Jak powszechnie wiadomo, Wszech�wiat � podobnie jak �ycie � toczy si� ko�em. Ko�em, na kt�rego obr�czy zaznaczono osiem magicznych punkt�w, daj�cych pe�ny obr�t, czyli cykl roczny. Punktami tymi, le��cymi na obr�czy ko�a w parach dok�adnie naprzeciw siebie, s�: Imbaelk � czyli Kie�kowanie, Lammas � czyli Dojrzewanie, Belleteyn � Rozkwit oraz Saovine � Zamieranie. S� tak�e na kole zaznaczone dwa Solstycja, czyli Przesilenia � zimowe, zwane Midinvaerne oraz Midaete, letnie. S� tak�e dwa Ekwinokcja, czyli R�wnonoce � Birke, wiosenna i Velen, jesienna. Daty te dziel� okr�g na osiem cz�ci � i tak te� w kalendarzu elf�w dzieli si� rok.

L�duj�c na pla�ach w okolicach uj�� Jarugi i Pontaru, ludzie przywie�li tu ze sob� w�asny kalendarz, oparty na ksi�ycu, dziel�cy rok na dwana�cie miesi�cy, daj�cych cykl rocznej pracy rolnika � od pocz�tku, od wykonywanych w styczniu tyk a� do ko�ca � do czasu, gdy mr�z zamieni ziemi� w tward� grud�. Ale cho� ludzie inaczej dzielili rok i liczyli daty, zaakceptowali elfie ko�o i osiem punkt�w na jego okr�gu. Przej�te z elfiego kalendarza Imbaelk i Lammas, Saovine i Belleteyn, oba Przesilenia obie R�wnonoce r�wnie� w�r�d ludzi sta�y si� wa�nymi �wi�tami, datami uroczystymi. Wyr�nia�y si� w�r�d innych dat tak bardzo, jak samotne drzewo wyr�nia si� w�r�d ��ki.

Daty te wyr�nia bowiem magia.

Nie by�o � i nie jest � �adn� tajemnic�, �e owych osiem dat to dni i noce, podczas kt�rych niezwykle nasila si� czarodziejska aura. Nikogo nie dziwi� ju� magiczne fenomeny i zagadkowe zjawiska, kt�re towarzysz� tym o�miu datom, zw�aszcza za� Ekwinokcjom i Solstycjom. Do fenomen�w takich wszyscy ju� si� przyzwyczaili i rzadko budz� one wi�ksz� sensacj�.

Ale tego roku by�o inaczej.

Tego roku ludzie jak zwykle uczcili jesienne Ekwinokcjum uroczyst� rodzinn� wieczerz�, podczas kt�rej na stole znale�� si� musia�o jak najwi�cej p�od�w z tegorocznych zbior�w, cho�by po odrobinie ka�dego. Tak kaza� zwyczaj. Spo�ywszy wieczerz� i podzi�kowawszy bogini Melitele za urodzaj, ludzie udali si� na spoczynek. I w�wczas zacz�a si� makabra.

Tu� przed p�noc� zerwa�a si� straszliwa zawierucha, zad�� pot�pie�czy wicher, w kt�rym poprzez szum przyginanych niemal do ziemi drzew, skrzyp krokwi i �omot okiennic s�ycha� by�o upiorne wycia, krzyki i zawodzenia. Rodzone po niebie chmury przybra�y fantastyczne kszta�ty, w�r�d kt�rych najcz�ciej powtarza�y si� sylwetki galopuj�cych koni i jednoro�c�w. Wieja nie cich�a przez dobr� godzin�, a w nag�ej ciszy, jaka po niej nast�pi�a, noc o�y�a trylem i furkotem skrzyde� setek lelk�w kozodoj�w, owych tajemniczych ptak�w, kt�re wed�ug ludowych wierze� grupuj� si�, by nad kim�, kto dogorywa, od�piewa� demoniczn� konaj�czk�. Tym razem ch�r lelk�w by� tak wielki i g�o�ny, jak gdyby skona� mia� ca�y �wiat. Lelki dzikimi g�osami wy�piewywa�y konaj�czk�, niebosk�on za� pokry�y chmury, gasz�c resztki ksi�ycowego �wiat�a. W�wczas zaskowycza�a straszna beann'shie, zwiastunka czyjej� rych�ej i gwa�townej �mierci, a przez czarne niebo pocwa�owa� Dziki Gon � orszak p�omiennookich upior�w na ko�ciotrupach koni, szumi�cy strz�pami p�aszczy i sztandar�w. Jak co kilka lat. Dziki Gon zebra� swe �niwo, ale od dziesi�cioleci nie by�o ono tak straszliwe � w samym tylko Novigradzie doliczono si� dwudziestu kilku os�b zaginionych bez �ladu ni wie�ci.

Gdy Gon przegalopowa� i rozwia�y si� chmury, ludzie zobaczyli ksi�yc � malej�cy, jak zwykle w czas Zr�wnania. Ale tej nocy ksi�yc mia� barw� krwi.

Lud prosty mia� dla ekwinokcyjnych fenomen�w wiele wyt�umacze�, r�ni�cych si� zreszt� znacznie, stosownie do specyfik regionalnych demonologii. Astrologowie, druidzi i czarodzieje te� mieli wyt�umaczenia, ale w wi�kszo�ci b��dne i sklecone na wyrost. Ma�o, niezwykle ma�o by�o ludzi, kt�rzy potrafili zjawiska te powi�za� z rzeczywistymi faktami.

Na Wyspach Skellige, dla przyk�adu, nieliczni bardzo zabobonni widzieli w kuriozalnych ewenementach zapowied� Tedd Deireadh, ko�ca �wiata, poprzedzonego bitw� Ragh nar Roog, finaln� walk� �wiat�a i Ciemno�ci. Gwa�towny sztorm, kt�ry w noc Jesiennego Zr�wnania wstrz�sn�� Wyspami, zabobonni uznali za fal� pchan� dziobem potwornego Naglfara z Morhoggu, wioz�cego armi� widm i demon�w Chaosu drakkara o burtach zbudowanych z trupich paznokci. Ludzie �wiatlejsi lub lepiej poinformowani ��czyli jednak szale�stwo niebios i morza z osob� z�ej czarownicy Yennefer � i jej straszn� �mierci�. Jeszcze inni � jeszcze lepiej poinformowani � widzieli we wzburzonym morzu znak, �e oto kona kto�, w czyich �y�ach p�ynie krew kr�l�w Skellige i Cintry.

Jak �wiat d�ugi i szeroki, by�a te� noc jesiennego Ekwinokcjum noc� zm�r, koszmar�w i widziade�, noc� raptownych, dusz�cych i rozt�tnionych groz� przebudze� w�r�d mokrych od potu i starganych prze�cierade�. Widziad�a i przebudzenia nie omija�y i g��w najja�niejszych � w Nilfgaardzie o Z�otych Wie�ach przebudzi� si� z krzykiem cesarz Emhyr var Emreis. Na Pomocy, w Lan Exeter, zerwa� si� z �o�a kr�l Esterad Thyssen, budz�c ma��onk�, kr�low� Zuleyk�. W Tretogorze zerwa� si� i si�gn�� po sztylet arcyszpieg Dijkstra, budz�c ma��onk� ministra afcaa-bu. W zamczysku Montecalvo zerwa�a si� z adamaszkowej po�cieli czarodziejka Filippa Eilhart, nie budz�c ma��onki hrabiego de Noailles. Przebudzili si� � mniej lub bardziej gwa�townie � krasnolud Yarpen Zigrin w Mahakamie, stary Wied�min Vesemir w g�rskiej warowni Kaer Morhen, klerk bankowy Fabio Sachs w mie�cie G�ra Velen, jarl Crach an Craite na pok�adzie drakkara �Ringhorn�. Przebudzi�a si� czarodziejka Fringilla Vigo w zamku Beauclair, przebudzi�a si� kap�anka Sigrdrifa ze swi�tyni bogini Freyji na wyspie Hindarsfjall. Przebudzi� si� Daniel Etcheverry, hrabia Garramone, w obl�onej twierdzy Maribor. Zyvik, dziesi�tnik Burej Chor�gwi, w forcie Ban Gleann. Kupiec Dominik Bombastus Houveoaghel w miasteczku Ciaremont. I wielu, wielu innych.

Ma�o by�o jednak ludzi zdolnych wszystkie te zjawiska i fenomeny po��czy� z rzeczywistym, konkretnym faktem. I konkretn� osob�. Traf sprawi�, �e troje z tych ludzi sp�dza�o noc jesiennego Ekwinokcjum pod jednym dachem. W �wi�tyni bogini Melitele w Ellander.

��Kozodoje��� j�kn�� pisarczyk Jarre, wpatrzony w ciemno�� zalegaj�c� �wi�tynny park. - Tysi�ce chyba ich s�, ca�e chmary� Krzycz� na czyj�� �mier� Na jej �mier� Ona umiera�

��Nie gadaj bzdur!�� Triss Merigold odwr�ci�a si� gwa�townie, unios�a zaci�ni�t� pi��, przez moment wygl�da�o, �e pchnie lub uderzy ch�opca w pier�. - Wierzysz w g�upie zabobony? Wrzesie� si� ko�czy, lelki grupuj� si� przed odlotem! To ca�kiem naturalne!

��Ona umiera�

��Nikt me umiera!�� krzykn�a czarodziejka, bledn�c z w�ciek�o�ci. - Nikt, pojmujesz? Przesta� ple��!

W bibliotecznym korytarzu przybywa�o adeptek, pobudzonych nocnym alarmem. Ich twarze by�y powa�ne i blade.

��Jarre � Triss uspokoi�a si�, po�o�y�a ch�opcu d�o� na ramieniu, �cisn�a silnie. - Jeste� jedynym m�czyzn� W �wi�tyni. Wszystkie patrzymy na ciebie, szukamy w tobie oparcia i pomocy. Nie wolno ci si� ba�, nie wolno ci panikowa�. Opanuj si�. Nie r�b nam zawodu.

Jarre odetchn�� g��boko, pr�buj�c uspokoi� dr�enie r�k i warg.

��To nie strach��� wyszepta�, unikaj�c wzroku czarodziejki. - Ja si� nie boj�, ja si� martwi�! O ni�. Widzia�em we �nie�

��Ja te� widzia�am � zacisn�a wargi Triss. - �nili�my ten sam sen, ty, ja i Nenneke. Ale ani s�owa o tym.

��Krew na jej twarzy� Tyle krwi�

��Milcz, prosi�am. Nenneke nadchodzi.

Arcykap�anka podesz�a do nich. Twarz mia�a zm�czon�. Na nieme pytanie Triss odpowiedzia�a przecz�cym ruchem g�owy. Zauwa�ywszy, �e Jarre otwiera usta, uprzedzi�a go.

��Niestety, nic. Gdy Dziki Gon przelatywa� nad �wi�tyni�, zbudzi�y si� prawie wszystkie, ale �adna nie mia�a wizji. Nawet tak mglistej jak nasze. Id� spa�, ch�opcze, nic tu po tobie. Dziewcz�ta, prosz� do dormitorium.

Obur�cz potar�a twarz i oczy.

��Ech� Ekwinokcjum! Cholerna noc� Id� si� po�o�y�, Triss. Nic nie mo�emy zrobi�.

��Ta bezsi�a � zacisn�a pi�ci czarodziejka � doprowadza mnie do sza�u. Na my�l, �e ona tam gdzie� cierpi, �e krwawi, �e grozi jej� Psiakrew, gdybym wiedzia�a, co zrobi�!

Nenneke, arcykap�anka �wi�tyni Melitele, odwr�ci�a si�.

��A pr�bowa�a� si� modli�?

Na Po�udniu, hen za g�rami Amell, w Ebbing, w krainie zwanej Pereplutem, na rozleg�ych mokrad�ach przeci�tych rzekami Yeld�, Lete i Arete, w miejscu oddalonym od miasta Ellander i �wi�tyni Melitele o osiemset mil lotem wrony, koszmar senny gwa�townie zbudzi� nad ranem starego pustelnika Vysogot�. Przebudzony Vysogota za nic nie m�g� przypomnie� sobie tre�ci snu, ale dziwny niepok�j nie pozwoli� mu ju� usn��.

��Zimno, zimno, zimno, brrr � gada� do siebie Vysogota, maszeruj�c �cie�k� w�r�d trzcin. - Zimno, zimno, brrrr.

Kolejna pu�apka by�a pusta. Ani jednego pi�maka. Wyj�tkowo nieudany po��w. Vysogota oczy�ci� pu�apk� ze szlamu i rz�sy, mamrocz�c przekle�stwa i poci�gaj�c zzi�bni�tym nosem.

��Zimno, brrr, hu � ha � gada�, id�c w kierunku skraju bagna. - A przecie to jeszcze wrzesie�! Przecie dopiero cztery dni po Ekwinokcjum! Ha, takich ch�od�w w ko�cu wrze�nia nie pami�tam, jak d�ugo �yj�. A �yj� przecie� do�� d�ugo!

Kolejna � przedostatnia ju� � pu�apka te� by�a pusta. Vysogocie nie chcia�o si� nawet kl��.

��Niechybnie tak jest � gl�dzi�, id�c � �e klimat ozi�bia si� z roku na rok. A teraz wygl�da, �e efekt ozi�biania b�dzie post�powa� lawinowo. Ha, elfy przewidzia�y to ju� dawno temu, ale kto wierzy� w przepowiednie elf�w?

Nad g�ow� starca znowu zaterkota�y skrzyde�ka, mign�y szare, niesamowicie szybkie kszta�ty. Mg�a nad moczarami znowu rozdzwoni�a si� dzikim, urywanym trylem lelk�w kozodoj�w, szybkim klaskaniem skrzyde�ek. Vysogota nie zwraca� na ptaki uwagi. Zabobonny nie by�, a kozodoj�w zawsze by�o sporo na bagnach, zw�aszcza o �wicie lata�y tak g�sto, �e a� strach bra�, �e o g�ow� zawadz�. No, mo�e nie zawsze by�o ich tak wiele jak dzi�, mo�e nie zawsze wo�a�y tak pot�pie�czo� Ale c�, ostatnimi czasy przyroda wyprawia�a dziwne figle, a kuriozum goni�o kuriozum, ka�de bardziej kuriozalne od poprzedniego.

Wyci�ga� w�a�nie z wody ostatni� � pust� � pu�apk�, gdy us�ysza� r�enie konia. Lelki zamilk�y nagle, jak na komend�.

Na mokrad�ach Pereplutu by�y k�py, suche, wy�ej po�o�one miejsca, poro�ni�te czarn� brzoz�, olch�, �widw�, dereniem i tarnin�. Wi�kszo�� k�p trz�sawiska otacza�y tak dok�adnie, �e by�o absolutnie niemo�liwe, by dotar� tam ko� lub nie znaj�cy �cie�ek je�dziec. A jednak r�enie � Vysogota us�ysza� je znowu � dobiega�o w�a�nie z takiej k�py.

Ciekawo�� przemog�a ostro�no��.

Vysogota s�abo zna� si� na koniach i ich rasach, ale by� estet�, umia� rozpozna� i doceni� pi�kno. A kary ko� o sier�ci l�ni�cej jak antracyt, kt�rego zobaczy� na tle brzezinowych pni, by� przedziwnie pi�kny. By� istn� kwintesencj� pi�kna. By� tak pi�kny, �e wydawa� si� nierealny.

Ale by� realny. I ca�kiem realnie schwytany w pu�apk�, zapl�tany wodzami i u�dzienic� w krwistoczerwone, chwytne ga��zie �widwy. Gdy Vysogota podszed� bli�ej, ko� stuli� uszy, tupn�� tak, �e a� zadygota� grunt, zatarmosi� zgrabn� g�ow�, obr�ci� si�. Teraz by�o wida�, �e jest to klacz. By�o wida� co� jeszcze. Co�, co sprawi�o, �e serce Vysogoty zacz�o �omota� jak oszala�e, a niewidzialne kleszcze adrenaliny zacisn�y si� na gardle.

Za koniem, w p�ytkim wykrocie, le�a� trup.

Vysogota rzuci� na ziemi� worek. I zawstydzi� si� pierwszej my�li, kt�r� by�o: odwr�ci� si� i ucieka�. Podszed� bli�ej, zachowuj�c ostro�no��, bo kara klacz tupa�a, k�ad�a uszy, szczerzy�a z�by na munsztuku i tylko czeka�a na okazj�, by go ugry�� lub kopn��.

Trup by� trupem kilkunastoletniego ch�opca. Le�a� twarz� ku ziemi, z jedn� r�k� przygniecion� cia�em, drug� wyci�gni�t� w bok i wpit� palcami w piach. Ch�opiec mia� na sobie zamszowy kubraczek, obcis�e sk�rzane spodnie i wysokie do kolan mi�kkie elfie buty z klamerkami.

Vysogota pochyli� si� i w tym momencie trup g�o�no j�kn��. Kara klacz zar�a�a przeci�gle, �upn�a kopytami o ziemi�.

Pustelnik ukl�k�, ostro�nie obr�ci� rannego. Odruchowo cofn�� g�ow� i sykn�� na widok potwornej maski z brudu i zakrzep�ej krwi, jak� ch�opak mia� w miejscu twarzy. Delikatnie zgarn�� mech, li�cie i piasek z pokrytych �luzem i �lin� warg, spr�bowa� oderwa� od policzka zbite w twardy ko�tun, sklejone krwi� w�osy. Ranny zaj�cza� g�ucho, wypr�y� si�. I zacz�� dygota�, Vysogota odlepi� mu w�osy od twarzy.

��Dziewczyna � powiedzia� g�o�no, nie mog�c uwierzy� w to, co mia� wprost przed nosem. - To jest dziewczyna.

Gdyby tego dnia po zapadni�ciu zmroku kto� zdo�a� cichaczem podkra�� si� do zagubionej w�r�d moczar�w chaty z zapadni�t� i obro�ni�t� mchem strzech�, gdyby zajrza� przez szpary w okiennicach, zobaczy�by w sk�po o�wietlonym �oj�wkami wn�trzu kilkunastoletni� dziewczyn� z g�ow� grubo omotan� banda�ami, spoczywaj�c� na martwym, niemal trupim bezruchu na zasianej sk�rami pryczy. Zobaczy�by te� starca z siw� klinowat� brod� i d�ugimi bia�ymi w�osami, opadaj�cymi na ramiona i plecy od granic pot�nej �ysiny przed�u�aj�cej pobru�d�one czo�o daleko poza ciemi�. Spostrzeg�by, jak starzec zapala jeszcze jedn� �oj�wk�, jak stawia na stole klepsydr�, jak ostrzy pi�ro, jak pochyla si� nad arkuszem pergaminu. Jak zamy�la si� i m�wi co� do siebie w zadumie, nie spuszczaj�c oka z le��cej na pryczy dziewczyny.

Ale to nie by�o mo�liwe. Nikt nie m�g� tego zobaczy�. Chata pustelnika Vysogoty by�a dobrze ukryta w�r�d mokrade�. Na wiecznie pokrytym mg�� pustkowiu, na kt�re nikt nie odwa�a� si� zapuszcza�.

��Zapiszmy � Vysogota zanurzy� pi�ro w inkau�cie � co nast�puje. Jest trzecia godzina po zabiegu. Rozpoznanie: vulnus inciswum, rana ci�ta, zadana z du�� si�� niewiadomym ostrym narz�dziem, przypuszczalnie o zakrzywionym ostrzu. Obejmuje cz�� lew� twarzy, zaczyna si� w regionie podoczodo�owym, biegnie poprzez policzek i si�ga a� do regionu przyuszniczo � �waczowego. Najg��bsza, bo si�gaj�ca okostnej, jest rana w cz�ci pocz�tkowej, poni�ej oczodo�u, na ko�ci jarzmowej. Przypuszczalny czas, jaki min�� od zranienia do momentu pierwszego zaopatrzenia rany: dziesi�� godzin.

Pi�ro zaskrzypia�o na pergaminie, ale skrzypienie trwa�o nie d�u�ej ni� kilka chwil. I linijek. Vysogota nie wszystko, co m�wi� do siebie, uznawa� za warte zapisania.

��Wracaj�c do zaopatrzenia rany � podj�� po chwili starzec, wpatrzony w migotliwy i kopc�cy p�omie� �oj�wki � zapiszmy, co nast�puje. Nie wycina�em brzeg�w skaleczenia, ograniczy�em si� jedynie do usuni�cia kilku nieukrwionych strz�p�w i oczywi�cie skrzepliny. Przemy�em ran� wyci�giem z kory wierzbowej. Usun��em zanieczyszczenia i cia�a obce. Za�o�y�em szwy. Konopne. Innym rodzajem nici, niechaj�e zapisane to b�dzie, nie dysponowa�em. Zastosowa�em ok�ad z arniki g�rskiej i za�o�y�em formowany opatrunek mu�linowy.

Na �rodek izby wybieg�a mysz. Vysogota rzuci� jej kawa�eczek chleba. Dziewczyna na pryczy oddycha�a niespokojnie, j�cza�a przez sen.

- �sma godzina po zabiegu. Stan chorej � bez zmian. Stan lekarza� To znaczy, m�j, poprawi� si�, albowiem zazna�em nieco snu� Mog� kontynuowa� notatki. Godzi si� bowiem przela� na te karty nieco informacji o mojej pacjentce. Dla potomno�ci. O ile jakakolwiek potomno�� dotrze na te moczary, zanim wszystko tu zbutwieje i rozpadnie si� w proch.

Vysogota westchn�� ci�ko, zamoczy� pi�ro i otar� je o brzeg ka�amarza.

��Co si� za� tyczy pacjentki � zamrucza� � to niechaj zanotowane zostanie, co nast�puje. Lat, jak si� zda, oko�o szesnastu, wysoka, budowy pomiernie szczup�ej, lecz bynajmniej nie cherlawej, nie wskazuj�cej na niedo�ywienie. Umi�nienie i konstrukcja fizyczna typowa raczej dla m�odej elfki, ale nie stwierdzono �adnych cech metyski� do kwarteronki w��cznie. Ni�szy procent elfiej krwi mo�e, jak wiadomo, nie pozostawia� �lad�w.

Vysogota jakby teraz dopiero przypomnia� sobie, �e nie zapisa� na arkuszu ani jednej runy, ani jednego s�owa. Przy�o�y� pi�ro do papieru, ale inkaust wysech�. Starzec wcale si� tym nie przej��.

��Niech�e zanotowane zostanie i to � podj�� � �e dziewczyna nigdy nie rodzi�a. A tak�e i to, �e na ciele nie ma �adnych zastarza�ych znamion, blizn, szram, �adnych �lad�w, jakie zostawiaj� ci�ka praca, wypadki, hazardowne �ycie. Podkre�lam: mowa o �ladach zastarza�ych. �lad�w �wie�ych nie brakuje na jej ciele. Dziewczyna by�a bita. Ch�ostana, i to bynajmniej nie ojcowsk� r�k�. Kopana by�a prawdopodobnie te�.

��Znalaz�em te� na jej ciele do�� dziwny znak szczeg�lny� Hmmm� Zapiszmy to, dla dobra nauki� W pachwinie, tu� przy wzg�rku �onowym, dziewczyna ma wytatuowan� czerwon� r��.

Vysogota w skupieniu obejrza� zaostrzony koniec pi�ra, poczym zanurzy� je w ka�amarzu. Tym razem nie zapomnia� jednak, w jakim celu to uczyni� � szybko zacz�� pokrywa� arkusz r�wnymi linijkami pochy�ego pisma. Pisa�, dop�ki pi�ro nie osch�o.

��P�przytomna, m�wi�a i krzycza�a � podj��. - Jej akcent i spos�b wys�awiania si�, je�li pomin�� g�ste wtr�ty w obscenicznym �argonie kryminalist�w, s� do�� konfunduj�ce, trudne do umiejscowienia, ale zaryzykowa�bym stwierdzenie, �e pochodz� raczej z P�nocy ni� z Po�udnia. Niekt�re s�owa�

Znowu poskrzypia� pi�rem po pergaminie, niezbyt d�ugo, o wiele za kr�tko, by m�c zapisa� wszystko, co przed chwil� wyrzek�. Po czym podj�� monolog, dok�adnie tam, gdzie go przerwa�.

��Niekt�re s�owa, imiona i nazwy, kt�re dziewczyna wybe�kota�a w malignie, warte s� zapami�tania. I zbadania. Wszystko wskazuje na to, �e bardzo, ale to bardzo niecodzienna osoba znalaz�a drog� do chaty starego Vysogo�y��� Milcza� przez chwil�, nas�uchuj�c.

��Oby tylko � zamrucza� � chata starego Vysogoty nie okaza�a si� kresem jej drogi.

Vysogota pochyli� si� nad pergaminem i nawet przy�o�y� do niego pi�ro, ale nie zapisa� nic, ani jednej runy. Rzuci� pi�ro na st�. Przez chwil� sapa�, mrucza� gniewnie, posmarkiwa�. Patrzy� na prycz�, s�ucha� dobiegaj�cych stamt�d odg�os�w.

��Trzeba stwierdzi� i zapisa� � powiedzia� zm�czonym g�osem � �e jest bardzo niedobrze. Wszystkie moje starania i zabiegi mog� okaza� si� niewystarczaj�ce, a wysi�ki p�onne. Moje obawy by�y uzasadnione. Rana jest zaka�ona. Dziewczyna silnie gor�czkuje. Wyst�pi�y ju� trzy z czterech kardynalnych objaw�w ostrego stanu zapalnego. Rubor, calor i tumor �atwo ju� w tej chwili stwierdzi� okiem i dotykiem. Gdy minie szok pozabiegowy, pojawi si� i objaw czwarty: dolor. Niech�e zapisane zostanie, �e min�o blisko p� wieku, od kiedy zajmowa�em si� praktyk� medyczn�, czuj�, jak lata te ci��� na mej pami�ci i na zr�czno�ci mych palc�w. Niewiele umiem zrobi�, jeszcze mniej mog� zrobi�. �rodk�w i medykament�w mam mniej ni� ma�o. Ca�a nadzieja w mechanizmach obronnych m�odego organizmu�

��Dwunasta godzina po zabiegu. Zgodnie z oczekiwaniami, przyszed� czwarty kardynalny objaw zaka�enia: dolor. Chora krzyczy z b�lu, gor�czka i dreszcze wzmagaj� si�. Nie mam niczego, �adnego �rodka, kt�ry m�g�bym jej poda�. Dysponuj� niewielk� ilo�ci� eliksiru daturowego, ale dziewczyna jest za s�aba, by prze�y� jego dzia�anie. Mam te� nieco akonitum, ale akonitum zabi�oby j� niechybnie.

��Pi�tnasta godzina po zabiegu. �wit. Chora jest nieprzytomna. Gor�czka wzrasta gwa�townie, dreszcze nasilaj� si�. Ponadto wyst�puj� silne skurcze mi�ni twarzy. Je�li to t�ec, dziewczyna jest zgubiona. Miejmy jednak nadziej�, �e to tylko nerw twarzowy� Albo tr�jdzielny. Albo obydwa� Dziewczyna b�dzie w�wczas oszpecona� Ale b�dzie �y�a�

Vysogota spojrza� na pergamin, na kt�rym nie zapisa� ani jednej runy, ani jednego s�owa.

��Pod warunkiem � powiedzia� g�ucho � �e prze�yje zaka�enie.

��Dwudziesta godzina po zabiegu. Gor�czka wzmaga si�. Rubor, calor, tumor i dolor si�gaj�, jak mi si� zdaje, granic przesilenia. Ale dziewczyna nie ma szans, by prze�y�, by do�y� cho�by do tych granic. Oto wi�c zapisuj� Ja, Vysogota z Corvo, nie wierz� w istnienie bog�w. Ale gdyby przez przypadek istnieli, niechaj maj� w opiece t� dziewczyn�. I niech wybacz� mi to, co zrobi�em� Je�li to, co zrobi�em, oka�e si� pomy�k�.

Vysogota od�o�y� pi�ro, potari spuchni�te i sw�dz�ce powieki, przycisn�� pi�ci do skroni.

��Poda�em jej mieszank� datury i akonitum � powiedzia� g�ucho. - Najbli�sze godziny rozstrzygn� wszystko.

Nie spa�, drzema� tylko, gdy z drzemki wyrwa� go stuk i �omot, kt�remu towarzyszy� j�k. Bardziej w�ciek�o�ci, ni� b�lu.

Na zewn�trz dnia�o, szpary okiennic s�czy�y nik�e �wiate�ko. Klepsydra przesypa�a si� do ko�ca, i to dawno � Vysogota jak zwykle zapomnia� j� obr�ci�. Kaganek ledwo pe�ga�, rubinowy �ar z paleniska s�abo o�wietla� k�t izby. Starzec wsta�, odsun�� zaimprowizowany parawan z koc�w, kt�rym odgrodzi� prycz� od reszty pomieszczenia, by zapewni� chorej spok�j.

Chora zd��y�a ju� pozbiera� si� z pod�ogi, na kt�r� przed chwil� upad�a, siedzia�a zgarbiona na brzegu bar�ogu, usi�uj�c podrapa� si� w twarz pod opatrunkiem. Vysogota chrz�kn��.

��Prosi�em, by� nie wstawa�a. Jeste� zbyt os�abiona. je�li czego� chcesz, zawo�aj. Jestem zawsze w pobli�u.

��Ja akurat nie chc�, by� by� w pobli�u � powiedzia�a cicho, p�g�bkiem, ale zupe�nie wyra�nie. - Chc� si� wysika�.

Gdy wr�ci�, by zabra� nocnik, le�a�a na pryczy na wznak, obmacuj�c opatrunek przymocowany do policzka opasuj�cymi czo�o i szyj� wst�gami banda�a. Gdy po chwili podszed� do niej ponownie, nie zmieni�a pozycji.

��Cztery doby?�� spyta�a, patrz�c w powa��.

��Pi��. Min�a prawie doba od naszej ostatniej rozmowy. Przespa�a� ca�� dob�. To dobrze. Potrzebujesz snu.

��Czuj� si� lepiej.

��Rad jestem s�ysze�. Zdejmiemy opatrunek. Pomog� ci usi���. Uchwy� moj� r�k�.

Rana goi�a si� �adnie i sucho, tym razem prawie oby�o si� bez bolesnego odrywania opatrunku od strupa. Dziewczyna ostro�nie dotkn�a policzka. Skrzywi�a si�, ale Vysogota wiedzia�, �e to nie tylko b�l. Za ka�dym razem na nowo upewnia�a si� o rozleg�o�ci skaleczenia, zdawa�a sobie spraw� z powagi rany. Upewnia�a si� � z przera�eniem � �e to, co czu�a dotykiem poprzednio, to nie by� wywo�any gor�czk� koszmar.

��Masz tu jakie� lustro?

��Nie mam � sk�ama�.

Spojrza�a na niego, po raz pierwszy chyba ca�kowicie przytomnie.

��To znaczy, �e jest a� tak �le?�� spyta�a, ostro�nie wodz�c palcami po szwach.

��To bardzo rozlegle skaleczenie � wyb�ka�, z�y na siebie, �e t�umaczy si� i usprawiedliwia przed smarkul�. - Twarz wci�� masz bardzo opuchni�t�. Za kilka dni zdejm� szwy, do tego czasu b�d� przyk�ada� amik� i wyd�g z wierzbiny. Nie b�d� ju� owija� ci ca�ej g�owy. To si� �adnie goi. Naprawd� �adnie.

Nie odpowiedzia�a. Porusza�a ustami i �uchw�, marszczy�a i krzywi�a twarz, wypr�bowuj�c, na co rana pozwa�a, a na co nie.

��Ugotowa�em roso�u z go��bia. Zjesz?

��Zjem. Ale tym razem spr�buj� sama. To upokarzaj�ce, by� karmiona jak paralityczka.

Jad�a d�ugo. Drewnian� �y�k� donosi�a do ust ostro�nie i z takim wysi�kiem, jak gdyby wa�y�a ze dwa fanty. Ale poradzi�a sobie bez pomocy Vysogoty obserwuj�cego j� z zainteresowaniem. Vysogota by� ciekawski � i p�on�� ciekawo�ci�. Wiedzia�, �e wraz z powrotem dziewczyny do zdrowia zaczn� si� wymiany zda� mog�ce rzuci� �wiat�o na tajemnicz� spraw�. Wiedzia� o tym i nie m�g� doczeka� si� tej chwili. Zbyt d�ugo mieszka� sam na pustkowiu.

Dziewczyna sko�czy�a je��, opad�a na poduszki. Przez chwil� martwo patrzy�a w sufit, potem obr�ci�a g�ow�. Niezwykle du�e zielone oczy, stwierdzi� po raz kolejny Vysogota, nadawa�y jej twarzy wyraz niewinnie dzieci�cy, w tej chwili k��c�cy si� krzykliwie z paskudnie okaleczonym policzkiem. Vysogota zna� ten typ urody � wielkookie wieczne dziecko, fizjonomia wywo�uj�ca instynktown� reakcj� sympatii. Wieczna dziewczynka, nawet gdy dwudzieste, ba, trzydzieste urodziny ju� dawno zapadn� w niepami��. Tak, Vysogota dobrze zna� ten typ urody. Jego druga �ona by�a taka. Jego c�rka by�a taka.

��Musz� st�d ucieka� � powiedzia�a nagle dziewczyna. - I to pilnie. Jestem �cigana. Przecie� wiesz o tym.

��Wiem � kiwn�� g�ow�. - By�y to twoje pierwsze s�owa, kt�re wbrew pozorom nie by�y majaczeniem. Dok�adniej, jedne z pierwszych. Najpierw spyta�a� o twego konia i o tw�j miecz. W tej kolejno�ci. Gdy zapewni�em ci�, �e i ko�, i miecz s� pod dobr� opiek�, nabra�a� podejrze�, �e jestem wsp�lnikiem jakiego� Bonharta i nie lecz� ci�, lecz poddaj� torturze nadziei. Gdy nie bez trudu wyprowadzi�em ci� z b��du, przedstawi�a� si� jako Falka i podzi�kowa�a� mi za ratunek.

��To dobrze � obr�ci�a g�ow� na poduszce, jak gdyby chcia�a unikn�� konieczno�ci patrzenia mu w oczy. - To dobrze, �e nie zapomnia�am podzi�kowa�. Ja tamto pami�tam jak przez mg��. Nie wiem, co by�o jaw�, a co snem. Ba�am si�, �e nie podzi�kowa�am. Nie nazywam si� Falka.

��Tego te� si� dowiedzia�em, cho� raczej przypadkowo. M�wi�a� w gor�czce.

��Jestem zbiegiem � powiedzia�a, nie odwracaj�c si�. - Uciekinierem. Niebezpiecznie jest dawa� mi schronienie. Niebezpiecznie jest wiedzie�, jak si� naprawd� nazywam. Ja musz� wsiada� na konia i ucieka�, zanim mnie tu wytropi��

��Przed chwil� � powiedzia� �agodnie � mia�a� k�opoty z si��ciem na nocnik. Nie bardzo widz� ci� siadaj�c� na konia. Ale zapewniam, tutaj jeste� bezpieczna. Nikt ci� tu nie wytropi.

��Z pewno�ci� mnie �cigaj�. Id� po �ladach, przetrz�saj� okolic�

��Uspok�j si�. Codziennie pada, nikt nie odnajdzie �lad�w. Ty za� jeste� na pustkowiu, w pustelni. W domu pustelnika, kt�ry odci�� si� od �wiata. Tak, by �wiatu te� nie�atwo by�o go odnale��. Je�li jednak sobie �yczysz, mog� poszuka� sposobu, by wie�� o tobie przekaza� bliskim lub przyjacio�om.

��Nie wiesz nawet, kim jestem�

��Jeste� rann� dziewczyn� � przerwa�. - Uciekaj�c� przed kim�, kto nie waha si� rani� dziewczyn. Czy �yczysz sobie, bym przekaza� jak�� wiadomo��?

��Nie ma komu � odrzek�a po chwili, a Vysogota z�owi� uchem zmian� g�osu. - Moi przyjaciele nie �yj�. Wszystkich zamordowano.

Nie skomentowa�.

��Ja jestem �mierci� � podj�a dziwnie brzmi�cym g�osem. - Ka�dy, kto styka si� ze mn�, umiera.

��Nie ka�dy � zaprzeczy�, przygl�daj�c si� jej bacznie. - Nie Bonhart, ten, kt�rego imi� wykrzykiwa�a� w gor�czce, ten, przed kt�rym chcesz teraz ucieka�. Wasz styk zaszkodzi� raczej tobie, nie jemu. To on� zrani� ci� w twarz?

��Nie � zacisn�a usta, by st�umi� co�, co by�o albo j�kiem, albo przekle�stwem. - W twarz zrani� mnie Puszczyk. Stefan Skellen. A Bonhart� Bonhart zrani� mnie znacznie powa�niej. G��biej. Czy i o tym m�wi�am w gor�czce?

��Uspok�j si�. Jeste� os�abiona, powinna� unika� silnych wzrusze�.

��Nazywam si� Ciri.

��Zrobi� ci ok�ad z arniki, Ciri.

��Wstrzymaj si� chwil�. Daj mi jakie� zwierciad�o.

��M�wi�em ci�

��Prosz�!

Us�ucha�, dochodz�c do wniosku, �e tak trzeba, �e d�u�ej zwleka� niepodobna. Przyni�s� nawet kaganek. By mog�a lepiej widzie�, co zrobiono z jej twarz�.

��No, tak � powiedzia�a zmienionym, �ami�cym si� g�osem. - No, tak. W�a�nie tak, jak my�la�am. Prawie tak, jak my�la�am.

Wyszed�, zaci�gaj�c za sob� zaimprowizowany z derek parawan.

Stara�a si� szlocha� cicho, tak, by nie s�ysza�. Bardzo si� stara�a.

Nazajutrz Vysogota zdj�� po�ow� szw�w. Ciri obmaca�a policzek, posycza�a jak �mija, narzekaj�c na silny b�l ucha i przeczulic� szyi w okolicy �uchwy. Wsta�a jednak, ubra�a si� i wysz�a na podw�rze. Vysogota nie protestowa�. Towarzyszy� jej. Pomaga� ani podtrzymywa� nie musia�. Dziewczyna by�a zdrowa i o wiele silniejsza, ni� mo�na by�o przypuszcza�.

Zachwia�a si� dopiero na zewn�trz, przytrzyma�a o�cie�nicy i odrzwi.

��Ale�� - gwa�townie zach�ysn�a si� wdechem. - Ale� zi�b! Mr�z, czy jak? Ju� zima? Jak d�ugo ja tu przele�a�am? Kilka tygodni?

��Dok�adnie sze�� dni. Mamy pi�ty dzie� pa�dziernika. Ale zapowiada si� bardzo zimny pa�dziernik.

��Pi�ty pa�dziernika?�� zmarszczy�a si�, sykn�a z b�lu. - To jak to? Dwa tygodnie�

��Co? Jakie dwa tygodnie?

��Niewa�ne � wzruszy�a ramionami. - Mo�e to ja co� myl� A mo�e i nie myl�. Powiedz, co tu tak okropnie �mierdzi?

��Sk�ry. �owi� pi�maki, bobry, nutrie i wydry, garbuj� sk�ry. Nawet pustelnicy musz� z czego� �y�.

��Gdzie jest m�j ko�?

��W ob�rce.

Kara klacz powita�a wchodz�cych g�o�nym r�eniem, a koza Vysogoty zawt�rowa�a beczeniem, w kt�rym pobrzmiewa�o wielkie niezadowolenie z konieczno�ci dzielenia lokum z innym lokatorem. Ciri obj�a konia za szyj�, poklepa�a, pog�adzi�a po zagrzywku. Klacz prycha�a i grzeba�a s�om� kopytem.

��Gdzie moje siod�o? Czaprak? Uprz��?

��Tutaj.

Nie protestowa�, nie czyni� uwag, nie wyg�asza� swego zdania. Milcza�, wsparty na kosturze. Nie poruszy� si�, gdy zast�ka�a, pr�buj�c unie�� siod�o, nie drgn��, gdy zachwia�a si� pod ci�arem i ci�ko, z g�o�nym j�kiem klapn�a na zasypan� s�om� polep�. Nie podszed�, nie pom�g� jej wsta�. Patrzy� uwa�nie.

��No, tak � powiedzia�a przez zaci�ni�te z�by, odpychaj�c klacz, usi�uj�c� wsun�� jej nos za ko�nierz. - Wszystko jasne. Ale ja musz� st�d ucieka�, cholera! Po prostu musz�!

��Dok�d?�� spyta� ch�odno.

Pomaca�a twarz, nadal siedz�c na s�omie obok upuszczonego siod�a.

��Jak najdalej.

Kiwn�� g�ow�, jak gdyby odpowied� satysfakcjonowa�a, wszystko czyni�a jasnym i nie pozostawia�a miejsca na domys�y. Ciri wsta�a z trudem. Po siod�o i uprz�� nawet nie pr�bowa�a si� schyla�. Sprawdzi�a tylko, czy klacz ma siano i owies w ��obie, zacz�a wyciera� grzbiet i boki konia wiechciem s�omy. Vysogota czeka� w milczeniu i doczeka� si�. Dziewczyna zatoczy�a si� na s�up podtrzymuj�cy strop, zblad�a jak p��tno. Bez s�owa poda� jej kostur.

��Nic mi nie jest. Tylko�

��Tylko w g�owie ci si� zakr�ci�o, bo jeste� chora i s�aba jak noworodek. Wracajmy. Musisz si� po�o�y�.

O zachodzie s�o�ca, przespawszy �adnych kilka godzin, Ciri wysz�a ponownie. Vysogota, wracaj�c znad rzeki, natkn�� si� na ni� przy naturalnym je�ynowym �ywop�ocie.

��Nie odchod� zbyt daleko od cha�upy � powiedzia� cierpko. - Po pierwsze, jeste� zbyt os�abiona�

��Czuj� si� lepiej.

��Po drugie, to niebezpieczne. Dooko�a jest ogromne mokrad�o, nie ko�cz�ce si� pole trzcin. Nie znasz �cie�ek, mo�esz zab��dzi� lub uton�� w trz�sawisku.

��A ty � wskaza�a na worek, kt�ry taszczy� � �cie�ki znasz, oczywi�cie. I nawet niedaleko nimi chadzasz, a zatem mokrad�o wcale nie jest takie wielkie. Garbujesz sk�ry, aby �y�, jasne. Kelpie, moja klacz, ma owies, a pola tu nie widz�. My jedli�my kur� i krupy. I chleb. Prawdziwy chleb, nie podp�omyki. Chleba nie dosta�by� od trapera. A zatem w okolicy jest wie�.

��Bezb��dnie wydedukowane � potwierdzi� spokojnie. - Rzeczywi�cie, dostaj� prowianty z najbli�szej wsi. Najbli�szej, ale wcale nie bliskiej, le��cej na skraju bagien. Mokrad�o przylega do rzeki. Wymieniam sk�ry na �ywno��, kt�r� przywo�� mi �odzi�. Chleb, kasz�, m�k�, s�l, ser, czasami kr�lika lub kur�. Czasami wiadomo�ci.

Nie doczeka� si� pytania, wi�c kontynuuowa�.

��Wataha konnych w po�cigu dwukrotnie by�a w osadzie. Za pierwszym razem ostrzegano, by ci� nie ukrywa�, gro�ono ch�opom mieczem i ogniem, je�li zostaniesz w osadzie schwytana. Za drugim obiecywano nagrod� za odnalezienie trupa. Twoi prze�ladowcy s� przekonani, �e le�ysz martwa w lasach, w jakim� jarze czy w�dole.

��I nie spoczn� � mrukn�a � dop�ki nie odnajd� zw�ok. Wiem o tym dobrze. Musz� mie� dow�d, �e nie �yj�. Bez tego dowodu nie zrezygnuj�. B�d� szpera� wsz�dzie. Wreszcie trafi� i tutaj�

��Bardzo im zale�y � zauwa�y�. - Powiedzia�bym, niezwykle im zale�y�

Zaci�a usta.

��Nie l�kaj si�. Odjad�, zanim mnie tu znajd�. Nie nara�� ci� Nie b�j si�.

��Sk�d przypuszczenie, �e si� boj�? - wzruszy� ramionami. - �e jest pow�d, by si� l�ka�? Tutaj nikt nie trafi, nikt ci� tu nie wy�ledzi. Je�li jednak ty wystawisz nos z trzcin, trafisz twoim prze�ladowcom prosto w r�ce.

��Innymi s�owy � podrzuci�a hardo g�ow� � musz� tu zosta�? To chcia�e� powiedzie�?

��Nie jeste� wi�niem. Mo�esz odjecha�, gdy zechcesz. Dok�adniej: gdy zdo�asz. Ale mo�esz te� zosta� u mnie i przeczeka�. �cigaj�cy zniech�c� si� kiedy�. Zawsze si� zniech�caj�, pr�dzej lub p�niej. Zawsze. Mo�esz mi wierzy�. Znam si� na tym.

Jej zielone oczy b�ysn�y, gdy spojrza�a na niego.

��Zreszt� � powiedzia� szybko, wzruszaj�c ramionami i uciekaj�c przed jej wzrokiem � uczynisz, jak zechcesz. Powtarzam, nie wi�� ci� tu.

��Dzisiaj chyba jednak nie odjad� � prychn�a. - S�aba jestem� I zaraz s�o�ce zajdzie� A ja przecie� nie znam �cie�ek. Chod�my wi�c do chaty. Zmarz�am.

��Powiedzia�e�, �e le�a�am u ciebie sze�� d�b. To jest prawda?

��Dlaczego mia�bym k�ama�?

��Nie uno� si�. Staram si� doliczy� dni� Ja uciek�am� Zraniono mnie� w dzie� Zr�wnania. Dwudziestego trzeciego wrze�nia. Je�li wolisz liczy� wed�ug elf�w, ostatniego dnia Lammas.

��To niemo�liwe.

��Dlaczego mia�abym k�ama�? - krzykn�a i j�kn�a, chwytaj�c si� za twarz. Vysogota patrzy�a na ni� spokojnie.

��Nie wiem, dlaczego � powiedzia� zimno. - Ale ja by�em kiedy� lekarzem, Ciri. Dawno temu, ale nadal umiem odr�ni� ran� zadan� przed dziesi�cioma godzinami od rany zadanej przed czterema dniami. Znalaz�em ci� dwudziestego si�dmego wrze�nia. Zraniona zosta�a� wi�c dwudziestego sz�stego. Trzeciego dnia Velen, je�li wolisz liczy� wed�ug elf�w. Trzy dni po Ekwinokcjum.

��Zosta�am zraniona w samo Ekwinokcjum.

��To nie jest mo�liwe, Ciri. Musia�a� pomyli� daty.

��Na pewno nie. To ty masz tu jaki� przestarza�y pustelniczy kalendarz.

��Niech ci b�dzie. A� tak wielkie ma to znaczenie?

��Nie. Nie ma �adnego.

Trzy dni p�niej Vysogota zdj�� ostatnie szwy. Mia� wszelkie powody, by by� zadowolony i dumny ze swego dzie�a � linia zszycia by�a r�wna i czysta, nie nale�a�o obawia� si� tatua�u wro�ni�tym w ran� brudem. Satysfakcj� psu� jednak chirurgowi widok Ciri, w pos�pnym milczeniu kontempluj�cej szram� w ustawianym pod r�nymi k�tami zwierciadle i usi�uj�cej zakrywa� j� � bezskutecznie � zaczesywanymi na policzek w�osami. Blizna szpeci�a. Fakt by� faktem. Nie by�o na to rady. W niczym nie mog�o pom�c udawanie, �e jest inaczej. Wci�� czerwona, napuchni�ta jak powr�z, napunktowana �ladami uk�u� ig�y i poznaczona odciskami nitek, szrama wygl�da�a i�cie makabrycznie. Ten stan mia� szans� ulega� stopniowej i nawet szybkiej poprawie. Vysogota wiedzia� jednak, �e nie by�o �adnych szans na to, by blizna znik�a i przesta�a szpeci�.

Ciri czu�a si� znacznie lepiej, ale ku zdziwieniu i zadowoleniu Vysogoty w og�le nie m�wi�a o odje�dzie. Wywiod�a z ob�rki sw� kar� Kelpie � Vysogota wiedzia�, �e na P�nocy nazw� �kelpie� nosi� morszczyniec, gro�ny potw�r morski, wedle przes�du mog�cy przybra� posta� pi�knego rumaka, delfina a nawet urodziwej kobiety, w rzeczywisto�ci za� zawsze wygl�daj�cy jak kupa zielska. Ciri osiod�a�a klacz i kilkakrotnie obk�usowa�a podw�rko i chat� dooko�a, po czym Kelpie wr�ci�a do ob�rki, by dotrzymywa� towarzystwa kozie, Ciri za� do chaty, by dotrzymywa� towarzystwa Vysogocie. Pomaga�a mu nawet � prawdopodobnie z nud�w � w pracy przy sk�rach. Gdy on segregowa� nutrie wed�ug rozmiar�w i odcieni, ona dzieli�a pi�maki na grzbieciki i brzuszki, rozcinaj�c sk�rki wzd�u� wprowadzanej do �rodka deszczu�ki. Palce mia�a nad wyraz zr�czne.

Wa�nie przy tym zaj�ciu dosz�o mi�dzy nimi do do�� dziwnej rozmowy.

��Nie wiesz, kim jestem. Nawet si� nie domy�lasz, kim jestem.

Kilkakrotnie powt�rzy�a to banalne stwierdzenie i rozdra�ni�a go tym lekko. Rzecz jasna, nie da� po sobie pozna� rozdra�nienia � uw�acza�o by mu, gdyby zdradzi� swe uczucia przed tak� smarkul�. Nie, do tego dopu�ci� nie m�g�, nie m�g� te� zdradzi� ciekawo�ci, kt�ra go dr��y�a.

Ciekawo�ci w sumie bezzasadnej, bo przecie� bez trudu m�g� si� domy�li�, kim by�a. W czasach Vysogoty m�odzie�owe bandy r�wnie� nie by�y rzadko�ci�. Lata, kt�re min�y, nie mog�y te� wyeliminowa� magnetycznej si�y, z jak� takie szajki przyci�ga�y ��dn� przyg�d i silnych wra�e� szczeniateri�. Nader cz�sto na jej zgub�. Smarkacze wykr�caj�cy si� blizn� na twarzy mogli m�wi� o szcz�ciu � na tych mniej szcz�liwych czeka�y tortury, stryczek, hak lub pal.

Ha, od czas�w Vysogoty tylko jedno uleg�o zmianie � post�puj�ca emancypacja. Do band ci�gn�y nie tylko wyrostki, ale i zwariowane podlotki, przedk�adaj�ce konia, miecz i przygod� nad szyde�ko, k�dziel i czekanie na swat�w.

Vysogota nie powiedzia� jej tego wszystkiego wprost. Powiedzia� to ogr�dkami. Ale tak, by wiedzia�a, �e on wie. By u�wiadomi� jej, �e je�li kto� tu jest zagadk�, to z pewno�ci� nie ona � cudem zbieg�a z ob�awy ma�oletnia grasantka z bandy grasant�w ma�olat�w. Oszpecona smarkula pr�buj�ca otacza� si� nimbem tajemniczo�ci�

��Nie wiesz, kim jestem. Ale nie obawiaj si�. Odjad� wkr�tce. Nie nara�� ci� na niebezpiecze�stwo. Vysogota mia� do��.

��Nie grozi mi �adne niebezpiecze�stwo � powiedzia� sucho. - Bo i jakie�? Nawet je�li po�cig tu si� zjawi, w co w�tpi�, c� z�ego mo�e mnie spotka�? Udzielanie pomocy zbieg�ym przest�pcom jest karanie, ale nie w przypadku pustelnika, albowiem pustelnik jest rzeczy �wieckich nie�wiadom. Moim przywilejem jest go�ci� ka�dego, kto trafia do mej pustelni. Dobrze rzek�a�: nie wiem, kim jeste�. Sk�d ja, pustelnik, mog� wiedzie�, kim jeste�, co przeskroba�a� i za co �ciga ci� prawo? I jakie prawo? Przecie� ja nawet nie wiem, czyje prawo w tych okolicach obowi�zuje, jaka i czyja jurysdykcja. I nie obchodzi mnie to. Jestem pustelnikiem.

Troch� zbyt wiele razy m�wi� o pustelnictwie, czu� to. Ale nie rezygnowa�, jej w�ciekle zielone oczy k�u�y go niczym ostrogi.

��Jestem ubogim eremit�. Umar�ym dla �wiata i dla spraw jego. Jestem cz�ekiem prostym i niewykszta�conym, rzeczy �wiatowych nie�wiadomym�

Przesadzi�.

��Akurat!�� wrzasn�a, ciskaj�c sk�rk� i n� na pod�og�. - Za g�upi� mnie masz, czy jak? Ja g�upia nie jestem, nie my�l sobie. Pustelniku, eremito ubogi! Gdy ci� nie by�o, rozejrza�am si�. Zajrza�am tam, o, do k�ta, za t� niezbyt czyst� kotar�. Sk�d wzi�y si� tam na p�kach uczone ksi�gi, h�, cz�eku prosty i nie�wiadomy?

Vysogota odrzuci� sk�r� nutrii na stert�.

��Mieszka� tu kiedy� poborca podatk�w � powiedzia� niefrasobliwie. - To s� katastry i ksi�gi buchalteryjne.

��K�amiesz � Ciri skrzywi�a twarz, pomasowa�a blizn�. - K�amiesz w �ywe oczy!

Nie odpowiedzia�, udaj�c, �e ocenia odcie� kolejnej sk�ry.

��My�lisz mo�e sobie � podj�a po chwili dziewczyna � �e je�li masz bia�� brod�, zmarszczki i sto lat na karku, to bez trudu oszukasz naiwn� m��dk�, h�? To ci powiem: pierwsz� lepsz� mo�e i zwi�d�by�. Ale ja nie jestem pierwsza lepsza.

Uni�s� wysoko brwi w niemym, lecz prowokacyjnym pytaniu. Nie kaza�a mu d�ugo czeka�.

��Ja, m�j pustelniku, uczy�am si� w miejscach, gdzie by�o sporo ksi�g, tak�e i tych samych tytu��w, co na twoich p�kach. Sporo z tych tytu��w znam.

Vysogota jeszcze wy�ej uni�s� brwi. Patrzy�a mu prosto w oczy.

��Dziwne rzeczy � wycedzi�a � wygaduje brudny kocmo�uch, oberwana sierota, musi z�odziejka lub bandytka znaleziona w krzakach z rozwalon� g�b�. A jednak trzeba ci wiedzie�, panie pustelniku, �e ja czytywa�am Histori� Rodericka de Novembre. Przegl�da�am, i to nie raz, dzie�o o tytule Materia medica. Znam Herbarius, taki sam, jak ten na twojej p�ce. Wiem te�, co oznacza na grzbietach ksi�g gronostajowy krzy� na czerwonej tarczy. To znak, �e ksi�g� wyda� uniwersytet w Oxenfurcie.

Urwa�a, wci�� bacznie go obserwuj�c. Vysogota milcza�, staraj�c si�, by jego twarz nie zdradza�a niczego.

��Dlatego my�l� � powiedzia�a, podrzucaj�c g�ow� zwyk�ym dla niej, dumnym i gwa�townym nieco ruchem � �e� ty wcale nie prostak i nie pustelnik. �e� wcale nie umar� dla �wiata, ale uciek� przed nim. I ukrywasz si� tu, na pustkowiu, zamaskowany pozorami i bezkresnym trzcinowiskiem.

��Je�eli tak jest � u�miechn�� si� Vysogota � to w istocie przedziwnie splot�y si� nasze losy, moja ty oczytana panno. Wielce zagadkowym sposobem zbrata�o nas oto przeznaczenie. Wszak�e i ty si� tu ukrywasz. Wszak�e i ty, Ciri, umiej�tnie snujesz wok� siebie woale pozor�w. Jam jest jednak cz�ekiem starym, pe�nym podejrze� i zgorzknia�ej starczej nieufno�ci�

��Nieufno�ci do mnie?

��Do �wiata, Ciri. Do �wiata, w kt�rym szachrajski poz�r wk�ada mask� prawdy, by wywie�� w pole inn� prawd�, fa�szyw�, nawiasem m�wi�c, i te� pr�buj�c� szachrowa�. Do �wiata, w kt�rym herb uniwersytetu w Oxenfurcie maluje si� na drzwiach zamtuz�w. Do �wiata, w kt�rym ranne grasantki podaj� si� za bywa�e, uczone, mo�e i szlachetnie urodzone panny, intelektualistki i erudytki, czytuj�ce Rodericka de Novembre i obeznane z god�em Akademii. Wbrew wszelkim pozorom. Wbrew temu, �e same nosz� inny znak. Bandycki tatua�. Czerwon� r�� wyk�ut� w pachwinie.

��Faktycznie, mia�e� racj� � przygryz�a warg�, a jej twarz pokry� p�s tak g��boki, �e linia szramy wydawa�a si� czarna. - Jeste� zgorzknia�y staruch. I w�cibski dziadyga.

��Na mojej p�ce, za kotar� � wskaza� ruchem g�owy � stoi Aen Ifog Mab Taedh'morc, zbi�r elfich ba�ni i wierszowanych przypowie�ci. Jest tam, jak�e pasuj�ca do naszej sytuacji i rozmowy, historyjka o s�dziwym kruku i m�odziutkiej jask�ce. Poniewa� podobnie jak ty, Ciri, jestem erudyt�, pozwol� sobie przypomnie� stosowny fragment. Kruk, jak niezawodnie pami�tasz, zarzuca jask�ce p�ocho�� i nieprzystojn� frygowato��.

Zachodni wiatr przyni�s� nocn� burz�.

Czamofioletowe niebo p�k�o wzd�u� linii b�yskawicy, eksplodowa�o przeci�g�ym �oskotem gromu. Nag�y deszcz uderzy� w kurz drogi kroplami g�stymi jak olej, zaszumia� na dachach, rozmaza� brud na okiennych b�onach. Ale silny wiatr szybko przep�dzi� ulew�, odegna� burz� gdzie� hen, daleko, za p�on�cy b�yskawicami horyzont.

I wtedy rozszczeka�y si� psy. Zadudni�y kopyta, zabrz�cza�a bro�. Dzikie ha��akowania i gwizdy zje�y�y w�os rozbudzonym wie�niakom, zrywaj�cym si� w pop�ochu, zapieraj�cym dr�gami drzwi i okiennice. Spocone d�onie zaciska�y si� na styliskach siekier, na trzonkach wide�. Zaciska�y si� mocno. Ale bezsilnie.

Terror, terror leci przez wie�. �cigani czy �cigaj�cy? Szaleni i okrutni z w�ciek�o�ci czy ze strachu? Przelec�, nie wstrzymuj�c koni? Czy te� rozjarzy si� za chwil� noc ogniem gorej�cych strzech?

Cicho, cicho, dzieci�

Mamo, czy to demony? Czy to Dziki Gon? Zmory z piek�a rodem? Mamo, mamo!

Cicho, cicho, dzieci. To nie demony, nie diab�y�

Gorzej.

To ludzie.

Psy ujada�y. D�� wicher. R�a�y konie, �omota�y podkowy. Przez wie� i noc lecia�a hulajpartia.

Hotsporn wjecha� na wzg�rek, wstrzyma� i obr�ci� konia. By� przezorny i ostro�ny, nie lubi� ryzyka, zw�aszcza wtedy, gdy czujno�� nic nie kosztowa�a. Nie spieszy� si� ze zjazdem w d�, nad rzeczk�, do stacji pocztowej. Wola� pierwej dobrze si� przypatrze�.

Przed stacj� nie by�o koni ani zaprz�g�w, sta� tam wy��cznie jeden furgonik zaprz�ony w par� mu��w. Na p�achcie widnia� napis, kt�rego Hotsporn nie m�g� z daleka odczyta�. Ale niebezpiecze�stwem nie pachnia�o. Hotsporn potrafi� wyczuwa� niebezpiecze�stwo. By� zawodowcem.

Zjecha� nad zakrzaczony i zaro�ni�ty �oz� brzeg, zdecydowanie wpar� konia w rzek�, przebrodzi� galopem w�r�d bij�cych powy�ej siod�a rozbryzg�w wody. Taplaj�ce si� przy brzegu kaczki uciek�y z g�o�nym kwakiem.

Hotsporn ponagli� konia, przez rozgrodzony p�ot wjecha� na podw�rze stacji. Teraz m�g� ju� odczyta� napis na p�achcie furgonu g�osz�cy: "Mistrz Almayera, Kunsztownik Tatua�u". Ka�dy wyraz napisu wymalowany by� innym kolorem i zaczyna� si� od przesadnie wielkiej, ozdobnie iluminowanej litery. A na skrzyni wozu, powy�ej prawego przedniego ko�a, widnia�a wymalowana purpurow� farb� niedu�a rozdarta strza�a.

��Z konia!�� us�ysza� zza plec�w. - Na ziemi�, a �ywo! R�ce z daleka od r�koje�ci!

Podeszli go i otoczyli bezszelestnie � z prawej Asse, w czarnej sk�rzanej kurtce nitowanej srebrem, z lewej Falka, w zielonym zamszowym kubraczku i berecie z pi�rkami. Hotsporn �ci�gn�� kaptur i zas�on� z twarzy.

��Ha!�� Asse opu�ci� miecz. - To wy, Hotsporn. Pozna�bym, ale zmyli� mnie ten kary ko�!

��Ale� koby�ka �liczna � powiedzia�a z zachwytem Falka, odsuwaj�c beret na ucho. - Czarna i l�ni�ca jak w�giel, ani w�oska ja�niejszego. A zgrabna! Ech, krasawica!

��Ano, taka si� trafi�a za nieca�e sto floren�w � u�miechn�� si� niedbale Hotsporn. - Gdzie Giselher? W �rodku?

Asse kiwn�� g�ow�. Falka, patrz�c na klacz jak urzeczona, poklepa�a j� po szyi.

��Gdy bieg�a przez wod� � unios�a na Hotsporna wielkie zielone oczy � to by�a niczym istna kelpie! Gdyby z morza si� wynurzy�a, a nie z rzeczki, nie uwierzy�abym, �e to nie prawdziwa kelpie.

��A widzia�a panna Falka kiedy prawdziw� kelpie?

��Na obrazku � dziewczyna spochmumia�a nagle. - Du�o by o tym gada�. Chod�cie do �rodka. Giselher czeka.

Przy oknie, daj�cym nieco �wiat�a, sta� st�. Na stole p�le�a�a Mistle, wsparta na �okciach, od pasa w d� go�a, nie maj�ca na sobie nic pr�cz czarnych po�czoch. Mi�dzy jej nieskromnie rozkraczonymi nogami kl�cza� chudy i d�ugow�osy osobnik w burym cha�acie. Nie m�g� by� to nikt inny jak mistrz Almavera, kunsztownik tatua�u, albowiem w�a�nie zaj�ty by� wyk�uwaniem na udzie Mistle kolorowego obrazka.

��Chod� bli�ej, Hotsporn � zaprosi� Giselher, odsuwaj�c zydel od dalszego sto�u, za kt�rym siedzia� z Iskr�, Kayleighem i Reefem. Dwaj ostatni, jak Asse, te� odziani byli w czarn� ciel�c� sk�r� usian� klamerkami, �wiekami, �a�cuszkami i innymi wymy�lnymi ozdobami ze srebra. Jaki� rzemie�lnik musia� na nich pot�nie zarobi�, pomy�la� Hotsporn. Szczury, gdy napad�a ich zachcianka wystroi� si�, p�aci�y krawcom, szewcom i rymarzom i�cie po kr�lewsku. Jasna rzecz, nigdy te� nie by�y od tego, by po prostu zedrze� z napadni�tej osoby odzie� lub bi�uteri�, kt�ra wpad�a im w oko.

��Znalaz�e�, jak widz�, nasz� wiadomo�� w ruinach starej stacji?�� przeci�gn�� si� Giselher. - Ha, co gadam, inaczej przecie nie by�oby ci� tu. Szybko nawet zjecha�e�, przyzna� musz�.

��Bo klacz �liczna � wtr�ci�a Falka. - Za�o�� si�, �e i r�cza!

��Ja wasz� wiadomo�� znalaz�em � Hotsporn nie spuszcza� oka z Giselhera. - A co z moj�? Dotar�a do ciebie?

��Dotar�a��� zaj�kn�� si� herszt Szczur�w. - Ale� No, kr�tko m�wi�c� Nie by�o wtedy czasu. A potem �e�my si� popili i mus by� si� troch� wywczasowa�. A p�niej inna nam droga wypad�a�

Cholerni g�wniarze, pomy�la� Hotsporn.

��Kr�tko m�wi�c, nie wykona�e� polecenia?

��Ano nie. Wybacz, Hotsporn. Nie by�o jak� Ale nast�pnym razem, ho, ho! Niezawodnie!

��Niezawodnie!�� potwierdzi� z emfaz� Kayleigh, cho� nikt nie prosi� go, by potwierdza�.

Cholerni, nieodpowiedzialni g�wniarze. Popili si�. A p�niej inna droga im wypad�a. Do krawc�w po frymu�ne ciuszki, ani chybi.

��Napijesz si�?

��Dzi�kuj�, nie.

��A mo�e tego skosztujesz?�� Giselher wskaza� stoj�ce w�r�d g�siork�w i kubk�w ozdobne puzdereczko z laki. Hotsporn ju� wiedzia�, czemu w oczach Szczur�w jarzy� si� tak dziwny blask, czemu ich ruchy by�y tak nerwowe i szybkie.

��Pierwszorz�dny proch � zapewni� Giselher. - Nie we�miesz szczypty?

��Dzi�kuj�, nie. - Hotsporn wymownie spojrza� na plam� krwi i nikn�cy w komorze �lad na trocinach, wyra�nie wskazuj�cy, kt�r�dy i dok�d powleczono trupa. Giselher zauwa�y� spojrzenie.

��Jeden pacho� zucha tu chcia� odgrywa� � parskn��. - A� go Iskra skarci� musia�a.

Iskra za�mia�a si� gard�owo. Od razu by�o wida�, �e jest mocno podniecona narkotykiem.

��Tak go skarci�am, �e si� krwi� zach�ysn�� � pochwali�a si�. - A wtedy inni z miejsca spokornieli. To si� nazywa terror!

By�a jak zwykle obwieszona klejnotami, diamentowy kolczyk mia�a nawet w skrzyde�ku nosa. Nie nosi�a sk�ry, lecz wi�niowy kaftanik z brokatowym wzorkiem, ju� na tyle s�ynny, by by� ostatnim krzykiem mody w�r�d z�otej m�odzie�y z Thurn. Podobnie jak jedwabna chusta, kt�r� owija� g�ow� Giselher. Hotsporn s�ysza� ju� nawet o dziewczynach, kt�re strzyg�y si� "na Mistle".

��To si� nazywa terror � powt�rzy� w zamy�leniu, wci�� patrz�c na krwawy zaciek na pod�odze. - A gospodarz stacji? Jego �ona? Syn?

��Nie, nie � skrzywi� si� Giselher. - S�dzisz, �e�my wszystkich zar�bali? Gdzie tam. W spi�arni ich chwilowo zawarli�my. Teraz stacja, jak widzisz, nasza.

Kayleigh g�o�no przep�uka� usta winem, wyplu� na pod�og�. Male�k� �y�eczk� nabra� ze szkatu�ki odrobin� fisstechu, pieczo�owicie nasypa� na po�liniony opuszek palca wskazuj�cego i wtar� sobie narkotyk w dzi�s�o. Poda� puzdereczko Falce, kt�ra powt�rzy�a rytua� i przekaza�a fisstech Reefowi. Nilfgaardczyk odm�wi�, zaj�ty przegl�daniem katalogu kolorowych tatua�y, odda� pude�ko Iskrze. Elfka przekaza�a je Giselherowi, nie za�ywaj�c.

��Terror!�� warkn�a, mru��c b�yszcz�ce oczy i poci�gaj�c nosem. - Stacj� mamy pod terrorem! Cesarz Emhyr trzyma tak ca�y �wiat, my jeno t� bud�. Ale zasada ta sama!

��Auuuuu, psiakrew!�� wrzasn�a ze sto�u Mistle. - Uwa�aj, w co �gasz! Zr�b mi tak raz jeszcze, to ja ciebie �gn�! Tak, �e na wylot przejdzie!

Szczury � opr�cz Falki i Giselhera � rykn�y �miechem.

��Chce si� by� pi�kn�, trzeba cierpie�! - zawo�a�a Iskra.

��K�uj j�, mistrzu, k�uj � doda� Kayleigh. - Ona mi�dzy nogami zahartowana!

Falka zakl�a paskudnie i rzuci�a w niego kubkiem. Kayleigh uchyli� si�, Szczury znowu zarycza�y �miechem.

��Tak tedy � Hotsporn zdecydowa� si� po�o�y� kres weso�o�ci � stacj� trzymacie pod terrorem. A po co? Pomijaj�c satysfakcj�, jaka z terroryzowania wyp�ywa?

��My tutaj � odrzek� Giselher, wcieraj�c sobie fisstech w dzi�s�o � na czatach le�ymy. Gdy kto tu stanie, by konie zmieni� albo wypocz��, to si� go obedrze. Tu wygodniej, ni�li gdzie na rozstaju albo w chaszczach przy go�ci�cu. Atoli, jak to Iskra dopiero co powiedzia�a, zasada ta sama.

��Ale dzi�, od �witu, tylko ten nam popad� � wtr�ci� Reef, wskazuj�c mistrza Ahnaver�, skrytego niemal z g�ow� mi�dzy rozwiedzionymi udami Mistle. - Golec, jak ka�dy sztukmistrz, nie by�o go z czego ograbi�, wi�c go z jego kunsztu ograbiamy. Rzu�cie okiem, jaki on zmy�lny do rysunku.

Obna�y� przedrami� i pokaza� tatua� � nag� kobiet�, ruszaj�c� po�ladkami, gdy zaciska� pi��. Kayleigh te� si� pochwali� � dooko�a jego r�ki, powy�ej kolczastej bransolety, wi� si� zielony w�� z rozwart� paszcz� i szkar�atnym, rozwidlonym j�zykiem.

��Gustowna rzecz � rzek� oboj�tnie Hotsporn. - I pomocna przy identyfikacji trup�w. Atoli z grabie�� nie wysz�o wam, drogie Szczury. Przyjdzie wam zap�aci� arty�cie za jego kunszt. Nie by�o kiedy was uprzedzi�: od siedmiu dni, od pierwszego wrze�nia, znakiem jest purpurowa rozdarta strza�a. On ma tak� wymalowan� na wozie.

Reef zakl�� pod nosem, Kayleigh za�mia� si�. Giselher oboj�tnie machn�� r�k�.

��Trudno. Je�li mus, to si� mu zap�aci za jego ig�y i farby. Purpurowa strza�a, m�wisz? Zapami�tamy. Gdyby tu do jutra jeszcze jaki ze znakiem strza�y nadjecha�, nie b�dzie mu krzywdy.

��Zamierzacie tu tkwi� do jutra?�� zdziwi� si� nieco przesadnie Hotsporn. - Nierozs�dnie, Szczury. Ryzykownie i niebezpiecznie!

- �e jak?

��Ryzykownie i niebezpiecznie.

Giaelher wzruszy� ramionami, Iskra parskn�a i wysmarka�a si� na pod�og�. Reef, Kayleigh i Falka patrzyli na kupca tak, jak gdyby w�a�nie oznajmi� im, �e s�o�ce wpad�o do rzeczki i trzeba je szybko wy�owi�, zanim je raki oszczypi�. Hotsporn zrozumia�, �e w�a�nie odwo�a� si� do rozs�dku szalonych smarkaczy. �e ostrzeg� przed ryzykiem i niebezpiecze�stwem pe�nych szale�czej brawury fanfaron�w, kt�rym poj�cia te by�y ca�kowicie obce.

��Po�cig za wami idzie, Szczury.

��No i co z tego?

Hotsporn westchn��.

Dyskurs przerwa�a Mistle, kt�ra podesz�a do nich, nie zadaj�c sobie trudu, by si� ubra�. Postawi�a nog� na �awie i kr�c�c biodrami zademonstrowa�a wszem i wobec dzie�o mistrza Almavery: p�sow� r�� na zielonej �ody�ce z dwoma listkami, usytuowan� na udzie � tu� przy pachwinie.

��Ha?�� spyta�a, bior�c si� pod boki. Jej si�gaj�ce niemal �okci bransolety b�ysn�y brylantowo. - Co powiecie?

- �liczno�ci!�� parskn�� Kayleigh, odgarniaj�c w�osy. Hotsporn zauwa�y�, �e Szczur nosi� kolczyki w przek�utych ma��owinach usznych. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e wkr�tce takie kolczyki b�d� � podobnie jak nabijana metalem sk�ra � w modzie w�r�d z�otej m�odzie�y w Thurn i w ca�ym Geso.

��Twoja kolej, Falka � powiedzia�a Mistle. - Co ka�esz sobie wyk�u�?

Falka dotkn�a jej uda, pochyli�a si� i przyjrza�a tatua�owi. Z bliska. Mistle pieszczotliwie poczochra�a jej popielate w�osy. Falka zachichota�a i bez �adnych ceregieli zacz�a si� rozbiera�.

��Chc� tak� sam� r�� � oznajmi�a. - W tym samym miejscu, co u ciebie, kochana.

��Ale� myszy tu u ciebie, Vysogoto � Ciri przerwa�a opowie��, patrz�c na pod�og�, gdzie w kr�gu rzucanego przez kaganek �wiat�a trwa� istny mysi turniej. Mo�na by�o sobie jedyne wyobrazi�, co dzia�o si� poza kr�giem, w ciemno�ciach.

��Przyda�by ci si� kot. Albo lepiej: dwa koty.

��Gryzonie � odchrz�kn�� pustelnik � lez� do cha�upy, bo zima nadci�ga. A kota mia�em. Ale pow�drowa� gdzie�, niecnota, przepad�.

��Pewnie zagryz� go lis albo kuna.

��Nie widzia�a� tego kota, Ciri. Je�li co� go zagryz�o, to smok. Nic mniejszego.

��Taki by�? Ha, szkoda. On by tym myszom nie pozwoli� �azi� mi po ��ku. Szkoda.

��Szkoda. Ale ja my�l�, �e on wr�ci. Koty zawsze wracaj�.

��Dorzuc� do ognia. Zimno.

��Zimno. Diabelnie ch�odne teraz noce� A przecie� to jeszcze nawet nie potowa pa�dziernika� Opowiadaj dalej, Ciri.

Ciri przez chwil� siedzia�a nieruchomo, zapatrzona. w palenisko. Ogie� o�y� na podrzuconym drewnie, zatrzeszcza�, zahucza�, cisn�� na oszpecon� twarz dziewczyny z�oty blask i ruchliwe cienie.

��Opowiadaj.

Mistrz Almavera k�u�, a Ciri czu�a, jak �zy wierc� si� jej w k�cikach oczu. Cho� przezornie oszo�omi�a si� przed zabiegiem winem i bia�ym proszkiem, b�l by� niezno�ny. Zaciska�a z�by, by nie poj�kiwa�. Ale nie j�cza�a, ma si� rozumie�, udawa�a, �e nie zwraca uwagi na ig�y, a b�l ma w, pogardzie. Stara�a si� jak gdyby nigdy nic bra� udzia� w rozmowie, jak� Szczury wiod�y z Hotspornem, osobnikiem pragn�cym uchodzi� za kupca, a kt�ry � opr�cz faktu, �e �y� z handlowc�w � nic wsp�lnego z handlem nie mia�.

��Ciemne chmury �ci�gn�y nad wasze g�owy � m�wi� Hotsporn, wodz�c po twarzach Szczur�w ciemnymi oczyma. - Nie do��, �e poluje na was prefekt z Amarillo, ma�o, �e Vamhagenowie, ma�o, �e baron Casadei�

��Ten?�� wykrzywi� si� Giselher. - Prefekta i Vamhagen�w rozumiem, ale czego ten jaki� Casadei na nas zawzi�ty?

��Okr�ci� si� wilk owcz� sk�r� � u�miechn�� si� Hotsporn � i beczy �a�o�nie, bee, bee, nikt mnie nie lubi, nikt omie nie rozumie, gdzie si� nie poka��, kamieniami rzucaj�, "hu� � ha" krzycz�, za co tak, za co taka krzywda i niesprawiedliwo��? C�rka barona Casadei, drogie Szczury, po przygodzie nad rzeczk� Pliszk� do dzi� dnia s�abuje, gor�czkuje�

��Aaaa � przypomnia� sobie Giselher. - Kareta z czw�rk� tarant�w! To ta panna?

��Ta. Teraz, jakem m�wi�, choruje, w nocy z krzykiem si� zrywa, pana Kayleigha wspomina� Ale osobliwie pann� Falk�. I broszk�, pami�tk� po mamusi nieboszczce, kt�r� to broszk� panna Falka przemoc� jej z sukienki zdziera�a. S�owa r�ne przy tym powtarzaj�c.

��To wcale nie o to idzie!�� wrzasn�a ze sto�u Ciri, maj�c okazj� wrzaskiem odreagowa� b�l. - Okazali�my baron�wnie kontempt i despekt, pozwalaj�c, by na sucho usz�a! Trzeba by�o wych�do�y� pannic�!

��W samej rzeczy � Ciri czu�a wzrok Hotsporna na swych go�ych udach. - Wielki to zaiste dyshonor, nie wych�do�y�. Nie dziwota, �e obra�ony Casadei skrzykn�� zbrojn� hass�, wyznaczy� nagrod�. Zaklina� si� publicznie, �e wszyscy zawi�niecie g�owami w d� z kroksztyn�w na murach jego zamku. Zapowiedzia� te�, �e za ow� zdart� z c�rki broszk� z panny Falki zedrze sk�r�. Pasami.

Ciri zakl�a, a Szczury zarycza�y dzikim �miechem. Iskra kichn�a i okropnie si� usmarka�a � fisstech dra�ni� jej �luz�wk�.

��My te po�cigi lekce sobie wa�ymy � oznajmi�a, wycieraj�c szalikiem nos, usta, podbr�dek i st�. - Prefekt, baron, Vamhageny! �cigaj�, ale nie do�cign�! My jeste�my Szczury! Za Veld� zrobili�my trzy zygzaki i teraz ci durnie w pi�tk� goni�, wstecz zimnego tropu. Nim si� po�api�, b�d� za daleko, by zawraca�.

��A niechby i zawr�cili!�� rzek� zapalczywie Asse, kt�ry jaki� czas temu przyszed� z warty, na kt�rej nikt go nie zast�pi� i nie zamierza� zast�pi�. - Poszczerbim ich i tyle!

��Pewnie!�� krzykn�a ze sto�u Ciri, zapomniawszy ju�, jak zesz�ej nocy wiali przed pogoni� przez wioski nad Veld� i jakiego mia�a wtedy stracha.

��Dobra � Giselher waln�� otwart� d�oni� w st�, raptownie k�ad�c kres ha�a�liwej gadaninie. - Gadaj, Hotsporn. Bo przecie� widz�, �e chcesz nam o czym� powiedzie�, o czym� wa�niejszym od prefekta, Vamhagen�w, barona Casadei i jego wra�liwej c�reczki.

�zdarzy�o si� to pi�tego dnia po wrze�niowym nowiu ksi�yca, dok�adnie trzydziestego dnia naszej wyprawy, licz�c od wyruszenia z Brokilonu, a sze�� dni po Bitwie na Mo�cie.

