. - Za te brewerie, co si� w tym przybytku wyprawia�y�

��Tak, tak, moja pani. Niezawodnie za to!

Od rycz�cego ogniem teatru bi� �ar, w ka�u�ach parowa� i �mierdzia� ko�ski mocz, sycza�y iskry. Nie wiadomo sk�d zerwa� si� wiatr.

��Gaaaasiiiiii�! - zawy� dziko Houvenaghel, widz�c, �e ogie� przerzuca si� na browar i spichlerz. - Ludzieeee! Do wiader! Do wiadeeeer!

Nie brakowa�o ochotnik�w. Ba, Claremont mia�o nawet w�asn� sta� ogniow�, wyposarzon� i utrzymywan� przez Houvenaghela. Gaszono wytrwale i z po�wi�ceniem. Ale daremnie.

��Nie damy rady��� st�kn�� komendant stra�y ogniowej, ocieraj�c pokrywaj�c� si� b�blami twarz. - To nie jest zwyczajny ogie� To ogie� diabelski!

��Czarna magia��� drugi stra�nik krztusi� si� od dymu.

Z wn�trza amfiteatru da� si� s�ysze� straszliwy trzask �ami�cych si� krokwi, kalenic i s�up�w. Hukn�o, gruchn�o, ur�n�o, buchn�� w niebo pot�ny s�up ognia i iskier, da� za�ama� si� i wpad� do �rodka, na aren�. Za� ca�y budynek pochyli� si� � rzec by mo�na, k�ania� si� publice, kt�r� po raz ostatni zabawi� i rozerwa�, ucieszy� efektownym, i�cie ognistym benefisem.

A potem run�y �ciany.

Wysi�ki stra�ak�w i ratownik�w pozwoli�y ocali� po�ow� spichlerza i jak�� �wier� browaru.

Wsta� �mierdz�cy �wit.

Houvenaghel siedzia� w b�ocie i popiele, w osmolonej szlafmycy i delii z wypork�w. Siedzia� i �a�o�nie p�aka�, kwili� jak dziecko.

Nale��ce do niego teatr, browar i spichlerz by�y, ma si� rozumie�, ubezpieczone. Problem polega� na tym, �e towarzystwo ubezpieczeniowe te� by�o w�asno�ci� Houvenaghela. Nic, nawet szwindel podatkowy, nie by�o w stanie cho�by w znikomej cz�ci zrekompensowa� strat.

��Dok�d teraz?�� spyta� Geralt, patrz�c na s�up dymu, pomazan� wst�g� paprz�cy r�owiej�ce jutrzenk� niebo. - Komu jeszcze chcesz si� odwdzi�czy�, Ciri?

Spojrza�a na niego, a on momentalnie po�a�owa� pytania. Nagle zapragn�� j� obj��, zamarzy�, by trzyma� j� w obj�ciach, tuli�, g�aska� po w�osach. Chroni�. Nigdy, przenigdy nie pozwoli�, by by�a sama. By spotka�o j� z�o. By spotka�o j� co�, co sprawi, �e b�dzie pragn�a zemsty.

Yennefer milcza�a. Yennefer ostatnio du�o milcza�a.

��Teraz � powiedzia�a spokojnie Ciri � pojedziemy do osady nosz�cej nazw� Goworo�ec. Nazwa ta pochodzi od opiekuj�cego si� miejscowo�ci� s�omianego jednoro�ca, �miesznej, biednej, ubogiej kukie�ki. Chc�, by na pami�tk� tego, co si� tam sta�o, mieszka�cy mieli� No, je�li nie cenniejszy, to cho�by gustowniejszy totem. Licz� na twoj� pomoc, Yennefer, bo bez magii�

��Wiem, Ciri. Co dalej?

��Bagna Pereplutu. Mam nadziej�, �e trafi� Do chaty w�r�d moczar�w. W chacie znajdziemy resztki cz�owieka. Chc�, by te resztki spocz�y w przyzwoitym grobie.

Geralt wci�� milcza�. I nie spusza� wzroku.

��Potem � podj�a Ciri, bez najmniejszego trudu wytrzymuj�c jego spojrzenie � zawadzimy o osad� Dun Dare. Tamtejsz� karczm� prawdopodobnie spalono, nie wykluczam, �e karczmarza zamordowano. Z mojej winy. Za�lepi�y mnie nienawi�� i m�ciwo��. Spr�buj� jako� odwdzi�czy� si� jego rodzinie.

��Na to � przem�wi�, wci�� patrz�c � sposobu nie ma.

��Wiem � odpar�a od razu, twardo, z gniewem niemal. - Ale stan� przez nimi z pokor�. Zapami�tam wyraz ich oczu. Mam nadziej�, �e pami�� tych oczu ustrze�e mnie przez podobnym b��dem. Czy rozumiesz to, Geralt?

��Rozumie, Ciri � powiedzia�a Yennefer. - Oboje, wierz nam, rozumiemy ci� bardzo dobrze, c�reczko. Jed�my.

Konie nios�y jak wiatr. Jak magiczny wicher. Zaalarmowany przemkni�ciem tr�jki je�d�c�w, podni�s� g�ow� w�drowiec na szlaku. Podnosili g�owy kupiec na wozie z towarem, z�oczy�ca uchodz�cy przed prawem, tu�acz osadnik wyp�dzony przez polityk�w z ziem, na kt�rych osiad�, wierz�c innym politykom. Podnosili g�owy wagabunda, dezerter i pielgrzym z kosturem. Podnosili g�owy, zdumieni, przestraszeni. Niepewni, co widzieli.

Po Ebbing i Geso zacz�y kr��y� opowie�ci. O Dzikim Gonie. O Trzech Je�d�cach Upiorach.

Opowie�ci wymy�lano i snuto wieczorami w pachn�cych topionym smalcem i sma�on� cebul� izbach, w �wietlicach, zadymionych karczmach, traktierniach, chutorach, smolarniach, le�nych sadybach i granicznych stra�nicach. Opowiadano, zmy�lano, bajano. O wojnie. O bohaterstwie i rycersko�ci. O przyja�ni i nienawi�ci. O pod�o�ci i zdradzie. O kochaniu wiernym i prawdziwym, o mi�o�ci, kt�ra zaw�dy triumfuje. O zbrodni i o karze, kt�ra zaw�dy spotyka zbrodniarzy. O sprawiedliwo�ci, zaw�dy sprawiedliwej.

O prawdzie, co jak oliwa zawsze na wierzch wyp�ywa.

Bajano, raduj�c si� ba�niami. Ciesz�c si� bajeczn� fikcj�. Bo wszakrze dooko�a, w �yciu, dzia�o si� wszelako ca�kiem na odwyrtk�.

Legenda ros�a. S�uchacze w istnym transie ch�on�li pe�ne emfazy s�owa bajarza opowiadaj�cego o wied�minie i czarodziejce. O Wie�y Jask�ki. O Ciri, wied�mince z blizna na twarzy. O Kelpie, zaczarowanej karej klaczy.

O Pani Jeziora.

To przysz�o p�niej, po latach. Po wielu, wielu latach.

Ale ju� teraz, niby nap�cznia�e po ciep�ym deszczu nasionko, legenda kie�kowa�a i wzrasta�a w ludziach.

Nie wiedzie� kiedy, przyszed� maj. Najpierw nocami, kt�re rozb�ys�y i roziskrzy�y si� dalekimi ogniami Belleteyn. Gdy Ciri, dziwnie podniecona, wskoczy�a na Kelpie i pocwa�owa�a ku ogniskom, Geralt i Yennefer wykorzystali sposobno��, chwil� samotno�ci. Rozebrawszy si� tylko na tyle, ile by�obezwzgl�dnie konieczne, kochali si� na ci�ni�tym na ziemi� ko�uchu. Kochali si� w po�piechu i zapami�taniu, w milczeniu, bez s�owa. Kochali si� szybko i byle jak. Byle wi�cej i wi�cej.

A gdy przysz�o uspokojenie, oboje, dr��c i sca�owuj�c sobie wzajem �zy, dziwili si� wielce, ile szcz�cia da�o im takie byle jak kochanie.

��Geralt?

��S�ucham ci�, Yen.

��Gdy ja� Gdy nie byli�my razem, by�e� z innymi kobietami?

��Nie.

��Ani razu?

��Ani razu.

��G�os ci nawet nie drgn��. Nie wiem wi�c, dlaczego ci nie wierz�.

��My�la�em zawsze tylko o tobie, Yen.

��Teraz wierz�.

Nie wiedzie� kiedy, przyszed� maj. R�wnie� za dnia. Mlecze na ��to zbryzga�y i upstrzy�y ��ki, drzewa w sadach zrobi�y si� puchate i ci�kie od kwiecia. D�browy, zbyt dostojne, by si� spieszy�, wci�� pozostawa�y ciemne i go�e, ale ju� zieleni�y si� zielon� mg��, a na skrajach jaskrawi�y zieloniutkimi plamami brz�z.

Kt�rej� nocy, gdy biwakowali w zaro�ni�tej wierzbami kotlince, wied�mina zbudzi� sen. Koszmar, w kt�rym by� sparali�owany i bezbronny, a wielka szara sowa ora�a mu pazurami twarz, szuka�a oczu ostrym krzywym dziobem. Obudzi� si�. I nie by� pewien, czy z jednego koszmaru nie przeni�s� si� w drugi.

Nad ich biwakiem k��bi�a si� jasno��, na kt�r� boczy�y si� parskaj�ce konie. W jasno�ci wida� by�o co� w rodzaju wn�trza, co� na kszta�t podpartej czarn� kolumnad� sali zamkowej. Geralt widzia� wielki st�, wok� kt�rego siedzia�o dziesi�� postaci. Dziesi�� kobiet.

S�ysza� s�owa. Urywki s��w.

�j� do nas przyprowadzi�, Yennefer. Rozkazujemy ci.

Nie mo�ecie mi rozkazywa�. Nie mo�ecie rozkazywa� jej! Nie macie nad ni� �adnej w�adzy!

Ja si� ich nie boj�, mamo. Nic mi nie mog� zrobi�. Je�li chc�, stan� przed nimi.

�zbiera si� pierwszego czerwca, w n�w ksi�yca. Rozkazujemy wam obu, by�cie si� stawi�y. Ostrzegamy, �e ukarzemy niepos�usze�stwo.

Ja przyb�d� zaraz, Filippo. Niech ona jeszcze z nim pob�dzie. Niech on nie b�dzie sam. Tylko par� dni. Ja przyb�d� natychmiast. Jako zak�adniczka dobrej woli.

Spe�nij moj� pro�b�, Filippo. Prosz�.

Jasno�� zapulsowa�a. Konie zachrapa�y dziko, za�omota�y kopytami.

Wied�min obudzi� si�. Tym razem na prawd�.

Nazajutrz Yennefer potwierdzi�a jego obawy. Po d�ugiej i przeprowadzonej na uboczu rozmowie z Ciri.

��Odchodz� � powiedzia�a sucho i bez wst�p�w. - Musz�. Ciri zostaje z tob�. Jeszcze jaki� czas. Potem zawezw� j� i ona tak�e odejdzie. A potem wszyscy spotkamy si� znowu.

Kiwn�� g�ow�. Niech�tnie. Mia� do�� milcz�cego potakiwania. Godzenia si� ze wszystkim, co mu komunikowa�a, ze wszystkim, o czym decydowa�a. Ale kiwn��. Kocha� j�, b�d� co b�d�.

��To jest imperatyw � powiedzia�a �agodniej � kt�remu przeciwstawi� si� nie spos�b. Odk�ada� tak�e tego nie mo�na. To trzeba po prostu za�atwi�. Robi� to zreszt� r�wnie� dla ciebie. Dla twojego dobra. A zw�aszcza dla dobra Ciri.

Kiwn�� g�ow�.

��Gdy si� ju� spotkamy � powiedzia�a jeszcze �agodniej � wynagrodz� ci wszystko, Geralt. Tak�e milczenie. Za du�o milczenia, za du�o ciszy by�o mi�dzy nami. A teraz, zamiast kiwa� g�ow�, obejmij mniej i poca�uj.

Us�ucha�. Kocha� j�, b�d� co b�d�.

��Dok�d teraz?�� spyta�a sucho Ciri, kr�tko po tym, jak Yennefer znik�a w rozb�ysku owalnego teleportu.

��Rzeka��� Geralt odchrz�kn��, przemagaj�c odbieraj�cy oddech b�l za mostkiem. - Rzeka, w g�r� kt�rej jedziemy to Sansretour. Wiedzie ona do kraju, kt�ry koniecznie chc� ci pokaza�. Bo to jest kraj z bajki.

Ciri spochmurnia�a. Widzia�, jak zacisn�a pi�ci.

��Wszystkie bajki � wycedzi�a � ko�cz� si� �le. A krain z bajek w og�le nie ma.

��S�. Zobaczysz.

By� dzie� po pe�ni, gdy zobaczyli Toussaint, sk�pane w zieleni i s�o�cu. Gdy zobaczyli wzg�rza, stoki, winnice. Dachy wie� i kaszteli, l�ni�ce po porannym deszczyku.

Widok nie zawi�d�. Zrobi� wra�enie. Zawsze robi�.

��Ale� to pi�kne � powiedzia�a w zachwyceniu Ciri. - Jejku! Te zamki s� jak zabawki� Jak lukrowe dekoracje na torcie� A� korci, �eby poliza�!

��Architektura samego Faramonda � pouczy� m�drze Geralt. - Poczekaj, a� zobaczysz z bliska pa�ac i ogrody Beauclair.

��Pa�ac? Jedziemy do pa�acu? Znasz tutejszego kr�la?

��Ksi�n�.

��Ta ksi�na � spyta�a kwa�no, obserwuj�c go bacznie spod grzywki � ma mo�e zielone oczy? Kr�tkie czarne w�osy?

��Nie � uci��, odwracaj�c wzrok. - Wygl�da zupe�nie inaczej. Nie wiem, sk�d przysz�o ci do g�owy�

��Zostaw to, Geralt, dobrze? Jak to wi�c jest z t� tutejsz� ksi�n�?

��Jak m�wi�em, znam j�. Troch�. Niezbyt dobrze i� niezbyt blisko, je�li chcesz wiedzie�. Bardzo dobrze znam natomiast tutejszego ksi�cia ma��onka lub kandydata na ksi�cia ma��onka. Ty te� go znasz, Ciri.

Ciri tr�ci�a Kelpie ostrog�, zmusi�a j� do ta�czenia po go�ci�cu.

��Nie m�cz mnie d�u�ej!

��Jaskier.

��Jaskier? Z tutejsz� ksi�n�? Jakim cudem?

��To d�uga historia. Zostawili�my go tutaj, u boku jego ukochanej. Obiecali�my, �e go odwiedzimy, wracaj�c, gdy�

Zamilk� i spochmurnia�.

��Nic na to nie poradzisz � powiedzia�a cicho Ciri. - Nie m�cz si�, Geralt. To nie twoja wina.

Moja, pomy�la�. Moja. Jaskier zapyta. A ja b�d� musia� odpowiedzie�.

Milva. Cahir. Regis. Angouleme.

Miecz to obosieczna bro�.

Och, na bog�w, do�� tego. Do�� tego. Sko�czy� z tym wreszcie!

��Jed�my, Ciri.

��W tym ubraniach?�� chrz�kn�a. - Do pa�acu?

��Nie widz� nic zdro�nego w naszych ubraniach � uci��. - Nie jedziemy tam sk�ada� list�w uwierzytelniaj�cych. Ani na bal. Z Jaskrem mo�emy si� spotka� cho�by w stajniach.

��Zreszt� � doda�, widz�c, �e si� nad�sa�a � jad� najpierw do miasteczka, do banku. Podejm� troch� got�wki, a w rynku, w sukiennicach, jest bez liku krawc�w i modystek. Kupisz sobie, co zechcesz i ustroisz si� wedle woli.

��Tak du�o � figlarnie przekrzywi�a g�ow� � masz tej got�wki?

��Kupisz sobie, co zechcesz � powt�rzy�. - Cho�by gronostaje. I trzewiczki z bazyliszka. Znam szewca, kt�ry powinien mie� jeszcze takie na sk�adzie.

��Na czym tyle zarobi�e�?

��Na zabijaniu. Jed�my, Ciri, szkoda czasu.

W filii banku Cianfanellich Geralt zleci� przelew i otwarcie akredytywy, pobra� czek bankierski i nieco got�wki. Napisa� listy, kt�re mia�y zosta� do��czone do szybkiej poczty kurierskiej, id�cej za Jarug�. Grzecznie wym�wi� si� od obiadu, kt�rym chcia� go podj�� us�u�ny i go�cinny bankier.

Ciri czeka�a na ulicy, pilnuj�c koni. Ulica, jeszcze przed chwil� pusta, roi�a si� od ludzi.

��Trafili�my chyba na jakie� �wi�to � Ciri ruchem g�owy wskaza�a t�um ci�gn�cy w stron� rynku. - Jarmark mo�e�

Geralt spojrza� bystro.

��To nie jarmark.

��Ach��� te� spojrza�a, staj�c w strzemionach. - Czy�by to znowu�

��Egzekucja � potwierdzi�. - Najpopularniejsza z powojennych rozrywek. Co my�my ju� widzieli, Ciri?

��Dezercj�, zdrad�, tch�rzostwo w obliczu wroga � wyrecytowa�a szybko. - I sprawy ekonomiczne.

��Dostawy sple�nia�ych suchar�w dla wojska � kiwn�� g�ow� wied�min. - Ci�ka jest w wojennych czasach dola przedsi�biorczego kupca.

��Tutaj nie b�d� traci� kupczyka. - Ciri �ci�gn�a wodze Kelpie, zanurzonej ju� w t�umie jak w faluj�cym �anie zbo�a. - Popatrz tylko, rusztowanie nakryte jest suknem, a kat ma nowy i czy�ciutki kaptur. B�d� traci� kogo� znacznego, co najmniej barona. A wi�c to jednak chyba tch�rzostwo w obliczu wroga.

��Toussaint � pokr�ci� g�ow� Geralt � nie mia�o wojsk w obliczu �adnego wroga. Nie, Ciri, my�l�, �e to znowu ekonomia. Trac� kogo� za przekr�ty w handlu ich s�ynnym winem, podstaw� tutejszej gospodarki. Jed�my, Ciri. Nie b�dziemy si� przygl�da�.

��Jed�my? A jak?

Rzeczywi�cie, dalsza jazda by�a niemo�liwa. Ani si� obejrzeli, jak utkn�li w zgromadzonym na placu t�umie, ugrz�li w ci�bie, nie by�o mowy o tym, by przedosta� si� na drug� stron� rynku. Geralt zakl�� szpetnie, obejrza� si�. Niestety, odwr�t te� by� niemo�liwy, wlewaj�ca si� na placyk fala ludzi totalnie zaczopowa�a uliczk� za nimi. T�um przez moment ni�s� ich, jak rzeka, ale ruch usta�, gdy posp�lstwo odbi�o si� od otaczaj�cego szafot zwartego muru halabardnik�w.

��Jad�! - krzykn�� kto�, a t�um zaszumia�, zafalowa� i podchwyci� krzyk. - Jad�!

Stuk kopyt i turkot wozu uton�� i znikn�� w�r�d trzmielego buczenia ci�by. Ca�kiem niespodziewanie zobaczyli wi�c wytaczaj�cy si� z zau�ka zaprz�ony w dw�jk� koni drabiniasty w�z, na kt�rym, z trudem utrzymuj�c r�wnowag�, sta��

��Jaskier��� j�kn�a Ciri.

Geralt nagle poczu� si� �le. Bardzo �le.

��To jest Jaskier � powt�rzy�a nieswoim g�osem Ciri. - Tak, to on.

To niesprawiedliwe, pomy�la� wied�min. To wielka i cholerna niesprawiedliwo��. Tak nie mo�e by�. Tak nie powinno by�. Ja wiem, �e g�upie i naiwne by�o mniemanie, �e cokolwiek i kiedykolwiek ode mnie zale�a�o, �e jako� wp�yn��em na losy tego �wiata, �e ten �wiat co� mi zawdzi�cza. Ja wiem, by�o to mniemanie naiwne, ba, aroganckie� Ale ja o tym wiem! Nie trzeba mnie o tym przekonywa�! Nie trzeba mi tego udowadnia�! Zw�aszcza w taki spos�b�

To niesprawiedliwe!

��To nie mo�e by� Jaskier � powiedzia� g�ucho, patrz�c na grzyw� P�otki.

��To jest Jaskier � powt�rzy�a Ciri. - Geralt, musimy co� zrobi�.

��Co?�� spyta� z gorycz�. - Powiedz mi, co?

Knechci �ci�gn�li Jaskra z wozu, traktuj�c go wszak�e nad podziw grzecznie, bez brutalno�ci, wr�cz z rewencj�, najwy�sz�, na jak� ich by�o sta�. Przed wiod�cymi na szafot schodkami rozwi�zali mu r�ce. Potem nonszalancko podrapa� si� w ty�ek i bez ponaglania wst�pi� na schodki.

Jeden ze stopni zatrzeszcza� nagle, a sporz�dzona z okorowanego dr�ga por�cz wygi�a si�. Jaskier z trudem utrzyma� r�wnowag�.

��Cholera!�� wrzasn��. - To trzeba naprawi�! Zobaczycie, kto� si� kiedy� zabije na tych schodkach! I b�dzie nieszcz�cie!