Teraz, drogi przysz�y czytelniku, cofn� si� nieco w czasie i opisz� wydarzenia, jakie mia�y miejsce bezpo�rednio po s�awetnej i brzemiennej w skutki Bitwie na Mo�cie. Pierwej jednak o�wiec� to liczne grono czytelnik�w, kt�rzy o Bitwie na Mo�cie nic nie wiedz� � ju� to z powodu innych zainteresowa�, ju� skutkiem og�lnej ignorancji. Wyja�niam: bitw� ow� stoczono ostatniego dnia miesi�ca sierpnia Roku Wielkiej Wojny w Angrenie, na mo�cie ��cz�cym oba brzegi rzeki Jarugi w okolicach stanicy o nazwie Czerwona Binduga. Stronami tego zbrojnego konfliktu by�y: armia Nilfgaardu, dowodzony przez kr�low� Meve korpus z Lyrii oraz my, nasza wspania�a dru�yna � ja, czyli ni�ej podpisany, a tak�e Wied�min Geralt, wampir Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy, �uczniczka Maria Barring zwana Milv� i Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach, Nilfgaardczyk, lubi�cy z uporem godnym lepszej sprawy dowodzi�, �e Nilfgaardczykiem nie jest.

Niejasnym mo�e by� te� dla ciebie, czytelniku, sk�d wzi�a si� w Angrenie kr�lowa Meve, o kt�rej wonczas mniemano, �e wraz ze sw� armi� zgin�a i przepad�a w czasie nilfgaardzkiej lipcowej inkursji na Lyri�, Rivi� i Aedirn zako�czonej ca�kowitym podbojem tych krain i ich okupacj� przez imperialne wojska. Atoli Meve nie zgin�a, jak s�dzono, w boju, nie dosta�a si� do nilfgaardzkiej niewoli. Skrzykn�wszy pod sw�j sztandar grzeczny komunik ocala�ego lyrijskiego wojska i zaci�gn�wszy kogo si� da, w tym najemnik�w i zwyczajnych bandyt�w, waleczna Meve podj�a z Nilfgaardem partyzanck� wojn�. A do takiej gerylas�wki dziki Angren idealnie si� nadawa� � ju� to by z zasadzki uderzy�, ju� to by utai� si� gdzie w chaszczach jakich, bo w Angrenie chaszcz�w dostatek, prawd� rzek�szy, pr�cz chaszcz�w nie masz w onej krainie niczego, co warte wymienienia.

Hufiec Meve � nazywanej ju� przez jej wojsko Bia�� Kr�low� � rych�o ur�s� w si�y i takiej fantazji nabra�, �e bez strachu przeprawi� si� na lewy brzeg Jarugi potrafi�, by tam, na g��bokich ty�ach wroga, ha�asowa� i grasowa� do woli.

Tu powracamy do naszych baran�w, to jest do Bitwy na Mo�cie. Sytuacja taktyczna wygl�da�a, jak nast�puje: partyzanci kr�lowej Meve, pograsowawszy sobie na lewym brzegu Jarugi, chcieli uciec na prawy brzeg Jarugi, ale nadziali si� na Nilfgaardczyk�w, kt�rzy grasowali na prawym brzegu Jarugi i chcieli w�a�nie uciec na lewy brzeg Jarugi. Na powy�sze nadziali�my si� my, z pozycji centralnej, to znaczy z samego �rodka rzeki Jarugi, z ka�dej strony, lewej czy prawej, jakim� ludem zbrojnym otoczeni. Nie maj�c tedy dok�d ucieka�, zostali�my bohaterami i okryli�my si� nie�mierteln� chwa��. Bitw�, nawiasem m�wi�c, wygrali Lyrijczycy, albowiem uda�o im si� to, co zamierzyli, to znaczy ucieczka na prawy brzeg. Nilfgaardczycy uciekli w niewiadomym kierunku i tym samym bitw� przegrali. Zdaj� sobie spraw�, �e wszystko to brzmi wielce konfunduj�co i nie omieszkam przed publikacj� skonsultowa� tekstu z jakim� teoretykiem wojskowo�ci. Na razie opieram si� na autorytecie Cahira aep Ceallach, jedynego �o�nierza w naszej dru�ynie � a Cahir potwierdzi�, �e wygrywanie bitew poprzez szybk� ucieczk� z pola walki jest dopuszczalne z punktu widzenia wi�kszo�ci doktryn militarnych.

Udzia� naszej dru�yny w bitwie by� bezspornie chwalebny, ale mia� te� z�e skutki. Milva, kt�ra by�a w odmiennym stanie, uleg�a tragicznemu wypadkowi. Reszcie nas pofortuni�o na tyle, �e nikt powa�niejszych obra�e� nie odni�s�. Ale nikt te� i profitu nie zdoby� i nawet podzi�kowania nie doczeka�. Wyj�tek stanowi� Wied�min Geralt. Bo Wied�min Geralt, wbrew wielokrotnie � a wida� ob�udnie � g�oszonemu indyferentyzmowi i nie raz deklarowanej neutralno�ci przejawi� oto w bitwie ferwor tyle� wielki, co przesadnie spektakularny, innymi s�owy: bi� si� i�cie pokazowo, �eby nie powiedzie�: na pokaz. Dostrze�ono go, a Meve, kr�lowa Lyrii, w�asn� r�k� pasowa�a go na rycerza. Z tego pasowania, jak si� rych�o okaza�o, by�o wi�cej nieprzyjemno�ci ni� awanta�y.

Trzeba ci bowiem wiedzie�, mi�y czytelniku, �e Wied�min Geralt by� zawsze cz�owiekiem skromnym, rozwa�nym i opanowanym, o wn�trzu prostym i nieskomplikowanym niby trzonek od halabardy. Niespodziewany awans i pozorna �askawo�� kr�lowej Meve zmieni�y go jednak � a gdybym go lepiej nie zna�, powiedzia�bym, �e wbi�y w pych�. Miast co rychlej i anonimowo znikn�� ze sceny, Geralt pl�ta� si� przy kr�lewskim orszaku, cieszy� honorem, rozkoszowa� �ask� i nas�adza� s�aw�.

A nam s�awa i rozg�os by�y akurat najmniej potrzebne. Przypominam tym, kt�rzy nie pami�taj�, �e ten�e sam Wied�min Geralt, teraz pasowany rycerz, �cigany by� przez organa bezpiecze�stwa wszystkich Czterech Kr�lestw w zwi�zku ze spraw� rebelii magik�w na wyspie Thanedd. Mnie, osob� niewinn� i czyst� niby �za, pr�bowano obci��y� zarzutem szpiegostwa. Do tego doda� trzeba Milv�, kolaboruj�c� z driadami i Scoia'tael, zamieszan�, jak si� okaza�o, w os�awione masakry ludzi na rubie�ach Lasu Brokilon. Do tego do�o�y� nale�y Cahira aep Ceallach, Nilfgaardczyka, obywatela wrogiej b�d� co b�d� nacji, kt�rego obecno�� po niew�a�ciwej stronie frontu nie�atwo da�oby si� eksplikowa� i usprawiedliwi�. Tak si� sk�ada�o, �e jedyny cz�onek naszej dru�yny, kt�rego �yciorysu nie papra�y sprawy polityczne lub kryminalne, by� wampirem. Takim to sposobem zdemaskowanie i rozpoznanie kogokolwiek z nas grozi�o wszystkim pozosta�ym wbiciem na zaostrzone osinowe ko�ki. Ka�dy dzie� sp�dzony � pocz�tkowo mile zreszt�, syto i bezpiecznie � w cieniu lyrijskich sztandar�w zwi�ksza� owo ryzyko.

Geralt, gdym mu o tym dobitnie przypomnia�, zmarkoci� si� lekko, ale przedstawi� swoje racje, kt�rych mia� dwie. Po pierwsze, Milva po jej przykrym wypadku wci�� wymaga�a opieki i stara�, a w wojsku byli felczerzy. Po drugie, armia kr�lowej Meve kierowa�a si� na wsch�d, w kierunku Caed Dhu. A nasza dru�yna, zanim zmieni�a kierunek i wpakowa�a si� w opisan� powy�ej bitw�, r�wnie� zmierza�a do Caed Dhu � od bytuj�cych tam druid�w mieli�my bowiem nadziej� zdoby� jakie� informacje mog�ce pom�c w poszukiwaniach Ciri. Z prostej drogi ku wzmiankowanym druidom zepchn�y nas grasuj�ce po Angrenie podjazdy i swawolne kupy. Teraz, pod ochron� przyjaznego lyrijskiego wojska, w �asce i przychylno�ci kr�lowej Meve, droga do Caed Dhu sta�a otworem, ba, wydawa�a si� prosta i bezpieczna.

Ostrzega�em wied�mina, �e tylko si� tak wydaje, �e to poz�r jeno, �e �aska kr�lewska jest z�udna i na pstrym koniu je�dzi. Wied�min s�ucha� nie chcia�. A po czyjej stronie by�a s�uszno��, wnet si� pokaza�o. Gdy oto gruchn�a wie��, �e od wschodu, od prze��czy Klamat, w du�ej pot�dze idzie na Angren nilfgaardzka karna ekspedycja, wojsko Lyrii, nie mieszkaj�c, zawr�ci�o na p�noc, w stron� g�r Mahakamu. Geraltowi, jak �atwo si� domy�li�, zupe�nie nie konweniowa�a ta zmiana kierunku � spieszy�o mu si� do druid�w, nie do Mahakamu! Naiwny jak dziecko, polecia� do kr�lowej Meue z zamiarem uzyskania zwolnienia z armii i kr�lewskiego b�ogos�awie�stwa dla jego prywatnych interes�w. I w tym momencie sko�czy�a si� kr�lewska mi�o�� i przychylno��, a szacunek i podziw dla bohatera Bitwy o Most rozwia�y si� jak ten dym. Rycerzowi Geraltowi z Rivii ch�odnym, acz twardym tonem przypomniano o jego rycerskich obowi�zkach wobec korony.

Wci�� s�abuj�c� Milu�, wampira Regisa i ni�ej podpisanego polecono w��czy� do kolumny ci�gn�cych za taborami zbieg�w i cywil�w. Cahir aep Ceallach, ros�y m�odzian, kt�ry z �adnej strony na cywila nie wygl�da�, zosta� przepasany bia�o-b��kitn� szarf� i wcielony do tak zwanej wolnej kompanii, to znaczy oddzia�u jazdy z�o�onego z przer�nej ma�ci hultajstwa zbieranego po drogach przez lyrijski korpus. Tym sposobem rozdzielono nas i wszystko wskazywa�o na to, �e nasza wyprawa zako�czy�a si� definitywnie i z kretesem.

Jak jednak domy�lasz si�, drogi czytelniku, nie by� to wcale koniec, ba, nie by� to nawet pocz�tek! Milva, gdy dowiedzia�a si� o rozwoju wypadk�w, natychmiast og�osi�a si� zdrow� i sprawn� � i pierwsza da�a has�o do rejterady, Cahir cisn�� w krzaki kr�lewskie barwy i zwia� z wolnej kompanii, a Geralt wymkn�� si� z luksusowych namiot�w doborowego rycerstwa.

Nie b�d� rozwodzi� si� nad szczeg�ami, a modestia nie pozwala mi na nadmierne eksponowanie mych w�asnych � niema�ych � zas�ug w opisywanym przedsi�wzi�ciu.

Stwierdz� fakt: noc� z pi�tego na sz�sty wrze�nia ca�a nasza dru�yna cichaczem opu�ci�a korpus kr�lowej Meve. Przed po�egnaniem z lyrijskim wojskiem nie omieszkali�my zaopatrzy� si� obficie, wcale przy tym nie pytaj�c o zgod� szefa s�u�b kwatermistrzowskich. S�owo �rabunek�, kt�rego u�y�a Milva, uwa�am za zbyt dosadne. Nale�a�a si� nam wszak�e jaka� gratyfikacja za nasz udzia� w wiekopomnej Bitwie o Most. A je�li nie gratyfikacja, to cho�by zado��uczynienie i wyr�wnanie poniesionych strat!

Pomijaj�c tragiczny wypadek Milvy, nie licz�c skalecze� i pot�ucze� Geralta i Cahira, w bitwie zabito lub okaleczono nam wszystkie konie � pr�cz mego wiernego Pegaza i narowistej P�otki, klaczy wied�mina. W ramach rekompensaty pobrali�my wi�c trzy pe�nokrwiste kawaleryjskie wierzchowce i jednego podjezdka. Pobrali�my te� tyle r�nego ekwipunku, ile nam w r�ce wlaz�o � gwoli sprawiedliwo�ci dodam, �e po�ow� przysz�o nam p�niej wyrzuci�. Jak rzek�a Milva, tak bywa, gdy kradnie si� po ciemku.

Najwi�cej po�ytecznych rzeczy pobra� z kazionnych zapas�w wampir Regis, kt�ry po ciemku widzi lepiej ni� za dnia. Regis dodatkowo obni�y� obronno�� lyrijskiej armii o grubego myszatego mu�a, kt�rego wywi�d� z zagrody tak sprytnie, �e ni jeden zwierzak nie zaparska� ani nie tupn��. Opowie�ci o zwierz�tach wyczuwaj�cych wampiry i reaguj�cych na ich wo� panicznym strachem nale�y zatem w�o�y� mi�dzy bajki � chyba, �e chodzi o niekt�re ze zwierz�t i niekt�re z wampir�w. Dodam, �e owego myszatego mu�a mamy do dzi�. Po stracie podjezdka, kt�ry zagin�� nam p�niej w lasach Zarzecza, sp�oszony przez wilki, mu� niesie nasz dobytek � a raczej to, co z niego zosta�o. Mu� nosi imi� Draakul. Zosta� tak nazwany przez Regisa zaraz po kradzie�y i tak ju� zosta�o. Regisa najwyra�niej bawi to imi�, niezawodnie maj�ce jakie� dowcipne znaczenie w kulturze i mowie wampir�w, ale nam wyja�ni� tego nie zechcia�, twierdz�c, �e to nieprzet�umaczalna gra s��w.

W taki oto spos�b dru�yna nasza znowu znalaz�a si� na szlaku, a d�uga ju� przedtem lista ludzi, kt�rzy nas nie lubili, wyd�u�y�a si� jeszcze bardziej. Geralt z Rivii, rycerz bez skazy ni zmazy, porzuci� szeregi rycerstwa, zanim jeszcze pasowanie potwierdzono patentem i zanim jeszcze nadworny herold wymy�li� mu herb. A Cahir aep Ceallach w wielkim konflikcie Nilfgaardu z Nordlingami zd��y� ju� walczy� w obu armiach i z obu zdezerterowa�, w obu zarabiaj�c zaoczny wyrok �mierci. Reszta z nas wcale nie by�a w lepszej sytuacji � w ko�cu stryczek jest stryczkiem i drobna to nader r�nica, za co si� wisi � za ujm� czci rycerskiej, dezercj� czy nazwanie wojskowego mu�a imieniem Draakul.

Niech ci� wi�c nie zdziwi, czytelniku, �e czynili�my i�cie tytaniczne wysi�ki, by maksymalnie powi�kszy� odleg�o�� dziel�c� nas od korpusu kr�lowej Meue. Co si� w koniach gnali�my na po�udnie, ku Jarudze, zamierzaj�c przeprawi� si� na lewy brzeg. Wcale nie tylko po to, by odgrodzi� si� rzek� od kr�lowej i jej partyzant�w, ale dlatego, �e pustkowia Zarzecza by�y mniej gro�ne od obj�tego wojn� Angrenu � do druid�w w Caed Dhu o wiele rozumniej by�o podr�owa� lewym, a nie prawym brzegiem. Paradoksalnie � albowiem lewy brzeg Jarugi to ju� by�o wrogie Cesarstwo Nilfgaardzkie. Ojcem owej lewobrze�nej koncepcji by� Wied�min Geralt, kt�ry po wyst�pieniu z bractwa pasowanych hucpiarzy odzyska� w znacznej mierze rozs�dek, zdolno�� logicznego my�lenia i zwyk�� sobie przezorno��. Przysz�o�� pokaza�a, �e plan wied�mina brzemienny by� w skutki i zawa�y� na losach ca�ej ekspedycji. Ale o tym p�niej.

Nad Jarug�, gdy�my tam dotarli, pe�no ju� by�o Nilfgaardczyk�w, kt�rzy przeprawiali si� po odbudowanym mo�cie w Czerwonej Bindudze, kontynuuj�c ofensyw� na Angren � a zapewne i dalej, na Temeri�, Mahakam i diabli wiedz� na co jeszcze, co tam zaplanowa� nilfgaardzki sztab generalny. Nie mog�o by� mowy o forsowaniu rzeki z marszu, musieli�my utai� si� i czeka� na przej�cie wojsk. Przez bite dwie doby siedzieli�my wi�c w nadrzecznej �ozinie, kultywuj�c reumatyzm i karmi�c moskity. Pogoda na domiar z�ego wkr�tce popsu�a si�, m�y�o, wia�o jak cholera, a z ch�odu z�b na z�b trafia� z rzadka jeno. Podobnie zimnego wrze�nia nie przypominam sobie w�r�d licznych utkwionych w mej pami�ci wrze�ni. W�wczas to w�a�nie, drogi czytelniku, odnalaz�szy w�r�d wypo�yczonego z lyrijskich tabor�w ekwipunku papier i o��wek, zacz��em � dla zabicia czasu i zapomnienia o niewygodach � spisywa� i uwiecznia� niekt�re z naszych przyg�d.

Dokuczliwa s�ota i przymusowa bezczynno�� popsu�y nam humory i pobudzi�y r�ne czarne my�li. Zw�aszcza u wied�mina. Geralt ju� dawniej zwyk� by� bilansowa� dni, oddzielaj�ce go od Ciri � a ka�dy dzie� nie na szlaku oddala� go � w jego mniemaniu � od dziewczyny coraz bardziej. Teraz, w mokrej �ozie, na zimnie i na deszczu, Wied�min niemal z godziny na godzin� robi� si� coraz bardziej ponury i zaci�ty. Zauwa�y�em te�, �e kusztyka� mocno, a gdy s�dzi�, �e nikt nie widzi i nie s�yszy, kl�� i posykiwa� z b�lu. Trzeba ci bowiem wiedzie�, mi�y czytelniku, �e Geraltowi po�amano ko�ci podczas rokoszu czarodziej�w na wyspie Thanedd. Fraktury zros�y si� i wyleczy�y magicznym staraniem driad z Lasu Brokilon, ale dokucza� wida� nie przesta�y. Wied�min cierpia� wia�, jak to m�wi�, zar�wno b�l cielesny, jak i duszny, a z�y by� przez to jak chrzan, ani przyst�p.

I znowu zacz�y prze�ladowa� go sny. Dziewi�tego wrze�nia, rano, bo odsypia� wart�, przerazi� nas wszystkich, zrywaj�c si� z krzykiem i dobywaj�c miecza. Wygl�da�o to na amok, ale na szcz�cie przesz�o mu momentalnie.

Odszed� na stron�, wkr�tce wr�ci� z ponur� g�b� i oznajmi� ni mniej, ni wi�cej, a to, �e ze skutkiem natychmiastowym rozwi�zuje dru�yn� i w dalsz� drog� rusza samotnie, albowiem tam gdzie� dziej� si� rzeczy straszne, �e czas nagli, �e robi si� niebezpiecznie, a on nikogo nie chce nara�a� i za nikogo ponosi� odpowiedzialno�ci. Gada� i rezonowa� tak nudnie i tak bez przekonania, �e nikomu nie chcia�o si� z nim dyskutowa�. Nawet elokwentny zwykle wampir zby� go wzruszeniem ramion, Milva spluni�ciem, Cahir suchym przypomnieniem, �e odpowiada sam za siebie, za� co do ryzyka, to nie po to nosi miecz, by mu pas obci�ga�. Potem jednak wszyscy zamarli w milczeniu i znacz�co utkwili oczy w ni�ej podpisanym, niechybnie oczekuj�c, �e skorzystam z okazji i wr�c� do domu. Nie musz� chyba dodawa�, �e bardzo si� zawiedli.

Wydarzenie sk�oni�o nas jednak do przerwania marazmu i popchn�o do �mia�ego czynu � do sforsowania Jarugi. Wyznam, �e przedsi�wzi�cie wzbudzi�o m�j niepok�j � plan zak�ada� bowiem nocn� przepraw� wp�aw � cytuj�c Milv� i Cahira: "za ko�skimi ogonami". Nawet je�li by�a to metafora � a podejrzewam, �e nie by�a � nie wyobra�a�em sobie jako� podczas takiej przeprawy ani siebie, ani mego rumaka, Pegaza, na kt�rego ogonie przysz�oby mi polega�. P�ywanie, m�wi�c ogl�dnie, nie by�o i nie jest moj� najmocniejsz� stron�. Gdyby Matka Natura chcia�a, bym p�ywa�, w akcie stworzenia i procesie ewolucji nie omieszka�aby wyposa�y� mnie w b�ony mi�dzy palcami.

To samo dotyczy�o Pegaza.

Me niepokoje okaza�y si� p�onne � przynajmniej je�li chodzi o p�ywanie za ko�skim ogonem. Przeprawili�my si� bowiem inn� mod�. Kto wie, czy nie bardziej wariack�.

W spos�b i�cie bezczelny � po odbudowanym mo�cie w Czerwonej Bindudze, pod samym nosem nilfgaardzkich stra�y i patroli. Przedsi�wzi�cie, jak si� okaza�o, jeno z pozoru pachnia�o szale�cz� efronteri� i �miertelnym hazardem, w rzeczywisto�ci posz�o jak z p�atka. Po przej�ciu jednostek liniowych mostem w t� i w tamt� stron� w�drowa� transport za transportem, wehiku� za wehiku�em, stado za stadem, t�umy rozmaitej, w tym i cywilnej zbieraniny, w�r�d kt�rej nasza dru�yna zgo�a si� nie wyr�nia�a i w oczy nie rzuca�a. Tak to dziesi�tego dnia miesi�ca wrze�nia przejechali�my wszyscy na lewy brzeg Jarugi, raz tylko okrzykni�ci przez stra�, kt�rej Cahir, w�adczo zmarszczywszy brew, odwarkn�� gro�nie co� o cesarskiej s�u�bie, popieraj�c wypowied� klasycznie wojskow� i zawsze skuteczn� kurw� wasz� maci�. Zanim kto� jeszcze zd��y� si� nami zainteresowa�, byli�my ju� na lewym brzegu Jarugi, w g��bi las�w zarzeczanskich � by� tu bowiem jeden tylko go�ciniec, wiod�cy na po�udnie, a nam nie konweniowa�y ani kierunek, ani obfito�� p�taj�cych si� tam Nilfgaardczyk�w.

Na pierwszym biwaku w lasach Zarzecza mnie r�wnie� nawiedzi� noc� dziwny sen � w odr�nieniu od Geralta nie przy�ni�a mi si� jednak Ciri, lecz czarodziejka Yennefer. Sen by� dziwny, niepokoj�cy � Yennefer, jak zwykle w czerni i bieli, unosi�a si� w powietrzu nad ponurym g�rskim zamczyskiem, a z do�u inne czarodziejki wygra�a�y jej pi�ciami i rzuca�y wyzwiska. Yennefer zamacha�a d�ugimi r�kawami sukni i ulecia�a, niby czarny albatros, nad bezkresne morze, prosto we wschodz�ce s�o�ce. Od tego momentu sen zmieni� si� w koszmar. Po przebudzeniu szczeg�y znik�y z mej pami�ci, pozosta�y niewyra�ne, ma�o sensowne obrazki, ale by�y to obrazki potworne � tortury, krzyk, b�l, strach, �mier� Jednym s�owem: horror.

Nie pochwali�em si� Geraltowi tym snem. S�owa nie pisn��em. Jak si� p�niej okaza�o, s�usznie.

��Yennefer si� zwa�a! Yennefer z Vengerbergu. I przes�awn� by�a czarodziejk�! �ebym tak jutra nie doczeka�a, je�li ���!

Triss Merigold drgn�a, odwr�ci�a si�, pr�buj�c przebi� wzrokiem t�ok i siny dym, szczelnie wype�niaj�ce g��wn� sal� tawerny. Wreszcie wsta�a zza sto�u, z lekkim �alem porzucaj�c filet z soli z mase�kiem sardelowym, lokalny specja� i prawdziwy delikates. Po tawernach i ober�ach Bremervoord w��czy�a si� jednak nie po to, by je�� delikatesy, lecz by zdobywa� informacje. Poza tym musia�a dba� o lini�.

Wianuszek ludzi, w kt�ry przysz�o jej si� wcisn��, by� ju� g�sty i zbity � w Bremerroord Indzie kochali opowie�ci i nie przepuszczali �adnej okazji, by pos�ucha� nowej. A licznie przybywaj�cy tu �eglarze nigdy nie zawodzili � zawsze mieli nowy i �wie�y repertuar morskich baja� i historyjek. Rzecz jasna, w przewa�aj�cej wi�kszo�ci ze�ganych, ale to przecie� nie mia�o najmniejszego znaczenia. Opowie�� to opowie��. Ma swoje prawa.

T�, kt�ra w�a�nie opowiada�a � i kt�ra napomkn�a o Yennefer � by�a rybaczka z Wysp Skellige, t�ga, barczysta, kr�tko ostrzy�ona, podobnie jak jej cztery towarzyszki ustrojona w wytart� do po�ysku kamizel� ze sk�ry narwala.

��By�o to dziewi�tnastego dnia miesi�ca sierpnia, ranek po drugiej nocy pe�ni � podj�a opowie�� wyspiarka, podnosz�c do ust kufel piwa. Jej d�o�, jak zauwa�y�a Triss, by�a barwy starej ceg�y, a obna�one, w�lasto umi�nione rami� mia�o jak nic dwadzie�cia cali w obwodzie. Triss mia�a dwadzie�cia dwa cale w talii.

- �witem bladziute�kim � podj�a rybaczka, wodz�c oczami po twarzach s�uchaczy � wyszed� nasz barkas w morze, na sund mi�dzy An Skellig a Spikeroog, na ostrygowisko, gdzie zwykle stawiamy �ososiowe przestawki. Du�y by� po�piech, bo na sztorm si� mia�o, niebo mocno ciemnia�o od zachodu. Trzeba by�o co �ywiej wybra� �ososia z siatek, bo inaczej sami wiecie, gdy po sztormie wreszcie znowu w morze da si� wyj��, w siatkach tylko �by zgnite zostaj�, poobgryzane, wszystek po��w idzie na zatracenie.

S�uchacze, w wi�kszo�ci mieszka�cy Bremervoord i Cidaris, w wi�kszo�ci �yj�cy z morza i egzystencj� od niego zale�ni, pokiwali i pomruczeli ze zrozumieniem. Triss �ososie widywa�a zwykle w postaci r�owych plasterk�w, ale te� pokiwa�a i pomrucza�a, bo nie chcia�a si� wyr�nia�. By�a tu incognito, w tajnej misji.

��Przyp�yn�li�my��� podj�a rybaczka, ko�cz�c kufel i daj�c zna�, �e kt�ry� ze s�uchaczy mo�e jej postawi� drugi. - Przyp�yn�li�my i wybieramy siatki, a� tu naraz Gudrun, c�rka Sturli, jak ci nie wrza�nie w ca�y g�os! I palcem od sterburty pokazuje? Patrzymy, a tu leci co� powietrzem, a nie ptak! A� mi serce na moment stan�o, bom zrazu my�la�a, wyvern albo ma�y gryf, przylatuj� takie czasami na Spikeroog, prawda, �e zim� przewa�nie, osobliwie przy zachodnim wietrze. Ale to czarne co� tymczasem: chlup w wod�! I z fal�: smyr! Prosto w nasze sieci. Zapl�ta�o si� w sie� i brzechta we wodzie, jak foka, tedy my kup�, ile nas by�o, a by�o nas bab osiem, za sie� i dawaj to-to na pok�ad! I tu dopiero g�by rozdziawi�y�my! Bo to niewiasta okaza�a si�! W sukni czarnej i sama czarna, jak ta wrona. Sieci� omotana, mi�dzy dwoma �ososiami, z czego jeden, �ebym tak zdrowa by�a, mia� czterdzie�ci dwa i p� funta!

Rybaczka ze Skellige zdmuchn�a pian� z kufla i poci�gn�a t�go. �aden ze s�uchaczy nie komentowa� ani nie wyra�a� niedowierzania, cho� faktu �owienia �ososia o tak imponuj�cej wadze najstarsi ludzie nie pami�tali.

��Czarnow�osa w sieci � podj�a wyspiarka � kaszle, wod� morsk� pluje i targa si�, a Gudrun, nerwowa, bo przy nadziei jest, we wrzask: "Kelpie! Kelpie! Havfrue!" A przecie ka�dy g�upi widzia�, �e to nie kelpie, bo kelpie dawno by ju� sie� podar�a, gdzie by si� tam potworzyca na barkas wytaszczy� da�a! I nie hayfrue to, bo rybiego ogona nie ma, a panna morska zaw�dy ogon rybi ma! I przecie do morza z nieba spad�a, a widzia� kto, �eby kelpie albo hayfrue po niebie lata�y? Ale Skadi, c�rka Uny, ta zawsze si� gor�cuje, te� we krzyk: "Kelpie!" i jak nie z�apie za gaf! I z gafem do sieci! A z sieci jak nie b�y�nie sino, a Skadi jak nie zakwiczy! Gaf w lewo, ona w prawo, niech zdechn�, je�l ���, trzy koz�y magn�a i �ubudu dup� o pok�ad! Ha, pokaza�o si�, �e taka czarodziejka w sieci gorsza ni�li meduza, skorpena albo w�gorz dr�twik! A do tego wrzeszcze� wied�ma zacz�a a kurwi�, �e zgroza! A z sieci a� syczy, �mierdzi i para idzie, takie ona tam w �rodku czarownictwo uskutecznia! Widzimy, �e to nie przelewki�

Wyspiarka dopi�a kufel i nie mieszkaj�c si�gn�a po nast�pny.

��Nie przelewki to � bekn�a gromko, otar�a nos i usta � magiczk� u�owi� w sieci! Czujemy, �e od tej magii, �ebym tak zdrowa by�a, a� si� barkas zaczyna mocniej ko�ysa�. Nie by�o co zwleka�! Britta, c�rka Karen, przycis�a sie� bosakiem, a jam chwyci�a wios�o i pierdut! Pierdut! Pierdut!!!

Piwo bryzn�o wysoko i pola�o si� po blacie, kilka przewr�conych kufli spad�o na pod�og�. S�uchacze wycierali policzki i brwi, ale �aden nie uroni� s�owa skargi czy upomnienia. Opowie�� to opowie��. Ma swoje prawa.

��Poj�a wied�ma, z kim ma do czynienia � rybaczka wypi�a obfity biust i rozejrza�a si� wyzywaj�co. - �e z babami ze Skellige szuci� nie lza! Powiedzia�a, �e si� poddaje nam z dobrawoli i obieca�a zakl�� ni urok�w nie rzuca�. I imi� swoje nazwa�a: Yennefer z Vengerbergu.

S�uchacze zaszemrali. Od wypadk�w na wyspie Thanedd min�y zaledwie dwa miesi�ce, pami�tano imiona przekupionych przez Nilfgaard zdrajc�w. Imi� s�ynnej Yennefer r�wnie�.

��Zawie�li�my j� � kontynuowa�a wyspiarka � na Ard Skellig, do Kaer Trolde, do jarla Cracha an Craite. Wi�cej �em jej ju� nie widzia�a. Jarl by� na wyprawie, m�wili, �e gdy powr�ci�, przyj�� magiczk� zrazu surowo, ale p�niej traktowa� uprzejmie i grzecznie. Hmmm� A jam tylko czeka�a, jak� to mi czarownica siurpryz� wyszykuje za to, �em j� wios�om nat�uk�a. My�la�am, �e mnie przed jarlem obszczeka. Ale nie. S�owa nie uroni�a, nie poskar�y�a si�, wiem to. Honorna baba. P�niej, gdy si� zabi�a, to mi jej by�o nawet �al�

��Yennefer nie �yje?�� krzykn�a Triss, z wra�enia zapominaj�c o swym incognito i tajno�ci misji. - Yennefer z Vengerbergu nie �yje?

��Ano, nie �yje � rybaczka dopi�a piwo. - Martwa jest, jak ta makrela. Zabi�a si� w�asnymi czarami, sztuki magiczne wyczyniaj�c. Ca�kiem niedawno si� to sta�o, ostatniego dnia sierpnia, tu� przed nowiem. Ale to jest zupe�nie inna historia�

��Jaskier! Nie �pij w siodle!

��Ja nie �pi�. Ja tw�rczo my�l�!

Jechali�my wi�c, mi�y czytelniku, lasami Zarzecza, zmierzaj�c na wsch�d, ku Caed Dhu, szukaj�c druid�w, kt�rzy mieli nam pom�c w odnalezieniu Ciri. Jak to z tym by�o, opowiem. Pierwej jednak, gwoli historycznej prawdy, zapisze co nieco o naszej dru�ynie � o poszczeg�lnych jej cz�onkach.

Wampir Regis mia� ponad czterysta lat. Je�li nie �ga�, oznacza�o to, �e by� z nas wszystkich najstarszy. Oczywi�cie, mog�a to by� zwyczajna bujda, kt� by� w stanie to sprawdzi�? Wola�em jednak zak�ada�, �e nasz wampir by� prawdom�wny, albowiem deklarowa� nam tak�e, �e na dobre i nieodwo�alnie zarzuci� wysysanie z ludzi krwi � dzi�ki tej deklaracji jako� spokojniej usypiali�my na nocnych biwakach. Zauwa�y�em, �e pocz�tkowo Milva i Cahir zwykli po przebudzeniu l�kliwie i niespokojnie obmacywa� szyje � ale rych�o zaprzestali. Wampir Regis by� � lub zdawa� si� by� � wampirem absolutnie honorowym. Je�li m�wi�, �e nie b�dzie wysysa�, to nie wysysa�.

Posiada� on jednak wady, i to nie wynikaj�ce bynajmniej z jego wampirzej natury. Regis by� intelektualist� � i lubi� to demonstrowa�. Mia� denerwuj�cy zwyczaj wyg�aszania twierdze� i prawd tonem i z min� proroka, na co rych�o jednak przestali�my reagowa�, albowiem wyg�aszane twierdzenia by�y albo faktycznymi prawdami, albo brzmia�y jak prawda, albo by�y niesprawdzalne, co w sumie na jedno wychodzi�o. I�cie niezno�na natomiast by�a Regisowa maniera odpowiadania na pytanie, zanim pytaj�cy sko�czy� pytanie formu�owa� � ba, niekiedy nawet zanim pytaj�cy zd��y� zacz�� je formu�owa�. Ja �w mniemany przejaw wysokiej jakoby inteligencji zawsze mia�em bardziej za przejaw chamstwa i arogancji, a cechy te, pasuj�ce do �rodowiska uniwersyteckiego lub k� dworskich, s� trudne do zniesienia u towarzysza, z kt�rym przez ca�e dnie podr�uje si� strzemi� w strzemi�, a w nocy �pi pod t� sam� derk�. Do powa�niejszych kwas�w nie dosz�o jednak, a to za spraw� Milvy. W odr�nieniu od Geralta i Cahira, kt�rym wrodzony wida� oportunizm nakazywa� dopasowa� si� do maniery wampira, a nawet konkurowa� z nim pod tym wzgl�dem, �uczniczka Milua przedk�ada�a rozwi�zania proste i bezpretensjonalne. Gdy Regis po raz trzeci udzieli� jej odpowiedzi na pytanie w po�owie zadawania, skl�a go ci�ko, u�ywaj�c s��w i okre�le� zdolnych wywo�a� rumie�ce za�enowania nawet u starego lancknechta. O dziwo, poskutkowa�o � wampir w mgnieniu oka pozby� si� denerwuj�cej maniery. Z czego wyp�ywa, �e najskuteczniejsz� obron� przed intelektualn� dominacj� jest solidne obsobaczenie pr�buj�cego dominowa� intelektualisty.

Milva, jak mi si� zdaje, do�� ci�ko prze�y�a sw�j tragiczny wypadek � i strat�. Pisz�: jak mi si� zdaje, bom �wiadom, �e b�d�c m�czyzn�, �adnego wyobra�enia mie� nie mog�, czym jest dla niewiasty taki wypadek i taka strata. Cho� jestem poet� i cz�ekiem pi�ra, nawet moja szkolona i �wiczona wyobra�nia zawodzi tu i nic na to nie poradz�.

Fizyczn� sprawno�� �uczniczka odzyska�a szybko � z psychiczn� by�o gorzej. Zdarza�o si�, �e ca�y dzie�, od brzasku do zmroku, nie odezwa�a si� ni s�owem. Lubi�a znika� i trzyma� si� na uboczu, co troch� wszystkich niepokoi�o. A� wreszcie przyszed� prze�om. Milva odreagowa�a jak driada lub elfka � gwa�townie, impulsywnie i niezbyt zrozumiale. Kt�rego� ranka na naszych oczach doby�a no�a i bez s�owa obci�a sobie warkocz przy samym karku. "Nie przystoi, bom nie panna", rzek�a, widz�c nasze opadni�to �uchwy. "Ale �em i nie wdowa", doda�a, "tedy koniec �a�obie". Od tego momentu by�a ju� taka, jak dawniej � opryskliwa, k��liwa, pyskata i do s��w nieparlamentarnych skora. Z czego wywnioskowali�my, �e kryzys mia�a ju� fortunnie za sob�.

Trzecim, nie mniej dziwnym cz�onkiem dru�yny by� Nilfgaardczyk, lubi�cy dowodzi�, �e nie jest Nilfgaardczykiem. Nazywa� si�, jak twierdzi�, Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach�

��Cahirze Mawr Dyffryn, synu Ceallacha � o�wiadczy� dobitnie Jaskier, wycelowuj�c w Nilfgaardczyka o�owiany sztyfcik. - Z wieloma rzeczami, kt�rych nie lubi�, wr�cz nie znosz�, przysz�o mi pogodzi� si� w tej szacownej kompanii. Ale nie ze wszystkimi! Nie znosz�, gdy podczas pisania kto� zagl�da mi przez rami�! I godzi� si� z tym nie zamierzam!

Nilfgaardczyk odsun�� si� od poety, po chwili namys�u chwyci� swe siod�o, ko�uch i derk�, przeci�gn�� wszystko bli�ej zdaj�cej si� drzema� Milvy.

��Przepraszam � powiedzia�. - Wybacz natr�ctwo. Jaskier. Zajrza�em odruchowo, ze zwyk�ej ciekawo�ci. My�la�em, �e map� kre�lisz lub rachunki jakie� sporz�dzasz�

��Nie jestem buchalterem!�� poeta uni�s� si�, w przeno�ni i dos�ownie. - Ani kartografem! A nawet je�li by�bym, nie usprawiedliwia to zapuszczania �urawia w moje zapiski!

��Ju� przeprosi�em � przypomnia� sucho Cahir, moszcz�c legowisko na nowym miejscu. - Z wieloma rzeczami pogodzi�em si� w tej szacownej kompanii i do wielu przyzwyczai�em. Ale przeprasza� nadal zwyk�em jeno raz.

��W istocie � odezwa� si� Wied�min, zupe�nie nieoczekiwanie dla wszystkich, dla siebie r�wnie�, bior�c stron� m�odego Nilfgaardczyka. - Sakramencko dra�liwy si� zrobi�e�, Jaskier. Nie da si� nie zauwa�y�, �e wi��e si� to jako� z papierem, kt�ry od niedawna zacz��e� brudzi� na biwakach kawa�kiem o�owiu.

��Fakt � potwierdzi� wampir Regis, dok�adaj�c do ognia brzezinowych ga��zi. - Dra�liwy zrobi� si� ostatnio nasz minstrel, do tego skryty, dyskretny i szukaj�cy samotno�ci. O, nie, w za�atwianiu potrzeb naturalnych �wiadkowie bynajmniej mu nie przeszkadzaj�, czemu zreszt� w naszej sytuacji dziwi� si� nie spos�b. Wstydliwa skryto�� i dra�liwo�� na czyj� wzrok obejmuj� wy��cznie zapisywany maczkiem papier. Czy�by w naszej przytomno�ci powstawa� poemat? Rapsod? Epos? Romanca? Kancona?

��Nie � zaprzeczy� Geralt, przysuwaj�c si� do ogniska i okutuj�c plecy derk�. - Ja go znam. To nie mo�e by� mowa wi�zana, bo on nie blu�ni, nie mamrocze i nie liczy sylab na palcach. Pisze w cicho�ci, a zatem to proza.

��Proza!�� wampir b�ysn�� ko�czystymi k�ami, czego zwykle stara� si� nie robi�. - Powie�� mo�e? Lub esej? Moralitet? Do pioruna, Jaskier! Nie poddawaj nas m�czarniom! Wyjaw, co piszesz?

��Memuary.

��Co takiego?

��Z tych oto notatek � Jaskier zademonstrowa� napchany papierem tubus � powstanie dzie�o mego �ycia. Memuary, nosz�ce tytu� Pi��dziesi�t lat poezji.

��Bzdurny tytu� � stwierdzi� sucho Cahir. - Poezja nie ma wieku.

��A je�li przyj��, �e ma � dorzuci� wampir � to jest zdecydowanie starsza.

��Nie rozumiecie. Tytu� oznacza, �e autor dzie�a sp�dzi� pi��dziesi�t lat, nie mniej i nie wi�cej, w s�u�bie Pani Poezji.

��W takim razie to jeszcze wi�ksza bzdura � orzek� Wied�min. - Ty, Jaskier, nie masz wszak jeszcze czterdziestki. Umiej�tno�� pisania wbito ci r�zg� do rzyci w �wi�tynnej infimie, w wieku lat o�miu. Nawet przyjmuj�c, �e pisa�e� rymy ju� w infimie, twojej Pani Poezji s�u�ysz nie d�u�ej ni� lat trzydzie�ci. Ale ja akurat dobrze wiem, bo� sam niejeden raz o tym opowiada�, �e zacz��e� powa�nie rymowa� i uk�ada� melodie, gdy� mia� lat dziewi�tna�cie, zainspirowany mi�o�ci� do kontessy de Stael. Czyni to mniej ni� dwudziestoletni sta� w twych s�u�bach, Jaskier. Sk�d tedy wytrzasn��e� te tytu�owe pi��dziesi�t lat? Czy to ma by� jaka� metafora?

��Ja � nad�� si� bard � zakre�lam my�l� szerokie horyzonty. Opisuj� tera�niejszo��, ale wybiegam w przysz�o��. Dzie�o, kt�re poczynam pisa�, zamierzam wyda� za jakie� dwadzie�cia do trzydziestu lat, a w�wczas nikt nie b�dzie m�g� poddawa� w w�tpliwo�� tytu�owej kalkulacji.

��Ha. Teraz rozumiem. Je�li mnie co� dziwi, to zapobiegliwo��. Dzie� jutrzejszy zwykle ma�o ci� obchodzi�.

��Dzie� jutrzejszy nadal ma�o mnie obchodzi � oznajmi� z wy�szo�ci� poeta. - My�l� o potomno�ci. I o wieczno�ci!

��Z punktu widzenia potomno�ci � zauwa�y� Regis � niezbyt jest etycznym zaczyna� pisanie ju� teraz, na zapas. Potomno�� ma po takim tytule prawo oczekiwa� dzie�a napisanego z faktycznie p�wiecznej perspektywy, przez osob�, maj�c� prawdziwie p�wieczny zas�b wiedzy i eksperiencji�

��Kto�, kogo eksperiencja liczy p� wieku � przerwa� obcesowo Jaskier � musi by� z samej natury rzeczy siedemdziesi�cioletnim spr�chnia�ym dziadem z m�zgiem wyerodowanym przez j�dz� skleroz�. Siedzie� takiemu na werandzie i b�ki na wiatr puszcza�, nie memuary dyktowa�, bo tylko ludzie si� �miej�. Ja tego b��du nie pope�ni�, spisz� me wspomnienia wcze�niej, w pe�ni si� tw�rczych. P�niej, przed samym wydaniem, wprowadz� jedynie kosmetyczne poprawki.

��Ma to swoje zalety � Geralt pomasowa� i ostro�nie zgi�� bol�ce kolano. - Zw�aszcza dla nas. Bo cho� bez w�tpienia figurujemy w jego dziele, cho� bez w�tpienia nie pozostawi� na nas suchej nitki, za p� wieku nie b�dzie nam to ju� robi�o wi�kszej r�nicy.

��C� to jest, p� wieku?�� u�miechn�� si� wampir. - Chwilka, mgnienie ulotne� Aha, Jaskier, ma�a uwaga: P� wieku poezji brzmi moim zdaniem lepiej ni� Pi��dziesi�t lat.

��Nie przecz� � trubadur schyli� si� nad kartk� i pobazgra� po niej o��wkiem. - Dzi�ki, Regis. Nareszcie co� konstruktywnego. Kto� jeszcze ma jakie� uwagi?

��Ja mam � odezwa�a si� niespodzianie Milva, wystawiaj�c g�ow� spod derki. - Czego ga�y wytrzeszczacie? �em niegramotna? Alem te� i nie durna! My na wyprawie s�, idziem Ciri na odsiecz, z broni� w r�ku przez wra�e ziemie idziem. Mo�e tak by�, �e w �apy wra�e popadnie ta Jaskrowa pisanina. A znamy wierszoklet�, nie sekret, �e papla jest, sensat tudzie� plotkarz. Niech�e tedy baczenie ma, o czym gryzmoli. By nas za te jego gryzmo�y nie powiesili wypadkiem.

��Przesadzasz, Milvo � rzek� �agodnie wampir.

��I to nawet grubo � stwierdzi� Jaskier.

��Te� mi si� tak wydaje � doda� niefrasobliwie Cahir. - Nie wiem, jak to z tym jest u Nordling�w, ale w Cesarstwie posiadanie r�kopis�w nie jest uwa�ane za crimen, a dzia�alno�� literacka nie podlega karze.

Geralt pokosi� na niego oczy i z trzaskiem z�ama� patyk, kt�rym si� bawi�.

��Ale w miastach zdobytych przez t� kulturaln� nacj� biblioteki podlegaj� puszczaniu z dymem � powiedzia� niezaczepnym tonem, ale z wyra�nym przek�sem. - Mniejsza z tym, wszelako�. Mario, te� mi si� zdaje, �e przesadzasz. Pisanina Jaskra nie ma, jak zwykle, �adnego znaczenia. Dla naszego bezpiecze�stwa tak�e.

��Ju�ci, akurat!�� zaperzy�a si� �uczniczka, siadaj�c. - Ja swoje wiem! M�j ojczym, gdy kr�lewskie komornik! spis ludno�ci u nas robili, to nogi wzi�� za pas, w matecznik zapad� i dwie niedziele tam siedzia�, nosa nie wysuwa�. Gdzie pergament, tam jurament, zwyk� mawia�, a kto dzi� inkaustem zapisany, ten jutro ko�em po�amany. I praw byt, cho� parszywiec by� z niego, ino hej! Dufam, �e si� w piekle sma�y, kurwi syn!

Milva odrzuci�a koc i przysiad�a si� do ognia, definitywnie wybita ze snu. Zanosi�o si�, zauwa�y� Geralt, na kolejn� d�ug� nocn� rozmow�.

��Nie lubi�a� twego ojczyma, miarkuj� � zauwa�y� Jaskier po chwili milczenia.

��Nie lubi�am � Milva s�yszalnie zgrzytn�a z�bami. - Bo parszywiec by�. Gdy matu� nie baczy�a, dobiera� si�, z �apami pcha�. Mowy nie s�ucha�, tom wreszcie nie zdzier�ywszy, grabiami do niego przem�wi�a, a gdy pad�, jeszcze �em go kopia razik albo drugi, w �ebra i w s�abizn�. Dwa dni potem le�a� i krwi� plwa�� A ja z domu precz w �wiat dun�am, nie czekaj�c, a� ozdrowieje. Potem s�uchy mi� dosz�y, �e pomar�, a matu� moja skoro po nim� Ej�e, Jaskier! Ty to zapisujesz? Ani �miej! Ani �miej, s�yszysz, co m�wi�?

Dziwnym by�o, �e w�drowa�a z nami Milva, zaskakuj�cym by� fakt, �e towarzyszy� nam wampir. Wszelako� najdziwniejszymi � i zgo�a niepoj�tymi � by�y motywy Cahira, kt�ry nagle z wroga sta� si� je�li nie druhem, to sprzymierze�cem. M�odzik dowi�d� tego w Bitwie na Mo�cie, bez wahania staj�c z mieczem w d�oni u boku wied�mina przeciwko swym rodakom. Czynem tym pozyska� sobie nasz� sympati� i ostatecznie rozwia� nasze podejrzenia. Pisz�c �nasze�, mam na my�li siebie, wampira i �uczniczk�. Geralt bowiem, cho� walczy� z Cahirem rami� w rami�, cho� u jego boku zagl�da� �mierci w oczy, nadal by� wobec Nilfgaardczyka nieufny i sympati� go nie darzy�. Ze swym resentymentem stara� si�, co prawda, kry�, ale �e by� � chyba ju� napomyka�em o tym � osobnikiem prostym jak drzewce dzidy, udawa� nie umia� i antypatia wy�azi�a na ka�dym kroku niczym w�gorz z dziurawego wi�cierza.

Przyczyna by�a ewidentna, a by�a ni� Ciri.

Los sprawi�, �e by�em na wyspie Thanedd podczas lipcowego nowiu, kiedy to dosz�o do krwawej rozprawy mi�dzy czarodziejami wiernymi kr�lom a zdrajcami podburzonymi przez Nilfgaard. Zdrajc�w wspomog�y Wiewi�rki, buntownicze elfy � i Cahir, syn Ceallacha. Cahir by� na Thanedd, postano go tam w specjalnej misji � mia� pojma� i uprowadzi� Ciri. Broni�c si�, Ciri zrani�a go � Cahir ma na lewej d�oni blizn�, na widok kt�rej zawsze robi mi si� sucho w ustach. Bole� to musia�o diabelnie, a dwa palce nadal nie zginaj� mu si�.

A po tym wszystkim to my�my go uratowali, nad Wst��k�, gdy jego w�a�ni rodacy wie�li go w p�tach na okrutn� ka��. Za co, pytam, za jakie przewiny chcieli go straci�? Czy tylko za pora�k� na Thanedd? Cahir nie jest gadatliwy, ale ja ucho mam czu�e nawet na p�s��wka. Ch�op nie ma jeszcze trzydziestki, a wygl�da, �e by� w armii nilfgaardzkiej oficerem wysokiego stopnia. Poniewa� j�zykiem wsp�lnym pos�uguje si� nienagannie, a to u Nilfgaardczyk�w niecz�ste, mniemam, �e wiem, w jakim rodzaju wojsk Cahir s�u�y� i dlaczego tak szybko awansowa�. I dlaczego zlecano mu tak dziwne misje. W tym zagraniczne.

Bo przecie� w�a�nie Cahir by� tym, kto ju� raz usi�owa� uprowadzi� Ciri. Blisko cztery lata temu, podczas rzezi Cintry. W�wczas po raz pierwszy da�o o sobie zna� kieruj�ce losami tej dziewczyny przeznaczenie.

Przypadek sprawi�, �e rozmawia�em o tym z Geraltem. By�o to trzeciego dnia po przekroczeniu Jarugi, dziesi�� dni przed Ekwinokcjum, podczas przeprawy przez lasy Zarzecza. Rozmowa ta, cho� bardzo kr�tka, pe�na by�a nieprzyjemnych i niepokoj�cych nut. A na twarzy i w oczach wied�mina ju� w�wczas malowa�a si� zapowied� okropie�stwa, kt�re eksplodowa�o p�niej, w noc Ekwinokcjum, po tym, jak do��czy�a do nas jasnow�osa Angouleme.

Wied�min nie patrzy� na Jaskra. Nie patrzy� przed siebie. Patrzy� na grzyw� P�otki.

��Calanthe � podj�� � tu� przed �mierci� wymog�a na kilku rycerzach przysi�g�. Mieli nie pozwoli�, by Ciri dosta�a si� w r�ce Nilfgaardczyk�w. Podczas ucieczki tych rycerzy zabito, a Ciri zosta�a sama w�r�d trup�w i po�ogi, w pu�apce zau�k�w p�on�cego miasta. Nie usz�aby z �yciem, to nie ulega kwestii. Ale on j� odnalaz�. On, Cahir. Wywi�z� j� z czelu�ci ognia i �mierci. Ocali� j�. Bohatersko! Szlachetnie!

Jaskier wstrzyma� nieco Pegaza. Jechali z ty�u, Regis, Milva i Cahir wyprzedzali ich o jakie� �wier� stajania, ale poeta nie chcia�, by cho� s�owo z tej rozmowy dotar�o do uszu towarzyszy.

��Problem w tym � ci�gn�� Wied�min � �e nasz Cahir by� szlachetny na rozkaz. By� szlachetny jak kormoran: nie po�kn�� ryby, bo mia� na grdyce pier�cionek. Mia� zanie�� ryb� w dziobie do swego pana. Nie uda�o mu si�, wi�c pan zagniewa� si� na kormorana! Kormoran jest teraz w nie�asce! Czy dlatego szuka przyja�ni i towarzystwa ryb? Jak my�lisz, Jaskier?

Trubadur pochyli� si� w siodle, unikaj�c nisko zwisaj�cej ga��zi lipy. Ga��� mia�a ju� zupe�nie ��te li�cie.

��Jednak uratowa� jej �ycie, sam powiedzia�e�. Dzi�ki niemu Ciri usz�a z Cintry ca�o.

��I krzycza�a po nocach, widz�c go we �nie.

��Jednak to on j� uratowa�. Przesta� rozpami�tywa�, Geralt. Za du�o si� zmieni�o, ba, co dnia si� zmienia, rozpami�tywanie nie da nic, opr�cz zgryzot, kt�re wyra�nie ci nie s�u��. On uratowa� Ciri. Fakt by�, jest i pozostanie faktem.

Geralt oderwa� wreszcie wzrok od grzywy, podni�s� g�ow�. Jaskier rzuci� okiem na jego twarz i pr�dko uciek� oczami w bok.

��Fakt zostanie faktem � powt�rzy� Wied�min z�ym, metalicznym g�osem. - O, tak! On ten fakt wykrzycza� mi w twarz na Thanedd, a ze zgrozy g�os wi�z� mu w gardle, bo patrzy� na kling� mojego miecza. Ten fakt i ten krzyk, to mia�y by� argumenty, bym go nie mordowa�. C�, sta�o si� i chyba si� nie odstanie. A szkoda. Bo nale�a�o ju� wtedy, na Thanedd, rozpocz�� �a�cuch. D�ugi �a�cuch �mierci, �a�cuch zemsty, o kt�rej jeszcze po up�ywie stu lat kr��y�y by opowie�ci. Takie, kt�rych bano by si� s�ucha� po zmroku. Rozumiesz to, Jaskier?

��Nie bardzo.

��To do diab�a z tob�.

Paskudna by�a to rozmowa i paskudn� Wied�min mia� wtedy g�b�. Oj. nie podoba�o mi si�, gdy popada� w taki nastr�j i zaczyna� z takiej beczki.

Przyzna� jednak musze: �e obrazowe por�wnanie z kormoranem sw� role spe�ni�o � zacz��em si� niepokoi�. Ryba w dziobie, niesiona tam, gdzie j� og�usz�, wypatrosz� i usma��! Sympatyczna prawdziwie analogia, radosne perspektywy�

Rozs�dek przeczy� jednak takim obawom. W ko�cu, je�li dalej trzyma� si� rybnych metafor, to kim my byli�my?

P�otkami, ma�ymi, o�cistymi p�otkami. W zamian za tak lich� zdobycz kormoran Cahir nie m�g� liczy� na cesarsk� �ask�. Sam zreszt� pewnie te� wcale nie by� a� takim szczupakiem, za jakiego chcia� uchodzi�. By� p�otk�, tak jak i my. W czasach, gdy wojna ora�a niczym �elazna brona tak ziemi�, jak i ludzkie losy, kto w og�le zwraca uwag� na p�otki?

G�ow� dam, �e w Nilfgaardzie nikt ju� o Cahirze nie pami�ta.

Vattier de Rideaux, szef nilfgaardzkiego wywiadu wojskowego, z opuszczon� g�ow� wys�uchiwa� cesarskiej reprymendy.

��Tak wi�c � ci�gn�� zjadliwie Emhyr var Emreis. - Instytucja, kt�ra poch�ania trzykro� tyle bud�etu pa�stwa, co szkolnictwo, kultura i sztuka razem wzi�te, nie jest w stanie odnale�� jednego cz�owieka. Cz�owiek, ot, znika sobie po prostu, ukrywa si�, chocia� ja wydaj� bajo�skie sumy na instytucj�, przed kt�r� nic nie ma prawa si� ukry�! Jeden winny zdrady cz�owiek kpi sobie w �ywe oczy z instytucji, kt�rej da�em do�� przywilej�w i �rodk�w, by mog�a sp�dza� sen z powiek nawet niewinnym. O, mo�esz mi wierzy�, Vattier, gdy nast�pnym razem w radzie m�wi� si� zacznie o konieczno�ci obci�cia funduszy na tajne s�u�by, nadstawi� ch�tnego ucha. Mo�esz mi wierzy�!

��Wasza Cesarska Mo�� � odchrz�kn�� Vattier de Rideaux � podejmie, nie w�tpi� w to, w�a�ciw� decyzj�, rozwa�ywszy pierwej wszystkie za i przeciw. Zar�wno niepowodzenia, jak i sukcesy przez wywiad odniesione. Wasza Wysoko�� mo�e te� by� pewna, �e zdrajca Cahir aep Ceallach nie uniknie kary. Podj��em starania�

��Nie p�ac� wam za podejmowanie, lecz za efekty stara�. Te za� s� mierne, Vattier, mierne! Co ze spraw� Vilgefortza? Gdzie, u diab�a, jest Cirilla? Co ty tam mruczysz? G�o�niej!

��My�l�, �e Wasza Wysoko�� powinien po�lubi� t� dziewczyn�, kt�r� trzymamy w Darn Rowan. Potrzebny nam jest ten �lub, legalno�� suwerennego lenna Cintry, uspokojenie Wysp Skellige i rebeliant�w z Attre, Streptu, Mag Turga i Stok�w. Potrzebna jest powszechna amnestia, spok�j na ty�ach i na liniach zaopatrzenia� Potrzebna jest neutralno�� Esterada Thyssena z Koviru.

��Wiem o tym. Ale ta z Darn Rowan nie jest t� w�a�ciw�. Nie mog� jej po�lubi�.

��Wasza Cesarska Mo�� raczy wybaczy�, ale czy to ma znaczenie, bardziej w�a�ciwa czy mniej w�a�ciwa? Sytuacja polityczna wymaga uroczystych za�lubin. Pilnie. Panna m�oda b�dzie w woalu. A gdy odnajdziemy wreszcie prawdziw� Cirill�, oblubienice si� po prostu� wymieni.

��Czy� ty oszala�, Vattier?

��T� fa�szyw� pokazano u nas przelotnie. Tej prawdziwej w Cintrze nikt nie widzia� od czterech lat, zreszt� wie�� g�osi, �e ona wi�cej przebywa�a na Skellige ni� w samej Cintrze. Gwarantuj�, �e nikt nie pozna si� na podst�pie.

��Nie!

��Wasza Cesarska�

��Nie, Vattier! Znajd� mi prawdziw� Ciri! Ruszcie wreszcie ty�ki. Znajd�cie mi Ciri. Znajd�cie Cahira. I Vilgefortza. Przede wszystkim Vilgefortza. Bo to on ma Ciri, jestem tego pewien.

��Wasza Cesarska Wysoko��

��S�ucham, Vattier! Ca�y czas s�ucham!

��Mia�em swego czasu podejrzenie, �e tak zwana sprawa Vilgefortza to zwyk�a prowokacja. �e czarodziej zosta� zabity lub jest wi�ziony, a spektakularne i ha�a�liwe polowanie s�u�y Dijkstrze do oczerniania nas i usprawiedliwienia krwawych represji.

��Ja te� mia�em takie podejrzenia.

��A jednak� W Redami nie podano tego do publicznej wiadomo�ci, ale ja wiem od moich agent�w, �e Dijkstra odnalaz� jedn� z kryj�wek Vilgefortza, a w niej dowody prowadzenia przez czarodzieja bestialskich eksperyment�w na ludziach. Dok�adniej, na p�odach ludzkich� i niewiastach brzemiennych. Je�li wi�c Vilgefortz mia� Cirill�, to obawiam si�, �e dalsze poszukiwanie jej�

��Milcz, do diab�a!

��Z drugiej strony � rzek� szybko Vattier de Rideaux, patrz�c na zmienion� przez w�ciek�y gniew twarz imperatora � to wszystko mo�e by� dezinformacja. By zohydzi� czarodzieja. To podobne do Dijkstry.

��Macie znale�� Vilgefortza i odebra� mu Ciri! Do cholery ci�kiej! Nie dywagowa� i snu� przypuszczenia! Gdzie jest Puszczyk? Nadal w Geso? Przecie� podobno odwr�ci� ju� tam ka�dy kamie� i zajrza� do ka�dej dziury w ziemi? Przecie� podobno dziewczyny tam nie ma i nie by�o? Przecie� astrolog si� pomyli� albo k�amie? To wszystko s� cytaty z jego raport�w. Co on wi�c tam jeszcze robi?

��Koroner Skellen, o�miel� si� zauwa�y�, podejmuje dzia�ania niezbyt jasne� Sw�j oddzia�, ten, kt�ry Wasza Wysoko�� rozkaza�a mu zorganizowa�, werbuje do Maecht, do fortu Rocayne, gdzie za�o�y� baz�. Oddzia� ten, pozwol� sobie doda�, to wielce podejrzana zgraja. Za� nader ju� dziwnym jest, �e pod koniec sierpnia pan Skellen wynaj�� os�awionego najemnego morderc�

��Co?

��Wynaj�� najemnego zbira, z poleceniem zlikwidowania grasuj�cej po Geso bandyckiej szajki. Rzecz sama w sobie chwalebna, ale czy to jest zadanie cesarskiego koronera?

��Czy przez ciebie nie przemawia przypadkiem inwidia, Vattier? I czy to nie ona dodaje twoim doniesieniom koloru i ferworu?

��Stwierdzam jedynie fakty, Wasza Wysoko��.

��Fakty � cesarz wsta� gwa�townie � to ja chc� widzie�. Znudzi�o mi si� ju� s�ucha� o nich.

To by� naprawd� ci�ki dzie�. Vattier de Rideaux by� zm�czony. W rozk�adzie dnia zaplanowa� jeszcze, co prawda, godzink� lub dwie roboty papierkowej, maj�cej zabezpieczy� go przed utoni�ciem w nie za�atwionych dokumentach, ale na sam� my�l o tym a� go zatrz�s�o. Nie, pomy�la�, nic na si��. Robota nie zaj�c. Id� do domu� Nie, nie do domu. �ona poczeka. Ja id� do Cantarelli. Do s�odziutkiej Cantarelli, przy kt�rej tak dobrze si� odpoczywa.

Nie zastanawia� si� d�ugo. Po prostu wsta�, wzi�� p�aszcz i wyszed�, pe�nym odrazy gestem powstrzymuj�c sekretarza, usi�uj�cego wcisn�� mu safianow� teczk� z pilnymi dokumentami do podpisu. Jutro! Jutro te� jest dzie�!

Opu�ci� pa�ac tylnym wyj�ciem, od strony ogrod�w, poszed� cyprysow� alejk�. Min�� sztuczny staw, w kt�rym s�dziwego wieku stu trzydziestu dwu lat do�ywa� karp wpuszczony przez cesarza Torresa, o czym �wiadczy� z�oty pami�tkowy medal, przyczepiony do pokrywy skrzelowej olbrzymiej ryby.

��Dobry wiecz�r, wicehrabio.

Vattier kr�tkim ruchem przedramienia zwolni� ukryty w r�kawie sztylet. R�koje�� sama wsun�a si� do d�oni.

��Bardzo ryzykujesz, Rience � powiedzia� zimno. - Bardzo ryzykujesz, pokazuj�c w Nilfgaardzie twoj� poparzon� g�b�. Nawet jako magiczn� teleprojekcj�.

��Zauwa�y�e�? A Vilgefortz gwarantowa� mi, �e je�li nie dotkniesz, to nie zgadniesz, �e to iluzja.

Vattier schowa� sztylet. Wcale nie zgad�, �e to iluzja, ale teraz ju� wiedzia�.

��Zbyt wielkim jeste� tch�rzem, Rience � powiedzia� � by pokaza� si� tu w�asn� realn� osob�. Wiesz wszak�e, co by ci� w�wczas spotka�o.

��Cesarz nadal taki na mnie zawzi�ty? I na mojego mistrza Vilgefortza?

��Twoja bezczelno�� jest rozbrajaj�ca.

��Do diab�a, Vattier. Zapewniam, �e nadal stoimy po waszej stronie, ja i Vilgefortz. No, przyznaj�, oszukali�my was, daj�c fa�szyw� Cirill�, ale to w dobrej wierze by�o, w dobrej wierze, niech mnie utopi�, je�li ���. Vilgefortz zak�ada�, �e skoro prawdziwa przepad�a, lepsza b�dzie fa�szywa ani�eli �adna. S�dzili�my, �e jest wam wszystko jedno�

��Twoja bezczelno�� przesta�a rozbraja�, zacz�a zniewa�a�. Nie mam zamiaru traci� czasu na rozhowory ze zniewa�aj�cym mnie mira�em. Kiedy wreszcie dopadn� ci� w prawdziwej postaci, pokonwersujemy, i to d�ugo, przyrzekam. Do tej za� pory� Apage, Rience.

��Nie poznaj� ci�, Vattier. Dawniej, cho�by nawet sam diabe� ci si� objawi�, przed egzorcyzmem nie omieszka�by� zbada�, czy nie da si� z tego przypadkiem czego� uzyska�.

Vattier nie zaszczyci� iluzji spojrzeniem, miast tego obserwowa� obros�ego glonami karpia, leniwie m�c�cego mu� w stawie.

��Uzyska�? - powt�rzy� wreszcie, wydymaj�c pogardliwie wargi. - Od ciebie? A c� ty m�g�by� mi da�? Mo�e prawdziw� Cirill�? Mo�e twojego patrona, Vilgefortza? Mo�e Cahira aep Ceallach?

��Stop!�� iluzja Rience'a unios�a iluzoryczn� r�k�. - Wymieni�e�.

��Co wymieni�em?

��Cahir. Dostarczymy wam g�ow� Cahira. Ja i m�j mistrz, Vilgefortz�

��Zlituj si�, Rience � parskn�� Vattier. - Odwr�� �e kolejno��.

��Jak chcesz. Vilgefortz, z moj� skromn� pomoc�, da wam g�ow� Cahira, syna Ceallacha. Wiemy, gdzie on jest, mo�emy go wyj�� jak raka z saka, pod�ug woli.

��A� takie macie mo�liwo�ci, prosz�, prosz�. A� tak dobre wtyczki w wojsku kr�lowej Meve?

��Pr�bujesz mnie?�� wykrzywi� si� Rience. - Czy naprawd� nie wiesz? Chyba to drugie. Cahir, m�j drogi wicehrabio, jest� My wiemy, gdzie jest. Wiemy, dok�d zmierza, wiemy, w jakiej kompanii. Chcesz jego g�owy? Dostaniesz j�.

��G�ow� � u�miechn�� si� Vattier � kt�ra nie b�dzie mog�a opowiedzie�, co naprawd� wydarzy�o si� na Thanedd.

��Chyba tak b�dzie lepiej � rzek� cynicznie Rience. - Po co dawa� Cahirowi mo�no�� m�wienia? Naszym zadaniem jest za�agodzi�, a nie pog��bi� animozje mi�dzy Vilgefortzem a cesarzem. Dostarcz� ci milcz�c� g�ow� Cahira aep Ceallach. Za�atwimy to tak, �e b�dzie to wygl�da�o na twoj�, i wy��cznie twoj�, zas�ug�. Dostawa w ci�gu najbli�szych trzech tygodni.

Prastare karpisko w stawie wachlowa�o wod� p�etwami piersiowymi. Bestia, pomy�la� Vattier, musi by� bardzo m�dra. Tylko co mu po tej m�dro�ci? Wci�� ten sam mu� i te same nenufary.

��Twoja cena, Rience?

��Drobiazg. Gdzie jest i co knuje Stefan Skellen?

��Powiedzia�em mu, co chcia� wiedzie� � Vattier de Rideaux wyci�gn�� si� na poduszkach, bawi�c si� puklem z�otych w�os�w Carthii van Canten. - Widzisz, moja s�odka, do pewnych spraw trzeba podchodzi� m�drze. A m�drze, to znaczy konformistycznie. Je�li b�dzie si� post�powa� inaczej, nie b�dzie si� mia�o nic. Tylko zgni�� wod� i �mierdz�cy mu� w basenie. I co z tego, �e basen z marmuru i �e trzy kroki od pa�acu? Czy� nie mam racji, moja s�odka?

Carthia van Canten, pieszczotliwie zwana Cantarell�, nie odpowiedzia�a. Vattier wcale nie oczekiwa� odpowiedzi. Dziewczyna mia�a osiemna�cie lat i � ogl�dnie m�wi�c � nie by�a geniuszem. Jej zainteresowania � przynajmniej obecnie � sprowadza�y si� do uprawiania mi�o�ci z � przynajmniej obecnie � Vattierem. Cantarell� by�a w sprawach seksu naturalnym talentem, ��cz�cym zapa� i zaanga�owanie z technik� i artyzmem. Nie to by�o jednak najwa�niejsze.

Cantarella m�wi�a ma�o i rzadko, �wietnie i ch�tnie natomiast s�ucha�a. Przy Cantarelli mo�na by�o wygada� si�, odpocz��, odpr�y� si� duchowo i zregenerowa� psychicznie.

��Cz�owiek w tej s�u�bie mo�e doczeka� si� tylko reprymend � powiedzia� z gorycz� Vattier. - Bo nie odnalaz� jakiej� tam Cirilli! A to, �e dzi�ki pracy moich ludzi armia odnosi sukcesy, to ma�o? A to, �e sztab generalny zna ka�de posuni�cie wroga, to nic? A ma�o to twierdz, kt�re trzeba by zdobywa� tygodniami, otwarli cesarskim wojskom moi agenci? Ale nie, za to nikt nie pochwali. Wa�na jest tylko jaka� tam Cirilla!

Sapi�c gniewnie, Vattier de Rideaux wzi�� z r�k Cantarelli kielich nape�niony znakomitym Est Est z Toussaint, winem o roczniku pami�taj�cym czasy, gdy cesarz Emhyr var Emreis byt ma�ym, wyzutym z praw do tronu i okrutnie skrzywdzonym ch�opcem, a Vattier de Rideaux m�odym i ma�o licz�cym si� w hierarchii oficerem wywiadu.

To by� dobry rocznik. Dla win.

Vattier popija�, bawi� si� kszta�tnymi piersiami Cantarelli i opowiada�. Cantarella wspaniale s�ucha�a.

��Stefan Skellen, moja s�odka � mrucza� szef cesarskiego wywiadu � to kombinator i spiskowiec. Ale ja b�d� wiedzia�, co on kombinuje, zanim jeszcze dotrze tam Rience� Ja ju� mam tam cz�owieka� Bardzo blisko Skellena� Bardzo blisko�

Cantarella rozwi�za�a szarf� spinaj�c� szlafrok Vattiera, pochyli�a si�. Vattier poczu� jej oddech i j�kn�� w przewidywaniu rozkoszy. Talent, pomy�la�. A potem mi�kkie i gor�ce dotkni�cie aksamitnych warg wyp�dzi�o mu z g�owy wszelkie my�li.

Carthia van Canten powoli, zr�cznie i z talentem dostarcza�a rozkoszy Vattierowi de Rideaux, szefowi cesarskiego wywiadu. Nie by� to wszelako jedyny talent Carthii. Ale Vattier de Rideaux nie mia� o tym poj�cia.

Nie wiedzia�, �e wbrew pozorom Carthia van Canten dysponowa�a doskona�� pami�ci� i inteligencj� �yw� jak rt��.

Wszystko, o czym opowiada� jej Vattier, ka�d� informacj�, ka�de s�owo, kt�re przy niej uroni�, Carthia ju� nazajutrz przekazywa�a czarodziejce Assire var Anahid.

Tak, g�ow� stawi�, �e w Nilfgaardzie z pewno�ci� dawno ju� wszyscy zapomnieli o Cahirze, w tym i narzeczona, o ile takow� mia�.

Ale o tym p�niej, na razie cofnijmy si� do dnia i miejsca przekroczenia Jarugi. Jechali�my oto w miar� pospiesznie na wsch�d, chc�c dotrze� w okolice Czarnego Lasu, zwanego w Starszej Mowie Caed Dhu. Tam bowiem bytowali druidzi, zdolni wyprorokowa� miejsce przebywania Ciri, ewentualnie wywr�y� owo miejsce z dziwnych sn�w, kt�re trapi�y Geralta. Jechali�my przez lasy G�rnego Zarzecza, zwanego r�wnie� Lewobrze�em, dzikiej i praktycznie bezludnej krainy usytuowanej pomi�dzy Jarug� i po�o�on� u podn�a G�r Amell krain� zwan� Stokami, od wschodu ograniczon� dolin� Dol Angra, a od zachodu bagnistym pojezierzem, nazwa kt�rego jako� mi ulecia�a z pami�ci.

Do krainy owej nigdy nikt nie ro�ci� sobie szczeg�lnych pretensji, st�d te� nigdy nie by�o dobrze wiadomym, do kogo kraj tak naprawd� nale�y i kto nim w�ada. Troch� do powiedzenia w tym wzgl�dzie mieli, jak si� zdaje, kolejni w�adcy Temerii, Sodden, Cintry i Rivii, z r�nym efektem traktuj�cy Lewobrze�e jako lenno w�asnej korony i czasami pr�buj�cy dochodzi� swych racji ogniem i �elazem. A potem zza G�r Amell nadesz�y armie Nilfgaardu i nikt wi�cej nie mia� niczego do powiedzenia. Ani w�tpliwo�ci wzgl�dem spraw lenna czy w�asno�ci ziemskiej. Wszystko na po�udnie od Jarugi nale�a�o do Cesarstwa. W chwili, gdy pisz� te s�owa, do Cesarstwa nale�y ju� tak�e sporo ziem na p�noc od Jarugi. Z braku dok�adnych informacji nie wiem, ile i jak daleko na p�noc po�o�onych.

Wracaj�c do Zarzecza, pozw�l, mi�y czytelniku, na dygresj� tycz�c� si� proces�w historycznych: historia danego terytorium cz�sto tworzona jest i kszta�towana niejako przypadkowo, jako uboczny produkt konflikt�w si� zewn�trznych. Histori� danego kraju nader cz�sto tworz� nietutejsi. Nietutejsi bywaj� zatem przyczyn� � jednak skutki ponosz� zawsze i niezmiennie tutejsi.

Zarzecza prawid�o to dotyczy�o w ca�ej rozci�g�o�ci.

Zarzecze mia�o swoj� ludno��, rdzennych Zarzeczan. Tych ci�gle, trwaj�ce latami przepychanki i walki zmieni�y w dziad�w i zmusi�y do migracji. Wsie i osady posz�y z dymem, ruiny sadyb i zamienione w ugory pola wch�on�a puszcza. Handel podupad�, karawany omija�y zaniedbane drogi i szlaki. Ci nieliczni z Zarzeczan, kt�rzy zostali, zmienili si� w zdzicza�ych gbur�w. Od rosomak�w i nied�wiedzi r�nili si� g��wnie tym, ze nosili spodnie. Przynajmniej niekt�rzy. To znaczy: niekt�rzy nosili, a niekt�rzy si� r�nili. By� to � w swej masie � nar�d nieu�yty, prostacki i grubia�ski.

I totalnie wyprany z poczucia humoru.

Ciemnow�osa c�rka bartnika odrzuci�a na plecy zawadzaj�cy jej warkocz, wr�ci�a do w�ciekle energicznego obracania �aren. Wysi�ki Jaskra pozostawa�y daremne � s�owa poety zdawa�y si� w og�le nie trafia� do adresatki. Jaskier mrugn�� do reszty kompanii, uda�, �e wzdycha i wznosi oczy ku powale. Ale nie rezygnowa�.

��Daj � powt�rzy�, szczerz�c z�by. - Daj, a� ja pobrusz�, a ty skocz do piwnicy po piwo. Przecie� musi tu gdzie� by� ukryty loszek, a w loszku anta�ek. Mam racj�, �licznotko?

��Daliby�cie spok�j dziewce, panie � powiedzia�a gniewnie bartnikowa, krz�taj�ca si� przy kuchni wysoka i szczup�a kobieta zaskakuj�cej urody. - Przeciem ju� wam powiada�a, �e nie ma tu u nas nijakiego piwa.

��Z tuzin razy wam to by�o m�wione, panie � popar� �on� bartnik, przerywaj�c rozmow� z wied�minem i wampirem. - Nagotowim wam nale�nik�w z miodem, tegdy pojecie. Ale wprz�d niech�e dziewczyna w spokoju ziarno na m�k� zmiele, wszak bez m�ki i czarodziej nale�nika nie uczyni! Niechajcie jej, niech�e brusi w pokoju.

��S�ysza�e�, Jaskier?�� zawo�a� Wied�min. - Odczep si� od dziewczyny i zajmij czym� po�ytecznym. Albo memuary pisz!

��Pi� mi si� chce. Napi�bym si� czego� przed jedzeniem. Mam troch� zi�, przyrz�dz� sobie napar. Babko, znajdzie si� tu w chacie ukrop? Ukrop, pytam, znajdzie si�?

Siedz�ca na przypiecku staruszka, matka bartnika, podnios�a g�ow� znad cerowanej skarpety.

��Znajdzie, go��beczku, znajdzie � zamamla�a. - Ino, �e wystudzony.

Jaskier j�kn��, zrezygnowany dosiad� si� do sto�u, gdzie kompania gaw�dzi�a z bartnikiem, wczesnym rankiem napotkanym w boru. Bartnik by� niski, kr�py, czarny i potwornie zaro�ni�ty, nie dziwota wi�c, �e wy�aniaj�c si� niespodzianie z kniei nap�dzi� dru�ynie stracha � zosta� wzi�ty za lykantropa. �eby by�o �mieszniej, tym, kt�ry pierwszy zawrzasn��: "Wilko�ak, wilko�ak!", by� wampir Regis. Powsta�o troch� zamieszania, ale sprawa rych�o si� wyja�ni�a, a bartnik, cho� z pozoru gburowaty, okaza� si� go�cinny i uprzejmy. Dru�yna bez ceregieli przyj�a zaproszenie do jego sadyby. Sadyba � zwana w bartniczym �argonie stanem � sta�a na wykarczowanej polanie, bartnik mieszka� w niej z matk�, �on� i c�rk�. Dwie ostatnie by�y kobietami o nieprzeci�tnej, acz dziwnej nieco urodzie, ewidentnie wskazuj�cej, �e w�r�d przodk�w by�a driada albo hamadriada.

Podczas rozm�w, jakie si� wywi�za�y, bartnik zrazu sprawia� wra�enie, �e mo�na z nim pogada� wy��cznie o pszczo�ach, barciach, dzieniach, leziwach, podkurach, woskach, miodach i miodobraniach, ale i to by� jedynie poz�r.