Na rusztowaniu Jaskra przej�o dw�ch pomocnik�w katowskich w sk�rzanych kubrakach bez r�kaw�w. Kat, szeroki w barach jak zamkowa baszta, patrzy� na skaza�ca przez wyci�cia w kapturze. Obok sta� typek w bogatym, cho� �a�obnie czarnym odzieniu. Min� te� mia� �a�obn�.

��Zacni panowie i mieszczanie z Beauclair i okolic!�� przeczyta� gromko i �a�obnie z rozwini�tego pergaminu. - Wiadomym si� czyni, jako Julian Alfred Pankratz wicehrabia de Lettenhove, alias Jaskier�

��Pankrac co?�� zapyta�a szeptem Ciri.

���wyrokiem wy�szego s�du ksi���cego uznany zosta� winnym wszystkich zarzuconych mu zbrodni, przewin i wyst�pk�w, a to: obrazy majestatu, zdrady stanu, a nadto splugawienia godno�ci stanu szlacheckiego poprzez krzywoprzysi�stwo, paszkwilanctwo, potwarz i oszczerstwo, jak r�wnierz birbanctwo, nieprzystojno�� tudzie� debosz, znaczy kurwiarstwo. Trybuna� zas�dzi� tedy, �e wicehrabiego Juliana et cetera pokara�, primo: uszczerbieniem herbu, a to przez rzucenie na tarcz� kresy czarnej skosem. Secundo: konfiskat� mienia, ziem, d�br, gaj�w, bor�w, zamk�w�

��Zamk�w � j�kn�� wied�min. - Jakich zamk�w?

Jaskier parskn�� bezczelnie. Wyraz jego twarzy �wiadczy� dobitnie, �e serdecznie go bawi orzeczona przez trybuna� konfiskata.

��Tertio: kar� g��wn�. Przewidzian� za wymienione zbrodnie kar� w��czenia ko�mi, �amania ko�em i �wiartowania najmi�o�ciwiej nam panuj�ca Anna Henrietta, Ja�nie O�wiecona ksi�na Toussaint i pani na Beauclair, raczy�a z�agodzi� na �ci�cie g�owy toporem. Niechaj sprawiedliwo�ci stanie si� zado��!

T�um wzni�s� kilka niesk�adnych okrzyk�w. Stoj�ce w pierwszym rz�dzie baby j�y ob�udnie zawodzi� i nieszczerze lamentowa�. Dzieci wzi�to na r�ce lub na barana, by nie uroni�y niczego ze spektaklu. Pomocnicy kata wytoczyli na �rodek szafotu pie� i nakryli go serwetk�. By�o troch� zamieszania, albowiem okaza�o si�, �e kto� �wisn�� wiklinowy kosz na uci�t� g�ow�, ale rych�o znaleziono drugi.

Pod szafotem czterej obdarci ulicznicy rozwin�li chust�, by z�apa� na ni� krew. By� wielki popyt na tego typu suweniry, mo�na by�o na tym nie�le zarobi�.

��Geralt � Ciri nie podnios�a opuszczonej g�owy. Musimy co� zrobi�

Nie odpowiedzia�.

��Chc� przem�wi� do ludu � o�wiadczy� dumnie Jaskier.

��Byle kr�tko, wicehrabio.

Poeta stan�� na skraju rusztowania, uni�s� r�ce. T�um zaszemra� i uciszy� si�.

��Hej, ludu � zawo�a� Jaskier. - Co s�ycha�? Jak si� macie?

��Ano, jako� si� �yje � b�kn�� po d�ugiej ciszy kto� z dalszych rz�d�w.

��To i dobrze � kiwn�� g�ow� poeta. - Wielcem rad. No, teraz ju� mo�emy zaczyna�.

��Mistrzu ma�odobry � rzek� ze sztuczn� emfaz� �a�obny. - Czy� swoj� powinno��!

Kat zbli�y� si�, zgodnie ze starodawnym obyczajem przykl�kn�� przez skaza�cem, schyli� zakapturzon� g�ow�.

��Odpu�� mi, dobry cz�owieku � poprosi� grobowo.

��Ja?�� zdziwi� si� Jaskier. - Tobie?

��Ehe.

��W �yciu.

��Eee?

��W �yciu nie odpuszcz�. Niby z jakiej racji? Widzieli�cie go, figlarza! Na chwil� g�ow� mi utnie, a ja mam mu to wybaczy�? Kpicie sobie ze mnie czy co? W takiej chwili?

��Jak�e to tak, panie?�� zafrasowa� si� ma�odobry. - Przecie takie prawo� I zwyczaj taki� Skazaniec winien najsamprz�d wybaczy� katu. Dobry panie! Odpu�� win�, wybacz grzech�

��Nie.

��Nie?

��Nie!

��Nie b�d� go traci� � o�wiadczy� ponuro kat, wstaj�c z kl�czek. - Niech odpu�ci, taki syn, inaczej nie b�dzie z tego nic.

��Panie wicehrabia � �a�obny urz�dnik uj�� Jaskra za �okie�. - Nie utrudniajcie. Ludzie si� zebrali, czekaj�� Odpu��cie mu, przecie grzecznie prosi�

��Nie odpuszcz� i ju�!

��Mistrzu ma�odobry � �a�obny zbli�y� si� do kata. - Zetnijcie go bez odpuszczenia, co? Ja wam to wynagrodz�

Kat bez s�owa wyci�gn�� gar�� wielk� jak patelnia. �a�obny westchn��, si�gn�� do kalety i nasypa� do gar�ci monet. Ma�odobry patrzy� na nie przez chwil�, potem zacisn�� pi��. Oczy w otworach kaptura b�ysn�y mu z�owrogo.

��Dobra � powiedzia�, chowaj�c pieni�dze i zwracaj�c si� ku poecie. - Kl�knijcie no, panie uparty. Z��cie no g�ow� na pie�, panie z�o�liwy. Ja te�, jak chcem, potrafi� by� z�o�liwy. B�d� was �cina� na dwa razy. Jak mi si� uda, to na trzy.

��Odpuszczam!�� zawy� Jaskier. - Wybaczam!

��Dzi�kuj�.

��Skoro odpu�ci� � rzek� ponuro �a�obny urz�dnik � tedy oddajcie pieni�dze.

Kat odwr�ci� si� i podni�s� top�r.

��Odsu�cie si�, wielmo�ny panie � powiedzia� z�owr�bnie g�uchym g�osem. - Nie pl�czcie si� wedle narz�dzia. Wiecie wszak, gdzie g�owy r�bi�, tam uszy lec�.

Urz�dnik cofn�� si� gwa�townie, tak �e o ma�y w�os nie spad� ze szafotu.

��Tak dobrze?�� Jaskier ukl�kn�� i wyci�gn�� szyj� na pniu. - Mistrzu? Hej, mistrzu?

��Czego?

� �artowali�cie, prawda? Zetniecie na jeden raz? Od jednego machu? Co?

Kat b�ysn�� oczami.

��Niespodzianka � warkn�� z�owieszczo.

T�um zafalowa� nagle, ust�puj�c przez wdzieraj�cym si� na plac je�d�cem na spienionym koniu.

��Sta�! - krzykn�� je�dziec, wymachuj�c wielkim, obwieszonym czerwonymi piecz�ciami rulonem pergaminu. - Wstrzyma� ka��! Rozkaz ksi���cy! Z drogi! Wstrzyma� ka��! Wioz� �ask� skaza�cowi.

��Znowu?�� warkn�� kat, opuszczaj�c wzniesiony ju� top�r. - Znowu u�askawienie? To ju� robi si� nudne.

� �aska! �aska!�� zarycza� t�um. Baby z pierwszego rz�du zacz�y lamentowa� jeszcze g�o�niej. Sporo os�b, g��wnie ma�olat�w, gwizda�o i wy�o z dezaprobat�.

��Uciszcie si�, zacni panowie i mieszczanie!�� wrzasn�� �a�obny, rozwijaj�c pergamin. - Oto wola jej mi�o�ci Anny Henrietty! W swej niezmierzonej dobroci, dla uczczenia zawarcia pokoju, kt�ren, jak wie�� niesie, zosta� zawarty w mie�cie Cintra, Jej Mi�o�� darowuje wicehrabiemu Julianowi Alfredowi Pankratzowi de Lettenhove, alias Jaskrowi, jego przewiny i u�askawia go od ka�ni�

��Kochana �asiczka � powiedzia� Jaskier, u�miechaj�c si� szeroko.

���rozkazuj�c jednocze�nie, by pomieniony wicehrabia Julian Pankratz et cetera bez zw�oki opu�ci� stolic� i granice ksi�stwa Toussaint i nigdy tu nie powraca�, albowiem niemi�y jest Jej Mi�o�ci i patrze� na niego Jej Mi�o�� nie mo�e! Jeste�cie wolni, wicehrabio.

��A moja maj�tno��? - wrzasn�� Jaskier. - H�? Moje dobra, gaje, bory i zamki mo�ecie sobie zatrzyma�, ale oddajcie, cholera na wasze g�owy, lutni�, konia Pegaza, sto czterdzie�ci talar�w i osiemdziesi�t halerzy, p�aszcz podbity szopami, pier�cie�

��Zamknij si�! - krzykn�� Geralt, roztr�caj�c koniem pomstuj�cy i niech�tnie rozst�puj�cy si� t�um. - Zamknij si�, z�a� i chod� tu, ba�wanie! Ciri, toruj drog�! Jaskier! S�yszysz, co do ciebie m�wi�?

��Geralt? To ty?

��Nie pytaj, tylko z�a�! Do mnie! Skacz na konia!

Przedarli si� przez ci�b�, cwa�em pop�dzili w�sk� uliczk�. Ciri przodem, za ni� Geralt i Jaskier na P�otce.

��Co to za po�piech?�� odezwa� si� bard zza plec�w wied�mina. - Nikt nas nie goni.

��Na razie. Twoja ksi�na lubi zmienia� zdanie i znienacka odwo�ywa�, co wcze�niej postanowi�a. Przyznaj si�, wiedzia�e� o u�askawieniu?

��Nie, nie wiedzia�em � wymrucza� Jaskier. - Ale, przyznam, liczy�em na nie. �asiczka jest kochana i ma dobre serduszko.

��Przesta� z t� �asiczk�, do cholery. Wykr�ci�e� si� dopiero co sianem z obrazy majestatu, chcesz podpa�� pod recydyw�?

Trubadur zamilk�. Ciri wstrzyma�a Kelpie, zaczeka�a na nich. Gdy si� zr�wnali, spojrza�a na Jaskra i otar�a �zy.

��Ech, ty��� powiedzia�a. - Ty� Pankracu�

��W drog� � ponagli� wied�min. - Opu��my to miasto i granice tego uroczego ksi�stwa. P�ki jeszcze mo�emy.

Niemal na samej granicy Toussaint, w miejscu, sk�d wida� ju� by�o g�r� Gorgon�, dogoni� ich goniec ksi���cy. Ci�gn�� za sob� osiod�anego Pegaza, wi�z� lutni�, p�aszcz i pier�cie� Jaskra. Pytanie o sto czterdzie�ci talar�w i osiemdziesi�t halerzy zlekcewarzy�. Pro�by barda, by przekaza� ksi�nej pani ca�uski, wys�ucha� z kamienn� twarz�.

Pojechali w g�r� Sansretour, teraz ju� b�d�cej malutkim i �wawym strumieniem. Omin�li Belhaven.

Obozowali w dolinie Newi. W miejscu, kt�re wied�min i bard pami�tali.

Jaskier bardzo d�ugo wytrzyma�. Nie zadawa� pyta�.

Ale wreszcie trzeba by�o o wszystkim opowiedzie�.

I potowarzyszy� mu w milczeniu. W paskudnej, ci�kiej, zropia�ej jak wrz�d ciszy, jaka zapad�a po opowie�ci.

W po�udnie nast�pnego dnia byli na Stokach, pod Riedburne. W ca�ej okolicy panowa�y spok�j, �ad i porz�dek. Ludzie byli ufni i uczynni. Czu�o si� bezpiecze�stwo.

Wsz�dzie sta�y ci�kie od wisielc�w szubienice.

Omin�li miasto, kieruj�c si� ku Dol Angra.

��Jaskier!�� Geralt dopiero teraz zauwa�y� to, co powinien zauwa�y� ju� dawno. - Tw�j bezcenny tubus! Twoje wieki poezji! Goniec ich nie mia�! Zosta�y w Toussaint!

��Zosta�y � przytakn�� oboj�tnie bard. - W garderobie �asiczki, pod stert� sukien, majtek i gorset�w. I nich tam sobie le�� po wieczne czasy.

��Zechcesz wyja�ni�?

��Co tu jest do wyja�niania? W Toussaint mia�em do�� czasu, by dok�adnie przeczyta�, co napisa�em.

��I co?

��Napisz� jeszcze raz. Od nowa.

��Rozumiem � kiwn�� g�ow� Geralt. - Kr�tko m�wi�c, okaza�e� si� r�wnie marnym pisarzem, jak faworytem. Dosadniej m�wi�c: czego si� dotkniesz, spieprzysz. No, ale je�li twoje P� wieku masz jeszcze szanse poprawi� i napisa� na nowo, to u ksi�nej Anarietty masz przesrane r�wno. Tfu, mi�o�nik z ha�b� przep�dzony. Tak, tak, nie ma co robi� min! By� ksi�ciem ma��onkiem w Toussaint nie by�o ci pisane, Jaskier.

��To si� jeszcze zobaczy.

��Na mnie nie licz. Ja na to patrze� nie zamierza.

��I nikt ci� nie prosi. Powiadam ci jednak, �e �asiczka ma dobre i wyrozumia�e serduszko. Prawda, ponios�o j� troch�, gdy przy�apa�a mnie z m�od� baron�wn� Nique� Ale teraz ju� z pewno�ci� och�on�a! Zrozumia�a, �e m�czyzna nie jest stworzony do monogamii. Wybaczy�a mi i czeka pewnie�

��Jeste� beznadziejnie g�upi � stwierdzi� Geralt, a Ciri energicznym kiwni�ciem g�owy potwierdzi�a, �e uwa�a tak samo.

��Nie b�d� z wami dyskutowa� � nad�� si� Jaskier. - Tym bardziej, �e to sprawa intymna. Powiadam wam jeszcze raz: �asiczka mi wybaczy. Napisz� stosown� ballad� lub sonet, prze�l� jej, a ona�

��Zlituj si�, Jaskier.

��Ach, naprawd� nie ma co z wami gada�. Dalej, jed�my! P�d�, Pegazie! P�d�, latawcze bia�onogi!

Jechali.

By� maj.

��Przez ciebie � powiedzia� z wyrzutem wied�min � przez ciebie, przep�dzony mi�o�niku, ja te� musia�em ucieka� z Toussaint jak jaki� banita czy wywo�aniec. Nie zd��y�em nawet zobaczy� si�

��Z Fringill� Vigo? Nie zobaczy�by� si�. Ona kr�tko po waszym wyruszeniu, jeszcze w styczniu, wyjecha�a. Po prostu znikn�a.

��Nie o ni� mi sz�o. - Geralt chrz�kn��, widz�c, ja Ciri z zainteresowaniem strzy�e uszami. - Chcia�em spotka� si� z Reynartem. Pozna� go z Ciri�

Jaskier wbi� oczy w grzyw� Pegaza.

��Reynart de Bois-Fresnes � wymamrota� � gdzie� tak pod koniec lutego poleg� w utarczce z grasantami na prze��czy Cervantesa, w okolicach stra�nicy Vedette. Anarietta uhonorowa�a go po�miertelnie orderem�

��Zamknij si�, Jaskier.

Jaskier zamkn�� si�, pos�uszny nad podziw.

Maj trwa� i rozwija� si�. Z ��k znik�a jaskrawa ��� mleczy, zast�piona puchat�, przybrudzon� i ulotn� biel� dmuchawc�w.

By�o zielono i bardzo ciep�o. Powietrze, je�li nie od�wierzy�a go kr�ciutka burza, by�o g�ste, gor�ce i lepkie jak krupnik.

Dwudziestego sz�stego maja przekroczyli Jarug� po nowiutkim, bielutkim i pachn�cym �ywic� mo�cie. Resztki starego mostu, czarne, osmolone, zw�glone bale, wida� by�o w wodzie i na brzegu.

Ciri zrobi�a si� niespokojna.

Geralt wiedzia�. Zna� jej zamiary, wiedzia� o planach, o umowie z Yennefer. By� przygotowany. Ale pomimo tego my�l o rozstaniu uk�u�a go bole�nie. Jakby tam, w piersi, w �rodku, za �ebrami, spa� i nagle obudzi� si� ma�y wredny skorpion.

Na rozstaju dr�g za wsi� Koprzywnica, za ruinami spalonej karczmy sta� � od przynajmniej stu lat zreszt� � roz�o�ysty d�b szypu�kowy, teraz, wiosn�, obwieszony drobniutkimi paj�czkami kwiatu. Ludno�� ca�ej okolicy, nawet z odleg�ej Spalli, zwyk�a by�a wykorzystywa� olbrzymie, a do�� niskie konary d�bu do wieszania na nich deszczu�ek i tabliczek zawieraj�cych przer�ne informacje. S�u��cy ��czno�ci mi�dzyludzkiej d�b zwany by� z tej przyczyny Drzewem Wiadomo�ci Z�ego i Dobrego.

��Ciri, zacznij od tamtej strony � skomentowa� Geralt, zsiadaj�c z konia. - Jaskier, ty przegl�dasz od tej.

Zawieszone na konarach deszczu�ki porusza�y si� na wietrze, zderza�y z klekotem.

Dominowa�o zwyk�e po wojnie poszukiwania zaginionych i roz��czonych rodzin. Sporo by�o og�osze� typu: WR��, WYBACZAM CI WINY, sporo ofert masa�u erotycznego i zbli�onych us�ug w okolicznych wsiach i miasteczkach, sporo og�osze� i reklam handlowych. By�a korespondencja mi�osna, by�y podpisane przez �yczliwych donosy i anonimy. Zdarza�y si� te� deszczu�ki zawieraj�ce pogl�dy filozoficzne ich autor�w � w przewa�aj�cej mierze krety�sko bezsensowne lub obrzydliwie obsceniczne.

��Ha!�� zawo�a� Jaskier. - Na zamku Rastburg pilnie potrzebny wied�min, pisz�, �e zap�ata wysoka, luksusowe noclegi i ekstraordynaryjnie smaczny wikt zapewnione. Skorzystasz, Geralt?

��Absolutnie nie.

Wiadomo��, kt�rej szukali, znalaz�a Ciri.

I w�wczas oznajmi�a mu to, czego wied�min spodziewa� si� od dawna.

��Jad� do Vengerbergu, Geralt � powt�rzy�a. - Nie r�b takiej miny. Wiesz przecie�, �e musz�. Yennefer mnie wezwa�a. Ona czeka tam na mnie.

��Wiem.

��Ty jedziesz do Rivii, na to spotkanie, z kt�rego wci�� robisz sekret�

��Niespodziank� � przerwa�. - Niespodziank�, nie sekret.

��Niespodziank�, zgoda. Ja za� za�atwi� w Vengerbergu, co nale�y, zabior� Yennefer i b�dziemy obie w Rivii za sze�� dni. Nie r�b takiej miny, prosi�am ci�. I nie �egnajmy si�, jakby to by�o na wieki. To tylko sze�� dni! Do zobaczenia.

��Do zobaczenia, Ciri.

��Rivia, ze sze�� dni � powt�rzy�a raz jeszcze, obracaj�c Kelpie.

Od razu posz�a w cwa�. Znik�a bardzo szybko, a Geralt czu�, jak jaka� straszna, zimna, szponiasta �apa �ciska mu �o��dek.

��Sze�� dni � powt�rzy� w zamy�leniu Jaskier. - St�d do Vengerbergu i z powrotem do Rivii� ��cznie b�dzie blisko dwie�cie pi��dziesi�t mil� To jest niemo�liwe, Geralt. Owszem, na tej jej czartowskiej klaczy, na kt�rej dziewczyna mo�e podr�owa� z szybko�ci� kuriera, trzy razy szybciej od nas, teoretycznie, bardzo teoretycznie, mo�na w sze�� dni pokona� taki dystans. Ale nawet ta diabelska klacz musi odpoczywa�. A ta tajemnicza sprawa, kt�r� Ciri ma do za�atwienia, te� przecie� zajmie jaki� czas. A zatem niewykonalne jest�

��Dla Ciri � zacisn�� usta wied�min � nie ma rzeczy niewykonalnych.

��Czy�by�

��To ju� nie jest ta dziewczyna, kt�r� zna�e� � przerwa� mu ostro. - Nie ta.

Jaskier milcza� d�ugo.

��Mam dziwne uczucie�

��Zamilknij. Nic nie m�w. Bardzo ci� prosz�.

Maj si� sko�czy�. Zbli�a� si� n�w, ksi�yc mala�, by� ju� bardzo w�ziutki. Jechali ku g�rom widocznym n horyzoncie.

Krajobraz by� typowo powojenny. W�r�d p�l wyrasta�y ni z tego ni z owego mogi�y i kurhany, w�r�d bujnej wiosennej trawy biela�y czerepy i szkielety. Na przydro�nych drzewach wisieli wisielcy, przy drogach, czekaj�c a� n�dzarze os�abn�, siedzia�y wilki.

Trawa nie ros�a na czarnych po��ciach, tam, kt�r�dy przesz�y po�ary.

Wsie i osady, po kt�rych zosta�y tylko okopcone kominy, odbudowa�y si�, rozbrzmiewa�y stukiem m�otk�w i rz�eniem pi�. Opodal ruin baby dziurawi�y spalon� ziemi� motykami. Niekt�re, potykaj�c si�, ci�gn�y brony i p�ugi, a parciane szleje wrzyna�y im si� w wychud�e ramiona. W wyoranych bruzdach dzieci polowa�y na p�draki i glisty.

��Mam niejasne odczucie � rzek� Jaskier � �e co� tu jest nie tak, jak powinno by�. Czego� tu brakuje� Nie odnosisz takiego wra�enia, Geralt?

��H�?

��Co� tu nie jest normalne.

��Nic tu nie jest normalne, Jaskier. Nic.

Noc�, ciep��, czarn� i bezwietrzn�, rozja�nian� dalekimi migotni�ciami b�yskawic i niespokojn� pomrukami grom�w, biwakuj�cy Geralt i Jaskier zobaczyli, jak horyzont na zachodzie zakwita czerwon� �un� po�aru. Nie by�o to daleko � wiatr, kt�ry si� zerwa�, przyni�s� sw�d dymu. Wiatr przyni�s� te� strz�py d�wi�k�w. S�yszeli � chc�c nie chc�c � ryk mordowanych, wycie kobiet, zuchwa�y i triumfalny wrzask bandy.

Jaskier nic nie m�wi�, ale co i rusz ze strachem rzuca� na wied�mina okiem.

Ale wied�min nawet nie drgn��, nawet nie odwr�ci� g�owy. A twarz mia� jak ze spi�u.

Rano ruszyli w dalsz� drog�. Na wznosz�c� si� na lasem smu�k� dymu nawet nie patrzyli.

A p�niej napotkali kolumn� osadnik�w.

Szli d�ugim szeregiem. Wolno. Nie�li malutkie tobo�eczki. Szli w zupe�nej ciszy. M�czy�ni, ch�opcy, kobiety, dzieci. Szli bez sarkania, bez p�aczu, bez s�owa skargi. Bez krzyk�w, bez rozpaczliwego zawodzenia.

Krzyk i rozpacz by�y w ich oczach. Pustych oczach ludzi skrzywdzonych. Ograbionych, zbitych, wyp�dzonych.

��Kto to?�� Jaskier nie przej�� si� wrogo�ci� wyzieraj�c� z oczu nadzoruj�cego przemarsz oficera. - Kogo tak p�dzicie?

��To Nilfgaardczycy � odburkn�� z wysoko�ci swego siod�a podnamiestnik, rumiany szczeniak licz�cy sobie g�ra osiemna�cie wiosen. - Nilfgaardzcy osadnicy. Przyle�li na nasze ziemie jak karaluchy! To ich jak karaluchy wymiatamy. Tak w Cintrze postanowiono i tak w traktacie pokojowym napisano.

Pochyli� si�, splun��.

��A ja � podj��, patrz�c na Jaskra i wied�mina wyzywaj�co � gdyby to ode mnie zale�a�o, to bym ich st�d �ywymi nie wypu�ci�, padalc�w.

��A ja � odezwa� si� przeci�gle podoficer z siwym w�sem, patrz�c na swego dow�dc� wzrokiem dziwnie wypranym z szacunku � gdyby to odemnie zale�a�o, to bym ich w pokoju zostawi� na ich farmach. Nie wyp�dza�bym z kraju dobrych rolnik�w. Cieszy�bym si�, �e mi rolnictwo prosperuje. �e jest co �re�.

��G�upi�cie, wachmistrzu, jak but � warkn�� namiestnik. - To Nilfgaard! Nie nasz j�zyk, nie nasza kultura, nie nasza krew. Rolnictwem by�my si� cieszyli, a �mij� na sercu hodowali. Zdrajc�w, cios w plecy zada� gotowych. My�licie mo�e, �e mi�dzy nami i Czarnymi ju� na wieki zgoda? Nie, niech�e id�, sk�d przyszli� Hej, �o�nierze! Tam jeden ma w�zek! Odebra� mu, �ywo!

Rozkaz wykonano nader gorliwie. Przy u�yciu nie tylko pa�ek i pi�ci, ale i obcas�w.

Jaskier chrz�kn��.

��A wam co, co� nie w smak mo�e?�� smarkacz podnamiestnik zmierzy� go spojrzeniem. - Mo�e�cie nilfgaardofil?

��Bogowie uchowajcie � prze�kn�� �lin� Jaskier.

Wiele mijaj�cych ich pustookich, id�cych jak automaty kobiet i dziewcz�t mia�o podart� przyodziew�, opuch�e i posiniaczone twarze, uda i �ydki poznaczone w�ykami krwi. Wiele trzeba by�o podtrzymywa�, by mog�y i��. Jaskier spojrza� na twarz Geralta i zacz�� si� ba�.

��Czas nam w drog� � wymamrota�. - Bywajcie, panowie �o�nierze.

Podnamiestnik nawet nie odwr�ci� g�owy, poch�oni�ty wypatrywaniem, czy aby kt�ry� z osadnik�w nie niesie baga�u wi�kszego, ni� ustalony pokojem cintryjskim.

Kolumna osadnik�w sz�a.

Us�yszeli wysokie, rozpaczliwe, pe�ne b�lu krzyki kobiety.

��Geralt, nie � j�kn�� Jaskier. - Nic nie r�b, b�agam� Nie mieszaj si�

Wied�min odwr�ci� ku niemu twarz, a Jaskier tej twarzy nie zna�.

��Miesza� si�? - powt�rzy�. - Interweniowa�? Ratowa� kogo�? Nadstawia� karku dla jakich� szlachetnych pryncypi�w czy idei? O nie, Jaskier. Ju� nie.

Kt�rej� nocy, niespokojnej, rozja�nianej dalekimi b�yskawicami, wied�mina znowu rozbudzi� sen. Tym razem te� nie by� pewien, czy z jednego koszmaru nie trafi� wprost w drugi.

Znowu nad resztkami ogniska unosi�a si� pulsuj�ca jasno��, p�osz�ca konie, znowu w jasno�ci by�o zamczysko, czarne kolumnady, st�, zasiadaj�ce za nim kobiety.

Dwie kobiety nie siedzia�y, lecz sta�y. Czarno-bia�a i szaro-szara.

Yennefer i Ciri.

Wied�min j�kn�� przez sen.

Yennefer mia�a racj�, gdy do�� kategorycznie odradza�a jej str�j m�ski. Ubrana jak ch�opak, Ciri czu�aby si� g�upio teraz, tu, na tej sali, wobec tych szykownych i skrz�cych si� od bi�uterii kobiet. By�a rada, �e da�a si� ustroi� w kombinacj� czerni i szaro�ci, pochlebia�o jej, gdy czu�a pe�ne aprobaty spojrzenia na swoich porozcinanych bufiastych r�kawkach i wysokiej talii, na aksamitce z ma�� brylantynow� broszk� w kszta�cie r�y.

��Prosimy bli�ej.

Ciri wzdrygn�a si� lekko. Wcale nie tylko na d�wi�k tego g�osu. Yennefer, jak si� okazywa�o, mia�a racj� jeszcze w jednym � odradza�a dekolt. Ciri upar�a si� jednak i teraz mia�a wra�enie, �e przeci�g wr�cz hula jej po piersiach, a ca�y biust, a� po p�pek niemal, pokryty ma g�si� sk�rk�.

��Jeszcze bli�ej � powt�rzy�a ciemnow�osa i ciemnooka kobieta, kt�r� Ciri zna�a, pami�ta�a z wyspy Thanedd. I cho� Yennefer powiedzia�a jej, kogo zastan� w Montecalvo, opisa�a je wszystkie i nauczy�a wszystkich imion, t� kobiet� Ciri momentalnie zacz�a w my�lach tytu�owa� Pani� Sow�.

��Witamy � powiedzia�a Pani Sowa � w Lo�y Montecalvo. Panno Ciri.

Ciri sk�oni�a si� tak, jak poleci�a Yennefer, grzecznie, ale bardziej po m�sku, bez panie�skiego dygu, bez skromnego i podda�czego spuszczania oczu. U�miechem odpowiedzia�a na szczery i mi�y u�miech Triss Merigold, nieco g��bszym skinieniem g�owy na przyjazne spojrzenie Margarity Laux-Antille. Wytrzyma�a pozosta�ych osiem spojrze�, cho� by�y jak wierc�ce �widry. Jak k�uj�ce ostrza dzid.

��Prosz� siada� � skin�a monarszym i�cie gestem Pani Sowa. - Nie, nie ty, Yennefer! Tylko ona. Ty, Yennefer, nie jeste� zaproszonym go�ciem, lecz wezwan� do os�dzenia i ukarania winowajczyni�. Dop�ki Lo�a nie zdecyduje o twym losie, b�dziesz sta�.

Dla Ciri w okamgnieniu sko�czy� si� protok�.

��Wobec tego ja r�wnierz b�d� sta� � powiedzia�a bynajmniej nie cicho. - Ja r�wnierz nie jestem tu �adnym go�ciem. Mnie te� wezwano, by oznajmi� mi m�j los. To po pierwsze. A po drugie, los Yennefer to m�j los. Co ona, to i ja. Tego si� nie da rozerwa�. Z ca�ym szacunkiem.

Margarita Laux-Antille u�miechn�a si�, patrz�c jej w oczy. Skromna, elegancka, o lekko haczykowatym nosie, mog�ca by� tylko Nilfgaardk�, Assire var Anahid, pokiwa�a g�ow�, b�bni�c lekko palcami po blacie sto�u.

��Filippo � odezwa�a si� kobieta z szyj� okr�con� boa ze srebrnych lis�w. - Nie musimy, jak mi si� zdaje, by� a� tak pryncypialne. Przynajmniej nie dzi�, nie w tej chwili. To jest okr�g�y st� Lo�y. Przy nim zasiadamy jako r�wne. Nawet je�li ma si� nas s�dzi�. S�dz�, �e mo�emy wszystkie zgodzi� si� co do tego, by�

Nie doko�czy�a, powiod�a wzrokiem po pozosta�ych czarodziejkach. Te za� z kolei, skinieniami g��w wyra�a�y zgod� � Margarita, Assire, Triss, Sabrina Glevissig, Keira Metz, obie pi�kne elfki. Tylko druga Nilfgaardka, kruczow�osa Fringilla Vigo, siedzia�a nieruchomo, blada bardzo, nie odrywaj�c oczu od Yennefer.

��Niech i tak b�dzie � machn�a upier�cienion� r�k� Filippa Eilhart. - Siadajcie wi�c obie. Przy moim sprzeciwie. Ale jedno�� Lo�y przedewszystkim. Interes Lo�y przede wszystkim. I ponad wszystkim. Lo�a jest wszystkim, reszta niczym. Mam nadziej�, �e to rozumiesz, Ciri?

��Bardzo dobrze � Ciri ani my�la�a spuszcza� wzroku. - Zw�aszcza, �e to ja jestem tym niczym.

Francesca Findabair, przepi�kna elfka, za�mia�a si� perli�cie i d�wi�cznie.

��Gratuluj�, Yennefer � powiedzia�a hipnotyzuj�co melodyjnym g�osem. - Rozpoznaj� wybitn� cech�, pr�b� tego z�ota. Rozpoznaj� szko��.

��Nietrudno rozpozna� � Yennefer powiod�a dooko�a p�omiennym wzrokiem. - Bo to jest szko�a Tissaia de Vries.

��Tissaia de Vries nie �yje � powiedzia�a spokojnie Pani Sowa. - Nie ma jej za tym sto�em. Tissaia de Vries umar�a, rzecz to od�a�owana i odp�akana. B�d�ca jednocze�nie cezur� i punktem zwrotnym. Nasta� bowiem nowy czas, przysz�a nowa era, id� wielkie przemiany. A tobie, Ciri, kt�ra niegdy� by�a� Cirill� z Cintry, los wyznaczy� w tych przemianach wa�n� rol�. Zapewnie ju� wiesz, jak�.

��Wiem � szczekn�a Ciri, nie reaguj�c na mityguj�ce sykni�cie Yennefer. - Wyt�umaczy� mi to Vilgefortz! Szykuj�c si� do wsadzenia mi szklanej szprycy mi�dzy nogi. Je�li to ma by� moje przeznaczenie, to pi�knie dzi�kuj�.

Ciemne oczy Filippy zap�on�y zimnym gniewem. Ale t�, kt�ra si� odezwa�a, by�a Sheala de Tancarville.

��Wiele si� jeszcze musisz nauczy�, dziecko � powiedzia�a, otulaj�c szyj� boa ze srebrnych lis�w. - Wielu rzeczy, jak widz� i s�ysz�, b�dziesz si� te� musia�a oduczy�, sama lub z czyj�� pomoc�. Ostatnimi czasy posiad�a�, da si� to miarkowa�, wiele wiedzy z�ej, niezawodnie dozna�a� te� i do�wiadczy�a� z�a. Teraz, w swym dzieci�cym zacietrzewieniu, odmawiasz zauwa�ania dobra, negujesz dobro i dobre intencje. Storszysz kolce jak je�, niezdolna rozpozna� tych, kt�rym w�a�nie o twoje dobro idzie. Fukasz i wysuwasz pazury jak dziki kotek, nie pozostawiaj�c nam wyboru: trzeba ci� b�dzie wzi�� za karczek. I zrobimy to, dziecko, bez sekundy zastanowienia. Bo jeste�my od ciebie starsze, m�drzejsze, wiemy wszystko o tym, co by�o i o tym, co jest, wiemy wiele o tym, co b�dzie. We�miemy ci� za karczek, kotku, po to, by� kiedy�, wkr�tce, jako do�wiadczona i m�dra kocica, zasiad�a tutaj, za tym sto�em, w�r�d nas. Jedna z nas. Nie! Ani s�owa! Nie odwa� si� otwiera� ust, gdy m�wi Sheala de Tancarville!

G�os kovirskiej czarodziejki, ostry i przenikliwy jak drapi�cy �elazo n�, zawis� nagle nad sto�em. Nie tylko Ciri si� skurczy�a; lekko drgn�y i wci�gn�y g�owy w ramiona nawet inne magiczki z Lo�y, no, mo�e z wyj�tkiem Filippy, Franceski i Assire. I Yennefer.

��Mia�a� racj� � podj�a Sheala, otulaj�c szyj� boa � mniemaj�c, �e wezwano ci� do Montecalvo, by ci oznajmi� tw�j los. Nie mia�a� racji mniemaj�c, �e jeste� niczym. Jeste� bowiem wszystkim, jeste� przysz�o�ci� �wiata. W tej chwili, rzecz jasna, nie wiesz tego i nie rozumiesz tego, w tej chwili jeste� nastroszonym i parskaj�cym kotkiem, dzieckiem po traumatycznych przej�ciach, kt�re w ka�dym widzi Emhyra var Emreisa lub Vilgefortza z inseminatorem w r�ku. I nie ma sensu teraz, w tej chwili, wyja�nianie ci, �e si� mylisz, �e idzie o twoje dobro i o dobro �wiata. Przyjdzie czas na takie wyja�nienia. Kiedy�. Teraz, zaperzona, i tak nie zechcesz us�ucha� g�osu rozs�dku, teraz na ka�dy argument b�dziesz mia�a ripost� w postaci dzieci�cego uporu i krzykliwego zacietrzewienia. Teraz b�dziesz wi�c zwyczajnie wzi�ta za karczek. Sko�czy�am. Oznajmij dziewczynie jej los, Filippo.

Ciri siedzia�a sztywno, g�adz�c g�owy sfinks�w, kt�rymi zako�czone by�y por�cze krzes�a.

��Pojedziesz � przerwa�a ci�k� i martw� cisz� Pani Sowa � ze mn� i z Sheal� do Koviru, do Point Vanis, leniej stolicy kr�lewskiej. Poniewa� nie jeste� ju� �adn� Cirill� z Cintry, na audiencji zostaniesz przedstawiona jako adeptka magii, nasza podopieczna. Na audiencji poznasz bardzo m�drego kr�la, Esterada Thyssena, krew prawdziwie kr�lewsk�. Poznasz jego ma��onk�, kr�low� Zuleyk�, osob� niezwyk�ej szlachetno�ci i dobroci. Poznasz te� syna kr�lewskiej pary, kr�lewicza Tankreda.

Ciri, zaczynaj�c rozumie�, szeroko otworzy�a oczy. Pani Sowa spostrzeg�a to.

��Tak � potwierdzi�a. - Przede wszystkim na kr�lewiczu Tankredzie musisz zrobi� wra�enie. Zostaniesz bowiem jego kochank� i urodzisz jego dziecko.

��Gdyby� nadal by�a Cirill� z Cintry � podj�a po d�ugiej chwili Filippa � gdyby� nadal by�a c�rk� Pavetty i wnuczk� Calanthe, uczyniliby�my ci� �lubn� �on� Tankreda. Ksi�n�, a potem kr�low� Koviru i Poviss. Niestety, m�wi� to z prawdziwym �alem, los wyzu� ci� ze wszystkiego. Tak�e z przysz�o�ci. B�dziesz tylko mi�o�nic�. Faworyt�.

��Z nazwy � wtr�ci�a Sheala � i formalnie. W praktyce postaramy si� bowiem, by� u boku Tankreda mia�a status ksi�nej, a potem nawet kr�lowej. Rzecz jasna, konieczna b�dzie twoja pomoc. Tankred musi pragn��, by� by�a u jego boku. W dzie� i w nocy. Nauczymy ci�, jak podsyca si� takie pragnienie. Ale od ciebie zale�y, czy nauka nie p�jdzie w las.

��To s� w sumie drobiazgi � powiedzia�a Pani Sowa. - Wa�ne jest, by� jak najszybciej zasz�a z Tankredem w ci���.

��No, jasne � b�kn�a Ciri.

��Dziecku twemu i Tankreda � Filippa nie spuszcza�a z niej swych ciemnych oczu � przysz�o�� i pozycj� zapewni Lo�a. Nale�y ci si� informacja, �e my�limy tu o rzeczach naprawd� du�ych. B�dziesz zreszt� w tym uczestniczy�, albowiem zaraz po urodzeniu dziecka zaczniesz bra� udzia� w naszych zebraniach. B�dziesz si� uczy�. Jeste� bowiem, cho� dzi� to mo�e by� dla ciebie niepoj�te, jedn� z nas.

��Na wyspie Thanedd � Ciri pokona�a op�r �ci�ni�tego gard�a � nazwa�a mnie pani potworem, Pani Sowo. A dzi� mi pani m�wi, �e jestem jedn� z was.

��Nie ma w tym sprzeczno�ci � rozleg� si� melodyjny jak szum strumyka g�os Enid an Gleanna, Stokroki z Dolin. - My, me luned, wszystkie jeste�my potworami. Ka�da na sw�j spos�b. Nieprawda�, Pani Sowo?

Filippa wzruszy�a ramionami.

��T� szpetn� szram� na twarzy � odezwa�a si� znowu Sheala, pozornie oboj�tnie skubi�c boa � zamaskujemy ci iluzj�. B�dziesz pi�kna i tajemnicza, a Tankred Thyssen, zapewniam ci�, po prostu zwariuje na twym punkcie. Trzeba b�dzie wymy�li� ci personalia. Cirilla to imi� �adne i wcale nie a� tak rzadkie, by� musia�a z niego rezygnowa� dla zachowania incognito. Ale trzeba da� ci nazwisko. Nie b�d� protestowa�, je�li wybierzesz moje.

��Albo moje � powiedzia�a Pani Sowa, u�miechaj�c si� k�cikiem ust. - Cirilla Eilhart te� brzmi �adnie.

��To imi� � w sali znowu zadzwoni�y srebrne dzwoneczki g�osu Stokrotki z Dolin � brzmi �adnie w ka�dym zestawieniu. I ka�da z nas, jak tu siedzimy, pragn�aby mie� tak� c�rk� ja ty, Zireael, jask�ko o oczach soko�a, ty, kt�ra jeste� krwi� i ko�ci� z ko�ci Lary Dorren. Ka�da z nas odda�aby wszystko, nawet t� Lo��, nawet los kr�lestw i ca�ego �wiata, �eby tylko mie� tak� c�rk� jak ty. Ale to niemo�liwe. Wiemy, �e to niemo�liwe. Dlatego tak zazdro�cimy Yennefer.

��Dzi�kuj� pani Filippie � przem�wi�a po chwili Ciri, zaciskaj�c d�onie na g�owach sfinks�w. - Zaszczycona te� jestem propozycj� noszenia nazwiska Tancarville. Poniewa� jednak wygl�da, �e nazwisko to jedyna rzecz, jaka w tej ca�ej sprawie zale�na jest ode mnie i od mego wyboru, jedyna rzecz, jakiej mi si� nie narzuca, musz� obu paniom podzi�kowa� i wybra� sama. Nazywa� chc� si� Ciri z Vengerbergu, c�rka Yennefer.

��Ha!�� b�ysn�a z�bami czarnow�osa czarodziejka, b�d�ca, jak odgadywa�a Ciri, Sabrin� Glevissig z Kaedwen. - Tankred Thyssen oka�e si� durniem, je�li nie po�lubi jej morganatycznie. Je�li zamiast niej da sobie wcisn�� na �on� jak�� mydlan� princess�, oka�e si� durniem i �lepcem, nie umiej�cym rozpozna� brylantu w�r�d szkie�ek. Gratuluj�, Yenna. I zazdroszcz�. A ty wiesz, jak szczera potrafi� by� w zazdro�ci.

Yennefer podzi�kowa�a skinieniem g�owy. Bez cho�by cienia u�miechu.

��A zatem � powiedzia�a Filippa � wszystko za�atwione.