��W polityce? A co ma w niej by�? To, co zwykle. Daniny coraz wi�ksze trza oddawa�. Trzy urny miodu, a ca�y wr�b wosku. Ledwo dycham, by nastarczy�, od �witu do zmierzchu na leziwie siedz�, barcie podrnietam� Komu da� p�ac�? A temu, kto wo�a, sk�d mnie wiedzie�, przy kim nynie w�adza? Ostatnimi czasy, ten, tego, w nilfgaardzkiej mowie wo�aj�. Pono my tera impyrialna prewencja, czy jako� tak. Za mi�d, je�li co przedam, p�ac� impyrialnym pieni�dzem, na kt�rym cysorz jest wybity. Z g�by taki wi�cej nadobny, cho� surowy, zrazu poznasz. Ten, tego�

Oba psy � czarny i rudy � usiad�y naprzeciw wampira, zadar�y g�owy i zacz�y wy�. Bartnikowa hamadriada odwr�ci�a si� od paleniska i zdzieli�a je miot��.

��Z�y znak � orzek� bartnik � kiedy psi w �rodku dnia wyj�. Ten, tego� O czym to ja mia� gada�?

��O druidach z Caed Dhu.

��H�! Tak to nie byli szutki, ja�nie pany? Wy prawie chcecie do druid�w i��? �ywot wam obrzyd�, czyli jak? To� tam �mier�! Jemiolarze ka�dego, kto si� na ich polany wej�� powa�y, �api�, we wiklinowe pa�uby wsadzaj� i na wolnym ogniu pal�.

Geralt spojrza� na Regisa, Regis mrugn�� do niego. Obaj doskonale znali kr���ce o druidach plotki, co do jednej zmy�lone. Milva i Jaskier zacz�li natomiast s�ucha� z wi�kszym ni� dotychczas zainteresowaniem. I wyra�nym zaniepokojeniem.

��Jedni m�wi� � kontynuowa� bartnik � �e Jemiolarze mszcz� si�, bo im Nilfgaardczyki pierwsze dokuczy�y, wszed�szy na �wi�te d�browy przez Dol Angra i zacz�wszy druid�w bi� bez dania racji. Wt�rzy za� powiadaj�, �e to druidzi zacz�li, capn�wszy i na �mier� um�czywszy paru cysarskich, tedy im Nilfgaard odp�aca. Jak ono po prawdzie jest, nie wiedzie�. Ale rzecz to pewna, druidzi �api�, we Wiklinow� Bab� k�ad� i pal�. I�� mi�dzy nich: pewna zguba.

��My si� nie boimy � rzek� spokojnie Geralt.

��Pewnie � bartnik zmierzy� wzrokiem wied�mina, Milv� i Cahira, kt�ry w�a�nie wchodzi� do cha�upy, oporz�dziwszy konie. - Wida�, �e�cie niel�kliwe ludzie, bitne a zbrojne. H�, z takimi, jak wy, nie strach podr�owa� Ten, tego� Ale nie masz ju� jemiolarzy w Czarnym Gaju, pr�ny tedy wasz trud i wasza droga. Przycisn�� ich Nilfgaard, wy�en�� z Caed Dhu. Nie masz ich tam ju�.

��Jak to?

��Tak to. Uciekli Jemiolarze precz.

��Dok�d?

Bartnik popatrzy� na sw� hamadriad�, milcza� chwil�.

��Dok�d?�� powt�rzy� Wied�min. Pr�gowaty kot bartnika usiad� przed wampirem i przera�liwie zamiaucza�. Hamadriada zdzieli�a go miot��.

��Z�y znak, gdy kocur w �rodku dnia miauczy � wyb�ka� bartnik, dziwnie zmieszany. - A druidzi� Ten, tego� Uciekli na Stoki. Tak. Dobrze m�wi�. Na Stoki.

��Dobre sze��dziesi�t mil na po�udnie � oceni� Jaskier do�� swobodnym, a nawet weso�ym g�osem. Ale zamilk� natychmiast pod spojrzeniem wied�mina.

W ciszy, kt�ra zapad�a, s�ycha� by�o jedynie z�owr�ce miauczenie wyp�dzonego na dw�r kota.

��W zasadzie � odezwa� si� wampir � to co nam za r�nica?

Ranek dnia nast�pnego przyni�s� dalsze niespodzianki. I zagadki, kt�re jednak bardzo szybko znalaz�y rozwi�zanie.

��Niech mnie zaraza � powiedzia�a Milva, kt�ra pierwsza wygramoli�a si� z brogu, rozbudzona rozgardiaszem.

��Niech mnie pokr�ci. Popatrz no na to, Geralt.

Polana pe�na by�a narodu. Na pierwszy rzut oka wida� by�o, �e zebra�o si� tu z pi�� albo sze�� bartniczych stan�w. Wprawne oko wied�mina wy�owi�o te� z t�umu kilku traper�w i co najmniej jednego smolarza. ��cznie gromad� nale�a�o oceni� na jakich� dwunastu ch�opa, dziesi�� bab, dziesi�cioro wyrostk�w p�ci obojga i tyle� ma�oletnich dzieci. Na wyposa�eniu gromada mia�a sze�� woz�w, dwana�cie wo��w, dziesi�� kr�w i cztery kozy, sporo owiec, a tak�e niema�o ps�w i kot�w, kt�rych szczeki i miauki nale�a�o w tych warunkach bezwzgl�dnie uzna� za niedobry omen.

��Ciekawym � przetar� oczy Cahir � co to mo�e oznacza�?

��K�opoty � rzek� Jaskier, wytrzepuj�c siano z w�os�w.

Regis milcza�, ale min� mia� dziwn�.

��Prosimy �niada� wielmo�ne pa�stwo � powiedzia� ich znajomy bartnik, podchodz�c do brogu w towarzystwie barczystego m�czyzny. - Gotowe ju� �niadanie. Owsianka na mleku. I mi�d� A to, pozw�lcie przedstawi�: Jan Cronin, starosta nasz bartny�

��Mi�o mi � sk�ama� Wied�min, nie odpowiadaj�c na uk�on, tak�e dlatego, �e kolano bola�o go w�ciekle. - A ta gromada, to sk�d si� tu wzi�a?

��Ten, tego��� bartnik podrapa� si� w ciemi�. - Widzicie, zima idzie� Barcie ju� po�a�bione, zadziatki poczynione� Czas ju� nam wraca� na Stoki, do Riedbrune� Mi�d odstawi�, przezimowa� Ale w lasach niebezpiecznie� Samemu�

Starosta bartny zachrz�ka�. Bartnik spojrza� na min� Geralta i jakby lekko si� skurczy�.

��Wy�cie konni i zbrojni � wyst�ka�. - Bitni a �miali, zrazu pozna�. Z takimi jak wy w�drowa� nie strach� A i wam wygoda b�dzie� My ka�d� �cie�k�, ka�dy dukt, ka�dy gr�d i czahar znamy� I karmi� was b�dziemy�

��A druidzi � powiedzia� zimno Cahir � wyw�drowali z Caed Dhu. W�a�nie na Stoki. C� za niebywa�y zbieg traf�w.

Geralt powoli podszed� do bartnika. Obur�cz uj�� go za kabat na piersi. Ale po chwili rozmy�li� si�, pu�ci�, wyg�adzi� odzienie. Nic nie powiedzia�. O nic nie zapyta�. Ale bartnik i tak pospieszy� z wyja�nieniami.

��Prawd� gada�em! Przysi�gam! Niech si� pod ziemi� zapadn�, je�lim ze�ga�! Uszli jemiolarze z Caed Dhu! Nie masz ich tam!

��I s� na Stokach, tak?�� zawarcza� Geralt. - Tam, dok�d wam droga, ca�ej waszej ha�astrze? Dok�d chcecie za�atwi� sobie zbrojn� eskort�? Gadaj, ch�opie. Ale uwa�aj, ziemia gotowa naprawd� si� rozst�pi�!

Bartnik spu�ci� wzrok i z niepokojem popatrzy� na grunt pod nogami. Geralt wymownie milcza�. Milva, zrozumiawszy nareszcie, w czym rzecz, zakl�a paskudnie. Cahir parskn�� pogardliwie.

��No?�� ponagli� Wied�min. - Dok�d wyw�drowali druidzi?

��A kto ich, panie, wie, dok�d � wybe�kota� wreszcie bartnik. - Ale na Stokach mog� by� R�wnie dobrze, jak gdzie indziej. Obfito�� przecie na Stokach du�ych d�br�w, a druidzi radzi d�browy maj��

Za bartnikiem sta�y ju�, opr�cz starosty Cronina, obie hamadriady, matka i c�rka. Dobrze, �e c�rka wda�a si� w matk�, nie w ojca, pomy�la� machinalnie Wied�min, bartnik pasuje do �ony jak odyniec do klaczy. Za hamadriadami, jak zauwa�y�, stan�o jeszcze kilka kobiet, znacznie mniej urodziwych, ale o podobnie b�agalnym spojrzeniu.

Spojrza� na Regisa, nie wiedz�c, �mia� si� czy kl��. Wampir wzruszy� ramionami.

��Na dobry porz�dek � powiedzia� � to bartnik ma racj�, Geralt. W sumie jest ca�kiem prawdopodobne, �e druidzi wyw�drowali na Stoki. To rzeczywi�cie do�� odpowiedni dla nich teren.

��Owo prawdopodobie�stwo � wzrok wied�mina by� bardzo, bardzo zimny � jest wed�ug ciebie dostatecznie du�e, by nagle zmieni� kierunek i pow�drowa� na o�lep razem z tymi tu?

Regis znowu wzruszy� ramionami.

��A co to za r�nica? Zastan�w si�. Druid�w nie ma w Caed Dhu, a zatem ten kierunek nale�y wykluczy�. Powr�t za Jarug� te�, jak mniemam, nie mo�e by� przedmiotem debaty. Wszystkie pozosta�e kierunki s� zatem r�wnie dobre.

��Doprawdy?�� temperatura g�osu wied�mina dor�wna�a temperaturze wzroku. - A z tych wszystkich pozosta�ych, kt�ry, wed�ug ciebie, by�by najbardziej wskazany? Ten wsp�lny z bartnikami? Czy jaki� ca�kiem przeciwny? Podejmujesz si� okre�li� to w swej bezbrze�nej m�dro�ci?

Wampir wolno odwr�ci� si� w stron� bartnika, starosty bartnego, hamadriad i innych bab.

��A czeg� to � spyta� powa�nie � tak l�kacie si�, dobrzy ludzie, �e zabiegacie o eskort�? Co budzi w was strach? M�wcie szczerze.

��Oj, panoczku � zaj�cza� Jan Cronin, a w oczach jego pojawi�a si� najprawdziwsza zgroza. - �e te� jeszcze pytacie� Nam droga przez Zwilg�e Uroczysko! A tam, panoczku, straszno! Tam, panoczku, s� bruko�aki, li�cionosy, endriagi, inogi a insze plugastwo! To� ledwo dwie niedziele temu capn�� leszy zi�cia mego, a tak, �e zi�� ino zacharcze� zdo�a� i ju� by�o po nim. Dziwota wam, �e strach nam tamt�dy z babami a dzie�mi? H�?

Wampir spojrza� na wied�mina, a twarz mia� bardzo powa�n�.

��Moja bezbrze�na m�dro�� � powiedzia� � zaleca mi jako najbardziej wskazany okre�li� kierunek najbardziej w�a�ciwy dla wied�mina.

Ruszyli�my na po�udnie, ku Stokom, krainie po�o�onej u podn�a G�r Amell. Ruszyli�my wielkim orszakiem, w kt�rym by�o wszystko: m�ode dziewczyny, bartnicy, traperzy, baby, dzieci, m�ode dziewczyny, gadzina domowa, domowe parafernalia, m�ode dziewczyny. I cholernie du�o miodu. Wszystko si� od tego miodu lepi�o, nawet dziewczyny.

Tabor szed� z pr�dko�ci� pieszych i woz�w, tempo marszu nie spad�o jednak, bo nie b��dzili�my, lecz szli�my jak po sznurku � bartnicy znali drogi, �cie�ki i groble miedzy jeziorami. A przyda�a si� ta znajomo��, oj przyda�a, bo zacz�o si�pi� i nagle cale cholerne Zarzecze uton�o w g�stej jak �mietana mgle. Bez bartnik�w pob��dziliby�my bez ochyby albo i potopili si� gdzie� na bagnach. Nie musieli�my te� traci� czasu i energii na organizowanie i przyrz�dzanie spy�y � karmiono nas trzy razy dziennie, suto, cho� niewyszukanie. I pozwalano po jedzeniu pole�e� chwil kilka brzuchem do g�ry.

Kr�tko m�wi�c, by�o cudownie. Nawet Wied�min, ten stary ponurak i nudziarz, zacz�� cz�ciej u�miecha� si� i cieszy� �yciem, bo wyliczy�, �e pokonujemy po pi�tna�cie mil dziennie, a od wyruszenia z Brokilonu nie uda�o nam si� ani razu dokona� podobnej sztuki. Roboty Wied�min nie mia� �adnej, bo cho� Zwilg�e Uroczysko by�o zwilg�e tak, �e wyobrazi� sobie trudno co� bardziej zwilg�ego, monstr�w �adnych nie napotkali�my. Ot, troch� wy�y po nocach upiory, zawodzi�y le�ne p�aczki i b��dne ogniki ta�czy�y na trz�sawiskach. Nic sensacyjnego.

Troszeczk�, prawda, niepokoi�o, �e znowu jedziemy w do�� przypadkowo wybranym kierunku i znowu bez dok�adnie sprecyzowanego celu. Ale, jak wyrazi� si� wampir Regis, lepiej bez celu i�� naprz�d ni� bez celu sta� w miejscu, a z pewno�ci� o niebo lepiej ni� bez celu si� cofa�.

��Jaskier! Przytrocz porz�dniej ten tw�j tubus! By�aby szkoda, gdyby p� wieku poezji urwa�o si� i zagubi�o w paprociach.

��Nie ma strachu! Nie zgubi�, b�d�cie pewni. I odebra� sobie nie dam! Ka�dy, kto chcia�by mi ten tubus odebra�, pierwej b�dzie musia� przest�pi� nad mym stygn�cym trupem. Mo�na wiedzie�, Geralt, co wywo�uje tw�j perlisty �miech? Pozw�l, niech zgadn� Wrodzony kretynizm?

Zdarzy�o si� tak, �e ekipa archeolog�w z uniwersytetu w Castell Graupian, prowadz�ca wykopaliska w Beauclair, dokopa�a si� pod warstw� w�gla drzewnego, wskazuj�cego na wielki po�ar, do warstwy jeszcze starszej, obliczanej na XIII wiek. W tej�e warstwie odkopano utworzon� przez resztki mur�w i uszczelnion� glin� i wapnem kawern�, w niej za�, ku wielkiemu podnieceniu uczonych, odkryto dwa doskonale zachowane szkielety ludzkie: kobiety i m�czyzny. Obok szkielet�w � opr�cz broni i niezliczonej liczby drobnych artefakt�w � znaleziono d�ugi na trzydzie�ci cali tubus wykonany z utwardzanej sk�ry. Na sk�rze wyt�oczony by� herb o zatartych barwach przedstawiaj�cy lwy i rauty. Kieruj�cy ekip� profesor Schliemann, wybitny specjalista od sfragistyki Wiek�w Mrocznych, zidentyfikowa� ten herb jako god�o Rivii, staro�ytnego kr�lestwa o nie potwierdzonej lokalizacji.

Podniecenie archeolog�w si�gn�o szczytu, albowiem w tubusach takich w Wiekach Mrocznych przechowywano r�kopisy, a ci�ar pojemnika pozwala� przypuszcza�, �e wewn�trz jest sporo papieru lub pergaminu. �wietny stan tubusa dawa� nadziej� na to, �e dokumenty b�d� czytelne i rzuc� �wiat�o na pogr��on� w mrokach przesz�o��. Mia�y oto przem�wi� wieki! By�a to niebywa�a gratka, zwyci�stwo nauki, kt�rego nie wolno by�o zaprzepa�ci�. Przezornie wezwano z Castell Graupian lingwist�w i badaczy j�zyk�w martwych, a tak�e specjalist�w umiej�cych otworzy� tubus bez ryzyka najmniejszego cho�by uszkodzenia cennej zawarto�ci.

W�r�d ekipy profesora Schliemanna rozesz�y si� tymczasem pog�oski o �skarbie�. Trzeba trafu, �e s�owa te dotar�y do trzech wynaj�tych do kopania w glinie osobnik�w, znanych jako Zdyb, Cap i Kamil Ronstetter. Przekonani, �e tubus dos�ownie wypchany jest z�otem i kosztowno�ciami, trzej wymienieni kopacze gwizdn�li noc� bezcenny artefakt i uciekli z nim do lasu. Tam rozpalili malutkie ognisko i siedli wok�.

��Na co czekasz?�� powiedzia� do Zdyba Cap. - Otwieraj te rur�!

��Kiedy si� nie da � poskar�y� si� Capowi Zdyb. - Trzymie, jak gamracki syn!

��To butem jo, ch�do�ono gamratke!�� poradzi� Kamil Ronstetter.

Pod obcasem Zdyba zamkni�cie bezcennego znaleziska pu�ci�o i na ziemi� wypad�a zawarto��.

��O �e� gamratka ch�do�ona!�� krzykn�� zdumiony Cap. - Co to takie jest?

Pytanie by�o g�upie, albowiem na pierwszy rzut oka wida� by�o, �e s� to arkusze papieru. Dlatego Zdyb, miast odpowiada�, wzi�� jeden z arkuszy do r�ki i zbli�y� go do nosa. Przez d�u�sz� chwil� przygl�da� si� obco wygl�daj�cym znakom.

��Zapisany � stwierdzi� wreszcie autorytatywnie. - To s� litery!

��Litery?�� wrzasn�� Kamil Ronstetter, bledn�c ze zgrozy. - Zapisane litery? O �e� gamratka!

��Zapisane, znaczy czary!�� wybe�kota� Cap, z przera�enia dzwoni�c z�bami. - Litery, znaczy gus�a! Nie dotykajta tego, gamratka jego ch�do�ona ma�! Tym si� zarazi� mo�na!

Zdyb nie da� sobie dwa razy powtarza�, cisn�� arkusz do ognia i nerwowo wytar� dr��ce d�onie o spodnie. Kamil Ronstetter kopniakiem wtr�ci� do ogniska reszt� papier�w � w ko�cu, jakie� dzieci mog�y napatoczy� si� na to cholerstwo. Potem ca�a tr�jka pospiesznie oddali�a si� z niebezpiecznego miejsca. Bezcenny zabytek pi�miennictwa Wiek�w Mrocznych pali� si� jasnym, wysokim p�omieniem. Przez kilka kr�tkich chwil wieki przemawia�y cichutkim szeptem czerniej�cego w ogniu papieru. A potem p�omie� zgas� i gamrackie ciemno�ci okry�y ziemi�.

��Nazwisko i imi� �wiadka?

��Selborne, Kenna. Znaczy si�, przepraszam: Joanna.

��Profesja?

- �wiadczenie us�ug r�nych.

- �wiadka �arty si� trzymaj�? �wiadkowi przypomina si�, �e staje przed cesarskim trybuna�em w procesie o zdrad� stanu! Od zezna� �wiadka zale�y �ycie wielu ludzi, albowiem kar� za zdrad� jest �mier�! �wiadkowi przypomina si�, �e sama stoi przed trybuna�em bynajmniej nie z wolnej stopy, ale doprowadzona z cytadeli, z miejsca odosobnienia, a to, czy tam powr�ci, czy wyjdzie na swobod�, zale�y mi�dzy innymi od zezna� �wiadka. Trybuna� pozwoli� sobie na t� d�ug� tyrad�, aby unaoczni� �wiadkowi, jak dalece niestosowne s� na tej sali krotochwile i facecje! S� one nie tylko niesmaczne, ale te� gro�� bardzo powa�nymi konsekwencjami. �wiadkowi daje si� p� minuty na przemy�lenie tej sprawy. Po tym czasie trybuna� zada pytanie powt�rnie.

��Ju�, wielmo�ny s�dzio.

��Prosz� zwraca� si� do nas "wysoki trybunale". Profesja �wiadka?

��Jestem czujna, wysoki trybunale. Ale g��wnie na us�ugach cesarskiego wywiadu, znaczy si�

��Prosz� udziela� odpowiedzi konkretnych i kr�tkich. Gdy s�d zapragnie szerszych wyja�nie�, sam o nie poprosi. S�dowi znany jest fakt wsp�pracy �wiadka z sekretnymi s�u�bami cesarstwa. Prosz� jednak poda� do protoko�u, co oznacza okre�lenie �czujna�, kt�rego �wiadek u�y�a na okre�lenie swego zawodu?

��Mam czyst� pe-pe-es, znaczy si� psi pierwszego typu, bez mo�no�ci pe-ka. Konkretnie, to ja mog� tak: s�ysze� cudze my�li, rozmawia� na odleg�o�� z czarodziejem, elfem albo inn� czujn�. I przekaza� my�l� rozkaz. Znaczy si�, zmusi� kogo, by zrobi� to, co ja chc�. Mog� te� robi� pre-kog, ale tylko u�piona.

��Prosz� doda� do protoko�u, �e �wiadek Joanna Selborne jest psioniczk� maj�c� zdolno�� percepcji pozasensorycznej. Jest telepatk� i telempatk�, pod hipnoz� zdobi� do prekognicji, ale nie, maj�c� zdolno�ci psychokinezy. �wiadka upomina si�, �e u�ywanie magii i mocy pozazmys�owych na tej sali jest surowo zabronione. Kontynuujemy przes�uchanie. Kiedy, gdzie i w jakich okoliczno�ciach zetkn�a si� �wiadek ze spraw� osoby podaj�cej si� za Cirill�, ksi�niczk� Cintry?

��O tym, �e to jaka� tam Cirilla, dowiedzia�am si� dopiero w pudle� Znaczy si�, w miejscu odosobnienia, wielmo�ny trybunale. W �ledztwie. Wtedy mnie u�wiadomili, �e to ta sama, kt�r� przy mnie zwali Falk� albo Cintryjk�. A okoliczno�ci by�y takie, �e musz� je za kolejno�ci� wy�o�y�, dla jasno�ci, znaczy si�. By�o tak: zahaczy� mnie w karczmie w Etolii Dacre Silifant, o, ten, kt�ry tam siedzi�

��Prosz� o zaprotoko�owanie, �e �wiadek Joanna Selborne wskaza�a oskar�onego Silifanta bez wzywania. Prosz� kontynuowa�.

��Dacre, wielmo�ny trybunale, werbowa� hanz� Znaczy si�, oddzia� zbrojny. Same morowe ch�opy i baby� Dufficey Kriel, Neratin Ceka, Chloe Stitz, Andres Viemy, Til Echrade� �adne ju� nie �yje, prosz� trybuna�u� A z tych, co prze�yli, wi�kszo�� tutaj, o, pod stra�� siedzi�

��Prosz� poda� dok�adnie, kiedy mia�o miejsce spotkanie �wiadka z oskar�onym Silifantem.

��Zesz�ego roku to by�o, w miesi�cu sierpniu, tak gdzie� pod koniec, dok�adnie nie pami�tam. W ka�dym razie nie we wrze�niu, bo tamten wrzesie�, ha, dobrze mi w pami�� zapad�! Dacre, kt�ry wywiedzia� si� gdzie� o mnie, rzek�, �e do hanzy potrzeba mu czujnej, takiej, co si� czar�w nie ul�knie, bo przyjdzie z czarownikami mie� spraw�. Robota, gada�, jest dla cesarza i cesarstwa, nadto p�atna dobrze, a komend� nad hanz� obejmie w�asn� osob� nie kto inny, a sam Puszczyk.

��M�wi�c o Puszczyku, �wiadek ma na my�li Stefana Skellena, koronera cesarskiego?

��Jego mam na my�li, a jak�e.

��Prosz� to zaprotoko�owa�. Kiedy i gdzie zetkn�a si� �wiadek z koronerem Skellenem?

��A ju� we wrze�niu, czternastego, w forciku Rocayne. Rocayne, prosz� wielmo�nego trybuna�u, to przygraniczna stanica, kt�ra strze�e szlaku handlowego wiod�cego z Maecht do Ebbing, Geso i Metinny. Tam w�a�nie przyprowadzi� nasz� hanz� Dacre Silifant, w pi�tna�cie koni. By�o nas wi�c wszystkich razem dwadzie�cioro i dwoje, bo reszta ju� w Rocayne gotowa sta�a, pod komend� Oli Harsheima i Berta Brigdena.

Drewniana pod�oga zahucza�a pod ci�kimi butami, zabrz�cza�y ostrogi, zadzwoni�y metalowe sprz�czki.

��Powita�, panie Stefanie!

Puszczyk nie tylko nie wsta�, ale nawet nie zdj�� n�g ze sto�u. Kiwn�� tylko r�k�, bardzo wielkopa�skim gestem.

��Nareszcie � powiedzia� cierpko. - D�ugo kaza�e� na siebie czeka�, Silifant.

��D�ugo?�� za�mia� si� Dacre Silifant. - A to paradne! Dali�cie mi, panie Stefanie, cztery niedziele czasu, bym wam skrzykn�� i przyprowadzi� wi�cej tuzina najlepszych mo�ojc�w, jakich wyda�o cesarstwo z przyleg�o�ciami. Bym wam przywi�d� tak� hanz�, na kt�rej zebranie i roku ma�o! A jam si� w dwadzie�cia dwa dni uwin��. Pochwali� by warto, h�?

��Wstrzymajmy si� � rzek� ch�odno Skellen � z pochwa�ami do czasu, a� t� twoj� hanz� obejrz�.

��A cho�by i zaraz. Oto moi, a teraz wasi, panie Stefanie, porucznicy: Neratin Ceka i Dufficey Kriel.

��Czo�em, czo�em � Puszczyk wreszcie zdecydowa� si� wsta�, wstali r�wnie� jego adiutanci. - Poznajcie si�, panowie� Bert Brigden, Ola Harsheim�

��My si� znamy dobrze � Dacre Silifant mocno u�cisn�� prawic� Oli Harsheima. - My�my pod starym Braibantem rebeli� w Nazairze t�umili. Paradnie by�o, co, Ola? Ech, paradnie! Konie wy�ej p�cin chodzi�y we krwi! A pan Brigden, je�li si� nie myl�, z Gemmery? Z Pacyfikator�w? A, to b�d� w oddziel� znajomkowie! Kilku Pacyfikator�w tam mam.

��Niecierpliwi� si� ju�, by zobaczy� � wtr�ci� Puszczyk. - Mo�emy i��?

��Ma�� chwil� � powiedzia� Dacre. - Neratin, id� i postaw bractwo w ordynku, by paradnie przed mo�ci koronerem wygl�dali.

��Ten czy ta, Neratin Ceka?�� zmru�y� oczy Puszczyk, patrz�c w �lad za wychodz�cym oficerem. - To kobieta czy m�czyzna?

��Panie Skellen � Dacre Silifant odkaszln��, ale gdy przemowie g�os mia� pewny, a wzrok zimny. - Dok�adnie to ja tego nie wiem. Z pozoru jest to m�czyzna, ale pewno�ci nie mam. Co do tego za�, jakim Neratin Ceka jest oficerem, mam pewno��. To, o co�cie zapyta� raczyli, mia�o by znaczenie, gdybym zamiarowa� o r�k� go prosi�. A nie zamiaruj�. Wy, tusz�, te� nie.

��Masz racj� � przyzna� po kr�tkim namy�le Skellen. - Nie ma o czym gada�. Chod�my przypatrze� si� twej szajce, Silifant.

Neratin Ceka, osobnik niepewnej p�ci, nie traci� czasu. Gdy Skellen i oficerowie wyszli na podw�rzec fortu, oddzia� sta� w porz�dnym szyku, wyr�wnawszy lini� tak, by �aden ko�ski �eb nie wystawa� na wi�cej ni� pi�d�. Puszczyk chrz�kn��, zadowolony. Niez�a banda, pomy�la�. Ech, �eby nie ta polityka, skrzykn��by tak� hulajparti� i p�j�� na pogranicze, rabowa�, gwa�ci�, mordowa� i pali� Znowu cz�owiek poczu�by si� m�ody� Ech, �eby nie ta polityka!

��No i jak, panie Stefanie?�� spyta� Dacre Silifant, zarumieniony ze skrywanego podniecenia. - Jak ich cenicie, paradnych krogulczyk�w moich?

Puszczyk jecha� wzrokiem od twarzy do twarzy, od sylwetki do sylwetki. Niekt�rych zna� osobi�cie � lepiej lub gorzej. Innych, kt�rych rozpoznawa�, zna� ze s�yszenia. Z reputacji.

Til Echrade, jasnow�osy elf, zwiadowca gemmerskich Pacyfikator�w. Rispat La Point�, wachmistrz z tej samej formacji. I nast�pny Gemmerczyk: Cyprian Fripp M�odszy. Skellen by� przy egzekucji Starszego. Obaj bracia s�yn�li z sadystycznych sk�onno�ci.

Dalej, swobodnie przegi�ta na kulbace srokatej klaczy, Chloe Stitz, z�odziejka, czasami wynajmowana i wykorzystywana przez tajne s�u�by. Puszczyk szybko uciek� wzrokiem przed jej bezczelnymi oczyma i z�o�liwym u�miechem.

Andres Vierny, Nordling z Redanii, rezun. Stigward, pirat, renegat ze Skellige. Dede Vargas, diabe� wie, sk�d pochodz�cy, zawodowy morderca. Kabemik Turent, morderca z zami�owania.

I inni. Podobni. Wszyscy oni s� podobni, pomy�la� Skellen. Bractwo, konfraternia, w kt�rej po zabiciu pierwszych pi�ciu ludzi wszyscy robi� si� tacy sami. Takie same ruchy, takie same gesty, taka sama maniera mowy, ruch�w i stroju.

Takie same oczy. Beznami�tne i ch�odne, p�askie i nieruchome jak u w�y oczy, kt�rych wyrazu nic, nawet najpotworniejsza okropno��, nie jest ju� w stanie zmieni�.

��I jak? Panie Stefanie?

��Nie�le. Niez�a hanza, Silifant.

Dacre jeszcze bardziej pokra�nia�, zasalutowa� po gemmersku, pi�ci� przy�o�on� do ko�paka.

��Specjalnie �yczy�em sobie � przypomnia� Skellen � kilku takich, kt�rym nieobca jest magia. Kt�rzy si� nie zl�kn� ani czar�w, ani czarownik�w.

��Pami�ta�em. Jest przecie Til Echrade! A pr�cz niego, o, ta wysoka panna na paradnej kasztance, ta obok Chloe Stitz.

��P�niej przyprowadzisz j� do mnie. Puszczyk opar� si� o balustrad�, stukn�� w ni� okutym trzonkiem nahajki.

��Czo�em, kompania!

��Czo�em panie koroner!

��Wielu z was � podj�� Skellen, gdy przebrzmia�o echo ch�ralnego ryku bandy � pracowa�o ju� ze mn�, zna mnie i moje wymagania. Ci zechc� wyja�ni� tym, kt�rzy mnie nie znaj�, czego oczekuj� od podkomendnych, a czego u podkomendnych nie toleruj�. Ja nie b�d� wi�c strz�pi� sobie niepotrzebnie g�by.

��Ju� dzi� niekt�rzy z was otrzymaj� zadania i jutro o �wicie wyrusz�, by je wykona�. Na terytorium Ebbing. Przypominam, �e Ebbing jest formalnie kr�lestwem autonomicznym i formalnie nie mamy tam �adnej jurysdykcji, tote� nakazuj� dzia�a� rozwa�nie i dyskretnie. Pozostajecie w s�u�bie cesarskiej, ale zakazuj� obnosi� si� z tym, che�pi� i arogancko traktowa� miejscowe w�adze. Nakazuj� zachowywa� si� tak, by nie �ci�ga� niczyjej uwagi. Jasne?

��Tak jest, panie koroner!

��Tu, w Rocayne, jeste�cie go��mi i macie zachowywa� si� jak go�cie. Zakazuj� opuszczania przydzielonych kwater bez koniecznej potrzeby. Zakazuj� kontakt�w z za�og� fortu. Zreszt�, oficerowie wymy�l� co�, by�cie si� nie biesili z nud�w. Panie Harsheim, panie Brigden, prosz� rozkwaterowa� oddzia�!

��Ledwom co zd��y�a z koby�y zle��, wysoki trybunale, a Dacre cap mnie za r�kaw. Pa� Skellen, prawi, chce z tob� gada�, Kenna. Co by�o robi�. Idziemy. Puszczyk za sto�em siedzi, nogi na stole trzyma, nahajem si� po cholewach chlaszcze. I prosto z mostu do mnie, czy to ja jestem t� Joann� Selborne zapl�tan� w znikni�cie statku "Gwiazda Po�udnia". Ja mu na to, �e nic mi nie udowodniono. On w �miech. "Lubi�, m�wi, takich, co im niczego udowodni� nie mo�na". Potem spyta�, czy talent pe-pe-es, czujno�ci, znaczy si�, wrodzony mam. Gdym potwierdzi�a, zas�pi� si� i rzecze: "My�la�em, �e mi si� ten tw�j talent na czarodziej�w przyda, ale wpierw z inn� przyjdzie mie� spraw� person�, nie mniej zagadkow�".

- �wiadek jest pewna, �e koroner Skellen u�y� tych w�a�nie s��w?

��Pewna. Przecie� ja czujna jestem.

��Prosz� kontynuowa�.

��Rozmow� przerwa� nam wtedy goniec, zakurzony, wida�, �e konia nie �a�owa�. Pilne mia� dla Puszczyka wie�ci, a Dacre Silifant, gdy�my na kwater� szli, rzek�, �e nosem czuje, �e nas te go�ca wie�ci jeszcze przed wieczorem na siod�a wsadz�. I praw by�, wysoki trybunale. Jeszcze nim kto o wieczerzy pomy�la�, po�owa hanzy by�a ju� na kulbakach. Mnie si� upiek�o, wzi�li Tila Echrade, elfa. Rada by�am, bo po tych paru dniach w drodze rwa�a mnie dupa, �e a� strach� I miesi�czka mi si� akurat zacz�a jak na z�o��

- �wiadek zechce powstrzyma� si� od malowniczych opis�w w�asnych intymnych przypad�o�ci. I trzyma� si� tematu. Kiedy �wiadek dowiedzia�a si�, kto jest ow� "zagadkow� person�", o kt�rej wspomina� koroner Skellen?

��Zaraz powiem o tym, lecz przecie jaka� kolejno�� by� musi, bo si� wszystko zwik�a tak, �e nie rozwik�a�! Ci, co wtedy przed wieczerz� w takim po�piechu konie kulbaczyli, pognali z Rocayne do Malhoun. I przywie�li stamt�d jakiego� wyrostka�

Nycklar by� z�y na siebie. Tak bardzo, �e mia� ochot� si� rozp�aka�.

Gdyby� chcia� pami�ta� przestrogi, dawane mu przez rozumnych ludzi! Gdyby� chcia� pami�ta� przys�owia, albo chocia� t� bajk� o gawronie, kt�ry nie umia� trzyma� dzioba na k��dk�! Gdyby� za�atwi�, co by�o do za�atwienia i wr�ci� do domu, do Zazdro�ci! Ale gdzie tam! Podekscytowany przygod�, dumny z posiadania wierzchowego konia, czuj�c w trzosie mi�y ci�ar monet, Nycklar nie wytrzyma�, by si� nie popisa�. Miast z Claremont wr�ci� prosto do Zazdro�ci, pojecha� do Malhoun, gdzie mia� licznych znajomk�w, w tym i kilka panien, do kt�rych smali� cholewki. W Malhoun puszy� si� jak g�sior wiosn�, ha�asowa�, buszowa�, czwani� koniem po majdanie, stawia� kolejki w zaje�dzie, rzucaj�c pieni�dz na kontuar z min� i postaw� je�li nie ksi�cia krwi, to co najmniej grafa.

I opowiada�.

Opowiada� o tym, co cztery dni wcze�niej wydarzy�o si� w Zazdro�ci. Opowiada�, co i rusz zmieniaj�c wersje, dok�adaj�c, konfabuluj�c, ���c wreszcie w �ywe oczy � co wcale nie przeszkadza�o s�uchaczom. Bywalcy zajazdu, ci lokalni i ci przyjezdni, s�uchali ch�tnie. A Nycklar opowiada�, udaj�c dobrze poinformowanego. I coraz cz�ciej stawiaj�c sw� w�asn� osob� w centrum skonfabulowanych wydarze�.

Ju� trzeciego wieczora jego w�asny j�zor �ci�gn�� mu na kark k�opoty.

Na widok ludzi, kt�rzy weszli do karczmy, zapad�a grobowa cisza, w ciszy tej brz�k ostr�g, szcz�k metalowych sprz�czek i zgrzyt oku� broni zabrzmia�y jak z�owr�bny dzwon wieszcz�cy nieszcz�cie ze szczytu dzwonnicy.

Nycklarowi nie dano nawet szansy pr�bowa� odgrywa� bohatera. Zosta� chwycony i wyprowadzony z karczmy tak szybko, �e chyba tylko ze trzy razy zdo�a� dotkn�� obcasami pod�ogi. Znajomkowie, kt�rzy jeszcze wczoraj, pij�c za jego pieni�dze, deklarowali dozgonn� przyja��, teraz w milczeniu g�owy niemal�e pod blaty sto��w powtykali, jakby tam, pod sto�ami, nie wiadomo jakie cuda si� wyprawia�y albo go�e baby ta�cowa�y. Nawet obecny w zaje�dzie zast�pca szeryfa odwr�ci� si� ku �cianie i nie pisn�� s��wka.

Nycklar te� nie pisn�� s��wka, nie zapyta�, kto, co, za co i dlaczego. Przera�enie zmieni�o mu j�zyk w sztywny i suchy ko�ek.

Wsadzili go na konia, kazali jecha�. Kilka godzin. Potem by� fort z palisad� i wie��. Podw�rzec pe�en butnego, ha�a�liwego, obwieszonego broni� �o�dactwa. I izba. W izbie trzech ludzi. Dow�dca i dw�ch podw�adnych, zrazu by�o wida�. Dow�dca, niedu�y, czarniawy, bogato odziany, by� stateczny w mowie i nad podziw grzeczny. Nycklar a� g�b� rozdziawi�, gdy us�ysza�, �e przeprasza si� go za k�opot i niewygody tudzie� upewnia, �e nie b�dzie mu krzywdy. Ale nie da� si� nabra�. Ci ludzie za bardzo przypominali mu Bonharta.

Skojarzenie okaza�o si� zadziwiaj�co trafne. Wa�nie Bonhart ich interesowa�. Nycklar m�g� si� tego spodziewa�. Bo przecie� to jego w�asny j�zor wp�dzi� go w t� kaba��.

Wezwany, zacz�� opowiada�. Upomniano go, by m�wi� prawd�, by nie ubarwia�. Upomniano grzecznie, ale surowo i dobitnie, a ten, kt�ry upomina�, ten bogato odziany, ca�y czas bawi� si� okut� pletni�, a oczy mia� paskudne i z�e.

Nycklar, syn trumniarza z osady Zazdro��, opowiedzia� prawd�. Ca�� prawd� i tylko prawd�. O tym, jak to w dniu dziewi�tego wrze�nia rankiem w osadzie Zazdro�� Bonhart, �owca nagr�d, wyr�n�� w pie� band� Szczur�w, darowuj�c �ycie tylko jednej rozb�jniczce, najm�odszej, tej, kt�r� nazywano Falk�. Opowiedzia�, jak ca�a Zazdro�� si� zbieg�a, by patrze�, jak Bonhart b�dzie pojman� sprawia� i ka�ni�, ale zawiedli srodze si� ludziska, bo Bonhart, o dziwo, Falki nie utrupi�, nie torturowa� nawet! Nie uczyni� jej nic nadto, co zwyk�y ch�op czyni �onie w sobot� wieczorem, wracaj�c z ober�y � ot, zwyczajnie skopa�, w pap� strzeli� kilka razy � i wi�cej nic.

Bogato odziany panek z pletni� milcza�, a Nycklar opowiedzia�, jak p�niej Bonhart na oczach Falki urzyna� pozabijanym Szczurom g�owy i jak z tych g��w, niczym rodzynki z ciasta, wyskubywa� z�ote kolczyki z kamykami. Jak Falka, patrz�c na to, dar�a si� i rzyga�a przywi�zana do koniowi�zu.

Opowiedzia�, jak potem Bonhart zapi�� Falce na szyi obro��, jak suce, jak zawl�k� za t� obro�� do zajazdu "Pod G�ow� Chimery". A potem�

��A potem � gada� ch�opak, co i rusz oblizuj�c wargi � jegomo�� pan Bonhart piwa zaordynowa�, bo spoci� si� okrutnie i w gardle mu zasch�o. Potem zasi� zakrzykn��, �e ch�tka go bierze, by kogo� obdarowa� dobrym koniem i ca�ymi pi�cioma florenami gotowizny. Tak w�a�nie rzek�, tymi w�a�nie s�owy. To jam si� zg�osi� od razu, nie czekaj�c, a� kto inny mi� ubiegnie, bom okrutnie chcia� konia mie� i troch� grosza w�asnego. Ojciec nie daj� nic, ci�giem przepijaj�, co na trumnach zarobi�. Zg�osi�em si� tedy i pytam, kt�ry ten ko�, pewnikiem jeden z tych Szczurowych, mog� wzi��? A jegomo�� pa� Bonhart popatrzy�, a� ciarki mi� przesz�y i rzecze, pry, �e wzi�� to ino mog� kopa w rzy�, na insze rzeczy trza zapracowa�. Co by�o czyni�? Koby�ka u p�ota, jako w przys�owiu, tak i naprawd�, bo Szczurze konie u koniowi�zu sta�y, osobliwie ta kara Falki klacz, pi�kno�ci rzadkiej ko�. Tom si� sk�oni� i pytam, co czyni� przyjdzie, by zapracowa�. A pan Bonhart, �e do Claremont trza jecha�, po drodze do Fano wst�puj�c. Na koniu, co go sobie wybior�. Musia� widzie�, �e mi si� oko do onej karej koby�ki �wieci, ale mi tej rychtyk zakaza� bra�. Tom sobie wybra� kasztank� z bia�� �ysink��

��Mniej o ko�skich ma�ciach � upomnia� sucho Stefan Skellen. - Wi�cej o konkretach. Gadaj, co ci Bonhart zleci�?

��Jegomo�� pa� Bonhart pisania napisa�, schowa� kaza� dobrze. Do Fano i Ciaremont zleci� jecha�, tam�j wskazanym osobom pisania do r�k w�asnych odda�.

��Listy? Co w nich by�o?

��A mnie sk�d to zna�, panie z�oty? Z czytaniem u mnie nie szybko, a to i zapiecz�towane by�y listy pana Bonhartowym sygnetem.

��Ale do kogo listy by�y, pami�tasz?

��A jak�eby, pami�tam. Pa� Bonhart z dziesi�� razy powtarza� kaza�, bym nie przepomnia�. Dotar�em bez b��dzenia, dok�d trzeba, komu trzeba pisania odda�em do w�asnych ich r�k. Owi chwalili mnie, �em �ebski parob, a �w wielmo�ny pan kupiec nawet denara da��

��Komu listy przekaza�e�? Gadaj�e sk�adniej!

��Pierwsze pisanie by�o do mistrza Esterhazy'ego, miecznika i p�atnerza z Fano. Drugie zasi� do wielmo�nego Houvenaghela, kupca z Claremont.

��Listy przy tobie mo�e otwierali? Mo�e kt�ry co rzek�, czytaj�c? Wyt� pami��, ch�opie.

��Kiedy nie pomn�. Nie uwa�a�em tegdy, a i tera pami�ta� si� jako� nie chce�

��Mun, Ola � Skellen skin�� na adiutant�w, wcale nie podnosz�c g�osu. - Wzi�� chama na podw�rze, spu�ci� portki, wyliczy� trzydzie�ci odlewanych nahaj�w.

��Pami�tam!�� wrzasn�� ch�opak. - Wspomnia�em zaraz!

��Na pami�� � wyszczerzy� z�by Puszczyk � nie masz to jak orzechy z miodem albo nahajka nad dup�. Gadaj.

��Gdy w Claremont pan kupiec Houvenaghel pisanie czyta�, to by� tam�j inny jeszcze jegomo��, ma�y taki, istny nizio�ek. Pan Houvenaghel do onego rzek�� Eeee� Rzek�, �e w�a�nie mu pisz�, �e tu wnet mo�e by� taka w szwalni heca, jakiej �wiat nie widzia�. Tak powiedzia�!

��Nie zmy�lasz?

��Na matki mej mogi�� si� kln�! Nie ka�cie� mnie bi�, panie z�oty! Pomi�ujcie!

��No, no, podnie� si�, nie �li� but�w! Na�ci tu denara.

��Stokrotne dzi�ki� �askawco�

��M�wi�em, nie �li� mi but�w. Ola, Mun, wy pojmujecie co� z tego? Co ma wsp�lnego szwalnia�

��Szczwalnia � powiedzia� nagle Boreas Mun. - Nie szwalnia, ale szczwalnia.

��Ano!�� krzykn�� ch�opak. - Tak rzek�! Jakby�cie byli przy tym, panie z�oty!

��Szczwalnia i heca!�� Ola Harsheim uderzy� pi�ci� o pi��. - Um�wiony szyfr, ale nie nadto wymy�lny. �atwy. Heca, szczucie to ostrze�enie przed po�cigiem albo ob�aw�. Bonhart ostrzeg� ich, by umykali! Ale przed kim? Przed nami?

��Kto wie � powiedzia� w zamy�leniu Puszczyk. - Kto wie. Trzeba b�dzie pos�a� ludzi do Claremont� I do Fano te�. Zajmiesz si� tym, Ola, przydzielisz zadania grupom� S�uchaj no, ch�opie�

��Na rozkaz, panie z�oty!

��Gdy odje�d�a�e� z Zazdro�ci z listami Bonharta, on tam, jak rozumiem, nadal by�? A sposobi� si� do drogi? Spieszy�? M�wi� mo�e, dok�d zmierza?

��Nie m�wi�. A i do drogi nijak mu by�o si� sposobi�. Przyodzienie, co mia� krwi� okrutnie pobryzgane, pra� i czy�ci� sobie nakaza�, tedy sam w koszuli i gaciach jeno chodzi�, ale z mieczem przypasanym. W�dy my�l�, �e spieszy�. Przecie Szczur�w pobi� i g�owy im urzeza� dla nagrody, mus mu by�o jecha� i si� o ona upomnie�. A i t� Falk� te� przecie po to uj��, by �ywcem komu� dostarczy�. Taka przecie jego profesja, nie?

��Ta Falka� Przyjrza�e� si� jej dobrze? Czego rechoczesz, durniu?

��Oj, panie z�oty! Czyja si� jej przyjrza�? I jeszcze jak! Z detalami!

��Rozbieraj si� � powt�rzy� Bonhart, a w jego g�osie by�o co� takiego, �e Ciri skuli�a si� odruchowo. Ale bunt natychmiast wzi�� g�r�.

��Nie!

Nie zobaczy�a pi�ci, nawet nie z�owi�a okiem jego ruchu. W oczach b�ysn�o, ziemia zako�ysa�a si�, uciek�a spod n�g i nagle bole�nie tupn�a w biodro. Policzek i ucho pali�y jak ogniem � zrozumia�a, �e uderzy� nie ku�akiem, lecz wierzchem otwartej d�oni.

Stan�� nad ni�, przysun�� do twarzy zaci�ni�t� pi��. Widzia�a ci�ki sygnet w kszta�cie trupiej g��wki, kt�ry przed chwil� uci�� j� w twarz jak szersze�.

��Jeste� mi d�u�na jeden przedni z�b � powiedzia� lodowato. - Dlatego nast�pnym razem, gdy us�ysz� od ciebie s�owo �nie�, wybij� ci od razu dwa. Rozbieraj si�.

Wsta�a chwiejnie, trz�s�cymi si� r�koma zacz�a rozpina� klamry i guziki. Obecni w ober�y "Pod G�ow� Chimery" osadnicy zaszemrali, zachrz�kali, wyba�uszyli oczy. W�a�cicielka zajazdu, wdowa Goulue, schyli�a si� pod kontuar, udaj�c, �e czego� tam szuka.

- �ci�gaj z siebie wszystko. Do ostatniej szmatki.

Ich tu nie ma, my�la�a, rozbieraj�c si� i t�po patrz�c w pod�og�. Nikogo tu nie ma. I mnie te� tu nie ma.

��Sta� w rozkroku.

W og�le mnie tu nie ma. To, co si� zaraz stanie, w og�le mnie nie dotyczy. W og�le. Ani troch�.

Bonhart za�mia� si�.

��Ty, zdaje mi si�, pochlebiasz sobie zbytnio. Musz� rozwia� te mrzonki. Rozbieram ci�, idiotko, by sprawdzi�, czy� nie ukry�a na sobie magicznych sigli, heks�w albo amulet�w. Nie po to, by radowa� oczy tw� po�a�owania godn� golizn�. Nie wyobra�aj sobie diabe� wie czego. Jeste� chudym, p�askim jak decha niedorostkiem, na domiar z�ego brzydkim jak trzydzie�ci siedem nieszcz��. Wier�, gdyby nawet bardzo mnie spar�o, wola�bym wych�do�y� indyka.

Zbli�y� si�, rozrzuci� jej odzie� czubkiem buta, otaksowa� wzrokiem.

��M�wi�em, wszystko! Kolczyki, pier�cionki, naszyjnik, bransoletka!

Skrz�tnie pozbiera� jej bi�uteri�. Kopni�ciami odrzuci� w k�t kubraczek z ko�nierzem z niebieskiego lisa, r�kawiczki, kolorowe chustki i pasek ze srebrnych �a�cuszk�w.

��Nie b�dziesz paradowa� jak papuga albo p�elfka z zamtuza! W reszt� szmatek mo�esz si� ubra�. A wy, czego si� gapicie? Goulue, przynie� jakiej strawy, bom zg�odnia�! A ty, brzuchaty, sprawd�, co z moim odzieniem!

��Jam jest tutejszym eldormanem!

��Dobrze si� sk�ada � wycedzi� Bonhart, a pod jego spojrzeniem eldorman Zazdro�ci, zdawa�oby si�, zacz�� chudn��. - Gdyby co� zniszczono w praniu, jako osob� urz�dow� poci�gn� ci� do konsekwencji. Jazda do pralni! Wy, reszta, te� precz st�d! A ty, ch�ystku, czego tu jeszcze stoisz? Listy masz, ko� osiod�any, ruszaj tedy na go�ciniec i w galop! I pami�taj: skrewisz, listy zgubisz lub adresy popl�czesz, odnajd� ci� i tak oszelmuj�, �e matka rodzona nie pozna!

��Ju� p�dz�, panie z�oty! Ju� p�dz�!

��Tego dnia � Ciri zacisn�a usta � bi� mnie jeszcze dwa razy: pi�ci� i harapem. Potem mu si� odechcia�o.

Siedzia� tylko i gapi� si� na mnie bez s�owa. Oczy mia� takie� rybie jakie�. Bez brwi, bez rz�s� Takie wodniste kulki, w ka�dej zatopione czarne j�dro. Wpija� we mnie te oczy i milcza�. Przerazi� mnie tym bardziej, ni� biciem. Nie wiedzia�am, co kombinuje.

Vysogota milcza�. Po izbie biega�y myszy.

��Wci�� pyta�, kim jestem, ale ja milcza�am. Jak wtedy, gdy na pustyni Korath schwytali mnie �apacze, tak i teraz uciek�am g��boko w siebie, tak do �rodka, je�li wiesz, co mam na my�li. �apacze wtedy m�wili, �e jestem kuk�a i ja by�am tak� kuk�� z drewna, nieczu�� i martw�. Na wszystko, co z t� kuk�� robiono, patrzy�am jako� tak z g�ry. Co z tego, �e bij�, co z tego, �e kopi�, �e zak�adaj� na szyj� obro�� jak psu? To przecie� nie ja, mnie tu w og�le nie ma� Rozumiesz?

��Rozumiem � kiwn�� g�ow� Vysogota. - Rozumiem, Ciri.

��Wtenczas, prosz� wysokiego trybuna�u, przysz�a kolej na nas. Na nasz� grup�. Komend� nad nami obj�� Neratin Ceka, przydzielili nam te� Boreasa Mima, tropiciela. Boreas Mun, wielmo�ny trybunale, ryb� we wodzie, m�wi�, potrafi� wytropi�. Taki by�! Opowiadaj�, �e razu pewnego Boreas Mun�

- �wiadek zechce powstrzyma� si� od dygresji.

��S�ucham? Ach, tak� Pojmuj�. Znaczy si�, kazali nam w�wczas co ko� wyskoczy lecie� do Fano. By�o to szesnastego wrze�nia rankiem�

Neratin Ceka i Boreas Mun jechali przodem, za nimi, bok w bok, Kabernik Turent i Cyprian Fripp M�odszy, dalej Kenna Selborne i Chloe Stitz, na ko�cu Andres Viemy i Dede Vargas. Dwaj ostatni �piewali modn� ostatnio �o�niersk� piosenk�, sponsorowan� i lansowan� przez Ministerstwo Wojny. Nawet po�r�d �o�nierskich piosenek ta wyr�nia�a si� przera�liw� n�dz� rym�w i rozbrajaj�cym brakiem poszanowania dla zasad gramatyki. Nosi�a tytu� Na wojence, albowiem wszystkie zwrotki � a by�o ich ponad czterdzie�ci � zaczyna�y si� od tych w�a�nie s��w.

��Czego Wied�min szuka na moim terenie?�� powt�rzy� pytanie Fulko Artevelde, prefekt z Riedbrune, wyra�nie ju� zniecierpliwiony przed�u�aj�c� si� cisz�. - Sk�d Wied�min przybywa? Dok�d zmierza? W jakim celu?

Tak oto ko�czy si� zabawa w dobre uczynki, pomy�la� Geralt, patrz�c na poznaczone zgrubia�ymi bliznami oblicze prefekta. Tak ko�czy si� odgrywanie szlachetnego wied�mina gwoli mi�osierdzia dla bandy zafajdanych le�nych ludzi. Tak ko�czy si� pragnienie luksusu i nocowanie w ober�ach, w kt�rych zawsze znajdzie si� szpicel. Takie s� skutki podr�owania z gadu�� � wierszoklet�. Oto siedz� teraz w przypominaj�cym cel� pomieszczeniu bez okien, na twardym, przymocowanym do pod�ogi krze�le dla przes�uchiwanych, a na oparciu tego krzes�a, nie spos�b tego nie zauwa�y�, s� uchwyty i sk�rzane paski. Do skr�powania r�k i unieruchomienia szyi. Na razie nie u�yto ich, ale s�.

I jak, do jasnej cholery, mam si� teraz z wywin�� z tej kaba�y?

Gdy po pi�ciu dniach w�dr�wki z zarzeckimi bartnikami wychyn�li wreszcie z puszczy i weszli na podmok�e czahary, deszcz przesta� pada�, wiatr rozgoni� opar i mokr� mg��, s�o�ce przebi�o si� przez chmury. A w s�o�cu b�ysn�y �nie�n� biel� szczyty g�r.

Je�li jeszcze nie tak dawno rzeka Jaruga by�a dla nich wyra�n� cezur�, granic�, kt�rej przekroczenie stanowi�o rzucaj�ce si� w oczy przej�cie do dalszego, powa�niejszego etapu wyprawy, tak teraz jeszcze silniej poczuli, �e oto zbli�aj� si� do kresu, do bariery, do miejsca, z kt�rego mo�na ju� tylko si� cofa�. Czuli to wszyscy, z Geraltem na czele � nie mo�na by�o inaczej, od rana do wieczora maj�c przed oczyma wznosz�cy si� na po�udniu i zagradzaj�cy szlak pot�ny, z�baty, jarz�cy si� �niegami i lodowcami �a�cuch g�rski. G�ry Amell. I wznosz�cy si� nawet ponad pi�� Amellu gro�nie majestatyczny, graniasty jak ostrze mizerykordii obelisk Gorgony, G�ry Diab�a. Nie rozmawiali na ten temat, nie dyskutowali, ale Geralt czu�, co wszyscy my�l�. Bo jemu, gdy patrzy� na �a�cuch Amellu i Gorgone, my�l o kontynuowaniu marszu na po�udnie r�wnie� zdawa�a si� najczystszej wody wariactwem.

Szcz�ciem, nagle okaza�o si�, �e nie b�dzie musu i�� dalej na po�udnie.

Wiadomo�� t� przyni�s� im �w kud�aty puszcza�ski bartnik, za spraw� kt�rego przez pi�� ostatnich dni wyst�powali jako zbrojna eskorta pochodu. �w ma��onek i ojciec urodziwych hamadriad, przy kt�rych wygl�da� jak dzik przy klaczach. Ten, kt�ry pr�bowa� o�ga� ich, twierdz�c, �e druidzi z Caed Dhu pow�drowali na Stoki.

By�o to nazajutrz po przybyciu do rojnego jak mrowisko miasteczka Riedbrune b�d�cego celem marszu bartnik�w i traper�w z Zarzecza. By�o to nazajutrz po po�egnaniu z eskortowanymi bartnikami, kt�rym Wied�min nie by� ju� potrzebny i dlatego nie spodziewa� si� ju� wi�cej nikogo z nich ogl�da�. Tym wi�ksze by�o jego zdumienie.

Bartnik bowiem zacz�� od wylewnych wyraz�w podzi�ki i wr�czenia Gera�towi mieszka pe�nego raczej drobnych pieni�dzy, jego wied�mi�skiej zap�aty. Przyj��, czuj�c na sobie drwi�cy nieco wzrok Regisa i Cahira, kt�rym nieraz podczas marszu uskar�a� si� na niewdzi�czno�� ludzk� i podkre�la� bezsens tudzie� g�upot� bezinteresownego altruizmu.

I wtedy podekscytowany bartnik wr�cz wykrzycza� nowin�: ten tego, jemiolarze, znaczy druidzi, siedz�, panie wied�minie kochany, ten tego, w d�browach nad jeziorem Loc Monduirn, kt�re to jezioro znajduje si�, ten tego, trzydzie�ci pi�� mil w kierunku zachodnim.

Wie�ci te bartnik zdoby� w punkcie skupu miodu i wosku od mieszkaj�cego w Riedbrune krewniaka, a krewniak z kolei ma te informacje od znajomego, b�d�cego poszukiwaczem diament�w. Gdy za� bartnik dowiedzia� si� o druidach, co tchu pobieg�, by powiadomi�. I teraz a� promienia� szcz�ciem, dum� i poczuciem wa�no�ci, jak ka�dy �garz, gdy jego �garstwo przypadkowo okazuje si� prawd�.

Geralt mia� pocz�tkowo zamiar ruszy� nad Loc Monduim bez chwili zw�oki, ale kompania �ywo zaprotestowa�a.

Dysponuj�c pieni�dzmi od bartnik�w, o�wiadczyli Regis i Cahir, i znajduj�c si� w mie�cie, gdzie handluje si� wszystkim, nale�y uzupe�ni� prowiant i ekwipunek. I dokupi� strza�, doda�a Milva, bo od niej ci�gle wymaga si� dziczyzny, a ona nie b�dzie strzela� zastruganymi patykami. Chocia� jedn� noc przespa� si� w ��ku w zaje�dzie, doda� Jaskier, po�o�ywszy si� do tego ��ka po k�pieli i z mi�ym piwnym rauszem.

Druidzi, uznali wszyscy ch�rem, nie uciekn�.

��Cho� jest to absolutny zbieg okoliczno�ci � doda� z dziwnym u�miechem wampir Regis � ale nasza dru�yna jest na absolutnie w�a�ciwej drodze, zmierza w absolutnie w�a�ciwym kierunku. Jest nam zatem ewidentnie i absolutnie przeznaczone, by do druid�w trafi�, dzie� lub dwa zw�oki nie maj� znaczenia.

��Co si� za� tyczy po�piechu � do�o�y� filozoficznie � to wra�enie, �e czas okropnie nagli, jest zazwyczaj sygna�em alarmowym, nakazuj�cym zwolni� tempo, dzia�a� poma�u i z nale�ytym rozmys�em.

Geralt nie oponowa� i nie k��ci� si�. Z filozofi� wampira te� nie, chocia� nawiedzaj�ce go nocami dziwaczne senne koszmary raczej sk�ania�y do po�piechu. Pomimo faktu, �e tre�ci tych koszmar�w nie by� sobie w stanie przypomnie� po przebudzeniu.

By� siedemnasty wrze�nia, pe�nia. Do jesiennego Ekwinokcjum zostawa�o sze�� dni.

Milva, Regis i Cahir wzi�li na siebie zadanie poczynienia zakup�w i skompletowania ekwipunku. Geralt i Jaskier mieli za� przeprowadzi� wywiad i zasi�gn�� j�zyka w miasteczku Riedbrune.

Po�o�one w zakolu rzeki Newi Riedbrune by�o miasteczkiem niewielkim, je�li bra� pod uwag� zwart� murowan� i drewnian� zabudow� wewn�trz pier�cienia naje�onych palisad� wa��w ziemnych. Ale zwarta zabudowa za wa�ami stanowi�a obecnie tylko centrum miasta, a �y� mog�a tu nie wi�cej ni� jedna dziesi�ta populacji. Dziewi�� dziesi�tych bytowa�o za� w ha�a�liwym morzu otaczaj�cych wa�y chat, cha�up, sza�as�w, bud, szop, namiot�w i s�u��cych jako mieszkania woz�w.

Za cicerone s�u�y� wied�minowi i poecie krewniak bartnika, m�ody, cwany i arogancki, typowy egzemplarz miejskiego obijbruka, kt�ry w rynsztoku si� rodzi�, w niejednym rynsztoku si� k�pa� i w niejednym pragnienie gasi�. W miejskim zgie�ku, t�oku, brudzie i smrodzie czu� si� �w m�odzian jak pstr�g w krystalicznej g�rskiej bystrzynie, a mo�liwo�� oprowadzenia kogo� po swym odra�aj�cym mie�cie ewidentnie go radowa�a. Nie przejmuj�c si� faktem, �e nikt o nic go nie pyta, ulicznik z zapa�em udziela� wyja�nie�. Wyja�ni�, �e Riedbrune stanowi wa�ny etap dla osadnik�w nilfgaardzkich, w�druj�cych na p�noc po przyobiecane przez cesarza nadanie: cztery �any, czyli lekko licz�c pi��set m�rg. I do tego jeszcze dziesi�cioletni� wolnizn� podatkow�. Riedbrune le�y bowiem w wylocie przecinaj�cej G�ry Amell doliny Dol Newi, poprzez prze��cz Theodul� ��cz�cej Stoki i Zarzecze z Mag Turga, Geso, Metinn� i Maecht, krajami ju� od dawna podleg�ymi nilfgaardzkiemu imperium. Miasto Riedbrune, wyja�ni� ulicznik, jest dla osadnik�w ostatnim miejscem, w kt�rym mog� jeszcze liczy� na co� wi�cej ni� tylko na siebie, na sw� bab� i na to, co maj� na wozach. Dlatego te� wi�kszo�� osadnik�w do�� d�ugo koczuje pod miastem, nabieraj�c oddechu do ostatniego skoku nad Jarug� i za Jarug�. A sporo z nich, doda� ulicznik z dum� rynsztokowego patrioty, zostaje w mie�cie na sta�e, bo miasto to ho-ho, kultura, nie jakie� wiejskie, cuchn�ce gnojem zadupie.

Miasto Riedbrune t�go cuchn�o, gnojem r�wnie�. Geralt by� tu kiedy�, przed laty, ale nie poznawa�. Za du�o si� zmieni�o. Dawniej nie widzia�o si� tylu kawalerzyst�w w czarnych pancerzach i p�aszczach, ze srebrnymi emblematami na naramiennikach. Dawniej nie rozbrzmiewa�a zewsz�d nilfgaardzka mowa. Dawniej nie by�o tu� pod miastem kamienio�omu, w kt�rym obdarci, brudni, wyn�dzniali i pokrwawieni ludzie �upali g�azy na cios i t�ucze�, smagani batami przez czarno odzianych nadzorc�w.

Stacjonuje tu sporo nilfgaardzkiego wojska, wyja�ni� ulicznik, ale nie na sta�e, tylko w czasie przerw w przemarszach i po�cigach za partyzantami z organizacji "Wolne Stoki". Siln� nilfgaardzka za�og� przy�l� tutaj, gdy stanie ju� wielka murowana twierdza w miejscu starego gr�dka. Twierdza z kamienia dobywanego w kamienio�omie. Ci, co �upi� kamie�, to je�cy wojenni. Z Lyrii, z Aedirn, ostatnio z Sodden, Brugge, Angrenu. I z Temerii. Tu, w Riedbrune, trudz� si� ze cztery setki je�c�w. Dobrych pi�� setek pracuje w rudokopach, minach i karierach w okolicy Belhaven, a ponad tysi�c buduje mosty i r�wna drogi na prze��czy Theodula.

Na rynku miasteczka r�wnie� za czas�w Geralta by� szafot, ale znacznie skromniejszy. Nie by�o na nim tylu wywo�uj�cych paskudne skojarzenia urz�dze�, a na szubienicach, palach, wid�ach i tykach nie wisia�o tyle budz�cych obrzydzenie i woniej�cych zgnilizn� dekoracji.

To pan Fulko Artevelde, niedawno mianowany przez w�adze wojskowe prefekt, wyja�ni� ulicznik, patrz�c na szafot i zdobi�ce go fragmenty ludzkiej anatomii. To znowu pan Fulko da� kogo� katu. �art�w z panem Fulkiem nie ma, doda�. Srogi to pan.

Poszukiwacz diament�w, znajomek ulicznika, kt�rego odnale�li w gospodzie, nie zrobi� na Geralcie dobrego wra�enia. Znajdowa� si� bowiem w owym dygotliwie bladym, p�trze�wym, p�pijanym, p�realnym, bliskim sennej mary stanie, w kt�ry wprawia cz�eka picie przez kilka dni i nocy bez ustanku. W wied�minie momentalnie upad�o serce. Wygl�da�o, �e sensacyjne wie�ci o druidach mog�y mie� �r�d�o w zwyk�ym delirium tremens.

Przepity poszukiwacz odpowiada� jednak na pytania przytomnie i z sensem. Zarzut Jaskra, �e nie wygl�da na poszukiwacza diament�w, odpar� dowcipnie, m�wi�c, �e gdy cho� jeden diament znajdzie, to b�dzie wygl�da�. Miejsce bytowania druid�w nad jeziorem Monduirn okre�li� konkretnie i dok�adnie, bez konfabu�acyjnej malowniczo�ci i d�tej mitoma�skiej maniery. Pozwoli� sobie na pytanie, czeg� to interlokutorzy szukaj� u druid�w, a potraktowany pogardliwym milczeniem ostrzeg�, �e wej�cie do druidzkich d�br�w to pewna �mier�, albowiem druidzi zwykli intruz�w chwyta�, wsadza� do kuk�y zwanej Wiklinow� Bab� i pali� �ywcem przy akompaniamencie mod��w, �piew�w i inkantacji. Bezpodstawna plotka i g�upi zabobon, jak wynika�o, w�drowa�y razem z druidami, dzielnie dotrzymuj�c kroku, nawet na p� stajania nie zostaj�c w tyle.

Dalsz� rozmow� przerwa�o dziewi�ciu uzbrojonych w gizarmy �o�nierzy w czarnych uniformach, nosz�cych na naramiennikach znak s�o�ca.

��Wy�cie s� � spyta� dowodz�cy �o�nierzami podoficer, uderzaj�c si� po �ydce d�bow� pa�k� � Wied�min, zwany Geraltem?

��Tak � odpowiedzia� po chwili zastanowienia Geralt. - My�my s�.

��Zechcecie tedy uda� si� z nami.

��Sk�d pewno��, �e zechc�? Czy jestem aresztowany?

�o�nierz w zdaj�cym si� nie mie� ko�ca milczeniu patrzy� na niego, a patrzy� dziwnie jako� bez szacunku. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e to jego o�mioosobowa eskorta daje mu czo�o do takiego patrzenia.

��Nie � powiedzia� wreszcie. - Nie jeste�cie aresztowani. Nie by�o rozkazu, by was aresztowa�. Gdyby by� taki rozkaz, inaczej bym was pyta�, mo�ci panie. Zupe�nie inaczej.

Geralt poprawi� pas miecza, do�� demonstracyjnie.

��A ja � powiedzia� zimno � inaczej bym odpowiada�.

��No, no, panowie � Jaskier zdecydowa� si� wkroczy�, przywo�uj�c na twarz co�, co w jego mniemaniu by�o u�miechem wytrawnego dyplomaty. - Po co ten ton? Jeste�my lud�mi uczciwymi, w�adzy ba� si� nie musimy, ba, z ch�ci� w�adzy pomagamy. Ilekro� trafi si� okazja, ma si� rozumie�. Ale z tego tytu�u i nam si� co� od w�adzy nale�y, nieprawda�, panie wojskowy? Cho�by rzecz tak male�ka, jak wyja�nienie powod�w, dla kt�rych ogranicza� si� chce nasze swobody obywatelskie.

��Jest wojna, panie � odpar� �o�nierz, wcale nie speszony potokiem wymowy. - Swobody, jak z samej nazwy wyp�ywa, to rzecz na czas pokoju. Powody za� wszelakie wyja�ni wam pan prefekt. Ja wykonuj� rozkazy i nie wchodzi� mi w dysputy.

��Co prawda, to prawda � przyzna� Wied�min i mrugn�� lekko do trubadura. - Wied�cie tedy do prefektury, panie �o�nierzu. Ty, Jaskier, wracaj do reszty, powiedz, co si� sta�o. R�bcie, co nale�y. Regis ju� b�dzie wiedzia�, co.

��Co Wied�min robi na Stokach? Czego tu szuka?

Tym, kt�ry pytanie zada�, by� barczysty ciemnow�osy m�czyzna z twarz� przyozdobion� bruzdami blizn i sk�rzan� klapk� zakrywaj�c� lewy oczod�. W ciemnej uliczce widok tej cyklopiej twarzy zdolen by� wydrze� j�k zgrozy z niejednej piersi. A jak�e nies�usznie, zwa�ywszy, �e by�a to twarz pana Fulka Artevelde, prefekta Riedbrune, najwy�szego rang� str�a prawa i porz�dku w ca�ej okolicy.

��Czego Wied�min szuka na Stokach?�� powt�rzy� najwy�szy rang� str� prawa w ca�ej okolicy.

Geralt westchn��, wzruszy� ramionami, udaj�c oboj�tno��.

��Znacie wszak�e odpowied� na wasze pytanie, panie prefekcie. O tym, �e jestem wied�minem, mogli�cie wszak dowiedzie� si� wy��cznie od bartnik�w z Zarzecza, kt�rzy wynaj�li mnie dla ochrony przemarszu. A b�d�c wied�minem, na Stokach, czy gdzie indziej, szukam z regu�y mo�liwo�ci zarobku. W�druj� za� w kierunku, kt�ry wska�� mi wynajmuj�cy mnie mocodawcy.

��Logiczne � kiwn�� g�ow� Fulko Artevelde. - Przynajmniej pozornie. Z bartnikami rozstali�cie si� dwa dni temu. Ale zamierzacie kontynuowa� marsz na po�udnie, w dziwnej nieco kompanii. W jakim celu?

Geralt nie spu�ci� oczu, wytrzyma� pal�ce spojrzenie jedynego oka prefekta.

��Czy jestem aresztowany?

��Nie. Na razie nie.

��A zatem cel i kierunek mojego marszu to moja prywatna sprawa. Jak domniemywam.

��Sugerowa�bym jednak szczero�� i otwarto��. Ot, cho�by po to, by udowodni�, �e nie poczuwacie si� do �adnych win i nie l�kacie ani prawa, ani stoj�cych na jego stra�y w�adz. Spr�buj� powt�rzy� pytanie: jaki cel przy�wieca waszej wyprawie, wied�minie?

Zjechali z g��wnego szlaku wiod�cego dolin� Newi, pojechali na skr�ty, przez g�ry. Jechali tak szybko, jak pozwalata �cie�ka, w�ska, kr�ta, przytulona do ska� o fantastycznych kszta�tach, pokrytych liszajem r�nokolorowych mch�w i porost�w. Jechali w�r�d pionowych skalistych urwisk, z kt�rych spada�y postrz�pione wst�gi siklaw i wodospad�w. Przeje�d�ali przez w�wozy i jary, przez chybotliwe mostki nad przepa�ciami, na dnie kt�rych bia�� pian� kot�owa�y si� strumienie.

Graniasta klinga Gorgony zdawa�a si� wznosi� tu� nad ich g�owami. Szczytu Diablej G�ry nie mogli widzie� � uton�� w chmurach i mg�ach zasnuwaj�cych niebo. Pogoda � jak to w g�rach � popsu�a si� w ci�gu kilku godzin, zacz�o si�pi�, si�pi� dotkliwie i wrednie.

Gdy zaczyna�o mie� si� na zmierzch, wszyscy troje niecierpliwie i nerwowo zaczynali rozgl�da� si� za pasterskim sza�asem, zrujnowan� owczarni� lub cho�by jaskini�. Za czymkolwiek, co uchroni�oby w nocy od kapi�cej z nieba wody.

��Przesta�o chyba pada� � powiedzia�a z nadziej� w g�osie Angouleme. - Kapie ju� tylko z dziur w dachu sza�asu. Jutro, na szcz�cie, b�dziemy ju� w blisko�ci Belhaven, a na podgrodziu zawsze mo�na przenocowa� w jakiej� szopie albo stodole.

��Nie wjedziemy do miasta?

��O wjechaniu i mowy nie ma. Obcy na koniach rzucaj� si� w oczy, a S�owik ma w mie�cie kup� informator�w.

��Rozwa�ali�my plan, by �wiadomie wystawi� si� na przyn�t�

��Nie � przerwa�a. - To kiepski plan. To, �e jeste�my razem, wzbudzi podejrzenia. S�owik to przebieg�y dra�, a wie�� o moim pojmaniu na pewno ju� si� rozesz�a. Je�li za� co� zaniepokoi S�owika, to i do p�elfa dojdzie.

��Co wi�c proponujesz?

��Objedziemy miasto �ukiem od wschodu, od wylotu doliny Sansretour. Tam s� kopalnie rudy. W jednej z tych kopalni mam znajomka. Odwiedzimy go. Kto wie, je�li b�dziemy mieli szcz�cie, to mo�e op�aci si� nam ta wizyta?

��Mo�esz m�wi� ja�niej?

��Powiem jutro. W kopalni. �eby nie zapeszy�.

Cahir dorzuci� do ogniska brzozowych ga��zi. Pada�o ca�y dzie�, innym drewnem nie da�oby si� pali�. Ale brzezina, cho� mokra, troszk� tylko poskwiercza�a i zaraz buchn�a wysokim sinawym p�omieniem.

��Sk�d pochodzisz, Angouleme?

��Z Cintry, wied�minie. To taki kraj nad morzem, przy uj�ciu Jarugi�

��Wiem, gdzie le�y Cintra.

��To czemu pytasz, je�li tyle wiesz? Tak ci� bardzo zajmuj�?

��Powiedzmy, �e troch�.

Milczeli. Ogie� potrzaskiwa�.

��Moja matka � przem�wi�a wreszcie Angouleme, patrz�c w p�omienie � by�a w Cintrze szlachciank� i to bodaj wysokiego rodu. W herbie mia� ten r�d kota morskiego, pokaza�abym ci, bo mia�am medalionik z tym ich zafajdanym kotem, od matki, alem go przegra�a w ko�ci� Ale ten r�d, sra� ich morski pies, wypar� si� mnie, bo moja matka pu�ci�a si� podobno z jakim� chamem, bodaj�e stajennym, i ja by�am bastard, srom, ha�ba i plama na honorze. Oddali mnie na wychowanie dalekim powinowatym, ci wprawdzie w herbie nie mieli ani kota, ani psa, ani innej kurwy, ale nie byli dla mnie �li. Do szk� pos�ali, w sumie ma�o bili� Cho� dosy� cz�sto mi przypominali, kim jestem, jakim to b�kartem w pokrzywach sp�odzonym. Matka odwiedzi�a mnie mo�e ze trzy lub cztery razy, gdy by�am ma�a. Potem przesta�a mnie odwiedza�. Mnie zreszt� g�wno zale�a�o�

��Jakim sposobem trafi�a� mi�dzy przest�pc�w?

��Pytasz jak s�dzia �ledczy!�� parskn�a, wykrzywiaj�c si� groteskowo. - Mi�dzy przest�pc�w, phuuu! Z drogi cnoty, pheee!

Poburcza�a, pogrzeba�a za pazuch�, wyci�gn�a co�, czego Wied�min nie widzia� dok�adnie.

��Jednooki Fulko � powiedzia�a niewyra�nie, zawzi�cie wcieraj�c sobie co� w dzi�s�a i wci�gaj�c do nosa � to jednak przyzwoity go��. Co zabra�, to zabra�, ale proch zostawi�. We�miesz szczypt�, wied�minie?

��Nie. Wo�a�bym, �eby� i ty nie bra�a.

��Dlaczego?

��Bo nie.

��Cahir?

��Nie u�ywam fisstechu.

��Ale mi si� �wi�toszkowie trafili � pokr�ci�a g�ow�. - Zaraz mi pewnie zaczniecie mora�y prawi�, �e niby od proch�w o�lepn�, og�uchn� i wy�ysiej�? �e urodz� upo�ledzone dziecko?

��Zostaw to, Angouleme. I doko�cz opowiadania.

Dziewczyna kichn�a pot�nie.

��Dobra, jak chcesz. Na czym to ja� Aha. Wybuch�a wojna, wiesz, z Nilfgaardem, krewni stracili ca�y maj�tek, musieli porzuci� dom. Mieli troje w�asnych dzieci, a ja sta�am si� dla nich ci�arem, wi�c oddali mnie do przytu�ku. Prowadzonego przez kap�an�w przy jakiej� �wi�tyni. Weso�e to by�o miejsce, jak si� okaza�o. Zamtuz zwyczajny, bordel, nic doda�, nic uj��, dla takich, co lubi� kwa�ny owoc z bia�� pestk�, kapujesz? M�ode dziewuszki. I m�odych ch�opc�w te�. Ja, gdy tam trafi�am, by�am ju� zbyt wyro�ni�ta, doros�a, nie by�o na mnie amator�w�

Ca�kiem niespodziewanie obla�a si� rumie�cem, widocznym nawet w �wietle ogniska.

��Prawie nie by�o � doda�a przez z�by.

��Ile mia�a� wtedy lat?

��Pi�tna�cie. Pozna�am tam jedn� dziewczyn� i pi�ciu ch�opak�w, w moim wieku i troch� starszych. I dogadali�my si� raz-dwa. Znali�my, by�o nie by�o, legendy i opowie�ci. O Szalonym Dei, o Czarnobrodym, o braciach Cassini� Zachcia�o si� nam na szlak, na swobod�, na grasantk�! Co to, rzekli�my sobie, tylko za to, �e nas tutaj dwa razy w dzie� karmi�, to mamy jakim� wstr�ciuchom na zawo�anie dupy dawa�

��Pow�ci�gnij s�ownictwo, Angouleme. Wiesz, co za du�o, to niezdrowo.

Dziewczyna charkn�a przeci�gle, splun�a w ognisko.

��Ale� �wi�toszek! Dobra, do rzeczy przejd�, bo mi si� gada� nie chce. W przytu�kowej kuchni znalaz�y si� no�e, wystarczy�o je dobrze na kamieniu wyostrzy� i na pasku wywecowa�. Z toczonych n�g od d�bowego krzes�a wysz�y pi�kne pa�y. Potrzebne by�y tylko konie i pieni�dze, wi�c zaczekali�my na przyjazd dw�ch zbere�nik�w, sta�ych bywalc�w, staruch�w, tfu, chyba czterdziestoletnich. Przyjechali, siedli, winko popijali, czekali, a� im kap�ani zwyk�ym obyczajem przywi��� wybran� ma�olat� do takiego specjalnego sprytnego mebla� Ale nie podudkali sobie tego dnia!

��Angouleme.

��Dobra, dobra. Kr�tko: zar�n�li�my i zat�ukli�my obu zbere�nych dziad�w, trzech kap�an�w i pazia, jedynego, kt�ry nie uciek� i koni broni�. �wi�tynnego szafarza, co nie chcia� klucza od szkatu�y wyda�, ogniem przypiekali�my tak d�ugo, a� wyda�, ale darowali�my �yciem, bo mi�y by� staruszek, zawsze �yczliwy i dobry. I poszli�my na zb�j, na go�ci�ce. R�ne by�y naszych los�w koleje, raz na wozie, raz pod, raz my bili�my, raz nas bili. Raz by�o syto, a raz g�odno. Ha, g�odno cz�ciej. Z tego, co pe�za, zjad�am w �yciu wszystko, co si� da�o, kurwa, z�owi�. A z tego, co fruwa, raz zjad�am nawet latawiec, bo by� sklejony klejem z m�ki.

Zamilk�a, gwa�townie poczochra�a swe ja�niutkie jak s�oma w�osy.

��Ach, co by�o, to by�o. Tyle ci powiem: z tych, co ze mn� z przytu�ku uciekli, nie �yje ju� nikt. Dw�ch ostatnich, Owena i Abla, utrupi�y par� dni temu knechty pana Fulka. Abel podda� si�, jak i ja, ale i tak go zar�bali, cho� miecz rzuci�. Mnie oszcz�dzili. Nie my�l, �e z dobroci serca. Ju� mnie na p�aszczu na krzy� rozk�adali, ale przylecia� oficer i na uciech� nie zezwoli�. No, a od szafotu ty� mnie ocali��

Zamilk�a na chwil�.

��Wied�minie?

��S�ucham.

��Ja wiem, jak wdzi�czno�� okaza�. Je�li tylko zechcesz�

��S�ucham?

��Zobacz�, co tam u koni � powiedzia� szybko Cahir i wsta�, owijaj�c si� p�aszczem. - Przejd� si� troch� po okolicy�

Dziewczyna kichn�a, poci�gn�a nosem, chrz�kn�a.

��Ani s�owa, Angouleme � uprzedzi� j�, naprawd� z�y, naprawd� zawstydzony, naprawd� zmieszany,�� Ani s�owa!

Chrz�kn�a znowu.

��Naprawd� nie masz na mnie ochoty? Ani troszeczk�?

��Od Milvy ju� dosta�a� rzemieniem, smarkulo. Je�li natychmiast nie zamilkniesz, ode mnie dostaniesz dok�adk�.

��Ju� nic nie m�wi�.

��Grzeczna dziewczynka.

W zboczu poro�ni�tym ko�lawymi i powykr�canymi sosenkami zia�y jamy i dziury, ostemplowane i oszalowane deskami, po��czone k�adkami, drabinami i rusztowaniami. Z dziur wystawa�y wsparte na krzy�uj�cych si� s�upach pomosty. Po niekt�rych pomostach uwijali si� ludzie pchaj�cy w�zki i taczki. Zawarto�� w�zk�w i taczek � kt�r� by�a, na pierwszy rzut oka, brudna kamienista ziemia � zwalano z pomost�w do wielkiego czworok�tnego koryta, czy raczej kompleksu coraz to mniejszych, poprzegradzanych deskami koryt. Przez koryta stale i szumnie la�a si� woda doprowadzona od strony lesistego pag�ra za pomoc� wspartych na niskich krzy�akach drewnianych rynien. I podobnie wyprowadzana, w d�, na urwisko.

Angouleme zsiad�a z konia, da�a znak, by Geralt i Cahir zsiedli r�wnie�. Zostawiwszy wierzchowce przy p�ocie, poszli w kierunku zabudowa�, brn�c w b�ocie obok nieszczelnych rynien i rur.

��Wyp�uczka �elaznej rudy � powiedzia�a Angouleme, pokazuj�c na urz�dzenie. - Stamt�d, o, z szyb�w rudokopu, wywozi si� urobek, wygru�a do koryt i p�ucze wod� bran� ze strumienia. Ruda osiada na rz�pnicach, stamt�d si� j� wybiera. Dooko�a Belhaven jest mn�stwo kopalni i takich p�uczek. A rud� wozi si� w doliny, do Mag Turga, tam s� dymarki i huty, bo tam jest wi�cej las�w, a do wytopu trzeba drewna�

��Dzi�kuj� za lekcj� � uci�� kwa�no Geralt. - Widzia�em ju� w �yciu kilka kopalni rud i wiem, czego trzeba do wytopu. Kiedy wreszcie nam zdradzisz, w jakim celu tu przyjechali�my?

��W celu pogaw�dzenia z jednym moim znajomkiem. Tutejszym sztygarem. Chod�cie za mn�. Ha, ju� go widz�! O, tam, pod stolarni�. Chod�my.

��To ten krasnolud?

��Tak. Nazywa si� Golan Drozdeck. Jest, jak m�wi�am�

��Tutejszym sztygarem. M�wi�a�. Nie m�wi�a� natomiast, o czym chcesz z nim gaw�dzi�.

��Obejrzyjcie sobie wasze buty.

Geralt i Cahir pos�usznie przyjrzeli si� obuwiu, utyt�anemu w szlamie o dziwnej czerwonawej barwie.

��P�elf, kt�rego szukamy � uprzedzi�a pytania Angouleme � mia� podczas rozmowy ze S�owikiem takie samiutkie czerwoniutkie b�otko na kamaszach. Kapujecie?

��Teraz tak. A krasnolud?

��Nie odzywajcie si� do niego w og�le. Ja bior� na siebie gadanie. Was natomiast ma on mie� za takich, co nie gadaj�, ale r�bi�. Przybierzcie gro�ne miny.

Nie musieli przybiera� specjalnych min. Niekt�rzy z przygl�daj�cych si� gwark�w szybko odwracali oczy, inni zamierali z otwartymi ustami. Ci, kt�rzy znale�li si� na ich drodze, pospiesznie z niej schodzili. Geralt domy�la� si�, dlaczego. Na twarzy Cahira i jego w�asnej wci�� zna� by�o si�ce, krwiaki, skaleczenia i opuchlizny � malownicze �lady b�jki i lania, jakie spu�ci�a im Milva. Wygl�dali zatem na osobnik�w, kt�rzy znajduj� upodobanie w praniu po g�bach siebie wzajem, a do dania w mord� osobie trzeciej te� nie trzeba ich d�ugo namawia�.

Krasnolud, znajomek Angouleme, sta� pod budynkiem z napisem: �Stolarnia� i malowa� co� na tablicy zbitej z dw�ch heblowanych desek. Zobaczy� nadchodz�cych, od�o�y� p�dzel, odstawi� kube�ek z farb�, przyjrza� si� spode �ba. Na jego ozdobionej poplamion� brod� fizjonomii odmalowa� si� nagle wyraz srogiego zdumienia.

��Angouleme?

��Si� masz, Drozdeck.

��To ty?�� krasnolud rozdziawi� brodat� g�b�. - To naprawd� ty?

��Nie. To nie ja. To �wie�o zmartwychwsta�y prorok Lebioda. Zadaj jeszcze jakie� pytanie, Golan. Dla odmiany mo�e jakie� m�drzejsze.

��Ty nie kpij, Jasna. Ja ju� si� ciebie ujrze� nie spodziewa�em wi�cej. By� tu pi�� dni temu nazad Mulica, prawi�, �e capn�li ci� i na pal wbili w Riedbrune. Kl�� si�, �e to prawda!

��Z wszystkiego jest po�ytek � wzruszy�a ramionami dziewczyna. - B�dzie teraz Mulica pieni�dze po�ycza� i kl�� si�, �e odda, to ty ju� wiedzia� b�dziesz, ile jego kl�twy warte.

��Jam to ju� wprz�dy wiedzia� � odpar� krasnolud, szybko mrugaj�c i poruszaj�c nosem zupe�nie jak kr�lik. - Ja by jemu i szel�ga z�amanego nie po�yczy�, cho�by on mi tu usra� si� i ziemi� jad�. Ale �e� ty �ywa i ca�a, ciesz� si�, ciesz�, hej! Mo�e i zdarzy si�, �e mi d�ug oddasz, a?

��Mo�e. Kto wie?

��A kt� to jest z tob�. Jasna?

��Druhy dobre.

��Ech, mordy� A dok�d bogi prowadz�?

��Jak zwykle, na manowce � Angouleme, za nic sobie maj�c piorunuj�ce spojrzenia wied�mina, wci�gn�a do nosa szczypt� fisstechu, reszt� wtar�a w dzi�s�o. - Niuchniesz, Golan?

��No chyba � krasnolud podstawi� d�o�, wci�gn�� podarowan� szczypt� narkotyku do nozdrza.

��Tak po prawdzie � podj�a dziewczyna � to my�l� do Belhaven. Nie wiesz, czy tam aby gdzie S�owik z hanz� nie le�y?

Golan Drozdeck przechyli� g�ow�.

��Tobie, Jasna, S�owika unika�. Roze�lony on, m�wi�, na ciebie jak ta rosomaka, gdy j� zimow� por� rozbudzi�.

��O wa! A gdy go wie�� dosz�a, �e mnie na ostry k� dwukonnym sprz�ajem nawlekli, serca nie odmieni�? Nie po�a�owa�? �ezki nie uroni�, brodziska nie obsmarka�?

��Nijak nie. Powiadaj�, rzek� tak: ma, pry, Angouleme to, co si� jej z dawna nale�a�o: w rzyci tyczk�.

��Ot, grubianin. Wulgarny chamski ryj. Pan prefekt Fulko rzek�by: d� spo�eczny. Ja za� rzekn�: d� kloaczny!

��Lepiej tobie, Jasna, takie rzeczy za oczami jemu m�wi�. I wedle Belhaven nie kr�ci� si�, tukiem miasto omija�. A je�li do miasta, tedy lepiej w przebraniu�

��Ty, Golan, nie ucz dziada, jak charcha�.

��Gdzie�bym ta �mia�.

��S�uchaj no, krasnoludzie � Angouleme opar�a but o stopie� schod�w stolarni. - Pytanie ci postawi�. Z odpowiedzi� nie spiesz. Pomy�l wpierw dobrze.

��Pytaj.

��P�elf pewien w oko tobie ostatnio nie wpad� przypadkiem? Obcy, nietutejszy?

Golan Drozdeck wci�gn�� powietrze, kichn�� pot�nie, otar� nos nadgarstkiem.

��P�elf, powiadasz? Jaki p�elf?

��Ty nie udawaj g�upka, Drozdeck. Taki, kt�ry S�owika do pewnej roboty naj��. Na mokry kontrakt. Na pewnego wied�mina�

��Wied�mina?�� za�mia� si� Golan Drozdeck, podnosz�c z ziemi sw� desk�. - A to ci dopiero! To� my, ciekawostka, w�a�nie wied�mina szukamy, o, takie w�a�nie szyldy malujemy i wieszamy w okolicy. Popatrz, o: Wied�min potrzebny, zap�ata dobra, do tego wikt i kwatera, szczeg�y w zarz�dzie rudokopu "Ma�a Babette"� Jak si� w�a�ciwie pisze: "szczeg�y" czy "strzeg�y"?

��Napisz: �detale�. A po co wam na kopalni Wied�min?

��Ot, zapyta�a. Na co, je�li nie na potwory?

��Na jakie?

��Na pukacze i barbegazi. Strasznie si� rozpanoszy�y na dolnych chodnikach.

Angouleme rzuci�a okiem na Geralta, kt�ry skinieniem g�owy potwierdzi�, �e wie, o co chodzi. A znacz�cym chrz�kni�ciem da� zna�, �e warto by wr�ci� do tematu.

��Wracaj�c do tematu � dziewczyna poj�a w lot. - Co ci wiadomo o tym p�lelfie?

��Nie wiadomo mi o �adnym p�elfie nic.

��M�wi�am, �eby� dobrze pomy�la�.

��Takem i uczyni� � Golan Drozdeck przybra� nagle chytr� min�. - I wymy�li�em, �e to nie kalkuluje si�, co� o tej sprawie wiedzie�.

��Znaczy?

��Znaczy, tu niespokojnie jest. Teren niespokojny i czas niespokojny. Bandy, Nilfgaardczyki, partyzanty z "Wolnych Stok�w"� I r�ne obce elementy, p�elfy. Ka�den jeden a� si� pali, by dyzgust uczyni�

��Znaczy?�� zmarszczy�a nosek Angouleme.

��Znaczy, ty mi pieni�dze winna jeste�. Jasna. Miast odda�, nowe d�ugi chcesz zaci�ga�. Powa�ne d�ugi, bo za to, o co pytasz, mo�na po �bie wzi��, i to nie go�� r�k�, a siekierk�. Co to dla mnie za interes? Czy mi si� b�dzie op�aca�o, je�li b�d� co� o p�elfie wiedzia�, h�? Czy dostan� cosik? Bo je�li tylko ryzyko, a zysku �adnego�

Geralt mia� do��. Nudzi�a go rozmowa, dra�ni�y �argon i maniera. B�yskawicznym ruchem chwyci� krasnoluda za brod�, szarpn�� i pchn��. Golan Drozdeck potkn�� si� o wiadro z farb�, upad�. Wied�min podskoczy� do niego, opar� kolano o pier� i za�wieci� no�em w oczy.

��Zyska� � zawarcza� � mo�esz to, �e z �yciem ujdziesz. Gadaj.

Oczy Golana, wydawa�o si�, za chwil� wyjd� z orbit i p�jd� sobie pospacerowa� po okolicy.

��Gadaj � powt�rzy� Geralt. - Gadaj, co wiesz. Inaczej tak ci przer�n� grdyk�, �e wcze�niej si� utopisz, ni� wykrwawisz.

��"Rialto"��� wyst�ka� krasnolud. - W kopalni "Rialto"�

Rudokop �Rialto� niewieloma detalami r�ni� si� si� od rudokopu "Ma�a Babette", jak te� od innych kopalni i karier�w, kt�re Angouleme, Geralt i Cahir min�li w drodze, a kt�re zwa�y si� "Manifest Jesienny", "Stara Ruda", "Nowa Ruda", "Ruda Julka", �Celestynka�, "Wsp�lna sprawa" i "Fortunna Dziura". We wszystkich wrza�a praca, we wszystkich wywo�on� z szyb�w lub wykop�w brudn� ziemi� wywalano na koryta i p�ukano na rz�pnicach. We wszystkich pod dostatkiem by�o charakterystycznego czerwonego b�ota.

"Rialto" by�o kopalni� du��, umiejscowion� blisko szczytu wzg�rza. Szczyt byt �ci�ty i stanowi� karier, czyli odkrywk�. W�a�ciwa p�uczka mie�ci�a si� na wyd�ubanym w zboczu wzg�rza tarasie. Tutaj, pod pionow� �cian�, w kt�rej zia�y otwory szyb�w i sztolni, by�y koryta, rz�pnice, rynny i inne parafernalia g�rniczego przemys�u. Tutaj te� sta�o prawdziwe osiedle drewnianych domk�w, bud, szop i krytych kor� chat.

��Nie znam tu nikogo � powiedzia�a dziewczyna, przywi�zuj�c wodze do p�otu. - Ale spr�bujemy pogada� z rz�dc�. Geralt, je�li mo�esz, nie chwytaj go od razu za gard�o i nie gro� majchrem. Najpierw pogadamy�

��Nie ucz dziada, jak charcha�, Angouleme.

Nie zd��yli pogada�. Nie zd��yli nawet podej�� do budynku, w kt�rym podejrzewali siedzib� rz�dcy. Na placyku, gdzie �adowano rud� na wozy, wpakowali si� prosto na pi�tk� konnych.

��O, cholera � powiedzia�a Angouleme. - O, cholera. Popatrzcie, co te� kot przyni�s�.

��O co chodzi?

��To ludzie S�owika. Przyjechali �ci�ga� haracz. Ju� mnie zauwa�yli i rozpoznali� Psia ma�! Ale�my wpadli�

��Zdo�asz si� wy�ga�? - mrukn�� Cahir.

��Nie liczcie na to.

��Bo?

��Okrad�am S�owika, uciekaj�c z hanzy. Nie daruj� mi tego. Ale spr�buj� Wy milczcie. Miejcie oczy otwarte i b�d�cie gotowi. Na wszystko.

Konni zbli�yli si�. Przodem jecha�o dw�ch � d�ugow�osy szpakowaty typ w wilczurze i m�ody dr�gal z brod�, ewidentnie zapuszczon�, by skry� zeszpecenia po tr�dziku. Udawali oboj�tnych, ale Geralt dostrzeg� tajone b�yski nienawi�ci we wzroku, kt�rym mierzyli Angouleme.

��Jasna.

��Novosad. Yirrel. Witajcie. �adny dzie� dzisiaj. Szkoda tylko, �e pada.

Szpakowaty zsiad�, a raczej zeskoczy� z ku�baki, zamaszy�cie przerzucaj�c praw� nog� nad ko�skim �bem. Pozostali zsiedli r�wnie�. Szpakowaty odda� wodze dr�galowi z brod�, nazwanemu Yirrelem, sam podszed� bli�ej.

��Prosz� � powiedzia�. - Nasza sroczka gadatliwa. Pokazuje si�, �yjesz i zdrowa�?

��I nogami fikam.

��Smarkulo pyskata! G�osi�a plotka, �e fikasz, ale na palu. G�osi�a plotka, chyci� ci� Jednooki Fulko. G�osi�a plotka, �e� �piewa�a na m�kach jak turkawka, wszystko wyda�a, o co pytali!

��G�osi�a plotka � prychn�a Angouleme � �e twoja matka Novosad, wo�a�a od klient�w tylko cztery tymy, a i tak nikt nie chcia� da� wi�cej ni� dwa.

Zb�jca splun�� jej pod nogi z pogardliw� min�. Angouleme prychn�a znowu, zupe�nie jak kotka.

��Novosad � powiedzia�a bezczelnie, bior�c si� pod boki. - Do S�owika interes mam.

��Ciekawe. Bo on do ciebie te�.

��Zawrzyj g�b� i s�uchaj, p�ki mam ch�� gada�. Dwa dni temu, mil� za Riedbrune, ja i ci oto druhowie moi zar�bali�my tego wied�mina, co by� na niego mokry kontrakt. Kapujesz?

Novosad popatrzy� znacz�co po kamratach, potem podci�gn�� r�kawice, otaksowa� wzrokiem Geralta i Cahira.

��Twoi nowi druhowie � powt�rzy� przeci�gle. - Ha, widz� po g�bach, �e nie kap�ani to. Wied�mina zabili, powiadasz? A jak? Sztychem w plecy? Czy we �nie?

��Jest to niewa�ny strzeg� � Angouleme wykrzywi�a si� jak ma�pka. - Wa�ny strzeg� jest natomiast taki, �e dany Wied�min ziemi� gryzie. Pos�uchaj, Novosad. Ja ze S�owikiem wadzi� si� nie chc� ni w parad� mu w�azi�. Ale interes jest interes. P�elf da� wam zaliczk� na kontrakt, o t� si� nie upomn�, to wasz pieni�dz, na koszta i za fatyg�. Ale druga rata, kt�r� p�elf po robocie przyrzek�, wedle prawa moja.

��Wedle prawa?

��Tak jest!�� Angouleme nie zwr�ci�a uwagi na sarkastyczny ton. - My�my to bowiem kontrakt wype�nili, wied�mina ubili, na co mo�emy p�lelfowi dowody pokaza�. Wezm� tedy, co moje i p�jd� sobie w sin� i mglist� dal. Ze S�owikiem, jakem rzek�a, konkurowa� nie chc�, bo dla mnie i dla niego na Stokach za ciasno. To mu przeka�, Novosad.

��Tylko to?�� znowu jadowity sarkazm.

��I uca�owania � parskn�a Angouleme. - Mo�esz mu za mnie wypi�� dup�, per procura.

��Na lepszy ci ja koncept wpad�em � oznajmi� Novosad, zerkaj�c na kompan�w. - Ja mu twoj� dup� w oryginale zawioz�, Angouleme. Ja mu ciebie, Angouleme, w p�tach dostawi�, a on ju� wtedy z tob� wszystko obgada i za�atwi. I ureguluje. Wszystko. Sp�r o to, komu nale�y si� pieni�dz za kontrakt p�elfa Schirru. A i odp�ata za to, co� ukrad�a. A i to, �e Stoki dla nas za ciasne. Wszystko si� tym sposobem za�atwi. Detalicznie.

��Jest szkopu� jeden � Angouleme opu�ci�a r�ce. - Jak ty chcesz mnie do S�owika zaprowadzi�, Novosad?

��A ot, tak!�� bandyta wyci�gn�� r�k� � Za kark! Geralt b�yskawicznym ruchem doby� sihilla i podstawi� go Novosadowi pod nos.

��Nie radz� � warkn��.

Novosad odskoczy�, wyci�gn�� miecz. Yirrel z sykiem wydoby� krzyw� szabl� z pochwy na plecach. Pozostali poszli za ich przyk�adem.

��Nie radz� � powt�rzy� Wied�min.

Novosad zakl��. Popatrzy� po kompanach. Nie by� mocny w arytmetyce, ale wysz�o mu, �e pi�ciu to znacznie wi�cej ni� troje.

��Bij!�� wrzasn��, rzucaj�c si� na Geralta. - Zabij! Wied�min p�obrotem unikn�� ciosu i ci�� go na odlew w skro�. Zanim jeszcze Novosad upad�, Angouleme pochyli�a si� w kr�tkim zamachu, n� �wisn�� w powietrzu, atakuj�cy Yirrel zatoczy� si�, spod podbr�dka stercza�a mu ko�ciana r�koje��. Zb�j pu�ci� szabl�, obur�cz wyszarpn�� n� z szyi, bluzgn�� krwi�, a Angouleme z podskoku kopn�a go w pier� i obali�a na ziemi�. W tym czasie Geralt zasiek� drugiego bandyt�. Cahir zar�ba� nast�pnego, pod pot�nym uderzeniem nilfgaardzkiego miecza z czaszki zb�jcy odpad�o co� na kszta�t porcji arbuza. Ostatni zbir zrejterowa�, skoczy� do konia. Cahir podrzuci� miecz, chwyci� za kling� i cisn�� jak oszczepem, trafiaj�c zb�ja r�wno mi�dzy �opatki. Ko� zar�a� i szarpn�� g�ow�, przysiad�, zatupa�, wlok�c po czerwonym b�ocie trupa z r�k� zadzierzgni�t� w rzemie� wodzy.

Wszystko trwa�o nie d�u�ej ni� pi�� uderze� serca.

��Ludzieeee!�� wrzasn�� kto� spomi�dzy budynk�w. - Ludzieee! Na pomoooc! Mord, mord, morduj�!

��Wojsko! Wezwa� wojsko!�� krzykn�� drugi g�rnik, odp�dzaj�c dzieci, kt�re odwiecznym obyczajem wszystkich dzieci �wiata zjawi�y si� nie wiedzie� sk�d, by przygl�da� si� i p�ta� pod nogami.

��Niech kto� bie�y po wojsko!

Angouleme podnios�a sw�j n�, wytarta go i wsun�a do cholewy.

��A niech bie�y, prosz� bardzo!�� odwrzasn�a, rozgl�daj�c si�. - Co wy, gwarkowie, �lepi, czy jak? To by�a samoobrona! Napadli na nas, opryszki jedne! A bo to ich nie znacie? Ma�o wam z�ego narobili? Ma�o z was haraczu �ci�gn�li?

Kichn�a mocno. Potem zdar�a drgaj�cemu jeszcze Novosadowi sakiewk� z paska, pochyli�a si� nad Ytrrelem.

��Angouleme.

��Co?

��Zostaw.

��Dlaczego niby? To zdobycz! Masz za du�o pieni�dzy?

��Angouleme�

��Hej, wy � rozleg� si� nagle d�wi�czny g�os. - Pozw�lcie no tu.

W otwartych wrotach baraku, b�d�cego magazynem narz�dzi, sta�o trzech m�czyzn. Dwaj byli kr�tko ostrzy�onymi osi�kami o niskich czo�ach i niezawodnie niskim pomy�lunku. Trzecim � tym, kt�ry ich okrzykn�� � by� niezwykle wysoki, ciemnow�osy, przystojny m�czyzna.

��Niechc�cy s�ysza�em rozmow�, kt�ra poprzedzi�a zaj�cie � powiedzia� m�czyzna. - Nie bardzo chcia�o mi si� wierzy� w zabicie wied�mina, my�la�em, �e to czcze przechwa�ki. Teraz ju� tak nie my�l�. Wejd�cie tu, do baraku.

Angouleme slyszalnie wci�gn�a powietrze. Spojrza�a na wied�mina i ledwo dostrzegalnie kiwn�a g�ow�.

M�czyzna by� p�elfem.

P�elf Schirru by� wysoki � mia� dobrze ponad sze�� st�p wzrostu. D�ugie ciemne w�osy nosi� zwi�zane na karku w opadaj�cy na plecy ko�ski ogon. Mieszan� krew zdradza�y oczy � du�e, kszta�tu migda��w, zielono��te jak u kota.

��Wy�cie wi�c zabili wied�mina � powt�rzy�, u�miechaj�c si� nie�adnie. - Uprzedzaj�c Homera Straggena, zwanego S�owikiem? Ciekawe, ciekawe. Jednym s�owem, to wam mam zap�aci� pi��dziesi�t floren�w. Drug� rat�. Straggen dosta� wi�c swoje p� setki za darmo. Bo chyba nie przypuszczacie, �e wam odda.

��Jak ja si� ze S�owikiem u�o��, to ju� moja rzecz � powiedzia�a Angouleme, siedz�ca na skrzyni i machaj�ca nogami. - A umowa wzgl�dem wied�mina by�a o dzie�o. I to my�my tego dzie�a dokonali. My, nie S�owik. Wied�min w ziemi. Jego kompani, wszyscy troje, w ziemi. Wychodzi, kontrakt wykonany.

��Tak przynajmniej twierdzicie. Jak to si� odby�o? Angouleme nie przerwa�a machania nogami.

��Na staro�� � oznajmi�a swym zwyk�ym bezczelnym tonem � spisz� histori� mego �ywota. Opisz� w niej, jak odbywa�o si� to, jak tamto, a jak owamto. Do tego czasu musicie wzi�� na wstrzymanie, panie Schirru.

��A� tak si� tego wstydzicie � zauwa�y� zimno mieszaniec. - Wi�c a� tak wrednie i zdradziecko tego dokonali�cie.

��Przeszkadza wam to?�� odezwa� si� Geralt.

Schirru spojrza� na niego bacznie.

��Nie � odrzek� po chwili. - Wied�min Geralt z Rivii nie zas�ugiwa� na lepszy los. Byt to naiwniak i g�upiec. Gdyby mia� �adniejsz�, uczciwsz�, honorow� �mier�, powsta�yby legendy. A on nie zas�ugiwa� na legend�.

- �mier� jest zawsze taka sama.

��Nie zawsze � pokr�ci� g�ow� p�elf, wci�� usi�uj�c zajrze� w skryte cieniem kaptura oczy Geralta. - Zapewniam, �e nie zawsze. Domy�lam si�, �e to ty zada�e� �miertelny cios.

Geralt nie odpowiedzia�. Czu� przemo�n� ochot�, by chwyci� metysa za ko�ski ogon, zwali� na pod�og� i wydusi� z niego wszystko, co wie, kolejno wybijaj�c z�by g�owic� miecza. Powstrzymywa� si�. Rozs�dek podpowiada�, �e wymy�lona przez Angouleme mistyfikacja mog�a da� lepsze rezultaty.

��Jak chcecie � rzek� Schirru, nie doczekawszy si� odpowiedzi. - Nie b�d� nalega� na relacj� z przebiegu zdarzenia. Najwyra�niej niesporo wam jako� m�wi� o tym, najwyra�niej nie bardzo jest si� czym chwali�. Je�li, oczywista, wasze milczenie, nie wynika z czego� zupe�nie innego� Na przyk�ad z tego, �e w og�le nic si� nie zdarzy�o. Macie mo�e jakie� dowody na prawdziwo�� waszych s��w?

��Obci�li�my zabitemu wied�minowi praw� d�o� � odpar�a beznami�tnie Angouleme. - Ale p�niej porwa� j� szop pracz i ze�ar�.

��Mamy wi�c tylko to � Geralt wolno rozpi�� koszul� i wyci�gn�� medalion z g�ow� wilka. - Wied�min nosi� to na szyi.

��Poprosz�.

Geralt nie waha� si� d�ugo. P�elf zwa�y� medalion w d�oni.

��Teraz wierz� � powiedzia� wolno. - Bibelot silnie emanuje magi�. Co� takiego m�g� mie� tylko Wied�min.

��A Wied�min � doko�czy�a Angouleme � nie da�by go sobie zdj��, gdyby jeszcze dycha�. Znaczy si�, to jest dow�d murowany. K�ad�cie wi�c, panku, fors� na st�.

Schirru pieczo�owicie schowa� medalion, wyj�� zza pazuchy zwitek papier�w, po�o�y� je na stole i rozprostowa� d�oni�.

��Prosz� pozwoli�.

Angouleme zeskoczy�a ze skrzyni, podesz�a, ma�puj�c i kr�c�c biodrami. Pochyli�a si� nad sto�em. A Schirru b�yskawicznie ucapi� j� za w�osy, zwali� na blat stotu i przy�o�y� n� do gard�a. Dziewczyna nie zd��y�a nawet wrzasn��.

Geralt i Cahir mieli ju� miecze w d�oniach. Ale za p�no.

Pomocnicy p�elfa, osi�ki o niskich czo�ach, dzier�yli w r�kach �elazne haki. Ale nie kwapili si� podchodzi�.

��Miecze na pod�og� � warkn�� Schirru. - Obaj, miecze na pod�og�. Inaczej poszerz� tej dziwce u�miech.

��Nie s�uchaj��� zacz�a Angouleme i sko�czy�a wrzaskiem, bo p�elf zakr�ci� wpit� w jej w�osy pi�ci�. I nadci�� sk�r� pugina�em, bo po szyi dziewczyny pociek� l�ni�cy czerwony w�yk.

��Miecze na ziemi�! Ja nie �artuj�!

��A mo�e si� jako� dogadamy?�� Geralt, nie bacz�c na wrz�cy w nim gniew, zdecydowa� si� gra� na zw�ok�. - Jak ludzie kulturalni?

P�elf za�mia� si� jadowicie.

��Dogada�? Z tob�, wied�minie? Mnie tu przys�ano, bym z tob� sko�czy�, nie gada�. Tak, tak, odmie�cze. Ty� tu udawa�, jase�ki odgrywa�, a ja rozpozna�em ci� od razu, od pierwszego rzutu oka. Dok�adnie mi ci� opisano. Domy�lasz si�, kto mi ci� tak dok�adnie opisa�? Kto da� mi dok�adne wskaz�wki, gdzie i w jakiej kompanii ci� znajd�? O, z pewno�ci� si� domy�lasz.

��Pu�� dziewczyn�.

��Ale ja ci� znam nie tylko z opisu � kontynuowa� Schirru, ani my�l�c pu�ci� Angouleme. - Ja ci� ju� widzia�em. Ja ci� nawet kiedy� �ledzi�em. W Temerii. W lipcu. Jecha�em za tob� a� do miasta Dorian. Do siedziby juryst�w Codringhera i Fenna. Kojarzysz?

Geralt obr�ci� miecz tak, by klinga za�wieci�a w oczy p�elfa.

��Ciekaw jestem � powiedzia� zimno � jak zamierzasz wybrn�� z tej patowej sytuacji, Schirru. Ja widz� dwa wyj�cia. Pierwsze: natychmiast pu�cisz dziewczyn�. Drugie: zabijesz dziewczyn� A w sekund� p�niej twoja krew pi�knie ubarwi �ciany i sufit.

��Wasza bro� � Schirru brutalnie szarpn�� Angouleme za w�osy � ma znale�� si� na ziemi, zanim dolicz� do trzech. Potem zaczn� dziwk� kroi�.

��Zobaczymy, ile zd��ysz ukroi�. Ja my�l�, �e niedu�o.

��Raz!

��Dwa!�� zacz�� w�asne liczenie Geralt, zawijaj�c sihillem sycz�cego m�y�ca.

Z zewn�trz dobieg� ich �omot kopyt, r�enie i prychanie koni, okrzyki.

��I co teraz?�� za�mia� si� Schirru. - Na to czeka�em. To ju� nie pat, lecz mat! Przybyli moi przyjaciele.

��Doprawdy?�� powiedzia� Cahir, wygl�daj�c oknem. - Widz� uniformy cesarskiej lekkiej kawalerii.

��A wi�c to mat, ale dla ciebie � rzek� Geralt. - Przegra�e�, Schirru. Pu�� dziewczyn�.

��Akurat.

Drzwi baraku ust�pi�y pod kopni�ciami, do �rodka wkroczy�o kilkunastu ludzi, w wi�kszo�ci czarno i jednolicie umundurowanych. Wi�d� ich jasnow�osy brodacz ze srebrnym nied�wiedziem na naramienniku.

��Que aen suecc's?�� spyta� gro�nie. - Co si� tu dzieje? Kto odpowiada za t� rozr�b�? Za te trupy na dziedzi�cu? Gada� mi tu natychmiast!

��Panie dow�dco�

��Glaeddyvan vort! Rzuci� miecze!

Pos�uchali. Bo mier�ono do nich z kusz i arbalet�w. Puszczona przez Schirru Angouleme chcia�a zerwa� si� ze sto�u, ale nagle znalaz�a si� w u�cisku kr�pego, kolorowo odzianego draba o wy�upiastych jak u �aby oczach. Chcia�a krzykn��, ale drab zacisn�� jej na ustach ur�kawiczon� pi��.

��Powstrzymajmy si� od przemocy � zaproponowa� ch�odno Geralt dow�dcy z nied�wiedziem. - Nie jeste�my przest�pcami.

��A to ci dopiero.

��Dzia�amy za wiedz� i zgod� pana Fulka Artevelde, prefekta z Riedbrune.

��A to ci dopiero � powt�rzy� Nied�wied�, daj�c zna�, by podniesiono i zabrano miecze Geralta i Cahira. - Za wiedz� i zgod�. Pana Fulka Artevelde. Wa�nego pana Artevelde. S�yszeli�cie, ch�opcy?

Jego ludzie � ci czarni i ci kolorowi � zarechotali ch�rem.

Angouleme zaszamota�a si� w u�cisku �abiookiego, nadaremnie usi�uj�c krzycze�. Niepotrzebnie. Geralt ju� wiedzia�. Zanim jeszcze u�miechni�ty Schirru zacz�� �ciska� podawane mu prawice. Zanim czterech czarnych Nilfgaardczyk�w chwyci�o Cahira, a trzech innych skierowa�o kusze prosto w jego twarz.

�abiooki pchn�� Angouleme w r�ce kamrat�w. Dziewczyna zawis�a w ich chwycie jak szmaciana lalka. Nawet nie pr�bowa�a stawia� oporu.

Nied�wied� wolno podszed� do Geralta i nagle �upn�� go w krocze pi�ci� w pancernej r�kawicy. Geralt zgi�� si�, ale nie upad�. Na nogach trzyma�a go zimna w�ciek�o��.

��Mo�e pocieszy ci� wie�� � powiedzia� Nied�wied� � �e nie jeste�cie pierwszymi durniami, kt�rych Jednooki Fulko wykorzysta� do w�asnych cel�w. Sol� w oku s� mu zyskowne interesy, jakie ja tutaj prowadz� z panem Homerem Straggenem, przez niekt�rych zwanym S�owikiem. Fulka szlag trafia, �e w ramach tych interes�w przyj��em Homera Straggena na s�u�b� cesarsk� i mianowa�em dow�dc� ochotniczej kompanii ochrony g�rnictwa. Nie mog�c wi�c m�ci� si� oficjalnie, najmuje r�nych �otrzyk�w.

��I wied�min�w � wtr�ci� zjadliwie u�miechni�ty Schirru.

��Na zewn�trz � rzek� g�o�no Nied�wied� � moknie na deszczu pi�� trup�w. Zamordowali�cie ludzi b�d�cych w s�u�bie cesarskiej! Zak��cili�cie prac� w kopalni! Nie mam �adnych w�tpliwo�ci: jeste�cie szpiedzy, dywersanci i terrory�ci. Na tym terenie obowi�zuje prawo wojenne. Niniejszym w trybie dora�nym skazuj� was na �mier�.

�abiooki zarechota�. Podszed� do podtrzymywanej przez bandyt�w Angouleme, szybkim ruchem chwyci� j� za pier�. I mocno �cisn��.

��No i co, Jasna?�� zaskrzecza�, a glos, okaza�o si�, mia� jeszcze bardziej �abi ani�eli oczy. Bandycki sobrykiet, o ile sam go sobie nada�, dowodzi� poczucia humoru. A je�li mia� to by� maj�cy kamuflowa� alias, to sprawdza� si� ekstraordynaryjnie.

��Spotkali�my si� jednak znowu!�� zaskrzecza� znowu �abi S�owik, szczypi�c Angouleme w pier�. - Cieszysz si�? Dziewczyna j�kn�a bole�nie.

��Gdzie masz, kurwo, per�y i kamienie, kt�re� mi ukrad�a?

��Wzi�� je w depozyt Jednooki Fulko!�� wrzasn�a Angouleme, nieudolnie udaj�c, �e si� nie boi. - Zg�o� si� do niego po odbi�r!

S�owik zaskrzecza� i wyba�uszy� oczy � wygl�da� teraz jak najprawdziwsza �aba, tylko by�o patrze�, jak zacznie �owi� muchy j�zykiem. Jeszcze mocniej uszczypn�� Angouleme, kt�ra zaszamota�a si� i j�kn�a jeszcze bole�niej. Zza czerwonej mg�y w�ciek�o�ci, kt�ra zasnu�a oczy Geralta, dziewczyna znowu zacz�a przypomina� Ciri.

��Bra� ich � rozkaza� zniecierpliwiony Nied�wied�. - Na podw�rze z nimi.

��To Wied�min � rzek� niepewnie jeden z bandyt�w ze S�owikowej kompanii ochrony g�rnictwa. - Charakternik! Jak tu jego go�� r�k� bra�? Got�w nas jakim urokiem zaczarowa�, albo czym inszym�

��Nie ma strachu � u�miechni�ty Schirru poklepa� okolice kieszeni. - Bez Wied�minskiego amuletu nie wydoli czarowa�, a amulet mam ja. Bierzcie go �mia�o. Na podw�rzu czekali dalsi zbrojni Nilfgaardczycy w czarnych p�aszczach i kolorowa S�owikowa hassa. Zebra�a si� te� grupka g�rnik�w. Kr�ci�y si� wsz�dobylskie dzieci i psy.

S�owik straci� nagle panowanie nad sob�. Zupe�nie jakby diabe� w niego wst�pi�. Skrzecz�c w�ciekle zdzieli� Angouleme pi�ci�, gdy upad�a, kopn�� j� kilkakrotnie. Geralt zaszarpa� si� w u�cisku bandyt�w, za co dosta� w kark czym� twardym.

��M�wili � skrzecza� S�owik, skacz�c nad Angouleme jak oszala�a ropucha � �e ci� w Riedbrune wbili na pal przez zadek, ty ma�a gamratko! By� ci tedy pal pisany! I na palu zdechniesz! Hej, ch�opy, wyszukajcie tu gdzie jaki dr��ek i zasieczcie go w szpic. �ywo!

��Panie Straggen � skrzywi� si� Nied�wied�. - Nie widz� powodu, by bawi� si� w tak czasoch�onne i bestialskie egzekucje. Je�c�w nale�y zwyczajnie powiesi�

Zamilk� pod z�ym spojrzeniem �abich oczu.

��B�d�cie no cicho, kapitanie � skrzekn�� bandyta. - Za du�o wam p�ac�, by�cie mi uwagi niestosowne czynili. Ja Angouleme z�� �mier� przyrzek�em i teraz sobie z ni� poigram. Chcecie, to powie�cie se tych dw�ch. O nich nie stoj�.

��Ale ja o nich stoj� � wtr�ci� si� Schirru. - Obaj s� mi potrzebni. Zw�aszcza Wied�min. Zw�aszcza on. A poniewa� nawlekanie dziewczyny potrwa troch�, ten czas i ja wykorzystam.

Podszed�, utkwi� w Geralcie swe kocie oczy.

��Trzeba ci wiedzie�, odmie�cze � powiedzia� � �e to ja wyko�czy�em twego druha Codringhera w Dorian. Zrobi�em to z rozkazu mego pana, mistrza Vilgefortza, kt�remu s�u�� od lat. Ale zrobi�em to z wielk� przyjemno�ci�.

��Stary �ajdak Codringher � podj�� p�e�f, nie doczekawszy si� reakcji � mia� czelno�� w�cibi� nos w sprawy mistrza Vilgefortza. Wybebeszy�em go no�em. A tego obmierz�ego potworka Fenna podpali�em w�r�d jego papier�w i upiek�em �ywcem. Mog�em go zwyczajnie zad�ga�, ale po�wi�ci�em troch� czasu i zachodu, by pos�ucha�, jak wyje i kwiczy. A wy� i kwicza�, powiadam ci, jak zarzynane prosi�. Nic, absolutnie nic ludzkiego nie by�o w tym wyciu.

��Wiesz, dlaczego ci o tym wszystkim m�wi�? Bo ciebie m�g�bym r�wnie� po prostu zad�ga� albo kaza� zad�ga�. Ale po�wi�c� troch� czasu i zachodu. Pos�ucham sobie, jak ty b�dziesz wy�. M�wi�e�, �e �mier� jest zawsze taka sama? Zobaczysz zaraz, �e nie ka�da. Podpalcie, ch�opcy, smo�� w ma�nicy. I przynie�cie jaki� �a�cuch.

Co� z hukiem rozbi�o si� o w�gie� baraku i natychmiast eksplodowa�o ogni�cie i ze straszliwym hukiem.

Drugie naczynie z olejeni skalnym � Geralt rozpozna� po zapachu � trafi�o prosto w ma�nic�, trzecie roztrzaska�o si� tu� obok trzymaj�cych konie. Hukn�o, p�omie� buchn��, konie wpad�y w sza�. Zakot�owa�o si�, z kot�owiska wypad� p�on�cy i wyj�cy pies. Jeden z bandyt�w S�owika roz�o�y� nagle r�ce i plasn�� w b�oto ze strza�� w plecach.

��Niech �yj� Wolne Stoki!

Na szczycie wzg�rza, na rusztowaniach i pomostach, zamajaczy�y sylwetki w szarych opo�czach i futrzanych czapkach. Na ludzi, konie i kopalniane baraki polecia�y dalsze pociski zapalaj�ce, niczym szmermele wlok�ce za sob� warkocze ognia i dymu. Dwa wpad�y do warsztatu, na pod�og� us�an� wi�rami i trocinami.

��Niech �yj� Wolne Stoki! �mier� nilfgaardzkim okupantom!

Za�piewa�y lotki strza� i be�t�w.

Run�� pod konia jeden z czarnych Nilfgaardczyk�w, zwali� si� z przebitym gard�em jeden ze S�owikowych bandyt�w, upad� z be�tem w karku jeden z ostrzy�onych osi�k�w. Upad� z makabrycznym j�kiem Nied�wied�. Strza�a trafi�a go w pier�, pod mostek, poni�ej ryngrafu. By�a to � cho� nikt wiedzie� tego nie m�g� � strza�a ukradziona z wojskowego transportu, standardowy wz�r cesarskiej armii, lekko przerobiony. Szeroki dwubrzeszczotowy grot zosta� w kilku miejscach nadpi�owany celem uzyskania efektu rozprysku.

Grot pi�knie rozprysn�� si� w trzewiach Nied�wiedzia.

��Precz z tyranem Emhyrem! Wolne Stoki!

S�owik skrzekn��, chwytaj�c si� za dra�ni�te be�tem rami�.

Pokula� si� w czerwonym b�ocie jeden z dzieciak�w, przeszyty na wylot strza�� kt�rego� z gorzej celuj�cych bojownik�w o wolno��. Pad� jeden z trzymaj�cych Geralta. Zwali� si� jeden z trzymaj�cych Angouleme. Dziewczyna wyrwa�a si� drugiemu, b�yskawicznie wyci�gn�a n� z cholewy, ci�a z szerokiego rozmachu. Z gor�co�ci chybi�a gard�o S�owika, ale pi�knie rozwali�a mu policzek, niemal do samych z�b�w. S�owik zaskrzecza� jeszcze skrzekliwiej ni� zazwyczaj, a oczy wy�upi� jeszcze wy�upia�ciej.

Osun�� si� na kolana, bluzgaj�c krwi� spomi�dzy d�oni, kt�rymi trzyma� si� za twarz. Angouleme zawy�a pot�pie�czo, doskoczy�a, by doko�czy� dzie�a, ale nie zdo�a�a, bo mi�dzy ni� a S�owikiem eksplodowa�a kolejna bomba, buchaj�c ogniem i k��bami smrodliwego dymu.

Dooko�a ju� hucza� po�ar i panowa�o ogniste pandemonium. Konie szala�y, r�a�y i wierzga�y. Bandyci i Nilfgaardczycy wrzeszczeli. G�rnicy biegali w pop�ochu � jedni uciekali, drudzy usi�owali gasi� p�on�ce budynki.

Geralt zd��y� ju� podnie�� upuszczony przez Nied�wiedzia sihill. Wysok� kobiet� w kolczudze, kt�ra zamierza�a si� na wstaj�c� Angouleme morgensternem, kr�tko ci�� w czo�o. Czarnemu Nilfgaardczykowi, nadbiegaj�cemu ze szpontonem, rozplata� udo. Nast�pnemu, kt�ry po prostu znalaz� si� na drodze, rozsiek� gard�o.

Tu� obok szalej�cy, poparzony, p�dz�cy na o�lep ko� obali� i stratowa� drugiego dzieciaka.

- �ap konia! �ap konia!�� Cahir znalaz� si� tu� obok niego, czyni� im obu rum zamaszystymi ciosami miecza.

Geralt nie s�ucha�, nie patrzy�. Zar�ba� nast�pnego Nilfgaardczyka. Rozgl�da� si� za Schirru.

Angouleme, na kolanach, z odleg�o�ci trzech krok�w strzeli�a z podniesionej kuszy, pakuj�c be�t w podbrzusze atakuj�cego j� bandyty z kompanii ochrony g�rnictwa. Potem zerwa�a si� i uwiesi�a u�dzienicy biegn�cego obok konia.

- �ap jakiego�, Geralt!�� krzykn�� Cahir. - I w nogi! Wied�min rozp�ata� kolejnego Nilfgaardczyka, ci�ciem z g�ry, od mostka do biodra. Gwa�townym szarpni�ciem g�owy strz�sn�� krew z brwi i rz�s. Schirru! Gdzie jeste�, draniu?

Ci�cie. Krzyk. Ciep�e krople na twarzy.

��Lito�ci!�� zawy� kl�cz�cy w b�ocie ch�opak w czarnym uniformie. Wied�min zawaha� si�.

��Opami�taj si�! - rykn�! Cahir, chwytaj�c go za ramiona i potrz�saj�c mocno. - Opami�taj si�! W sza� wpad�e�?

Wraca�a galopem Angouleme, ci�gn�c za wodze drugiego konia. �cigali j� dwaj je�d�cy. Jeden spad� trafiony strza�� bojownika o wolno�� Stok�w. Drugiego zmi�t� z siod�a miecz Cahira.

Geralt wskoczy� na kulbak�. I wtedy w �wietle po�aru zobaczy� Schirru, skrzykuj�cego do siebie spanikowanych Nilfgaardczyk�w. Obok p�elfa skrzecza� i wywrzaskiwa� kl�twy S�owik, wygl�daj�cy z zakrwawion� g�b� jak istny troll ludojad.

Geralt rykn�� w�ciekle, obr�ci� konia, zam�ynkowa� mieczem.

Obok Cahir krzykn�� i zakl��, zachwia� si� w siodle, krew z czo�a momentalnie zala�a mu oczy i twarz.

��Geralt! Pom�!

Schirru skupi� wok� siebie grup�, wrzeszcza�, rozkazywa� strzela� z kusz. Geralt trzepn�i konia p�azem po zadzie, got�w do samob�jczej szar�y. Schirru musia� umrze�. Reszta nie mia�a znaczenia. Nie liczy�a si�. Cahir si� nie liczy�. Angouleme si� nie liczy�a�

��Geralt!�� wrzasn�a Angouleme. - Pom� Cahirowi!

Opami�ta� si�. I zawstydzi�.

Podtrzyma� go, wspar�. Cahir wytar� oczy r�kawem, a krew natychmiast znowu mu je zala�a.

��To nic, dra�ni�cie��� g�os mu dygota�. - W konie, wied�minie� W cwa�, za Angouleme� W cwa�!

Od podn�a g�ry rozbrzmiewa� wielki krzyk, nadbiega� stamt�d uzbrojony w oskardy, �omy i siekiery t�um. To na pomoc kumplom i kumotrom z rudokopu �Rialto� spieszyli g�rnicy z s�siednich kopami � z "Fortunnej Dziury" lub "Wsp�lnej Sprawy". Lub z jakiej� innej. Kt� to m�g� wiedzie�?

Geralt uderzy� konia pi�tami. Poszli w cwa�, w szale�czy uentre a terre.

Gnali nie ogl�daj�c si�, przytuleni do ko�skich kark�w. Najlepszy ko� trafi� si� Angouleme, ma�y, ale r�czy bandycki bachmacik. Ko� Geralta, gniadosz z nilfgaardzkim rz�dem, zaczyna� ju� chrapa� i rz�zi�, mia� k�opoty z trzymaniem �ba w g�rze. Ko� Cahira, r�wnie� wojskowy, by� silniejszy i bardziej wytrzyma�y, co z tego, kiedy je�dziec sprawia� k�opoty, kolebi�c si� w siodle, machinalnie �ciskaj�c uda i mocno brocz�c krwi� na grzyw� i szyj� wierzchowca.

Ale cwa�owali nadal.

Wysforowana na czo�o Angouleme czeka�a na nich na zakr�cie, w miejscu, sk�d droga bieg�a w d�, wij�c si� w�r�d ska�.

��Po�cig��� wydysza�a, rozmazuj�c brud na twarzy. - B�d� nas goni�, nie daruj�� G�rnicy widzieli, kt�r�dy uciekamy. Nie powinni�my zostawa� na go�ci�cu� Musimy wyskoczy� w lasy, na bezdro�a� Zgubi� ich�

��Nie � zaprotestowa� Wied�min, z niepokojem s�uchaj�c wyrywaj�cych si� z p�uc konia d�wi�k�w. - Musimy go�ci�cem� Najprostsz� i najkr�tsz� drog� do Sansretour�

��Czemu?

��Nie ma teraz czasu na gadania. Jazda! Wydu�cie z koni, ile si� da�

Cwa�owali. Gniadosz wied�mina chrapa�.

Gniadosz nie nadawa� si� do dalszej jazdy. Ledwo szed� na zesztywnia�ych jak ko�ki nogach, pot�nie robi� bokami, powietrze wychodzi�o z niego z chrapliwym rz�eniem. Wreszcie pad� na bok, wierzgn�� sztywno, patrzy� na je�d�ca, a w jego zm�tnia�ym oku by� wyrzut.

Ko� Cahira by� w nieco lepszym stanie, ale za to Cahir by� w gorszym. Z siod�a po prostu spad�, podni�s� si�, ale tylko na czworaki, zwymiotowa� gwa�townie, cho� nie bardzo mia� czym.

Gdy Geralt i Angouleme spr�bowali dotkn�� jego zakrwawionej g�owy, zakrzycza�.

��Jasna cholera � powiedzia�a dziewczyna. - Ale mu fryzur� zafundowali.

Sk�ra nad czo�em i skroni� m�odego Nilfgaardczyka, wraz z w�osami, by�a na znacznej d�ugo�ci oddzielona od ko�ci czaszki. Gdyby nie to, �e krew utworzy�a ju� klej�cy skrzep, lu�ny p�at opad�by chyba a� na ucho. Widok by� makabryczny.

��Jak to si� sta�o?

��Rzucili mu prosto w �eb toporkiem. �eby by�o �mieszniej, to nie by� ani Czarny, ani nikt od S�owika, ale kt�ry� z kopalnianych gwark�w.

��Jest akurat oboj�tne, kto rzuci� � Wied�min ciasno owin�� g�ow� Cahira udartym r�kawem koszuli. - Wa�ne i szcz�liwe, �e kiepski by� to miotacz, oskalpowa� tylko, a m�g� rozwali� czaszk�. Ale ko�ci czerepu te� si� mocno dosta�o. A i m�zg to odczu�. On nie utrzyma si� w siodle, nawet gdyby ko� zdo�a� unie�� jego ci�ar.

��Co tedy poczniemy? Tw�j ko� zdech�, jego prawie zdech�, a z mojego a� kapie� A za nami pogo�. Nie mo�emy tu zosta�

��Musimy tu zosta�. Ja i Cahir. I ko� Cahira. Ty jed� dalej. Ostro. Tw�j ko� jest mocny, wytrzyma galop. A nawet gdyby� mia�a go zaje�dzi� Angouleme, gdzie� w dolinie Sansretour czekaj� na nas Regis, Milva i Jaskier, O niczym nie wiedz� i mog� wpa�� Schirru w �apy. Musisz ich odnale�� i uprzedzi�, a potem wszyscy czworo co si� w koniach walcie do Toussaint. Tam nie b�d� was �ciga�. Mam nadziej�.

��A ty i Cahir?�� Angouleme zagryz�a wargi. - Co b�dzie z wami? S�owik nie jest g�upi, gdy zobaczy p�zdech�ego luzaka, przeryje ka�dy wykrot w okolicy! A ty daleko z Cahirem nie ujdziesz!

��Schirru, bo to on nas �ciga, pojedzie za tob�.

��Tak my�lisz?

��Jestem pewien. Jed�.

��Co ciotka powie, gdy si� bez was pojawi�?

��Wyt�umaczysz. Nie Milvie, tylko Regisowi. Regis b�dzie wiedzia�, co nale�y zrobi�. A my� Gdy Cahirowi czupryna nieco mocniej przyschnie do czerepu, pow�drujemy ku Toussaint. Tam si� jako� odnajdziemy. No, nie mitr�, dziewczyno. Na ko� i jazda. Nie daj pogoni si� zbli�y�. Nie pozw�l, by �cigali ci� na oko.

��Nie ucz dziada, jak charcha�! Trzymajcie si�! Do zobaczenia!

��Do zobaczenia, Angouleme.

Nie oddali� si� od drogi zbyt daleko. Nie m�g� sobie odm�wi� rzucenia okiem na �cigaj�cych. A w gruncie rzeczy nie obawia� si� �adnych akcji z ich strony, wiedzia�, �e nie trac�c czasu, pojad� za Angouleme.

Nie pomyli� si�.

Je�d�cy, kt�rzy wpadli na prze��cz po mniej ni� �wier� godzinie, zatrzymali si�, co prawda, na widok le��cego konia, powrzeszczeli, pok��cili si�, obk�usowali przydro�ne krzaki, ale prawie natychmiast wznowili pogo� drog�. Niew�tpliwie uznali, �e z tr�jki uciekaj�cych dwoje jedzie teraz na jednym koniu i b�dzie mo�na szybko ich dopa��, je�li nie b�dzie si� mitr�y�. Geralt widzia�, �e niekt�re konie po�cigu te� nie by�y w najlepszym stanie.

W�r�d �cigaj�cych niezbyt wiele by�o czarnych p�aszczy nilfgaardzkiej lekkiej jazdy, dominowali kolorowi zb�jcy S�owika. Geralt nie m�g� dojrze�, czy sam S�owik bierze udzia� w pogoni, czy te� zosta� i kuruje posieczon� g�b�.

Gdy t�tent oddalaj�cego si� po�cigu �cich�, Geralt wsta� z kryj�wki w paprociach, podni�s� i podtrzyma� st�kaj�cego i poj�kuj�cego Cahira.

��Ko� jest za s�aby, by ci� nie��. B�dziesz m�g� i��?

Nilfgaardczyk wyda� odg�os, mog�cy by� r�wnie dobrze potwierdzeniem, jak zaprzeczeniem. Albo czym� innym. Ale nogi przestawia�, a o to g��wnie sz�o.

Zeszli do jaru, do koryta strumienia. Cahir ostatnie kilkana�cie st�p �liskiej stromizny pokona� do�� bez�adnym zjazdem. Dope�z� do potoku, pi�, obficie zlewa� lodowat� wod� opatrunek na g�owie. Wied�min nie ponagla� go, sam oddycha� g��boko, zbieraj�c si�y.

Szed� w g�r� strumienia, podtrzymuj�c Cahira i jednocze�nie ci�gn�c konia, brodz�c w wodzie, potykaj�c si� na otoczakach i zwalonych pniach. Cahir po jakim� czasie odm�wi� wsp�pracy � nie przestawia� ju� pos�usznie n�g, przesta� nimi w og�le porusza�, Wied�min zwyczajnie go wl�k�. Tak dalej i�� si� nie da�o, tym bardziej, �e koryto strumienia zatarasowa�y progi i wodospady. Geralt st�kn��, wzi�� rannego na plecy. Ci�gni�ty ko� te� �ycia nie u�atwia�. Gdy wi�c wreszcie wydostali si� z jaru, Wied�min po prostu zwali� si� na mokre poszycie i le�a�, dysz�c, kompletnie wycie�czony, obok j�cz�cego Cahira. Le�a� d�ugo. Kolano znowu zacz�o pulsowa� w�ciek�ym b�lem.

Nareszcie Cahir da� znowu znaki �ycia, a wkr�tce potem � o dziwo � wsta�, kln�c i trzymaj�c si� za g�ow�. Poszli. Cahir pocz�tkowo szed� dzielnie. Potem zwolni�. Potem pad�.

Geralt wzi�� go na plecy i taszczy�, st�kaj�c, osuwaj�c si� na kamieniach. Kolano rwa� b�l, w oczach lata�y mu czarne i ogniste pszczo�y.

��Jeszcze miesi�c temu��� zaj�cza� z jego plec�w Cahir. - Kto by w�wczas pomy�la�, �e b�dziesz mnie taszczy� na grzbiecie�

��Milcz, Nilfgaardczyku� Gdy gadasz, robisz si� ci�szy�

Gdy wreszcie dotarli do ska� i skalnych �cian, by�o ju� prawie ciemno. Wied�min ani nie szuka� jaskini, ani jej nie znalaz� � pad� bez si� przy pierwszej napotkanej dziurze.

Na sp�gu jaskini wala�y si� ludzkie czaszki, �ebra, miednice i inne ko�ci. Ale � co wa�niejsze � by�y tu i suche ga��zie.

Cahir gor�czkowa�, dygota�, trz�s� si� w dreszczach. Przyszywanie p�ata sk�ry do czaszki za pomoc� dratwy i krzywej ig�y zni�s� m�nie i przytomnie. Kryzys przyszed� p�niej, w nocy. Geralt rozpali� w jaskini ognisko, lekcewa��c wzgl�dy bezpiecze�stwa. Na zewn�trz m�y� zreszt� deszcz i wy� wicher, ma�o by�o prawdopodobne, by kto� kr��y� po okolicy i wypatrywa� odblasku ognia. A Cahir musia� si� ogrza�.

Gor�czkowa� ca�� noc. Dygota�, j�cza�, bredzi�. Geralt nie zazna� snu � podsyca� ogie�. A kolano bola�o jak cholera.

Ch�opisko m�ode i silne, Cahir rankiem doszed� do siebie. By� blady i spocony, czu�o si� bij�c� od niego gor�czk�. Artykulacj� komplikowa�y nieco dzwoni�ce z�by. Ale da�o si� zrozumie�, co m�wi�. A m�wi� przytomnie. Narzeka� na b�l g�owy � objaw raczej normalny u kogo�, komu siekiera zdar�a z czaszki sk�r� wraz z w�osami.

Geralt dzieli� czas pomi�dzy niespokojne drzemki a �apanie �ciekaj�cej ze ska� deszcz�wki w zmajstrowane z brzozowej kory kubeczki. I jego, i Cahira dr�czy�o pragnienie.

��Geralt?

��S�ucham?

Cahir poprawi� drwa w ognisku za pomoc� znalezionej ko�ci udowej.

��W kopalni, gdy�my si� bili� Przestraszy�em si�, wiesz?

��Wiem.

��Przez chwil� wygl�da�o, �e wpad�e� w morderczy sza�. �e nic ju� si� dla ciebie nie liczy� Opr�cz mordowania�

��Wiem.

��Ba�em si� � doko�czy� spokojnie � �e w amoku zasieczesz tego Schirru. A z zabitego nie wyci�gn�liby�my przecie� informacji.

Geralt chrz�kn��. M�ody Nilfgaardczyk coraz bardziej mu si� podoba�. By� nie tylko m�ny, ale i inteligentny.

��S�usznie zrobi�e�, odsy�aj�c Angouleme � ci�gn�� Cahir, lekko tylko dzwoni�c z�bami. - To nie dla dziewcz�t� Nawet takich jak ona. My to sami za�atwimy, we dwu. P�jdziemy za po�cigiem. Ale nie po to, by mordowa� w berserkerskim szale. To, co wtedy m�wi�e� o zem�cie� Geralt, nawet w zem�cie musi by� jaka� metoda. Dopadniemy tego p�elfa� Zmusimy go, by powiedzia�, gdzie jest Ciri�

��Ciri nie �yje.

��Nieprawda. Nie wierz� w jej �mier� I ty te� nie wierzysz. Przyznaj.

��Nie chc� wierzy�.

Na zewn�trz �wiszcza� wicher, szumia� deszcz. W jaskini by�o przytulnie.

��Geralt?

��S�ucham.

��Ciri �yje. Mia�em znowu sny� Owszem, co� wydarzy�o si� w Ekwinokcjum, co� fatalnego� Tak, bez w�tpienia, ja te� to czu�em i widzia�em� Ale ona �yje� �yje z pewno�ci�. Spieszmy si� Ale nie do zemsty i mordu. Do niej.

��Tak. Tak, Cahir. Masz racj�.

��A ty? Ty nie miewasz ju� sn�w?

��Miewam � powiedzia� z gorycz�. - Ale od przekroczenia Jarugi bardzo rzadko. I w og�le ich nie pami�tam po przebudzeniu. Co� si� we mnie sko�czy�o, Cahir. Co� si� wypali�o. Co� si� we mnie urwa�o�

��To nic, Geralt. Ja b�d� �ni� za nas obu.

O �wicie wyruszyli. Deszcz przesta� pada�, wydawa�o si� nawet, �e s�o�ce pr�buje znale�� jak�� dziur� w zasnuwaj�cej niebo szaro�ci.

Jechali wolno, obaj na jednym koniu z wojskowym nilfgaardzkim rz�dem.

Ko� cz�apa� po otoczakach, id�c st�pa brzegiem Sansretour, rzeczki wiod�cej do Toussaint. Geralt zna� drog�. By� tu niegdy�. Bardzo dawno temu, wiele si� od tego czasu zmieni�o. Ale nie zmieni�a si� dolina i rzeczka Sansretour, kt�ra im dalej, tym bardziej stawa�a si� rzek� Sansretour. Nie zmieni�y si� G�ry Amell i g�ruj�cy nad nimi obelisk Gorgony, G�ry Diab�a.

Pewne rzeczy mia�y to do siebie, �e po prostu si� nie zmienia�y.

- �o�nierz nie kwestionuje rozkaz�w � m�wi� Cahir, obmacuj�c opatrunek na g�owie. - Nie analizuje ich, nie zastanawia si� nad nimi, nie czeka, by mu obja�niano ich sens. To jest pierwsza rzecz, kt�rej u nas ucz� �o�nierza.

Mo�esz si� wi�c domy�li�, �e nawet przez sekund� nie zastanawia�em si� nad rozkazem, kt�ry mi wydano. Pytanie, dlaczego to w�a�nie ja mam pojma� t� cintryjsk� kr�lewn� czy ksi�niczk�, nawet mi przez my�l nie przemkn�o. Rozkaz to rozkaz. Z�y by�em, owszem, bo chcia�em zazna� s�awy, bij�c si� z rycerstwem, z regularnym wojskiem� Ale praca dla wywiadu te� jest u nas traktowana jako zaszczyt. Gdyby� tylko jeszcze chodzi�o o jakie� trudniejsze zadanie, o jakiego� wa�niejszego je�ca� Ale dziewczyna?

Geralt wrzuci� do ogniska kr�gos�up pstr�ga. Przed wieczorem z�owili we wpadaj�cym do Sansretour strumyku do�� ryb, by si� naje��. Pstr�gi by�y na tarle i �atwo dawa�o si� je z�apa�.

S�ucha� opowie�ci Cahira, a ciekawo�� walczy�a w nim z uczuciem g��bokiej przykro�ci.

��W sumie to by� przypadek � opowiada� Cahir, patrz�c w p�omienie. - Najczystszy przypadek. Mieli�my, jak si� p�niej dowiedzia�em, na cintryjskim dworze szpiega, kamerjunkra. Gdy�my zdobywali miasto i szykowali si� do opasania zamku, szpieg �w wykrad� si� i da� zna�, �e b�dzie si� pr�bowa�o wywie�� ksi�niczk� z miasta. Utworzono kilka takich grup jak moja. Przez przypadek to na moj� grup� wpadli wioz�cy Ciri.

��Zacz�a si� gonitwa po ulicach, w kwartale, kt�ry ju� si� pali�. To by�o istne piek�o. Nic, tylko ryk p�omieni, �ciany ognia. Konie nie chcia�y i��, a ludzie, co tu du�o gada�, te� nie kwapili si� ich pop�dza�. Moi podw�adni, mia�em ich czterech, zacz�li pomstowa�, krzycze�, �e postrada�em zmys�y, �e wiod� ich na zgub� Ledwo uda�o mi si� odzyska� kontrol�

- �cigali�my ich dalej przez ten ognisty kocio� i do�cign�li�my. Nagle mieli�my ich tu� przed sob� � pi�ciu konnych Cintryjczyk�w. I zacz�a si� sieczka, zanim zd��y�em krzykn��, �eby uwa�a� na dziewczyn�. Kt�ra zreszt� momentalnie wyl�dowa�a na ziemi, ten, kt�ry j� wi�z� na ��ku, zgin�� pierwszy. Jeden z moich podni�s� j� i wci�gn�� na konia, ale daleko nie ujecha�, kt�ry� z Cintryjczyk�w pchn�� go w plecy i przebi�. Widzia�em, jak ostrze przesz�o o cal od g�owy Ciri, kt�ra znowu spad�a w b�oto. By�a p�przytomna ze strachu, widzia�em, jak tuli si� do zabitego, jak usi�uje pod niego wpe�zn�� Jak koci� przy zabitej kotce�

Zamilk�, s�yszalnie prze�kn�� �lin�.

��Nawet nie wiedzia�a, �e tuli si� do wroga. Do znienawidzonego Nilfgaardczyka. Zostali�my sami � podj�� po chwili � ja i ona, a dooko�a by�y trupy i ogie�. Ciri pe�za�a w ka�u�y, a woda i krew zaczyna�y ju� mocno parowa�. Dom si� zawali�, ma�o ju� widzia�em przez iskry i dym. Ko� nie chcia� tam podej��. Wo�a�em j�, wzywa�em, by przysz�a do mnie, zachryp�em, przekrzykuj�c ryk po�aru. Wdzia�a mnie i s�ysza�a, ale nie reagowa�a. Ko� nie chcia� i��, a ja nie mog�em go opanowa�. Musia�em zsi���. Za nic nie mog�em jej podnie�� jedn� r�k�, a drug� musia�em trzyma� wodze, ko� si� szarpa� tak, �e ma�o mnie nie obali�. Gdy j� podnosi�em, zacz�a krzycze�. Potem wypr�y�a si� i zemdla�a. Owin��em j� p�aszczem, kt�ry zamoczy�em w ka�u�y, w b�ocie, gnoj�wce i krwi. I pojechali�my. Prosto przez ogie�.

��Sam nie wiem, jakim cudem uda�o si� nam stamt�d wydosta�. Ale nagle pojawi�a si� wyrwa w murze i znale�li�my si� nad rzek�. Pechowo, w miejscu, kt�re akurat wybrali uciekaj�cy Nordlingowie. Zrzuci�em oficerski he�m, bo po he�mie, cho� skrzyd�a si� opali�y, rozpoznaliby mnie natychmiast. Reszt� ubioru mia�em tak osmalon�, �e nie mog�a mnie zdradzi�. Ale gdyby dziewczyna by�a przytomna, gdyby krzykn�a, roznie�liby mnie na mieczach. Mia�em szcz�cie.

��Jecha�em z nimi ze dwa stajania, potem zosta�em z ty�u i ukry�em si� w krzakach, nad rzek� nios�c� trupy.

Zamilk�, zachrz�ka�, obur�cz pomaca� obanda�owan� g�ow�. I zaczerwieni� si�. A mo�e by� to tylko odblask p�omienia?

��Ciri by�a okropnie ubrudzona. Musia�em j� rozebra� Nie broni�a si�, nie krzycza�a. Dygota�a tylko, oczy mia�a zamkni�te. Ilekro� jej dotkn��em, by umy� lub wytrze�, pr�y�a si� i sztywnia�a� Wiem, trzeba by�o m�wi� do niej, uspokaja� Ale nagle nie mog�em znale�� s��w w waszym j�zyku� W j�zyku mojej matki, kt�ry znam. od dziecka. Nie mog�c znale�� s��w, chcia�em uspokoi� j� dotykiem, delikatno�ci�� Ale ona sztywnia�a i kwili�a� Jak piskl�

��To j� prze�ladowa�o w koszmarach � szepn�� Geralt.

��Wiem. Mnie te�.

��Co by�o dalej?

��Zasn�a. I ja te�. Ze zm�czenia. Gdy si� obudzi�em, nie by�o jej przy mnie. Nie by�o jej nigdzie. Reszty nie pami�tam. Ci, kt�rzy mnie odnale�li, twierdz�, �e biega�em w k�ko i wy�em jak wilk. Musieli mnie zwi�za�. Gdy si� uspokoi�em, wzi�li si� za mnie ludzie z wywiadu, podw�adni Vattiera de Rideaux. Chodzi�o im o Cirill�. Gdzie jest, gdzie i dok�d uciek�a, jakim sposobem mi uciek�a, dlaczego pozwoli�em jej uciec. I od nowa, od pocz�tku: gdzie jest, dok�d uciek�a� Rozw�cieczony, wrzasn��em co� o cesarzu, jak krogulec poluj�cym na ma�e dziewczynki. Za ten okrzyk ponad rok siedzia�em w cytadeli. A potem wr�ci�em do �ask, bo by�em potrzebny. Na Thanedd potrzebny by� kto�, kto m�wi� wsp�lnym i wiedzia�, jak Ciri wygl�da. Cesarz chcia�, bym pojecha� na Thanedd� I tym razem nie zawi�d�. Bym przywi�z� mu Ciri.

Zamilk� na chwil�.

��Emhyr da� mi szans�. Mog�em odm�wi�, zrezygnowa� z szansy. Oznacza�oby to definitywn�, totaln�, do�ywotni� nie�ask� i zapomnienie, ale odm�wi� mog�em, gdybym chcia�. Ale ja nie odm�wi�em. Bo widzisz, Geralt� Ja nie mog�em o niej zapomnie�.

��Nie b�d� ci� ok�amywa�. Ja j� bezustannie widzia�em w snach. I nie jako chude dziecko, kt�rym by�a nad rzek�, gdy j� rozebra�em i my�em. Widzia�em j�� I wci�� widz� j� jako kobiet�, pi�kn�, �wiadom�, prowokuj�c�� Z takimi szczeg�ami, jak p�sowa r�a wytatuowana w pachwinie�

��O czym ty m�wisz?

��Nie wiem, sam nie wiem� Ale tak by�o i tak jest nadal. Ja j� nadal widz� w snach, tak samo, jak w snach widzia�em j� wtedy� To dlatego zg�osi�em si� do misji na Thanedd. Dlatego p�niej chcia�em si� do was przy��czy�.

Ja� Ja chc� j� jeszcze raz� zobaczy�. Chc� jeszcze raz dotkn�� jej w�os�w, spojrze� w jej oczy� Chc� na ni� patrze�. Zabij mnie, je�li wola. Ale nie b�d� d�u�ej udawa�. Ja my�l� Ja my�l�, �e ja j� kocham. Prosz� ci�, nie �miej si�.

��Wcale mi nie do �miechu.

��Dlatego w�a�nie z wami jad�. Rozumiesz?

��Chcesz jej dla siebie czy dla twego cesarza?

��Jestem realist� � szepn��. - Przecie� ona mnie nie zechce. A jako ma��onk� cesarza m�g�bym j� przynajmniej widywa�.

��Jako realista � prychn�� Wied�min � powiniene� wiedzie�, �e najpierw musimy j� odnale�� i ocali�. Za�o�ywszy, �e twoje sny nie k�ami� i Ciri faktycznie jeszcze �yje.

��Wiem o tym. A gdy j� odnajdziemy? Co wtedy?

��Zobaczymy. Zobaczymy, Cahir.

��Nie zw�d� mnie. B�d� szczery. Przecie� nie pozwolisz, bym j� zabra�.

Nie odpowiedzia�. Cahir nie ponawia� pytania.

��Do tego czasu � spyta� ch�odno � mo�emy by� druhami?

��Mo�emy, Cahir. Jeszcze raz przepraszam ci� za tamto. Nie wiem, co we mnie wst�pi�o. W gruncie rzeczy nigdy powa�nie nie podejrzewa�em ci� o zdrad� czy dwulicowo��.

��Ja nie jestem zdrajc�. Ja ci� nigdy nie zdradz�, wied�minie.

Jechali g��bokim w�wozem, kt�ry bystra i szeroka ju� rzeka Sansretour wy��obi�a w�r�d wzg�rz. Jechali na wsch�d, ku granicy ksi�stwa Toussaint. Gorgona, G�ra Diab�a, wznosi�a si� nad nimi. �eby popatrze� na jej wierzcho�ek, musieliby zadziera� g�owy.

Ale nie zadzierali.

Najpierw poczuli dym, w chwil� p�niej ujrzeli ognisko, a nad nim ro�ny, na kt�rych piek�y si� rozp�atane pstr�gi. Ujrzeli siedz�cego obok ogniska samotnego osobnika.

Jeszcze ca�kiem niedawno Geralt wydrwi�by, bezlito�nie wykpi� i mia� za totalnego idiot� ka�dego, kto �mia�by twierdzi�, �e on, Wied�min, dozna wielkiej rado�ci na widok wampira.

��Oho � powiedzia� spokojnie Emiel Regis Rohellec Terzieff-Godefroy, poprawiaj�c ro�ny. - Popatrzcie tylko, co te� kot przyni�s�.

��S� bezpieczni � zapewni� wampir, pop�dzaj�c mu�a Draakula. - Ca�a tr�jka. Milva, Jaskier i oczywi�cie Angouleme, ma si� rozumie�, kt�ra w por� dop�dzi�a nas w Dolinie Sansretour i o wszystkim opowiedzia�a, nie �a�uj�c r�nych barwnych s��w. Nigdy nie mog�em zrozumie�, dlaczego u was, ludzi, wi�kszo�� przekle�stw i obelg nawi�zuje do sfer erotyki? Przecie� seks jest pi�kny i kojarzy si� z pi�knem, rado�ci�, przyjemno�ci�. Jak mo�na nazwy narz�du p�ciowego u�ywa� w charakterze wulgarnego synonimu�

��Trzymaj si� tematu, Regis � przerwa� Geralt.

��Oczywi�cie, przepraszam. Ostrze�eni przez Angouleme przed nadci�gaj�cymi bandytami bezzw�ocznie przekroczyli�my rubie� Toussaint. Milva, co prawda, nie by�a zachwycona, rwa�a si�, by zawr�ci� i i�� wam obu na odsiecz. Zdo�a�em jej to wyperswadowa�. A Jaskier, o dziwo, miast radowa� si� z azylu, jaki daj� granice ksi�stwa, mia� wyra�nie dusz� na ramieniu� Czego on si� tak l�ka w Toussaint, nie wiesz przypadkiem?

��Nie wiem, ale si� domy�lam � odrzek� kwa�no Geralt. - Bo to nie by�oby pierwsze miejsce, gdzie nasz przyjaciel bard narozrabia�. Teraz to on si� troch� ustatkowa�, bo obraca si� w przyzwoitej kompanii, ale za m�odu nie by�o dla niego �wi�to�ci. Rzek�bym, �e bezpieczne by�y przed nim je�e i te kobiety, kt�re wlaz�y na sam czubek wysokiego drzewa. A m�owie kobiet cz�sto � g�sto mieli to trubadurowi za z�e, nie wiedzie� czemu. W Toussaint niechybnie jest jaki� m��, w kt�rym na widok Jaskra mog� od�y� wspomnienia� Ale to w gruncie rzeczy niewa�ne. Wr��my do konkret�w. Co z po�cigiem? Mam nadziej�, �e�

��Nie s�dz� � u�miechn�� si� Regis � by przeszli za nami do Toussaint. Granica roi si� od b��dnego rycerstwa, kt�re nudzi si� niezwykle i szuka okazji do bitki. Nadto, my�my wraz z grup� napotkanych na granicy pielgrzym�w trafili od razu do �wi�tego gaju Myrkvid. A miejsce to budzi strach. Nawet pielgrzymi i chorzy, kt�rzy z najdalszych zak�tk�w w�druj� do Myrkvid po uzdrowienie, zatrzymuj� si� w osiedlu niedaleko skraju lasu, nie �miej�c wchodzi� w g��b. Bo kr��� plotki, �e kto odwa�y si� wej�� do �wi�tych d�br�w, ko�czy spalony na wolnym ogniu w Wiklinowej Babie.

Geralt wci�gn�� powietrze.

��Czy�by�

��Oczywi�cie � wampir znowu nie pozwoli� mu doko�czy�. - W gaju Myrkyid bytuj� druidzi. Ci, kt�rzy dawniej mieszkali w Angrenie, w Caed Dhu, potem wyw�drowali nad jezioro Monduim, a wreszcie do Myrkvid, do Toussaint. By�o nam przeznaczone, �e do nich trafimy. Nie pami�tam, m�wi�em, �e jest nam to przeznaczone?

Geralt odetchn�� mocno. Jad�cy za jego plecami Cahir te�.

��Tw�j znajomy jest w�r�d tych druid�w?

Wampir u�miechn�� si� znowu.

��To nie jest znajomy, lecz znajoma � wyja�ni�. - Owszem, jest w�r�d nich. Nawet awansowa�a. Przewodzi ca�emu Kr�gowi.

��Hierofantka?

��Flaminika. Tak si� nazywa najwy�szy druidzki tytu�, gdy nosi go kobieta. Tylko m�czy�ni bywaj� hierofantami.

��Prawda, zapomnia�em. Rozumiem, �e Milva i reszta�

��S� teraz pod opiek� flaminiki i Kr�gu � wampir swoim zwyczajem odpowiedzia� na pytanie w trakcie jego zadawania, po czym natychmiast przyst�pi� do odpowiedzi na pytania jeszcze nie zadane.

��Ja natomiast pospieszy�em na spotkanie z wami. Albowiem wydarzy�a si� rzecz zagadkowa. Flaminika, kt�rej zacz��em przedstawia� nasz� spraw�, nie da�a mi doko�czy�. O�wiadczy�a, �e wie o wszystkim. �e ju� od jakiego� czasu spodziewa si� naszego przybycia�

��S�ucham?