��Nie � powiedzia�a Ciri.

Francesca Findabair parskn�a z cicha. Sheala de Tancarville unios�a g�ow�, a rysy twarzy stwardnia�y jej nie�adnie.

��Ja musz� rzecz przemy�le� � o�wiadczy�a Ciri. - Zastanowi� si�. Pouk�ada� wszystko w sobie. Na spokojnie. Gdy to uczyni�, wr�c� tu, do Montecalvo. Stan� przed paniami. Powiem paniom, co postanowi�am.

Sheala poruszy�a wargami, jakby znalaz�a w ustach co�, co nale�y natychmiast wyplu�. Ale nie odezwa�a si�.

��Jestem � zadar�a g�ow� Ciri � um�wiona z wied�minem Geraltem w mie�cie Rivia. Przyrzek�am mu, �e si� tam z nim spotkam, �e przyjad� tam razem z Yennefer. Dotrzymam tej obietnicy, z wasz� zgod� lub bez niej. Obecna tu pani Rita wie, �e ja, gdy id� do Geralta, zawsze znajd� dziur� w murze.

Margarita Laux-Antille z u�miechem kiwn�a g�ow�.

��Z Geraltem musz� porozmawia�. Po�egna� si� z nim. I przyzna� mu racj�. Bo o jednej rzeczy trzeba paniom wiedzie�. Gdy�my odje�d�ali z zamku Stygga, zostawiaj�c za sob� trupy, spyta�am Geralta, czy to ju� koniec, czy zwyci�yli�my, czy z�o zosta�o pokonane, a dobro zatriumfowa�o. A on tylko u�miechn�� si� tak jako� dziwnie i smutno. My�la�am, �e to ze zm�czenia, przez to, �e wszystkich jego przyjaci� pochowali�my tam, pod zamkiem Stygga. Ale dzi� ju� wiem, co znaczy� ten u�miech. To by� u�miech politowania nad naiwno�ci� dziecka, kt�re s�dzi�o, �e poder�ni�te gard�a Vilgefortza i Bonharta oznaczaj� triumf dobra nad z�em. Musz� mu koniecznie powiedzie�, �e zm�drza�am, �e zrozumia�am. Musz� mu to koniecznie powiedzie�.

��Musz� te� spr�bowa� przekona� go, �e to, co panie chc� mi zrobi�, r�ni si� jednak zasadniczo od tego, co chcia� zrobi� szklan� szpryck� Vilgefortz. Musz� spr�bowa� wyja�ni� mu, �e jest r�nica mi�dzy zamkiem Montecalvo a zamkiem Stygga, chocia� Vilgefortzowi sz�o o dobro �wiata i paniom te� idzie o dobro �wiata.

��Wiem, �e nie b�dzie mi �atwo przekona� takiego starego wilka jak Geralt. Geralt powie, �e jestem smarkula, �e �atwo mnie omami� pozorami szlachetno�ci, �e ca�e to przeznaczenie i dobro �wiata to g�upie frazesy. Ale musz� spr�bowa�. To wa�ne, �eby on to zrozumia� i �eby to zaakceptowa�. To bardzo wa�ne. Tak�e dla pa�.

��Nic nie zrozumia�a� � powiedzia�a ostro Sheala de Tancarville. - Nadal jeste� dzieckiem, kt�re od etapu smarkatego ryku i tupania n�kami przechodzi do smarkatej arogancji. Jedno, co budzi nadzieje, to �ywo�� twego umys�u. B�dziesz uczy� si� pr�dko, wkr�tce, wierz mi, b�dziesz �mia� si�, wspominaj�c g�upstwa, kt�re tu wygadywa�a�. Wzgl�dem twego wyjazdu do Rivii, prosz�, niechaj wypowie si� Lo�a. Ja wyra�am zdecydowany sprzeciw. Z powod�w pryncypialnych. By ci dowie��, �e ja, Sheala de Tancarville, nigdy nie rzucam s��w na wiatr. I �e potrafi� przygi�� ci tw�j hardy karczek. Trzeba, dla twego w�asnego dobra, nauczy� ci� dyscypliny.

��Rozstrzygnijmy wi�c t� kwesti� � Filippa Eilhart po�o�y�a d�onie na stole. - Prosz�, by panie wypowiedzia�y swoje zdania. Czy mamy pozwoli�, aby harda panienka Ciri pojecha�a do Rivii? Na spotkanie z jakim� wied�minem, dla kt�rego wkr�tce w jej �yciu nie b�dzie miejsca? Czy mamy dopu�ci�, by r�s� w niej sentymentalizm, kt�rego wkr�tce b�dzie musia�a si� wyzby� do cna? Sheala jest przeciw. A pozosta�e panie?

��I ja jestem przeciw � o�wiadczy�a Sabrina Glevissig. - Te� z powod�w pryncypialnych. Dziewczyna mi si� podoba, podoba mi si�, co tu gada�, jej impertynencja i krewka zuchwa�o��, wol� to ni� ciep�e kluchy. Nie mia�abym nic przeciw jej pro�bie, zw�aszcza �e wr�ci�aby tu niezawodnie, takie jak ona s�owa nie �ami�. Ale pannica odwa�y�a si� grozi� nam. Niech wie, �e drwimy sobie z takich gr�b!

��Jestem przeciwna � powiedzia�a Keira Metz. - Z powod�w praktycznych. Dziewczyna i mnie si� podoba, a ten Geralt ni�s� mnie na Thanedd na r�kach. Nie ma we mnie krztyny sentymentalizmu, ale by�o mi w�wczas strasznie przyjemnie. By�by spos�b si� odwdzi�czy�. Ale nie! Bo mylisz si�, Sabrino. Dziewczyna jest wied�mink� i pr�buje nas po wied�mi�sku przychytrzy�. Kr�tko m�wi�c, zwia�.

��Czy kto� tu � spyta�a Yennefer, z�owrogo przeci�gaj�c s�owa � o�miela si� w�tpi� w s�owo mojej c�rki?

��Ty, Yennefer, milcz � sykn�a Filippa. - Nie odzywaj si�, bym nie straci�a cierpliwo�ci. Mamy dwa g�osy na nie. S�uchamy dalszych.

��G�osuj� za tym, by pozwoli� jej jecha� � powiedzia�a Triss Merigold. - Znam j� i r�cz� za ni�. Chcia�abym te�, o ile si� zgodzi, towarzyszy� jej w tej podr�y. Wspom�c j�, je�li si� si� zgodzi, w rozwa�aniach i przemy�leniach. I, je�li si� zgodzi, w rozmowie z Geraltem.

��Tak�e g�osuj� za � u�miechn�a si� Margarita Laux-Antille. - Zdziwi panie to, co powiem, ale robi� to dla Tissai de Vries. Tissaia, gdyby tu by�a, �achn�a by si� na sugesti�, �e dla utrzymania jedno�ci Lo�y trzeba stosowa� przymus i ograniczenie wolno�ci osobistej.

��G�osuj� za � powiedzia�a Francesca Findabair, poprawiaj�c koronki na dekolcie. - Powod�w jest wiele, wyjawia� ich nie musz� i nie b�d�.

��G�osuj� za � powiedzia�a r�wnie lakonicznie Ida Emean aep Sivney. - Bo tak ka�e mi moje serce.

��A ja jestem przeciwna � oznajmi�a sucho Assire var Anahid. - Nie kieruj� mn� �adne sympatie, antypatie ani kwestie pryncypialne. L�kam si� o �ycie Ciri. Pod opiek� Lo�y jest bezpieczna, na prowadz�cych do Rivii go�ci�cach b�dzie �atwym celem. A ja obawiam si�, �e s� tacy kt�rzy, odebrawszy jej nawet imi� i to�samo��, wci�� uwa�aj�, �e to za ma�o.

��Pozosta�o nam � powiedzia�a do�� zjadliwie Sabrina Glevissig � pozna� stanowisko pani Fringilli Vigo. Chocia� powinno by� ono oczywiste. Pozwol� sobie przypomnie� bowiem wszystkim paniom zamek Rhys-Rhun.

��Wdzi�czna za przypomnienie � Fringilla Vigo dumnie unios�a g�ow� � oddam g�os za Ciri. By dowie�� szacunku i sympatii, jak� mam dla tej dziewczyny. A nade wszystko robi� to dla Geralta z Rivii, wied�mina, bez kt�rego tej dziewczyny nie by�oby dzi� tutaj. Kt�ry, by ratowa� Ciri, szed� na koniec �wiata, walcz�c ze wszystkim, co stan�o mu na drodze, nawet ze sob� samym. By�oby pod�o�ci� odmawia� mu teraz spotkania z ni�.

��Za ma�o by�o jednak pod�o�ci � powiedzia�a cynicznie Sabrina � a za du�o naiwnego sentymentalizmu, tego samego sentymentalizmu, kt�ry mamy zamiar wykorzenia� z tej panny. Ba, nawet o sercu by�a tu mowa. A rezultat jest taki, �e szale wagi stan�y w r�wnowadze. W martwym punkcie. Niczego nie zdecydowali�my. Trzeba g�osowa� jeszcze raz. Proponuj� tajnie.

��A po co?

Wszyscy spojrzeli na t�, kt�ra si� odezwa�a. Na Yennefer.

��Ci�gle jestem cz�onkini� tej Lo�y � powiedzia�a Yennefer. - Nikt nie pozbawi� mnie cz�onkostwa. Nie przyj�to nikogo na moje miejsce. Formalnie mam prawo g�osu. Chyba jasne jest, za czym g�osuj�. G�osy za przewa�aj�, wi�c i sprawa jest za�atwiona.

��Twoja bezczelno�� � powiedzia�a Sabrina, splataj�c uzbrojone onyksowymi pier�cieniami palce � ociera si� o granice dobrego smaku, Yennefer.

��Na pani miejscu milcza�bym z pokor� � doda�a powa�nie Sheala. - My�l�c o g�osowaniu, kt�rego wkr�tce sama b�dzie pani przedmiotem.

��Popar�am Ciri � powiedzia�a � ale ciebie, Yennefer, musz� przywo�a� do porz�dku. Wyst�pi�a� z Lo�y, uciekaj�c z niej i odmawiaj�c wsp�pracy. Nie masz �adnych praw. Masz natomiast zobowi�zania, d�ugi do zap�acenia, wyrok do wys�uchania. Gdyby nie to, ne by�aby� wpuszczona za pr�g Montecalvo.

Yennefer przytrzymywa�a Ciri, rw�c� si�, by wsta� i krzycze�. Ciri bez oporu i w ciszy opad�a na krzes�o z oparciami wyrze�bionymi w sfinksy. Widz�c, jak ze swego fotela wstaje, g�ruj�c nagle nad sto�em, Pani Sowa. Filippa Eilhart.

��Yennefer � o�wiadczy�a d�wi�cznie � nie ma prawa g�osu, to jasne. Ale ja mam. Wys�ucha�am g�os�w wszystkich tu obecnych pa�, mog� wreszcie, jak s�dz�, sama zag�osowa�?

��Co chcesz � zmarszczy�a brwi Sabrina � przez to powiedzie�, Filippo?

Filippa Eilhart spojrza�a przez st�. Napotka�a oczy Ciri i zajrza�a w nie.

Dno basenu jest z r�nokolorowej mozaiki, p�ytki mieni� si� i zdaj� porusza�. Ca�a woda drga, migocze �wiat�ocieniem. Pod wielkimi jak talerze li��mi nenufar�w, w�r�d zielonych glon�w migaj� karasie i or�y. W wodzie odbijaj� si� wielkie ciemne oczy dziewczynki, jej d�ugie w�osy si�gaj� powierzchni, p�ywaj� po niej.

Dziewczynka, zapomniawszy o ca�ym �wiecie, wodzi r�czkami w�r�d �odyg gr��eli, przewieszona przez kraw�d� basenu fontanny. Chce koniecznie dotkn�� kt�rej� z tych z�otych i czerwonych rybek. Rybki podp�ywaj� do r�czek dziewczynki, kr��� wok� nich ciekawie, ale schwyta� si� nie daj�, nieuchwytne jak zjawy, jak sama woda. Palce ciemnookiej dziewczynki zaciskaj� si� na nico�ci.

��Filippa!

To najukocha�szy g�os. Mimo tego dziewczynka nie reaguje natychmiast. Nadal patrzy w wod�, na rybki, na nenufary, na swoje odbicie.

��Filippa!

��Filippo � ostry g�os Sheali de Tancarville wyrwa� j� z zamy�lenia. - Czekamy.

Z otwartego okna powia�o zimnym, wiosennym wiatrem. Filippa Eilhart wzdrygn�a si�. �mier�, pomy�la�a. �mier� przesz�a obok mnie.

��Ta Lo�a � przem�wi�a wreszcie pewnie, g�o�no i dobitnie � b�dzie decydowa� o losach �wiata. Dlatego ta Lo�a jest jak �wiat, jest jego zwierciad�em. W r�wnowadze staj� tu rozs�dek, kt�ry nie zawsze oznacza zimn� pod�o�� i wyrachowanie, i sentymentalizm, kt�ry nie zawsze jest naiwny. Odpowiedzialno��, �elazna, narzucana cho�by si�� dyscyplina i niech�� do przemocy, �agodno�� i zaufanie. Rzeczowy ch��d omnipotencji� i serce.

��Ja � podj�a w ciszy, jaka zapad�a w sali kolumnowej zamku Montecalvo � oddaj�c m�j g�os jako ostatnia z g�osuj�cych, bior� pod uwag� jeszcze jedn� rzecz. Tak�, kt�ra, nie r�wnowa��c si� z niczym, r�wnowa�y wszystko.

Id�c za jej wzrokiem, wszystkie spojrza�y na �cian�, na mozaik�, na kt�rej u�o�ony z male�kich r�nobarwnych p�ytek w�� Urobos chwyta� z�bami w�asny ogon.

��T� rzecz� � podj�a, wpijaj�c w Ciri swe ciemne oczy � jest przeznaczenie. W kt�re ja, Filippa Eilhart, od niedawna zacz�am wierzy�. Kt�re ja, Filippa Eilhart, od niedawna zacz�am rozumie�. Przeznaczenie to nie wyroki opatrzno�ci, to nie zwoje zapisane r�k� demiurga, to nie fatalizm. Przeznaczenie to nadzieja. B�d�c pe�na nadziei, wierz�c, �e to, co ma si� sta�, stanie si�, oddaj� m�j g�os. Oddaj� m�j g�os Ciri. Dziecku przeznaczenia. Dziecku nadziei.

D�ugo trwa�a cisza w pogr��onej subtelnym �wiat�ocieniu sali kolumnowej zamczyska Montecalvo. Zza okna dobieg� krzyk kr���cego nad jeziorem or�a rybo�owa.

��Pani Yennefer � szepn�a Ciri. - Czy to znaczy�

��Chod�my, c�reczko � odpowiedzia�a cichym g�osem Yennefer. - Geralt czeka na nas, a droga przed nami daleka.

Geralt przebudzi� si� i poderwa�, maj�c w uszach krzyk nocnego ptaka.

By� sz�sty dzie� po czerwcowym nowiu, gdy dotarli do Rivii.

Wyjechali z las�w na zbocza wzg�rz i w�wczas pod nimi, w dole, nagle i bez ostrze�enia b�ysn�a lustrzanie tafla jeziora Loc Eskalott kszta�tem runy, od kt�rej wzi�o nazw�, wype�niaj�cego kotlin�. W tafli przegl�da�y si� poro�ni�te jod�� i modrzewiem wzg�rza Craag Ros, wysuni�ta rubie� masywu Mahakam. I czerwone dach�wki wie� stoj�cego na jeziornym cyplu p�katego zamku Rivia, zimowej siedziby kr�l�w Lyrii. A u zatoki przy po�udniowym kra�cu Loc Eskalott le�a� gr�d rivski, ja�niej�cy s�omianym podgrodziem, ciemniej�cy domami niczym opie�ki porastaj�cymi brzeg jeziora.

��No, to jakby dojechali�my � stwierdzi� fakt Jaskier, os�aniaj�c oczy d�oni�. - Oto zatoczyli�my kr�g, jeste�my w Rivii. Dziwnie, oj, dziwnie si� te losy plot�� Na �adnej z zamkowych nie widz� bia�o-b��kitnego proporca, a zatem kr�lowa Meve na zamku nie go�ci. Nie s�dz� zreszt�, by ci jeszcze pami�ta�a tamt� dezercj�

��Wierz mi, Jaskier � przerwa� Geralt, kieruj�c konia w d� po zboczu. - Jest mi g��boko oboj�tne, kto i co mi pami�ta.

Pod miastem, niedaleko rogatek, sta� kolorowy namiot przypominaj�cy babk� z ciasta. Przed namiotem, na kiju, wisia�a bia�a tarcza z czerwon� krokwi�. Pod podniesion� po�� namiotu sta� rycerz w pe�nej zbroi i bia�ej jace ozdobionej takim�e god�em co tarcza. Rycerz przenikliwym i do�� zaczepnym spojrzeniem mierzy� mijaj�ce go baby z chustami, maziarzy i dziegciarzy z �agwiami towaru, pastuch�w, domokr��c�w i proszalnych dziad�w. Na widok jad�cych st�pa Geralta i Jaskra oczy rozb�ys�y mu z nadziej�.

��Dama waszego serca � Geralt lodowatym g�osem rozwia� nadzieje rycerza � kimkolwiek jest, jest najpi�kniejsz� i najcnotliwsz� dziewic� od Jarugi po Buin�.

��Na honor � odwarkn�� rycerz. - Prawi�cie, panie.

Jasnow�osa dziewczynka w sk�rzanej, g�sto nabijanej srebrnymi �wiekami kurtce wymiotowa�a na �rodku ulicy, zgi�ta w p�, przytrzymuj�c si� trzemienia hreczkowatej klaczy. Dwaj koledzy dziewczyny, identycznie umundurowani, nosz�cy miecze na plecach i opaski na czo�ach, plugawie kl�li przechodni�w be�kotliwymi nieco g�osami. Obaj byli bardziej ni� nietrze�wi, chwiali si� na nogach, obijali o boki koni i belk� ustawionego przed zajazdem koniowi�zu.

��Naprawd� musimy tam wej��? - spyta� Jaskier. - Wewn�trz tego przybytku mo�e by� wi�cej takich mi�ych pachol�t.

��Um�wi�em si� tutaj. Zapomnia�e�? To jest w�a�nie zajazd "Pod Kogutem i Kwoczk�", o kt�rym traktowa�a tabliczka na d�bie.

Jasnow�osa dziewczyna zgi�a si� znowu, rzygn�a spazmatycznie i nader obficie. Klacz prychn�a g�o�no i szarpn�a si�, obalaj�c dziewczyn� i przeci�gaj�c j� przez wymiociny.

��No i czego si� wytrzeszczasz, palancie?�� be�kotn�� jeden z ch�opak�w. - Dziadu, siwy?

��Geralt � mrukn�� Jaskier, zsiadaj�c. - Prosz� ci�, nie r�b g�upstw.

��Bez obaw. Nie zrobi�.

Przywi�zali konie do koniowi�zu po drugiej stronie schodk�w. M�odzie�cy przestali zwraca� za nich uwag�, zaj�li si� l�eniem i opluwaniem przechodz�cej uliczk� mieszczki z dzieckiem. Nie spodoba�o mu si� to, co zobaczy�.

Pierwsz� rzecz�, kt�ra rzuci�a si� w oczy po wej�ciu do zajazdu, by� napis: KUCHARZA ZATRUDNI�. Drug� by� wielki malunek na zbitym z desek szyldzie, przedstawiaj�cy brodat� poczwar� z ociekaj�cym krwi� toporem. Podpis g�osi�: KRASNOLUD � ZAPLUTY KARZE� ZDRADY.

Jaskier s�usznie si� obawia�. Jedynymi praktycznie go��mi zajazdu � opr�cz kilku dostojnie pijanych pijak�w i dw�ch chudych prostytutek o podkr��onych oczach � by�y dalsze ustrojone w skrz�c� si� od �wiek�w sk�r� "pachol�ta" z mieczami na plecach. By�o ich o�mioro, p�ci obojga, ale rwetesu czynili za osiemnastu, przekrzykuj�c si� wzajem i blu�ni�c.

��Poznaj� i wiem, kto�cie s�, panowie � zaskoczy� ich ober�ysta, ledwo ich zobaczy�. - I wiadomo�� dla was mam. Uda� si� wam trzeba na Wi�zowo, do gospody "U Wirsinga".

��Ooo � powesela� Jaskier. - To dobrze�

��Komu dobrze, temu dobrze � ober�ysta wznowi� wycieranie kufla w fartuch. - Gardzicie moim lokalem, wola wasza. Ale ja wam powiem, �e Wi�zowo to krasnoludzki kwarta�, nieludzie tam bytuj�.

��I co z tego?�� zmru�y� oczy Geralt.

��Ano, wam pewnie nic z tego � wzruszy� ramionami ober�ysta. - Przeca ten, co dla was wiadomo�� zostawi�, krasnolud by�. Skoro si� z takim zadajecie� wasza rzecz. Wasza rzecz, czyja wam kompanija milsza.

��Nie jeste�my szczeg�lnie wybredni, je�li idzie o kompani� � o�wiadczy� Jaskier, ruchem g�owy wskazuj�c wrzeszcz�cych i szarpi�cych si� przy stole smarkaczy w czarnych kurtkach i przepaskach na kokrytych tr�dzikiem czo�ach. - Ale w takiej, jak owa, jako �ywo nie gustujemy.