��Ja te� nie mog�em ukry� niedowierzania � wampir wstrzyma� mu�a, stan�� w strzemionach, rozejrza� si�.

��Szukasz kogo� czy czego�? - spyta� Cahir.

��Ju� nie szukam, znalaz�em. Zsi�d�my.

��Wola�bym jak najpr�dzej�

��Zsi�d�my. Wyja�ni� ci wszystko.

Musieli m�wi� g�o�niej, by m�c porozumie� si� w szumie wodospadu spadaj�cego ze znacznej wysoko�ci po pionowej �cianie skalnego urwiska. W dole, tam, gdzie wodospad wyp�uka� spore jeziorko, w skale zia� czarny otw�r jaskini.

��Tak, to w�a�nie tam � Regis potwierdzi� przypuszczenie wied�mina. - Wyjecha�em ci na spotkanie, bo polecono mi ci� tu skierowa�. Do tej jaskini b�dziesz musia� wej��. M�wi�em ci, druidzi wiedzieli o tobie, wiedzieli o Ciri, wiedzieli o naszej misji. A dowiedzieli si� tego od osoby, kt�ra, o, tam mieszka. Osoba ta, je�li wierzy� druidce, pragnie z tob� porozmawia�.

��Je�li wierzy� druidce � powt�rzy� z przek�sem Geralt. - Ja bywa�em w tych okolicach. Wiem, co mieszka w g��bokich jaskiniach pod G�r� Diab�a. Mieszkaj� tam r�ni mieszka�cy. Ale z przewa�aj�c� wi�kszo�ci� nie da si� gaw�dzi�, chyba �e mieczem. Co jeszcze powiedzia�a ta twoja druidka? W co jeszcze mam uwierzy�?

��W spos�b wyra�ny � wampir utkwi� w Geralcie czarne oczy � da�a mi do zrozumienia, �e nie przepada za osobnikami niszcz�cymi i zabijaj�cymi �yw� przyrod� w og�lno�ci, a za wied�minami w szczeg�lno�ci. Wyja�ni�em, �e w chwili obecnej jeste� wied�minem raczej tytularnym. �e absolutnie nie naprzykrzasz si� �ywej przyrodzie, o ile ta ostatnia tobie si� nie naprzykrza. Flaminika, trzeba ci wiedzie�, ze jest to kobieta niezwykle bystra, zauwa�y�a z miejsca, �e wied�mi�stwa zaniecha�e� nie wskutek zmian �wiatopogl�dowych, lecz zmuszony okoliczno�ciami. Wiem doskonale, powiedzia�a, �e nieszcz�cie spotka�o blisk� wied�minowi osob�. Wied�min zmuszony by� wi�c zaniecha� wied�mi�stwa i pospieszy� na ratunek�

Geralt nie skomentowa�, ale jego spojrzenie by�o na tyle wymowne, �e wampir pospieszy� z wyja�nieniami.

��O�wiadczy�a, cytuj�: "Nie b�d�cy wied�minem Wied�min udowodni, �e sta� go na pokor� i po�wi�cenie. Wst�pi w mroczn� czelu�� ziemi. Bezbronny. Zostawiwszy wszelki or�, wszelkie ostre �elazo. Wszelkie ostre my�li. Wszelk� agresj�, gniew, z�o��, arogancj�. Wejdzie w pokorze. A w�wczas tam, w czelu�ci, pokorny niewied�min znajdzie odpowiedzi na pytania, kt�re go dr�cz�. Znajdzie odpowiedzi na wiele pyta�. Ale gdy Wied�min pozostanie wied�minem, nie znajdzie niczego."

Geralt splun�� w stron� wodospadu i jaskini.

��To zwyk�a gra � o�wiadczy�. - Zabawa! Figle! Jasnowidztwo, po�wi�cenie, tajemnicze spotkania w grotach, odpowiedzi na pytania� Tak ograne chwyty mo�na napotka� tylko u w�drownych dziad�w bajarzy. Kto� tu kpi sobie ze mnie. W najlepszym razie. A je�eli to nie jest kpina�

��Kpin� nie nazwa�bym tego w �adnym razie � powiedzia� stanowczo Regis. - W �adnym, Geralcie z Rivii.

��Co to wi�c jest? Jedno z os�awionych druidzkich dziwactw?

��Nie b�dziemy wiedzie� � odezwa� si� Cahir � dop�ki si� nie przekonamy. Chod�, Geralt, wejdziemy tam razem�

��Nie � pokr�ci� g�ow� wampir. - Flaminika by�a w tym wzgl�dzie kategoryczna. Wied�min musi wej�� tam sam. Bez broni. Daj mi tw�j miecz. Zaopiekuj� si� nim w czasie twej nieobecno�ci.

��Niech mnie diabli��� zacz�� Geralt, ale Regis szybkim gestem przerwa� mu tok wypowiedzi.

��Daj mi tw�j miecz � wyci�gn�� r�k�. - A je�li masz jeszcze jak�� bro�, zostaw mi j� tak�e. Pami�taj o s�owach flaminiki. �adnej agresji. Po�wi�cenie. Pokora.

��Czy ty wiesz, kogo tam napotkam? Kto� lub co czeka na mnie w tej jaskini?

��Nie, nie wiem. Najr�niejsze stwory zamieszkuj� podziemne korytarze pod Gorgon�.

��Szlag mnie trafi!

Wampir chrz�kn�� cicho.

��Tego wykluczy� nie mo�na � rzek� powa�nie. - Ale musisz podj�� to ryzyko. Przecie� wiem, �e je podejmiesz.

Nie zawi�d� si� � tak, jak oczekiwa�, wej�cie do jaskini zawalone by�o imponuj�c� stert� czaszek, �eber, piszczeli i gnat�w. Nie czu�o si� jednak smrodu zgnilizny. Doczesne resztki by�y najwidoczniej wiekowe i pe�ni�y rol� odstraszaj�cej intruz�w dekoracji.

Przynajmniej tak s�dzi�.

Wszed� w ciemno��, ko�ci zachrz�ci�y i zachrupa�y pod stopami.

Wzrok szybko zaadaptowa� mu si� do mroku.

Znajdowa� si� w gigantycznej jaskini, skalnej kawernie, rozmiar�w kt�rej oko nie by�o w stanie ogarn��, albowiem proporcje �ama�y si� i gin�y w lesie stalaktyt�w zwieszaj�cych si� ze sklepienia malowniczymi festonami. Z b�yszcz�cego wilgoci� i mieni�cego si� r�nobarwnym �wirem sp�gu wyrasta�y bia�e i r�owe stalagmity, kr�pe i przysadziste u podstawy, smuklej�ce ku g�rze. Niekt�re si�ga�y wierzcho�kami wysoko ponad g�ow� wied�mina. Niekt�re ��czy�y si� w g�rze ze stalaktytami, tworz�c kolumniaste stalagnaty. Nikt go nie okrzykn��. Jedynym daj�cym si� s�ysze� odg�osem by�y dzwoni�ce echa pluszcz�cej i kapi�cej wody.

Poszed�, wolno, wprost przed siebie, w mrok, mi�dzy kolumny stalagnat�w. Wiedzia�, �e jest obserwowany.

Brak miecza na plecach dawa� si� odczuwa� silnie, natr�tnie i wyrazi�cie � jak brak niedawno wykruszonego z�ba.

Zwolni� kroku.

To, co jeszcze przed chwil� bra� za le��ce u podn�y stalagmit�w okr�g�e g�azy, teraz wyba�usza�o na niego wielkie jarz�ce si� �lepia. W zbitej masie szaroburyeh, pokrytych kurzem kud��w otwiera�y si� ogromne paszcz�ki i b�yska�y sto�kowate k�y.

Barbegazi.

Szed� wolno, a st�pa� uwa�nie � barbegazi by�y wsz�dzie, du�e, �rednie i ma�e, le�a�y na jego drodze, ani my�l�c ust�pi�. Jak do tej pory zachowywa�y si� nad wyraz spokojnie, nie by� jednak pewien, co b�dzie, gdy na kt�rego� nadepnie.

Stalagnaty by�y jak las, nie spos�b by�o i�� prosto, musia� kluczy�. Z g�ry, z naje�onego ig�ami sople�c�w sklepienia kapa�a woda.

Barbegazi � zjawia�o si� ich coraz wi�cej � towarzyszy�y mu w marszu, turlaj�c si� i tocz�c po sp�gu. S�ysza� ich monotonne gaworzenie i sapanie. Czu� ich ostry, kwa�ny zapach.

Musia� si� zatrzyma�. Na jego drodze, mi�dzy dwoma stalagmitami, w miejscu, kt�rego omin�� nie m�g�, le�a� spory echinops, naje�ony mas� d�ugich kolc�w. Geralt prze�kn�� �lin�. Wiedzia� a� nadto dobrze, �e echinops potrafi� strzela� kolcami na odleg�o�� dziesi�ciu st�p. Kolce mia�y szczeg�ln� w�a�ciwo�� � wbite w cia�o �ama�y si�, a ostre ko�c�wki wnika�y i "w�drowa�y" coraz g��biej i g��biej, a� wreszcie dosi�ga�y jakiego� wra�liwego organu.

��Wied�min g�upi � us�ysza� z mroku. - Wied�min tch�rzliwy! Ma stracha, ha, ha!

G�os brzmia� osobliwie i obco, ale Geralt s�ysza� ju� takie g�osy nie jeden i nie dwa razy. Tak m�wi�y istoty nie przyzwyczajone do porozumiewania si� za pomoc� mowy artyku�owanej � przez to dziwnie akcentuj�ce i intonuj�ce, nienaturalnie przeci�gaj�ce sylaby.

��Wied�min g�upi! Wied�min g�upi!

Powstrzyma� si� od komentarza. Zagryz� wargi i ostro�nie przeszed� obok echinopsa. Kolce potwora zafalowa�y jak macki ukwia�u. Ale tylko na moment, potem echinops znieruchomia� i zn�w zacz�� przypomina� wielk� k�p� bagiennej trawy.

Dwa ogromne barbegazi przetoczy�y si� przez jego drog�, szwargocz�c i powarkuj�c. Z g�ry, spod sklepienia, dobieg� �opot b�oniastych skrzyde� i sycz�cy chichot, nieomylnie sygnalizuj�cy obecno�� li�cionos�w i wespertyl�w.

��Przyszed� tutaj, morderca, zabijacz! Wied�min!�� rozleg� si� w mroku ten sam g�os, kt�ry s�ysza� uprzednio � Wlaz� tutaj! O�mieli� si�! Ale nie ma miecza, zabijacz. To jak chce zabija�? Wzrokiem? Ha, ha!

��A mo�e � rozleg� si� drugi g�os, z jeszcze bardziej nienaturaln� artykulacj� � to my jego zabija�? Haaaa?

Barbegazi zagaworzy�y g�o�nym ch�rem. Jeden, wielki jak dojrza�a dynia, przytoczy� si� bardzo blisko i klapn�� z�bami tu� przy pi�tach Geralta. Wied�min st�umi� cisn�ce si� na wargi przekle�stwo. Poszed� dalej. Ze stalaktyt�w kapa�a woda, dzwoni�c srebrzystym echem.

Co� uczepi�o si� jego nogi. Powstrzyma� si�, by nie odtr�ci� gwa�townie.

Stworek by� niedu�y, niewiele wi�kszy od psa peki�czyka. Troch� te� peki�czyka przypomina�. Z oblicza. Z reszty przypomina� ma�pk�. Geralt nie mia� poj�cia, co to jest. - W �yciu nie widzia� niczego podobnego.

��Wid�-min!�� wyartyku�owa� wizgliwie, ale wcale wyra�nie peki�czyk, kurczowo wczepiony w but Geralta. - Wid�-mm-min. Sukin-syn!

��Odczep si� � rzek� przez zaci�ni�te z�by. - Odczep si� od buta, bo kopn� ci� w dup�.

Barbegazi zagaworzy�y g�o�niej, gwa�towniej i gro�niej. W ciemno�ciach co� zarycza�o. Geralt nie wiedzia�, co to by�o. Brzmia�o jak krowa, ale Wied�min szed� o ka�dy zak�ad, �e krowa to nie by�a.

��Wid�-min, sukin-syn.

��Pu�� m�j but � powt�rzy�, z trudem panuj�c nad sob�. - Przyszed�em tu bezbronny, w pokoju. Przeszkadzasz mi�

Urwa� i zakrztusi� si� fal� obrzydliwego fetoru, od kt�rego oczy �zawi�y, a w�osy zwija�y si� w k�dziorki.

Wpity w jego �ydk� peki�czykopodobny stworek wyba�usza� oczy i defekowa� mu prosto na but. Ohydnemu smrodowi towarzyszy�y jeszcze ohydniejsze odg�osy.

Zakl�� adekwatnie do sytuacji i odepchn�� nog� nachalne stworzonko. Du�o delikatniej, ni� nale�a�o. Ale i tak sta�o si� to, czego oczekiwa�.

��Kopn�� ma�ego!�� zarycza�o co� z ciemno�ci, ponad huraganowym wr�cz szwargotaniem i skowytem barbegazi. - Kopn�� ma�ego! Skrzywdzi� mniejszego od siebie!

Najbli�sze barbegazi przyturla�y mu si� do samych n�g. Poczu�, jak ich s�kate i twarde jak kamienie �apska chwytaj� go i unieruchamiaj�. Nie broni� si�, by� zupe�nie zrezygnowany. W futro najwi�kszego i najbardziej agresywnego wytar� obfajdany but. Ci�gni�ty za ubranie, usiad�.

Co� wielkiego zsun�o si� po stalagnacie, zeskakuj�c na sp�g. Od razu wiedzia�, co to jest. Pukacz. Kr�py, p�katy, kosmaty, krzywonogi, szeroki w barach chyba na s��e�, z rud� brod�, kt�ra by�a jeszcze szersza.

Zbli�aniu si� pukacza towarzyszy�y wstrz�sy gruntu, jak gdyby to nie pukacz si� zbli�a�, ale perszeron. Zrogowacia�e i szerokie stopy potwora mia�y � jakkolwiek by to �miesznie brzmia�o � po p�torej stopy d�ugo�ci ka�da.

Pukacz pochyli� si� nad nim i zion�� w�dk�. Szelmy p�dz� tu samogon, pomy�la� machinalnie Geralt.

��Uderzy�e� mniejszego od siebie, wied�minie � wy�mierdzia� mu w twarz pukacz. - Bez dania racji zaatakowa�e� i skrzywdzi�e� ma�e, �agodne, niewinne stworzonko. Wiedzieli�my, �e nie mo�na ci ufa�. Jeste� agresywny. Masz instynkty mordercy. Ilu naszych zabi�e�, kanalio?

Nie uzna� za celowe odpowiada�.

��Ooooo!�� pukacz jeszcze mocniej zion�� na niego przetrawionym alkoholem. - Od dziecka o tym marzy�em! Od dziecka! Wreszcie spe�ni�o si� moje marzenie. Sp�jrz w lewo.

Spojrza� jak kto g�upi. I dosta� praw� pi�ci� w z�by, tak, �e ujrza� wielk� jasno��.

��Oooooo!�� pukacz wyszczerzy� z g�stwy �mierdz�cej brody wielkie krzywe z�biska. - Od dziecka o tym marzy�em! Sp�jrz w prawo.

��Dosy� � rozleg� si� gdzie� z g��bi jaskini g�o�ny i d�wi�czny rozkaz. - Dosy� tych igraszek i figli. Prosz� go pu�ci�.

Geralt wyplu� krew z rozci�tej wargi. Obmy� but w strumyczku �ciekaj�cej po skale wody. Skunks z facjat� peki�czyka szczerzy� si� na niego szyderczo, ale z bezpiecznej odleg�o�ci. Pukacz te� si� szczerzy�, masuj�c pi��.

��Id�, wied�minie � zawarcza�. - Id� do niego, skoro ci� wzywa. Ja poczekam. Bo przecie� to t�dy b�dziesz musia� wraca�.

Jaskinia, do kt�rej wszed�, o dziwo, pe�na by�a �wiat�a. Przez otwory w je��cym si� od sople�c�w sklepieniu wpada�y krzy�uj�ce si� s�upy jasno�ci, wydobywaj�ce ze ska� i naciekowych formacji feeri� blask�w i kolor�w. W powietrzu wisia�a tu nadto p�on�ca jasno�ci� magiczna kula, wspomagana refleksami kwarcu w �cianach. Mimo ca�ej tej iluminacji kraniec jaskini gin�� w mroku, w perspektywie kolumnady stalagnat�w czai�a si� czarna ciemno��.

Na �cianie, kt�r� natura wr�cz przygotowa�a do tego celu, powstawa�o w�a�nie olbrzymie naskalne malowid�o. Artyst� malarzem by� wysoki jasnow�osy elf ubrany w przybrudzon� farb� opo�cz�. W magiczno-naturalnym blasku jego g�ow� wydawa�a si� otacza� �wietlista gloria.

��Usi�d� � elf, nie odrywaj�c wzroku od malowid�a, ruchem p�dzla wskaza� Geraltowi g�az. - Nie zrobili ci krzywdy?

��Nie. Raczej nie.

��Musisz im wybaczy�.

��Faktycznie. Musz�.

��S� troch� jak dzieci. Strasznie cieszyli si� na twoje przyj�cie.

��Zauwa�y�em.

Elf dopiero teraz spojrza� na niego.

��Usi�d� � powt�rzy�. - Za chwil� b�d� do twojej dyspozycji. Ju� ko�cz�.

Tym, co elf ko�czy�, by�o stylizowane zwierz�, prawdopodobnie bizon. Na razie got�w by� jedynie jego kontur � od imponuj�cych rog�w po nie mniej wspania�y ogon. Geralt usiad� na wskazanym g�azie i poprzysi�g� sobie by� cierpliwy i pokorny � do granicy mo�liwo�ci.

Elf, cichute�ko pogwizduj�c przez zaci�ni�te z�by, zanurzy� p�dzelek w miseczce z farb� i szybkimi ruchami pokolorowa� swego bizona na fioletowo. Po chwili namys�u namalowa� na boku zwierza tygrysie pr�gi.

Geralt przygl�da� si� w milczeniu.

Wreszcie elf cofn�� si� o krok, podziwiaj�c naskalny fresk przedstawiaj�ce ju� ca�� scen� my�liwsk�. Fioletowego i pr�gowatego bizona �ciga�y w dzikich podskokach chude, zarysowane niedba�ymi ruchami p�dzla figurki ludzi z �ukami i dzidami.

��Co to ma by�? - nie wytrzyma� Geralt.

Elf spojrza� na niego przelotnie, wk�adaj�c czysty koniec p�dzelka do ust.

��Jest to � oznajmi� � prehistoryczne malowid�o wykonane przez pierwotnych �udzi, kt�rzy mieszkali w tej jaskini przed tysi�cami lat i zajmowali si� g��wnie polowaniem na dawno ju� wymar�e fioletowe bizony. Niekt�rzy z prehistorycznych �owc�w byli artystami, odczuwali g��bok� potrzeb� artystycznego odreagowania. Uwiecznienia tego, co im w duszach gra�o.

��Fascynuj�ce.

��Pewnie, �e tak � zgodzi� si� elf. - Wasi uczeni od lat �a�� po jaskiniach i szukaj� �lad�w pracz�owieka. A ilekro� znajd� takowe, s� niepomiernie zafascynowani. Znajduj� bowiem dow�d na to, �e na tym l�dzie, i w tym �wiecie zarazem, nie jeste�cie przyb��dami. Dow�d na to, �e wasi przodkowie zamieszkiwali tu od wiek�w, do ich spadkobierc�w zatem ten �wiat nale�y. C�, ka�da rasa ma prawo do jakich� tam korzeni. Nawet wasza, ludzka, kt�rej korzeni trzeba wszak szuka� na czubkach drzew. Ha, �mieszny kalambur, nie uwa�asz? Wart epigramatu. Lubisz lekk� poezj�? Jak my�lisz, co by tu jeszcze dorysowa�?

��Dorysuj praludzkim �owcom wielkie, wzwiedzione fallusy.

��To jest my�l � elf zanurzy� p�dzelek w farbce. - Kult falliczny by� typowy dla prymitywnych cywilizacji. Mo�e to r�wnie� pos�u�y� powstaniu teorii, �e rasa ludzka ulega fizycznej degeneracji. Przodkowie mieli fallusy jak maczugi, potomkom zosta�y �mieszne, szcz�tkowe kutasiki� Dzi�kuj�, wied�minie.

��Nie ma za co. Ot, gra�o mi w duszy. Farba wygl�da bardzo �wie�o, jak na prehistoryczn�.

��Za trzy, cztery dni barwy zblakn� pod wp�ywem soli, kt�r� wydziela �ciana i malunek zrobi si� tak prehistoryczny, �e prosz� siada�. Wasi uczeni posikaj� si� z rado�ci, gdy to zobacz�. �aden, g�ow� daj�, nie pozna si� na mojej krotochwili.

��Pozna si�.

��A to jakim sposobem?

��Przecie� nie wytrzymasz, by nie podpisa� arcydzie�a. Elf za�mia� si� sucho.

��Celnie! Rozszyfrowa�e� mnie bezb��dnie. Ech, ogniu pr�no�ci, jak�e trudno arty�cie ugasi� ci� w sobie. Ja ju� podpisa�em malowid�o. O, tutaj.

��To nie jest wa�ka?

��Nie. To ideogram oznaczaj�cy moje imi�. Nazywam si� Crevan Espane aep Caomhan Macha. Dla wygody u�ywam aliasu Avallac'h i tak te� mo�esz zwraca� si� do mnie.

��Nie omieszkam.

��Ciebie za� zw� Geraltem z Rivii. Jeste� wied�miaem. Aktualnie nie gromisz jednak potwor�w i bestii, zaj�ty poszukiwaniem zaginionych dziewcz�t.

��Zadziwiaj�co szybko rozchodz� si� wie�ci. Zadziwiaj�co daleko. I zadziwiaj�co g��boko. Podobno przewidzia�e�, �e zjawi� si� tutaj. Umiesz tedy przepowiada� przysz�o��, jak rozumiem?

��Przepowiada� przysz�o�� � Ayallac'h wytar� r�ce w szmatk� � potrafi ka�dy. I ka�dy to robi, bo to wszak�e �atwe. Nie jest �adn� sztuk� przepowiada�. Sztuk� jest przepowiada� trafnie.

��Wyw�d zgrabny i wart epigramatu. Ty, jasna rzecz, umiesz przepowiada� trafnie.

��Nader cz�sto. Ja, drogi Geralcie, umiem sporo i wiem sporo. Wskazuje zreszt� na to m�j, jak to powiedzieliby�cie wy, ludzie, tytu� naukowy. W pe�nym brzmieniu: Aen Saeyheme.

��Wiedz�cy.

��W samej rzeczy.

��I zechc�cy, mam nadziej�, podzieli� si� wiedz�?

Ayallac'h milcza� przez chwil�.

��Podzieli� si�? - powiedzia� wreszcie przeci�gle. - Z tob�? Wiedza, m�j drogi, to przywilej, a przywileje dzieli si� tylko z r�wnymi sobie. A dlaczeg� to niby ja, elf, Wiedz�cy, cz�onek elity, mia�bym dzieli� si� czymkolwiek z potomkiem istoty, kt�ra zjawi�a si� we wszech�wiecie zaledwie pi�� milion�w lat temu, wyewoluowawszy z ma�py, szczura, szakala czy innego ssaka? Istoty, kt�ra potrzebowa�a co� oko�o miliona lat na odkrycie, �e za pomoc� dw�ch w�ochatych r�k mo�e dokona� jakiej� operacji ogryzion� ko�ci�? Po czym wetkn�a sobie t� ko�� w odbytnic� i zakwili�a ze szcz�cia?

Elf zamilk�, odwr�ciwszy si� i utkwiwszy oczy w swoim malowidle.

��Dlaczeg� to � powt�rzy� � o�mielasz si� s�dzi�, �e podziel� si� z tob� jak�kolwiek wiedz�, cz�owieku? Powiedz mi!

Geralt wytar� but z resztek g�wna.

��Mo�e dlatego � odrzek� sucho � �e to nieuniknione?

Elf odwr�ci� si� gwa�townie.

��Co � zapyta� przez zaci�ni�te z�by � jest nieuniknione?

��Mo�e to � Geraltowi nie chcia�o si� podnosi� g�osu � �e minie dalszych par� lat i ludzie po prostu wezm� sobie ka�d� wiedz�, nie bacz�c, czy kto� zechce dzieli� si� ni� z nimi, czy nie? W tym tak�e i wiedz� o tym, co ty, elf i Wiedz�cy, sprytnie ukrywasz za naskalnymi freskami? Licz�c na to, �e ludzie nie zechc� rozwala� kilofami tej �ciany, zamalowanej fa�szywym dowodem praludzkiego istnienia? Co? M�j ty ogniu pr�no�ci?

Elf parskn��. Wcale weso�o.

��O, tak � powiedzia�. - Pr�no�ci� i�cie posuni�t� do g�upoty by�oby mniema�, �e czego� nie rozwalicie. Rozwalicie wszystko. Tylko co z tego? Co z tego, cz�owieku?

��Nie wiem. Powiedz mi. A je�li nie uznasz za stosowne, to sobie p�jd�. Najch�tniej innym wyj�ciem, bo przy tamtym czekaj� na mnie twoi swawolni kompani pragn�cy nadwer�y� mi �eber.

��Prosz� � elf gwa�townym ruchem rozpostar� r�ce, a �ciana skalna rozwar�a si� ze zgrzytem i trzaskiem, brutalnie dziel�c fioletowego bizona przez p�. - Wyjd� t�dy. St�paj ku �wiat�u. W przeno�ni czy dos�ownie, to z regu�y w�a�ciwa droga.

��Szkoda troch� � mrukn�� Geralt. - Mam na my�li fresk.

- �artujesz chyba � powiedzia� po chwili milczenia elf, zadziwiaj�co wr�cz �agodnie i przyja�nie. - Freskowi nic nie b�dzie. Identycznym zakl�ciem zamkn� ska��, nawet �ladu rysy nie zostanie. Chod�. Wyjd� z tob�, przeprowadz� ci�. Doszed�em do wniosku, �e mam ci jednak co� do powiedzenia. I do pokazania.

Wewn�trz panowa�a ciemno��, ale Wied�min z miejsca wiedzia�, �e jaskinia jest ogromna � pozna� to po temperaturze i ruchu powietrza. �wir, po kt�rym szli, by� mokry Avallac'h wyczarowa� �wiat�o � elfi� mod�, tylko gestem, bez wypowiadania zakl�cia. Jarz�ca si� kula wzleciala ku sklepieniu, formacje kryszta�u g�rskiego w �cianach groty zap�on�y miriadem refleks�w i l�nie�, zata�czy�y cienie. Wied�min westchn�� mimo woli.

Nie pierwszy raz widzia� elfie rze�by i pos�gi, ale za ka�dym razem wra�enie bylo takie samo. �e zastyg�e w p� ruchu, w p�l drgnienia postaci elf�w i elfek nie s� dzie�em d�uta rze�biarza, lecz efektem pot�nego czaru, zdolnego zmieni� �yw� tkank� w bia�y marmur z Amell.

Najbli�sza statua przedstawia�a elk� siedz�c� na podkurczonych nogach na bazaltowej p�ycie. Elfka odwraca�a g�ow�, jak gdyby zaalarmowana szmerem zbli�aj�cych si� krok�w. By�a zupe�nie naga. Bia�y i wyg�adzony do mlecznego blasku marmur sprawia�, �e wr�cz czu�o si� emanuj�ce z pos�gu ciep�o.

Ayallac'h zatrzyma� si� i opar� o jedn� z kolumn, wytyczaj�cych drog� w�r�d alei pos�g�w.

��Po raz drugi � odezwa! si� cicho � b�yskotliwie mnie rozszyfrowa�e�, Geralcie. Tak, mia�e� racj�, bizonie malowid�o na skale to by� kamufla�. Maj�cy zniech�ci� do rozkuwania i przebijania �ciany. Maj�cy uchroni� to wszystko tutaj przed grabie�� i dewastacj�. Ka�da rasa, elfia r�wnie�, ma prawo do korzeni. To, co widzisz, to s� nasze korzenie. St�paj, prosz�, ostro�nie. To jest w gruncie rzeczy cmentarz.

Ta�cz�ce po g�rskich kryszta�ach refleksy �wiat�a wydobywa�y z mroku dalsze szczeg�y � za alej� pos�g�w wida� by�o kolumnady, schody, amfiteatralne kru�ganki, arkady i perystyle. Wszystko z bia�ego marmuru.

��Chc� � podj�� Ayallac'h, zatrzymuj�c si� i wskazuj�c d�oni� � by to przetrwa�o. Nawet gdy my odejdziemy, gdy ca�y ten kontynent i ca�y ten �wiat znajdzie si� pod milow� warstw� lodu i �niegu, Tir na Bea Arainne przetrwa. Odejdziemy st�d, ale kiedy� tu powr�cimy. My, elfy. Przyrzeka nam to Aen Ithlinnespeath, proroctwo Ithlinne Aegli aep Aevenien.

��Wy naprawd� w ni� wierzycie? W t� wieszczb�? A� tak g��boki jest wasz fatalizm?

��Wszystko � elf nie patrzy� na niego, lecz na marmurowe kolumny pokryte delikatn� jak paj�czyna p�askorze�b� � zosta�o przewidziane i wyprorokowane. Wasze przybycie na kontynent, wojny, przelew elfiej i ludzkiej krwi. Wzrastanie waszej rasy, dekadencj� naszej. Walk� w�adc�w P�nocy i Po�udnia. I powstanie oto kr�l Po�udnia przeciw kr�lom P�nocy i zaleje ich ziemie jak pow�d�, b�d� oni zdruzgotani, a narody ich zniszczone�

I tak zacznie si� zag�ada �wiata. Pami�tasz tekst Itliny, wied�minie? Kto jest daleko, umrze od zarazy; kto jest blisko, padnie od miecza; kto uchowa si�, umrze z g�odu, kto przetrwa, tego zgubi mr�z� Albowiem nadejdzie Tedd Deireadh, Czas Ko�ca, Czas Miecza i Topora, Czas Pogardy, Czas Bia�ego Zimna i Wilczej Zamieci�

��Poezja.

��Wolisz mniej poetycko? Wskutek zmiany k�ta padania promieni s�onecznych przesunie si�, i to znacznie, granica wiecznej zmarzliny. To g�ry zmia�d�y i odepchnie daleko na po�udnie sun�cy z p�nocy l�d. Wszystko przysypie bia�y �nie�ek. Warstw� grub� na ponad mil�. I zrobi si� bardzo, ale to bardzo zimno.

��B�dziemy nosi� cieple gacie � zapowiedzia� bez emocji Geralt. - Ko�uszki. I futrzane czapki.

��Z ust mi to wyj��e� � zgodzi� si� spokojnie elf. - I w tych gaciach i czapkach przetrwacie, by kt�rego� dnia wr�ci� tu, kopa� do�y i szpera� w tych jaskiniach, by niszczy� i kra��. Wieszczba Itliny tego nie m�wi, ale ja to wiem. Nie spos�b ca�kowicie zniszczy� ludzi i karaluch�w, zawsze zostanie co najmniej parka. Co do nas, elf�w, Itlina jest bardziej zdecydowana: ocalej� tylko ci, kt�rzy p�jd� za Jask�k�. Jask�ka, symbol wiosny, jest wybawicielk�, t�, kt�ra otworzy Zakazane Drzwi, wska�e drog� wybawienia. I umo�liwi odrodzenie �wiata. Jask�ka, Dziecko Starszej Krwi.

��Czyli Ciri?�� nie wytrzyma� Geralt. - Albo dziecko Ciri? Jak? I dlaczego?

Ayallac'h, zdawa�oby si�, nie dos�ysza�.

��Jask�ka ze Starszej Krwi � powt�rzy�. - Z jej krwi. Chod�. I sp�jrz.

Nawet spo�r�d innych niesamowicie wr�cz realistycznych, uchwyconych w ruchu lub ge�cie pos�g�w wskazywany przez Avallac'ha wyr�nia� si�. Bia�a marmurowa elfka, p�le��ca na p�ycie, sprawi�a wra�enie, jak gdyby � przebudzona � mia�a za chwil� usi��� i wsta�. By�a obr�cona twarz� ku pustemu miejscu u jej boku, a uniesiona d�o� zdawa�a si� dotyka� tam czego� niewidzialnego.

Na twarzy elfki malowa� si� wyraz spokoju i szcz�cia.

D�ugo trwa�o, zanim Ayallac'h przerwa� cisz�.

��To jest Lara Dorren aep Shiadhal. Oczywi�cie, to nie gr�b, lecz cenotaf. Dziwi de pozycja pos�gu? C�, nie znalaz� poparcia projekt, by wyku� w marmurze oboje legendarnych kochank�w: Lar� i Cregennana z Lod. Cregennan by� cz�owiekiem, by�oby �wi�tokradztwem marnowa� amellski marmur na jego statu�. By�oby blu�nierstwem stawia� statu� cz�owieka tutaj, w Tir na Bea Arainne.

Z drugiej strony, jeszcze wi�ksz� zbrodni� by�oby z premedytacj� niszczy� pami�� o tym uczuciu. Si�gni�to wi�c po z�oty �rodek. Cregennana� formalnie tutaj nie ma. A jednak jest. W spojrzeniu i pozie Lary. Kochankowie s� razem. Nic nie zdo�a�o ich rozdzieli�. Ani �mier�, ani niepami�� Ani nienawi��.

Wied�minowi zdawa�o si�, �e oboj�tny g�os elfa zmieni� si� na moment. Ale to chyba nie by�o mo�liwe.

Avallac'h zbli�y� si� do pos�gu, ostro�nym, delikatnym ruchem pog�adzi� marmurowe rami�. Potem odwr�ci� si�, a na jego tr�jk�tnej twarzy zjawi� si� znowu zwyk�y, lekko drwi�cy u�miech.

��Czy wiesz, wied�minie, co jest najwi�kszym minusem d�ugowieczno�ci?

��Nie.

��Seks.

��Co?

��Dobrze s�ysza�e�. Seks. Po nieca�ych stu latach staje si� nudny. Nie ma w nim ju� nic, co mog�oby fascynowa� i ekscytowa�, co mia�oby podniecaj�cy urok nowo�ci. Wszystko ju� by�o� Takim czy innym sposobem, ale by�o. I wtedy nagle przychodzi Koniunkcja Sfer i pojawiacie si� tutaj wy, ludzie. Pojawiaj� si� tu niedobitki ludzi, przyby�e z innego �wiata, z waszego dawnego �wiata, kt�ry uda�o wam si� totalnie zniszczy�, waszymi w�asnymi, wci�� ow�osionymi r�kami zniszczy�, zaledwie pi�� milion�w lat po wykszta�ceniu si� jako gatunek. Jest was garstka, �redni� �ycia macie �miesznie nisk�, wasze przetrwanie zale�y wi�c od tempa rozrodu, wobec tego wyuzdana ��dza nigdy was nie opuszcza, seks rz�dzi wami totalnie, jest to pop�d silniejszy nawet ni� instynkt samozachowawczy. Umrze�, czemu nie, je�li wcze�niej da si� poch�do�y�: oto w niewielkim skr�cie ca�a wasza filozofia.

Geralt nie przerywa� i nie komentowa�, cho� ochot� mia� wielk�.

��I co si� nagle okazuje?�� podj�� Ayallac'h. - Elfy, znudzone znudzonymi elfkami, bior� si� za zawsze ch�tne ludzkie kobiety, znudzone elfki oddaj� si� z perwersyjnej ciekawo�ci zawsze pe�nym wigoru i werwy ludzkim samcom. I dzieje si� co�, czego wyt�umaczy� nie potrafi nikt: elfki, kt�re normalnie maj� owulacj� raz na dziesi��, dwadzie�cia lat, sp�kuj�c z cz�owiekiem zaczynaj� owulowa� przy ka�dym silnym orgazmie. Zadzia�a� jaki� ukryty hormon, mo�e kombinacja hormon�w. Elfki rozumiej�, �e dzieci mog� mie� w praktyce tylko z lud�mi. To elki sprawi�y, �e nie eksterminowali�my was, gdy jeszcze byli�my silniejsi. A potem ju� wy byli�cie silniejsi i zacz�li�cie eksterminowa� nas. Ale w elfkach wci�� mieli�cie sprzymierze�c�w. To one by�y or�downiczkami wsp�ycia, wsp�pracy i wsp�istnienia� i nie chcia�y si� przyzna�, �e w gruncie rzeczy chodzi o wsp�spanie.

��Co to ma � chrz�kn�� Geralt � wsp�lnego ze mn�?

��Z tob�? Absolutnie nic. Ale z Ciri wiele. Ciri jest wszak potomkiem Lary Dorren aep Shiadhal, a Lara Dorren by�a or�downiczk� wsp�istnienia z lud�mi. G��wnie z jednym cz�owiekiem. Z Cregennanem z Lod, ludzkim czarodziejem. Lara Dorren wsp�istnia�a z owym Cregennanem cz�sto i skutecznie. M�wi�c pro�ciej: zasz�a w ci���.

Wied�min i tym razem zachowa� milczenie.

��Problem tkwi� w tym, �e Lara Dorren nie by�a zwyk�� elfk�. By�a �adunkiem genetycznym. Specjalnie przygotowywanym. Rezultatem wieloletnich prac. W po��czeniu z innym �adunkiem, elfim, ma si� rozumie�, mia�a urodzi� dziecko jeszcze bardziej specjalne. Poczynaj�c z nasienia cz�owieka, pogrzeba�a te szans�, zmarnowa�a rezultaty setek lat planowania i przygotowa�. Tak przynajmniej w�wczas my�lano. Nikt nie przypuszcza�, by sp�odzony przez Cregennana metys m�g� odziedziczy� po pe�nowarto�ciowej matce co� pozytywnego. Nie, taki mezalians nie m�g� przynie�� niczego dobrego�

��I dlatego � wtr�ci� Geralt � zosta� surowo ukarany.

��Nie tak, jak my�lisz � Ayallac'h spojrza� na niego szybko. - Chocia� zwi�zek Lary Dorren i Cregennana przyni�s� nieobliczalne szkody elfom, a ludziom m�g� wyj�� tylko na dobre, jednak to ludzie, nie elfy, zamordowali Cregennana. Ludzie, nie elfy, zgubili Lar�. Tak w�a�nie by�o, mimo tego, �e wielu elf�w mia�o powody, by nienawidzi� kochank�w. R�wnie� osobiste.

Geralta ju� po raz drugi zastanowi�a nieznaczna zmiana w g�osie elfa.

��Tak czy inaczej � podj�� Avallac'h � wsp�istnienie p�k�o jak ba�ka mydlana, rasy skoczy�y sobie do garde�. Zacz�a si� wojna, kt�ra trwa do dzi�. A tymczasem materia� genetyczny Lary� Istnieje, jak si� ju� zapewne domy�li�e�. I nawet rozwin�� si�. Niestety, zmutowa�. Tak, tak. Twoja Ciri jest mutantem.

Elf i tym razem nie doczeka� si� komentarza.

��Maczali w tym oczywi�cie palce wasi czarodzieje, sprytnie ��cz�c hodowlane osobniki w parki, ale im r�wnie� wymkn�o si� to spod kontroli. Ma�o kto domy�la si�, jakim cudem materia� genetyczny Lary Dorren odrodzi� si� tak pot�nie w Ciri, co by�o wyzwalaczem. My�l�, �e wie o tym Vilgefortz, ten sam, kt�ry na Thanedd porachowa� ci ko�ci. Czarodzieje, kt�rzy eksperymentowali z potomstwem Lary i Riannon, prowadz�c przez czas jaki� regularn� hodowl�, nie doszli do oczekiwanych rezultat�w, znudzili si� i zaniechali eksperymentu. Ale eksperyment trwa�, z tym, �e teraz ju� samorzutnie. Ciri, c�rka Pavetty, wnuczka Calanthe, prapraprawnuczka Riannon, by�a prawdziwym potomkiem Lary Dorren. Vilgefortz dowiedzia� si� o tym, prawdopodobnie przypadkiem. Wie o tym te� Emhyr var Emreis, cesarz Nilfgaardu.

��I wiesz o tym ty.

��Ja wiem nawet wi�cej ni� oni obaj. Ale to nie ma znaczenia. M�yn przeznaczenia dzia�a, �arna losu miel�� To, co przeznaczone, musi si� sta�.

��A co musi si� sta�?

��To, co przeznaczone. Co zosta�o ustalone odg�rnie, w przeno�nym rzecz jasna znaczeniu. Co�, o czym przes�dza dzia�anie niezawodnie funkcjonuj�cego mechanizmu, u podstaw kt�rego le�� Cel, Plan i Rezultat.

��To jest albo poezja, albo metafizyka. Albo jedno i drugie, bo czasami trudno rozgraniczy�. Czy mo�liwe s� jakie� konkrety? Cho�by minimalne? Ch�tnie podyskutowa�bym z tob� o tym i owym, ale tak si� sk�ada, �e mi pilno.

Avallac'h zmierzy� go przeci�g�ym spojrzeniem.

��A dok�d to tak ci pilno? Ach, wybacz� Ty, jak mi si� zdaje, nie zrozumia�e� nic z tego, co m�wi�em. Powiem wi�c prosto: twoja wielka wyprawa ratunkowa pozbawiona jest ju� sensu. Ca�kowicie go straci�a.

��Powod�w jest kilka � podj�� elf, patrz�c na kamienn� twarz wied�mina. - Po pierwsze, jest ju� za p�no, zasadnicze z�o ju� si� dokona�o, nie jeste� ju� w stanie ocali� przed nim dziewczyny. Po drugie, teraz, gdy wst�pi�a ju� na w�a�ciw� drog�, Jask�ka �wietnie poradzi sobie sama, zbyt pot�n� moc nosi w sobie, by l�ka� si� czegokolwiek. Twoja pomoc jest jej zb�dna. A po trzecie� Hmmm�

��Ja ci� ca�y czas s�ucham, Ayallac'h. Ca�y czas.

��Po trzecie� Po trzecie, kto� inny jej teraz pomo�e. Chyba nie jeste� a� tak arogancki, by my�le�, �e t� dziewczyn� tylko i wy��cznie z tob� powi�za�o przeznaczenie.

��To wszystko?

��Tak.

��Do widzenia zatem.

��Zaczekaj.

��M�wi�em. Pilno mi.

��Za��my przez chwil� � rzek� spokojnie elf � �e ja faktycznie wiem, co si� stanie, �e widz� przysz�o��. Je�eli powiem ci, �e to, co ma si� sta�, stanie si� i tak, niezale�nie od czynionych przez ciebie wysi�k�w? Od podejmowanych inicjatyw? Je�li zakomunikuj� ci, �e m�g�by� wyszuka� sobie jakie� spokojne miejsce na ziemi i siedzie� tam, nic nie robi�c, czekaj�c na nieuniknione konsekwencje biegu wydarze�, czy zdecydujesz si� na co� takiego?

��Nie.

��A je�eli zakomunikuj� ci, �e twoja aktywno��, �wiadcz�ca o braku wiary w niezachwiane mechanizmy Celu, Planu i Rezultatu, mo�e, cho� prawdopodobie�stwo jest nik�e, rzeczywi�cie zmieni� co nieco, ale wy��cznie na gorsze? Czy przemy�lisz spraw� ponownie? Ach, ju� z twojej miny widz�, �e nie. Zapytam wi�c po prostu: dlaczego nie?

��Naprawd� chcesz wiedzie�?

��Naprawd�.

��Dlatego, �e ja zwyczajnie nie wierz� w twoje metafizyczne komuna�y o celach, planach i odg�rnych zamys�ach stw�rc�w. Nie wierz� r�wnie� w wasz� s�ynn� wieszczb� Itliny i inne proroctwa. Mam je, wyobra� sobie, za taki sam kit i humbug, jak twoje naskalne malowid�o. Fioletowy bizon, Avallac'h. Nic wi�cej. Nie wiem, czy nie potrafisz, czy te� nie chcesz mi pom�c. Nie mam jednak do ciebie �alu�

��Powiadasz, nie potrafi� czy te� nie chc� ci pom�c. A w jaki spos�b m�g�bym?

Geralt zastanawia� si� przez moment, absolutnie �wiadom, �e od w�a�ciwego sformu�owania pytania zale�y wiele.

��Odzyskam Ciri?

Odpowied� by�a natychmiastowa.

��Odzyskasz. Po to tylko, by natychmiast j� utraci�. I to na zawsze, nieodwo�alnie. Zanim do tego dojdzie, stracisz wszystkich, kt�rzy ci towarzysz�. Jednego z twych towarzyszy stracisz w ci�gu najbli�szych tygodni, mo�e nawet dni. Mo�e nawet godzin.

��Dzi�kuj�.

��Jeszcze nie sko�czy�em. Bezpo�rednim i rych�ym skutkiem twojej ingerencji w miel�ce �arna Celu i Planu b�dzie �mier� kilkudziesi�ciu tysi�cy ludzi. Co zreszt� nie ma wielkiego znaczenia, albowiem nied�ugo p�niej �ycie straci kilkadziesi�t milion�w ludzi. �wiat, jakim go znasz, po prostu zniknie, przestanie istnie�, by po up�ywie stosownego czasu odrodzi� si� w zupe�nie odmienionej postaci. Ale na to akurat nikt nie ma i nie b�dzie mia� �adnego wp�ywu, nikt nie jest w stanie temu zapobiec ani odwr�ci� kolei rzeczy. Ani ty, ani ja, ani czarodzieje, ani Wiedz�cy. Ani nawet Ciri. Co ty na to?

��Fioletowy bizon. Tym niemniej dzi�kuj� ci, Avallac'h.

��Swoj� drog� � wzruszy� ramionami elf � troch� ciekawi mnie, co mo�e zdzia�a� kamyczek wpadaj�cy w tryby �aren� Czy jeszcze co� mog� dla ciebie zrobi�?

��Raczej nie. Bo pokaza� mi Ciri, jak s�dz�, nie mo�esz?

��Kto tak powiedzia�?

Geralt wstrzyma� oddech.

Ayallac'h skierowa� szybkie kroki w stron� �ciany jaskini, daj�c znak, by Wied�min szed� za nim.

- �ciany Tir na Bea Arainne � wskaza� na skrz�ce si� g�rskie kryszta�y � maj� szczeg�lne w�a�ciwo�ci. A ja, bez pychy, mam szczeg�lne umiej�tno�ci. Po�� na tym r�ce. Wpatrz si�. My�l intensywnie. O tym, jak ona bardzo ci� teraz potrzebuje. I zadeklaruj, �e si� tak wyra��, mentaln� ch�� pomocy. My�l o tym, �e chcesz biec na ratunek, by� u boku, co� w tym gu�cie. Obraz powinien pojawi� si� sam. I by� wyra�ny. Patrz, ale powstrzymuj si� od gwa�townych reakcji. Nic nie m�w. To b�dzie wizja, nie komunikacja.

Us�ucha�.

Pierwsze wizje, wbrew obietnicy, nie by�y wyra�ne. By�y niejasne, ale za to tak gwa�towne, �e cofn�� si� odruchowo. Odr�bana r�ka na blacie sto�u� Krew rozbryzgni�ta na szklistej tafli� Ko�ciotrupy na szkieletach koni� Yennefer, zakuta w kajdany�

Wie�a? Czarna wie�a? A za ni�, w tle� Zorza polarna?

I nagle, bez ostrze�enia, obraz sta� si� klarowny. A� nadto klarowny.

��Jaskier!�� wrzasn�� Geralt. - Milva! Angouleme!

��H�? - zainteresowa� si� Avallac'h. - Ach, tak. Zdaje mi si�, �e� wszystko zepsu�.

Geralt odskoczy� od �ciany jaskini, o ma�o nie przewracaj�c si� o bazaltowy postument.

��Niewa�ne, do cholery!�� krzykn��. - S�uchaj, Avallac'h, ja musz� jak najpr�dzej dosta� si� do tego druidzkiego lasu�

��Caed Myrkvid?

��Bodaj�e! Moim druhom grozi tam �miertelne niebezpiecze�stwo! Walcz� o �ycie! W zagro�eniu s� r�wnie� inni ludzie� Kt�r�dy najpr�dzej� Ach, do diabla! Wracam po miecz i konia�

- �aden ko� � przerwa� spokojnie elf � nie zdo�a zanie�� ci� do Gaju Myrkyid przed zapadni�ciem zmroku�

��Ale ja�

��Jeszcze nie sko�czy�em. Id� po ten tw�j s�ynny miecz, a ja tymczasem za�atwi� ci wierzchowca. Doskona�ego wierzchowca na g�rskie �cie�ki. Jest to wierzchowiec troch�, powiedzia�bym, nietypowy� Ale dzi�ki niemu b�dziesz w Caed Myrkvid za nieca�e p� godziny.

Pukacz �mierdzia� jak ko� � i tu ko�czy�o si� podobie�stwo. Geralt ogl�da� kiedy� w Mahakamie urz�dzone przez krasnoludy zawody w uje�d�aniu g�rskich muflon�w i wyda�o mu si� to sportem absolutnie ekstremalnym. Ale dopiero teraz, siedz�c na grzbiecie p�dz�cego jak wariat pukacza, dowiadywa� si�, czym jest prawdziwa ekstremalno��.

Aby nie spa��, kurczowo wpija� palce w szorstkie kud�y i �ciska� udami kosmate boki potwora. Pukacz �mierdzia� potem, uryn� i w�dk�. Gna� jak op�tany, od uderze� jego gigantycznych st�p ziemia dudni�a, jak gdyby podeszwy mia� ze spi�u. W niewielkim stopniu zwalniaj�c, pi�� si� na zbocza, a zbiega� z nich tak szybko, �e powietrze wy�o w uszach. P�dzi� po graniach, perciach i p�kach tak w�skich, �e Geralt zaciska� powieki, by nie patrze� w d�. Przesadza� wodogrzmoty, kaskady, przepa�cie i rozpadliny, kt�rych nie przeskoczy�by muflon, a ka�demu udanemu skokowi towarzyszy� dziki i og�uszaj�cy ryk. To znaczy, jeszcze dzikszy i bardziej og�uszaj�cy ni� zwykle pukacz rycza� bowiem praktycznie bez przerwy.

��Nie p�d� tak!�� p�d powietrza wciska� s�owa z powrotem do gard�a.

��Bo co?

��Pi�e�!

��Uuuaaahaaaaaaaa!

Gnali. W uszach �wiszcza�o.

Pukacz �mierdzia�.

�oskot olbrzymich st�p o ska�� �cich�, zagrzechota�y go�oborza i piargi. Potem grunt zrobi� si� mniej kamienisty, zielono mign�o co�, co mog�o by� kosodrzewin�. Potem miga�o zielono i br�zowo, bo pukacz w szalonych susach sadzi� przez jod�owy las. Zapach �ywicy zmiesza� si� ze smrodem potwora.

��Uaaahaaaaaa!

Jod�y si� sko�czy�y, zaszumia�y opad�e li�cie. Teraz by�o czerwono, bordowe, ochrowo i ��to.

��Wolnieeeeej!

��Uaaaahahhahaha!

Pukacz d�ugim susem przesadzi� stert� zwalonych drzew. Geralt o ma�o nie odgryz� sobie j�zyka.

Dzika jazda sko�czy�a si� r�wnie bezceremonialnie, Jak si� zacz�a. Pukacz wry� pi�ty w ziemi�, zarycza� i zrzuci� wied�mina na us�ane li��mi poszycie. Geralt le�a� przez chwil�, z braku tchu nie mog�c nawet z�orzeczy�. Potem wsta�, sycz�c i masuj�c kolano, w kt�rym znowu odezwa� si� b�l.

��Nie spad�e� � stwierdzi� fakt pukacz, a g�os mia� zdziwiony. - No, no.

Geralt nie skomentowa�.

��Jeste�my na miejscu � pukacz wskaza� kosmat� �ap�. - Oto Caed Myrkvid.

W dole pod nimi le�a�a kotlina, szczelnie wype�niona mg��. Z oparu prze�wieca�y wierzcho�ki wielkich drzew.

��Ta mg�a � uprzedzi� pytanie pukacz, w�sz�c � nie jest naturalna. Ponadto czu� stamt�d dym. Na twoim miejscu pospieszy�bym si�, Eeech, poszed�bym z tob�� A� mnie mdli z ochoty do bitki! A ju� jako dziecko marzy�em, by kiedy� m�c zaszar�owa� na ludzi z wied�minem na grzbiecie! Ale Avallac'h zabroni� mi pokazywa� si�. Idzie o bezpiecze�stwo ca�ej naszej spo�eczno�ci�

��Wiem.

��Nie miej za z�e, �e da�em ci w z�by.

��Nie mam.

��Jeste� r�wny ch�op.

��Dzi�kuj� ci. R�wnie� za podwiezienie.

Pukacz wyszczerzy� z�by z rudej brody i zion�� w�dk�.

��Ca�a przyjemno�� po mojej stronie.

Mg�a zalegaj�ca Las Myrkvid by�a g�sta i mia�a nieregularny kszta�t, przywodz�cy na my�l kup� bitej �mietany nasadzonej na tort przez kuchark� b�d�c� niespe�na rozumu. Mg�a ta przypomnia�a wied�minowi Brokilon � Las Driad cz�sto zasnuwal si� podobnie g�stym ochronnym i kamufluj�cym magicznym oparem. Podobna do broklio�skiej by�a te� dostojna i gro�na atmosfera puszczy, tutaj, na skraju, w przewa�aj�cej cz�ci sk�adaj�cej si� z olch i buk�w.

I zupe�nie jak w Brokilonie, ju� na skraju lasu, na zas�anej li��mi drodze, Geralt niemal potkn�� si� o trupy.

Okrutnie zar�bani ludzie nie byli druidami ani Nilfgaardczykami, nie nale�eli te� z pewno�ci� do hassy S�owika i Schirru. Zanim jeszcze Geralt wypatrzy� we mgle zarysy woz�w, przypomnia� sobie, �e Regis m�wi� o pielgrzymach. Wynika�o, �e dla niekt�rych pielgrzym�w pielgrzymka zako�czy�a si� niezbyt szcz�liwie.

Smr�d dymu i spalenizny, nieprzyjemny w wilgotnym powietrzu, stawa� si� coraz wyra�niejszy, wskazywa� drog�. Wkr�tce potem drog� wskaza�y te� g�osy. Okrzyki. I fa�szywa, kocia muzyka g�li.

Geralt przyspieszy� kroku.

Na rozkis�ej od deszczu drodze sta� w�z. Obok jego k� le�a�y kolejne trupy.

Jeden z bandyt�w buszowa� po wozie, wywalaj�c na drog� przedmioty i sprz�ty. Drugi trzyma� wyprz�one konie, trzeci zdziera� z zabitego pielgrzyma szub� z lis�w krzy�ak�w. Czwarty pi�owa� smykiem znalezione wida� w�r�d �up�w g�le, za nic w �wiecie nie mog�c wydoby� z instrumentu cho�by jednej czystej nuty.

Kakofonia przyda�a si� � st�umi�a kroki Geralta.

Muzyka urwa�a si� raptownie, struny g�li j�kn�y rozdzieraj�co, zb�jca run�� na li�cie i zbryzga� je posok�. Trzymaj�cy konie nie zdo�a� nawet krzykn��, sihill przeci�� mu tchawic�. Trzeci zb�j nie zd��y� zeskoczy� z wozu, spad�, rycz�c, z rozsiekan� arteri� udow�. Ostatni zdo�a� nawet wydoby� miecz z pochwy. Ale unie�� go ju� nie zd��y�.

Geralt strz�sn�� kciukiem krew ze zbrocz�.

��Tak, synkowie � powiedzia� w kierunku lasu i zapachu dymu. - To by� g�upi pomys�. Nie nale�a�o s�ucha� S�owika i Schirru. Trzeba by�o zosta� w domu.

Wkr�tce natkn�� si� na nast�pne wozy i nast�pnych zabitych. W�r�d licznych por�banych i pok�utych pielgrzym�w le�eli r�wnie� druidzi w ubroczonych bia�ych szatach. Dym z niezbyt ju� odleg�ego po�aru snu� si� nisko przy ziemi.

Tym razem zb�jcy byli czujniejsi. Uda�o mu si� podej�� tylko jednego, zaj�tego �ci�ganiem tandetnych pier�cionk�w i bransolet z zakrwawionych r�k zabitej kobiety. Geralt, nie deliberuj�c, ci�� bandyt�, bandyta zarycza�, a w�wczas pozostali � zb�jcy przemieszani z Nilfgaardczykami � rzucili si� na niego z wrzaskiem.

Odskoczy� w las, pod najbli�sze drzewo, by pie� chroni� mu plecy. Ale nim jeszcze zb�jcy dobiegli, za�omota�y kopyta, a z krzak�w i mg�y wy�oni� si� olbrzymi ko� okryty kropierzem w z�oto-czerwon� uko�n� szachownic�. Ko� d�wiga� je�d�ca w pe�nej zbroi, �nie�nobia�ym p�aszczu i he�mie z wyci�gni�t� w dzi�b dziurkowan� zas�on�. Zanim bandyci zd��yli och�on��, rycerz ju� siedzia� im na karkach i r�ba� mieczem w lewo i prawo, a krew sika�a fontannami. Pi�kny by� to widok.

Geralt nie mia� jednak czasu si� przygl�da�, sam maj�c na karku dw�ch, zb�jc� w wi�niowym kubraku i czarnego Nilfgaardczyka. Zb�jc�, kt�ry ods�oni� si� przy wypadzie, ci�� przez g�b�, Nilfgaardczyk, zobaczywszy lataj�ce z�by, wzi�� nogi za pas i znikn�� we mgle.

Geralta omal nie stratowa� ko� w szachownicowym kropierzu. Biegn�cy bez je�d�ca.

Nie zwlekaj�c, skoczy� przez zaro�la ku miejscu, z kt�rego dobiega�y krzyki, kl�twy i �omot.

Rycerza w bia�ym p�aszczu trzej bandyci �ci�gn�li z siod�a, teraz usi�owali go ukatrupi�. Jeden, stan�wszy w rozkroku, grzmoci� toporem, drugi r�ba� mieczem, trzeci, ma�y i rudy, podskakiwa� obok jak zaj�c, szukaj�c okazji i nie os�oni�tego miejsca, w kt�re m�g�by wrazi� rohatyn�. Obalony rycerz wrzeszcza� niezrozumiale z wn�trza he�mu i odbija� razy trzyman� obur�cz tarcz�. Za ka�dym ciosem topora tarcza by�a coraz ni�ej, ju� prawie opiera�a si� o napier�nik. By�o oczywiste � jeszcze jeden, dwa takie uderzenia i rycerzowi flaki wyjd� wszystkimi szczelinami pancerza.

Geralt w trzech susach znalaz� si� w�r�d k��bowiska, ci�� w kark podskakuj�cego rudzielca z rohatyn�, szeroko chlasn�� przez brzuch tego z toporem. Rycerz, zwinny mimo zbroi, wyr�n�� trzeciego zb�jc� w kolano rantem tarczy, zwalonego trzykrotnie grzmotn�� w twarz, a� krew spryska�a puklerz. Zerwa� si� na kolana, maca� w�r�d paproci w poszukiwaniu miecza, bucz�c jak ogromny blaszany trute�. Nagle zobaczy� Geralta i znieruchomia�.

��W czyim�e jestem r�ku?�� zatr�bi� z g��bin he�mu.

��W niczyim�e. Ci, kt�rzy tu le��, to r�wnie� moi wrogowie.

��Aha��� rycerz usi�owa� unie�� zas�on� he�mu, ale blacha by�a pogi�ta i mechanizm si� zablokowa�. - Na honor! Dzi�ki wam stokrotne za pomoc.

��Wam. Przecie� to wy�cie przyszli z pomoc� mnie.

��Doprawdy? Kiedy?

Nic nie widzia�, pomy�la� Geralt. Nawet mnie nie zauwa�y� przez dziurki w tym �elaznym garnku.

��Jak wasze miano?�� spyta� rycerz.

��Geralt. Z Rivii.

��Herbu?

��Nie czas, panie rycerzu, na heraldyk�.

��Na honor, prawi�cie, m�ny kawalerze Geralcie � rycerz odnalaz� sw�j miecz, wsta�. Jego poszczerbion� tarcz� � podobnie jak kropierz konia � zdobi�a z�oto-czerwona uko�na szachownica, w polach kt�rej widnia�y naprzemiennie litery A i H.

��To nie jest m�j rodowy herb � zahucza� wyja�niaj�co. - To s� inicja�y mej suzerenki, ksi�nej pani Anny Henrietty. Ja zw� si� Rycerzem Szachownicy. Jestem rycerzem b��dnym. Imienia mego i klejnotu nie wolno mi wyjawia�. Uczyni�em �lub rycerski. Na honor, jeszcze raz dzi�ki ci za pomoc, kawalerze.

��Ca�a przyjemno�� po mojej stronie.

Jeden z powalonych bandyt�w zaj�cza� i zaszele�ci� w li�ciach. Rycerz Szachownicy doskoczy� i pot�nym pchni�ciem przygwo�dzi� go do ziemi. Zb�j zatrzepa� r�kami i nogami jak przek�uty szpilk� paj�k.

��Pospieszajmy � rzek� rycerz. - Hultajstwo jeszcze si� tu sro�y. Na honor, jeszcze nie czas odpoczywa�!

��Prawda � przyzna� Geralt. - Banda grasuje po lesie, zabija pielgrzym�w i druid�w. Moi przyjaciele s� w opa�ach�

��Przepraszam na chwil�.

Drugi zb�j dawa� znaki �ycia. Te� zosta� zamaszy�cie przygwo�d�ony, a zadartymi nogami wywin�� takiego ho�ubca, �e a� mu buty pospada�y.

��Na honor � Rycerz Szachownicy wytar� miecz o mech. - Ci�ko tym �apserdakom rozsta� si� z �yciem! Niech ci� nie dziwi, kawalerze, �e ranionych do�giwam. Na honor, dawniej tego nie czyni�em. Ale ci urwipotcie wracaj� do zdrowia tak szybko, �e uczciwy cz�owiek mo�e tylko pozazdro�ci�. Odk�d z jednym szelm� zdarzy�o mi si� mie� spraw� trzy razy pod rz�d, zacz��em wyka�cza� ich pieczo�owiciej. Tak, �eby ju� na amen.

��Rozumiem.

��Ja, widzicie, jestem b��dny. Ale, na honor, nie ob��kany! O, jest m�j ko�. Chod� tu, Bucefa�!

Las zrobi� si� przestronniej szy i ja�niejszy, zacz�y w nim dominowa� wielkie d�by o roz�o�ystych, lecz rzadkich koronach. Dym i smr�d po�aru czuli ju� z bliska. A po chwili zobaczyli.

P�on�y kryte trzcinowymi strzechami chaty, ca�e niedu�e osiedle. P�on�y p�achty woz�w. Mi�dzy wozami le�a�y trupy � wiele w widocznych z daleka bia�ych druidzkich szatach.

Bandyci i Nilfgaardczycy, dodaj�c sobie odwagi rykiem i kryj�c si� za popychanymi przed sob� wozami, atakowali du�y stoj�cy na palach dom, oparty o pie� gigantycznego d�bu. Dom zbudowany by� z solidnych bali i kryty spadzistym gontem, po kt�rym nieszkodliwie stacza�y si� ciskane przez bandyt�w pochodnie. Obl�ony dom broni� si� i skutecznie odgryza� � na oczach Geralta jeden ze zb�jc�w niebacznie wychyli� si� zza wozu i run��, jak ra�ony gromem, ze strza�� w czaszce.

��Twoi przyjaciele � popisa� si� domy�lno�ci� Rycerz Szachownicy � musz� by� w owym budynku! Na honor, w srogiej s� obie�y! Dalej�e, po�pieszajmy z pomoc�!

Geralt us�ysza� skrzekliwe wrzaski i rozkazy, pozna� rozb�jnika S�owika z obanda�owan� facjat�. Widzia� te� przez moment p�elfa Schirru, kryj�cego si� za plecami Nilfgaardczyk�w w czarnych p�aszczach.

Nagle zarycza�y rogi, a� li�� sypn�� si� z d�b�w. Zadudni�y kopyta bojowych rumak�w, zab�ys�y zbroje i miecze szar�uj�cego rycerstwa. Zb�jcy z wrzaskiem rozbiegli si� w r�ne strony.

��Na honor!�� rykn�� Rycerz Szachownicy, spinaj�c konia. - To moi druhowie! Ubiegli nas! Do ataku, by i nam si� troch� chwa�y dosta�o! Bij, zabij!

Cwa�uj�c na Bucefa�e, Rycerz Szachownicy wpad� na czmychaj�cych zb�jc�w pierwszy, b�yskawicznie zar�ba� dw�ch, reszt� rozproszy� jak jastrz�b wr�ble. Dw�ch skr�ci�o w stron� nadbiegaj�cego Geralta, Wied�min rozprawi� si� z nimi w mgnieniu oka.

A trzeci strzeli� do niego z gabriela. Miniaturowe samostrza�y wymy�li� i opatentowa� niejaki Gabriel, rzemie�lnik z Verden. Reklamowa� je sloganem: "Obro� si� sam". Dooko�a sro�� si� bandytyzm i przemoc, g�osi�a reklama. Prawo jest bezsilne i nieporadne. Obro� si� sam! Nie wychod� z domu bez por�cznego samostrza�u marki �Gabriel�. Gabriel to tw�j str�, Gabriel uchroni przed bandyt� ciebie i twoich bliskich.

Sprzeda�e by�y rekordowe. Wkr�tce por�czne przy napadach gabriele nosili wszyscy bandyci.

Geralt by� wied�minem, umia� uchyli� si� przed be�tem. Ale zapomnia� o obola�ym kolanie. Unik by� o cal sp�niony, li�ciowaty grot rozora� mu ucho. B�l o�lepi�, ale tylko na moment. Zb�jca nie zd��y� napi�� samostrza�u i obroni� si� sam. Rozz�oszczony Geralt r�bn�� go po r�kach, a potem wypru� z niego kiszki szerokim ci�ciem sihilla.

Nie zd��y� nawet obetrze� krwi z ucha i szyi, gdy zaatakowa� go ma�y i ruchliwy jak �asica typek o nienaturalnie b�yszcz�cych oczach, uzbrojony w krzyw� zerrika�sk� saberr�, kt�r� obraca� z podziwu godn� wpraw�. Sparowa� ju� dwa ci�cia Geralta, szlachetna stal obu kling dzwoni�a i sypa�a iskrami.

�asica by� bystry i spostrzegawczy � momentalnie zauwa�y�, �e Wied�min kuleje, momentalnie zacz�� okr��a� i atakowa� z korzystnej dla siebie strony. By� niesamowicie szybki, ostrze saberry a� wy�o w ci�ciach wykonywanych niebezpieczn� krzy�ow� sztuk�. Geralt unika� cios�w z coraz wi�ksz� trudno�ci�. I coraz bardziej utyka�, zmuszany do stawania na obola�� nog�.

�asica skuli� si� nagle, skoczy�, wykona� zr�czny zw�d i fint�, ci�� od ucha. Geralt sparowa� uko�nie i odbi�. Bandyta wykr�ci� si� zwinnie, ju� szed� ze z�o�enia do wrednego dolnego ci�cia, gdy nagle wyba�uszy� oczy, kichn�� pot�nie i usmarka� si�, na moment opuszczaj�c zastaw�. Wied�min b�yskawicznie ci�� go w szyj�, a ostrze dosz�o a� do kr�g�w.

��No i niech mi kto� powie � wydysza�, patrz�c na drgaj�cego trupa � �e u�ywanie narkotyk�w nie jest szkodliwe.

Atakuj�cy go ze wzniesion� maczug� bandyta potkn�� si� i run�� nosem w b�oto, z potylicy stercza�a mu strza�a.

��Id�, wied�minie!�� krzykn�a Milva. - Id�! Trzymaj si�!

Geralt obr�ci� si�, ale nie by�o ju� kogo r�ba�. Milva zastrzeli�a jedynego zb�jc�, kt�ry pozosta� w okolicy. Reszta uciek�a w las, �cigana przez kolorowe rycerstwo. Kilku prze�ladowa� na Bucefale Rycerz Szachownicy. Dopad�, bo s�ycha� by�o z lasu, jak strasznie si� sro�y.

Jeden z Czarnych Nilfgaardczyk�w, niedok�adnie zabity, zerwa� si� nagle i rzuci� do ucieczki. Milva b�yskawicznie podnios�a i napi�a �uk, zawy�y lotki, Nilfgaardczyk pad� na li�cie z szaropi�r� strza�� mi�dzy �opatkami.

�uczniczka westchn�a ci�ko.

��B�dziemy wisie� � powiedzia�a.

��Dlaczego tak s�dzisz?

��Tu przecie Nilfgaard. A ju� drugi miesi�c idzie, jak ja strzelam przewa�n� miar� do Nilfgaardczyk�w.

��Tu jest Taussaint, nie Nilfgaard � Geralt pomaca� bok g�owy, odj�� r�k� ca�� we krwi.

��Cholera. Co tam jest, zobacz, Milva? �uczniczka przyjrza�a si� uwa�nie i krytycznie.

��Tylko ucho ci urwa�o � stwierdzi�a wreszcie. - Nie ma si� czym przejmowa�.

- �atwo ci m�wi�. Ja bardzo lubi�em to ucho. Pom� mi czym� to owi�za�, bo mi ciecze za ko�nierz. Gdzie s� Jaskier i Angouleme?

��W cha�upie, z pielgrzymami� O, zaraza� Za�omota�y kopyta, z mg�y wy�onili si� trzej je�d�cy na bojowych rumakach, powiewaj�cy w galopie p�aszczami i proporcami. Nim jeszcze przebrzmia� ich bojowy krzyk, Geralt ucapi� Milv� za rami� i wci�gn�� j� pod w�z. Nie by�o �art�w z kim�, kto szar�owa� uzbrojony w kopi� o d�ugo�ci czternastu st�p, daj�c� efektywny zasi�g dziesi�ciu st�p przed g�ow� konia.

��Wy�azi�! - Rumaki rycerzy ry�y podkowami ziemi� wok� wozu. - Rzuci� bro� i wy�azi�!

��B�dziemy wisie� � mrukn�a Milva. Mog�a mie� racj�.

��Ha, opryszki!�� zarycza� brz�kliwie jeden z rycerzy, nosz�cy na tarczy czarn� bycz� g�ow� na srebrnym polu.

��Ha, �ajdacy! Na honor, b�dziecie wisie�!

��Na honor!�� zapia� m�odzie�czym g�osem drugi, z tarcz� jednolicie b��kitn�. - Na miejscu ich rozsiekajmy!

��Hola, hola! Sta�!

Z mg�y wy�oni� si� na Bucefale Rycerz Szachownicy. Uda�o mu si� wreszcie podnie�� wykrzywion� zas�on� he�mu, spod kt�rej wygl�da�y teraz bujne p�owe w�sy.

��Uwolnijcie ich co �ywo!�� zawo�a�. - To nie s� grasanci, lecz prawi i uczciwi ludzie. Niewiasta m�nie stawa�a w obronie pielgrzym�w. A ten kawaler to dobry rycerz!

��Dobry rycerz?�� Bycza G�owa podni�s� zas�on� he�mu, przyjrza� si� Geraltowi nader niedowierzaj�co. - Na honor! Nie mo�e to by�!

��Na honor!�� Rycerz Szachownicy waln�� si� w napier�nik pancern� pi�ci�. - Mo�e to by�, parol daj�! M�ny ten kawaler �ycie mi zratowa� w opresji, gdym przez hultaj�w na ziemi� by� zwalon. Zwie si� Geralt z Rivii.

��Herbu?

��Nie wolno mi wyjawia� � burkn�� Wied�min � ni prawdziwego imienia, ni klejnotu. Uczyni�em �lub rycerski. Jestem b��dny Geralt.

��Ooo!�� wrzasn�� nagle znajomy bezczelny g�os. - Popatrzcie, co te� kot przyni�s�! Ha, m�wi�am ci, ciotka, �e Wied�min przyb�dzie nam w sukurs!

��I w sam� por�! - krzykn�� nadchodz�cy z Angouleme i grupk� przestraszonych pielgrzym�w Jaskier, nios�cy lutni� i sw�j nieod��czny tubus. - Ni o sekund� za wcze�nie. Masz dobre wyczucie dramatyzmu, Geralt. Powiniene� pisa� sztuki dla teatr�w!

Zamilk� nagle. Bycza G�owa pochyli� si� w siodle, oczy mu zab�ys�y.

��Wicehrabia Julian?

��Baron de Peyrac-Peyran?

Zza d�b�w wy�oni�o si� nast�pnych dw�ch rycerzy. Jeden, w gamczkowym he�mie ozdobionym wielce udatn� podobizn� bia�ego �ab�dzia z roz�o�onymi skrzyd�ami, prowadzi� na arkanie dw�ch je�c�w. Drugi rycerz, b��dny, ale praktyczny, przygotowywa� stryczki i wypatrywa� dobrej ga��zi.

��Ani S�owik � Angouleme zauwa�y�a spojrzenie wied�mina � ani Schirru. Szkoda.

��Szkoda � przyzna� Geralt. - Ale spr�bujemy naprawi�. Panie rycerzu�

Ale Bycza G�owa � czy raczej baron de Peyrac-Peyran � nie zwraca� na niego uwagi. Widzia�, zdawa�oby si�, tylko Jaskra.

��Na honor � powiedzia� przeci�gle. - Nie myli mnie wzrok! To pan wicehrabia Julian we w�asnej osobie. Ha! Ucieszy si� ksi�na pani!

��Kto to jest wicehrabia Julian?�� zaciekawi� si� Wied�min.

��To ja jestem � powiedzia� p�g�bkiem Jaskier. - Nie mieszaj si� do tego, Geralt.

��Ucieszy si� pani Anarietta � powt�rzy� baron de Peyrac-Peyran. - Ha, na honor! Zabieramy was wszystkich do zamku Beauclair. Tylko bez wym�wek, wicehrabio, �adnym wym�wkom ucha nie dam!

��Cz�� grasant�w zbieg�a � Geralt pozwoli� sobie na do�� zimny ton. - Najpierw proponuj� ich wy�apa�. Potem pomy�limy, co robi� z tak interesuj�co zacz�tym dniem. Co wy na to, panie baronie?

��Na honor � rzek� Bycza G�owa � nie b�dzie z tego nic. Po�cig jest niemo�liwy. Przest�pcy zbiegli za strumie�, a nam za strumie� nog� nawet st�pn�� nie lza, nawet skrawkiem kopyta. Tamta cz�� Lasu Myrkyid jest nietykalnym sanktuarium, a to w my�l kompaktat�w zawartych z druidami przez �askawie panuj�c� nad Toussaint jej mi�o�� ksi�n� Ann� Henriett�

��Zb�jcy tam uciekli, cholera!�� przerwa� Geralt, robi�c si� w�ciek�y. - B�d� w tym nietykalnym sanktuarium mordowa�! A wy mi tu o jakich� kompaktatach�

��Dali�my s�owo rycerskie!�� baronowi de Peyrac-Peyran, jak si� okazywa�o, bardziej przystawa�aby w tarczy barania, ni� bycza g�owa. - Nie wolno! Kompaktaty! Ani krokiem na druidzki teren!

��Komu nie wolno, temu nie wolno � parskn�a Angouleme, ci�gn�c za frezie dwa zb�jeckie konie. - Porzu� te puste gadki, wied�minie. Jedziemy. Ja mam wci�� nie zamkni�te rachunki ze S�owikiem, ty, jak mniemam, chcia�by� jeszcze pogaw�dzi� z p�elfem!

��Ja z wami � powiedzia�a Milva. - Zaraz sobie jak�� koby�� wyszukam.

��Ja te� � wyb�ka� Jaskier. - Ja te� z wami�

��O, co to, to nie!�� zawo�a� byczog�owy baron. - Na honor, pa� wicehrabia Julian pojedzie z nami do zamku Beauclair. Ksi�na nie wybaczy�aby nam, gdyby�my go spotkawszy nie przywiedli. Was nie zatrzymuj�, wolni�cie w swych planach i zamys�ach. Jako kompanion�w wicehrabiego Juliana jej �askawo�� pani Anarietta z ch�ci� podj�aby was godnie i ugo�ci�a na zamku, ale c�, je�li gardzicie jej go�cin��

��Nie gardzimy � przerwa� Geralt, gro�nym spojrzeniem mityguj�c Angouleme, kt�ra za plecami barona wykonywa�a zgi�tym �okciem r�ne paskudne i obel�ywe gesty. - Dalecy jeste�my od tego, by gardzi�. Nie omieszkamy pok�oni� si� ksi�nej i z�o�y� jej nale�ny ho�d. Pierwej jednak za�atwimy to, co mamy do za�atwienia. My te� dali�my s�owo, mo�na powiedzie�, �e te� zawarli�my kompaktaty. Gdy si� z nich wywi��emy, niezw�ocznie skierujemy si� do zamku Beauclair. Przyb�dziemy tam niezawodnie.

��Cho�by tylko po to � doda� znacz�co i z naciskiem � by dopilnowa�, by �adna ujma i dyshonor nie spotka�y tam naszego druha Jaskra. To znaczy, tfu, Juliana.

��Na honor!�� za�mia� si� nag�e baron. - �adna ujma ni dyshonor nie spotkaj� wicehrabiego Juliana, parol na to da� gotowym! Bom przepomnia� wam powiedzie�, wicehrabio, �e ksi���ciu Rajmundowi zmar�o si� dwa lata temu na apopleksj�.

��Ha, ha!�� zawo�a� Jaskier, promieniej�c gwa�townie. - Ksi��� kipn��! A to dopiero wspania�a i radosna nowina! To znaczy, chcia�em rzec, smutek i �al, szkoda i strata� Niech mu ziemia lekk� b�dzie� Je�li jednak tak jest, to jed�my do Beauclair co �ywiej, panowie rycerze! Geralt, Milva, Angouleme, do zobaczenia na zamku!

Przebrodzili strumie�, wp�dzili konie w las, mi�dzy roz�o�yste d�by, w si�gaj�ce strzemion paprocie. Milva bez trudu znalaz�a trop uciekaj�cej szajki. Pojechali tak szybko, jak by�o mo�na � Geralt obawia� si� o druid�w. Ba� si�, �e niedobitki bandy, poczuwszy si� bezpieczne, zechc� wywrze� na druidach zemst� za pogrom doznany od b��dnych rycerzy z Toussaint.

��A to si� Jaskrowi trafi�o � powiedzia�a nagle Angouleme. - Gdy nas S�owikowi obiegli w tej cha�upie, wyzna� mi, przed czym mia� w Toussaint stracha.

��Domy�la�em si� � odrzek� Wied�min. - Nie wiedzia�em tylko, �e tak wysoko wycelowa�. Ksi�na pani, ho, ho!

��To by�o �adnych par� lat temu. A ksi��� Rajmund, ten, kt�ry wykitowa�, poprzysi�g� podobno, �e wyrwie poecie serce, ka�e je upiec, poda niewiernej ksi�nej na wieczerz� i zmusi, by zjad�a. Ma Jaskier szcz�cie, �e nie wpad� ksi�ciu w �apy, gdy jeszcze �y�. My te� mamy szcz�cie�

��To si� dopiero poka�e.

��Jaskier twierdzi, �e owa ksi�na Anarietta kocha go do szale�stwa.

��Jaskier zawsze tak twierdzi.

��Zawrzyjcie g�by!�� warkn�a Milva, �ci�gaj�c wodze i si�gaj�c po �uk.

Klucz�c od d�bu do d�bu p�dzi� w ich stron� zb�jca, bez czapki, bez broni, na o�lep. Bieg�, przewraca� si�, wstawa�, bieg� znowu. I krzycza�. Cienko, przera�liwie, okropnie.

��Co jest?�� zdziwi�a si� Angouleme.

Milva w milczeniu napi�a �uk. Nie strzela�a, czeka�a, a� zb�jca si� przybli�y, a �w p�dzi� wprost na nich, jakby nie ich widzia�. Przebieg� mi�dzy koniem wied�mina i koniem Angouleme. Widzieli jego twarz, bia�� jak twar�g i wykrzywion� zgroz�, widzieli wyba�uszone oczy.

��Ki diabe�? - powt�rzy�a Angouleme.

Milva otrz�sn�a si� ze zdumienia, odwr�ci�a w siodle i pos�a�a uciekaj�cemu strza�� w krzy�e. Zb�j zarycza� i run�� w paprocie.

Ziemia zatrz�s�a si�. Tak, �e z pobliskiego d�bu posypa�y si� �o��dzie.

��Ciekawe � powiedzia�a Angouleme � przed czym on tak wia��

Ziemia zatrz�s�a si� znowu. Zaszele�ci�y krzaki, zatrzeszcza�y �amane ga��zie.

��Co to jest?�� wyj�ka�a Milva, staj�c w strzemionach.

��Co to jest, wied�minie?

Geralt spojrza�, zobaczy� i westchn�� g�o�no. Angouleme te� zobaczy�a. I zblad�a.

��O, kurwa!

Ko� Milvy te� zobaczy�. Zar�a� panicznie, stan�� d�ba, a potem podrzuci� zadem. �uczniczka wylecia�a z siod�a i ci�ko rymn�a na ziemi�. Ko� pogna� w las. Wierzchowiec wied�mina bez namys�u pop�dzi� za nim, nieszcz�liwie wybieraj�c drog� pod nisko zwisaj�cym konarem d�bu. Konar zmi�t� wied�mina z siod�a. Wstrz�s i b�l w kolanie omal nie pozbawi�y go przytomno�ci.

Angouleme najd�u�ej udawa�o si� panowa� nad rozszala�ym koniem, ale wreszcie i ona wyl�dowa�a na ziemi, a ko� uciek�, o ma�o co nie tratuj�c wstaj�cej Milvy.

I w�wczas dok�adniej zobaczyli to co�, co na nich sz�o. I ca�kiem, ale to ca�kiem przestali si� dziwi� panice zwierz�t.

Stw�r przypomina� gigantyczne drzewo, rosochaty wiekowy d�b � a mo�e i by� d�bem. Ale bardzo nietypowym d�bem. Miast sta� sobie gdzie� na polanie w�r�d opad�ych li�ci i �o��dzi, miast pozwala� biega� po sobie wiewi�rkom i sra� na siebie makol�gwom, ten d�b ra�no maszerowa� lasem, miarowo tupa� gruba�nymi korzeniskami i wymachiwa� konarami. P�katy pie� � lub tu��w � potwora mia� na oko ze dwa s��nie �rednicy, a ziej�ca w nim dziupla nie by�a chyba jednak dziupl�, ale paszcz�, bo k�apa�a z odg�osem przypominaj�cym trzaskanie ci�kimi drzwiami.

Cho� pod jego straszliwym ci�arem ziemia dygota�a w spos�b komplikuj�cy utrzymanie r�wnowagi, stw�r sadzi� przez w�do�y nad podziw zwinnie. I nie robi� tego bez celu.

Na ich oczach potw�r zamacha� konarami, �wisn�� ga��ziami i wy�owi� z wykrotu ukrywaj�cego si� tam bandyt�, r�wnie zr�cznie, jak bocian wy�awia skryt� w�r�d traw �ab�. Opleciony ga��ziami opryszek zawis� w�r�d konar�w, wyj�c, a� lito�� bra�a. Geralt zobaczy�, �e potw�r ni�s� ju� trzech w podobny spos�b schwytanych zb�jc�w. I jednego Nilfgaardczyka.

��Uciekajcie��� wyst�ka�, nadaremnie usi�uj�c wsta�. Mia� odczucie, jakby w kolano kto� rytmicznymi uderzeniami m�ota wbija� mu rozpalony do bia�o�ci gw�d�. - Milva� Angouleme� Uciekajcie�

��Nie zostawimy ci�!

D�bopotw�r us�ysza� ich, przytupn�� rado�nie korzeniami i pop�dzi� w ich stron�. Angouleme, nadaremnie pr�buj�c podnie�� Geralta, zakl�a w spos�b wyj�tkowo szkaradny. Milva dr��cymi r�koma usi�owa�a osadzi� strza�� na ci�ciwie. Ca�kiem bezsensownie.

��Uciekajcie!

By�o za p�no. D�bopotw�r ju� by� przy nich. Sparali�owani groz�, widzieli teraz dok�adnie jego �up, czterech zb�jc�w, wisz�cych w oplocie ga��zi. Dw�ch �y�o, bo wydawali z siebie ochryp�e skrzeki i wierzgali nogami. Trzeci, chyba zemdlony, zwisa� bezw�adnie. Potw�r w oczywisty spos�b stara� si� chwyta� �ywcem. Ale z czwartym schwytanym mu nie wysz�o, chyba przez nieuwag� zbyt mocno �cisn�� � co da�o si� miarkowa� po wyba�uszonych oczach ofiary i j�zyku, wywalonym daleko, a� na zapaprany krwi� i wymiocin� podbr�dek.

W nast�pnej sekundzie wisieli ju� w powietrzu, opleceni ga��ziami, wszyscy troje dr�c si� wniebog�osy.

��Pa�, pa�, pa� � us�yszeli z do�u, od strony korzeni. - Pa�, pa�, Drzewko.

Za d�bopotworem, lekko poganiaj�c go li�ciast� witk�, kroczy�a m�oda druidka w bia�ej szacie i kwietnym wianuszku. na g�owie.

��Nie krzywd�, Drzewko, nie �ciskaj. Delikatnie. Pa�, pa�, pa�.

��Nie jeste�my zb�jcami��� zast�ka� z g�ry Geralt, z ledwo�ci� dobywaj�c g�osu z mia�d�onej oplotem konara piersi. - Ka� mu, by nas pu�ci�� Jeste�my niewinni�

��Wszyscy tak m�wi� � druidka odp�dzi�a motylka, kr���cego nad jej brwi�. - Pa�, pa�, pa�.

��Posika�am si� - zaj�cza�a Angouleme. - Psiakrew, posika�am si�!

Milva tylko zacharcza�a. G�owa opad�a jej na pier�. Geralt zakl�� plugawie. By�o to jedyne, co m�g� zrobi�.

Poganiany przez druidk� d�bopotw�r ra�no pobieg� lasem. Podczas tego biegu wszyscy � ci, kt�rzy byli przytomni � dzwonili z�bami w rytm podskok�w stwora. A� sz�o echo.

Po nied�ugim czasie znale�li si� na obszernej polanie. Geralt zobaczy� grup� bia�o odzianych druid�w, a obok nich drugiego d�bopotwora. Ten drugi mia� s�abszy po��w � z jego konar�w zwisa�o tylko trzech bandyt�w, z tego �y� chyba tylko jeden.

��Przest�pcy, zbrodniarze, ludzie niegodziwi!�� przem�wi� z do�u jeden z druid�w, starzec wsparty na d�ugim posochu. - Przyjrzyjcie si� dobrze. Popatrzcie, jaka kara spotyka w Lesie Myrkvid zbrodniarzy i niegodziwc�w. Przypatrzcie si� i zapami�tajcie. Wypu�cimy was, by�cie mogli o tym, co za chwil� ujrzycie, opowiedzie� innym. Na przestrog�!

Na samym �rodku polany pi�trzy� si� wielki stos bierwion i chrustu, a na stosie, wsparta dr�gami, sta�a upleciona z wikliny klatka maj�ca kszta�t wielkiej pa�ubowatej kuk�y. Klatka pe�na by�a wrzeszcz�cych i szamocz�cych si� ludzi. Wied�min wyra�nie s�ysza� �abie, ochryp�e od zgrozy skrzeki rozb�jnika S�owika. Widzia� bia�� jak p��tno i wykrzywion� panicznym strachem twarz p�elfa Schirru, przyprasowan� do wiklinowych splot�w.

��Druidzi!�� wrzasn�� Geralt, mobilizuj�c do tego wrzasku wszystkie si�y, by by� s�yszanym w�r�d og�lnego rejwachu. - Pani flaminiko! Jestem Wied�min Geralt!

��S�ucham?�� odezwa�a si� z do�u wysoka i chuda kobieta z w�osami koloru szarej stali, opadaj�cymi na plecy, �ci�ni�tymi na czole wiankiem z jemio�y.

��Jestem Geralt� Wied�min� Przyjaciel Emiela Regisa�

��Powt�rz, bo nie dos�ysza�am.

��Geraaaaalt! Przyjaciel wampiiiiira!

��Ach! Trzeba by�o tak od razu!

Na dany przez stalowowtos� druidk� znak d�bopotw�r postawi� ich na ziemi. Niezbyt delikatnie. Upadli, �adne nie mog�o wsta� o w�asnych si�ach. Milva by�a nieprzytomna, krew ciek�a jej z nosa. Geralt podni�s� si� z trudem, ukl�k� nad ni�.

Stalowow�osa flaminika stan�a obok, chrz�kn�a. Twarz mia�a bardzo szczup��, chud� wr�cz, budz�c� nieprzyjemne skojarzenia z trupi� czaszk� obci�gni�t� sk�r�. Jej b��kitne jak b�awatki oczy by�y mi�e i �agodne.

��Ma chyba po�amane �ebra � powiedzia�a, patrz�c na Milv�. - Ale zaraz temu zaradzimy. Nasi uzdrowiciele niezw�ocznie udziel� jej pomocy. Ubolewam nad tym, co si� sta�o. Ale sk�d mog�am wiedzie�, kim jeste�cie? Nie zaprasza�am was do Caed Myrkvid i nie udziela�am zgody na wej�cie do naszego sanktuarium. Emiel Regis r�czy� za was, co prawda, ale obecno�� w naszym lesie wied�mina, p�atnego mordercy �ywych stworze�

��Wynios� si� st�d bez chwili zw�oki, czcigodna flaminiko � zapewni� Geralt. - Gdy tylko�

Urwa�, widz�c druid�w z zapalonymi luczywami, podchodz�cych do stosu i pelnej ludzi wiklinowej kuk�y.

��Nie!�� krzykn��, zaciskaj�c pi�ci. - St�jcie!

��Ta klatka � powiedzia�a flaminika, jakby go nie s�ysz�c � mia�a pocz�tkowo s�u�y� jako zimowy pa�nik dla g�oduj�cej zwierzyny, mia�a sta� w lesie nape�niona sianem. Ale gdy schwytali�my tych �otr�w, przypomnia�am sobie wredne plotki i kalumnie, kt�re o nas ludzie rozpowiadaj�. Dobrze, pomy�la�am, b�dziecie mieli wasz� Wiklinow� Bab�. Sami�cie j� wyssali z palca, jako budz�cy zgroz� koszmar, to ja wam ten koszmar zafunduj�

��Ka� im si� wstrzyma� � wydyszal Wied�min. - Czcigodna flaminiko� Nie podpalajcie� Jeden z tych bandyt�w ma wa�ne dla mnie informacje�

Flaminika splot�a r�ce na piersi. Jej b�awatkowe oczy nadal by�y mi�kkie i �agodne.

��O, nie � powiedzia�a sucho. - Nic z tego. Ja nie wierz� w instytucj� �wiadka koronnego. Wymigiwanie si� od kary jest niemoralne.

��Sta�! - wrzasn�� Wied�min. - Nie podk�ada� ognia! Sta�

Flaminika wykona�a r�k� kr�tki gest, a Drzewko, wci�� stoj�ce w pobli�u, zatupa�o korzeniami i po�o�y�o wied�minowi konar na ramieniu. Geralt usiad� i to z rozmachem.

��Podk�ada� ogie�! - rozkaza�a flaminika. - Przykro mi, wied�minie, ale tak by� musi. My, druidzi, cenimy i czcimy �ycie pod ka�d� postaci�. Ale darowywanie �yciem zbrodniarzy jest zwyk�� g�upot�. Zbrodniarzy odstrasza wy��cznie groza. Damy im wi�c przyk�ad grozy. Wielk� nadziej� pok�adam w tym, �e nie b�d� musia�a tego przyk�adu powtarza�.

Chrust zaj�� si� b�yskawicznie, stos buchn�� dymem i o�y� p�omieniami. Dobiegaj�ce z Wiklinowej Baby ryki i wrzaski podnosi�y w�osy na g�owie. Oczywi�cie, nie by�o to mo�liwe we wzmaganej trzaskiem ognia kakofonii, ale Geraltowi zdawa�o si�, �e rozr�nia rozpaczliwe skrzeki S�owika i wysokie, pe�ne b�lu krzyki p�elfa Schirru.

Mia� racj�, pomy�la�. �mier� nie zawsze jest taka sama.

A potem � po czasie jednak makabrycznie d�ugim � stos i Wiklinowa Baba lito�ciwie eksplodowa�y piek�em hucz�cego ognia, ognia, w kt�rym nie mog�o przetrwa� nic.

��Tw�j medalion, Geralt � powiedzia�a stoj�ca obok niego Angouleme.

��S�ucham?�� odchrz�kn��, bo gard�o mia� �ci�ni�te. - Co m�wi�a�?

��Tw�j srebrny medalion z wilkiem. Schirru go mia�. Teraz ju� go straci�e� na amen. Stopi� si� w tym �arze.

��Trudno � powiedzia� po chwili, patrz�c w b�awatkowe oczy flaminiki. - Nie jestem ju� wied�minem. Przesta�em by� wied�minem. Na Thanedd, w Wie�y Mewy. W Brokilonie. Na mo�cie nad Jarug�. W jaskini pod Gorgon�. I tutaj, w Lesie Myrkvid. Nie, ja ju� nie jestem wied�minem. B�d� si� wi�c musia� nauczy� obywa� bez wied�mi�skiego medalionu.

Wicher d�� od morza, �opota� �aglami, m�awka bole�nie, niby drobniutki grad, ciel� w twarz. Woda w Wielkim Kanale by�a o�owiana, zmarszczona wiatrem, upstrzona wysypk� d�d�u.

��T�dy, panie, pozw�lcie. ��d� czeka.

Dijkstra westchn�� ci�ko. Mia� ju� serdecznie dosy� podr�y morskiej, uradowa�o go te kilka chwil, gdy czu� pod nogami twardy i stabilny kamie� nabrze�a, szlag go trafia� na my�l o konieczno�ci wkroczenia znowu na chybotliwy pok�ad. Ale co by�o robi� � Lan Exeter, zimowa stolica Koviru, r�ni�a si� w spos�b zasadniczy od innych stolic �wiata. W porcie Lan Exeter przybywaj�cy morzem podr�ni wysiadali ze statk�w na kamienne keje tylko po to, by natychmiast przesi��� si� na nast�pn� jednostk� p�ywaj�c� � smuk�� wielowios�ow� ��d� z wysoko zadartym dziobem i niewiele ni�sz� ruf�. Lan Exeter by�o zbudowane na wodzie, w szerokim uj�ciu rzeki Tango. Zamiast ulic miasto mia�o kana�y � a ca�a komunikacja miejska dokonywa�a si� na �odziach.

Wsiad� do �odzi, przywitawszy si� z reda�skim ambasadorem oczekuj�cym na niego przy trapie. Odbito od kei, wios�a r�wno uderzy�y o wod�, ��d� ruszy�a, nabra�a szybko�ci. Reda�ski ambasador milcza�.

Ambasador, pomy�la� machinalnie Dijkstra. Od ilu lat Redania wysy�a do Koviru ambasador�w? Od stu dwudziestu, g�ra. Ju� sto dwadzie�cia lat Kovir i Poviss s� dla Redanii zagranic�. A przecie� nie zawsze by�y.

Krainy po�o�one na p�nocy, nad Zatok� Praksedy, Redania z dawien dawna traktowa�a jak swe w�asne lenno. Kovir i Poviss by�y � jak to si� m�wi�o na dworze tretogorskim � apana�em w oprawie koronnej. Kolejni rz�dz�cy tam hrabiowie apana�y�ci zwani byli Trojdenidami, wywodzili si� bowiem � lub twierdzili, �e si� wywodz� � od wsp�lnego przodka, Trojdena. �w�e princ Trojden by� rodzonym bratem kr�la Redanii Radowida I, tego nazwanego p�niej Wielkim. Ju� w m�odo�ci by� �w Trojden typem oble�nym i wyj�tkowo wrednym. Strach bra�, gdy si� pomy�la�o, �e z latami si� rozwinie. Kr�l Radowid � nie b�d�cy pod tym wzgl�dem wyj�tkiem � brata nienawidzi� jak morowej zarazy. Mianowa� go wi�c hrabi� apana�yst� Koviru � by si� go pozby�, odsun�� jak najdalej od siebie. A dalej ni� Kovir nie da�o si�.

Hrabia apana�yst� Trojden by� formalnie wasalem Redanii, ale wasalem nietypowym � nie ponosz�cym �adnych ci�ar�w ani powinno�ci lennych. Ba, nie musia� sk�ada� nawet ceremonialnej przysi�gi lenniczej, za��dano od niego wy��cznie tak zwanej obietnicy nieszkodzenia. Jedni m�wili, �e Radowid zwyczajnie si� zlitowa� � wiedz�c, �e kovirskiej "oprawy koronnej" nie sta� ni na danin�, ni na s�u�ebno��. Inni za� utrzymywali, �e Radowid po prostu nie chcia� na oczy ogl�da� hrabiego apana�ysty � mdli�o go na sam� my�l, �e braciszek mo�e osobi�cie zjawi� si� w Tretogorze z pieni�dzmi lub z pomoc� wojskow�. Jak by�o naprawd�, nikt nie wiedzia�, ale jak by�o, tak zosta�o. D�ugie lata po �mierci Radowida I w Redanii nadal obowi�zywa�o prawo promulgowane za czas�w wielkiego kr�la. Po pierwsze: hrabstwo Koviru jest wasalem, ale nie musi ani p�aci�, ani s�u�y�. Po drugie: apana� kovirski jest dobrem martwej r�ki, a sukcesja jest w wy��cznej gestii domu Trojdenid�w. Po trzecie: Tretogor nie miesza si� do spraw domu Trojdenid�w. Po czwarte: cz�onk�w domu Trojdenid�w nie zaprasza si� do Tretogoru na uroczysto�ci obchod�w �wi�t pa�stwowych. Po pi�te: ani z �adnych innych okazji.

O tym, co na P�nocy si� dzieje, mato kto w sumie wiedzia� i ma�o kogo to interesowa�o. Do Redanii dochodzi�y � g��wnie okr�n� drog�, przez Kaedwen � wie�ci o konfliktach hrabstwa kovirskiego z pomniejszymi p�nocnymi w�adykami. O przymierzach i wojnach � z Hengfors, Malleore, Creyden, Talgarem i innymi kraikami o trudnych do zapami�tania nazwach. Kto� tam kogo� podbija� i wch�ania�, kto� z kim� ��czy� si� w dynastycznym zwi�zku, kto� kogo� pogromi� i zho�dowa� � w sumie nie bardzo by�o wiadomo, kto, kogo i dlaczego.

Wie�ci o wojnach i walkach zwabi�y jednak na P�noc ca�e mrowie zabijak�w, awanturnik�w, �owc�w przyg�d i innych niespokojnych duch�w szukaj�cych �upu i mo�liwo�ci wy�ycia si�. Ci�gn�li tacy ze wszystkich stron �wiata, nawet z kraj�w tak odleg�ych, jak Cintra czy Rivia. Przede wszystkim jednak byli to obywatele Redanii i Kaedwen. Zw�aszcza z Kaedwen sz�y do Koviru ca�e komuniki jazdy � plotka rozg�osi�a nawet, �e na czele jednego pojecha�a os�awiona Aideen, buntownicza nie�lubna c�rka kaedwe�skiego monarchy. W Redanii m�wi�o si� nawet, �e na dworze w Ard Carraigh rodz� si� zamys�y aneksji pomocnego hrabstwa i oderwania go od reda�skiej korony. Kto� tam zacz�� nawet wrzeszcze� o potrzebie zbrojnej interwencji.

Tretogor jednak demonstracyjnie oznajmi�, �e P�noc go nie interesuje. Jak uznali kr�lewscy jury�ci, obowi�zuje zasada wzajemno�ci � apana� kovirski nie ponosi �adnych powinno�ci wobec korony, tedy korona nie udziela pomocy Kovirowi. Tym bardziej, �e Kovir o �adn� pomoc nigdy nie prosi�.

Tymczasem z toczonych na p�nocy wojen Kovir i Poviss podnios�y si� silniejsze i pot�niejsze. Ma�o kto w�wczas o tym wiedzia�. Wyra�niejszym sygna�em rosn�cej pot�gi P�nocy by� coraz aktywniejszy eksport. O Kovirze przez dziesi�tki lat mawiano, �e jedynym bogactwem tej krainy jest piach i morska woda. Dowcip przypomniano sobie, gdy produkcja kovirskich hut i salin praktycznie zmonopolizowa�a �wiatowy rynek szk�a i soli.

Ale cho� setki ludzi pija�y ze szklanic ze znakiem kovirskich hut i soli�y zup� povissk� sol�, wci�� by� to w �wiadomo�ci ludzkiej kraj niebywale odleg�y, niedost�pny, surowy i nieprzyjazny. I przede wszystkim inny.

W Redanii i Kaedwen zamiast "do wszystkich diab��w" m�wi�o si�: "przegoni� kogo� do Poviss". Jak si� wam u mnie nie podoba, mawia� mistrz do krn�brnych czeladnik�w, to wolna droga do Koviru. Nie b�dzie tu kovirskich porz�dk�w, krzycza� profesor na niesfornie rozdyskutowanych �ak�w. Do Poviss id� si� m�drzy�, wo�a� rolnik do syna krytykuj�cego pradziadowe rad�o i �arowy system uprawy.

Komu si� nie podobaj� odwieczne porz�dki, wolna droga do Koviru!

Adresaci tych wypowiedzi poma�u, pomale�ku j�li si� zastanawia� i wkr�tce zauwa�yli, �e faktycznie, drogi do Koviru i Poviss nic, ale to absolutnie nic nie tarasuje. Na p�noc ruszy�a druga fala emigracji. Tak jak i poprzednia, fala ta g��wnie sk�ada�a si� z niezadowolonych cudak�w, kt�rzy r�nili si� i chcieli inaczej. Ale tym razem nie byli to sk��ceni z �yciem i nigdzie nie pasuj�cy awanturnicy. Przynajmniej nie jedynie.

Na p�noc poci�gn�li uczeni, kt�rzy wierzyli w swe teorie, cho� teorie te okrzyczano za nierealne i wariackie. Technicy i konstruktorzy, przekonani, �e wbrew powszechnej opinii da si� jednak zbudowa� wykoncypowane przez uczonych maszyny i urz�dzenia. Czarodzieje, dla kt�rych stosowanie magii do stawiania falochron�w nie by�o �wi�tokradczym despektem. Kupcy, dla kt�rych perspektywa rozwoju obrotu zdobi� by�a rozsadzi� sztywne, statyczne i kr�tkowzroczne granice ryzyka. Rolnicy i hodowcy, przekonani, �e nawet z najgorszych grunt�w mo�na zrobi� daj�ce urodzaj pola, �e zawsze da si� wyhodowa� odmiany zwierz�t, kt�rym dany klimat s�u�y.

Na p�noc poci�gn�li tak�e g�rnicy i geologowie, dla kt�rych surowo�� dzikich g�r i ska� Koviru stanowi�a nieomylny sygna�, �e je�li na wierzchu taka bieda, to pod spodem musi by� bogactwo. Natura kocha bowiem r�wnowag�.

Pod spodem by�o bogactwo.

Min�o �wier� wieku � i Kovir wydobywa� tyle kopalin, ile Redania, Aedirn i Kaedwen razem wzi�te. Wydobyciem i przer�bk� rud �elaza Kovir ust�powa� tylko Mahakamowi, ale do Mahakamu sz�y z Koviru transporty metali s�u��cych do wykonywania stop�w. Na Kovir i Poviss przypada�a �wiartka �wiatowego wydobycia kruszc�w srebra, niklu, o�owiu, cyny i cynku, po�owa wydobycia kruszc�w miedzi i miedzi rodzimej, trzy czwarte wydobycia kruszc�w manganu, chromu, tytanu i wolframu, tyle� wydobycia metali wyst�puj�cych tylko w postaci rodzimej: platyny, ferroaurum, kryobelitu i dwimerytu.

I ponad osiemdziesi�t procent �wiatowego wydobycia z�ota.

Z�ota, za kt�re Kovir i Poviss kupowa�y to, co na P�nocy nie ros�o i nie chowa�o si�. I to, czego Kovir i Poviss nie produkowa�y. Nie dlatego, �e nie mog�y czy nie umia�y. Nie op�aca�o si�. Rzemie�lnik z Koviru czy Poviss, syn lub wnuk przyby�ego tu z tobo�kiem na plecach imigranta, zarabia� teraz czterokrotnie wi�cej ni� jego konfrater w Redanii czy Temerii.

Kovir handlowa� i chcia� handlowa� z ca�ym �wiatem, na coraz wi�ksz� skal�. Nie m�g�.

Kr�lem Redanii zosta� Radowid III, kt�rego z Radowidem Wielkim, jego pradziadem, ��czy�o imi� � a tak�e chytro�� i sk�pstwo. Kr�l ten, przez pochlebc�w i hagiograf�w nazywany �mia�ym, a przez wszystkich innych Ry�ym, zauwa�y� to, czego przed nim nikt jako� zauwa�a� nie chcia�. Dlaczego z gigantycznego handlu, kt�ry prowadzi Kovir, Redania nie ma ani szel�ga? Przecie� Kovir to tylko nic nie znacz�ce hrabstwo, lenno, ma�y klejnocik w reda�skiej koronie. Czas, by kovirski wasal zacz�� s�u�y� suzerenowi!

Zdarzy�a si� po temu �wietna okazja � Redania mia�a zatarg graniczny z Aedirn, chodzi�o jak zwykle o Dolin� Pontaru. Radowid III zdecydowany by� wyst�pi� zbrojnie i zacz�� si� do tego przygotowywa�. Promulgowa� specjalny podatek na cele wojenne, nazwany "pontarsk� dziesi�cin�". Mieli go zap�aci� wszyscy poddani i wasale. Wszyscy. Apana� kovirski r�wnie�. Ry�y zaciera� r�ce � dziesi�� procent od dochod�w Koviru, to by�o co�!

Do Pont Vanis, o kt�rym mniemano, �e to ma�y gr�dek z drewnianym ostroko�em, udali si� reda�scy pos�owie. Gdy wr�cili, zakomunikowali Ry�emu zaskakuj�ce wie�ci.

Pont Vanis nie jest gr�dkiem. Jest ogromnym miastem, letni� stolic� kr�lestwa Koviru, kt�rego w�adca, kr�l Gedoyius, �le niniejszym kr�lowi Radowidowi odpowied� nast�puj�c�:

Kr�lestwo Koviru nie jest niczyim wasalem. Pretensje i roszczenia Tretogoru s� bezzasadne i opieraj� si� na martwej literze prawa, kt�re nigdy nie mia�o mocy. Kr�lowie z Tretogoru nigdy nie byli suwerenami w�adc�w Koviru, bo w�adcy Koviru � co �atwo sprawdzi� w anna�ach � nigdy nie p�acili Tretogorowi trybutu, nigdy nie pe�nili wojennych s�u�ebno�ci, a co najwa�niejsze � nigdy nie byli zapraszani na uroczysto�ci �wi�t pa�stwowych. Ani �adnych innych.

Gedovius, kr�l Koviru � przekazali pos�owie � �a�uje, ale nie mo�e uzna� kr�la Radowida za seniora i suzerena, ani tym bardziej p�aci� mu dziesi�cin. Nie mo�e te� tego uczyni� nikt z kovirskich wasali ani arierwasali, podlegaj�cych wy��cznie pod kovirski seniorat.

Jednym s�owem: niech�e Tretogor pilnuje swego nosa i nie wtyka go w sprawy Koviru, niezawis�ego kr�lestwa.

W Ry�ym wezbra� zimny gniew. Niezawis�e kr�lestwo? Zagranica? Dobrze. Post�pimy z Kovirem jak z domen� cudzoziemsk�.

Redania i poduszczone przez Ry�ego Kaedwen i Temeria zastosowa�y wobec Koviru retorsyjne c�a i bezwzgl�dne prawo sk�adu. Kupiec z Koviru, ci�gn�cy na po�udnie, musia�, chcia� czy nie chcia�, ca�y sw�j towar wystawi� na sprzeda� w kt�rym� z reda�skich miast i sprzeda� go � lub zawr�ci�. Ten sam przymus spotyka� kupca z dalekiego Po�udnia, zmierzaj�cego do Koviru.

Od towar�w, kt�re Kovir transportowa� morzem, nie zawijaj�c do reda�skich czy temerskich port�w, Redania za��da�a zb�jeckich ce�. Statki kovirskie, rzecz jasna, p�aci� nie chcia�y � p�aci�y tylko te, kt�rym nie uda�o si� uciec. W rozpocz�tej na morzu zabawie w kotka i myszk� rych�o dosz�o do incydentu. Patrolowiec reda�ski pr�bowa� aresztowa� kovirskiego kupca, zjawi�y si� dwie kovirskie fregaty, patrolowiec sp�on��. By�y ofiary.

Miarka si� przebra�a. Radowid Ry�y postanowi� nauczy� moresu niepos�usznego wasala. Czterotysi�czna armia Redanii sforsowa�a rzek� Braa, a ekspedycyjny korpus z Kaedwen wkroczy� do Caingom.

Po tygodniu dwa tysi�ce ocala�ych Reda�czyk�w forsowa�o Braa w drug� stron�, a n�dzne niedobitki kaedwe�skiego korpusu wlok�y si� do domu prze��czami G�r Pustulskich. Wyjawi� si� kolejny cel, kt�remu pos�u�y�o z�oto pomocnych g�r. Sta�� armi� Koviru stanowi�o dwadzie�cia pi�� tysi�cy zaprawionych w bojach � i rozbojach � zawodowc�w, �ci�gni�tych z najdalszych zak�tk�w �wiata kondotier�w, bezgranicznie wiernych kovirskiej koronie za niebywale szczodry �o�d i zagwarantowan� kontraktem emerytur�. Gotowych na ka�dy hazard dla niebywale szczodrej premii, wyp�acanej za ka�d� wygran� bitw�. Tych bogatych �o�nierzy wiedli za� do boju do�wiadczeni, zdolni � i obecnie bardzo bogaci � dow�dcy, kt�rych Ry�y i kr�l Benda z Kaedwen znali �wietnie � byli to ci sami, kt�rzy wcale nie tak dawno s�u�yli w ich w�asnych armiach, ale niespodziewanie przeszli w stan spoczynku i wyjechali za granic�.

Ry�y nie by� g�upcem i umia� uczy� si� na b��dach. U�mierzyl bu�czucznych genera��w domagaj�cych si� krucjaty, nie da� ucha kupcom ��daj�cym g�odowej blokady, ug�aska� Bend� z Kaedwen, ��dnego krwi i zemsty za zag�ad� swej elitarnej jednostki. Ry�y zainicjowa� rokowania. Nie powstrzyma�o go nawet upokorzenie, gorzka pigu�ka, kt�r� przysz�o prze�kn�� � Kovir godzi� si� na rozmowy, ale u siebie, w Lan Exeter. Koza musia�a przyj�� do woza.

P�yn�li w�wczas do Lan Exeter jak petenci, pomy�la� Dijkstra, otulaj�c si� p�aszczem. Jak uni�eni suplikanci. Zupe�nie jak ja dzisiaj.

Reda�ska eskadra wp�yn�a do Zatoki Praksedy i skierowa�a si� ku kovirskiemu wybrze�u. Z pok�adu flagowego okr�tu �Alata� Radowid Ry�y, Benda z Kaedwen i towarzysz�cy im w roli mediatora hierarcha Novigradu ze zdumieniem przygl�dali si� wybiegaj�cym w morze falochronom, nad kt�rymi wznosi�y si� mury i kr�pe basteje fortecy strzeg�cej dost�pu do miasta Pont Vanis. A p�yn�c od Pont Vanis na pomoc, w stron� uj�cia rzeki Tango kr�lowie widzieli porty przy portach, stocznie obok stoczni, przystanie obok przystani. Widzieli las maszt�w i k�uj�c� oczy biel �agli. Kovir, jak si� okazywa�o, mia� ju� gotowe remedium na blokady, retorsje i wojny celne. Kovir by� ewidentnie got�w do panowania nad morzami.

"Alata" wp�yn�a w szerokie uj�cie Tango i rzuci�a kotwic� w kamiennych szcz�kach awanport�w. Ale kr�l�w, ku ich zdziwieniu, czeka�a jeszcze jedna podr� wod�. Miasto Lan Exeter nie mia�o ulic, lecz kana�y. W tym b�d�cy g��wn� arteri� i osi� metropolii Wielki Kana�, wiod�cy od portu wprost do monarszej rezydencji. Kr�lowie przesiedli si� na galery, udekorowane szkar�atno-ztotymi girlandami i herbem, na kt�rym Ry�y i Benda ze zdumieniem rozpoznawali reda�skiego or�a i kaedwe�skiego jednoro�ca.

P�yn�c Wielkim Kana�em, kr�lowie i ich �wita rozgl�dali si� i zachowywali milczenie. W�a�ciwie nale�a�oby powiedzie�, �e ich zatka�o. Mylili si�, s�dz�c, �e wiedz�, co to jest bogactwo i przepych, �e nie mo�na ich zaskoczy� przejawami dostatku i �adn� demonstracj� luksusu.

P�yn�li Wielkim Kana�em, mijaj�c imponuj�cy gmach Admiralicji i siedzib� Gildii Kupieckiej. P�yn�li wzd�u� promenad, wype�nionych kolorowym i dostatnio odzianym t�umem. P�yn�li w szpalerze wspania�ych magnackich pa�acyk�w i kupieckich kamieniczek, odbijaj�cych si� w wodzie Kana�u t�cz� przepysznie zdobionych, acz niebywale w�skich �cian frontowych. W Lan Exeter p�aci�o si� bowiem podatek od frontu domu � im front szerszy, tym podatek progresywnie wy�szy.

Na dotykaj�cych Kana�u schodach pa�acu Ensenada, monarszej rezydencji zimowej, jedynego budynku o szerokim froncie, oczekiwa� ju� komitet powitalny i kr�lewska para: Gedovius, w�adca Koviru i jego ma��onka. Gemma.

Para przywita�a przyby�ych dwornie, grzecznie� i nietypowo. Drogi stryjaszku, zwr�ci� si� Gedovius do Radowida. Kochany dziadku, u�miechn�a si� do Bendy Gemma. Gedovius by� wszak�e Trojdenid�. Gemma za�, jak si� okaza�o, wiod�a sw�j r�d od zbieg�ej z Kaedwen buntowniczej Aideen, w �y�ach kt�rej p�yn�a krew kr�l�w z Ard Carraigh.

Udowodnione pokrewie�stwo poprawi�o nastroje i wzbudzi�o sympati�, ale w rokowaniach nie pomog�o. W zasadzie to, co nast�pi�o, to nie by�y �adne rokowania. �Dzieci� powiedzia�y kr�tko, czego ��daj�. �Dziadkowie� wys�uchali. I podpisali dokument, przez potomnych nazwany Pierwszym Traktatem Exeterskim. Dla odr�nienia od zawartych p�niej. Pierwszy Traktat nosi te� nazw� zgodn� z pierwszymi s�owami jego preambu�y: Mare Liberum Apertum.

Morze jest wolne i otwarte. Handel jest wolny. Zysk jest �wi�ty. Kochaj handel i zysk bli�niego jak sw�j w�asny. Utrudnianie komu� handlowania i osi�gania zysku jest �amaniem praw natury. A Kovir nie jest niczyim wasalem. Jest niezawis�ym, samorz�dnym � i neutralnym kr�lestwem.

Nie wygl�da�o, by Gedovius i Gemma zechcieli � dla samej cho�by grzeczno�ci � uczyni� cho� jedno, cho�by najmniejsze ust�pstwo, co�, co uratowa�oby honor Radowida i Bendy. Ale jednak zrobili to. Zgodzili si�, aby Radowid Ry�y � do�ywotnio � u�ywa� w oficjalnych dokumentach tytu�u kr�la Koviru i Poviss, a Benda � do�ywotnio � tytu�u kr�la Caingom i Malleore.

Oczywista, z zastrze�eniem de non preiudicando.

Gedoyius i Gemma panowali przez dwadzie�cia pi�� lat na ich synu, Gerardzie, sko�czy�a si� kr�lewska ga��� Trojdenid�w. Na tron kovirski wst�pi� Esterii Thyssen. Za�o�yciel domu Thyssenid�w.

W nied�ugim czasie zwi�zani wi�zami krwi ze wszystkimi pozosta�ymi dynastiami �wiata kr�lowie Koviru niez�omnie przestrzegali Traktat�w Exeterskich. Nigdy nie mieszali si� do spraw s�siad�w. Nigdy nie podnosili spraw obcej sukcesji � cho� nieraz zawirowania dziejowe sprawia�y, �e kr�l czy kr�lewicz kovirski mia� wszelkie podstawy uwa�a� si� za prawnego sukcesora tronu Redanii, Aedirn, Kaedwen, Cidaris lub nawet Verden czy Rivii.

Nigdy pot�ny Kovir nie pr�bowa� aneksji terytorialnych ani podboj�w, nie wysy�a� uzbrojonych w katapulty i balisty kanonierek na cudze wody terytorialne. Nigdy nie uzurpowa� sobie przywileju "rz�du nad falami". Kovirowi wystarcza�o Mare Liberum Apertum, morze wolne i otwarte dla handlu. Kovir wyznawa� �wi�to�� handlu i zysku.

I absolutn�, niezachwian� neutralno��.

Dijkstra postawi� bobrowy ko�nierz p�aszcza, chroni�c kark przed wiatrem i siek�cymi kropelkami deszczu. Rozejrza� si�, wyrwany z rozmy�la�. Woda w Wielkim Kanale wydawa�a si� czarna. W �l�gwie i mgle nawet b�d�cy chlub� Lan Exeter budynek Admiralicji wygl�da� jak koszary. Nawet kupieckie kamieniczki straci�y sw�j zwyk�y przepych � a ich w�skie fronty wydawa�y si� w�sze ni� normalnie. A mo�e i s�, cholera, w�sze, pomy�la� Dijkstra, je�li kr�l Esterad podwy�szy� podatek, chytrusy kamienicznicy mogli zw�zi� domy.

��Dawno u was taka zad�umiona pogoda, ekscelencjo?�� spyta�, aby spyta�, aby przerwa� denerwuj�c� cisz�.

��Od po�owy wrze�nia, hrabio � odrzek� ambasador. - Od pe�ni. Zanosi si� na wczesn� zim�. W Talgarze spad�y ju� �niegi.

��My�la�em � powiedzia� Dijkstra � �e w Talgarze �niegi nie topniej� nigdy.

Ambasador spojrza� na niego, jakby upewniaj�c si�, �e to by� �art, a nie ignorancja.

��W Talgarze � sam popisa� si� dowcipem � zima zaczyna si� we wrze�niu, a ko�czy w maju. Pozosta�e pory roku to wiosna i jesie�. Jest tak�e lato� zazwyczaj wypada w pierwszy wtorek po sierpniowym nowiu. I trwa a� do �rody rano.

Dijkstra nie za�mia� si�.

��Ale nawet tam � spochmurnia� ambasador � �nieg w ko�cu pa�dziernika jest ewenementem.

Ambasador, jak wi�kszo�� reda�skiej arystokracji, nie znosi� Dijkstry. Konieczno�� goszczenia i podejmowania arcyszpiega uwa�a� za osobisty despekt, a fakt, �e Rada Regencyjna zleci�a negocjacje z Kovirem Dijkstrze, a nie jemu, za �mierteln� obelg�. Mierzi�o go, �e on, de Ruyter z tej najs�awniejszej ga��zi rodu de Ruyter�w, graf�w od dziewi�ciu pokole�, musi tytu�owa� hrabi� tego chama i parweniusza. Ale jako wytrawny dyplomata mistrzowsko kry� si� z resentymentem.

Wios�a wznosi�y si� i opada�y miarowo, ��d� szparko sun�a po Kanale. Min�li w�a�nie male�ki, ale wielce gustowny pa�acyk Kultury i Sztuki.

��P�yniemy do Ensenady?

��Tak, hrabio � potwierdzi� ambasador. - Minister spraw zagranicznych dobitnie zaznaczy�, �e pragnie widzie� si� z wami natychmiast po przybyciu, dlatego wioz� was wprost do Ensenady. Wieczorem za� przy�l� do pa�acu ��d�, albowiem chcia�bym go�ci� was na wieczerzy�

��Ekscelencja raczy wybaczy� � przerwa� Dijkstra � ale obowi�zki nie pozwol� mi skorzysta�. Spraw do za�atwienia mam mn�stwo, a czasu ma�o, przychodzi gospodarowa� nim kosztem przyjemno�ci. Powieczerzamy kiedy indziej. W szcz�liwszych, spokojniejszych czasach.

Ambasador uk�oni� si� i ukradkiem odetchn�� z ulg�.

Do Ensenady, oczywista, dosta� si� tylnym wej�ciem. Z czego by� bardzo rad. Do g��wnego wej�cia zimowej monarszej rezydencji, pod wspania�y, wsparty na smuk�ych kolumnach fronton, wiod�y wprost od Wielkiego Kana�u imponuj�ce, ale cholernie d�ugie schody z bia�ego marmuru. Schody prowadz�ce do jednego z licznych tylnych wej�� by�y niepor�wnanie mniej efektowne, ale te� i �atwiejsze do przebycia. Mimo tego Dijkstra, id�c, zagryza� wargi i kl�� pod nosem cicho, tak by nie s�yszeli eskortuj�cy go gwardzi�ci, lokaje i majordomus.

Wewn�trz pa�acu czeka�y dalsze schody i dalsza wspinaczka. Dijkstra znowu zakl�� p�g�osem. Zapewne to wilgo�, zimno i niewygodna pozycja w �odzi sprawi�y, �e noga w zgruchotanej i magicznie wyleczonej kostce zacz�a przypomina� si� t�pym, z�o�liwym b�lem. I z�ym wspomnieniem. Dijkstra zgrzytn�� z�bami. Wiedzia�, �e winnemu jego cierpienia wied�minowi r�wnie� po�amano ko�ci. �ywi� g��bok� nadziej�, �e wied�mina te� w nich rwie i �yczy� mu w duchu, by rwa�o jak najd�u�ej i jak najdotkliwiej.

Na zewn�trz zapad� ju� zmrok, korytarze Ensenady by�y ciemne. Drog�, kt�r� Dijkstra szed� za milcz�cym majordomem, o�wietla� jednak rzadki szpaler lokaj�w ze �wiecznikami. A przed drzwiami komnaty, do kt�rej wi�d� go majordomus, stali gwardzi�ci z halabardami, wypr�eni i sztywni tak, jakby zapasowe halabardy mieli wetkane w ty�ki. Lokaje ze �wiecami stali tu g�ciej, jasno�� a� oczy k�u�a. Dijkstra dziwi� si� nieco pompie, z jak� go witano.

Wszed� do komnaty i momentalnie przesta� si� dziwi�. Sk�oni� si� g��boko.

��Witaj nam, Dijkstra � powiedzia� Esterad Thyssen, kr�l Koviru, Poviss, Naroku, Velhadu i Talgaru. - Nie st�j przy drzwiach, pozw�l tu, bli�ej. Etykieta na bok, to nieoficjalna audiencja.

��Najja�niejsza Pani.

Ma��onka Esterada, kr�lowa Zuleyka, lekko roztargnionym skinieniem g�owy odpowiedzia�a na pe�en czci uk�on Dijkstry, ani na moment nie przerywaj�c szyde�kowania.

Opr�cz kr�lewskiej pary w ogromnej komnacie nie by�o �ywej duszy.

��W�a�nie tak � Esterad zauwa�y� spojrzenie. - Pogadamy w czworo, przepraszam, w sze�cioro oczu. Co� mi si� bowiem zdaje, �e tak b�dzie lepiej.

Dijkstra zasiad� na wskazanym karle, na wprost Esterada. Kr�l mia� na ramionach karmazynowy, obszyty gronostajami p�aszcz, na g�owie za� pasuj�ce do p�aszcza aksamitne chapeau. Jak wszyscy m�czy�ni z klanu Thyssenid�w, by� wysoki, pot�nie zbudowany i zb�jecko przystojny. Wygl�da� zawsze krzepko i zdrowo, niby marynarz, kt�ry dopiero co wr�ci� z morza � wr�cz czu�o si� od niego morsk� wod� i zimny s�ony wiatr. Jak u wszystkich Thyssenid�w, dok�adny wiek kr�la trudny by� do okre�lenia. Patrz�c na w�osy, cer� i d�onie � miejsca najdobitniej m�wi�ce o wieku � Esteradowi mo�na by�o da� czterdzie�ci pi�� lat. Dijkstra wiedzia�, �e kr�l mia� pi��dziesi�t sze��.

��Zuleyka � kr�l pochyli� si� ku �onie. - Sp�jrz na niego. Gdyby� nie wiedzia�a, �e to szpieg, da�aby� wiar�?

Kr�lowa Zuleyka by�a niewysoka, raczej t�gawa i sympatycznie nie�adna. Ubiera�a si� na spos�b do�� typowy dla kobiet o jej urodzie, polegaj�cy na takim dobieraniu element�w przyodziewy, by nikomu nie pozwoli� odgadn��, �e nie jest si� w�asn� babk�. Efekt ten Zuleyka osi�ga�a nosz�c suknie lu�ne, nijakie w kroju i utrzymane w szaroburej tonacji. Na g�ow� zak�ada�a odziedziczony po antenatkach czepek. Nie stosowa�a �adnego makija�u i nie nosi�a �adnej bi�uterii.

��Dobra Ksi�ga � przem�wi�a cichym i milutkim g�osikiem � uczy nas, by�my zachowywali pow�ci�gliwo�� w os�dzaniu bli�nich. Bo i nas kiedy� os�dz�. I oby nie na podstawie wygl�du.

Esterad Thyssen obdarzy� �on� ciep�ym spojrzeniem. Powszechnie wiadomym by�o, �e kocha� j� bezgranicznie, mi�o�ci�, kt�ra przez dwadzie�cia dziewi�� lat ma��e�stwa nie przygas�a ni na jot�, przeciwnie, p�on�a coraz ja�niej i gor�cej. Esterad, jak twierdzono, nigdy nie zdradzi� Zuleyki. Dijkstra nie bardzo wierzy� w co� tak nieprawdopodobnego, ale sam trzykrotnie pr�bowa� podstawia� � wr�cz podk�ada� � kr�lowi efektowne agentki, kandydatki na faworyty, wspania�e �r�d�a informacji. Nic z tego nie wysz�o.

��Nie lubi� owija� w bawe�n� � powiedzia� kr�l � dlatego z punktu zdradz� ci, Dijkstra, czemu zdecydowa�em si� osobi�cie z tob� porozmawia�. Przyczyn jest kilka. Po pierwsze, ja wiem, �e ty nie cofasz si� przed przekupstwem. W zasadzie pewien jestem moich urz�dnik�w, ale po co wystawia� ich na ci�kie pr�by, wodzi� na pokuszenie? Jak� �ap�wk� mia�e� zamiar zaproponowa� ministrowi spraw zagranicznych?

��Tysi�c novigradzkich koron � odpar� bez zmru�enia oka szpieg. - Gdyby si� targowa�, dojecha�bym do tysi�ca pi�ciuset.

��I za to ci� lubi� � powiedzia� po chwili milczenia Esterad Thyssen. - Straszny z ciebie skurwysyn. Przypominasz mi moj� m�odo��. Patrz� na ciebie i widz� siebie w tym wieku.

Dijkstra podzi�kowa� uk�onem. By� od kr�la m�odszy tylko o osiem lat. By� przekonany, �e Esterad dok�adnie to wie.

��Straszny z ciebie skurwysyn � powt�rzy� kr�l, powa�niej�c. - Ale porz�dny i przyzwoity skurwysyn. A to rzadko�� w tych parszywych czasach.

Dijkstra uk�oni� si� ponownie.

��Widzisz � ci�gn�� Esterad � w ka�dym pa�stwie spotka� mo�na ludzi, kt�rzy s� �lepymi fanatykami idei spo�ecznego �adu. Oddani tej idei, gotowi s� dla niej na wszystko. Na zbrodni� r�wnie�, albowiem cel u�wi�ca wed�ug nich �rodki i zmienia znaczenie poj��. Oni nie morduj�, oni ratuj� porz�dek. Oni nie torturuj�, nie szanta�uj�: oni zabezpieczaj� racj� stanu i walcz� o �ad. �ycie jednostki, je�li jednostka narusza dogmat ustalonego porz�dku, nie jest dla takich ludzi warte grosza i wzruszenia ramion. Tego, �e spo�ecze�stwo, kt�remu s�u��, sk�ada si� z w�a�nie z jednostek, ludzie tacy nie przyjmuj� do wiadomo�ci. Tacy ludzie dysponuj� tak zwanym szerokim spojrzeniem� a spojrzenie takie to najpewniejszy spos�b, by nie dostrzega� innych ludzi.

��Nicodemus de Boot � nie wytrzyma� Dijkstra.

��Blisko, ale niecelnie � kr�l Koviru wyszczerzy� alabastrowo bia�e z�by. - To by� Vysogota z Corvo. Mniej znany, ale te� dobry etyk i filozof. Poczytaj, polecam. Mo�e zosta�a u was jeszcze jaka� jego ksi��ka, mo�e nie wszystkie spalili�cie? No, ale do rzeczy, do rzeczy. Ty, Dijkstra, te� bez skrupu��w pos�ugujesz si� intryg�, przekupstwem, szanta�em i torturami. Okiem nie mrugniesz, skazuj�c kogo� na �mier� lub ka��c skrytob�jczo zamordowa�. To, �e wszystko robisz dla kr�lestwa, kt�remu wiernie s�u�ysz, nie usprawiedliwia ci� i nie czyni w moich oczach sympatyczniejszym. Bynajmniej. Wiedz o tym.

Szpieg kiwn�� g�ow� na znak, �e wie.

��Ty jednak � ci�gn�� Esterad � jeste�, jak si� rzek�o, skurwysynem prawego charakteru. I dlatego ci� lubi� i szanuj�, dlatego udzieli�em ci prywatnej audiencji. Bo ty, Dijkstra, maj�c miliony okazji, nigdy w �yciu nie zrobi�e� niczego dla prywaty i nie ukrad�e� nawet szel�ga z pa�stwowej kasy. Nawet p� szel�ga. Zuleyka, sp�jrz! Zarumieni� si�, czy mi si� zdaje?

Kr�lowa unios�a g�ow� znad rob�tki.

��Po modestii ich poznacie prawo�� ich � zacytowa�a ust�p z Dobrej Ksi�gi, cho� musia�a widzie�, �e na twarzy szpiega nie zago�ci� nawet �lad rumie�ca.

��Dobra � rzek� Esterad. - Do rzeczy. Czas przej�� do spraw pa�stwowych. On, Zuleyko, przep�yn�� morze kierowany patriotycznym obowi�zkiem. Redania, jego ojczyzna, jest zagro�ona. Po tragicznej �mierci kr�la Vizimira panuje tam chaos. Redania rz�dzi banda arystokratycznych idiot�w, nazywaj�ca si� Rad� Regencyjn�. Banda ta, moja Zuleyko, nie uczyni dla Redanii nic. W obliczu zagro�enia ucieknie albo zacznie po psiemu �asi� si� do obszytych per�ami ci�m nilfgaardzkiego cesarza. Banda ta pogardza Dijkstr�, bo to szpieg, morderca, parweniusz i cham. Ale to Dijkstra przep�yn�� morze, by ratowa� Redani�. Demonstruj�c, komu naprawd� na Redanii zale�y.

Esterad Thyssen zamilk�, sapn��, zm�czony przemow�, poprawi� karmazynowo � gronostajowe chapeau, kt�re lekko osun�o mu si� na nos.

��No, Dijkstra � podj��. - Co dolega twojemu kr�lestwu? Opr�cz braku pieni�dzy, ma si� rozumie�?

��Opr�cz braku pieni�dzy � twarz szpiega by�a jak z kamienia � to dzi�kuj�, wszyscy zdrowi.

��Aha � kr�l kiwn�� g�ow�, chapeau znowu osun�o mu si� na nos i znowu trzeba by�o je poprawia�. - Aha. Pojmuj�.

��Pojmuj� � ci�gn��. - I przyklaskuj� idei. Gdy ma si� pieni�dze, mo�na sobie kupi� lekarstwo na ka�d� inn� dolegliwo��. S�k w tym, by pieni�dze mie�. Wy nie macie. Gdyby�cie mieli, to by ci� tu nie by�o. Czy rozumuj� prawid�owo?

��Bez zarzutu.

��A ile� to wam trzeba, ciekawo��?

��Niewiele. Milion bizant�w.

��Niewiele?�� Esterad Thyssen przesadnym gestem chwyci� si� obur�cz za chapeau. - To ma by� niewiele? Aj, aj!

��Dla waszej kr�lewskiej mo�ci � b�kn�� szpieg � taka suma to wszak�e drobiazg�

��Drobiazg?�� kr�l pu�ci� chapeau i wzni�s� d�onie ku plafonowi. - Aj, aj! Milion bizant�w to drobiazg, s�yszysz, Zuleyka, co on m�wi? A czy ty wiesz, Dijkstra, �e mie� milion i nie mie� miliona, to razem dwa miliony? Ja rozumiem, ja pojmuj�, �e ty i Filippa Eilhart gwa�townie i gor�czkowo poszukujecie koncepcji na obron� przed Nilfgaardem, ale co wy chcecie: ca�y Nilfgaard kupi�, czy jak?

Dijkstr� nie odpowiedzia�. Zuleyka szyde�kowa�a zawzi�cie. Esterad przez chwil� udawa�, �e podziwia go�e nimfy na plafonie.

��Chod� no � wsta� nagle, skin�� na szpiega. Podeszli do olbrzymiego malowid�a przedstawiaj�cego kr�la Gedoviusa siedz�cego na siwym koniu i ber�em pokazuj�cego wojsku co� nie mieszcz�cego si� na p��tnie, zapewne w�a�ciwy kierunek. Esterad wygrzeba� z kieszeni malutk� poz�acan� r�d�k�, dotkn�� ni� ramy obrazu, p�g�osem wym�wi� zakl�cie. Gedovius i siwy ko� znikli, pojawi�a si� plastyczna mapa znanego �wiata. Kr�l dotkn�� r�d�k� srebrnego guzika w rogu mapy i magicznie zmieni� skal�, zaw�aj�c widoczn� po�a� �wiata do Doliny Jarugi i Czterech Kr�lestw.

��Niebieskie to Nilfgaard � wyja�ni�. - Czerwone to wy. Na co si� gapisz? Tutaj patrz!

Dijkstr� oderwa� wzrok od innych obraz�w � g��wnie akt�w i scen marynistycznych. Zastanawia� si�, kt�ry z nich by� czarodziejskim kamufla�em dla innej os�awionej mapy Esterada � tej, kt�ra obrazowa�a wojenny i handlowy wywiad Koviru, ca�� siatk� przekupionych informator�w i ludzi szanta�owanych, konfident�w, kontakt�w operacyjnych, dywersant�w, najemnych morderc�w, agent�w "u�pionych" i rezydent�w czynnych. Wiedzia�, �e taka mapa istnieje, od dawna bezskutecznie pr�bowa� znale�� do niej doj�cie.

��Czerwone to wy � powt�rzy� Esterad Thyssen. - Kiepsko to wygl�da, prawda?

Kiepsko, przyzna� w my�li Dijkstra. Ostatnio bez przerwy ogl�da� mapy strategiczne, ale teraz, na plastycznej mapie Esterada, po�o�enie zdawa�o si� by� jeszcze gorsze. Niebieskie kwadraciki uk�ada�y si� w kszta�t straszliwych smoczych szcz�k gotowych w ka�dej chwili capn�� i zgruchota� z�biskami biedne kwadraciki czerwone.

Esterad Thyssen rozejrza� si� za czym�, co mog�oby s�u�y� jako wska�nik do mapy, wyci�gn�� wreszcie z najbli�szego panoplia ozdobny rapier.

��Nilfgaard � rozpocz�� wyk�ad, pokazuj�c rapierem co trzeba � zaatakowa� Lyri� i Aedirn, jako casus belli og�aszaj�c atak na pograniczny fort Glevitzingen. Nie b�d� docieka�, kto naprawd� napad� na Glevitzingen i w jakim przebraniu. Za pozbawione sensu uwa�am te� domys�y, o ile dni czy godzin zbrojna akcja Emhyra wyprzedzi�a analogiczne przedsi�wzi�cie Aedirn i Temerii. Zostawiam to historykom. Bardziej interesuje mnie sytuacja dzisiejsza i to, co b�dzie jutro. W tej chwili Nilfgaard stoi w Dol Angra i Aedirn, os�oni�ty buforem w postaci elfiego dominium w Dol Blathanna, granicz�cym z t� cz�ci� Aedirn, kt�r� kr�l Henselt z Kaedwen, m�wi�c obrazowo, wyrwa� Emhyrowi z z�b�w i sam ze�ar�.

Dijkstra nie skomentowa�.

��Ocen� moraln� akcji kr�la Henselta r�wnie� zostawiam historykom � podj�� Esterad. - Ale jednego spojrzenia na map� wystarczy, by zobaczy�, �e aneksj� P�nocnej Marchii Henselt zagrodzi� Emhyrowi drog� do Doliny Pontaru. Zabezpieczy� flank� Temerii. A tak�e i wam, Reda�czykom. Powinni�cie mu podzi�kowa�.

��Podzi�kowa�em � mrukn�� Dijkstra. - Ale po cichu. W Tretogorze go�cimy kr�la Demawenda z Aedirn. A Demawend ma do�� sprecyzowan� ocen� moraln� post�pku Henselta. Zwyk� by� j� wyra�a� w kr�tkich a d�wi�cznych s�owach.

��Domy�lam si� � kiwn�� g�ow� kr�l Koviru. - Zostawmy to chwilowo, spojrzyjmy na po�udnie, na rzek� Jarug�. Atakuj�c w Dol Angra, Emhyr jednocze�nie zabezpieczy� sobie flank� zawieraj�c separatystyczny uk�ad z Foltestem z Temerii. Ale natychmiast po zako�czeniu dzia�a� bojowych w Aedirn cesarz bez ceregieli z�ama� pakt i uderzy� na Brugge i Sodden. Swoimi tch�rzliwymi rokowaniami Foltest zyska� dwa tygodnie pokoju. Dok�adnie: szesna�cie dni. A dzi� mamy dwudziestego sz�stego pa�dziernika.

��Mamy.

��Za� stan na dwudziestego sz�stego pa�dziernika jest nast�puj�cy: Brugge i Sodden zaj�te. Twierdze Razwan i Mayena pad�y. Armia Temerii pobita w bitwie pod Mariborem, odepchni�ta na p�noc. Maribor obl�ony. Dzi� rano jeszcze si� trzyma�. Ale ju� mamy p�ny wiecz�r, Dijkstra.

��Maribor si� utrzyma. Nilfgaardczycy nie zdo�ali go nawet szczelnie zamkn��.

��To prawda. Zaszli za daleko, zbytnio wyci�gn�li linie zaopatrzenia, niebezpiecznie ods�aniaj� flanki. Przed zim� przerw� obl�enie, cofn� si� bli�ej Jarugi, skr�c� front. Ale co b�dzie wiosn�, Dijkstra? Co b�dzie, gdy trawa wyjrzy spod �niegu? Zbli� si�. Popatrz na map�.

Dijkstra patrzy�.

��Popatrz na map� � powt�rzy� kr�l. - Powiem ci, co wiosn� zrobi Emhyr var Emreis.

Wiosn� zacznie si� ofensywa na niespotykan� skal� � oznajmi�a Carthia van Canten, poprawiaj�c przed zwierciad�em swe z�ociste loki. - Och, wiem, �e to informacja sama w sobie ma�o sensacyjna, przy ka�dej miejskiej studni baby umilaj� sobie pranie opowie�ciami o wiosennej ofensywie.

Assire var Anahid, wyj�tkowo dzi� rozdra�niona i zniecierpliwiona, zdo�a�a jednak powstrzyma� si� od pytania, czemu� to zatem zawraca si� jej g�ow� tak ma�o sensacyjnymi informacjami. Ale zna�a Cantarell�. Je�li Cantarella zaczyna�a o czym� m�wi�, to mia�a powody. A wypowiedzi zwyk�a ko�czy� wnioskami.

��Ja jednak wiem troch� wi�cej od posp�lstwa � podj�a Cantarella. - Vattier opowiedzia� mi wszystko, ca�y przebieg narady u cesarza. Do tego przyni�s� do mnie ca�� teczk� map, gdy zasn��, obejrza�am je sobie� M�wi� dalej?

��Ale� tak � zmru�y�a oczy Asstre. - Prosz�, moja droga.

��Kierunek g��wnego uderzenia to oczywi�cie Temeria. Rubie� rzeki Pontar, linia Novigrad � Wyzima � Ellander. Uderza grupa armii "�rodek", pod dow�dztwem Menno Coehoorna. Flank� zabezpiecza grupa armii "Wsch�d", uderzaj�ca z Aedirn na Dolin� Pontaru i Kaedwen�

��Na Kaedwen?�� unios�a brwi Assire. - Czy�by zatem koniec kruchej przyja�ni, zawartej przy dzieleniu �up�w?

��Kaedwen zagra�a prawej flance � Carthia van Canten leciutko wyd�a pe�ne wargi. Jej buzia laleczki pozostawa�a w strasznym kontra�cie do wypowiadanych strategicznych m�dro�ci. - Uderzenie ma charakter prewencyjny. Wydzielone oddzia�y grupy armii "Wsch�d" maj� zwi�za� wojsko kr�la Henselta i wybi� mu z g�owy ewentualn� pomoc dla Temerii.

��Na zachodzie � podj�a blondynka � uderza specjalna grupa operacyjna �Verden�, z zadaniem opanowania Cidaris i szczelnego zamkni�cia blokady Novigradu, Gors Velen i Wyzimy. Sztab generalny liczy si� bowiem z konieczno�ci� oblegania tych trzech twierdz.

��Nie wymieni�a� nazwisk dow�dc�w obu grup armii.

��Grupa "Wsch�d", Ardal aep Dahy � u�miechn�a si� lekko Cantarella. - Grupa �Verden�, Joachim de Wett. Assire wysoko unios�a brwi.

��Ciekawe � powiedzia�a. - Dwaj ksi���ta, obra�eni wykre�leniem ich c�rek z plan�w ma��e�skich Emhyra. Nasz cesarz jest albo bardzo naiwny, albo bardzo sprytny.

��Je�eli Emhyr co� wie o spisku ksi���t � powiedzia�a Cantarella � to nie od Vattiera. Vattier nic mu nie powiedzia�.

��M�w dalej.

��Ofensywa ma mie� skal� dotychczas nie spotykan�. ��cznie, licz�c oddzia�y liniowe, rezerwy, s�u�by pomocnicze i ty�owe, w operacji we�mie udzia� ponad trzysta tysi�cy ludzi. I elf�w, ma si� rozumie�.

��Data rozpocz�cia?

��Nie ustalono. Spraw� kluczow� jest zaopatrzenie, zaopatrzenie to przejezdno�� dr�g, a nikt nie jest w stanie przewidzie�, kiedy sko�czy si� zima.

��O czym jeszcze opowiedzia� Vattier?

- �ali� si�, biedaczek � b�ysn�a z�bkami Cantarella. - Cesarz znowu go obsobaczy� i zruga�. Przy ludziach. Znowu powodem by�o owo tajemnicze znikni�cie Stefana Skellena i ca�ego jego oddzia�u. Emhyr publicznie nazwa� Vattiera niedo��g�, szefem s�u�b, kt�re zamiast sprawia�, by ludzie znikali bez �ladu, s� zaskakiwane takimi znikni�ciami. Skonstruowa� na ten temat jaki� z�o�liwy kalambur, kt�rego Vattier jednak nie umia� dok�adnie powt�rzy�. Potem cesarz �artem spyta� Vattiera, czy to aby nie oznacza, �e powsta�a jaka� inna sekretna organizacja, utajniona nawet przed nim. Bystry jest nasz imperator. Blisko trafia.

��Blisko � mrukn�a Assire. - Co jeszcze, Carthia?

��Agent, kt�rego Vattier mia� w oddziale Skellena, a kt�ry r�wnie� znikn��, nazywa� si� Neratin Ceka. Vattier musia� go bardzo ceni�, bo jest niezwyk�e przygn�biony jego znikni�ciem.

Ja te�, pomy�la�a Assire, jestem przygn�biona znikni�ciem Jediaha Mekessera. Ale ja, w odr�nieniu od Vattiera de Rideaux, wkr�tce b�d� wiedzia�a, co si� wydarzy�o.

��A Rience? Vattier nie spotyka� si� z nim wi�cej?

��Nie. Nie wspomina�.

Obie milcza�y przez chwil�. Kot na kolanach Assire mrucza� g�o�no.

��Pani Assire.

��S�ucham, Carthia.

��Czy d�ugo jeszcze b�d� musia�a gra� rol� niem�drej kochanki? Chcia�abym wr�ci� na studia, po�wi�ci� si� pracy naukowej�

��Nied�ugo � przerwa�a Assire. - Ale jeszcze troch�. Wytrzymaj, dziecko.

Cantarella westchn�a.

Sko�czy�y rozmow� i po�egna�y si�. Assire var Anahid sp�dzi�a kota z fotela, jeszcze raz przeczyta�a list od Fringilli Vigo, bawi�cej w Thussaint. Zamy�li�a si�, albowiem list niepokoi�. Ni�s� mi�dzy wierszami jakie� tre�ci, kt�re Assire wyczuwa�a, ale ich nie pojmowa�a. By�o ju� po p�nocy, gdy Assire var Anahid, nilfgaardzka czarodziejka, uruchomi�a megaskop i nawi�za�a telekomunikacj� z zamkiem Montecalvo w Redanii.

Filippa Eilhart by�a w kr�ciutkiej nocnej koszuli na cieniutkich rami�czkach, a na policzku i dekolcie mia�a �lady uszminkowanych ust. Assire najwy�szym wysi�kiem woli powstrzyma�a grymas niesmaku. Nigdy, przenigdy nie zdo�am tego zrozumie�, pomy�la�a. I nie chc� tego rozumie�.

��Mo�emy m�wi� swobodnie?

Filippa wykona�a d�oni� szeroki gest, otaczaj�c si� magiczn� sfer� dyskrecji.

��Teraz tak.

��Mam informacje � zacz�a sucho Assire. - Same w sobie nie s� one sensacyjne, m�wi� o tym nawet baby przy studniach. Wszelako��

��Ca�a Redania � powiedzia� Esterad Thyssen, patrz�c na sw� map� � mo�e w tej chwili wystawi� trzydzie�ci pi�� tysi�cy liniowego �o�nierza, z tego cztery tysi�ce ci�kiej pancernej jazdy. Okr�g�o licz�c, rzecz oczywista.

Dijkstra kiwn�� g�ow�. Rachunek by� absolutnie precyzyjny � Demawend i Meve mieli podobn� armi�. Emhyr rozwali� ich w dwadzie�cia sze�� dni. To samo stanie si� z wojskami Redanii i Temerii, o ile si� nie wzmocnicie. Popieram wasz� ide�, Dijkstra, twoj� i Filippy Eilhart. Potrzeba wam wojska. Potrzeba wam bitnej, dobrze wy�wiczonej i dobrze wyekwipowanej konnicy. Potrzeba wam takiej konnicy za jaki� milion bizant�w.

Szpieg potwierdzi� kiwni�ciem, �e i temu rachunkowi nie da si� niczego zarzuci�.

��Jak ci jednak bez w�tpienia wiadomo � podj�� sucho kr�l � Kovir zawsze by�, jest i b�dzie neutralny. Z Cesarstwem Nilfgaardzkim wi��e nas traktat, podpisany jeszcze przez mego dziada, Esterila Thyssena, i imperatora Fergusa var Emreisa. Litera tego traktatu nie pozwala Kovirowi wspiera� wrog�w Nilfgaardu pomoc� wojskow�. Ani pieni�dzmi na wojsko.

��Gdy Emhyr var Emreis zd�awi Temeri� i Redani� � odchrz�kn�� Dijkstra � wtedy spojrzy na p�noc. Emhyrowi nie b�dzie dosy�. Mo�e si� okaza�, �e wasz traktat nagle nie b�dzie wart funta k�ak�w. Dopiero co mowa by�a o Folte�cie z Temerii, kt�ry uk�adami z Nilfgaardem zdo�a� kupi� sobie raptem szesna�cie dni pokoju�

��O, m�j drogi � �achn�� si� Esterad. - Tak argumentowa� nie wolno. Z traktatami jak z ma��e�stwem: nie zawiera si� ich z my�l� o zdradzie, a gdy si� zawar�o, nie podejrzewa si�. A komu to nie pasuje, niech si� nie �eni. Bo nie mo�na zosta� rogaczem, nie b�d�c �onatym, ale przyznasz, �e strach przed rogami to �a�osne i do�� �mieszne usprawiedliwienie dla wymuszonego celibatu. A rogi nie s� w ma��e�stwie tematem do rozwa�a�: "co by by�o, gdyby". Dop�ki si� rog�w nie nosi, nie porusza si� tej kwestii, a gdy si� ju� nosi, to i nie ma o czym gada�. A skoro ju� przy rogach jeste�my, jak si� miewa ma��onek pi�knej Marie, markiz de Mercey, reda�ski minister skarbu?

��Wasza kr�lewska mo�� � uk�oni� si� sztywno Dijkstra � ma godnych pozazdroszczenia informator�w.

��Owszem, mam � przyzna� kr�l. - Zdziwi�by� si�, ilu i jak bardzo godnych. Ale i ty nie musisz wstydzi� si� twoich. Tych, kt�rych masz na moich dworach, tutaj i w Pont Vanis. O, daj� s�owo, �e ka�dy z nich zas�uguje na najwy�sz� not�.

Dijkstra nawet okiem nie mrugn��.

��Emhyr var Emreis � ci�gn�� Esterad, patrz�c na nimfy na plafonie � te� ma kilku dobrych i dobrze usadowionych agent�w. Dlatego powt�rz�: racj� stanu Koviru jest neutralno�� i zasada pacia sunt seruanda, Kovir nie �amie zawartych um�w. Kovir nie �amie umowy nawet po to, aby uprzedzi� z�amanie umowy przez drug� stron�.

��O�miel� si� zauwa�y� � rzek� Dijkstra � �e Redania nie namawia Koviru do �amania pakt�w. Redania �adn� miar� nie zabiega o sojusz czy pomoc wojskow� Koviru przeciw Nilfgaardowi. Redania chce� po�yczy� ma�� sumk�, kt�r� zwr�cimy�

��Ju� to widz� � przerwa� kr�l � jak zwracacie. Ale to akademickie rozwa�ania, bo ni szel�ga wam nie po�ycz�, A ob�udn� kazuistyk� mnie nie racz, Dijkstra, bo pasuje ona do ciebie jak do wilka �liniaczek. Jakie� inne, powa�ne, m�dre i celne argumenty masz?

��Nie mam.

��Poszcz�ci�o ci si� � powiedzia� po chwili milczenia Esterad Thyssen � �e� zosta� szpiegiem. W handlu nie zrobi�by� kariery.

Jak �wiat d�ugi by� i szeroki, wszystkie pary kr�lewskie miewa�y oddzielne sypialnie. Kr�lowie � z bardzo r�n� cz�stotliwo�ci� � odwiedzali sypialnie kr�lowych, zdarza�o si�, �e kr�lowe sk�ada�y niespodziewane wizyty w sypialniach kr�l�w. Potem za� ma��onkowie rozchodzili si� do w�asnych komnat i ��.

Monarsza para Koviru i pod tym wzgl�dem stanowi�a wyj�tek. Esterad Thyssen i Zuleyka sypiali zawsze razem � w jednej sypialni, na jednym olbrzymim �o�u z olbrzymim baldachimem.

Przed za�ni�ciem Zuleyka � w�o�ywszy okulary, w kt�rych wstydzi�a si� pokazywa� poddanym � zwykle czytywa�a sw� Dobr� Ksi�g�. Esterad Thyssen zwykle gada�.

Tej nocy te� nie by�o inaczej. Esterad w�o�y� szlafmyc�, a do r�ki wzi�� ber�o. Lubi� trzyma� ber�o i bawi� si� nim, a oficjalnie tego nie robi�, bo ba� si�, �e poddani okrzykn� go pretensjonalnym.

��Wiesz, Zuleyka � gada� � przedziwne mam ostatnio sny. Ju� kt�ry� raz z rz�du �ni mi si� ta wied�ma, moja matka. Staje nade mn� i powtarza: "Mam �on� dla Tankreda, mam �on� dla Tankreda". I pokazuje mi sympatyczn�, ale bardzo m�od� dzieweczk�. A wiesz, Zuleyka, kim jest ta dzieweczka? To Ciri, wnuczka Calanthe. Pami�tasz Calanthe, Zuleyko?

��Pami�tam, m�j m�u.

��Ciri � gada� dalej Esterad, bawi�c si� ber�em � to jest ta, z kt�r� jakoby chce si� �eni� Emhyr var Emreis. Dziwaczny maria�, zaskakuj�cy� Jakim wi�c, u czarta, sposobem mia�aby to by� �ona dla Tankreda?

��Tankredowi � g�os Zuleyki zmieni� si� nieco, jak zawsze, gdy m�wi�a o synu � przyda�aby si� �ona. Mo�e by si� ustatkowa��

��Mo�e � Esterad westchn��. - Cho� w�tpi�, ale mo�e. W ka�dym razie ma��e�stwo jest jak�� szans�. Hmmm� Ta Ciri� Ha! Kovir i Cintra. Uj�cie Jarugi! Nie�le to brzmi, nie�le. �adny by�by sojusz� �adna koligacyjka� No, ale je�li t� ma�� upatrzy� sobie Emhyr� Tylko dlaczego w�a�nie ona pojawia mi si� w snach? I dlaczego, do diab�a, ja w og�le �ni� jakie� g�upstwa? W Ekwinokcjum, pami�tasz, wtedy gdy ciebie te� obudzi�em� Brrr, c� to by� za koszmar, rad jestem, �e nie mog� przypomnie� sobie szczeg��w� Hmmm� Mo�e zawezwa� jakiego� astrologa? Wr�bit�? Medium?

��Pani Sheala de Tancandlle jest w Lan Exeter.

��Nie � skrzywi� si� kr�l. - Tej czarownicy nie chc�. Za m�dra. Ro�nie mi tu pod bokiem druga Filippa Eilhart! Tym m�drym babom zbyt pachnie w�adza, nie mo�na rozzuchwala� ich �askami i poufa�o�ci�.

��Jak zwykle masz racj�, m�j m�u.

��Hmmm� Ale te sny�

��Dobra Ksi�ga � Zuleyka przewr�ci�a kilka stron � powiada, �e gdy cz�owiek usypia, bogowie otwieraj� mu uszy i przemawiaj� do niego. Za� prorok Lebioda uczy, �e widz�c sen, widzi si� albo wielk� m�dro��, albo wielk� g�upot�. Sztuka w tym, by rozpozna�.

��Ma��e�stwo Tankreda z narzeczon� Emhyra wielk� m�dro�ci� raczej nie jest � westchn�� Esterad. - A je�li ju� o m�dro�ci mowa, to ogromnie bym si� ucieszy�, gdyby sp�yn�a na mnie we �nie. Chodzi o spraw�, z kt�r� przyby� tu Dijkstra. Chodzi o bardzo trudn� spraw�. Bo widzisz, najukocha�sza moja Zuleyko, rozs�dek nie pozwala si� cieszy�, gdy Nilfgaard ostro prze na p�noc i got�w lada dzie� zaj�� Novigrad, bo z Novigradu wszystko, w tym i nasza neutralno��, wygl�da inaczej ni� z dalekiego po�udnia. Dobrze by wi�c by�o, gdyby Redania i Temeria powstrzyma�y nap�r Nilfgaardu, by przep�dzi�y naje�d�c� z powrotem za Jarug�. Ale czy dobrze, by zrobi�y to za nasze pieni�dze? Czy ty mnie s�uchasz, najukocha�sza �ono?

��S�ucham ci�, m�u.

��I co ty na to?

��Wszelk� m�dro�� mie�ci w sobie Dobra Ksi�ga.

��A m�wi twoja Dobra Ksi�ga, co czyni�, je�li przychodzi taki Dijkstra i domaga si� od ciebie miliona?

��Ksi�ga � zamruga�a znad okular�w Zuleyka � nic nie m�wi o niegodziwej mamonie. Ale w jednym z ust�p�w powiedziane jest: dawa� wi�kszym jest szcz�ciem, ni�li otrzymywa�, a wspieranie ubogiego ja�mu�n� jest szlachetne. Powiedziane jest: rozdaj wszystko, a uczyni to tw� dusz� szlachetn�.

��A mieszek i ka�dun uczyni pustymi � mrukn�� Esterad Thyssen. - Zuleyko, czy opr�cz ust�p�w o szlachetnym rozdawnictwie i ja�mu�nictwie zawiera Ksi�ga jakie� m�dro�ci dotycz�ce interes�w? Co Ksi�ga, dla przyk�adu, m�wi o wymianie ekwiwalentnej?

Kr�lowa poprawi�a okulary i j�a szybko kartkowa� inkunabu�.

��Jak Kuba bogom, tak bogowie Kubie � przeczyta�a.

Esterad milcza� przez d�u�sz� chwil�.

��A mo�e � powiedzia� wreszcie przeci�gle � co� jeszcze?

Zuleyka wr�ci�a do kartkowania Ksi�gi.

��Znalaz�am � oznajmi�a nagle � co� w�r�d m�dro�ci proroka Lebiody. Czy odczyta�?

��Bardzo prosz�.

��Powiada prorok Lebioda: zaprawd�, ubogiego datkiem wesprzyj. Ale miast da� ubogiemu ca�ego arbuza, daj mu p� arbuza, bo si� gotowo ubogiemu we �bie przewr�ci� od szcz�cia.

��P� arbuza � �achn�� si� Esterad Thyssen. - Znaczy, p� miliona bizant�w? A czy ty wiesz, Zuleyka, �e mie� p� miliona i nie mie� p� miliona to jest w sumie ca�y milion?

��Nie da�e� mi doko�czy� � Zuleyka zgani�a m�a surowym spojrzeniem znad okular�w. - M�wi dalej prorok: jeszcze lepiej za� da� ubogiemu �wier� arbuza. A najlepiej sprawi�, by to kto inny da� ubogiemu arbuza. Albowiem zaprawd� powiadam wam, zawsze znajdzie si� taki, kto ma arbuza i sk�onny jest nim obdzieli� ubogiego, je�li nie ze szlachetno�ci, to z wyrachowania albo dla inszego pozoru.

��Ha!�� kr�l Koviru paln�� ber�em w nocny stolik. - Zaprawd�, �ebskim prorokiem by� prorok Lebioda! Miast da�, sprawi�, by da� kto� inny? To mi si� podoba, oto s�owa prawdziwie miodop�ynne! Prze�led� m�dro�ci owego proroka, ukochana moja Zuleyko. Pewien jestem, �e jeszcze odkryjesz w�r�d nich co�, co pozwoli mi rozwi�za� problem Redanii i armii, kt�r� Redania chce zorganizowa� za moje pieni�dze.