Karczmarz odstawi� wytarty kufel i zmierzy� ich brzydkim spojrzeniem.

��Wyrozumialszym trza by� � pouczy� z naciskiem. - M�odzie� musi si� wyszumie�. Jest dane powiedzenie, m�odzie� musi si� wyszumie�. Wojna jeich ukrzywdzi�a. Ojce polegli�

��A matki si� puszcza�y � doko�czy� Geralt g�osem lodowatym jak g�rskie jezioro. - Rozumiem i pe�en jestem wyrozumia�o�ci. Przynajmniej staram si� by� pe�en. Idziemy, Jaskier.

��A id�cie, z szacunkiem � powiedzia� bez szacunku ober�ysta. - Ale �eby�ta potem nie skar�yli, com was nie przestrzega�. W niniejszy czas �atwo w krasnoludzkiej dzielnicy guza z�apa�. Przy okazji.

��Przy okazji czego?

��A bo ja wiem? A bo to moja rzecz?

��Chod�my, Geralt � ponagli� Jaskier, widz�c k�tem oka, �e ukrzywdzona przez wojn� m�odzie�, ta jeszcze w miar� przytomna, przygl�da im si� wzrokiem b�yszcz�cym od fisstechu.

��Do widzenia, panie ober�ysto. Kto wie, mo�e jeszcze kiedy� odwiedzimy tw�j lokal, za czas jaki�. Gdy ju� nie b�dzie przy wej�ciu tych napis�w.

��A kt�ry� to nie podoba si� waszmo�ciom?�� karczmarz zmarszczy� czo�o i zaczepnie wzi�� si� pod boki. - H�? Mo�e ten o krasnoludzie?

��Nie. Ten o kucharzu.

Troje m�odzierzy wsta�o od sto�u, lekko chwiej�c si� na nogach, ewidentnie z zamiarem zast�pienia im drogi. Dziewczyna i dw�ch ch�opak�w w czarnuch kurtkach. Z mieczami na plecach.

Geralt nie zwolni� kroku, szed�, a twarz i wzrok mia� zimne i ca�kowicie oboj�tne.

G�wniarze w ostatniej niemal chwili rozst�pili si�, cofn�li. Jaskier czu� od nich piwo. Pot. I strach.

��Trzeba si� przyzwyczai� � powiedzia� wied�min, gdy wyszli. - Trzeba si� dostosowywa�.

��Czasem trudno.

To nie jest argument. To nie jest argument, Jaskier.

Powietrze by�o gor�ce, g�ste i kleiste. Jak zupa.

Na zewn�trz, przed zajazdem, dwaj ch�opcy w czarnych kurtkach pomagali jasnow�osej dziewczynie umy� si� w korycie. Dziewczyna parska�a, be�kotliwie dowodzi�a, �e ju� jej lepiej i og�asza�a, �e musi si� napi�. �e owszem, p�jdzie na bazar, by dla krotochwil przewraca� stragany, ale wcze�niej musi si� napi�.

Dziewczyna nazywa�a si� Nadia Esposito. Imi� to zosta�o odnotowane w anna�ach. Przesz�o do historii.

Ale o tym Geralt i Jaskier wiedzie� jeszcze nie mogli. Dziewczyna te� nie.

Uliczki rivskiego grodu t�tni�y �yciem, a tym, co zdawa�o si� bez reszty poch�ania� mieszka�c�w i przybysz�w by� handel. Wygl�da�o, �e wszyscy handluj� tu wszystkim i wszystko pr�buj� zmieni� na co� wi�cej. Zewsz�d rozbrzmiewa�a kakofonia krzyk�w � towar reklamowano, targowano si� zajadle, l�ono wzajemnie, gromko obwiniano w oszustwie, z�odziejstwie i szwindlu, jak r�wnierz innych grzeszkach, zgo�a z handlem nie zwi�zanych.

Nim Geralt i Jaskier dotarli na Wi�zowo, z�o�ono im mn�stwo atrakcyjnych propozycji. Zaoferowano im mi�dzy innymi: astrolabi�, blaszan� tr�bk�, komplet sztu�c�w zdobionych herbem rodziny Frangipanich, akcje kopalni miedzi, s��j pijawek, obszarpan� ksi�g� o tytule Cud mniemany albo G�owa Meduzy, park� tch�rzofretek, eliksir wzmagaj�cy potencj� oraz � w ramach transakcji wi�zanej � niezbyt m�od�, niezbyt szczup�� i niezbyt �wie�� niewiast�.

Czarnobrody krasnolud nad wyraz nachalnie chcia� ich przekona� do kupna tandetnego lusterka w ramce z tombaku, dowodz�c, �e to magiczne zwierciad�o Cambuscana, gdy naraz celnie ci�ni�ty kamie� wytr�ci� mu towar z r�ki.

��Parszywy kobold!�� zawy� uciekaj�c, bosy i brudny ulicznik. - Nielud�! Brodaty cap!

��A �eby ci flaki wygni�y, ludzka mendo!�� zarycza� krasnolud. - �eby ci wygni�y i dup� wyciek�y.

Ludzie przygl�dali si� w ponurym milczeniu.

Kwarta� Wi�zowo le�a� nad samym jeziorem, w zatoce w�r�d olch, p�acz�cych wierzb i � ma si� rozumie� � wi�z�w. Tu by�o znacznie ciszej i spokojniej, nikt nieczego nie kupowa� ani nie chcia� sprzedawa�. Od jeziora powiewa� wiaterek, szczeg�lnie mi�y po wydostaniu si� z dusznego i pe�nego much smrodu miasta.

Karczmy "U Wirsinga" nie szukali d�ugo. Pierwszy napotkany przechodzie� wskaza� im j� bez wahania.

Na schodkach spowitego pn�cym groszkiem i dzik� r� ganku, pod daszkiem obro�ni�tym zieloniutkim mchem i gniazdami jask�ek, siedzia�o dw�ch brodatych krasnolud�w, poci�gaj�c piwo z tulonych do brzuch�w kufli.

��Geralt i Jaskier � powiedzia� jeden z krasnolud�w i bekn�� wdzi�cznie. - D�ugo dali�cie na siebie czeka�, nicponie.

Geralt zsiad� z konia.

��Witaj, Yarpenie Zigrin. Ciesz� si�, �e ci� widz�, Zoltanie Chivay.

Byli jedynymi go��mi zajazdu, intensywnie pachn�cego pieczystym, czosnkiem, zio�ami i czym� jeszcze, czym� nieuchwytnym, ale bardzo mi�ym. Siedzieli przy ci�kim stole z widokiem na jezioro, kt�re przez podbarwiane szybki w o�owianych ramkach wygl�da�o tajemniczo, urocznie i romantycznie.

��Gdzie Ciri?�� spyta� bez ogr�dek Yarpen Zigrin. - Chyba nie�

��Nie � przerwa� szybko Geralt. - Przyjedzie tu. Tylko jej patrze�. No, brodacze, opowiadajcie, co tam u was s�ycha�.

��Nie m�wi�em?�� rzuci� z przek�sem Yarpen. - Nie m�wi�em, Zoltan? Wraca z ko�ca �wiata, gdzie, je�li wierzy� plotkom, brodzi� we krwi, zabija� smoki i obala� cesarstwa. A nas pyta, co u nas s�ycha�. Ca�y wied�min.

��Czym tu tak � wtr�ci� si� Jaskier, w�sz�c � smakowicie niesie?

��Obiadem � powiedzia� Yarpen Zigrin. - Mi�skiem. Zapytaj, Jaskier, sk�d mamy mi�sko.

��Nie zapytam, bo znam ten dowcip.

��Nie b�d� �winia.

��Sk�d macie mi�sko?

��Samo przype�z�o.

��A teraz powa�nie � Yarpen otar� �zy, cho� dowcip, prawd� powiedziawszy, by� do�� leciwy. - Z �arciem jest sytuacja kryzysowa, jak to po wojnie. Mi�sa nie u�wiadczysz, nawet drobiu, o ryb� te� trudno� �le jest z m�k� i kartoflem, str�czkowymi� Farmy popalone, sk�ady pograbione, stawy pospuszczane, pola ugorem�

��Obr�t le�y � doda� Zoltan. - Nie ma przewozu. Funkcjonuje tylko lichwa i handel wymienny. Widzieli�cie bazar? Obok n�dzarzy, wyprzedaj�cych i wymieniaj�cych resztki dobytku, zbijaj� fortuny spekulanci�

��Je�eli do tego wszystkiego nadarzy si� nieurodzaj, zim� ludzie na zaczn� mrze� z g�odu.

��Naprawd� tak �le?

��Jad�c z po�udnia, musia�e� mija� wsie i osady. Przypomnij sobie, w ilu s�ysza�e� szczekanie ps�w.

��Jasna cholera � Jaskier paln�� si� w czo�o. - Widzia�em� M�wi�em ci, Geralt, �e to nie by�o normalne! �e czego� brakowa�o! Ha! Teraz kojarz�! Nie by�o s�ycha� ps�w! Nigdzie nie by�o�

Urwa� nagle, spojrza� w stron� pachn�cej czosnkiem i zio�ami kuchni, a w jego oczach zjawi� si� przestrach.

��Bez obaw � parskn�� Yarpen. - Nasze mi�sko nie z tych, co szczeka, miauczy lub wo�a: "Lito�ci!" Nasze mi�sko jest ca�kiem inne. Godne kr�l�w!

��Zdrad� wreszcie, krasnoludzie!

��Gdy�my dostali wasz list i jasne si� sta�o, �e spotkamy si� w�a�nie w Rivii, kombinowali�my z Zoltanem, czym by tu was podj��. Kombinowali�my, kombinowali�my, a� nam si� od tego kombinowania sika� zachcia�o, zaszli�my tedy do nadjeziornej olszynki. Patrzymy, a tam zatrz�sienie wr�cz �limak�w winniczk�w. Wzi�li�my wi�c w�r i na�apali�my milutkich mi�czak�w, ile tylko w ten w�r wlaz�o�

��Du�o nam uciek�o � pokiwa� g�ow� Zoltan Chivay. - My�my byli krzynk� pijani, a one diablo szybkie.

Oba krasnoludy znowu pop�aka�y si� ze �miechu z kolejnego niem�odego dowcipu.

��Wirsing � Yarpen wskaza� krz�taj�cego si� przy piecu karczmarza � zna si� na przyrz�dzaniu �limak�w, a rzecz ta, wiedzie� wam trzeba, niema�ych wymaga arkan�w. On�e jednak zawo�anym jest kuchmistrzem. Zanim owdowia�, prowadzi� z �on� traktierni� w Mariborze z tak� kuchni�, �e sam kr�l podejmowa� u niego go�ci. Zaraz pojemy, m�wi� wam!

��A wcze�niej � skin�� Zoltan � zak�simy �wie�o uw�dzon� siej� schwytan� na szarpaka w bezdennej otch�ani tutejszego jeziora. I popujemy siwuch� z otch�ani tutejszej piwnicy.

��I opowie��, panowie � przypomnia� Yarpen, nalewaj�c. - Opowie��!

Sieja by�a jeszcze ciep�a, t�usta, pachn�ca dymem olchowych trocin. W�dka by�a zimna, a� z�by rwa�y.

Najpierw opowiada� Jaskier, kwieci�cie, potoczy�cie, kolorowo i ze swad�, stroj�c opowie�� w ornamenty tak kra�ne i fantazyjne, �e niemal przys�aniaj�ce bujd� i konfabulacj�. Potem opowiada� wied�min. Opowiada� sam� prawd�, a m�wi� tak sucho, dr�two i bezbarwnie, �e Jaskier nie wytrzyma� i wtr�ca� si� co i rusz, za co zbiera� od krasnolud�w reprymendy.

A p�niej opowie�� sko�czy�a si� i zapad�a d�uga cisza.

��Za Milv� �uczniczk�! - Zoltan Chivay odchrz�kn��, zasalutowa� kubkiem. - Za Nilfgaardczyka. Za Regisa zielarza, kt�ry w swej chacie ugo�ci� w�drowc�w bimbrem z mandragory. I za ow� Angouleme, kt�rej �em nie zna�. Niech im b�dzie lekka ziemia, wszystkim. Niechaj maj� tam, w za�wiatach, grubo wszystkiego, czego na tym �wiecie by�o im szczup�o. I niechaj po wsze czasy �yj� ich imiona w pie�niach i opowie�ciach. Wypijmy.

Wirsing, ch�opisko szpakowate, blade i chude jak szczapa, istne zaprzeczenie stereotypu karczmarza i mistrza arkan�w kuchennych, wni�s� na st� koszyk bielutkiego i pachn�cego chleba, a po nim ogromny drewniany talerz, na kt�rym na pod�ci�ce z li�ci chrzanu le�a�y �limaki, skwiercz�ce i pryskaj�ce czosnkowym mas�em. Jaskier, Geralt i krasnoludy ostro wzi�li si� za jedzenie. Posi�ek by� wykwintnie smaczny i przy tym niezwykle zabawny, zwa�ywszy konieczno�� �onglerki dziwacznymi kleszczykami i wide�kami.

Jedli, mlaskali, chwytali na chleb wyciekaj�ce mas�o. Kl�li pogodnie, gdy jeden z drugim �limak wyprysn�� si� z kleszczyk�w. Dwa m�ode kotki mia�y dzik� uciech�, turlaj�c i goni�c po pod�odze puste skorupki.

Zapach p�yn�cy z kuchni dowodzi�, �e Wirsing piecze drug� porcj�.

Yarpen Zigrin niech�tnie machn�� r�k�, ale zdawa� sobie spraw�, �e wied�min nie odpu�ci.

��U mnie � powiedzia�, wysysaj�c skorupk� � w zasadzie nic nowego. Troch� si� powojowa�o� Troch� si� porz�dzi�o, bo mnie podstaro�cim wybrali. B�d� robi� karier� w polityce. W ka�dym innym interesie du�a konkurencja. A w polityce dure� na �apowniku i z�odziejem pogania. �atwo si� wybi�.

��Ja tam � rzek� Zoltan Chivay, gestykuluj�c trzymanym w szczypcach �limakiem � do polityki smyka�ki nie mam. Ja hemerni� parowo-wodn� zak�adam, do sp�ki z Figgsem Merluzzo i Munro Bruysem. Pami�tasz ich, wied�minie, Figgsa i Bruysa?

��Nie tylko ich.

��Yazon Varda poleg� pod Jarug� � poinformowa� sucho Zoltan. - Ca�kiem g�upio, w jednej z ostatnich potyczek.

��Szkoda ch�opa. A Percival Schuttenbach?

��Gnom? O, ten ma si� dobrze. Chytrek, od zaci�gu si� wykr�ci�, jakimi� prastarymi gnomimi prawami si� zas�aniaj�c, niby �e mu religia wojowa� zabrania. I uda�o mu si�, cho� wszyscy przecie wiedzieli, �e on ca�y panteon bog�w i bogi� odda�by za marynowanego �ledzia. Teraz ma warsztat jubilerski w Novigradzie. Wiesz, odkupi� ode mnie papug�, Feldmarsza�ka Dud�, i zrobi� z ptaka �yw� reklam�, wyuczywszy wo�a�: "Brrrylanty, brrylanty". I wyobra� sobie, to dzia�a. Gnom ma klienteli od cholery, pe�ne r�ce roboty i nabit� kas�. Tak, tak, to jest Novigrad! Tam pieni�dz na ulicach le�y. Dlatego te� i my nasz� hamerni� zamierzamy w Novigradzie uruchomi�.

��B�d� ci ludzie drzwi g�wnem maza� � powiedzia� Yarpen. - Kamieniami w okna miota�. I zaplutym kar�em nazywa�. Nic ci nie pomo�e, �e� kombatant, �e� si� za nich bi�. B�dziesz pariasem w tym twoim Novigradzie.

��Jako� b�dzie � rzek� weso�o Zoltan. - W Mahakamie za du�a konkurencja. I za du�o polityk�w. Napijmy si�, ch�opaki. Za Caleba Strattona. Za Yazona Vard�.

��Za Regana Dahlberga � doda� Yarpen, pochmurniej�c. Geralt pokr�ci� g�ow�.

��Regan te��

��Te�. Pod Mayen�. Sama zosta�a stara Dahlbergowa. Ach, do diaska, do��, do�� o tym, napijmy si�! I pospieszmy si� z tymi �limakami, bo Wirsing ju� niesie drug� mich�!

Krasnoludy, popu�ciwszy pas�w, wys�ucha�y opowie�ci Geralta o tym, jak to ksi���cy romans Jaskra sko�czy� si� na szafocie. Poeta udawa� ura�onego i nie komentowa�. Yarpen i Zoltan ryczeli ze �miechu.

��Tak, tak � rzek� na koniec Yarpen Zigrin, wyszczerzywszy z�by. - Jak m�wi stara piosenka: ch�op, co w r�ku �amie sztaby, nie oprze si� woli baby. Kilka �wietnych przyk�ad�w s�uszno�ci tego porzekad�a zebra�o si� dzi� za jednym sto�em. Zoltan Chivay, �eby daleko nie szuka�. Opowiadaj�c, co tam u niego nowego, zapomnia� doda�, �e si� �eni. Wkr�tce, bo we wrze�niu. Szcz�liwa wybranka nazywa si� Eudora Brekekeks.

��Breckenriggs!�� skorygowa� dobitnie Zoltan, marszcz�c brew. - Zaczynam mie� do�� poprawiania ci wymowy, Zigrin. Bacz, albowiem ja, gdy mam czego� do��, potrafi� przypieprzy�!

��Gdzie �lub? I kiedy dok�adnie?�� pojednawczo wpad� w s�owo Jaskier. - Pytam, bo mo�e zajrzymy. Je�li zaprosisz, rozumie si�.

��Nie ustalono jeszcze co, gdzie, jak i czy w og�le � b�kn�� Zoltan, najwyra�niej skonfundowany. - Yarpen uprzedza fakty. Niby jeste�my z Eudor� po s�owie, ale czy to mo�na wiedzie�, co b�dzie? W takich, kurwa, czasach?

��Drugi przyk�ad babskiej wszechmocy � kontynuowa� Yarpen Zigrin � to Geralt z Rivii, wied�min.

Geralt udawa� zaj�tego �limakiem. Yarpen parskn��.

��Odzyskawszy oto cudem swoj� Ciri � podj�� � pozwala jej odjecha�, godzi si� na ponowne rozstanie. Zostawia j� znowu sam�, chocia�, jak tu s�usznie kto� zauwa�y�, czasu nie s�, kurwa, najspokojniejsze. A wszystko to dany wied�min robi dlatego, �e tak chce pewna kobieta. Wied�min wszystko i zawsze robi tak, jak chce tego owa kobieta, znana og�owi jak Yennefer z Vengerbergu. I �eby to jeszcze dany wied�min co� z tego mia�. Ale on nie ma. Zaiste, jak mawia� kr�l Dezmod, zagl�dn��wszy po sko�czonej potrzebie do nocnika: "Rozum nie jest w stanie tego ogarn��".

��Proponuj� � Geralt z przemi�ym u�miechem wzni�s� kubek � napi� si� i zmieni� temat.

��O, to, to � powiedzieli w duecie Jaskier i Zoltan.

Wirsing wzni�s� na st� trzeci�, a potem czwart� mich� �limak�w winniczk�w. Nie zapomnia� te�, ma si� rozumie�, o chlebie i gorza�ce. Biesiadnicy nasycili si� ju� nieco jad�em, nic tedy dziwnego, �e toasty wznoszono nieco cz�ciej. Nic te� dziwnego, �e do dyskursu coraz cz�ciej i g�ciej zakrada�a si� filozofia.

��Z�o, z kt�rym walczy�em � powt�rzy� wied�min � by�o przejawem dzia�a� Chaosu, dzia�a� obliczonych na to, by zak��ci� �ad. Tam bowiem, gdzie szerzy si� Z�o, �ad zapanowa� nie mo�e, wszystko, co �ad zbuduje, runie, nie ostoi si�. �wiate�ko m�dro�ci i p�omyk nadziei, �ar ciep�a, miast rozb�yska�, zgasn�. B�dzie ciemno. A w ciemno�ci b�d� k�y, pazury i krew.

Yarpen Zigrin pog�adzi� brod� zat�uszczon� wyciek�ym ze �limak�w czosnkowozio�owym mas�em.

��Bardzo to �adnie powiedziane, wied�minie � przyzna�. - Ale, jak rzek�a m�odziutka Cerro do kr�la Vridanka na ich pierwszej schadzce: "Niebrzydka rzecz, ale czy ma jakie� zastosowanie praktyczne?"

��Racja istnienia � wied�min nie u�miechn�� si� � i racja bytu wied�min�w zosta�y zachwiane, albowiem walka Dobra ze Z�em toczy si� teraz na innym polu bitwy i zupe�nie inaczej jest prowadzona. Z�o przesta�o by� chaotyczne. Przesta�o by� �lep� i �ywio�ow� si��, przeciw kt�rej wyst�pi� musia� wied�min, mutant r�wnie morderczy i r�wnie chaotyczny jak samo Z�o. Dzi� Z�o rz�dzi si� prawami � bo prawa mu przys�uguj�. Dzia�a w my�l zawartych traktat�w pokojowych, bo pomy�lano o nim, owe traktaty zawieraj�c�

��Widzia� wyp�dzonych na po�udnie osadnik�w � domy�li� si� Zoltan Chivay.

��I nie tylko � doda� powa�nie Jaskier. - Nie tylko.

��I co z tego?�� Yarpen Zigrin siad� wygodniej, spl�t� d�onie na brzuchu. - Ka�dy co� widzia�. Ka�dego co� kiedy� wkurzy�o, ka�dy kiedy� na kr�cej lub d�u�ej straci� apetyt. Albo sen. Tak bywa. Tak bywa�o. I tak bywa� b�dzie. Wi�cej filozofii, jak i z tych skorup tutaj, jako �ywo z tego nie wyci�niesz. Bo i nie ma wi�cej. Co tobie nie w smak, wied�minie, co tobie nie po my�li? Zmiany, kt�rym ulega �wiat? Rozw�j? Post�p?

��Mo�e.

Yarpen milcza� d�ugo, patrz�c na wied�mina spod krzaczastych brwi.

��Post�p � rzek� wreszcie � jest jak stado �wi�. I tak nale�y na �w post�p patrze�, tak go nale�y ocenia�. Jak stado �wi� �a��cych po gumnie i obej�ciu. Z faktu istnienia tego stada wyp�ywaj� rozlicznie korzy�ci. Jest golonka. Jest kie�basa, jest s�onina, s� n�ki w galarecie. S�owem, s� korzy�ci! Nie ma co tedy nosem kr�ci�, �e wsz�dzie nasrane.

Wszyscy milczeli czas jaki�, rozwa�aj�c w duszach i sumieniach r�ne wa�ne rzeczy i sprawy.

��Trzeba si� napi� � rzek� wreszcie Jaskier.

Nikt nie zaprotestowa�

��Post�p � powiedzia� w�r�d ciszy Yarpen Zigrin � b�dzie, na d�u�sz� met�, rozja�nia� mroki. Ciemno�� ust�pi przed �wiat�em. Ale nie od razu. I na pewno nie bez walki.

Geralt, zapatrzony w okno, u�miechn�� si� do w�asnych my�li i marze�.

��Ciemno��, o kt�rej m�wisz � powiedzia� � to stan ducha, nie materii. Do walki z czym� takim trzeba wyszkoli� ca�kiem innych wied�min�w. Najwy�szy czas zacz��.

��Zacz�� si� przekwalifikowywa�? To mia�e� na my�li?

��Ca�kiem nie to. Mnie wied�mi�stwo ju� nie interesuje. Przechodz� w stan spoczynku.

��Akurat!

��M�wi� najzupe�niej powa�nie. Sko�czy�em z wied�mi�stwem.

Zapad�a d�uga cisza, przerywana w�ciek�ym miauczeniem kotk�w, kt�re pod sto�em drapa�y si� i gryz�y, wierne obyczajowi swego gatunku, dla kt�rego zabawa bez b�lu to �adna zabawa.

��Sko�czy� z wied�mi�stwem � powt�rzy� wreszcie przeci�gle Yarpen Zigrin. - Ha! Sam nie wiem, co o tym my�le�, jak powiedzia� kr�l Dezmod, gdy przy�apano go na oszukiwaniu w karty. Ale podejrzewa� mo�na najgorsze. Jaskier, ty z nim podr�ujesz, du�o z nim przestajesz. Zdradza inne objawy paranoi?

��Dobra, dobra � Geralt mia� twarz kamienn�. - �arty na bok, jak powiedzia� kr�l Dezmod, gdy w�r�d uczty go�cie nagle zacz�li sinie� i umiera�. Powiedzia�em, co mia�em do powiedzenia. A teraz do czyn�w.

Zdj�� miecz z oparcia krzes�a.

��Oto tw�j sihill, Zoltanie Chivay. Zwracam ci go z podzi�kowaniem i pok�onem. Pos�u�y�. Pom�g�. Ratowa� �ycie. I odbiera� �ycie.

��Wied�minie��� krasnolud uni�s� r�ce w obronnym ge�cie. - Miecz jest tw�j. Nie po�ycza�em ci go, lecz podarowa�em. Podarunki�

��Milcz, Chivay. Zwracam ci tw�j miecz. Nie b�dzie mi ju� potrzebny.

��Akurat � powt�rzy� Yarpen. - Nalej mu w�dki, Jaskier, bo gada jak stary Schrader, gdy mu w szybie kopalni oskard spad� na g�ow�. Geralt, ja wiem, �e ty jeste� natura g��boka i dusza wynios�a, ale nie pieprz, bardzo ci� prosz�, takich g�odnych kawa�k�w, bo w audytorium, jak �atwo zauwa�y�, nie siedzi ani Yennefer, ani �adna inna z twoich czarodziejskich konkubin, jeno my, stare wilki. Nie nam, starym wilkom, baja� o tym, �e miecz niepotrzebny, wied�min niepotrzebny, �e �wiat jest be, �e to, �e sio. Jeste� wied�minem i b�dziesz nim�

��Nie, nie b�d� � zaprzeczy� �agodnie Geralt. - Pewnie zdziwi to was, stare wilki, ale doszed�em do wniosku, �e g�upot� jest sikanie pod wiatr. �e g�upot� jest nadstawia� karku za kogo�. Nawet je�li ten kto� p�aci. I nic do tego nie ma filozofia egzystencjalna. Nie uwierzycie, ale w�asna sk�ra sta�a mi si� nagle nad wyraz mi�a. Doszed�em do wniosku, �e g�upot� by�oby zara�a� j� w cudzej obronie.

��Zauwa�y�em � kiwn�� g�ow� Jaskier. - Z jednej strony, to m�dre. Z drugiej�

��Nie ma drugiej.

��Yennefer i Ciri � spyta� po ma�ej chwili Yarpen � maj� co� wsp�lnego z twoj� decyzj�?

��Wiele.

��Tedy wszystko jasne � westchn�� krasnolud. - Nie bardzo wiem, co prawda, jak ty, profesjona� od miecza, zamierzasz si� sustentowa�, jak masz zamiar urz�dzi� sobie byt doczesny. Cho� nijak, cho�by� z�by rwa�, nie widz� ci� w roli, we�my, takiego plantatora kapusty, c� jednak, wyb�r trzeba uszanowa�. Gospodarzu, pozw�l! Oto miecz mahakamski sihill z ku�ni samego Rhundurina. By� to podarek. Obdarowany go nie chce, darowuj�cemu przyj�� zwrotu nie wolno. We� go wi�c ty, przymocuj nad kominem. Przemianuj karczm� na "Pod Wied�mi�skim Mieczem". Niech tu w zimowe wieczory p�yn� opowie�ci o skarbach i potworach, o krwawej wojnie i zaciek�ych walkach, o �mierci. O wielkiej mi�o�ci i o niez�omnej przyja�ni. O odwadze i o honorze. Niechaj ten miecz nastaja s�uchaczy i zsy�a natchnienie bajarzom. A teraz nalejcie mi, panowie, w to oto naczynie w�dki, albowiem b�d� m�wi� dalej, b�d� wyg�asza� g��bokie prawdy i r�ne filozofie, w tym egzystencjalne.

Gorza�k� rozlano do kubk�w w ciszy i dostoje�stwie. Spojrzano sobie w oczy i wypito. Z nie mniejszym dostoje�stwem. Yarpen Zigrin odchrz�kn��, powi�d� wzrokiem po s�uchaczach, upewni� si�, czy aby s� dostatecznie skupieni i dostojni.

��Post�p � przem�wi� z namaszczeniem � b�dzie rozja�nia� mroki, bo od tego �w post�p jest, jak ta, nie przymierzaj�c, dupa od stania. B�dzie coraz ja�niej, coraz mniej b�dziemy bali si� ciemno�ci i zaczajonego w niej Z�a. Przyjdzie, by� mo�e, i taki dzie�, kiedy w og�le przestaniemy wierzy�, �e w tej ciemno�ci co� czyha. B�dziemy takie l�ki wy�miewa�. Nazywa� dziecinnymi. Wstydzi� si� ich! Ale zawsze, zawsze b�dzie istnia�a ciemno��. I zawsze b�dzie w ciemno�ci Z�o, zawsze b�d� w ciemno�ci k�y i pazury, mord i krew. I zawsze b�d� potrzebni wied�mini.

Siedzieli w zadumie i milczeniu, pogr��eni w my�lach tak g��boko, �e ich uwadze umkn�� rosn�cy nagle szum i ha�as miasta, gniewny, z�owrogi, przybieraj�cy na sile jak buczenie rozdra�nionych os.

Ledwie zauwa�yli, jak cichutkim i pustym nadjeziornym bulwarem przemkn�a jedna, druga, trzecia posta�.

W momencie, gdy nad miastem eksplodowa� ryk, drzwi zajazdu "U Wirsinga" rozwar�y si� z trzaskiem i do wn�trza wpad� ma�y krasnolud, czerwony z wysi�ku i z trudem �api�cy powietrze.

��Co jest?�� uni�s� g�ow� Yarpen Zigrin.

Krasnolud, nadal nie mog�c z�apa� tchu, wskaza� r�k� w stron� �r�dmie�cia. Oczy mia� dzikie.

��We� g��boki wdech � poradzi� Zoltan Chivay. - I gadaj, w czym rzecz.

Potem m�wiono, �e tragiczne wypadki w Rivii by�y wydarzeniem absolutnie przypadkowym, �e by�a to reakcja spontaniczna, nag�a i niemo�liwa do przewidzenia eksplozja s�usznego gniewu, zrodzona przez wzajemn� wrogo�� i niech�� ludzi, krasnolud�w i elf�w. M�wiono, �e to nie ludzie, lecz krasnoludy zaatakowa�y pierwsze, �e z ich strony wysz�a agresja. �e krasnoludzki przekupie� obrazi� m�od� szlachciank� Nadi� Esposito, sierot� wojenn�, �e u�y� wobec niej przemocy. Gdy za� w obronie szlachcianki stan�li jej przyjaciele, krasnolud skrzykn�� swych rodak�w. Dosz�o do bitki, a potem walki, kt�ra w mgnieniu oka obj�a ca�y bazar. Walka przerodzi�a si� w rze�, w zmasowany atak ludno�ci na zajmowan� przez nieludzi cz�� podgrodzia i dzielnic� Wi�zowo. W ci�gu nieca�ej godziny, od incydentu na bazarze do interwencji mag�w, zabite zosta�y sto osiemdziesi�t cztery osoby, a blisko po�ow� ofiar stanowi�y kobiety i dzieci.

Tak� te� wersj� wypadk�w podaje w swej pracy profesor Emmerich Gottschalk z Oxenfurtu.

Ale byli tacy, kt�rzy m�wili co innego. Gdzie tu spontaniczno��, gdzie tu raptowna i nieprzewidywalna eksplozja, pytali, je�eli w ci�gu kilku minut od zaj�� na bazarze zjawi�y si� na ulicach wozy, z kt�rych ludziom zacz�to rozdawa� bro�? Gdzie tu nag�y a s�uszny gniew, je�eli prowodyrami mot�ochu, tymi najbardziej widocznymi i aktywnymi w czasie masakry, byli ludzie, kt�rych nikt nie zna�, a kt�rzy przybyli do Rivii na kilka dni przed zaj�ciami, nie wiedzie� sk�d? I znikn�li potem nie wiadomo gdzie? Dlaczego wojsko interweniowa�o tak p�no? I z pocz�tku tak opieszale?

Jeszcze inni naukowcy doszukiwali si� rivskich zaj�ciach nilfgaardzkich prowokacji, a byli i tacy, kt�rzy twierdzili, �e wszystko to uknu�y same krasnoludy do sp�ki z elfami. �e same si� pozabija�y, by oczerni� ludzi.

W�r�d powa�nych naukowych g�os�w zupe�nie zagubi�a si� nader �mia�a teoria pewnego m�odego i ekscentrycznego magistra, kt�ry � dop�ki go nie uciszono � twierdzi�, �e w Rivii do g�osu dosz�y nie �adne spiski i tajemne sprzysi�enia, lecz zwyczajne i jak�e powszechne cechy miejscowej ludno�ci: ciemnota, ksenofobia, brutalne chamstwo i dog��bnie zbydl�cenie.

A potem sprawa znudzi�a si� wszystkim i przestano o niej m�wi� w og�le.

��Do piwnicy!�� powt�rzy� wied�min, a niepokojem nas�uchuj�c zbli�aj�cego si� szybko ryku i wrzasku t�uszczy. - Krasnoludy do piwnicy! Bez g�upiej bohaterszczyzny!

��Wied�minie � st�kn�� Zoltan, �ciskaj�c stylisko topora. - Ja nie mog� Tam gin� moi bracia�

��Do piwnicy. Pomy�l o Eudorze Brekekeks. Chcesz by owdowia�a przed �lubem?

Argument podzia�a�. Krasnoludy zesz�y do loszku. Geralt i Jaskier zakryli wej�cie s�omian� rog�k�. Wirsing, zwykle blady, teraz by� bia�y. Jak twar�g.

��Widzia�em pogrom w Mariborze � wyduka�, patrz�c na wej�cie do piwnicy. - Je�li ich tam znajd��

��Id� do kuchni.

Jaskier te� by� blady. Geralt niespecjalnie mu si� dziwi�. W bezforemnym i jednostajnym do niedawna ryku, jaki ich dolatywa�, zabrzmia�y indywidualne nuty. Takie, na d�wi�k kt�rych w�osy podnosi�y si� na g�owie.

��Geralt � wyj�cza� poeta. - Ja jestem troch� podobny do elfa�

��Nie b�d� g�upi.

Nad dachami wykwit�y k��by dymu. A z uliczki wypadli zbiegowie. Krasnoludy. P�ci obojga.

Dw�ch bez zastanowienia skoczy�o do jeziora i zacz�o p�yn��, ostro kot�uj�c wod�, na wprost, na ploso. Reszta si� rozbieg�a. Cz�� skr�ci�a w stron� ober�y.

Z uliczki wypad�a t�uszcza. By�a szybsza od krasnolud�w. W tym wy�cigu ��dza mordu wygrywa�a.

Wrzask mordowanych za�widrowa� w uszach, zadzwoni� kolorowanymi szybkami w oknach zajazdu. Geralt poczu�, jak zaczynaj� dr�e� mu r�ce.

Jednego krasnoluda dos�ownie rozszarpano, rozerwano na sztuki. Drugiego, przewr�conego na ziemi�, w kilka chwil zmieniono w krwaw� bezkszta�tn� mas�. Kobiet� zad�gano wid�ami i spisami, dziecko, kt�rego broni�a do ko�ca, zwyczajnie rozdeptano, zmia�d�ono uderzeniami obcas�w.

Troje � krasnolud i dwie kobiety � uciek�o wprost ku ober�y. Za nimi gna� rycz�cy t�um.

Geralt wzi�� g��boki wdech. Wsta�. Czuj�c na sobie przera�one oczy Jaskra i Wirsinga, zdj�� z p�ki nad kominem sihill, miecz kuty w Mahakamie, w ku�ni samego Rhundurina.

��Geralt.. - zaj�cza� rozdzieraj�co poeta.

��Dobra � powiedzia� wied�min, id�c ku wyj�ciu. - Ale to ju� ostatni raz! Niech mnie szlag, to ju� naprawd� ostatni raz!

Wyszed� na ganek, a z ganku ju� skoczy�, szybkim ci�ciem rozp�ata� draba w murarskim kitlu, zamierzaj�cego si� na kobiet� kielni�. Nast�pnemu odr�ba� r�k� wczepion� we w�osy drugiej niewiasty. Kopi�cych przewr�conego krasnoluda zasiek� dwoma szybkimi, sko�nymi ci�ciami.

I poszed� w t�um. Szybko, zwijaj�c si� w p�obrotach. Ci�� celowo szeroko, pozornie bez�adnie � wiedz�c, �e takie ci�cia s� bardziej krwawe i bardziej spektakularne. Nie chcia� ich zabija�. Chcia� ich tylko porz�dnie pokaleczy�.

��Elf! Elf!�� rozdar� si� dziko kto� z t�uszczy. - Zabi� elfa!

Przesada, pomy�la�, Jaskier mo�e, ale ja elfa nie przypominam z �adnej strony.

Wypatrzy� tego, kt�ry krzycza�, �o�nierza chyba, bo w brygantynie i wysokich butach. Wkr�ci� si� w t�um jak w�gorz. �o�nierz zastawi� si� trzymanym obur�cz oszczepem. Geralt ci�� wzd�u� drzewca, odr�buj�c mu palce. Zawirowa�, kolejnym szerokim ci�ciem wywo�uj�c wrzaski b�lu i fontanny krwi.

��Pomi�uj!�� rozczochrany m�odzik o oszala�ych oczach pad� przed nim na kolana. - Oszcz�d�!

Geralt oszcz�dzi�, wstrzyma� r�k� i miecz, przeznaczony do ciosu impet wykorzystuj�c na obr�t. K�tem oka zobaczy�, jak rozczochrany si� zrywa, zobaczy�, co trzyma w r�kach. Z�ama� obr�t, by wywin�� si� w odwrotny unik. Ale ugrz�z� w t�umie. Na u�amek sekundy ugrz�z� w t�umie.

M�g� tylko spojrze� na lec�ce ku niemu tr�jz�bne ostrze wide�.

Ogie� w palenisku ogromnego komina wygas�, w halli zrobi�o si� ciemno. Wiej�cy od g�r wicher �wiszcza� w szczelinach mur�w, wy�, wdzieraj�c si� przez nieszczelne okiennice Kaer Morhen, Wied�mi�skiego Siedliszcza.

��Psiakrew!�� Eskel nie wytrzyma�, wsta�, otworzy� kredens.�� �Mewa� czy w�dka?

��W�dka � powiedzieli jednym g�osem Co�n i Geralt.

��No pewnie � odezwa� si� skryty w cieniu Vesemir. - No pewnie, jasne! Utopcie wasz� g�upot� w gorzale. G�upcy cholerni!

��To by� wypadek��� b�kn�� Lambert. - Radzi�a ju� sobie na grzebieniu�

��Zamknij jadaczk�, durniu! Nie chc� s�ysze� twego g�osu! Powiadam ci, je�li dziewczynie co� si� sta�o�

��Ma si� ju� dobrze � przerwa� mi�kko Co�n. - �pi spokojnie. G��boko i zdrowo. Obudzi si� troch� obola�a, i to wszystko. O transie, o tym, co si� sta�o, nie b�dzie w og�le pami�ta�a.

��Byle�cie wy pami�tali � sapn�� Vesemir. - Kapu�ciane �by! Nalej i mnie, Eskel.

Milczeli d�ugo, zas�uchani w wycie wichury.

��Trzeba kogo� wezwa� � powiedzia� wreszcie Eskel. - Trzeba tu �ci�gn�� jak�� magiczk�. To, co dzieje si� z t� dziewczyn�, nie jest normalne.

��To ju� trzeci trans.

��Ale po raz pierwszy m�wi�a artyku�owanie�

��Powt�rzcie mi jeszcze raz, co m�wi�a � rozkaza� Vesemir, jednym zamachem wychylaj�c pucharek. - S�owo w s�owo.

��Nie da si� s�owo w s�owo � powiedzia� Geralt, zapatrzony w �ar. - A sens, je�li ma sens szukanie w tym sensu, by� taki: ja i Co�n umrzemy. Z�by b�d� nasz� zgub�. Obu nas zabij� z�by. Jego dwa. Mnie trzy.

��Jest do�� prawdopodobne � prychn�� Lambert � �e zostaniemy zagryzieni. Ka�dego z nas mog� w ka�dej chwili zgubi� z�by. Was dwu jednak, je�li ta wieszczba jest prawdziwie wieszcza, wyko�cz� jakie� wyj�tkowo szczerbate monstra.

��Albo ropna zgorzel od zepsutych z�b�w � kiwn�� g�ow� Eskel, pozornie powa�ny. - Tyle �e nam przecie� nie psuj� si� z�by.

��A ja � powiedzia� Vesemir � nie kpi�bym sobie z tej sprawy.

Wied�mini milczeli.

Wicher wy� i gwizda� w murach Kaer Morhen.

Rozczochrany m�odzik, jak gdyby przera�ony tym, co zrobi�, pu�ci� stylisko, wied�min wbrew woli zakrzycza� z b�lu, zgi�� si�, wbite w jego brzuch tr�jz�bne wid�y przewa�y�y go, a gdy upad� na kolana, same wysun�y si� z cia�a, upad�y na bruk. Krew pola�a si� z szumem i pluskiem godnym wodospadu.

Geralt chcia� wsta� z kolan. Zamiast tego przewr�ci� si� na bok.

Otaczaj�ce go d�wi�ki nabra�y pog�osu i echa, s�ysza� je tak, jak gdyby mia� g�ow� pod wod�. Widzia� te� niewyra�nie, z zak��con� perspektyw� i zupe�nie fa�szyw� geometri�.

Ale widzia�, jak t�um pierzcha. Widzia� jak czmych przed odsiecz�. Przed Zoltanem i Yarpenem z toporami, Wirsingiem z tasakiem od mi�sa i Jaskrem zbrojnym w miot��.

St�jcie, chcia� krzykn��, dok�d? Wystarczy, �e to ja zawsze sikam pod wiatr.

Ale nie m�g� krzykn��. G�os zd�awi�a fala krwi.

Mia�o si� na po�udnie, gdy czarodziejki dotar�y do Rivii, gdy w dole, w perspektywie go�ci�ca, lustrzanie zab�ys�a tafla jeziora Loc Eskalott, czerwone dach�wki zamku i dachy grodu.

��No, to dojecha�y�my � stwierdzi�a fakt Yennefer. - Rivia! Ha, jak to si� przedziwnie losy plot�.

Ciri, od d�u�szego czasu bardzo podniecona, zmusi�a Kelpie do ta�czenia i drobienia kopytami. Triss Merigold westchn�a niezauwa�alnie. To znaczy, my�la�a, �e to by�o niezauwa�alnie.