Zuleyka kartkowa�a ksi�g� bardzo d�ugo, nim wreszcie zacz�a czyta�.

��Rzek� razu pewnego do proroka Lebiody ucze� jego: naucz mnie, mistrzu, jak mam post�pi�? Zapragn�� oto bli�ni m�j mego ulubionego psa. Je�li oddam ulubie�ca, serce p�knie mi z �a�o�ci. Je�li zasi� nie oddam, b�d� nieszcz�liwy, bo skrzywdz� bli�niego odmow�. Co czyni�? Czy masz, spyta� prorok, co�, co kochasz mniej ni� psa ulubie�ca? Mam, mistrzu, odrzecze ucze�, kota psotnego, szkodnika utrapionego. I w og�le go nie kocham. I rzek� prorok Lebioda: We�mij cnego kota psotnego, szkodnika utrapionego, i podaruj go bli�niemu twemu. Podw�jnego wonczas zaznasz zasi� szcz�cia. Kota si� pozb�dziesz, a bli�niego uradujesz. Albowiem najcz�ciej tak jest, �e bli�ni nie podarku pragnie, lecz by� obdarowanym.

Esterad milcza� czas jaki�, a czo�o mia� zmarszczone.

��Zuleyka?�� zapyta� wreszcie. - Czy to by� aby ten sam prorok?

��We�mij onego kota psotnego�

��S�ysza�em za pierwszym razem!�� wrzasn�� kr�l, ale natychmiast si� zmitygowa�.

��Wybacz, najukocha�sza. Rzecz w tym, �e ja nie bardzo rozumiem, co maj� koty do�

Zamilk�. I zamy�li� si� g��boko.

Po osiemdziesi�ciu pi�ciu latach, gdy sytuacja zmieni�a si� na tyle, by o pewnych sprawach i osobach mo�na ju� by�o bezpiecznie m�wi�, przem�wi� Guiscard Vermuellen, diuk Creyden, wnuk Esterada Thyssena, syn jego najstarszej c�rki, Gaudemundy. Diuk Guiscard by� s�dziwym ju� starcem, ale wydarzenia, kt�rych by� �wiadkiem, pami�ta� dobrze. To w�a�nie diuk Guiscard wyjawi�, sk�d si� wzi�� milion bizant�w, za kt�re Redania wyekwipowa�a armi� konn� na wojn� z Nilfgaardem. Milion �w nie pochodzi�, jak mniemamo, ze skarbca Koviru, lecz ze skarbca hierarchy Novigradu. Esterad Thyssen, zdradzi� Guiscard, uzyska� novigradzkie pieni�dze za udzia�y w powstaj�cych sp�kach handlu zamorskiego. Paradoksem by�o, �e owe sp�ki powstawa�y przy aktywnej wsp�pracy kupc�w nilfgaardzkich. Z rewelacji s�dziwego diuka wynika�o zatem, �e sam Nilfgaard � w pewnej mierze � op�aci� zorganizowanie reda�skiej armii.

��Dziadek � wspomina� Guiscard Vermuellen � m�wi� co� o arbuzach, u�miechaj�c si� szelmowsko. M�wi�, �e zawsze znajdzie si� taki kto�, kto zechce obdarowa� biednego, cho�by i z wyrachowania. M�wi� te�, �e skoro Nilfgaard sam dok�ada si� do podnoszenia si�y i zdolno�ci bojowej reda�skiego wojska, to nie mo�e mie� o to samo pretensji do innych.

��Potem za� � kontynuowa� starzec � dziadek wezwa� do siebie ojca, kt�ry by� pod�wczas szefem wywiadu, i ministra spraw wewn�trznych. Gdy ci dowiedzieli si�, jakie rozkazy maj� wykona�, wpadli w pop�och. Chodzi�o bowiem o wypuszczenie z wi�zie�, oboz�w internowania i zes�a� ponad trzech tysi�cy ludzi. Ponad setce mia�y by� cofni�te areszty domowe.

��Nie, nie chodzi�o tylko o bandyt�w, zwyk�ych kryminalist�w i najemnych kondotier�w. U�askawienia obejmowa�y przede wszystkim dysydent�w. Byli w�r�d u�askawionych poplecznicy obalonego kr�la Rhyda i ludzie uzurpatora Idiego, zajadli ich partyzanci. I to nie tylko tacy, co popierali g�b�: wi�kszo�� siedzia�a za dywersj�, zamachy, rewolty z broni� w r�ku. Minister spraw wewn�trznych by� przera�ony, tato mocno zaniepokojony.

��Dziadek za� � opowiada� diuk � �mia� si�, jakby to by� najlepszy �art. A potem powiedzia�, pami�tam ka�de s�owo, tak: "Szkoda to wielka, panowie, �e nie czytujecie do poduszki Dobrej Ksi�gi. Gdyby�cie czytywali, rozumieliby�cie idee waszego monarchy. A tak b�dziecie wykonywali rozkazy, nie rozumiej�c ich. Ale nie martwcie si� niepotrzebnie i na zapas, wasz monarcha wie, co czyni. Teraz za� id�cie i powypuszczajcie wszystkie moje psotne koty, szkodniki utrapione."

��Tak w�a�nie powiedzia�: psotne koty, szkodniki. A chodzi�o, o czym nikt w�wczas wiedzie� nie m�g�, o p�niejszych bohater�w, dow�dc�w okrytych chwa�� i s�aw�. Tymi �kotami� dziadka byli s�ynni p�niej kondotierzy: Adam �Adieu� Pangratt, Lorenzo Molla, Juan �Frontino� Guttierez� I Julia Abatemarco, kt�ra zas�yn�a w Redanii jako "S�odka Trzpiotka"� Wy, m�odzi, tego nie pami�tacie, ale za moich czas�w, gdy�my bawili si� w wojn�, ka�dy ch�opak chcia� by� �Adieu� Pangrattem, a ka�da dziewczyna Juli� "S�odk� Trzpiotk�"� A dla dziadka to by�y psotne koty, he, he.

��P�niej za� � marnia� Guiscard Vermuellen � dziadek wzi�� mnie za r�k� i zabra� na taras, z kt�rego babka Zuleyka karmi�a mewy. Dziadek powiedzia� do niej� Powiedzia��

Staruszek powoli i z ogromnym trudem pr�bowa� przypomnie� sobie s�owa, kt�re w�wczas, przed osiemdziesi�cioma pi�cioma laty, kr�l Esterad Thyssen wyrzek� do �ony, kr�lowej Zuleyki, na g�ruj�cym nad Wielkim Kana�em tarasie pa�acu Ensenada.

��Czy wiesz, moja najukocha�sza �ono, �e dostrzeg�em jeszcze jedn� m�dro�� po�r�d m�dro�ci proroka Lebiody? Tak�, kt�ra da mi jeszcze jedn� korzy�� z obdarowania Redanii psotnymi kotami? Koty, moja Zuleyko, wr�c� do domu. Koty zawsze wracaj� do domu. No, a gdy moje koty wr�c�, gdy przynios� �o�d, zdobycz, bogactwa� To ja te koty opodatkuj�!

Gdy kr�l Esterad Thyssen po raz ostatni rozmawia� z Dijkstr�, by�o to w cztery oczy, nawet bez Zuleyki. Na pod�odze gigantycznej sali bawi� si� wprawdzie dziesi�cioletni na oko ch�opczyk, ale ten si� wszak nie liczy�, a ponadto tak by� zaj�ty swymi o�owianymi �o�nierzykami, �e nie zwraca� na rozmawiaj�cych �adnej uwagi.

��To Guiscard � wyja�ni� Esterad, wskazuj�c ch�opca ruchem g�owy. - M�j wnuk, syn mojej Gaudemundy i tego nicponia, ksi�cia Vermuellena. Ale ten malec, Guiscard, to jedyna nadzieja Koviru, gdyby Tankred Thyssen okaza� si� Gdyby Tankredowi co� si� przydarzy�o�

Dijkstra zna� problem Koviru. I osobisty problem Esterada. Wiedzia�, �e Tankredowi ju� si� co� przydarzy�o. Ch�opak, je�eli w og�le mia� zadatki na kr�la, to tylko na bardzo z�ego.

��Twoja sprawa � przem�wi� Esterad � jest ju� w zasadzie za�atwiona. Mo�esz ju� zacz�� rozwa�a� spos�b najefektywniejszego spo�ytkowania miliona bizant�w, kt�ry wkr�tce trafi do tretogorskiego skarbca.

Pochyli� si� i ukradkiem podni�s� jednego z o�owianych i jaskrawo pomalowanych �o�nierzyk�w Guiscarda, kawalerzyst� ze wzniesionym pa�aszem.

��We� to i dobrze schowaj. Ten, kto poka�e ci drugiego takiego wojaka, identycznego, b�dzie moim wys�annikiem, cho�by nie wygl�da�, cho�by� wiary nie m�g� da�, �e to m�j cz�owiek i zna spraw� naszego miliona. Ka�dy inny b�dzie prowokatorem i potraktuj go jak prowokatora.

��Redania � uk�oni� si� Dijkstra � nie zapomni tego Waszej Kr�lewskiej Mo�ci. Ja za�, we w�asnym imieniu, chcia�bym zapewni� o mojej osobistej wdzi�czno�ci.

��Nie zapewniaj, ale dawaj tu ten tysi�c, za pomoc� kt�rego planowa�e� zyska� przychylno�� mego ministra. C� to, przychylno�� kr�la nie zas�uguje na �ap�wk�?

��Wasza Kr�lewska Mo�� zni�y si�

��Zni�y, zni�y. Dawaj pieni�dze, Dijkstra. Mie� tysi�c i nie mie� tysi�ca��� �to razem dwa tysi�ce. Wiem.

W odleg�ym skrzydle Ensenady, w komnacie o znacznie mniejszych gabarytach, czarodziejka Sheala de Tancarville w skupieniu i z powag� wys�ucha�a relacji kr�lowej Zuleyki.

��Doskonale � kiwn�a g�ow�. - Doskonale, Wasza Kr�lewska Wysoko��.

��Zrobi�am wszystko tak, jak poleci�a�, pani Shealo.

��Dzi�kuj� za to. I zapewniam raz jeszcze � dzia�a�y�my w sprawie s�usznej. Dla dobra kraju. I dynastii.

Kr�lowa Zuleyka odchrz�kn�a, g�os zmieni� si� jej lekko.

��A� A Tankred, pani Shealo?

��Da�am s�owo � powiedzia�a zimno Sheala de Tancarville. - Da�am moje s�owo, �e za pomoc odwzajemni� si� pomoc�. Wasza Kr�lewska Wysoko�� mo�e spa� spokojnie.

��Bardzo bym pragn�a � westchn�a Zuleyka. - Bardzo. Je�li ju� jeste�my przy snach� Kr�l zaczyna co� podejrzewa�. Te sny dziwi� go, a kr�l, gdy co� go dziwi, robi si� podejrzliwy.

��Zaprzestan� zatem na czas jaki� zsy�a� kr�lowi sny � obieca�a czarodziejka. - Wracaj�c za� do snu kr�lowej, powtarzam, mo�e on by� spokojny. Kr�lewicz Tankred rozstanie si� ze z�ym towarzystwem. Nie b�dzie ju� bywa� na zamku barona Surcratasse. Ani u pani de Lisemore. Ani u reda�skiej ambasadorowej.

��Nie b�dzie ju� odwiedza� tych person? Nigdy?

��Persony, o kt�rych mowa � w ciemnych oczach Sheali de Tancaryille zapali� si� dziwny b�ysk � nie odwa�� si� ju� zaprasza� i ba�amuci� kr�lewicza Tankreda. Nie odwa�� si� na to ju� nigdy. B�d� bowiem �wiadome konsekwencji. R�cz� za to, co m�wi�. R�cz� te� za to, �e kr�lewicz Tankred wznowi nauk� i b�dzie pilnym uczniem, powa�nym i statecznym m�odzie�cem. Przestanie te� ugania� si� za sp�dniczkami. Straci zapa�� do momentu, gdy przedstawimy mu Cirill�, ksi�niczk� Cintry.

��Ach, gdybym mog�a w to uwierzy� � Zuleyka za�ama�a r�ce, wznios�a oczy. - Gdybym mog�a w to uwierzy�!

��W pot�g� magii � Sheala de Tancarville u�miechn�a si�, niespodziewanie nawet dla siebie � czasami trudno uwierzy�, Wasza Kr�lewska Wysoko��. I tak zreszt� by� powinno.

Filippa Eilhart poprawi�a cieniutkie jak paj�czyna rami�czka przejrzystej nocnej koszuli, star�a z dekoltu resztk� �ladu szminki. Taka m�dra kobieta, pomy�la�a z lekkim niesmakiem Sheala de Tancarville, a nie umie utrzyma� hormon�w na wodzy.

��Mo�emy rozmawia�?

Filippa otoczy�a si� sfer� dyskrecji.

��Teraz tak.

��W Kovirze wszystko za�atwione. Pozytywnie.

��Dzi�kuj�. Dijkstra ju� odp�yn��?

��Jeszcze nie.

��Dlaczego zwleka?

��Prowadzi d�ugie konwersacje z Esteradem Thyssenem � skrzywi�a wargi Sheala de Tancarville. - Dziwnie przypadli sobie do gustu, kr�l i szpieg.

��Znasz te �arty o naszej pogodzie, Dijkstra? O tym, �e w Kovirze s� tylko dwie pory roku�

��Zima i sierpie�. Znam.

��A wiesz, jak pozna�, �e w Kovirze ju� nasta�o lato?

��Nie. Jak?

��Deszcz robi si� troch� cieplejszy.

��Ha, ha.

- �arty �artami � rzek� powa�nie Esterad Thyssen � ale te coraz to wcze�niejsze i d�u�ej trwaj�ce zimy nieco mnie niepokoj�. To by�o prorokowane. Czyta�e�, jak mniemam, przepowiedni� Itliny? M�wi si� tam, �e nadejd� dziesi�tki lat nieustaj�cego zimna. Niekt�rzy twierdz�, �e to jakie� alegorie, ale ja troch� si� obawiam. W Kovirze mieli�my kiedy� cztery lata zimna, s�oty i nieurodzaju. Gdyby nie pot�ny import �ywno�ci z Nilfgaardu, ludzie zacz�liby masowo umiera� z g�odu. Wyobra�asz to sobie?

��Szczerze m�wi�c, nie.

��A ja tak. Ozi�bienie klimatu mo�e nas wszystkich zag�odzi�. G��d to wr�g, z kt�rym cholernie trudno walczy�.

Szpieg kiwn�� g�ow�, zamy�lony.

��Dijkstra?

��Wasza Kr�lewska Mo��?

��Wewn�trz kraju masz ju� spok�j?

��Nie bardzo. Ale staram si�.

��Wiem, g�o�no o tym. Z tych, kt�rzy zdradzili na Thanedd, �ywy zosta� tylko Vilgefortz.

��Po �mierci Yennefer, tak. Wiesz, kr�lu, �e Yennefer ponios�a �mier�? Zgin�a ostatniego dnia sierpnia, w zagadkowych okoliczno�ciach, na os�awionej G��bi Sedny, mi�dzy Wyspami Skellige a przyl�dkiem Peixe de Mar.

��Yennefer z Vengerbergu � powiedzia� wolno Esterad � nie by�a zdrajczyni�. Nie by�a wsp�lniczk� Vilgefortza. Je�li chcesz, dostarcz� ci na to dowod�w.

��Nie chc� � odpar� po chwili milczenia Dykstra. - A mo�e zechc�, ale nie teraz. Teraz wygodniejsza jest dla mnie jako zdrajczyni.

��Pojmuj�. Nie ufaj czarodziejkom, Dijkstra. Filippie zw�aszcza.

��Nigdy jej nie ufa�em. Ale musimy wsp�pracowa�. Bez nas Redania pogr��y si� w chaosie i zginie.

��To prawda. Ale je�li mog� ci radzi�, pofolguj nieco. Wiesz, o czym m�wi�. Szafoty i izby tortur w ca�ym kraju, okrucie�stwa pope�niane na elfach� I ten straszny. fort, Drakenborg. Wiem, �e robisz to z patriotyzmu. Ale budujesz sobie z�� legend�. Jeste� w niej wilkolakiem, ch�epc�cym niewinn� krew.

��Kto� to musi robi�.

��I na kim� musi si� skrupi�. Wiem, �e starasz si� by� sprawiedliwy, ale przecie� nie unikniesz pomy�ek, bo nie da si� ich unikn��. Nie da si� te� pozosta� czystym, babraj�c si� we krwi. Wiem, �e� nigdy nie skrzywdzi� nikogo dla prywaty, ale kto w to uwierzy? Kto b�dzie chcia� w to wierzy�? W dniu, gdy los si� odwr�ci, przypisz� ci mordowanie niewinnych i czerpanie z tego korzy�ci. A k�amstwo lepi si� do cz�owieka jak smo�a.

��Wiem.

��Nie dadz� ci szansy na obron�. Takim jak ty nigdy nie daje si� szansy. Oblepi� ci� smo��� p�niej. Po fakcie. Strze� si�, Dijkstra.

��Strzeg� si�. Nie dostan� mnie.

��Dostali twego kr�la, Vizimira. S�ysza�em, sztylet w bok a� po gard�

��Kr�la �atwiej ugodzi� ni� szpiega. Mnie nie dostan�. Nigdy mnie nie dostan�.

��I nie powinni. A wiesz, dlaczego, Dijkstra? Bo na tym �wiecie musi by�, kurwa, jaka� sprawiedliwo��.

Przyszed� taki dzie�, gdy przypomnieli sobie t� rozmow�. Obaj. Kr�l i szpieg. Dijkstra przypomnia� sobie s�owa Esterada w Tretogorze, gdy nads�uchiwa� krok�w morderc�w nadchodz�cych ze wszystkich stron, wszystkimi korytarzami zamku. Esterad przypomnia� sobie s�owa Dijkstry na reprezentacyjnych marmurowych schodach, wiod�cych z Ensenady do Wielkiego Kana�u.

��M�g� walczy� � zamglone, niewidz�ce oczy Guiscarda Vermuellena patrzy�y w otch�a� wspomnie�. - Zamachowc�w by�o tylko trzech, dziadek by� silnym m�czyzn�. M�g� walczy�, broni� si� do chwili, gdy nadbieg�aby stra�. M�g� te� po prostu uciec. Ale by�a tam babka Zuleyka. Dziadek os�ania� i chroni� Zuleyk�, tylko Zuleyk�, o siebie nie dba�. Gdy wreszcie przysz�a pomoc, Zuleyka nie by�a nawet dra�ni�ta. Esterad dosta� ponad dwadzie�cia pchni��. Umar� po trzech godzinach, nie odzyskawszy przytomno�ci.

��Czyta�e� kiedy Dobr� Ksi�g�, Dijkstra?

��Nie, Wasza Kr�lewska Mo��. Ale wiem, co tam jest napisane.

��Ja, Wyobra� sobie, wczoraj otworzy�em na chybi� trafi�. I trafi�em na takie zdanie: Na drodze do wieczno�ci ka�dy st�pa� b�dzie po swych w�asnych schodach, nios�c swoje w�asne brzemi�. Co o tym my�lisz?

��Czas na mnie, kr�lu Esteradzie. Pora nie�� w�asne brzemi�.

��Bywaj w zdrowiu, szpiegu.

��Bywaj w zdrowiu, kr�lu.

��P�yn�! P�yn�!

Yennefer obur�cz przytrzyma�a targane mokrym wiatrem w�osy, stan�a przy balustradzie schod�w, usuwaj�c si� z drogi zbiegaj�cych na nabrze�e kobiet. Pchany zachodnim wiatrem przyb�j z �omotem rozbija� si� o brzeg, z rozpadlin mi�dzy ska�ami co i rusz strzela�y bia�e pi�ropusze piany.

��P�yn�! P�yn�!

Z g�rnych taras�w cytadeli Kaer Trolde, g��wnej warowni Ard Skellig, wida� by�o ca�y bez ma�a archipelag. Na wprost, za cie�nin�, le�a�a An Skellig, od strony po�udniowej niska i p�aska, od niewidocznej p�nocnej urwista i poci�ta fiordami. Po lewej, daleko, ostrymi k�ami raf rozbija�a fale wysoka i zielona Spikeroog, z g�rami o szczytach ton�cych w chmurach. Po prawej wida� by�o strome klify wyspy Undvik, roj�ce si� od mew, petreli, kormoran�w i g�uptak�w. Zza Uadyik wy�ania� si� lesisty sto�ek Hmdarsfjall, najmniejszej wysepki archipelagu. Gdyby za� wej�� na sam szczyt kt�rej� z wie� Kaer Trolde i spojrze� w kierunku po�udniowym, ujrza�oby si� samotn�, oddalon� od pozosta�ych wysp� Faroe, stercz�c� z wody niby grzbiet olbrzymiej ryby, dla kt�rej ocean jest za p�ytki.

Yennefer zesz�a na ni�szy taras, zatrzymuj�c si� przy grupie kobiet, kt�rym duma i pozycja spo�eczna nie pozwala�y na �eb na szyj� biec na nabrze�e i miesza� si� z podekscytowanym mot�ochem. W dole, pod nimi, le�a�o miasto portowe, czarne i bezkszta�tne jak wyrzucony przez fale wielki morski skorupiak.

Z cie�niny mi�dzy An Skellig i Spikeroog kolejno wyp�ywa�y drakkary. �agle zap�on�y w s�o�cu biel� i czerwieni�, zal�ni�y mosi�dzem umby zawieszonych na burtach tarcz.

��"Ringhorn" idzie pierwszy � stwierdzi�a kt�ra� z kobiet. - Za nim "Fenris"�

��"Tt-igla"�� rozpozna�a podnieconym g�osem druga. - Za ni� �Drac�� Z ty�u za nimi "Hayfrue"�

��"Anghira"� �Tamara�� �Daria�� Nie, to �Scorpena�� Nie ma �Darii�. Nie ma "Darii"�

M�oda kobieta z grubym jasnym warkoczem, podtrzymuj�ca obur�cz bardzo zaawansowan� ci���, j�kn�a g�ucho, zblad�a i zemdla�a, osuwaj�c si� na p�yty tarasu jak zerwana z k�ek kotara. Yennefer przyskoczy�a natychmiast, pad�a na kolana, opar�a palce o brzuch kobiety i wykrzycza�a zakl�cie, t�umi�c spazmy i skurcze, mocno i pewnie spajaj�c gro��c� zerwaniem wi� macicy i �o�yska. Dla pewno�ci rzuci�a jeszcze uspokajaj�cy i ochronny czar na dziecko, kt�rego kopni�cia czu�a pod d�oni�.

Kobiet�, by nie marnowa� energii magicznej, ocuci�a uderzeniem w twarz.

��Zabierzcie j�. Ostro�nie.

��Niem�dra��� powiedzia�a jedna ze starszych kobiet. - Ma�o brakowa�o�

��Panikara� Jej Nils mo�e �yje, mo�e jest na innym drakkarze�

��Dzi�ki wam za pomoc, pani magiczko.

��Zabierzcie j� � powt�rzy�a Yennefer, wstaj�c. Prze�kn�a przekle�stwo, stwierdziwszy, �e przy kl�kaniu suknia pu�ci�a w szwie.

Zesz�a na jeszcze ni�szy taras. Drakkary kolejno dobija�y do nabrze�a, wojownicy schodzili na brzeg. Brodaci, obwieszeni broni� berserkerzy ze Skellige. Wielu wyr�nia�a biel banda�y, wielu, by m�c i��, musia�o korzysta� z pomocy towarzyszy. Niekt�rych trzeba by�o nie��.

St�oczone na nabrze�u kobiety ze Skellige rozpoznawa�y, krzycza�y i p�aka�y ze szcz�cia, je�li mia�y szcz�cie. Je�li nie mia�y, mdla�y. Lub odchodzi�y, wolno, cicho, bez s�owa skargi. Czasem ogl�da�y si�, w nadziei, �e w sundzie b�y�nie biel� i czerwieni� �agiel "Darii".

Nie by�o "Darii".

Yennefer dostrzeg�a g�ruj�c� nad innymi g�owami rud� czupryn� Cracha an Craite, jarla Skellige, jako jeden z ostatnich schodz�cego z pok�adu �Ringhoma�. Jarl wykrzykiwa� rozkazy, wydawa� polecenia, sprawdza�, troszczy� si�. Dwie wpatrzone w niego kobiety, jedna jasnow�osa, druga ciemna, p�aka�y. Ze szcz�cia. Jarl, pewny wreszcie, �e wszystkiego dopilnowa� i o wszystko zadba�, podszed� do niewiast, zgarn�� obie nied�wiedzim u�ciskiem, obie uca�owa�. A potem podni�s� g�ow� i zobaczy� Yennefer. Jego oczy zap�on�y, ogorza�a twarz stwardnia�a jak kamie� rafy, jak mosi�ny umb tarczy.

Wie, pomy�la�a czarodziejka. Wie�ci rozchodz� si� szybko. Jarl wiedzia�, p�yn�c, o przedwczorajszym wy�owieniu mnie sieci� w sundzie za Spikeroog. Wiedzia�, �e mnie zastanie w Kaer Trolde. Magia czy go��bie pocztowe?

Podszed� do niej nie spiesz�c si�. Pachnia� morzem, sol�, smo��, zm�czeniem. Spojrza�a w jego jasne oczy i natychmiast rozbrzmia� jej w uszach bojowy okrzyk berserker�w, �omot tarcz, szcz�k miecz�w i topor�w. Wrzask mordowanych. Wrzask ludzi, skacz�cych do morza z p�on�cej "Darri".

��Yennefer z Vengerbergu.

��Crach an Craite, jarl Skellige � sk�oni�a si� przed nim lekko.

Nie odwzajemni� uk�onu. �le, pomy�la�a.

Natychmiast zobaczy� siniak, pami�tk� po uderzeniu wios�om, jego twarz st�a�a znowu, wargi drgn�y, na sekund� ods�aniaj�c z�by.

��Ten, kto ci� bi�, odpowie za to.

��Nikt mnie nie bi�. Potkn�am si� na schodach.

Spojrza� na ni� bacznie, po czym wzruszy� ramionami.

��Nie chcesz si� skar�y�, twoja wola. Ja nie mam czasu wszczyna� �ledztwa. A teraz pos�uchaj, co mam ci do powiedzenia. Uwa�nie, bo to b�d� jedyne s�owa, jakie do ciebie wypowiem.

��S�ucham.

��Jutro zostaniesz wsadzona na drakkar i zawieziona do Novigradu. Tam zostaniesz przekazana w�adzom miasta, a p�niej w�adzom temerskim lub reda�skim, kto si� pierwszy zg�osi. A wiem, �e i jedni, i drudzy r�wnie mocno ci� po��daj�.

��To wszystko?

��Prawie. Jeszcze tylko wyja�nienie, kt�re nale�y ci si� przecie�. Zdarza�o si� wcale cz�sto, �e Skellige dawa�y azyl �ciganym przez prawo. Nie brakuje na Wyspach mo�liwo�ci ni okazji, by odkupi� winy ci�k� prac�, m�stwem, po�wi�ceniem, krwi�. Ale nie w twoim przypadku, Yennefer. Tobie azylu nie udziel�, je�li na to liczy�a�, przeliczy�a� si�. Ja nienawidz� takich jak ty. Nienawidz� ludzi, kt�rzy dla zdobycia w�adzy warchol�, kt�rzy prywat dochodz�, kt�rzy spiskuj� z wrogiem i zdradzaj� tych, kt�rym winni nie tylko pos�usze�stwo, ale i wdzi�czno��. Nienawidz� ci�, Yennefer, albowiem w�a�nie gdy ty razem z twymi konfratrami rebelizantami wszcz�a� za nilfgaardzkim poduszczeniem bunt na Thanedd, moje drakkary by�y pod Attre, moi ch�opcy nie�li pomoc tamtejszym powsta�com. Trzystu moich ch�opc�w stan�o przeciwko dw�m tysi�com Czarnych! Musi by� nagroda za m�stwo i wierno��, musi by� kara za pod�o�� i zdrad�! Jak mam nagrodzi� tych, kt�rzy polegli? Cenotafami? Napisami kutymi na obeliskach? Nie! Nagrodz� i uczcz� poleg�ych inaczej. Za ich krew, kt�ra wsi�k�a w wydmy Attre, twoja krew, Yennefer, pocieknie przez deski szafotu.

��Nie jestem winna. Nie uczestniczy�am w spisku Vilgefortza.

��Dowody na to przedstawisz s�dziom. Ja ci� s�dzi� nie b�d�.

��Ty� mnie nie tylko ju� os�dzi�. Ty� nawet wyda� wyrok.

��Do�� gadania! Powiedzia�em, jutro o �wicie po�eglujesz w kajdanach do Novigradu, przed kr�lewski s�d. Po sprawiedliw� kar�. A teraz daj mi s�owo, �e nie b�dziesz pr�bowa�a u�ywa� magii.

��A je�li nie dam?

��Marquard, nasz czarodziej, zgin�� na Thanedd, nie mamy tu teraz magika, kt�ry m�g�by wzi�� ci� pod kontrol�. Ale wiedz, �e b�dziesz pod bezustann� obserwacj� najlepszych �ucznik�w Skellige. Je�li cho�by r�k� ruszysz w podejrzany spos�b, zostaniesz zastrzelona.

��Jasne � kiwn�a g�ow�. - Daj� wi�c s�owo.

��Doskonale. Dzi�kuj�. �egnaj, Yennefer. Nie b�d� ci� jutro odprowadza�.

��Crach.

Odwr�ci� si� na pi�cie.

��S�ucham.

��Nie mam najmniejszego zamiaru wsiada� na statek p�yn�cy do Novigradu. Nie mam czasu, by udowadnia� Dijkstrze, �e jestem niewinna. Nie mog� ryzykowa�, �e ju� spreparowano dowody mojej winy. Nie mog� ryzykowa�, �e kr�tko po aresztowaniu umr� na nag�y wylew krwi do m�zgu lub w jaki� spektakularny spos�b pope�ni� w celi samob�jstwo. Nie mog� traci� czasu i podejmowa� takiego ryzyka. Nie mog� te� wyja�nia� ci, dlaczego to dla mnie tak ryzykowne. Nie pop�yn� do Novigradu.

Patrzy� na ni� d�ugo.

��Nie pop�yniesz � powt�rzy�. - C� takiego pozwala ci tak mniema�? Czy�by to, �e niegdy� ��czy�y nas mi�osne uniesienia? Nie licz na to, Yennefer. Co by�o, a nie jest, nie pisze si� w rejestr.

��Wiem i nie licz�. Nie pop�yn� do Novigradu, jarlu, dlatego, �e mi pilno wyruszy� na pomoc osobie, kt�rej poprzysi�g�am, �e nigdy nie zostawi� jej samej i bez pomocy. A ty, Crachu an Craite, jarlu Skellige, dopomo�esz mi w moim przedsi�wzi�ciu. Bo i ty z�o�y�e� podobn� przysi�g�. Dziesi�� lat temu. Dok�adnie tu, gdzie stoimy, na tym nabrze�u. Tej samej osobie. Ciri, wnuczce Calanthe. Lwi�tku z Cintry. Ja, Yennefer z Vengerbergu, uwa�am Ciri za m� c�rk�. Dlatego w jej imieniu ��dam, by� dotrzyma� twojej przysi�gi. Dotrzymaj jej, Crachu an Craite, jarlu Skellige.

��Naprawd�? - jeszcze raz upewni� si� Crach an Craite. - Nawet nie skosztujesz? �adnego z tych przysmak�w?

��Naprawd�.

Jarl nie nalega�, sam zdj�� z p�miska homara, po�o�y� go na desce i roz�upa� wzd�u� pot�nym, acz precyzyjnie celnym uderzeniem tasaka. Pokropiwszy obficie cytryn� i sosem czosnkowym, zacz�� wyjada� mi�so ze skorupy. Palcami.

Yennefer jad�a dystyngowanie, srebrnym no�em i widelcem � a jad�a barani kotlet ze szpinakiem, specjalnie dla niej przygotowany przez zdumionego i chyba lekko ura�onego kucharza. Czarodziejka nie chcia�a bowiem ani ostryg, ani muli, ani marynowanego we w�asnym soku �ososia, ani zupy z trigli i muszli serc�wek, ani duszonego ogona �aby morskiej, ani pieczonego w��cznika, ani sma�onej mureny, ani o�miornic, ani krab�w, ani homar�w, ani je�owc�w. Ani � zw�aszcza � �wie�ych wodorost�w.

Wszystko, co cho�by ulotnie pachnia�o morzem, kojarzy�o si� jej z Fringill� Vigo i Filipp� Ellhart, z wariacko ryzykown� teleportacj�, upadkiem w fale, �ykan� morsk� wod�, zarzucon� na ni� sieci� � do kt�rej, nawiasem m�wi�c, przyczepione by�y glony i algi wypisz wymaluj takie, jak te na p�misku. Glony i algi, mia�d�one na jej g�owie i ramionach parali�uj�co bolesnymi uderzeniami sosnowego wios�a.

��Tak wi�c � wznowi� konwersacj� Crach, wysysaj�c mi�so z prze�amywanych mi�dzy stawami odn�y homara � postanowi�em da� ci wiar�, Yennefer. Nie robi� tego jednak dla ciebie, wiedz o tym. Bloedgeas, przysi�ga krwi, jak� z�o�y�em Calanthe, faktycznie wi��e mi r�ce. Je�li wi�c prawdziwy i szczery jest, a zak�adam, �e taki jest, tw�j zamiar niesienia pomocy Ciri, nie mam wyj�cia: musz� dopom�c ci w tym zamiarze�

��Dzi�kuj�. Ale wyzb�d� si�, prosz�, tego patetycznego tonu. Powtarzam: nie bra�am udzia�u w spisku na Thanedd. Uwierz mi.

��Czy a� tak wa�ne jest � �achn�� si� � w co ja uwierz�? Nale�a�oby zacz�� raczej od kr�l�w, od Dijkstry, kt�rego agenci tropi� ci� wzd�u� i wszerz �wiata. Od Filippy Eilhart i wiernych kr�lom czarodziej�w. Przed kt�rymi, jak sama wyzna�a�, zbieg�a� tu, na Skellige. To im nale�a�o przedstawi� dowody�

��Nie mam dowod�w � przerwa�a, ze z�o�ci� dziobi�c widelcem brukselk�, kt�r� ura�ony kucharz przyrz�dzi� do baraniego kotleta. - A gdybym mia�a, nie pozwolono by mi ich przedstawi�. Nie mog� ci tego wyja�ni�, obowi�zuje mnie nakaz milczenia. Uwierz mi jednak na s�owo, Crach. Prosz� ci�.

��Powiedzia�em�

��Powiedzia�e� � przerwa�a. - Zadeklarowa�e� pomoc. Dzi�kuj�. Ale wci�� nie wierzysz w moj� niewinno��. Uwierz.

Crach odrzuci� wyssane skorupy homara, podsun�� sobie misk� muli. Grzeba�, grzechocz�c, wybiera� co wi�ksze.

��Zgoda � powiedzia� wreszcie, wycieraj�c r�ce w obrus. - Wierz�. Bo chc� wierzy�. Ale azylu i schronienia ci nie udziel�. Nie mog�. Ty mo�esz jednak opu�ci� Skellige kiedy zechcesz i uda� si� dok�d zechcesz. Sugerowa�bym po�piech. Przyby�a� tu, �e si� tak wyra��, na skrzyd�ach magii. Inni mog� przyby� twoim �ladem. Te� znaj� zakl�cia.

��Ja nie szukam azylu ani bezpiecznej kryj�wki, jarlu. Ja musz� i�� na ratunek Ciri.

��Ciri � powt�rzy}, zamy�lony. - Lwi�tko� Dziwne to by�o dziecko.

��By�o?

��Och � �achn�� si� znowu. - �le si� wyrazi�em. By�o, bo ju� nie jest dzieckiem. To mia�em na my�li. Tylko to. Cirilla, Lwi�tko z Cintry� Sp�dza�a na Skellige lata i zimy. Nieraz narozrabia�a, �e ho-ho! Diabl�tko to by�o, nie Lwi�tko� Psiakrew, ju� drugi raz powiedzia�em "by�o"� Yennefer, r�ne plotki docieraj� tu z l�du� Jedni m�wi�, �e Ciri jest w Nilfgaardzie�

��Nie ma jej w Nilfgaardzie.

��Drudzy m�wi�, �e dziewczyna nie �yje. Yennefer milcza�a, gryz�c wargi.

��Ale tej drugiej plotce � powiedzia� twardo jarl � zaprzecz� ja. Ciri �yje. Jestem tego pewien. Nie by�o �adnych znak�w� Ona �yje!

Yennefer unios�a brwi. Ale pytania nie zada�a. Milczeli d�ugo, ws�uchani w ryk fal grzmoc�cych w ska�y Ard Skellig.

��Yennefer � powiedzia� po chwili milczenia Crach. - Dotar�y z kontynentu inne jeszcze wie�ci. Wiadomo mi, �e tw�j Wied�min, kt�ry po drace na Thanedd ukrywa� si� w Brokilonie, wyruszy� stamt�d z zamiarem dotarcia do Nilfgaardu i wyzwolenia Ciri.

��Powtarzam, Ciri nie ma w Nilfgaardzie. Co zamierza m�j, jak to zechcia�e� okre�li�, Wied�min, nie wiem. Ale on� Crach, nie jest tajemnic�, �e ja go� darz� sympati�. Ale wiem, �e on Ciri nie uratuje, nie osi�gnie niczego. Ja go znam. On zapl�cze si�, zagubi, zacznie filozofowa� i u�ala� si� nad sob�. Potem wy�aduje gniew, r�bi�c mieczem co i kogo popad�o. Potem, w ramach ekspiacji, dokona jakiego� szlachetnego, acz bezsensownego wyczynu. W ko�cu za� pewnie zostanie zabity, g�upio, bezsensownie, zapewne ciosem w plecy�

��M�wi� � wtr�ci� pr�dko Crach, przestraszony z�owrogo zmieniaj�cym si�, dziwnie dygocz�cym g�osem czarodziejki. - M�wi�, �e Ciri jest mu przeznaczona. Sam widzia�em, wtedy, w Cintrze, podczas zar�czyn Pavetty�

��Przeznaczenie � przerwa�a ostro Yennefer � mo�e by� bardzo r�nie interpretowane. Bardzo r�nie. Szkoda zreszt� czasu na dywagacje. Powtarzam, nie wiem, co Geralt zamierza i czy cokolwiek zamierza. Mam zamiar wzi�� si� do dzie�a sama. Moimi metodami. I aktywnie, Crach, aktywnie. Ja nie zwyk�am siedzie� i p�aka�, chwyciwszy si� obur�cz za g�ow�. Ja dzia�am!

Jarl uni�s� brwi, ale nic nie powiedzia�.

��B�d� dzia�a� � powt�rzy�a czarodziejka. - Ju� obmy�li�am plan. A ty, Crach, dopomo�esz mi w tym, zgodnie z przysi�g�, kt�r� z�o�y�e�.

��Jestem got�w � o�wiadczy� twardo. - Na wszystko. Drakkary stoj� w porcie. Rozkazuj, Yennefer.

Nie wytrzyma�a, by nie parskn�� �miechem.

��Zawsze taki sam. Nie, Crach, �adnych dowod�w m�stwa i m�sko�ci. Nie trzeba b�dzie p�yn�� do Nilfgaardu i wali� toporem we wrzeci�dze Miasta o Z�otych Wie�ach. Potrzebna mi pomoc mniej spektakularna. Ale bardziej konkretna� Jak tam u ciebie ze stanem skarbca?

��S�ucham?

��Jarlu Crachu an Craite. Pomoc, kt�rej potrzebuj�, jest przeliczalna na walut�.

Zacz�o si� nazajutrz, od �witu. W oddanych do dyspozycji Yennefer komnatach zapanowa� szale�czy rozgardiasz, nad kt�rym z najwy�szym trudem panowa� przydzielony czarodziejce seneszal Guthlaf.

Yennefer siedzia�a za sto�em, prawie nie unosz�c g�owy znad papier�w. Liczy�a, sumowa�a kolumny, sporz�dza�a rachunki, z kt�rymi natychmiast p�dzono do skarbca i wyspiarskiej filii banku Cianfanellich. Rysowa�a i kre�li�a, a rysunki i wykresy natychmiast trafia�y do r�k rzemie�lnik�w � alchemik�w, z�otnik�w, szklarzy, jubiler�w.

Jaki� czas wszystko sz�o sprawnie, potem zacz�y si� k�opoty.

��Przykro mi, mo�cia czarodziejko � wycedzi� seneszal Chithlaf. - Ale je�li nie ma, to nie ma. Dali�my wam wszystko, co mieli�my. Cud�w i czar�w robi� nie umiemy! A pozwol� sobie zauwa�y�, �e to, co le�y przed wami, to s� diamenty o ��cznej warto�ci�

��Co mi po ich ��cznej warto�ci?�� parskn�a. - Ja potrzebuj� jednego, ale odpowiednio du�ego. Jak du�ego, mistrzu?

Szlifierz kamieni jeszcze raz popatrzy� na rysunek.

- �eby wykona� taki szlif i takie fasetki? Minimum trzydzie�ci karat�w.

��Takiego kamienia � stwierdzi� kategorycznie Guthlaf � nie ma na ca�ym Skellige.

��Nieprawda � zaprzeczy� jubiler. - Jest.

��Jak ty sobie to wyobra�asz, Yennefer?�� zmarszczy� brwi Grach an Craite. - Mam wys�a� zbrojnych, by wzi�li szturmem i ograbili t� �wi�tyni�? Mam zagrozi� kap�ankom moim gniewem, je�li nie wydadz� brylantu? To nie wchodzi w gr�. Nie jestem specjalnie religijny, ale �wi�tynia to �wi�tynia, a kap�anki to kap�anki. Mog� je tylko grzecznie poprosi�. Da� do zrozumienia, jak bardzo mi zale�y i jak wielka b�dzie moja wdzi�czno��. Ale to zawsze b�dzie tylko pro�ba. Uni�ona suplika.

��Kt�r� mo�na potraktowa� odmownie?

��Tak jest. Ale spr�bowa� nie zawadzi. Czym ryzykujemy? P�y�my we dwoje na Hindarsfjall, przedstawmy t� suplik�. Ja dam kap�ankom do zrozumienia, co nale�y. A potem ju� wszystko w twoich r�kach. Negocjuj. Przedstaw argumenty. Pr�buj przekupstwa. Dra�nij ambicje. Odwo�aj si� do wy�szych racji. Rozpaczaj, p�acz, spazmuj, bierz na lito�� Do wszystkich morskich diab��w, mam ci� uczy�, Yennefer?

��To wszystko na nic, Grach. Czarodziejka nigdy nie dogada si� z kap�ankami. Zbyt ostre s� pewne podzia�y� �wiatopogl�dowe. A w kwestii, by pozwoli� czarodziejce u�y� "�wi�tego" reliktu czy artefaktu� Nie, zapomnie� trzeba o tym. Nie ma szans�

��Do czego ci w�a�ciwie ten brylant?

��Do budowy �okna�. To znaczy, telekomunikacyjnego megaskopu. Musz� porozumie� si� z kilkoma osobami.

��Magicznie? Na odleg�o��?

��Gdyby wystarczy�o wej�� na szczyt Kaer Trolde i g�o�no wo�a�, nie zawraca�abym ci g�owy.

Dar�y si� kr���ce nad wod� mewy i petrele. Przera�liwie piszcza�y gnie�d��ce si� na stromych ska�ach i rafach Hindarsfjall czerwonodziobe ostrygojady, chrapliwie skrzecza�y i g�ga�y ��tog�owe g�uptaki. Czarne czubate morskie kormorany obserwowa�y przep�ywaj�cy barkas uwa�nym spojrzeniem swych zielono po�yskuj�cych oczu.

��Ta du�a zwieszona nad wod� ska�a � wskaza� oparty o reling Crach an Craite � to Kaer Hemdall, Czatownia Hemdalla. Hemdall to nasz mityczny bohater. Legenda m�wi, �e gdy nadejdzie Tedd Deireadh, Czas Ko�ca, Czas Bia�ego Mrozu i Wilczej Zamieci, Hemdall stawi czo�o z�ym mocom z krainy Morhogg, upiorom, demonom i widmom Chaosu. Stanie na T�czowym Mo�cie i zadmie w r�g, na znak, �e czas chwyta� za bro� i stawa� w ordynku. Do Ragh nar Roog, Ostatniej Bitwy, kt�ra zadecyduje, czy zapadnie noc, czy nastanie �wit.

Barkas zwinnie przeskoczy� po fali, wp�ywaj�c na spokojniejsze wody zatoki, mi�dzy Czatowni� Hemdalla a drug� ska�� o r�wnie fantastycznych kszta�tach.

��Ta mniejsza ska�a to Kambi � wyja�ni� jarl. - W naszych mitach imi� Kambi nosi czarodziejski z�oty kogut, kt�ry swym pianiem ostrze�e Hemdalla, �e nadp�ywa Naglfar, piekielny drakkar wioz�cy armi� Ciemno�ci: demony i upiory z Morhoggu. Naglfar zbudowany jest z trupich paznokci. Nie uwierzysz, Yennefer, ale wci�� jeszcze s� na Skellige ludzie, kt�rzy przed poch�wkiem obcinaj� zmar�ym paznokcie, by nie przysparza� upiorom Morhfoggu budulca.

��Uwierz�. Znam si�� legend.

Fiord zas�oni� ich nieco od wiatru, �agiel za�opota�.

��Dmijcie w r�g � rozkaza� za�odze Crach. - Przybijamy do brzegu, trzeba da� zna� �wi�tobliwym paniom, �e przybywamy w go�ci.

Po�o�ony na szczycie d�ugich kamiennych schod�w gmach wygl�da� jak gigantyczny je� � tak obro�ni�ty by� mchem, bluszczem i krzakami. Na jego dachu, jak zauwa�y�a Yennefer, ros�y nie tylko krzaki, ale nawet ma�e drzewka.

��Oto i �wi�tynia � potwierdzi! Grach. - Gaj, kt�ry j� otacza, zwie si� Hindar i te� jest miejscem kultu. To st�d bierze si� �wi�t� jemiole, a na Skellige, jak wiesz, jemio�� przybiera si� i dekoruje wszystko, od ko�yski noworodka po mogi�� Uwa�aj, schody s� �liskie� Religia, he, he, mocno obrasta mchem� Pozw�l, wezm� ci� pod rami� Wci�� ten sam rodzaj perfum� Yenna�

��Crach. Prosz� ci�. Co by�o, a nie jest, nie pisze si� w rejestr.

��Wybacz. Chod�my.

Przed �wi�tyni� czeka�o kilka m�odych i milcz�cych kap�anek. Jarl pozdrowi� je uprzejmie, wyrazi� ch�� rozmowy z ich prze�o�on�, kt�r� nazywa� Modron Sigrdrif�.

Weszli do �rodka, do wn�trza roz�wietlanego s�upami �wiat�a bij�cymi z wysoko umieszczonych witra�y. Jeden z takich s�up�w o�wietla� o�tarz.

��Do stu morskich diab��w � mrukn�� Crach an Craite. - Zapomnia�em, jaki on jest wielki, ten Brisingamen. Nie by�em tu od dziecka� Za to mo�na by chyba kupi� wszystkie stocznie z Cidaris. Razem z pracownikami i roczn� produkcj�.

Jarl przesadza�. Ale nie bardzo.

Nad skromnym marmurowym o�tarzem, nad figurkami kot�w i soko��w, nad kamienn� mis� wotywnych dar�w, g�rowa�a statua Modron Freyji, Wielkiej Matki, w jej typowym aspekcie maternalnym � kobiety w lu�nych szatach zdradzaj�cych przesadnie podkre�lon� przez rze�biarza ci���. Z pochylon� g�ow� i zakrytymi chust� rysami twarzy. Nad z�o�onymi na piersi d�o�mi bogini widoczny by� brylant, element z�otego naszyjnika. Brylant by� lekko b��kitny w zabarwieniu. Najczystszej wody. Du�y.

Na oko jakie� sto pi��dziesi�t karat�w.

��Jego nawet nie trzeba by by�o ci�� � szepn�a Yennefer. - Ma szlif w rozet�, dok�adnie taki, jakiego potrzebuj�. Akuratne fasetki do defrakcji �wiat�a�

��To znaczy, �e mamy szcz�cie.

��W�tpi�. Za chwil� zjawi� si� kap�anki, a ja, jako bezbo�nica, zostan� zel�ona i wyrzucona st�d na zbity pysk.

��Przesadzasz?

��Ani troch�.

��Witam, jarlu, w �wi�tyni Matki. Witam i ciebie, szanowna Yennefer z Vengerbergu.

Crach an Craite sk�oni� si�.

��B�d� pozdrowiona, czcigodna matko Sigrdrifo. Kap�anka by�a wysoka, prawie tak wysoka jak Crach � a to oznacza�o, �e Yennefer przewy�sza�a o g�ow�. Mia�a jasne w�osy i oczy, poci�g��, niezbyt �adn� i niezbyt kobiec� twarz.

Gdzie� j� ju� widzia�am, pomy�la�a Yennefer. Niedawno. Gdzie?

��Na schodach Kaer Trolde, prowadz�cych do portu � przypomnia�a z u�miechem kap�anka. - Gdy drakkary wyp�ywa�y z sundu. Sta�am nad tob�, gdy nios�a� pomoc zaczynaj�cej ju� roni� brzemiennej kobiecie. Na kolanach, nie troszcz�c si� o sukni� z bardzo drogiego kamlotu. Widzia�am to. I nigdy nie dam ju� ucha opowie�ciom o nieczu�ych i wyrachowanych czarodziejkach.

Yennefer chrz�kn�a, pochyli�a g�ow� w uk�onie.

��Stoisz przed o�tarzem Matki, Yennefer. Niechaj wi�c sp�ynie na ciebie jej �aska.

��Czcigodna, ja� Chcia�am ci� uni�enie prosi�

��Nic nie m�w. Jarlu, z pewno�ci� masz wiele zaj��. Zostaw nas same, tu, na Hindarsfjall. My zdo�amy si� porozumie�. My jeste�my kobietami. Niewa�ne, czym si� trudnimy, kim jeste�my: zawsze s�u�ymy tej, kt�ra jest Dziewic�, Matk� i Staruch�. Ukl�knij przy mnie, Yennefer. Pochyl g�ow� przed Matk�.

��Zdj�� bogini z szyi Brisingamen?�� powt�rzy�a Sigrdrifa, a w jej g�osie wi�cej by�o niedowierzania ni� �wi�tego oburzenia. - Nie, Yennefer. To po prostu niemo�liwe. Rzecz nawet nie w tym, �e nie o�mieli�abym si� Nawet gdybym si� odwa�yla, Brisingamenu zdj�� si� nie da. Naszyjnik nie ma zapi�cia. Jest trwale spojony z pos�giem.

Yennefer d�ugo milcza�a, mierz�c kap�ank� spokojnym wzrokiem.

��Gdybym wiedzia�a � powiedzia�a zimno � od razu odp�yn�abym wraz z jarlem na Ard Skellig. Nie, nie, czasu sp�dzonego na rozmowie z tob� bynajmniej nie uwa�am za stracony. Ale mam go bardzo ma�o. Naprawd� bardzo ma�o. Przyznam, zwiod�y mnie nieco twoja �yczliwo�� i serdeczno��

��Jestem ci �yczliwa � przerwa�a bez emocji Sigrdrifa. - Twoim planom r�wnie� sprzyjam, ca�ym sercem. Zna�am Ciri, lubi�am to dziecko, porusza mnie jej los. Podziwiam ci� za zdecydowanie, z jakim chcesz i�� dziewczynie na ratunek. Spe�ni� ka�de twoje �yczenie. Ale nie Brisingamen, Yennefer. Nie Brisingamen. O to nie pro�.

��Sigrdrifo, by ruszy� Ciri na pomoc, musz� pilnie zdoby� nieco wiedzy. Kilka informacji. Bez nich b�d� bezsilna. Wiedz� i informacje mog� posi��� wy��cznie w drodze telekomunikacji. �eby m�c komunikowa� si� na odleg�o��, musz� skonstruowa� za pomoc� magii magiczny artefakt: megaskop.

��Urz�dzenie w rodzaju waszej os�awionej kryszta�owej kuli?

��Znacznie bardziej skomplikowane. Kula umo�liwia telekomunikacj� wy��cznie z inn� skorelowan� kul�. Kul� ma nawet tutejszy krasnoludzki bank, do komunikacji z kul� w centrali. Megaskop ma troch� wi�ksze mo�liwo�ci� Ale po co teoretyzowa�? Bez brylantu i tak nic z tego nie wyjdzie. C�, b�d� si� �egna�

��Nie spiesz si� tak.

Sigrdrifa wsta�a, przesz�a przez naw�, zatrzymuj�c si� przed o�tarzem i pos�giem Modron Freyji.

��Bogini � powiedzia�a � jest r�wnie� patronk� wieszczek. Jasnowidzek. Telepatek. Symbolizuj� to jej �wi�te zwierz�ta: kot, kt�ry s�yszy i widzi ukryte, i sok�, kt�ry widzi z wysoka. Symbolizuje to klejnot bogini: Brisingamen, naszyjnik jasnowidzenia. Po co budowa� jakie� patrz�ce i s�ysz�ce urz�dzenia, Yennefer? Nie pro�ciej zwr�ci� si� o pomoc do bogini?

Yennefer w ostatniej chwili powstrzyma�a si�, by nie zakl��. W ko�cu, by�o to miejsce kultu.

��Zbli�a si� czas wieczornej modlitwy � podj�a Sigrdrifa. - Wraz z innymi kap�ankami po�wi�c� si� medytacji. B�d� prosi� bogini� o pomoc dla Ciri. Dla Ciri, kt�ra niejeden raz by�a tu, w tej �wi�tyni, niejeden raz patrzy�a na Brisingamen na szyi Wielkiej Matki. Po�wi�� jeszcze godzin� lub dwie z twego cennego czasu, Yennefer. Zosta� tu, z nami, na czas mod��w. Wesprzyj mnie, gdy b�d� si� modli�a. My�l� i obecno�ci�.

��Sigrdrifo�

��Prosz�. Zr�b to dla mnie. I dla Ciri.

Klejnot Brisingamen. Na szyi bogini.

St�umi�a ziewni�cie. Gdyby chocia� jakie� �piewy, pomy�la�a, jakie� inkantacje, jakie� misteria� Jaki� mistyczny folklor� By�oby mniej nudno, sen by tak nie morzy�. Ale one po prostu kl�cz�, schyliwszy g�owy. Bez ruchu, bez d�wi�ku.

Ale jednak potrafi�, gdy chc�, operowa� Moc�, nieraz r�wnie dobrze jak my, czarodziejki. Wci�� jest zagadk�, jak one to robi�. �adnych przygotowa�, �adnej nauki, �adnych studi�w� Tylko modlitwa i medytacja. Dywinaq'a? Rodzaj autohipnozy? Tak twierdzi�a Tissaia de Vries� Czerpi� energi� nie�wiadomie, w transie nabywaj� zdolno�ci jej przetworzenia analogicznej do naszych zakl��. Przetwarzaj� energi�, traktuj�c to jako dar i �ask� b�stwa. Wiara daje im si��.

Dlaczego nam, czarodziejkom, nigdy nie uda�o si� nic takiego?

Spr�bowa�? Korzystaj�c z atmosfery i aury tego miejsca? Mog�abym przecie� sama wprowadzi� si� w trans� Cho�by patrz�c na ten brylant� Brisingamen� Intensywnie my�l�c o tym, jak �wietnie pe�ni�by sw� rol� w moim megaskopie�

Brisingamen� B�yszczy jak gwiazda zaranna, tam, w mroku, w dymie kadzide� i kopc�cych �wiec�

��Yennefer.

Poderwa�a g�ow�.

W �wi�tyni bylo ciemno. Intensywnie pachnia�o dymem.

��Zasn�am? Wybacz�

��Nie ma nic do wybaczania. Chod� ze mn�.

Na zewn�trz, nocne niebo pa�a�o migotliwym, zmieniaj�cym si� jak w kalejdoskopie �wiatlem. Zorza polarna? Yennefer przetar�a oczy w zdumieniu. Aurom borealis7 W sierpniu?

��Ile jeste� w stanie po�wi�ci�, Yennefer?

��S�ucham?

��Jeste� gotowa po�wi�ci� siebie? Swoj� bezcenn� magi�?

��Sigrdrifo � powiedzia�a ze z�o�ci�. - Nie pr�buj ze mn� tych natchnionych sztuczek. Ja mam dziewi��dziesi�t cztery lata. Ale potraktuj to, prosz�, jako tajemnic� spowiedzi. Zwierzam ci si� tylko dlatego, by� zrozumia�a, �e nie mo�na traktowa� mnie jak dziecka.

��Nie odpowiedzia�a� na moje pytanie.

��I nie zamierzam. Bo to mistycyzm, kt�rego nie akceptuj�. Usn�am na waszym nabo�e�stwie. Znu�y�o mnie i znudzi�o. Bo nie wierz� w twoj� bogini�.

Sigrdrifa odwr�ci�a si�, a Yennefer wbrew woli wzi�a bardzo g��boki wdech.

��Niezbyt jest dla mnie pochlebna twoja niewiara � powiedzia�a kobieta o oczach wype�nionych p�ynnym z�otem. - Ale czy twoja niewiara cokolwiek zmienia?

Jedynym, co Yennefer by�a w stanie zrobi�, by� wydech.

��Przyjdzie czas � powiedzia�a z�otooka kobieta � gdy absolutnie nikt, wliczaj�c dzieci, nie b�dzie wierzy� w czarodziejki. M�wi� ci to wyrachowanie z�o�liwie. W charakterze rewan�u. Chod�my.

��Nie��� Yennefer uda�o si� wreszcie prze�ama� pasywne wdychanie i wydychanie. - Nie! Nigdzie nie p�jd�. Do�� tego! To zauroczenie lub hipnoza. Iluzja! Trans! Mam wykszta�cone mechanizmy obronne� Mog� to wszystko rozwia� jednym zakl�ciem, o, tak! Cholera�

Z�otooka kobieta podesz�a bli�ej. Brylant w jej naszyjniku p�on�� jak gwiazda zaranna.

��Wasza mowa poma�u przestaje s�u�y� porozumieniu � powiedzia�a. - Staje si� sztuk� dla sztuki, im bardziej niezrozumia�a, tym uwa�ana za g��bsz� i m�drzejsz�. Zaprawd�, wola�am was, gdy umieli�cie tylko: �E-e� i �Gugu�. Chod�.

��To jest iluzja, trans� Nigdzie nie p�jd�!

��Nie chc� ci� zmusza�. To by�by wstyd. Jeste� przecie� dziewczyn� inteligentn� i dumn�, masz charakter.

R�wnina. Morze traw. Wrzosowisko. G�az, wystaj�cy znad wrzos�w jak grzbiet przyczajonego drapie�nika.

��Ty zapragn�a� mojego klejnotu, Yennefer. Nie mog� ci go da�, nie upewniwszy si� uprzednio wzgl�dem niekt�rych spraw. Chc� sprawdzi�, co w tobie tkwi. Dlatego przywiod�am ci� tu, do tego miejsca, od niepami�tnych czas�w b�d�cego miejscem Mocy i Pot�gi. Twoja bezcenna magia jest podobno wsz�dzie. Podobno wystarczy wyci�gn�� r�k�. Nie boisz si� jej wyci�gn��?

Yennefer nie mog�a wydoby� d�wi�ku ze �ci�ni�tego gard�a.

��Si�a zdolna zmienia� �wiat � powiedzia�a kobieta, kt�rej nie wolno by�o nazywa� imieniem � jest wi�c wed�ug ciebie Chaosem, sztuk� i nauk�? Przekle�stwem, b�ogos�awie�stwem i post�pem? A nie jest przypadkiem Wiar�? Mi�o�ci�? Po�wi�ceniem?

S�yszysz? Pieje kogut Kambi. Fala bije o brzeg, fala pchana dziobem Naglfara. Rozbrzmiewa r�g Hemdalla stoj�cego twarz� ku wrogom na t�czowym �uku Bifrostu. Nadci�ga Bia�e Zimno, nadci�ga wichura i zamie� Ziemia dr�y od gwa�townych porusze� W�a� Wilk po�era s�o�ce. Ksi�yc czernieje. Jest tylko zimno i ciemno��. Nienawi��, zemsta i krew�

Po czyjej stronie staniesz, Yennefer? Czy b�dziesz na wschodnim, czy zachodnim kra�cu Bifrostu? B�dziesz z Hemdallem czy przeciw niemu?

Pieje kogut Kambi.

Decyduj, Yennefer. Wybieraj. Bo przecie� tylko po to przywr�cono ci� kiedy� �yciu, by� we w�a�ciwej chwili mog�a dokona� wyboru.

�wiat�o czy Ciemno��?

��Dobro i Z�o, �wiat�o i Ciemno��, �ad i Chaos? To tylko symbole, w rzeczywisto�ci nie istnieje taka biegunowo��! �wiat�o i Mrok s� w ka�dym, troch� tego i troch� tego. Bez sensu jest ta rozmowa. Bez sensu. Nie przestawi� si� na mistycyzm. Dla ciebie i dla Sigrdrify Wilk po�era S�o�ce. Dla mnie to jest za�mienie. I niech tak zostanie.

Zostanie? Co?

Poczu�a, jak ziemia ucieka jej spod n�g, jak jaka� potworna si�a wykr�ca jej r�ce, tamie stawy w barkach i �okciach, napina kr�gi jak przy torturze strappado. Krzykn�a z b�lu, targn�a si�, otworzy�a oczy. Nie, to nie by� sen. To nie m�g� by� sen. By�a na drzewie, wisia�a rozpi�ta na konarach olbrzymiego jesionu. Nad ni�, wysoko, ko�owa� sok�, pod ni�, w dole, w mroku, s�ysza�a syk w�y, chrz�st ocieraj�cych si� o siebie �usek.

Co� poruszy�o si� obok niej. Po jej wypr�onym i obola�ym ramieniu przebieg�a wiewi�rka.

��Czy jeste� gotowa?�� spyta�a wiewi�rka. - Czy jeste� gotowa na po�wi�cenie? Co jeste� gotowa po�wi�ci�?

��Nie mam nic!�� b�l o�lepia� i parali�owa�. - A nawet gdybym mia�a, nie wierz� w sens takiego po�wi�cenia! Ja nie chc� cierpie� za miliony! Ja nie chc� cierpie� w og�le! Za nikogo i dla nikogo!

��Nikt nie chce cierpie�. A przecie� jest to udzia�em ka�dego. A niekt�rzy cierpi� bardziej. Niekoniecznie z wyboru. Rzecz nie w tym, �e znosi si� cierpienie. Rzecz w tym, jak si� je znosi.

Janka! Janeczka!

Zabierz ode mnie tego garbatego potwora! Nie chc� na niego patrze�!

To twoja c�rka, tak samo jak moja.

Doprawdy? Dzieci, kt�re ja sp�odzi�em, s� normalne.

Jak �miesz� Jak �miesz sugerowa�

To w twojej elfiej rodzinie by�y czarownice. To ty usun�a� pierwsz� ci���. To przez to. Masz ska�on� elfi� krew i �ono, kobieto. Dlatego rodzisz potwory.

To nieszcz�liwe dziecko� Taka by�a wola bog�w! To twoja c�rka, tak samo jak i moja! Co mia�am zrobi�? Udusi� j�? Nie podwi�zywa� p�powiny? Co mam zrobi� teraz? Wyprowadzi� j� do lasu i zostawi�? Czego ty ode mnie chcesz, na bog�w?

Tato! Mamo!

Precz, dziwol�gu.

Jak �miesz! Jak �miesz bi� dziecko! St�j! Dok�d idziesz? Dok�d? Do niej, tak? Do niej!

A tak, kobieto. Jestem m�czyzn�, wolno mi zaspokaja� ��dze, gdzie chc� i kiedy chc�, to moje przyrodzone prawo. A ty mnie mierzisz. Ty i owoc twego zwyrodnia�ego �ywota. Nie czekaj z wieczerz�. Nie wr�c� na noc.

Mamo�

Dlaczego p�aczesz?

Dlaczego mnie bijesz i odpychasz? Przecie� by�am grzeczna�

Mamo! Mamusiu!

��Czy zdolna jeste� do wybaczania?

��Wybaczy�am ju� dawno.

��Nasyciwszy si� pierwej zemst�.

��Tak.

- �a�ujesz?

��Nie.

B�l, potworny b�l masakrowanych d�oni i palc�w.

��Tak, jestem winna! Czy to chcia�a� us�ysze�? Wyznanie i skruch�? Chcia�a� us�ysze�, jak Yennefer z Vengerbergu kaja si� i korzy? Nie, tej przyjemno�ci ci nie dam. Winy wyznaj� i oczekuj� kary. Ale ty nie doczekasz si� mojej skruchy!

B�l si�ga granic tego, co cz�owiek jest w stanie wytrzyma�.

��Wypominasz mi zdradzonych, oszukanych, wykorzystanych, wypominasz mi tych, co umarli przeze mnie z w�asnej r�ki, z mojej r�ki� To, �e podnios�am kiedy� r�k� na siebie? Mia�am wida� powody! I nie �a�uj� niczego! Cho�bym mog�a cofn�� czas� Nie �a�uj� niczego.

Sok� usiad� na jej ramieniu.

Wie�a Jask�ki. Wie�a Jask�ki. Spiesz do Wie�y Jask�ki, C�reczko.

Pieje kogut Kambi.

Ciri na karej klaczy, z szarymi w�osami targanymi wiatrem w galopie. Z jej twarzy leje si� i pryska krew, jaskrawa, �ywa czerwie�. Kara klacz wzbija si� jak ptak, g�adko prze�lizguje si� nad belk� ko�owrotu. Ciri chwieje si� w siodle, ale nie spada�

Huk i szcz�k najpierw otwieranych, potem zamykanych drzwi celi zbudzi� m�odsz� z si�str Scarra. Starsza siedzia�a przy stole, zaj�ta wyskrobywaniem kaszy przyschni�tej do dna cynowej miski.

��No i jak by�o w s�dzie, Kenna?

Joanna Selbome, zwana Kenn�, nic nie m�wi�c, usiad�a na pryczy, oparta �okcie o kolana, a czo�o o d�onie.

M�odsza Scarra ziewn�a, bekn�a i pierdn�a g�o�no. Przycupni�ty na przeciwleg�ej pryczy Kohut mrukn�� co� niewyra�nie i odwr�ci� g�ow�. By� obra�ony na Kenn�, na siostry i na ca�y �wiat.

W zwyk�ych wi�zieniach nadal tradycyjnie dzielono aresztant�w wed�ug p�ci. W wojskowych cytadelach by�o inaczej. Ju� cesarz Emir var Emreis, potwierdzaj�c specjalnym dekretem r�wnouprawnienie kobiet w armii cesarskiej, zarz�dzi�, �e je�eli emancypacja, to emancypacja, r�wnouprawnienie ma by� ca�� g�b� i na ca�ym froncie, bez �adnych wyj�tk�w ani specjalnych przywilej�w dla kt�rejkolwiek z p�ci. Od tamtego czasu w twierdzach i cytadelach wi�niowie siedzieli koedukacyjnie.

��No to jak?�� powt�rzy�a starsza Scarra. - Wypuszczaj� ci�?

��Akurat � rzek�a gorzko Kenna, nadal z g�ow� opart� o d�onie. - B�d� mia�a szcz�cie, je�li nie powiesz�. Cholera! Zeznawa�am ca�� prawd�, niczego nie ukry�am, no, prawie niczego, znaczy si�. A te sukinsyny jak zacz�y mnie maglowa�, to najpierw idiotk� ze mnie przed wszystkimi zrobili, potem okaza�o si�, �em jest osoba niewiarygodna i element przest�pczy, a na samym ko�cu wyszed� wsp�udzia� w spisku maj�cym na celu obalenie.

��Obalenie � pokiwa�a g�ow� starsza Scarra, zupe�nie jakby rozumia�a, o co chodzi. - Aaa, je�li obalenie� To dupa blada, Kenna.

��Jakbym nie wiedzia�a.

M�odsza Scarra przeci�gn�a si�, ziewn�a znowu, szeroko i g�o�no niczym lamparcica, zeskoczy�a z g�rnej pryczy, energicznym kopniakiem usun�a zawadzaj�cy jej taboret Kohuta, splun�a na pod�og� obok taboretu. Kohut zawarcza�, ale na nic wi�cej si� nie o�mieli�.

Kohut by� na Kenn� �miertelnie obra�ony. A si�str si� ba�.

Gdy przed trzema dniami dokwaterowali mu Kenn� do celi, rych�o okaza�o si�, �e Kohut, je�eli w og�le dopuszcza emancypacj� i r�wnouprawnienie kobiet, to ma na ta sprawy w�asne pogl�dy. W �rodku nocy zarzuci� Kennie koc na g�rn� po�ow� cia�a i zamierza� pos�u�y� si� doln� po�ow�, co pewnie by mu si� uda�o, gdyby nie fakt, �e trafi� na empatk�. Kenna wdar�a mu si� do m�zgu tak, �e Kohut zawy� jak wilko�ak i zapl�sal po celi jak uk�szony przez tarantul�. Kenna za� z czystej m�ciwo�ci zmusi�a go telepatycznie, by stan�� na czworakach i rytmicznie wali� g�ow� w obite blach� drzwi celi. Gdy zaalarmowani strasznym hukiem stra�nicy otworzyli drzwi, Kohut trykn�� jednego z nich, za co dosta� pi�� raz�w okut� pa�k� i tyle� kopniak�w. Reasumuj�c, Kohut nie zazna� tej nocy rozkoszy, na kt�r� liczy�. I obrazi� si� na Kenn�. O rewan�u nawet nie �mia� my�le�, bo nazajutrz do celi trafi�y siostry Scarra. P�e� pi�kna by�a zatem w przewadze, a nadto rych�o okaza�o si�, �e pogl�dy si�str na r�wnouprawnienie s� zbli�one do Kohutowych, tyle �e ca�kiem odwrotne, je�li idzie o przypisane p�ciom role. M�odsza Scarra patrzy�a na m�czyzn� drapie�nym okiem i wyg�asza�a niedwuznaczne komentarze, a starsza rechota�a, zacieraj�c r�ce. Efekt by� taki, �e Kohut spa� z taboretem, kt�rym w razie czego zamierza� broni� swego honoru.

Marn� mia� wszelako� szans� i widoki � obie Scarra s�u�y�y w wojskach liniowych i by�y weterankami wielu bitew, taboretu by si� nie ul�k�y, je�li chcia�y zgwa�ci�, to zgwa�ci�y, nawet je�li m�czyzna by� uzbrojony w berdysz. Kenna by�a jednak pewna, �e siostry tylko �artowa�y. No, prawie pewna.

Siostry Scarra siedzia�y w pudle za pobicie oficera, w sprawie b�d�cego prowiant � majstrem Kohuta trwa�o za� �ledztwo zwi�zane z wielk�, s�ynn� i zataczaj�c� coraz to szersze kr�gi afer� z kradzie�� wojskowych �uk�w.

��Dupa blada, Kenna � powt�rzy�a starsza Scarra. - W �adn� kaba�� wpakowa�a� si� wtedy. A raczej to ciebie wpakowali. �e� si� te�, do diab�a ci�kiego, nie po�apa�a w por�, �e to polityczna gra!

��Ba.

Scarra spojrza�a na ni�, nie bardzo wiedz�c, jak rozumie� jednosylabowe stwierdzenie. Kenna uciek�a wzrokiem.

Nie powiem wam przecie� tego, co przemilcza�am przed s�dziami, pomy�la�a. Tego, �e wiedzia�am, w jak� gr� si� wpl�ta�am. Ani tego, kiedy i w jaki spos�b si� dowiedzia�am.

��G�stego sobie piwa nawarzy�a� � stwierdzi�a m�drze m�odsza Scarra, ta znacznie mniej rozgarni�ta, kt�ra � Kenna by�a tego pewna � za grosz nie rozumia�a, w czym rzecz.

��A jak to w ko�cu by�o z t� cintryjsk� ksi�niczk�? - nie rezygnowa�a starsza Scarra. - Przecie� wreszcie capn�li�cie j�, nie?

��Capn�li�my. O ile tak to mo�na nazwa�. Kt�rego dzi� mamy?

��Dwudziestego drugiego wrze�nia. Jutro R�wnonoc.

��Ha. Ot, zbieg przypadk�w dziwny. To jutro b�dzie od tamtych wydarze� r�wno rok� Ju� rok�

Kenna wyci�gn�a si� na pryczy, podk�adaj�c splecione d�onie pod kark. Siostry milcza�y, w nadziei, �e by� to wst�p do opowie�ci.

Nic z tego, siostrzyczki, pomy�la�a Kenna, patrz�c na nabazgrane na deskach g�rnej pryczy plugawe rysunki i jeszcze plugawsze napisy. Nie b�dzie �adnej opowie�ci. Nawet nie w tym rzecz, �e �mierdziel Kohut �mierdzi mi zasranym kapusiem albo innym �wiadkiem koronnym. Po prostu nie chce mi si� o tym gada�. Nie chce mi si� tego wspomina�.

Tego, co by�o przed rokiem. Po tym, jak Bonhart wymkn�� si� nam w Claremont.

Przybyli�my tam dwa dni za p�no, przypomnia�a sobie, trop ju� zd��y� ostygn��. Dok�d �owca pojecha�, nikt nie wiedzia�. Nikt, opr�cz kupca Houvenaghela, znaczy si�. Ale Houvenaghel ze Skellenem gada� nie chcia�, ani go nawet pod dach nie wpu�ci�. Przez s�u�b� przekaza�, �e nie ma czasu i audiencji nie udzieli. Puszczyk d�sa� si� i z�yma�, ale co mia� robi�? To by�o Ebbing, nie mia� takiej jurysdykcji. A inn� � nasz� � mod� nie sz�o si� za Houvenaghela wzi��, bo on mia� tam w Claremont prywatn� armi�, a przecie nie mo�na by�o wojny wszczyna�

Boreas Mun w�szy�, Dacre Silifant i Ola Harsheim pr�bowali przekupstwa, Til Echrade elfiej magii, ja czujni�am i s�ucha�am my�li, ale nie na wiele si� to zda�o. Dowiedzieli�my si� aby tego, �e Bonhart wyjecha� z miasta po�udniow� bram�. A zanim wyjecha��

W Claremont by�a �wi�tynka malutka, z modrzewiami. Przy po�udniowej bramie, przy placyku targowym. Przed odjazdem z Claremont Bonhart na tym placyku, przed t� �wi�tynk�, skatowa� Falk� harapem. Na oczach wszystkich, tak�e kap�an�w z tej �wi�tynki. Wykrzykiwa�, �e udowodni jej, kto jest jej panem i w�adc�. �e oto �wiczy j� batogiem, jak chce, a jak zechce, to za�wiczy na �mier�, bo nikt si� za ni� nie ujmie, nikt nie da pomocy � ani ludzie, ani bogowie.

M�odsza Scarra wygl�da�a oknem, wisz�c uczepiona krat. Starsza wyjada�a kasz� z miski. Kohut wzi�� taboret, po�o�y� si� i nakry� kocem.

Rozleg� si� dzwon z kordegardy, wartownicy okrzykn�li si� na murach�

Kenna obr�ci�a si� twarz� ku �cianie.

Kilka dni p�niej spotkali�my si�, pomy�la�a. Ja i Bonhart. Twarz� w twarz. Patrzy�am w jego nieludzkie, rybie oczy, o tym jednym my�l�c � jak t� dziewczyn� bi�. I w my�li mu zajrza�am� Na moment. A by�o to tak, jakbym g�ow� wsadzi�a w rozgrzeban� mogi��

To by�o w Ekwinokcjum.

A w przeddzie�, dwudziestego drugiego wrze�nia, zorientowa�am si�, �e wkr�ci� si� mi�dzy nas niewidymka.

Stefan Skellen, koroner cesarski, wys�ucha�, nie przerywaj�c. Ale Kenna widzia�a, jak zmienia mu si� twarz.

��Powt�rz, Selborne � wycedzi�. - Powt�rz, bo nie wierz� w�asnym uszom.

��Ostro�nie, panie koroner � mrukn�a. - Udawajcie gniewnego� �e niby ja do was z pro�b�, a wy nie pozwalacie� Dla pozoru, znaczy. Ja nie myl� si�, pewna jestem. Od dw�ch dni kr�ci si� przy nas jaki� niewidymka. Niewidzialny szpieg.

Puszczyk, trzeba by�o mu to przyzna�, by� bystry, �apa� w lot.

��Nie, Selborne, odmawiam � rzek� g�o�no, ale unikaj�c aktorskiej przesady tak w tonie, jak i w minie. - Dyscyplina obowi�zuje wszystkich. Nie ma wyj�tk�w. Nie wyra�am zgody!

��Raczcie� chocia� wys�ucha�, panie koroner � Kenna nie mia�a talentu Puszczyka, nie unikn�a sztuczno�ci, ale w odgrywanej scence sztuczno�� i zak�opotanie petentki by�y do przyj�cia. - Raczcie� chocia� wys�ucha�..

��M�w, Selborne. Byle kr�tko i zwi�le!

��Szpieguje nas od dw�ch dni � wymrucza�a, udaj�c, �e uni�enie wyk�ada swe racje. - Od Claremont. Musi jedzie za nami tajnie, a na biwakach przychodzi, niewidzialny, kr�ci si� w�r�d ludzi, s�ucha.

��S�ucha, szpieg cholerny � Skellen nie musia� udawa� surowego i rozgniewanego, w jego g�osie wr�cz wibrowa�a w�ciek�o��. - Jak go wykry�a�?

��Jake�cie przedwczoraj przed karczm� wydawali rozkazy panu Silifantowi, kocur, co na �awie spa�, zasycza� i uszy po�o�y�. Podejrzane mi si� to zda�o, bo nikogo nie by�o w tej strome� A potem co� wyczujni�am, my�l jakby, obc� my�l i wol�. Gdy dooko�a same swojskie my�li, zwyczajne, to dla mnie taka obca my�l, panie koroner, to jakby kto krzykn�� g�o�no� Zacz�am baczy�, mocno, w dw�jnas�b, i wyczuwam go.

��Mo�esz go zawsze wyczu�?

��Nie. Nie zawsze. Ma jak�� magiczn� ochron�. Czuj� go tylko z bardzo bliska, a i to nie za ka�dym razem. Dlatego trza dawa� poz�r, bo nie wiadomo, czy akurat nie kryje si� w pobli�u.

��Byle go nie sp�oszy� � wycedzi� Puszczyk. - Byle go nie sp�oszy� Ja go chc� �ywym, Selbome. Co proponujesz?

��Zrobimy go na pieroga.

��Na pieroga?

��Ciszej, panie koroner.

��Ale� Ach, niewa�ne. Dobra. Daj� ci woln� r�k�.

��Jutro sprawcie, by�my stan�li w jakiej� wsi na kwater�. Ja ju� reszt� za�atwi�. A teraz dla pozoru zburczcie mnie srogo, a ja odejd�.

��Nijak mi burcze� � u�miechn�� si� do niej oczami i mrugn�� lekko, natychmiast przybieraj�c nad�t� min� surowego dow�dcy. - Bo zadowolony jestem z pani, pani Selborne.

Powiedzia� �pani�. Pani Selbome. Jak do oficera.