��Prosz�, prosz� � Yennefer pokosi�a na ni� oczy. - Jakie� to dziwne d�wi�ki unosz� tw� pier� dziewicz�, Triss. Ciri, pojed� do przodu, sprawd�, czy ci� tam nie ma.

Triss odwr�ci�a twarz, zdecydowana nie prowokowa� i nie dawa� pretekstu. Nie liczy�a na efekt. Od d�u�szego czasu wyczuwa�a w Yennefer z�o�� i agresj�, tym silniejsze, im bardziej zbli�a�y si� do Rivii.

��Ty, Triss � powt�rzy�a zjadliwie Yennefer � nie rumie� si�, nie wzdychaj, nie �li� si� i wier� pupk� w siodle. My�lisz, �e dlaczego uleg�am twojej pro�bie, zgodzi�am si�, by� pojecha�a z nami? Na omdlewaj�co rozkoszne spotkanie z niegdysiejszym ukochanym? Ciri, prosi�am, pojed� nieco do przodu! Daj nam porozmawia�!

��To jest monolog, nie rozmowa � powiedzia�a butnie Ciri, ale pod gro�nym fio�kowym spojrzeniem skapitulowa�a natychmiast, gwizdn�a na Kelpie i pogalopowa�a go�ci�cem.

��Nie jedziesz na spotkanie z kochankiem, Triss � podj�a Yennefer. - Nie jestem ani tak szlachetna, ani tak g�upia, by tobie dawa� sposobno��, a jemu pokus�. Tylko tej jeden raz, dzisiaj, p�niej zadbam, by�cie oboje nie mieli pokus ni okazji. Ale dzisiaj nie odm�wi� sobie s�odkiej i perwersyjnej przyjemno�ci. On wie o roli, kt�r� odegra�a�. I podzi�kuje ci za to swoim s�ynnym spojrzeniem. A ja b�d� patrzy�a na twoje dr��ce wargi i dygocz�ce d�onie, b�d� s�ucha�a twoich kulawych przeprosin i usprawiedliwie�. I wiesz co, Triss? B�d� omdlewa�a z rozkoszy.

��Wiedzia�am � burkn�a Triss � �e nie zapomnisz mi, �e b�dziesz si� m�ci�. Godz� si� na to, bo faktycznie zawini�am. Ale jedno musz� ci powiedzie�, Yennefer. Nie licz za bardzo na to omdlewanie. On umie wybacza�.

��Za to, co zrobiono jemu, owszem � zmru�y�a oczy Yennefer. - Ale on nigdy nie wybaczy ci tego, co zrobiono Ciri. I mnie.

��Mo�e � Triss prze�kn�a �lin�. - Mo�e i nie wybaczy. Zw�aszcza je�li ty si� o to postarasz. Ale na pewno nie b�dzie si� zn�ca�. Do tego si� nie zni�y.

Yennefer chlasn�a konia nahajk�. Ko� zar�a�, skoczy�, zapl�sa� tak gwa�townie, �e czarodziejka zachwia�a si� z siodle.

��Do�� tej dyskusji!�� warkn�a. - Wi�cej pokory, ty arogancka szantrapo! To jest m�j m�czyzna, m�j i tylko m�j! Rozumiesz? Masz przesta� o nim m�wi�, masz przesta� o nim my�le�, masz przesta� zachwyca� si� jego szlachetnym charakterem� Od zaraz, od natychmiast! Och, mam ochot� chwyci� ci� za te ry�e kud�y�

��Spr�buj tylko!�� wrzasn�a Triss. - Tylko spr�buj, ma�po, a oczy ci wydrapi�! Ja�

Umilk�y, widz�c Ciri, p�dz�c� ku nim na z�amanie karku, w chmurze i kurzawie. I od razu wiedzia�y, �e co� si� �wi�ci. I od razu zobaczy�y, co. Zanim jeszcze Ciri do nich dojecha�a.

Ponad strzechy bliskiego ju� podgrodzia, ponad dach�wki i kominy grodu, strzeli�y nagle czerwone j�zory p�omienia, k��bami buchn�� dym. Uszu czarodziejek dobieg� krzyk, daleki jak brz�czenie natr�tnych much, jak buczenie rozz�oszczonych trzmieli. Krzyk r�s�, wzmaga� si� kontrapunktowany pojedynczymi wysokimi wrzaskami.

��Co si� tam, cholera, dzieje?�� Yennefer stan�a w strzemionach. - Najazd? Po�ar?

��Geralt��� j�kn�a nagle Ciri, robi�c si� bia�a jak welinowy papier. - Geralt!

��Ciri? CO z tob�?

Ciri unios�a r�k�, a czarodziejki zobaczy�y krew, �ciekaj�c� po jej d�oni. Lini� �ycia.

��Ko�o si� zamkn�o � powiedzia�a dziewczyna, zamykaj�c oczy. - Zrani� mnie cier� r�y z Shaerrawedd, a w�� Urobos zatopi� z�by we w�asnym ogonie. Jad�, Geralt! Jad� do ciebie! Nie zostawi� ci� samego!

Nim kt�rakolwiek z czarodziejek zdo�a�a zaprotestowa�, dziewczyna obr�ci�a Kelpie i momentalnie posz�a w cwa�.

Mia�y do�� przytomno�ci umys�u, by natychmiast w�asne konie zmusi� do galopu. Ale ich wierzchowce z Kelpie mierzy� si� nie mog�y.

��Co jest?�� krzykn�a Yennefer, �ykaj� wiatr. - Co si� dzieje?

��Przecie� wiesz!�� za�ka�a Triss, cwa�uj�c u jej boku. - P�d�, Yennefer!

Nim wpad�y mi�dzy budy podgrodzia, nim min�li ich pierwsi uciekaj�cy z miasta zbiegowie, Yennefer mia�a ju� na tyle jasny obraz sytuacji, by wiedzie�, �e to, co dzieje si� w Rivii, to nie po�ar i nie najazd wra�ych wojsk, lecz pogrom. Wiedzia�a te�, co poczu�a Ciri, ku czemu � i komu � tak gna. Wiedzia�a r�wnierz, �e nie dogoni jej. Nie by�o szans. Spanikowanych, zbitych w t�um ludzi, przed kt�rymi ona i Triss musia�y wry� wierzchowce tak, �e o ma�o nie fikn�y przez ko�skie �by. Kelpie po prostu przeskoczy�a, kopyta klaczy str�ci�y kilka kapeluszy i czapek.

��Ciri! St�j!

Nie wiedzie� kiedy, by�y ju� w�r�d uliczek pe�nych rozbieganej i wyj�cej t�uszczy. Yennefer w przelocie dostrzeg�a le��ce w rynsztokach cia�a, widzia�a trupy powieszone za nogi na s�upach i belkach. Widzia�a le��cego na ziemi krasnoluda, kt�rego kopano i bito kijami, widzia�a drugiego, kt�rego masamrowano szyjkami st�uczonych butelek. S�ysza�a krzyki katuj�cych, krzyki i wycie katowanych. Widzia�a, jak nad wyrzucon� z okna kobiet� zwar�a si� ci�ba, jak zamigota�y wznosz�ce si� i opadaj�ce dr�gi.

T�um g�stnia�, ryk r�s�. Czarodziejkim wydawa�o si�, �e dystans mi�dzy nimi a Ciri zmala�. Nast�pn� przeszkod� na drodze Kelpie by�a grupka zdezorientowanych halabardnik�w, kt�rych kara klacz potraktowa�a jak parkan i przeskoczy�a, jednemu str�caj�c p�aski kapalin. Pozostali a� przysiedli ze strachu.

W pe�nym galopie wpad�y na plac. Tu by�o a� czarno od ludzi. I dymu. Yennefer zorientowa�a si�, �e Ciri, niechybnie wiedziona prorocz� wizj�, zmierza ku samemu j�dru, samemu centrum wydarze�. W sam ogie� po�ar�w, tam, gdzie szala� mord.

Bo w ulicy, ku kt�rej skr�ci�a, wrza�a walka. Krasnoludy i elfy zaciekle broni�y zaimprowizowanej barykady, broni�y strasonej pozycji, padaj�c ju� i gin�c pod naporem wal�cego si� na nich wyj�cego mot�ochu. Ciri wrzasn�a, przywar�a do ko�skiej szyi. Kelpie wzbi�a si� i przelecia�a nad barykad� nie jako ko�, ale jak wielki czarny ptak.

Yennefer wpad�a w t�um, wry�a konia, przewracaj�c kilka os�b. �ci�gni�to j� z siod�a, nim zdo�a�a wrzasn��. Dosta�a czym� w plecy, w krzy�e, w ty� g�owy. Upad�a na kolana, zobaczy�a zaro�ni�tego typa w szewskim fartuchu szykuj�cego si�, by j� kopn��.

Yennefer mia�a dosy� takich, kt�rzy kopi�.

Z jej rozcapierzonych palc�w strzeli� siny i sycz�cy ogie�, tn�cy jak bicz twarze, torsy i r�ce otaczaj�cych ja ludzi. Za�mierdzia�o palonym mi�sem, ryki i wizgi b�lu wybi�y si� na moment ponad og�lny rwetes i harmider.

��Wied�ma! Elfia wied�ma! Czarownica!

Nast�pny typ skoczy� ku niej ze wzniesion� siekier�. Yennefer strzeli�a mu ogniem prosto w twarz, ga�ki oczne typa p�k�y, zakipia�y i z sykiem wyla�y si� na policzki.

Przelu�ni�o si�. Kto� chwyci� j� za rami�, szarpn�a si�, gotowa pali�, ale to by�a Triss.

��Uciekajmy st�d� Yenna� Ucie� kajmy�

S�ysza�am j� m�wi�c� takim g�osem, przemkn�o przez g�ow� Yennefer. Wargami, kt�re s� jak z drewna, kt�rych nie zwil�a nawet kropelka �liny. Wargami, kt�re parali�uje l�k, kt�rymi trz�sie panika.

S�ysza�am j�, m�wi�c� takim g�osem. Na wzg�rzu Sodden.

Gdy umiera�a ze strachu.

Teraz te� umiera ze strachu. Do ko�ca �ycia b�dzie umiera� ze strachu. Bo ten, kto raz nie z�amie w sobie tch�rzostwa, b�dzie umiera� ze strachu do ko�ca swoich dni.

Palce, kt�re Triss wczepi�a jej w r�ka, by�y jak ze stali, Yennefer wyzwoli�a si� z ich chwytu z najwy�szym wysi�kiem.

��Chcesz, to uciekaj!�� krzykn�a. - Schowaj si� za kieck� twojej Lo�y! Ja mam czego broni�! Ja Ciri samej nie zostawi�! Ani Geralta! Precz, ho�oto! Z drogi, je�li wam sk�ra mi�a!

T�um, odgradzaj�cy j� od konia, cofn�� si� przez b�yskawicami, sypi�cymi si� z oczu i r�k czarodziejki. Yennefer szarpn�a g�ow�, rozburzaj�c czarne loki. Wygl�da�a jak wcielona furia, jak anio� zag�ady, karz�cy anio� zag�ady z ognistym mieczem.

��Won, precz do dom�w, chamy!�� wrzasn�a smagaj�c mot�och p�omiennym biczem. - Precz! Do pocechuj� was ogniem, jak byd�o!

��To tylko jedna wied�ma, ludzie!�� rozleg� si� z t�umu d�wi�czny i metaliczny g�os. - Jedna zatracona elfia gu�larka!

��Jest sama! Ta druga uciek�a! Hej, dziatki, a do kamieni!

� �mier� nieludziom! Gorze czarownicy!

��Na pohybel!

Pierwszy kamie� �wisn�� jej ko�o ucha. Drugi r�bn�� w rami�, a� si� zatoczy�a. Trzeci uderzy� prosto w twarz. B�l najpierw ogni�cie eksplodowa� w oczach, potem owin�� wszystko czarnym aksamitem.

Ockn�a si�, j�kn�a z b�lu. Oba przedramiona i przeguby rwa�y b�lem. Si�gn�a odruchowo, namaca�a grube warstwy banda�a. J�kn�a znowu, g�ucho, rozpaczliwie. Z �alu, �e to nie sen. I z �alu, �e si� nie uda�o.

��Nie uda�o si� � powiedzia�a siedz�ca obok ��ka Tissaia de Vries.

Yennefer chcia�o si� pi�. Pragn�a, by kto� cho�by zwil�y� jej pokryte lepkim nalotem wargi. Ale nie poprosi�a. Duma jej nie pozwala�a.

��Nie uda�o si� � powt�rzy�a Tissaia de Vries. - Ale nie dlatego, �e si� nie stara�a�. Ci�a� dobrze i g��boko. Dlatego jestem tu teraz przy tobie. Gdyby to by�y tylko jase�ki, gdyby to by�a g�upia, niepowa�na demonstracja, mia�abym dla ciebie wy��cznie pogard�. Ale ty ci�a� g��boko. Powa�nie.

Yennefer t�po patrzy�a w sufit.

��Zajm� si� tob�, dziewczyno. Bo chyba warto. A b�dzie trzeba nad tob� popracowa�, oj, trzeba b�dzie. B�d� musia�a nie tylko wyprostowa� ci kr�gos�up i �opatk�, ale i wyleczy� r�ce. Tn�c �y�y, poprzecina�a� sobie �ci�gna. A r�ce czarodziejki to wa�ne instrumenty, Yennefer.

Wilgo� na ustach. Woda.

��B�dziesz �y�a � g�os Tissai by� rzeczowy, powa�ny, surowy nawet. - Jeszcze nie nadszed� tw�j czas. Gdy nadejdzie, przypomnisz sobie ten dzie�.

Yennefer chciwie ssa�a wilgo� z owini�tego mokrym bandarzem patyczka.

��Zajm� si� tob� � powt�rzy�a Tissaia de Vries, delikatnie dotykaj�c jej w�os�w. - A teraz� Jeste�my tu same. Bez �wiadk�w. Nikt nie zobaczy, a ja nikomu nie powiem. P�acz, dziewczyno. Wyp�acz si�. Wyp�acz si� ostatni raz. Potem ju� nie wolno b�dzie ci p�aka�. Nie ma paskudniejszego widoku ni� p�acz�ca czarodziejka.

Oprzytomnia�a, charkn�a, wyplu�a krew. Kto� ci�gn�� j� po ziemi, by�a to Triss, pozna�a po zapachu jej perfum. Niedaleko nich po bruku dzwoni�y podkute kopyta, wibrowa� wrzask. Yennefer zobaczy�a je�d�ca w pe�nej zbroi, w bia�ej jace z czerwon� krokwi�, z wysoko�ci kopijniczego siod�a ok�adaj�cego t�um bykowcem. Ciskane przez mot�och kamienie bezsilnie odbija�y si� od zbroi i przy�bicy. Ko� r�a�, ciska� si�, wierzga�.

Yennefer czu�a, �e zamiast g�rnej wargi ma wielki kartofel. Przynajmniej jeden przedni z�b by� u�amany lub wybity, bole�nie kaleczy� j�zyk.

��Triss��� wybe�kota�a. - Teleportuj nas st�d!

��Nie, Yennefer � g�os Triss by� bardzo spokojny. I bardzo zimny.

��Zabij� nas�

��Nie, Yennefer. Ja nie uciekn�. Nie schowam si� za kieck� Lo�y. I nie b�j si�, nie zemdlej� ze strachu jak pod Sodden. Ja z�ami� to w sobie. Ja ju� z�ama�am!

Blisko wylotu uliczki, w za�omie omsza�ych mur�w pi�trzy�a si� wielka kupa kompostu, gnoju i odpadk�w. By�a to okaza�a kupa. Mo�na powiedzie�, wzg�rze.

T�umowi uda�o si� wreszcie �cisn�� i unieruchomi� rycerza i jego konia. Zwalono go na ziemi�, ze straszliwym hukiem, mot�och wpe�zn�� na niego jak wszy, zakry� ruchliw� warstw�.

Triss, wci�gn��wszy Yennefer, stan�a na szczycie kupy �mieci, wznios�a do g�ry r�ce. Wykrzykn�a zakl�cie, a wykrzykn�a je z prawdziw� w�ciek�o�ci�. Tak przenikliwie, �e t�um �cich� na u�amek sekundy.

��Zabij� nas � Yennefer splun�a krwi�. - Jak amen�

��Pom� mi � Triss na moment przerwa�a inkantacj�. - Pom� mi, Yennefer. Rzucimy na nich Piorun Alzura�

I zabijemy z pi�ciu, pomy�la�a Yennefer. Po czym reszta nas rozszarpie. Ale dobrze, Triss, jak chcesz. Je�li ty nie uciekasz, nie zobaczysz, jak uciekam ja.

W��czy�a si� do inkantacji. Krzycza�y we dwie.

T�um przez chwil� gapi� si� na nie, ale rych�o och�on��. Wok� czarodziejek znowu za�wiszcza�y kamienie. Tu� obok skroni Triss przelecia� ci�ni�ty oszczep. Triss nawet nie drgn�a.

To w og�le nie dzia�a, pomy�la�a Yennefer, nasz czar w og�le nie dzia�a. Nie mamy szans, by wyskandowa� co� tak skomplikowanego, jak Piorun Alzura. Alzur, jak si� twierdzi, mia� g�os jak dzwon i dykcj� oratora. A my piszczymy i be�koczemy, pl�czemy s�owa i melodyk�

By�a gotowa przerwa� za�piew, skoncentrowa� resztk� si� na jakim� innym zakl�ciu, zdolnym albo teleportowa� je obie, albo pocz�stowa� szar�uj�cy mot�och � cho�by tylko na u�amek sekundy � czym� nieprzyjemnym. Ale okaza�o si�, �e nie ma potrzeby.

Niebo �ciemnia�o nagle, nad miastem zak��bi�y si� chmury. Zrobi�o si� diabelnie mroczno. I powia�o zimnem.

��Jej � st�kn�a Yennefer. - Zdaje si�, �e�my narozrabia�y.

��Niszcz�ce Gradobicie Merigold � powt�rzy�a Nimue. - W zasadzie nielegalnie u�ywa si� tej nazwy, czar nigdy nie by� rejestrowany, bo po Triss Merigold nikomu nie uda�o si� go powt�rzy�. Z prozaicznych powod�w. Triss mia�a w�wczas skaleczone usta i m�wi�a niewyra�nie. Z�o�liwcy twierdz� nadto, �e j�zyk pl�ta� si� jej ze strachu.

��W to � wyd�a wargi Condwiramurs � trudno akurat uwierzy�, przyk�ad�w m�stwa i odwagi czcigodnej Triss nie brakuje, niekt�re kroniki nazywaj� j� nawet Nieul�k��. Ale ja chcia�am zapyta� o co� innego. Jedna z wersji legendy g�osi, �e Triss nie by�a sama na Rivskim Wzg�rzu. �e by�a tam z ni� Yennefer.

Nimue patrzy�a na akwarel� przedstawiaj�c� czarne, strome, ostre jak n� wzg�rze na tle pod�wietlonych, granatowych chmur. Na szczycie wzg�rza widnia�a smuk�a sylwetka kobiety z rozpostartymi r�koma i rozburzonymi w�osami.

Z pokrywaj�cej powierzchni� wody mg�y dobiega� rytmiczny stukot wiose� �odzi Kr�la Rybaka.

��Je�li ktokolwiek by� tam z Triss � powiedzia�a Pani Jeziora � to nie przetrwa� w wizji artysty.

��Oj, narobi�o si� � powt�rzy�a Yennefer. - Uwa�aj, Triss!

Z k��bi�cej si� nad Rivi� czarnej chmury momentalnie run�� na miasto grad, graniaste lodowe kulki wielko�ci kurzego jaja. Bi�y tak g�sto, �e ca�y placyk momentalnie pokry�a gruba ich warstwa. Ci�ba zakot�owa�a si�, ludzie padali, zakrywaj�c g�owy, wpe�zali jedni pod drugich, uciekali, przewracaj�c si�, t�oczyli w bramach i podsieniach, kulili pod murami. Nie wszystkim si� to udawa�o. Niekt�rzy zostawali, le�eli jak ryby na lodzie, kt�ry g�sto farbowa�a krew.

Grad wali� tak, �e dygota�a i grozi�a p�kni�ciem magiczna tarcza, kt�r� Yennefer w ostatniej niemal chwili zdo�a�a wyczarowa� im nad g�owami. Innych zakl�� nawet nie pr�bowa�a. Wiedzia�a, �e tego, co narobi�y, zatrzyma� si� nie da, �e przypadkiem rozp�ta�y �ywio�, kt�ry musi si� wyszale�, �e wyzwoli�y si��, kt�ra musi si� przesili�. I wkr�tce si� przesili.

Tak� mia�a przynajmniej nadziej�.

�ysn�o, raptownie hukn�� grom, przeci�gle, z trzaskiem. A� zadygota�a ziemi�. Grad pra� o dachy i bruk, wok� lecia�y drobiny rozpryskuj�cych si� gradzin.

Niebo przeja�nia�o nieco. B�ysn�o s�o�ce, przebijaj�cy si� przez chmur� promie� chlasn�� miasto jak ka�czug. Z gard�a Triss wyrwa�o si� co�, ni to j�k, ni to szloch.

Grad pada� wci�� jeszcze, t�uk�, pokrywa� placyk grub� warstw� lodowych kulek l�ni�cych jak brylanty. Ale gradziny pada�y ju� rzadziej i s�abiej, Yennefer pozna�a to po zmianie odg�osu �omotu o magiczn� tarcz�. A potem grad przesta� pada�. Od razu. Jak no�em uci��. Na placyk wpadli zbrojni, podkute kopyta zachrupota�y na lodzie. Mot�och rycza� i ucieka�, smagany nahajami, t�uczony drzewcami i w��czni i p�azami mieczy.

��Brawo, Triss � wychrypia�a Yennefer. - Nie wiem, co to by�o� Ale �adnie ci to wysz�o.

��By�o czego broni� � wychrypia�a Triss Merigold. Bohaterka ze wzg�rza.

��Zawsze jest. Biegnijmy, Triss. Bo to chyba jeszcze nie koniec.

To by� ju� koniec. Grad, kt�ry czarodziejki spu�ci�y na miasto, och�odzi� gor�ce g�owy. Na tyle, by wojsko odwa�y�o si� uderzy� i zaprowadzi� porz�dek. Wcze�niej �o�nierze bali si�. Wiedzieli, czym grozi atak na rozbestwion� t�uszcz�, na upojony krwi� i mordem mot�och, kt�ry nie boi si� niczego i nie cofa przed niczym. Eksplozja �ywio�u poskromi�a jednak okrutn� wielog�ow� besti�, a szar�a wojska dokona�a reszty.

Grad poczyni� w mie�cie straszliwe spustoszenia. I oto cz�owiek, kt�ry przed chwil� zat�uk� krasnoludzk� kobiet� za pomoc� orczyka, a g�ow� jej dziecka roztrzaska� o mur, teraz szlocha�, teraz p�aka�, teraz �yka� �zy i smarki, patrz�c na to, co zosta�o z dachu jego domu.

W Rivii zapanowa� spok�j. Gdyby nie blisko dwie�cie zmasakrowanych trup�w i kilkana�cie spalonych domostw, mo�na by pomy�le�, �e nic si� nie sta�o. W dzielnicy Wi�zowo, nad samym jeziorem Loc Eskalott, nad kt�rym niebo zap�on�o przepi�knym �ukiem t�czy, wierzby p�acz�ce �licznie odbija�y si� w g�adkiej niczym lustro wodzie, ptaki wznowi�y �piew, pachnia�o mokrym listowiem. Wszystko tu wygl�da�o sielankowo.

Nawet le��cy w ka�u�y krwi wied�min, nad kt�rym kl�cza�a Ciri.

Geralt by� nieprzytomny i bia�y jak wapno. Le�a� nieruchomo, ale gdy stan�y nad nim, zacz�� kas�a�, charcze�, plu� krwi�. Zacz�� si� trz���, dygota� tak, �e Ciri nie mog�a go utrzyma�. Yennefer ukl�k�a obok. Triss widzia�a, �e r�ce jej dr��. Sama nagle poczu�a si� s�aba jak dziecko, w oczach jej pociemnia�o. Kto� podtrzyma� j�, ocali� przed upadkiem. Pozna�a Jaskra.

��To wcale nie dzia�a � us�ysza�a tchn�cy rozpacz� g�os Ciri. - Twoja magia w og�le go nie leczy, Yennefer.

Przyby�y�my��� Yennefer z trudem porusza�a wargami. - Przyby�y�my za p�no.

��Twoja magia nie dzia�a � powt�rzy�a Ciri, jak gdyby nie s�ysz�c jej. - To co ona jest warta, ta ca�a wasza magia?

Masz racj�, Ciri, pomy�la�a Triss, czuj�c, jak co� �ciska jej krta�. Umiemy wywo�ywa� gradobicia, a nie umiemy odp�dzi� �mierci. Cho� z pozoru to drugie jest �atwiejsze.

��Pos�ali�my po medyka � powiedzia� chrapliwie stoj�cy obok Jaskra krasnolud. - Ale co� go nie wida�

��Jest za p�no na medyka � powiedzia�a Triss, sama si� dziwi�c spokojowi swego g�osu. - On kona.

Geralt zadygota� raz jeszcze, wykaszln�� krew, wypr�y� si� i znieruchomia�. Podtrzymuj�cy Triss Jaskier westchn�� z rozpacz�, krasnolud zakl��. Yennefer zaj�cza�a, twarz zmieni�a jej si� nagle, skurczy�a i zbrzyd�a.

��Nie ma nic bardziej �a�osnego � powiedzia�a ostro Ciri � ni� p�acz�ca czarodziejka. Sama mnie tego uczy�a�. Ale ty teraz jeste� �a�osna, naprawd� �a�osna, Yennefer. Ty i twoja magia, kt�ra do niczego si� nie nadaje.

Yennefer nie odpowiedzia�a. Trzyma�a obur�cz bezw�adn� i lec�c� przez r�ce g�ow� Geralta, �ami�cym si� g�osem powtarza�a zakl�cia. Po jej d�oniach, po policzkach i czole wied�mina ta�czy�y sine iskierki i trzeszcz�ce ogniki. Triss wiedzia�a, ile energii kosztuj� takie zakl�cia. Wiedzia�a te�, �e te zakl�cia w niczym tu nie pomog�. By�a wi�cej ni� pewna, �e bezsilne okaza�yby si� nawet zakl�cia wyspecjalizowanych uzdrowicielek. By�o za p�no. Czary Yennefer tylko j� wyczerpywa�y. Triss dziwi�a si� nawet, �e czarnow�osa czarodziejka tak d�ugo to wytrzymuje.

Przesta�a si� dziwi�, bo Yennefer zamilk�a w po�owie kolejnej magicznej formu�y i osun�a si� na bruk obok wied�mina.

Jeden z krasnolud�w znowu zakl��. Drugi sta� ze spuszczon� g�ow�. Jaskier, wci�� trzymaj�cy Triss, poci�gn�� nosem.

Zrobi�o si� nagle bardzo zimno. Powierzchnia jeziora zadymi�a jak kocio� czarownic, zasnu�a si� oparem. Mg�a ros�a szybko, k��bi�a si� nad wod�, falami wychodzi�a na l�d, spowijaj�c wszystko bia�ym, g�stym mlekiem, w kt�rym cich�y i mar�y d�wi�ki, w kt�rym gin�ty kszta�ty, rozmazywa�y si� formy.

��A ja � powiedzia�a wolno Ciri, ci�gle kl�cz�c na skrwawionym bruku � kiedy� wyrzek�am si� mojej mocy. Gdybym si� nie wyrzek�a, tobym go teraz ocali�a. Wyleczy�abym go, wiem to. Ale jest za p�no. Wyrzek�am si� i teraz nic nie mog� zrobi�. To jest tak, jakbym to ja bo zabi�a.

Cisz� przerwa�o najpierw g�o�ne r�enie Kelpie. Potem zduszony okrzyk Jaskra.

Wszyscy os�upieli.

Z mg�y wy�oni� si� bia�y jednoro�ec, biegn�c leciutko, zwiewnie i bezszelestnie, z wdzi�kiem unosz�c kszta�tn� g�ow�. W tym akurat nie by�o nic niecodziennego, wszyscy znali legendy, a te zgodne by�y co do tego, �e jednoro�ce biegaj� leciutko, zwiewnie i bezszelestnie, a g�owy unosz� z sobie tylko w�a�ciwym wdzi�kiem. Je�li co� by�o dziwne, to to, �e jednoro�ec bieg� po powierzchni jeziora, a woda nawet si� nie zmarszczy�a.

Jaskier j�kn��, tym razem w podziwie. Triss poczu�a, jak ogarnia j� wzruszenie. Euforia.

Jednoro�ec zastuka� kopytami po kamieniach kulwaru. Wstrz�sn�� grzyw�. Zar�a� przeci�gle, melodyjnie.

��Ihuarraquax � powiedzia�a Ciri. - Mia�am nadziej�, �e przyjdziesz.

Jednoro�ec podszed� bli�ej, zar�a� znowu, grzebn�� kopytem, silnie uderzy� nim o bruk. Pochyli� g�ow�. Stercz�cy z jego wyklepionego czo�a r�g zap�on�� nagle ostrym �wiat�em, blaskiem, kt�ry na moment rozproszy� mg��.

Ciri dotkn�a rogu.

Triss krzykn�a g�ucho, widz�c, jak oczy dziewczyny rozjarzaj� si� nagle mlecznym �arem, jak ca�� j� otacza p�omienna aureola. Ciri nie s�ysza�a jej, nie s�ysza�a nikogo. Jedn� r�k� wci�� trzyma�a r�g jednoro�ca, drug� skierowa�a w stron� nieruchomego wied�mina. Z jej palc�w pop�yn�a wst�ga migotliwej i �arz�cej si� jak lawa jasno�ci.

Nikt nie potrafi� oceni�, jak d�ugo to trwa�o. Bo to by�o nierealne.

Jak sen.

Jednoro�ec, rozmazuj�c si� niemal w g�stniej�cej mgle, zar�a�, uderzy� kopytem, kilkakrotnie machn�� g�ow� i rogiem, jak gdyby wskazywa� na co�. Triss spojrza�a. Pod baldachimem zwisaj�cych nad jeziorem wierzbowych ga��zi zobaczy�a na wodzie ciemny kszta�t. To by�a ��d�.

Jednoro�ec wskaza� rogiem raz jeszcze. I zacz�� szybko znika� we mgle.

��Kelpie � powiedzia�a Ciri. - Id� z nim.

Kelpie zachrapa�a. Zatarga�a �bem. Pos�usznie posz�a za jednoro�cem. Podkowy przez chwil� dzwoni�y po bruku. Potem d�wi�k ten urwa� si� raptownie. Jak gdyby klacz ulecia�a, znik�a, zdematerializowa�a si�.

��d� by�a przy samym brzegu, w chwilach, gdy mg�a rozwiewa�a si�, Triss widzia�a j� ju� dok�adnie. By�a to prymitywnie sklecona bark�, niezgrabna i kanciasta jak wielkie �wi�skie koryto.

��Pom�cie mi � powiedzia�a Ciri. G�os mia�a pewny i zdecydowany.

Pocz�tkowo nikt nie wiedzia�, o co dziewczynie chodzi, jakiej pomocy oczekuje. Pierwszy po�apa� si� Jaskier. Mo�e dlatego, �e zna� t� legend�, �e czyta� kiedy� jedn� z jej upoetycznionych wersji. Wzi�� na r�ce wci�� nieprzytomn� Yennefer. Zdziwi� si�, jak jest drobna i lekka. Przysi�g�by, �e kto� pomaga mu j� d�wiga�. Przysi�g�by, �e czuje obok swego ramienia bark Cahira. K�tem oka z�owi� migni�cie p�owego warkocza Milvy. Gdy sk�ada� czarodziejk� w �odzi, przysi�g�by, �e widzia� podtrzymuj�ce burt� d�onie Angouleme.

Krasnoludy unios�y wied�mina, pomog�a im Triss, podtrzymuj�c mu g�ow�. Yarpen Zigrin a� zamruga� oczami, przez sekund� widzia� bowiem obu braci Dahlberg�w. Zoltan Chivay przysi�g�by, �e w z�o�eniu wied�mina w �odzi pomaga� mu Caleb Stratton. Triss Merigold g�ow� by da�a, �e czuje perfumy Lytty Neyd, nazywanej Koral. A przez moment widzia�a w�r�d oparu jasne, ��tozielone oczy Co�na z Kaer Morhen.

Takie to figle p�ata�a zmys�om ta mg�a, g�sta mg�a znad jeziora Eskalott.

��Gotowe, Ciri � powiedzia�a g�ucho czarodziejka. - Twoja ��d� czeka.

Ciri odgarn�a w�osy z czo�a, poci�gn�a nosem.

��Przepro� panie z Montecalvo, Triss � powiedzia�a. - Ale nie mo�e by� inaczej. Ja nie mog� zosta�, gdy Geralt i Yennefer odchodz�. Po prostu nie mog�. One powinny to zrozumie�.

��Powinny.

� �egnaj wi�c, Triss Merigold. Bywaj, Jaskier. Bywajcie wszyscy.

��Ciri � szepn�a Triss. - Siostrzyczko� Pozw�l mi pop�yn�� z wami�

��Sama nie wiesz, o co porosisz, Triss.

��Czy ci� jeszcze kiedy��

��Na pewno � przerwa�a zdecydowanie.

Wesz�a do �odzi, kt�ra zako�ysa�a si� i natychmiast zacz�a odp�ywa�. Nikn�� we mgle. Stoj�cy na brzegu nie s�yszeli najmniejszego plusku, nie widzieli fal ani ruchu wody. Jakby to nie by�a ��d�, ale widmo.

Przez bardzo kr�tk� chwil� widzieli jeszcze drobn� i zwiewn� sylwetk� Ciri, widzieli, jak d�ug� tyk� odpycha si� od dna, jak jeszcze ponagla i tak ju� szybko sun�c� bark�.

A potem by�a ju� tylko mg�a.

Sk�ama�a mi, pomy�la�a Triss. Nie zobacz� jej ju� nigdy. Nie zobacz� jej, bo.. Vaesse deireadh aep eigean. Co� si� ko�czy�

��Co� si� sko�czy�o � powiedzia� zmienionym g�osem Jaskier.

��Co� si� zaczyna � zawt�rowa� mu Yarpen Zigrin.

Sk�d� od strony miasta g�o�no zapia� kogut.

Mg�a szybko zacz�a si� unosi�.

Geralt otworzy� oczy dra�nione przez powieki gr� �wiat�ocienia. Zobaczy� nad sob� li�cie, kalejdoskop migocz�cych w s�o�cu li�ci. Zobaczy� ci�kie od jab�ek ga��zie.

Na skroni i policzku czu� delikatny dotyk palc�w. Palc�w, kt�re zna�. Kt�re kocha� tak, �e a� bola�o.

Bola� te� brzuch, pier�, bola�y �ebra, a ciasny gorset banda�a dobitnie przekonywa�, �e miasto Rivia i tr�jz�bne wid�y nie by�y sennym koszmarem.

��Le� spokojnie, m�j ukochany � powiedzia�a �agodnie Yennefer. - Le� spokojnie. Nie ruszaj si�.

��Gdzie jeste�my, Yen?

��Czy to wa�ne? Jeste�my razem. Ty i ja.

�piewa�y ptaki, dzwo�ce albo drozdy. Pachnia�y trawy, zio�a, kwiaty. Jab�ka.

��Gdzie jest Ciri?

��Odesz�a.

Zmieni�a pozycj�, delikatnie wyzwoli�a rami� spod jego g�owy, po�o�y�a si� obok na trawie tak, by m�c patrze� mu w oczy. Patrzy�a na niego zach�annie, jak gdyby chcia�a si� nasyci� widokiem, jak gdyby chcia�a si� napatrze� na zapas, na ca�� wieczno��. Patrzy� r�wnierz, a t�sknota d�awi�a mu gard�o.

��Byli�my z Ciri na �odzi � przypomnia� sobie. - Na jeziorze. Potem na rzece. Na rzece o silnym nurcie. We mgle.

Jej palce odnalaz�y jego r�k�, �cisn�y silnie.

��Le� spokojnie, m�j ukochany. Le� spokojnie. Jestem przy tobie. To niewa�ne, co si� wydarzy�o, niewa�ne gdzie byli�my. Teraz jestem przy tobie. I nigdy ju� ci� nie opuszcz�. Nigdy.

��Kocham ci�, Yen.

��Wiem.

��Tym niemniej � westchn�� � chcia�bym wiedzie�, gdzie jeste�my.

��Ja te� � powiedzia�a Yennefer, cicho i nie od razu.

��I to � spyta� po chwili Galahad � jest koniec tej historii?

��Sk�d�e znowu � zaprotestowa�a Ciri, pocieraj�c stop� o stop�, �cieraj�c wyschni�ty piasek, kt�ry przywar� do jej palc�w i podeszew. - Chcia�by�, by opowie�� tak si� ko�czy�a? Akurat! Ja bym nie chcia�a!

��C� wi�c by�o dalej?

��Normalnie � parskn�a. - Pobrali si�.

��Opowiedz.

��Aaa, co tu jest do opowiadania? By�o huczne weselisko. Wszyscy si� zjechali, Jaskier, matka Nenneke, Iola i Eurneid, Yarpen Zigrin, Vesemir, Eskel� Co�, Milva, Angouleme� I moja Mistle� I ja tam by�am, mi�d i wino pi�am. A oni, znaczy si� Geralt i Yennefer, mieli p�niej w�asny dom i byli szcz�liwi, bardzo, bardzo szcz�liwi. Jak to w bajce. Rozumiesz?

��Dlaczego p�aczesz, o, Pani Jeziora?

��Wcale nie p�acz�. Oczy �zawi� mi od wiatru. I tyle! Milczeli d�ugo, patrz�c, jak rozpalona do czerwono�ci kula s�o�ca dotyka szczyt�w g�r.

��W samej rzeczy � przerwa� wreszcie cisz� Galahad � wielce dziwna to by�a historia, oj, dziwna. I�cie, pani Ciri, niesamowity jest �wiat, z kt�rego przyby�a�.

Ciri g�o�no poci�gn�a nosem.

��Taak � podj�� Galahad, odchrz�kn��wszy kilka razy, troch� zdeprymowany jej milczeniem. - Ale i tutaj, u nas, te� zdarzaj� si� zadziwiaj�ce przygody. We�my cho�by, co przydarzy�o si� panu Gowainowi z Zielonym Rycerzem� Albo memu stryjowi, panu Borsowi, i panu Tristanowi� Uwa�asz ot�, pani Ciri, pan Bors i pan Tristan wyruszyli razu pewnego na zach�d, ku Tintagelowi. Droga ich wiod�a przez lasy dzikie i gro�ne. Jad�, jad�, patrz�, stoi bia�a �ani, a obok pani, czarno odziana, i�cie czarniejszej czerni i na marach nie ujrzysz. A pi�kna ta pani, �e pi�kniejszej w ca�ym �wiecie nie obaczysz, no, chyba �eby kr�lowa Ginewra� Ujrza�a rycerzy owa pani, stoj�ca podle �ani, r�k� skin�a i w takie do nich odezwa�a si�

��Galahad.

��S�ucham?

��Zamilknij.

Zakas�a�, zachrz�ka�, zamilk�. Milczeli oboje, patrz�c na s�o�ce. Milczeli bardzo d�ugo.

��Pani Jeziora?

��Prosi�am, by� mnie tak nie nazywa�.

��Pani Ciri?

��S�ucham.

��Pojed� ze mn� do Kamelotu, o, pani Ciri. Kr�l Artur, zobaczysz, oka�e ci honor i szacunek� Ja za�� Ja b�d� ci� zawsze kocha� i czci��

��Wsta� z kolan, zaraz! Albo nie. Je�li ju� tam jeste�, rozetrzyj mi stopy. Okropnie mi zzi�b�y. Dzi�kuj�. Milutki jeste�. M�wi�am: stopy! Stopy ko�cz� si� na kostkach!

��Pani Ciri?

��Ca�y czas tu jestem.

��S�o�ce ku zachodowi si� chyli�

��Prawda � Ciri dopi�a klamry but�w, wsta�a. - Kulbaczmy konie, Galahadzie. Jest w okolicy jakie� miejsce, gdzie mo�na b�dzie przenocowa�? Ha, widz� po twojej minie, �e znacz te tereny tak samo, jak i ja. Ale nic to, ruszajmy w drog�, je�li nawet przyjdzie spa� pod go�ym niebem, to gdzie� dalej, w lesie. Od tego jeziora ci�gnie� Czemu tak patrzysz?

��Aha � domy�li�a si�, widz�c, jak pokra�nia�. - U�miecha ci si� nocleg pod krzakiem leszczyny, na kobiercu z mch�w? W obj�ciach wr�ki? Pos�uchaj no, m�odzie�cze, ja nie mam najmniejszej ochoty�

Urwa�a, patrz�c na jego rumieniec i b�yszcz�ce oczy. Na w sumie ca�kiem niebrzydk� twarz. Co� �cisn�o jej �o��dek i podbrzusze, a nie by� to g��d.

Co si� ze mn� dzieje, pomy�la�a. Co si� ze mn� dzieje?

��Nie mitr�! - prawie krzykn�a. - Kulbacz ogiera!

Gdy byli ju� w siod�ach, popatrzy�a na niego i za�mia�a si� g�o�no. Spojrza� na ni�, a wzrok mia� zdumiony i pytaj�cy.

��Nic, nic � powiedzia�a swobodnie. - Tak sobie tylko co� pomy�la�am. W drog�, Galahadzie.

Kobierzec z mch�w, pomy�la�a, powstrzymuj�c chichot. Pod krzakiem leszczyny. A ja w roli wr�ki. No, no.

��Pani Ciri�

��S�ucham?

��Pojedziesz ze mn� do Kamelotu?

Wyci�gn�a r�k�. I on wyci�gn�� r�k�. Z��czyli d�onie, jad�c bok w bok.

Do czarta, pomy�la�a, czemu nie? Za�o�� si� o ka�de pieni�dze, �e w tym �wiecie te� znajdzie si� zaj�cie dla wied�minki.

Bo nie ma takiego �wiata, w kt�rym nie by�oby zaj�cia dla wied�minki.

��Pani Ciri�

��Nie m�wmy o tym teraz. Jed�my.

Jechali wprost w zachodz�ce s�o�ce. Za nimi zostawa�a ciemniej�ca dolina. Za nimi by�o jezioro, jezioro zaczarowane, jezioro niebieskie i g�adkie jak oszlifowany szafir. Za nimi zostawa�y g�azy na jeziornym brzegu. Sosny na zboczach.

To by�o za nimi.

A przed nimi wszystko.