Mrugn�� znowu.

��Nie!�� powiedzia� i machn�� r�k�, wybornie graj�c sw� rol�. - Pro�bie odmawiam! Odmaszerowa�!

��Tak jest, panie koroner.

Nast�pnego dnia, p�nym popo�udniem, Skellen zarz�dzi� post�j w wiosce nad rzek� Lete. Wie� by�a bogata, otoczona palisad�, wje�d�a�o si� przez elegancki ko�owr�t ze �wie�ych sosnowych belek. Nazywa�a si� ta wie� Goworo�ec � a bra�a si� ta nazwa od malej kamiennej kapliczki, w kt�rej sta�a wykonana ze s�omy kukie�ka przedstawiaj�ca jednoro�ca.

Pami�tam, przypomnia�a sobie Kenna, jak rechotali�my z tego s�omianego bo�ka, a so�tys z powa�n� min� wyja�nia�, �e opiekuj�cy si� wsi� �wi�ty goworo�ec by� przed laty z�oty, potem by� srebrny, by� miedziany, by�o kilka wersji ko�cianych i kilka ze szlachetnego drewna. Ale wszystkie rabowali i kradli. Przyje�d�ali z daleka, by zrabowa� albo ukra��. Dopiero od kiedy goworo�ec s�omiany, jest spok�j.

Roz�o�yli�my si� we wsi obozem. Skellen, jak by�o um�wione, zaj�� �wietlic�.

Po nieca�ej godzinie zrobili�my niewidzialnego szpiega na pieroga. Klasycznym, podr�cznikowym sposobem.

��Prosz� podej�� � poleci� g�o�no Puszczyk. - Prosz� podej�� i rzuci� okiem na ten dokument� Zaraz? Czy wszyscy ju� s�? �ebym nie musia� dwa razy t�umaczy�.

Ola Harsheim, kt�ry w�a�nie upi� ze skopka nieco rozcie�czonej zsiad�ym mlekiem �mietany, obliza� wargi ze �mietanowych w�s�w, odstawi� naczynie, rozejrza� si�, policzy�. Dacre Silifant, Bert Brigden, Neratin Ceka, Ta Echrade, Joann�, Selborne�

��Nie ma Dufficeya.

��Wo�a�.

��Kriel! Duffi Kriel! Do dow�dcy na odpraw�! Po wa�ne rozkazy! Biegiem!

Dufficey Kriel, zdyszany, wbieg� do izby.

��Wszyscy s�, panie koroner � zameldowa� Ola Harsheim.

��Zostawcie okno otwarte. �mierdzi tu czosnkiem, �e zdechn�� mo�na. Drzwi te� otw�rzcie, zr�bcie przeci�g.

Brigden i Kriel pos�usznie otworzyli okno i drzwi. Kenna za� po raz kolejny stwierdzi�a, �e z Puszczyka by�by naprawd� �wietny aktor.

��Prosz� podej��, panowie. Otrzyma�em od cesarza ten oto dokument, tajny i niezwyk�ej wagi. Prosz� o uwag�

��Teraz!�� wrzasn�a Kenna, wysy�aj�c silny kierunkowy impuls, kt�ry oddzia�ywaniem na zmys�y r�wnowa�ny by� bliskiemu uderzeniu pioruna.

Ola Harsheim i Dacre Silifant chwycili skopki i r�wnocze�nie chlusn�li �mietan� we wskazywanym przez Kenn� kierunku. Til Echrade zamaszy�cie sypn�� skrywanym pod sto�em korcem m�ki. Na pod�odze izby zmaterializowa� si� �mietanowo-m�czny kszta�t, pocz�tkowo bezforemny. Ale Bert Brigden czuwa�. Bezb��dnie oceniwszy, gdzie mo�e by� g�owa pieroga, z ca�ej si�y przydzwoni� w t� g�ow� �eliwn� patelni�.

Potem wszyscy rzucili si� na oblepionego �mietan� i m�k� szpiega, zdarli mu z g�owy czapk�-niewidk�, chwycili za r�ce i nogi. Przewr�ciwszy st� blatem do do�u, przykr�powali ko�czyny pojmanego do sto�owych n�g. �ci�gn�li mu buty i onuce, jedn� z onuc wt�oczyli w rozwarte do krzyku usta.

Aby uwie�czy� dzie�o, Dufficey Kriel z rozmachem kopn�� pojmanego w �ebra, a pozostali z zadowoleniem przyjrzeli si�, jak kopni�temu oczy wylaz�y na wierzch.

��Pi�kna robota � oceni� Puszczyk, kt�ry przez ca�y, niebywale kr�tki czas zaj�cia nie poruszy� si�, stoj�c ze skrzy�owanymi na piersi r�kami.

��Brawo, Gratuluj�. Przede wszystkim pani, pani Selborne.

Cholera, pomy�la�a Kenna. Jak tak dalej p�jdzie, naprawd� gotowam zosta� oficerem.

��Panie Brigden � powiedzial ch�odno Stefan Skellen, staj�c nad rozkrzy�owanym mi�dzy sto�owymi nogami je�cem � prosz� w�o�y� �elaza w w�gle. Panie Echrade, prosz� dopilnowa�, by w pobli�u �wietlicy nie kr�ci�y si� dzieci.

Pochyli� si�, zajrza� zwi�zanemu w oczy.

��Dawno si� nie pokazywa�e�, Rience � powiedzia�. - Ju� si� zaczyna�em martwi�, �e spotka�o ci� jakie� nieszcz�cie.

Uderzy� dzwon kordegardy, sygna� zmiany warty. Siostry Scarra chrapa�y melodyjnie. Kohut mlaska� przez sen, obejmuj�c taboret.

Gra� zucha, przypomnia�a sobie Kenna, udawa� odwa�nego ten ca�y Rience. Czarownik Rience zrobiony na pieroga i przywi�zany do sto�owych n�g z go�ymi pi�tami w g�rze. Gra� zucha, ale nie oszuka� nikogo, a mnie ju� najmniej. Puszczyk uprzedzi�, �e to czarownik, miesza�am mu wi�c my�li, by nie m�g� czarowa� ani wzywa� magicznej pomocy. Przy okazji czyta�am go. Broni� dost�pu, ale gdy poniucha� dymu w�gli paleniska, w kt�rym rozgrzewa�y si� �elaza, jego magiczne ochrony i blokady pu�ci�y na wszystkich szwach jak stare gacie, a ja mog�am go czyta� pod�ug woli. Jego my�li niczym nie r�ni�y si� od my�li innych, kt�rych czyta�am w takich samych sytuacjach. My�li ludzi, kt�rych za chwil� b�d� torturowa�. My�li rozpierzch�e, rozdygotane, pe�ne strachu i rozpaczy. My�li zimne, o�lizg�e, mokre i cuchn�ce. Jak wn�trzno�ci trupa.

Mimo tego, gdy wyci�gni�to mu knebel, czarownik Rience pr�bowa� udawa� zucha.

��No, dobra, Skellen! Z�apali�cie mnie, wasza wzi�a! Gratuluj�. Niski pok�on przed technik�, fachowo�ci� i profesjonalizmem. �wietnie wyszkoleni ludzie, pozazdro�ci�. A teraz prosz� mnie uwolni� z tej niewygodnej pozycji.

Puszczyk podsun�� sobie krzes�o, usiad� na nim okrakiem, opieraj�c splecione d�onie i podbr�dek na oparciu. Patrzy� na je�ca z g�ry. I milcza�.

��Ka� mnie uwolni�, Skellen � powt�rzy� Rience. - A potem wypro� st�d podw�adnych. To, co mam do powiedzenia, przeznaczone jest wy��cznie dla twoich uszu.

��Panie Brigden � spyta� Puszczyk, nie odwracaj�c g�owy. - Jaki kolor maj� �elazka?

��Jeszcze chwila, panie koroner.

��Pani Selborne?

��K�opotliwie si� go teraz czyta � wzruszy�a ramionami Kenna. - Zbytnio si� boi, strach g�uszy wszystkie inne my�li. A jest tych my�li, �e hej, W tym kilka takich, kt�re pr�buje ukry�. Za magicznymi parawanami. Ale to dla mnie nic trudnego, mog�

��Nie b�dzie to potrzebne. Spr�bujemy klasycznie, czerwonym �elazem.

��Do diab�a!�� zawy� szpieg. - Skellen! Ty chyba nie zamierzasz�

Puszczyk pochyli� si�, twarz zmieni�a mu si� lekko.

��Po pierwsze: panie Skellen � wycedzi�. - Po drugie: tak, jak najbardziej, zamierzam kaza� przypiec ci podeszwy, Rience. Uczyni� to z niewymown� satysfakcj�. Potraktuj� to bowiem jako wyraz sprawiedliwo�ci dziejowej. Za�o�� si�, �e nie rozumiesz.

Rience milcza�, wi�c Skellen kontynuowa�.

��Widzisz, Rience, ja radzi�em Vattierowi de Rideaux, by przypali� ci pi�ty ju� w�wczas, siedem lat temu, gdy �asi�e� si� do cesarskiego wywiadu jak pies, skaml�c o �ask� i przywilej bycia zdrajc� i podw�jnym agentem. Ponowi�em rad� cztery lata temu, gdy� bez myd�a w�azi� w rzy� Emhyrowi, po�rednicz�c w kontaktach z Vilgefortzem. Gdy� przy okazji polowania na Cintryjk� awansowa� ze zwyk�ego ma�ego sprzedawczyka na pierwszego nieledwie rezydenta. Szed�em o zak�ad z Vattierem, �e przypieczony powiesz, komu s�u�ysz� Nie, �le m�wi�. �e wymienisz wszystkich, kt�rym s�u�ysz. I wszystkich, kt�rych zdradzasz. A wtedy, m�wi�em, zobaczysz, zadziwisz si�, Vattier, w ilu punktach zgadzaj� si� obie listy. Ale c�, Vattier de Rideaux mnie nie pos�ucha�. I teraz �a�uje niechybnie. Ale nic straconego. Ja przypiek� ci� tylko troch�, a gdy ju� b�d� wiedzia�, co chc� wiedzie�, odstawi� ci� do dyspozycji Vattiera. A on sk�r� z ciebie z�upi, po trochu, ma�ymi fragmentami.

Puszczyk wyj�� z kieszeni chustk� i flakonik perfum. Obficie pokropi� chustk� i przy�o�y� j� do nosa. Perfumy przyjemnie pachnia�y pi�mem, a jednak Kennie zebra�o si� na wymioty.

- �elazo, panie Brigden.

- �ledz� was na polecenie Vilgefortza!�� zarycza� Rience. - Chodzi o dziewczyn�! �ledz�c wasz oddzia�, mia�em nadziej� uprzedzi� was, dotrze� przed wami do tego �owcy nagr�d! Mia�em spr�bowa� wytargowa� od niego dziewk�! Od niego, nie od was! Bo wy chcecie j� zabi�, a Vilgefortzowi potrzebna �ywa! Co jeszcze chcecie wiedzie�? Powiem! Wszystko powiem!

��Hola, hola!�� zawo�a� Puszczyk. - Wolnego! To� g�owa mo�e rozbole� od tego ha�asu i nat�oku informacji: Wyobra�acie sobie, panowie, co b�dzie, gdy si� go przypiecze? Zakrzyczy nas ze szcz�tem!

Kriel i Silifant zarechotali glo�no. Kenna i Neratin Ceka nie do��czyli si� do weso�o�ci. Nie do��czy� do niej tak�e Bert Brigden, kt�ry w�a�nie wyj�� z �aru pr�t i przyjrza� mu si� krytycznie. �elazo by�o rozpalone tak, �e wydawa�o si� transparentne, jakby to nie by�o �elazo, a wype�niona p�ynnym ogniem szklana rurka.

Rience zobaczy� to i zakraka�.

��Ja wiem, jak znale�� �owc� i dziewczyn�! - wrzasn��. - Wiem to! Powiem wam!

��No pewnie.

Kenna, wci�� pr�buj�ca czyta� w jego my�lach, a� skrzywi�a si�, odbieraj�c fal� rozpaczliwej, bezsilnej w�ciek�o�ci. W m�zgu Rience'a znowu co� p�k�o, jaka� kolejna przegr�dka. Ze strachu powie co�, pomy�la�a Kenna, co zamierza� trzyma� do ko�ca, jako kart� atutow�, asa, kt�rym m�g� przebi� inne asy w ostatnim, decyduj�cym rozdaniu o najwy�sz� stawk�, teraz, ze zwyk�ego obrzydliwego strachu przed b�lem, wyrzuci tego asa na blotk�.

Nagle co� pykn�o jej w g�owie, poczu�a w skroniach gor�co, potem nagle zimno.

I ju� wiedzia�a, zna�a ukryt� my�l Rience'a.

Bogowie, pomy�la�a. Ale� wpl�ta�am si� w kaba��

��Powiem!�� zawy� czarodziej, czerwieniej�c i wpijaj�c wyba�uszone oczy w twarz koronera. - Powiem ci co� naprawd� wa�nego, Skellen! Vattier de Rideaux�

Kenna nagle us�ysza�a inn�, obc� my�l. Zobaczy�a, jak Neratin Ceka z r�k� na sztylecie przysuwa si� do drzwi.

Za�omota�y buty, do �wietlicy wpad� Boreas Mun.

��Panie koroner! Pr�dko, panie koroner przyjechali� Nie uwierzycie, kto!

Skellen gestem powstrzyma� Brigdena schylaj�cego si� z �elazem ku pi�tom szpiega.

��Powiniene� grywa� na loterii, Rience � powiedzia�, patrz�c w okno. - W �yciu nie spotka�em nikogo, kto mia�by r�wny fart.

Przez okno wida� by�o zbiegowisko, a w �rodku zbiegowiska par� na koniach. Kenna od razu wiedzia�a, kto to.

Wiedzia�a, kim jest chudy olbrzym o bladych rybich oczach jad�cy na ros�ym gniadoszu.

I kim jest popielatow�osa dziewczyna na pi�knej karej klaczy. Ze zwi�zanymi r�koma i obro�� na szyi. Z siniakiem na napuch�ym policzku.

Vysogota wr�ci� do cha�upy w paskudnym humorze, przygn�biony, milcz�cy, z�y nawet. Sprawi�a to rozmowa z wie�niakiem, kt�ry przyp�yn�� cz�nem po odbi�r sk�r. Mo�e ostatni raz przed wiosn�, powiedzia� wie�niak. Pogoda psuje si� z dnia na dzie�, s�ota i wicher taki, �e strach na wod� wyp�ywa�. Rankami na ka�u�ach l�d, tylko patrze� �nie�yc, a po nich mroz�w, tylko patrze�, jak stanie rzeka i zalewy, wtedy chowaj cz�no do szopy, sanie wyci�gaj. Ale na Pereplut przecie nawet saniami nie lza, oparzelisko tu na oparzelisku�

Ch�op mia� racj�. Pod wiecz�r zachmurzy�o si�, z granatowego nieba posypa�y si� bia�e p�atki. Porywisty wschodni wicher po�o�y� suche trzciny, bia�ymi grzywaczami zahula� po powierzchni rozlewiska. Zrobi�o si� przenikliwie, dotkliwie zimno.

Pojutrze, pomy�la� Vysogota, jest �wi�to Saoyine. Wed�ug elfiego kalendarza za trzy dni b�dzie ju� nowy rok. Wed�ug kalendarza ludzi, na nowy rok trzeba poczeka� jeszcze dwa miesi�ce.

Kelpie, kara klacz Ciri, tupa�a i parska�a w ob�rce.

Gdy wszed� do cha�upy, zasta� Ciri buszuj�c� w kufrach. Pozwoli� jej na to, nawet zach�ci�. Po pierwsze, by�o to ca�kiem nowe zaj�cie � po jazdach na Kelpie i wertowaniu ksi�g. Po drugie, w skrzyniach by�o sporo rzeczy jego c�rek, a dziewczynie potrzebna by�a cieplejsza odzie�. Kilka zmian odzie�y, bo w zimnie i wilgoci mija�y d�ugie dni, nim wyprane szmatki wreszcie wysch�y.

Ciri wybiera�a, przymierza�a, odrzuca�a, odk�ada�a. Vysogota siad� za sto�em. Zjad� dwa gotowane kartofle i kurze skrzyde�ko. Milcza�.

- �adna robota � pokaza�a mu przedmioty, kt�rych nie widzia� od lat i nawet zapomnia�, �e je ma. - fet nale�aly do twojej c�rki? Lubi�a je�dzi�?

��Uwielbia�a. Doczeka� si� nie mog�a zimy.

��Mog� wzi��?

��Bierz, co chcesz � wzruszy� ramionami. - Ja z tego nie mam �adnego po�ytku. Je�li tobie przydadz� si� i je�li buty pasuj�� Ale czy ty si� pakujesz, Ciri? Szykujesz si� do odjazdu?

Utkwi�a wzrok w kupce odzie�y.

��Tak, Vysogoto � powiedzia�a po chwili milczenia. - Tak postanowi�am. Bo widzisz� Nie ma czasu do stracenia.

��Twoje sny.

��Tak � przyzna�a po chwili. - Widzia�am w snach bardzo nie�adne rzeczy. Nie jestem pewna, czy ju� mia�y miejsce, czy to dopiero przysz�o��. Nie mam poj�cia, czy zdo�am zapobiec� Ale musz� jecha�. Widzisz, ja swego czasu mia�am �al do moich bliskich, �e nie przyszli mi z pomoc�. �e zostawili na �asce losu� A teraz my�l�, �e to chyba oni potrzebuj� mojej pomocy. Musz� jecha�.

��Idzie zima.

��W�a�nie dlatego musz� jecha�. Je�li zostan�, utkn� tu a� do wiosny� A� do wiosny b�d� si� gryz�a w bezczynno�ci i niepewno�ci, gn�biona koszmarami. Musz� jecha�, jecha� zaraz, spr�bowa� znale�� t� Wie�� Jask�ki. Ten teleport. Sam wyliczy�e�, �e do jeziora jest pi�tna�cie dni drogi. By�abym na miejscu przed listopadow� pe�ni��

��Nie mo�esz teraz opu�ci� kryj�wki � wyrzek� z trudem. - Teraz nie. Schwytaj� ci�. Ciri� Twoi prze�ladowcy� s� bardzo blisko. Nie mo�esz teraz�

Rzuci�a na pod�og� bluzk�, wsta�a, jak pchni�ta spr�yn�.

��Dowiedzia�e� si� czego� � ostro stwierdzi�a fakt. - Od wie�niaka, kt�ry wzi�� sk�rki. M�w.

��Ciri�

��M�w, prosz�!

Powiedzia�. P�niej tego �a�owa�.

��Diabe� ich chyba zes�a�, dobry panie pustelniku � wymrucza� ch�op, przerywaj�c na chwil� liczenie sk�rek. - Diabe� chyba. Od samego Zr�wnania po lasach ganiali, jakiej� dziewki szukali. Straszyli, krzykali, grozili, ale zaraz dalej jechali, nie zd��yli si� nigdy zanadto naprzykrzy�. Ale tera insz� inszo�� wydumali: ostawili po niekt�rych wsiach i osadach jakie�, jak to� Puste runki czy jako� tak. Nijakie to nie s� runki, dobry panie, ani puste ani pe�ne, jeno zwyczajnie trzech albo czterech �otr�w szubrawych, utrapienie jedno. Pono b�d� ca�� zim� tak czatowa�, czy dziewka, kt�r� �cigaj�, nie wychyli si� sk�dsi� z ukrycia i do wsi nie zajrzy. Wtenczas ma j� ten pusty runek chytn��.

��U was te� s�?

Ch�op spochmurnia�, zazgrzyta� z�bami.

��U nas nie. Mielim szcz�cie. Ale w Dun Dare, p� dnia od nas, siedzi czterech. W karczmie na wysi�ku kwateruj�. �otry, dobry panie pustelniku, �otry zatracone, paskudniki. Do dziewek si� brali, a jak si� im ch�opy postawi�y, to ubili, panie dobry, bez lito�ci. Na �mier�

��Zabili ludzi?

��Dw�ch. So�tysa i jeszcze jednego. I jest to kara na takich, panie dobry, hultaj�w? Jest prawo? Nie masz kary ni prawa! Jeden stelmach, co do nas z Dun Dare z �on� i c�rk� uszed�, rzeka�, pry, byli drzewiej na �wiecie wied�mini� Oni porz�dek z wszelakim �otrostwem czynili. Wezwa� by do Dun Dare wied�mina, co by tych szelm�w wyt�pi��

��Wied�mini zabijali potwory, nie ludzi.

��To �otry, dobry panie pustelniku, nie �adne ludzie, jeno �otry z piek�a wylaz�o. Wied�mina na nich trza, rychtyk wied�mina� No, ale mnie w drog� czas, dobry panie pustelniku� Uch, idzie zimno! Skoro cz�no chowaj, a sanie wyci�gaj� A na �otr�w z Dun Dare, panie dobry, wied�mina trza�

��O, racja � powt�rzy�a przez zaci�ni�te z�by Ciri. - O, �wi�ta racja. Trzeba wied�mina� Albo wied�minki. Czterech, tak? W Dun Dare, tak? A gdzie jest to ca�e Dun Dare? W g�rze rzeki? Dojecha�abym przez k�py?

��Na bog�w, Ciri � przerazi� si� Vysogota. - Ty chyba nie my�lisz powa�nie�

��Nie zaklinaj si� na bog�w, je�li w nich nie wierzysz. A wiem, �e nie wierzysz.

��Zostawmy w pokoju m�j �wiatopogl�d! Ciri, co za diabelskie pomys�y l�gn� ci si� w g�owie! Jak w og�le mo�esz�

��Teraz ty zostaw w pokoju m�j �wiatopogl�d, Vysogoto. Ja wiem, co do mnie nale�y! Jestem wied�mink�!

��Jeste� osob� m�od� i niezr�wnowa�on�! - wybuchn��. - Jeste� dzieckiem po traumatycznych przej�ciach, dzieckiem skrzywdzonym, neurotycznym i bliskim za�amania nerwowego. I nade wszystko jeste� chora z pragnienia zemsty! Za�lepiona ��dz� odwetu! Czy ty tego nie rozumiesz?

��Rozumiem lepiej ni� ty!�� wrzasn�a. - Bo ty poj�cia nie masz, co to znaczy by� skrzywdzonym! Poj�cia nie masz o zem�cie, bo nikt nigdy nie wyrz�dzi� ci prawdziwego z�a!

Wybieg�a z chaty, trzaskaj�c drzwiami, przez kt�re na moment wdar� si� do sionki i izby przenikliwie zimny wicher. Po kr�tkiej chwili us�ysza� r�enie i �omot kopyt.

Wzburzony, trzasn�� talerzem o st�. Niech jedzie, pomy�la� gniewnie, niech wytrz�sie z siebie z�o��. Ba� si� o ni� nie ba�, je�dzi�a w�r�d bagien cz�sto, w dzie� i w nocy, zna�a �cie�ki, groble, k�py i gr�dy. Gdyby za� i nawet zab��dzi�a, wystarczy�o pu�ci� wodze luzem � kara Kelpie zna�a drog� do domu, do koziej ob�rki.

Po jakim� czasie, gdy ju� mocno si� �ciemni�o, wyszed�, zawiesi� latarni� na s�upie. Stan�� przy �ywop�ocie, nadstawi� uszu na stuk kopyt, na plu�ni�cia wody. Wicher i szum trzcin t�umi�y jednak wszelkie odg�osy, latarnia na s�upie koleba�a si� jak w�ciek�a, wreszcie zgas�a.

I wtedy us�ysza�. Z oddali. Nie, nie od strony, w kt�r� pojecha�a Ciri. Od strony przeciwnej. Od bagien.

Dziki, nieludzki, przeci�g�y, zawodz�cy krzyk. Skowyt.

Chwila ciszy.

I znowu. Bearm'shie.

Elfi upi�r. Zwiastunka �mierci.

Vysogota zadygota�, z zimna i ze strachu. Wr�ci� szybko pod cha�up�, mamrocz�c i nuc�c pod nosem, by nie us�ysze�, by nie s�ysze�, bo tego nie wolno by�o s�ysze�.

Zanim zd��y� ponownie zapali� latarni�, z ciemno�ci wy�oni�a si� Kelpie.

��Wejd� do chaty � powiedzia�a Ciri, �agodnie i mi�kko. - I nie wychod�. Paskudna noc.

Przy wieczerzy posprzeczali si� znowu.

��Zdajesz si� du�o wiedzie� o problemach dobra i z�a!

��Bo wiem! I to nie z uniwersyteckich ksi�g!

��Nie, oczywi�cie. Ty wszystko wiesz z w�asnego do�wiadczenia. Z praktyki. Zdoby�a� wszak mn�stwo do�wiadcze� w twym d�ugim, szesnastoletnim �yciu.

��Do�� ich zdoby�am. Wystarczaj�co du�o!

��Gratuluj�. Kole�anko uczona.

��Ty sobie drwisz � zacisn�a z�by � nawet przedstawienia nie maj�c, ile niedobrego narobili�cie �wiatu wy, zdziadziali uczeni, teoretycy z waszymi ksi�gami, ze stuletnim do�wiadczeniem czytania traktat�w moralnych, tak sumiennie, �e nie mieli�cie czasu nawet z okna zobaczy�, jak naprawd� �wiat wygl�da. Wy, filozofowie, sztucznie podtrzymuj�cy sztuczne filozofie, by bra� pensje na uniwersytetach. A �e pies z kulaw� nog� nie zap�aci�by wam za brzydk� prawd� o �wiecie, wymy�lili�cie etyk� i moralno��, nauki �adne i optymistyczne. Tyle, �e ze�gane i szachrajskie!

��Nic bardziej szachrajskiego nad nie przemy�lany os�d, smarkulo! Nad pospieszne i nierozwa�ne wyrokowanie!

��Nie znale�li�cie remedium na z�o! A ja, smarkata wied�mink�, znalaz�am! Niezawodne remedium!

Nie odpowiedzia�, ale twarz musia�a go zdradzi�, bo Ciri gwa�townie zerwa�a si� zza sto�u.

��Uwa�asz, �e wygaduj� g�upstwa? �e m�wi� na wiatr?

��Uwa�am � odrzek� spokojnie � �e m�wisz w rozdra�nieniu. Uwa�am, �e planujesz zemst� w rozdra�nieniu. I gor�co ci� namawiam, by� si� uspokoi�a.

��Ja jestem spokojna. A zemsta? Odpowiedz mi: dlaczego nie? Dlaczego mam rezygnowa� z zemsty? W imi� czego? Wy�szych racji? A c� wy�szego nad porz�dek rzeczy, w kt�rym z�e uczynki s� karane? Dla ciebie, filozofie i etyku, zemsta to czyn nieladny, naganny, nieetyczny, wreszcie bezprawny. A ja pytam: gdzie kara za z�o? Kto ma j� stwierdzi�, orzec i wymierzy�? Kto? Bogowie, w kt�rych nie wierzysz? Wielki demiurg-stw�rca, kt�rym postanowi�e� bog�w zast�pi�? A mo�e prawo? Mo�e nilfgaardzka sprawiedliwo��, cesarskie s�dy, prefekci? Ty naiwny starcze!

��A wi�c oko za oko, z�b za z�b? Krew za krew? A za t� krew, nast�pna krew? Morze krwi? Chcesz �wiat we krwi utopi�? Naiwna, skrzywdzona dziewczyno? Tak chcesz walczy� ze z�em, wied�minko?

��Tak. W�a�nie tak! Bo ja wiem, czego Z�o si� l�ka. Nie etyki twojej, Vysogoto, nie kaza�, nie moralnych traktat�w o poczciwym �yciu. Z�o b�lu si� l�ka, kalectwa, cierpienia, �mierci wreszcie! Zranione Z�o wyje z b�lu jak pies! Tarza si� na pod�odze i kwiczy, patrz�c, jak krew chlusta z �y� i arterii, widz�c stercz�ce z kikut�w ko�ci, widz�c kiszki wype�zaj�ce z brzucha, czuj�c, jak wraz z zimnem nadchodzi �mier�. Wtedy i tylko wtedy Z�u w�osy d�ba staj� na �bie i wrzeszczy wtedy Z�o: "Lito�ci! �a�uj� za grzechy! Dobre ju� b�d� i poczciwe, przysi�gam! Tylko ratujcie, zatamujcie krew, nie dajcie podle sczezn��!"

��Tak, pustelniku. W taki spos�b zwalcza si� Z�o! Je�li Z�o chce wyrz�dzi� ci krzywd�, zada� ci b�l � uprzed� je, najlepiej wtedy, gdy Z�o si� nie spodziewa. Je�li za� nie zdo�a�e� Z�a uprzedzi�, je�li zosta�e� przez Z�o skrzywdzony, to odp�a� mu! Dopadnij, najlepiej wtedy, gdy ju� zapomnia�o, gdy czuje si� bezpieczne. Odp�a� mu w dw�jnas�b. W tr�jnas�b. Oko za oko? Nie! Oboje oczu za oko! Z�b za z�b? Nie! Wszystkie z�by za z�b! Odp�a� Z�u! Spraw, by wy�o z b�lu, by od tego wycia p�k�y mu ga�ki oczne. I wtedy, popatrzywszy na pod�og�, mo�esz �mia�o i pewnie powiedzie�: to, co tutaj le�y, ju� nie skrzywdzi nikogo, nikomu nie zagrozi. Bo jak mo�e komu� zagrozi�, nie maj�c oczu? Nie maj�c obu r�k? Jak mo�e skrzywdzi�, gdy jego flaki w��cz� si� po piachu, a jucha w ten piach wsi�ka?

��A ty � powiedzia� wolno pustelnik � stoisz z zakrwawionym mieczem w d�oni, patrzysz na krew wsi�kaj�c� w piach. I masz czelno�� my�le�, �e oto zosta� rozwi�zany ten odwieczny dylemat, osi�gni�te zosta�o marzenie filozof�w. My�lisz, �e natura Z�a zosta�a odmieniona?

��A tak � powiedzia�a bu�czucznie. - Bo to, co le�y na ziemi i broczy, to ju� nie jest Z�o. Mo�e to jeszcze nie Dobro, ale Z�o nie jest to ju� z pewno�ci�!

��M�wi� � powiedzia� wolno Vysogota � �e przyroda nie znosi pr�ni. To, co le�y na ziemi, co broczy, co pad�o od twego miecza, ju� nie jest Z�em. Co nim tedy jest? Czy zastanawia�a� si� kiedy� nad tym?

��Nie. Jestem wied�mink�. Gdy mnie uczono, poprzysi�g�am sobie, �e b�d� wyst�powa� przeciw Z�u. Zawsze. I bez zastanowienia�

��Bo gdy si� zacznie zastanawia� � doda�a g�ucho � zabijanie przestaje mie� sens. Zemsta przestaje mie� sens. A do tego nie wolno dopu�ci�.

Pokr�ci� g�ow�, ale gestem powstrzyma�a go przed argumentowaniem.

��Czas, bym doko�czy�a moj� opowie��, Vysogoto. Opowiada�am ci przez ponad trzydzie�ci nocy, od Ekwinokcjum do Saovine. A przecie� nie opowiedzia�am ci wszystkiego. Zanim odjad�, musisz si� dowiedzie�, co wydarzy�o si� w dzie� Ekwinokcjum w wiosce, kt�ra nazywa�a si� Goworo�ec.

J�kn�a, gdy �ci�ga� j� z siod�a. Biodro, w kt�re j� wczoraj kopn��, bola�o.

Szarpn�� za �a�cuch przy obro�y, poci�gn�� j� w stron� jasnego budynku.

W drzwiach budynku sta�o kilku uzbrojonych m�czyzn. I jedna wysoka kobieta.

��Bonhart � powiedzia� jeden z m�czyzn, szczup�y brunet o chudej twarzy, trzymaj�cy w r�ku okut� mosi�dzem nahajk�. - Trzeba ci przyzna�, potrafisz zaskakiwa�.

��Witaj, Skellen.

Nazwany Skellenem czas jaki� patrzy� jej prosto w oczy. Zadr�a�a pod tym spojrzeniem.

��Jak wi�c?�� zwr�ci� si� zn�w do Bonharta. - B�dziesz wyja�nia� od razu czy mo�e po trochu?

��Nie lubi� wyja�nia� na majdanie, bo muchy do g�by wpadaj�. Do izby mo�na wej��?

��Zapraszam.

Bonhart szarpn�� za �a�cuch obro�y.

W izbie czeka� jeszcze jeden m�czyzna, rozczochrany i blady, chyba kucharz, bo zaj�ty czyszczeniem ubrania ze �lad�w m�ki i �mietany. Na widok Ciri oczy mu zab�ys�y. Podszed�.

To nie by� kucharz.

Pozna�a go od razu, pami�ta�a te paskudne oczy i pi�tno na g�bie. To by� ten, kt�ry wraz z Wiewi�rkami �ciga� j� na Thanedd, to jemu uciek�a, wyskakuj�c przez okno, a on kaza� elfom skaka� za ni�. Jak ten elf go nazwa�? Rens?

��Prosz�, prosz�! - powiedzia� zjadliwie, mocno i bole�nie tkaj�c j� palcem w pier�. - Panna Ciri! Nie widzieli�my si� od Thanedd. D�ugo, d�ugo panienki szuka�em. A� wreszcie znalaz�em!

��Nie wiem, mosterdzieju, kim jeste�cie � powiedzia� zimno Bonhart. - Ale to, co jakoby znale�li�cie, jest akurat moje, tedy trzymajcie �apy z daleka, je�li cenicie swe paluszki.

��Nazywam si� Rience � oczy czarodzieja b�ysn�y nie�adnie. - Raczcie to �askawie zapami�ta�, panie �owco nagr�d. A kim jestem, to si� wnet oka�e. Wnet si� te� oka�e, do kogo ta panna b�dzie nale�e�. Ale nie uprzedzajmy wypadk�w. Na razie chc� jej tylko przekaza� pozdrowienia i z�o�y� pewne przyrzeczenie. Nie macie nic przeciw temu, tusz�?

��Wolno wam tuszy�.

Rience zbli�y� si� do Ciri, z bliska spojrza� jej w oczy.

��Twoja opiekunka, wied�ma Yennefer � wycedzi� zjadliwie � narazi�a mi si� kiedy�. Gdy zatem wpad�a w moje r�ce, ja, Rience, nauczy�em j� b�lu. Tymi r�koma, tymi palcami. I z�o�y�em jej obietnic�, �e gdy ty wpadniesz mi w r�ce, kr�lewno, to ciebie te� naucz� b�lu. Tymi r�koma, tymi palcami�

��Ryzykownie � powiedzia� cicho Bonhart. - To du�e ryzyko, panie Rience, czy jak tam panu, dra�ni� moj� dziewczynk� i grozi� jej. Ona m�ciwa jest, gotowa wam to zapami�ta�. Trzymajcie, powtarzam, z daleka od niej wasze r�ce, palce i wszelkie inne cz�ci cia�a.

��Dosy� � uci�� Skellen, nie spuszczaj�c z Ciri ciekawego wzroku. - Przesta�, Bonhart. Ty, Rience, te� si� temperuj. Okaza�em ci �ask�, ale mog� si� rozmy�li� i znowu ci� ka�� przywi�za� do sto�owych n�g. Siadajcie obaj. Pogadajmy jak ludzie kulturalni. We trzech, we trzy pary oczu. Bo jest, jak mi si� zdaje, o czym pogada�. A przedmiot rozm�w damy chwilowo pod stra�. Panie Silifant!

��Tylko dobrze mi jej pilnowa� � Bonhart wr�czy� Silifantowi koniec �a�cucha. - Jak oka w g�owie.

Kenna trzyma�a si� na uboczu. Owszem, chcia�a przyjrze� si� dziewce, o kt�rej tak g�o�no by�o ostatnio, ale czu�a dziwn� odraz� do wpychania si� w t�umek otaczaj�cy Harsheima i Silifanta, kt�rzy prowadzili zagadkowego je�ca pod s�up na majdanie.

Wszyscy t�oczyli si�, przepychali, przygl�dali. Pr�bowali nawet pomaca�, pchn��, szarpn��. Dziewczyna st�pa�a sztywno, utyka�a lekko, ale g�ow� trzyma�a wysoko. Bi� j�, pomy�la�a Kenna. Ale jej nie z�ama�.

��Znaczy, to jest ta Falka�

��Dziewuszka ledwo doros�a!

��Dziewuszka, tfu! Rezunka!

��Sze�ciu ch�op�w pono zasiek�a, bestia, na arenie w Claremont�

��A ilu podobnie� wcze�niej� Diablica�

��Wilczyca!

��A klacz, jaka klacz, patrzcie. Cudnej krwie ko� A tu, przy Bonharta tybince, jaki miecz� Ha� Cudo!

��Zostawi�! - warkn�� Dacre Silifant. - Nie tyka�! Gdzie z �apami do cudzych rzeczy? Dziewczyny te� nie rusza�, nie maca�, nie czyni� wstr�t�w ni insult�w! Okaza� nieco kompasji. Nie wiada, czyli nie b�dziem jej przed �witem musieli ka�ni�. Niech�e cho� do tego czasu zazna spokoju.

��Je�li dziewka ma i�� na �mier� � wyszczerzy� z�by Cyprian Fripp M�odszy � to mo�e by tak jej ostatek �ycia os�odzi� i wygodzie jej dobrze? Wzi�� na sianko i przech�do�y�?

��No!�� zarechota� Kabemik Turent � Mo�na by! Spytajmy Puszczyka, czy wolno�

��Ja wam m�wi�, �e nie wolno!�� uci�� Dacre. - Wam jedno aby po �bach biega, jebaki wy zatracone! Powiedzia�em, dziewczyn� w spokoju zostawi�. Andres, Stigward, sta�cie tu przy niej. Z oka nie spuszcza�, na krok si� nie oddala�. A tych, gdy kt�ry si� zbli�y, batem!

��O wa!�� rzek� Fripp. - Nie, to nie, nam zajedno. Chod�wa, ch�opy, pod br�g, do tutejszych, oni tam barana i parsiuka piek� na uczt�. Przecie dzi� R�wnonoc, �wi�to. P�ki panowie radz�, my mo�em po�wi�towa�.

��Chod�my! Wyci�g, Dede, jaki g�siorek z sepet�w. Wypijemy! Mo�na, panie Silifant? Panie Harsheim? �wi�to dzi�, a i tak na noc nigdzie nie pojedziem.

��A to pomys�y paradne!�� zmarszczy� si� Silifant. - Biesiady i wypitki im w g�owie! A kto tu zostanie, by pomaga� dziewki strzec i na zawo�anie pana Stefana by�?

��Ja zostan� � powiedzia� Neratin Ceka.

��I ja � powiedzia�a Kenna.

Dacre Silifant popatrzy� na nich uwa�nie. Wreszcie przyzwalaj�co machn�� r�k�. Fripp i kompania podzi�kowali niesk�adnym rykiem.

��Ale uwa�a� mi tam, na tym �wi�towaniu!�� ostrzeg� Ola Harsheim. - Do dziewek si� nie bra�, by kt�rego ch�opi wid�ami w s�abizn� nie zmacali!

��O wa! Idziesz z nami, Chloe? A ty, Kenna? Nie namy�lisz si�?

��Nie. Zostaj�.

��Zostawili mnie pod s�upem, na �a�cuchu, ze zwi�zanymi r�kami. Pilnowa�o mnie dw�ch. A dwoje stoj�cych opodal bez przerwy zerka�o, obserwowa�o. Wysoka i niebrzydka kobieta. I m�czyzna o takiej jakiej� kobiecej aparycji i ruchach. Dziwny taki.

Kot siedz�cy na �rodku izby ziewn�� szeroko, znudzony, bo zam�czona mysz przesta�a by� zabawna. Vysogota milcza�.

��Bonhart, Rience i ten Skellen-Puszczyk wci�� radzili w �wietlicy. Nie wiedzia�am, nad czym. Spodziewa� si� mog�am najgorszego, ale by�am zrezygnowana. Jeszcze jedna arena? Czy zwyczajnie mnie zamorduj�? A niech tam, my�la�am, niech to si� wreszcie sko�czy.

Vysogota milcza�.

Bonhart westchn��.

��Nie patrz wilkiem, Skellen � powt�rzy�. - Chcia�em zwyczajnie zarobi�. Mnie, uwa�asz, na emerytur� pora, na werandzie siedzie�, na go��bie popatrywa�. Dawa�e� mi za Szczurzyc� sto floren�w, koniecznie chcia�e� martw�. Zastanowi�o mnie to. Ile te� ta panna mo�e by� naprawd� warta, pomy�la�em. I wykombinowa�em, �e gdy si� j� zabije lub odda, z pewno�ci� mniej b�dzie warta, ni� gdyby si� j� zatrzyma�o. Stara zasada ekonomii i handlu. Towar taki jak ona stale przyrasta w warto�ci. Mo�na si� potargowa�

Adeptki sta�y przed arcykap�ank� nieruchomo, wypr�one jak struny, spi�te, nieme, poblad�e lekko. By�y gotowe do drogi, przygotowane w najdrobniejszych detalach. M�skie, szare podr�ne stroje, ciep�e, ale nie ograniczaj�ce ruch�w ko�uszki, wygodne elfie buty. W�osy ostrzy�one tak, by �atwo by�o je utrzyma� w �adzie i czysto�ci w obozach i podczas przemarsz�w, by nie zawadza�y w pracy. Spakowane tobo�ki, malutkie, zawieraj�ce tylko �ywno�� na drog� i niezb�dne wyposa�enie. Reszt� mia�a da� im armia. Armia, do kt�rej si� zaci�gn�y.

Twarze obu dziewcz�t by�y spokojne. Pozornie. Triss Merigold widzia�a, �e obydw�m leciutko dr�� d�onie i wargi.

Wiatr szarpn�� go�ymi ga��ziami drzew �wi�tynnego parku, pop�dzi� po p�ytach dziedzi�ca zbutwia�e li�cie. Niebo by�o granatowe. �nie�yca wisia�a w powietrzu. Czu�o si� j�.

Nenneke przerwa�a milczenie.

��Macie ju� przydzia�?

��Ja nie � b�kn�a Eumeid. - Na razie b�d� na hibernie w obozie pod Wyzim�. Komisarz od werbunku m�wi�, �e wiosn� stan� tam oddzia�y kondotier�w z p�nocy� Mam by� felczerk� w kt�rym� z tych oddzia��w.

��A ja � u�miechn�a si� blado Iola Druga � mam ju� przydzia�. Do chirurgii polowej, do pana Milo Vanderbecka.

- �eby�cie mi tylko wstydu nie przynios�y � Nenneke obdarzy�a obie adeptki gro�nym spojrzeniem. - �eby�cie nie zha�bi�y mnie, �wi�tyni i imienia Wielkiej Melitele.

��Na pewno nie, matko.

��I uwa�a� mi na siebie.

��Tak, matko.

��B�dziecie przy rannych pada� z n�g, nie zaznacie snu. B�dziecie si� ba�, b�dziecie w�tpi�, patrz�c na b�l i �mier�. A wtedy �atwo si� si�ga po narkotyk albo �rodek podniecaj�cy. Ostro�nie z tym.

��Wiemy, matko.

��Wojna, strach, mord i krew � arcykap�anka przewierci�a obie wzrokiem � to tak�e rozlu�nienie obyczaj�w, a dla niekt�rych nadto silny afrodyzjak. Jak na was zadzia�a, smarkule, w tej chwili nie wiecie i wiedzie� nie mo�ecie. Prosz� uwa�a� mi i z tym. Je�li za� ju� dojdzie co do czego, bra� �rodki zapobiegawcze. Gdyby mimo tego kt�ra� wpad�a w k�opoty, wtedy z daleka od pok�tnych znachor�w i wsiowych babek! Poszuka� �wi�tyni, a najlepiej czarodziejki.

��Wiemy, matko.

��To wszystko. Teraz mo�ecie podej�� po b�ogos�awie�stwo.

Kolejno k�ad�a im d�onie na g�owach, kolejno obejmowa�a i ca�owa�a. Eurneid poci�ga�a nosem, Iola Druga zwyczajnie rozbecza�a si�. Nenneke, cho� samej nieco bardziej ni� zwykle b�yszcza�o oko, parskn�a.

��Bez scen, bez scen � powiedzia�a na poz�r gniewnie i ostro. - Idziecie na zwyczajn� wojn�. Stamt�d si� wraca. Bra� manatki i do widzenia.

��Do widzenia, matko.

Sz�y szparko ku bramie �wi�tynnej, nie ogl�da�y si�. Odprowadzali je wzrokiem � arcykap�anka Nenneke, czarodziejka Triss Merigold i pisarczyk Jarre.

Ten ostatni natr�tnym pochrz�kiwaniem zwr�ci� na siebie uwag�.

��O co chodzi?�� Nenneke pokosi�a na niego oczy.

��Im zezwoli�a�! - wybuchn�� z gorycz� ch�opiec. - Im, dziewczynom, zezwoli�a� si� zaci�gn��! A ja? Dlaczego mnie nie wolno? Mam nadal przewraca� zakurzone pergaminy, tu, za tymi murami? Nie jestem kalek� ani tch�rzem! To srom dla mnie, siedzie� w �wi�tyni, gdy nawet dziewczyny�

��Te dziewczyny � przerwa�a arcykap�anka � ca�e swoje m�ode �ycie uczy�y si� leczenia i uzdrawiania, opieki nad chorymi i rannymi. Id� na wojn� nie z patriotyzmu czy z ��dzy przyg�d, lecz dlatego, �e tam bez liku b�dzie rannych i chorych. Huk roboty, dniem i noc�! Eumeid i Iola, Myrrha, Katje, Prune, Debora i inne dziewcz�ta to wk�ad �wi�tyni w t� wojn�. �wi�tynia, jako cz�� spo�eczno�ci, sp�aca spo�eczno�ci d�ug. Daje armii i wojnie sw�j wk�ad: fachowe specjalistki. Rozumiesz to, Jarre? Specjalistki! Nie mi�so na rze�!

��Wszyscy wst�puj� do wojska! Tylko tch�rze zostaj� w domu!

��Opowiadasz g�upstwa, Jarre � powiedzia�a ostro Triss.

��Niczego nie zrozumia�e�.

��Ja chc� i�� na wojn� - g�os ch�opca za�ama� si�. - Chc� ratowa� Ciri�

��Prosz� � powiedzia�a drwi�co Nenneke. - B��dny rycerz chce ruszy� na ratunek damie swego serca. Na bia�ym koniu�

Zamilk�a pod spojrzeniem czarodziejki.

��Dosy� mi zreszt� o tym, Jarre � zgromi�a ch�opca spojrzeniem. - Powiedzia�am, nie pozwalam! Wracaj do ksi�g! Ucz si�. Twoja przysz�o�� to nauka. Chod�, Triss. Nie trwo�my czasu.

Na roz�o�onym przed o�tarzem p��tnie le�a�y ko�ciany grzebie�, tani pier�cionek, ksi��ka w podniszczonej oprawie, sprana b��kitna szarfa. Schylona nad przedmiotami kl�cza�a Iola Pierwsza, kap�anka o wieszczych zdolno�ciach.

��Nie spiesz si�, Iola � uprzedzi�a stoj�ca obok Nenneke. - Koncentruj si� powoli. Nie chcemy b�yskotliwego proroctwa, nie chcemy enigmy o tysi�cu rozwi�za�. Chcemy obrazu. Jasnego obrazu. We� aur� z tych przedmiot�w, one nale�a�y do Ciri, Ciri ich dotyka�a. We� aur�. Powoli. Nie ma po�piechu.

Na zewn�trz wy�a wichura i k��bi�a si� kurniawa. Dachy i podw�rzec �wi�tyni szybko pokrywa� �nieg.

By� dziewi�tnasty dzie� listopada. Pe�nia ksi�yca.

��Jestem gotowa, matko � powiedzia�a swym melodyjnym g�osem Iola Pierwsza.

��Zaczynaj.

��Jedn� chwil� � Triss podnios�a si� z �awy jak pchni�ta spr�yn�, zrzuci�a z ramion futro z szynszyli. - Jedn� chwil�, Nenneke. Chc� wej�� w trans razem z ni�.

��To nie jest bezpieczne.

��Wiem. Ale ja chc� widzie�. W�asnymi oczyma. Jestem jej to winna. Ciri� Ja t� dziewczyn� kocham jak m�odsz� siostr�. W Kaedwen uratowa�a mi �ycie, sama ryzykuj�c g�ow��

G�os czarodziejki za�ama� si� nagle.

��Zupe�nie jak Jarre � pokr�ci�a g�ow� arcykap�anka. - Biec na ratunek, na o�lep, na z�amanie karku, nie wiedz�c dok�d i po co. Ale Jarre to naiwny ch�opaczek, ty jeste� dojrza�� i m�dr� jakoby magiczk�. Powinna� wiedzie�, �e wchodz�c w trans nie pomo�esz Ciri. A sobie mo�esz zaszkodzi�.

��Chc� wej�� w trans razem z Iol� � powt�rzy�a Triss, gryz�c wargi. - Pozw�l mi, Nenneke. Zreszt�, czym ryzykuj�? Atakiem epilepsji? Nawet gdyby, wyci�gniesz mnie z tego przecie�.

��Ryzykujesz � powiedzia�a wolno Nenneke � �e zobaczysz to, czego nie powinna� widzie�.

Wzg�rze, pomy�la�a z przera�eniem Triss, wzg�rze Sodden. Na kt�rym kiedy� umar�am. Na kt�rym mnie pochowano i wykuto moje imi� na nagrobnym obelisku. Wzg�rze i gr�b, kt�re kiedy� upomn� si� o mnie. Wiem to. Ju� mi to kiedy� wyprorokowano.

��Ja ju� podj�am decyzj� � powiedzia�a zimno i wynio�le, wstaj�c i obur�cz odrzucaj�c na kark swoje pi�kne w�osy. - Zaczynajmy.

Nenneke ukl�k�a, opar�a czo�o o z�o�one razem d�onie.

��Zaczynajmy � powiedzia�a cicho. - Przygotuj si�, Iola. Kl�knij obok mnie, Triss. We� Iol� za r�k�.

Na zewn�trz by�a noc. Wy�a wiej�, sypa�o �niegiem.

Na Po�udniu, hen za g�rami Amell, w Metinnie, w krainie zwanej Stojeziory, w miejscu oddalonym od miasta Ellander i �wi�tyni Melitele o pi��set mil lotem wrony, koszmar senny gwa�townie zbudzi� rybaka Gost�. Przebudzony Gosta za nic nie m�g� przypomnie� sobie tre�ci snu, ale dziwny niepok�j d�ugo nie pozwala� mu usn��.

Ka�dy znaj�cy swe rzemios�o rybak wie, �e je�li �owi� okonia, to tylko na pierwszym lodzie.

Zima tegoroczna, cho� niespodzianie wczesna, p�ata�a figle, a kapry�na by�a, jak �adna i maj�ca powodzenie dziewucha. Pierwszym mrozem i �nie�yc� zaskoczy�a wrednie, jak zb�j z zasadzki, na pocz�tku listopada, tu� po Saovine, wtedy, gdy nikt jeszcze �nieg�w i mroz�w si� nie spodziewa�, a roboty by�o huk. Ju� ko�o po�owy listopada zeszkli�o jeziora cieniutk� tafl�, kt�ra ju�-ju�, zdawa�oby si�, ci�ar cz�eka uniesie, gdy zima kapry�nica ust�pi�a nagle � wr�ci�a jesie�, lun�� deszcz, a rozmyt� przeze� tafl� pogruchota�, zepchn�� pod brzegi i roztopi� ciep�y po�udniowy wiatr. Ki diabe�, dziwowali si� w�o�cianie. By� zimie czy nie by�?

Nie min�y trzy dni, zima wr�ci�a. Tym razem oby�o si� bez �niegu, bez kurniawy, za to mr�z �cisn�� jak kowal obc�gami. A� zatrzeszcza�o. Ociekaj�ce wod� okapy dach�w w ci�gu jednej nocy wyszczerzy�y si� ostrymi z�bami sopli, a zaskoczone kaczki o ma�o nie przymarz�y do kaczych bajorek.

A jeziora Mil Trachta westchn�y i stan�y lodem.

Gosta odczeka� jeszcze dzie�, dla pewno�ci, potem �ci�gn�� ze strychu skrzynk� z rzemieniem do noszenia na ramieniu, w kt�rej mia� rybackie przyrz�dy. Porz�dnie wypcha� buty s�om�, wdzia� ko�uch, wzi�� pieszni�, worek i pospieszy� na jezioro.

Wiadomo, jak na okonia, to najlepiej na pierwszym lodzie.

L�d by� mocny. Troch� si� pod cz�owiekiem ugina�, troch� trzeszcza�, ale trzyma�. Gosta doszed� na ploso, wybi� pieszni� przer�bel, siad� na skrzynce, rozmota� link� z ko�skiego w�osia przytwierdzon� do kr�tkiego modrzewiowego pr�ta, doczepi� cynow� rybk� z hakiem, zapu�ci� do wody. Pierwszy oko�, p�okciowy, capn�� przyn�t�, zanim jeszcze opad�a i napi�a link�.

Nie min�a godzina, a dooko�a przer�bla le�a�o wi�cej ni� p� setki zielonych, pr�gowatych ryb z czerwonymi jak krew p�etwami. Gosta mia� wi�cej okoni, ni� potrzebowa�, ale rybacka euforia nie pozwala�a mu zaprzesta� �owienia. Ryby, koniec ko�c�w, zawsze m�g� rozda� s�siadom.

Us�ysza� przeci�g�e prychni�cie.

Uni�s� g�ow� znad przer�bla. Na brzegu jeziora sta� pi�kny czarny ko�, para bucha�a mu z nozdrzy. Je�dziec w futerku z pi�mak�w mia� twarz zas�oni�t� szalem.

Gosta prze�kn�� �lin�. Na ucieczk� by�o za p�no. W cicho�ci ducha liczy� jednak, �e je�dziec nie odwa�y si� wjecha� koniem na cienki l�d.

Wci�� machinalnie porusza� w�dk�, kolejny oko� targn�� link�. Rybak wyci�gn�� go, odczepi�, rzuci� na l�d. K�tem oka widzia�, jak je�dziec zeskakuje z kulbaki, zarzuca wodze na bezlistny krzak i idzie ku niemu, ostro�nie st�paj�c po �liskiej tafli. Oko� trzepa� si� na lodzie, pr�y� kolczast� p�etw�, rusza� skrzelami. Gosta wsta�, schyli� si� po pieszni�, w razie potrzeby mog�c� s�u�y� jako bro�.

��Bez obaw.

To by�a dziewczyna. Teraz, gdy zdj�a szal z twarzy, widzia� jej twarz, zeszpecon� paskudn� blizn�. Na plecach mia�a miecz, widzia� r�koje�� pi�knej roboty, wystaj�c� znad ramienia.

��Nie zrobi� ci nic z�ego � powiedzia�a cicho. - Chc� tylko o drog� zapyta�.

Akurat, pomy�la� Gosta. Ju�ci. Teraz, w zimie. W mr�z. Kto w�druje czy podr�uje? Zb�j tylko. Albo wywo�aniec.

��Ta kraina, to Mil Trachta?

��Ano��� b�kn��, patrz�c w przer�bel, w czarn� wod�. - Mil Trachta. Ale my m�wim: Stojeziory.

��A jezioro Tam Mira? Wiesz o takim?

��Wszyscy wiedz� � spojrza� na dziewczyn�, przestraszony. - Chocia my je tu zowiem Bezdno. Zakl�te jezioro. Okrutna g��bia� �witezianki tam�j �ywi�, ludzi topi�. I upiory mieszkaj� w staro�ytnych, zakl�tych rozwalinach.

Widzia�, jak jej zielone oczy zab�ys�y.

��S� tam ruiny? Wie�a mo�e?

��Jaka tam wie�a � nie zdo�a� powstrzyma� parskni�cia. - Kamie� na kamieniu, kamieniem przywalony, zielskiem zaro�ni�ty. Kupa gruzu�

Oko� przesta� podskakiwa�, le�a�, ruszaj�c skrzelami, w�r�d swej kolorowej pr�gowanej braci. Dziewczyna przypatrywa�a si�, zamy�lona.

- �mier� na lodzie � powiedzia�a � ma w sobie co� urzekaj�cego.

��H�?

��Jak daleko jest do tego jeziora z ruinami? Kt�r�dy jecha�?

Powiedzia�. Pokaza�. Nawet wydrapa� na lodzie ostrym ko�cem pieszni. Kiwa�a g�ow�, zapami�tuj�c. Klacz na brzegu jeziora wali�a kopytami w grud�, prycha�a, bucha�a par� z chrap.

Patrzy�, jak oddala si� wzd�u� zachodniego brzegu jeziora, jak cwa�uje grani� urwiska, na tle bezlistnych olch i brz�z, przez pi�kny, bajeczny las, udekorowany przez mr�z bia�ym lukrem szronu. Kara klacz bieg�a z nieopisanym wdzi�kiem, chy�o, a jednocze�nie lekko, ledwo s�ycha� by�o uderzenia kopyt o zmarzni�ty grunt, ledwo srebrzysty �nie�ek pr�szy� z potr�canych ga��zi. Jak gdyby przez ten polukrowany i zastyg�y w mrozie las z bajki bieg� nie zwyk�y, lecz bajeczny ko�, ko�-zjawa.

A mo�e to by�a zjawa?

Demon na upiornym koniu, demon, kt�ry przybra� posta� dziewczyny o ogromnych zielonych oczach i oszpeconej twarzy?

Kt�, je�li nie demon, podr�uje zim�? Pyta o drog� do zakl�tych ruin?

Gdy odjecha�a, Gosta szybko zwin�� sw�j rybacki kramik. Do domu szed� lasem. Nadk�ada� drogi, ale rozum i instynkt ostrzega�y, by nie i�� duktem, nie by� na widoku. Dziewczyna, podpowiada� rozum, wbrew wszystkim przes�ankom upiorem nie by�a, by�a cz�owiekiem. Kara klacz nie by�a zjaw�, lecz koniem. A za takimi, co samotni konno p�dz� przez pustkowia, w dodatku zim�, cz�sto � g�sto idzie pogo�.

W godzin� p�niej duktem przegalopowa�a pogo�. Czterna�cie koni.

Rience jeszcze raz potrz�sn�� srebrnym puzderkiem, zakl��, z w�ciek�o�ci� uderzy� o ��k siod�a. Ale ksenogloz milcza�. Jak zakl�ty.

��Magiczne g�wno � skomentowa� zimno Bonhart. - Zepsu�a si�, sztuczka z jarmarku.

��Albo Vilgefortz demonstruje nam, gdzie nas ma � doda� Stefan Skellen.

Rience uni�s� g�ow�, zmierzy� obu z�ym spojrzeniem.

��Dzi�ki sztuczce z jarmarku � stwierdzi� cierpko � jeste�my na tropie i nie zgubimy go ju�. Dzi�ki panu Vilgefortzowi wiemy, dok�d dziewczyna si� kieruje. Wiemy, dok�d jedziemy i co mamy uczyni�. Uwa�am, �e to wiele. W por�wnaniu z waszymi dzia�aniami jeszcze sprzed miesi�ca.

��Nie gadaj tyle. Hej, Boreas? Co m�wi� �lady? Boreas Mun wyprostowa� si�, zakas�a�.

��By�a tu godzin� przed nami. Gdy mo�e, stara si� jecha� ostro. Ale to trudny teren. Nawet na tej niebywa�ej klaczy nie wyprzedza nas o wi�cej ni� pi��, sze�� mil.

��A wi�c jednak pcha si� mi�dzy te jeziora � mrukn�� Skellen. - Vilgefortz mia� racj�. A nie wierzy�em mu�

��Ja te� nie � przyzna� Bonhart. - Ale tylko do chwili, gdy wczoraj ch�opi potwierdzili, �e nad jeziorem Tam Mira faktycznie jest jaka� magiczna budowla.

Konie parska�y, bucha�y par� z nozdrzy. Puszczyk rzuci� okiem przez lewe rami�, na Joann� Selborne. Od kilku dni nie podoba� mu si� wyraz twarzy telepatki. Robi� si� nerwowy, pomy�la�. Ten po�cig wszystkich nas zm�czy�, fizycznie i psychicznie. Czas ju� z tym sko�czy�. Czas najwy�szy.

Zimny dreszcz przeszed� mu po plecach. Przypomnia� sobie sen, kt�ry nawiedzi� go poprzedniej nocy.

��Dobra jest!�� otrz�sn�� si�. - Do�� medytowania. Po koniach!

Boreas Mun zwisa� z siod�a, wypatrywa� �lad�w. Nie by�o �atwo. Ziemi� sku�o na ko��, na grud�, sypki, szybko zdmuchiwany wiatrem �nieg utrzymywa� si� tylko w bruzdach i rozpadlinach. W nich to Boreas wyszukiwa� odciski podk�w karej klaczy. Musia� uwa�a� pilnie, by nie zgubi� tropu, zw�aszcza teraz, gdy dobiegaj�cy ze srebrnego pude�ka magiczny g�os zamilk�, przesta� udziela� rad i wskaz�wek.

By� nieludzko zm�czony. I zaniepokojony. �cigali dziewczyn� ju� blisko trzy tygodnie, od Saovine, od masakry w Dun Dare. Prawie trzy tygodnie na kulbakach, wci�� w po�cigu. A wci�� ani kara klacz, ani jad�ca na niej dziewczyna nie s�ab�y, nie zwalnia�y tempa.

Boreas Mun wypatrywa� �lad�w.

Nie m�g� przesta� my�le� o �nie, kt�ry nawiedzi� go ostatniej nocy. W tym �nie ton��, topi� si�. Czarna to� zamkn�a si� nad jego g�ow�, a on szed� na dno, do gard�a i p�uc wdziera�a mu si� lodowata woda. Obudzi� si� spocony, mokry, zgrzany � cho� dooko�a panowa�o i�cie psie zimnisko.

Dosy� ju�, my�la�, zwisaj�c z siod�a, wypatruj�c �lad�w. Najwy�szy czas ju� z tym sko�czy�.

��Mistrzu? S�yszycie mnie? Mistrzu?

Ksenogloz milcza� jak zakl�ty.

Rience mocno poruszy� ramionami, chuchn�� w zgrabia�e d�onie. Kark i plecy k�sa�o zimno, krzy� i l�d�wie bola�y, ka�dy mocniejszy ruch konia przypomina� o tym b�lu. Nie chcia�o si� ju� nawet kl��.

Prawie trzy tygodnie w siod�ach, w nieustaj�cym po�cigu. W przenikliwym zimnie, a od paru dni w trzaskaj�cym mrozie.

A Vilgefortz milczy.

My te� milczymy. I patrzymy po sobie wilkiem.

Rience roztart d�onie, naci�gn�� r�kawice.

Skellen, pomy�la�, gdy na mnie spogl�da, ma dziwny wzrok. Czy�by knu� zdrad�? Co� za szybko i za �atwo zgada� si� wtedy z Vilgefortzem� A ten oddzia�, te rezuny, przecie� jemu s� wierni, jego rozkazy wykonuj�. Gdy schwytamy dziewczyn�, got�w, nie bacz�c na uk�ad, zabi� j� albo uprowadzi� do tych swoich spiskowc�w, by wciela� w �ycie szale�cze pomys�y o demokracji i rz�dach obywatelskich.

A mo�e Skellenowi ju� przesz�o spiskowanie? Urodzony konformista i koniunkturalista mo�e teraz ju� my�li o dostarczeniu dziewczyny cesarzowi Emhyrowi?

Dziwnie na mnie spogl�da. Puszczyk. I ta ca�a jego banda� Ta Kenna Selborne�

A Bonhart? Bonhart to nieobliczalny sadysta. Gdy m�wi o Ciri, g�os dr�y mu z w�ciek�o�ci. W zale�no�ci od widzimisi� pojman� dziewczyn� got�w zakatowa� albo porwa�, by kaza� jej walczy� na arenach. Uk�ad z Vilgefortzem? On za nic b�dzie mia� ten uk�ad. Zw�aszcza teraz, gdy Vilgefortz�

Wyj�� ksenogloz zza pazuchy.

��Mistrzu? S�yszycie mnie? Tu Rience�

Aparacik milcza�. Rience nie mia� ju� nawet ochoty z�orzeczy�.

Vilgefortz milczy. Skellen i Rience zawarli z nim pakt. A za dzie� lub dwa, gdy dop�dzimy dziewczyn�, mo�e si� okaza�, �e paktu nie ma. A wtedy ja mog� dosta� no�em po gardle. Albo pojecha� w p�tach do Nilfgaardu, jako dow�d i zak�ad Puszczykowej lojalno�ci�

Zaraza!

Vilgefortz milczy. Nie udziela rad. Nie wskazuje drogi. Nie wyja�nia w�tpliwo�ci swym spokojnym, logicznym, trafiaj�cym do g��bin duszy g�osem. Milczy.

Ksenogloz uleg� awarii. Mo�e przez to zimno? A mo�e�

Mo�e Skellen mia� racj�? Mo�e Vilgefortz naprawd� zaj�� si� czym� innym i nie dba o nas i nasz los?

Do wszystkich diab��w, nie my�la�em, �e to tak b�dzie. Gdybym przypuszcza�, nie rwa�bym si� tak do tego zadania� Pojecha�bym zabi� wied�mina zamiast Schirru� Psiakrew! Ja tu marzn�, a Schirru pewnie grzeje si� w ciepe�ku�

Pomy�le�, �e sam si� napiera�em, by to mnie zlecono Ciri, a Schirru wied�mina. Sam o to prosi�em�

W�wczas, na pocz�tku wrze�nia, gdy w nasze r�ce wpad�a Yennefer.

�wiat, jeszcze przed chwil� b�d�cy nierealn�, mi�kk� i b�otni�cie lepk� czerni�, nabra� raptownie twardych powierzchni i kontur�w. Poja�nia�. Urealni� si�.

Yennefer otworzy�a oczy, wstrz�sana konwulsyjnym dreszczem. Le�a�a na kamieniach, w�r�d trup�w i smo�owanych desek, przywalona resztkami takielunku drakkara �Alkyone�. Dooko�a widzia�a nogi. Nogi w ci�kich butach. Jeden z tych but�w przed momentem kopn�� j�, cuc�c.

��Wstawaj, wied�mo!

Znowu kopniak, odzywaj�cy si� b�lem a� w korzeniach z�b�w. Zobaczy�a pochylaj�c� si� nad ni� twarz.

��Wstawaj, powiedzia�em! Na nogi! Poznajesz mnie? Zamruga�a oczami. Pozna�a. To by� typ, kt�rego kiedy� przypali�a, gdy ucieka� przed ni� teleportem. Rience.

��Policzymy si� � obieca� jej. - Policzymy si� za wszystko, dziwko. Naucz� ci� b�lu. Tymi r�koma i tymi palcami naucz� ci� b�lu.

Spr�y�a si�, zacisn�a i rozwar�a d�onie, gotowa do rzucenia zakl�cia. I natychmiast zwin�a si� w k��bek, krztusz�c si�, charcz�c i dygocz�c. Rience zarechota�.

��Nic z tego, co?�� us�ysza�a. - Nie masz nawet krztyny mocy! Nie mierzy� ci si� z Vilgefortzem na czary! Wycisn�� z ciebie wszystko do ostatniej kropli, jak serwatk� z sera. Nie zdo�asz nawet�

Nie doko�czy�. Yennefer wyci�gn�a sztylet z pochwy przypi�tej do wewn�trznej strony uda, zerwa�a si� jak kot i d�gn�a na o�lep. Nie trafi�a, ostrze tylko musn�o cel, rozdarto materia� spodni. Rience odskoczy� i przewr�ci� si�.

Natychmiast zwali� si� na ni� grad cios�w i kopniak�w. Zawy�a, gdy ci�ki but spad� na jej r�k�, wygniataj�c pugina� z mia�d�onej pi�ci. Drugi but kopn�� j� w podbrzusze. Czarodziejka zwin�a si�, charcz�c. Poderwano j� z ziemi, wy�amuj�c r�ce do ty�u. Zobaczy�a lec�c� w jej kierunku pi��, �wiat nagle jaskrawo rozb�ysn��, twarz eksplodowa�a b�lem. B�l fal� sp�yn�� w d�, do brzucha i krocza, transformowa� kolana w rzadk� galaret�. Obwis�a w trzymaj�cych j� ramionach. Kto� chwyci� j� z ty�u za w�osy, unosz�c g�ow�. Dosta�a jeszcze raz, w oczod�, znowu wszystko zgin�o i rozp�yn�o si� w o�lepiaj�cym b�ysku.

Nie zemdla�a. Czu�a. Bito j�. Bito j� mocno, okrutnie, tak, jak bije si� m�czyzn�. Ciosami, kt�re maj� nie tylko bole�, lecz takimi, kt�re maj� z�ama�, kt�re maj� wyt�uc z bitego wszelk� energi� i wol� oporu. Bito j�, podryguj�c� w stalowym u�cisku wielu r�k.

Chcia�a zemdle�, ale nie mog�a. Czu�a.

��Dosy� � us�ysza�a nagle, z daleka, zza kurtyny b�lu.

��Oszala�e�, Rience? Chcecie j� zabi�? Potrzebna mi jest �ywa.

��Obieca�em jej, mistrzu � warkn�� majacz�cy przed ni� cie�, stopniowo przybieraj�cy posta� i twarz Rience'a.

��Obieca�em, �e jej odp�ac� Tymi r�koma�

��Ma�o mnie obchodzi, co jej obieca�e�. Powtarzam, potrzebna mi jest �ywa i zdolna do artyku�owanej mowy.

��Z kota i wied�my � za�mia� si� ten, kt�ry trzyma� j� za w�osy � nie tak �atwo �ywot wybi�.

��Nie m�drz si�, Schirru. Powiedzia�em, wystarczy bicia. Podnie�cie j�. Jak si� masz, Yennefer?

Czarodziejka splun�a czerwono, podnios�a puchn�c� twarz. W pierwszej chwili nie pozna�a go. Nosi� co� w rodzaju maski, zakrywaj�cej ca�� lew� stron� g�owy. Ale przecie� wiedzia�a, kto to jest.

��Id� do diab�a, Vilgefortz � wybe�kota�a, ostro�nie dotykaj�c j�zykiem przednich z�b�w i pokaleczonych warg.

��Jak oceniasz moje zakl�cie? Podoba�o ci si�, jak podnios�em ci� z morza razem z t� ��dk�? Podoba� ci si� lot? Jakimi zakl�ciami si� zabezpieczy�a�, �e zdo�a�a� prze�y� upadek?

��Id� do diab�a.

��Zerwijcie jej z szyi t� gwiazd�. I do laboratorium z ni�. Nie marnujmy czasu.

Wleczono j�, ci�gni�to, czasami niesiono. Kamienista r�wnina, na niej le�a�a rozwalona �Alkyone�. I liczne inne wraki, stercz�cymi �ebrami wr�g�w przypominaj�ce szkielety morskich potwor�w. Crach mia� racj�, pomy�la�a. Statki, kt�re bez wie�ci znikn�y na G��bi Sedny, nie uleg�y katastrofom naturalnym. Bogowie� Pavetta i Duny�

Nad r�wnin�, daleko, stercza�y w zachmurzone niebo szczyty g�r.

Potem by�y mury, bramy, kru�ganki, posadzki, schody. Wszystko jakie� dziwnie, nienaturalnie wielkie� Wci�� za ma�o szczeg��w, by mog�a zorientowa� si�, gdzie jest, dok�d trafi�a, dok�d zanios�o j� zakl�cie. Twarz jej puch�a, dodatkowo utrudniaj�c obserwacj�. Jedynym dostarczaj�cym informacji zmys�em sta� si� w�ch � momentalnie wyczu�a formalin�, eter, spirytus. I magi�. Zapachy laboratorium.

Brutalnie posadzono j� na stalowym fotelu, na przegubach i kostkach bole�nie zatrzasn�y si� zimne i ciasne obejmy. Zanim stalowe szcz�ki imad�a �cisn�y skronie i unieruchomi�y g�ow�, zdo�a�a rozejrze� si� po obszernej i jaskrawo o�wietlonej sali. Zobaczy�a jeszcze jeden fotel, dziwaczn� stalow� konstrukcj� na kamiennym pode�cie.

��I owszem � us�ysza�a g�os stoj�cego z ty�u Vilgefortza. - Ten fotelik jest dla twojej Ciri. Czeka ju� od dawna, nie mo�e si� doczeka�. Ja te�.

S�ysza�a go z bliska, wr�cz czu�a jego oddech. Wbija� jej ig�y w sk�r� g�owy, przypina� co� do ma��owin uszu. Potem stan�� przed ni� i zdj�� mask�. Yennefer westchn�a mimowolnie.

��To dzie�o w�a�nie twojej Ciri � powiedzia�, wskazuj�c swe niegdy� klasycznie pi�kne, teraz ohydnie zmasakrowane oblicze, okratowane z�otymi klamrami i uchwytami podtrzymuj�cymi wielofasetkowy kryszta� w lewym oczodole.

��Usi�owa�em j� pochwyci�, gdy wchodzi�a w teleport Wie�y Mewy � wyja�ni� spokojnie czarodziej. - Chcia�em ratowa� jej �ycie, pewien, �e teleport j� zabije. Naiwny! Przesz�a g�adko, z tak� si��, �e portal wybuchn��, eksplodowa� mi prosto w twarz. Straci�em oko i lewy policzek, tak�e sporo sk�ry na twarzy, szyi i piersi. Bardzo przykre, bardzo dolegliwe, bardzo komplikuj�ce �ycie. I bardzo nie�adne, prawda? Ha, trzeba by�o mnie widzie�, zanim zacz��em to magicznie regenerowa�.

��Gdybym wierzy� w takie rzeczy � podj��, wpychaj�c jej do nosa zagi�t� miedzian� rurk� � pomy�la�bym, �e to zemsta Lydii van Bredevoort. Zza grobu. Regeneruj� to, ale powolnie, czasoch�onnie i opornie. Zw�aszcza z regeneracj� ga�ki s� trudno�ci� Kryszta�, kt�ry mam w oczodole, spe�nia sw� rol� znakomicie, widz� tr�jwymiarowo, ale jednak to cia�o obce, brak naturalnej ga�ki ocznej czasami doprowadza mnie do prawdziwej pasji. Wtedy, ogarni�ty irracjonaln� przecie� z�o�ci�, przysi�gam sobie, �e gdy schwytam Ciri, od razu po schwytaniu ka�� Rience'owi wy�upi� jej jedno z tych wielkich zielonych ocz�t. Palcami. Tymi palcami, jak to on zwyk� m�wi�. Milczysz, Yennefer? A czy wiesz, �e i tobie mam ochot� wyrwa� oko? Albo obydwoje oczu?

Wbija� jej grube ig�y w �y�y na wierzchu d�oni. Niekiedy nie trafia�, k�u� a� do ko�ci. Yennefer zaciska�a z�by.

��Narobi�a� mi k�opot�w. Zmusi�a� do oderwania si� od pracy. Narazi�a� na ryzyko. Pchaj�c si� t� ��dk� na G��bi� Sedny, pod m�j Wsysacz� Echo naszego kr�tkiego pojedynku by�o silne i dalekie, mog�o obi� si� o w�cibskie i niepowo�ane uszy. Ale nie mog�em si� powstrzyma�. My�l, �e b�d� ci� tu m�g� mie�, �e b�d� m�g� pod��czy� ci� do mojego skanera, by�a zbyt poci�gaj�ca.

��Bo chyba nie przypuszczasz � wbi� kolejn� ig�� � �e da�em si� nabra� na twoj� prowokacj�? �e po�kn��em przyn�t�? Nie, Yennefer. Je�li tak my�lisz, mylisz niebo z gwiazdami odbitymi noc� na powierzchni stawu. Ty tropi�a� mnie, ja natomiast tropi�em ciebie. Wp�ywaj�c na G��bi�, u�atwi�a� mi po prostu zadanie. Bo ja, widzisz, sam nie mog� wyskanowa� Ciri, nawet za pomoc� tego oto, nie maj�cego sobie r�wnych urz�dzenia. Dziewczyna ma silne wrodzone mechanizmy obronne, siln� w�asn� aur� antymagiczn� i supresyjn�: w ko�cu to Starsza Krew� Ale i tak moje superskanery powinny j� wykry�. A nie wykrywaj�.

Yennefer by�a ju� ca�a omotana sieci� srebrnych i miedzianych drucik�w, obudowana rusztowaniem srebrnych i porcelanowych rurek. Na przystawionych do fotela stojakach chwia�y si� szklane pojemniki z bezbarwnymi p�ynami.

��Pomy�la�em wi�c � Vilgefortz wepchn�� jej do nosa drug� rurk�, tym razem szklan� � �e jedynym sposobem na wyskanowanie Ciri jest sonda empatyczna. Do tego potrzebny by� mi jednak kto�, kto mia� z dziewczyn� dostatecznie silny kontakt emocjonalny i wypracowa� empatyczn� matryc�, taki, �e u�yj� neologizmu, algorytm uczu� i sympatii wzajemnej. My�la�em o wied�minie, ale Wied�min znikn��, poza tym wied�mini s� marnymi mediami. Mia�em zamiar kaza� porwa� Triss Merigold, nasz� Czternast� ze Wzg�rza. Zastanawia�em si� nad uprowadzeniem Nenneke z Ellander� Ale gdy okaza�o si�, �e ty, Yennefer z Vengerbergu, sama wr�cz pchasz mi si� w r�ce� Doprawdy, na nic lepszego liczy� nie mog�em� Pod��czona do aparatury wyskanujesz dla mnie Ciri. Operacja wymaga, co prawda, kooperacji z twojej strony� Ale s�, jak wiesz, sposoby na zmuszenie do kooperacji.

��Oczywi�cie � podj��, wycieraj�c r�ce � nale�a�oby ci si� troch� wyja�nie�. Na przyk�ad � sk�d i jak dowiedzia�em si� o Starszej Krwi? O dziedzictwie Lary Dorren? Czym w�a�ciwie jest ten gen? Jak dosz�o do tego, �e Ciri go ma? Kto go jej przekaza�? W jaki spos�b odbior� go jej i do czego wykorzystam? Jak dzia�a Wsysacz Sedny, kogo nim wessa�em, co z wessanymi uczyni�em i dlaczego? Prawda, �e wiele pyta�? A� �al, �e nie ma czasu, by ci o wszystkim opowiedzie�, wszystko wyja�ni�. Ba, zadziwi�, bo pewien jestem, �e kilka fakt�w zadziwi�oby ci�, Yennefer� Ale, jak si� rzek�o, nie ma czasu. Eliksiry zaczynaj� dzia�a�, czas, �eby� zacz�a si� koncentrowa�.

Czarodziejka zacisn�a z�by, dusz�c si� g��bokim, rw�cym si� z trzewi j�kiem.

��Wiem � kiwn�� g�ow� Vilgefortz, przysuwaj�c bli�ej du�y profesjonalny megaskop, ekran i wielk� kryszta�ow� kul� na tr�jnogu, omotan� paj�czyn� srebrnych drucik�w. - Wiem, to bardzo przykre. I bardzo bolesne. Im pr�dzej przyst�pisz do skanowania, tym kr�cej to b�dzie trwa�o. No, Yennefer. Tu, na tym ekranie, chc� widzie� Ciri. Gdzie jest, z kim jest, co robi, co je, z kim i gdzie �pi.

Yennefer zakrzycza�a przera�liwie, dziko, z rozpacz�.

��Boli � domy�li� si� Vilgefortz, wpijaj�c si� w ni� �ywym okiem i martwym kryszta�em. - No pewnie, �e boli. Skanuj, Yennefer. Nie opieraj si�. Nie udawaj bohaterki. Dobrze wiesz, �e tego wytrzyma� si� nie da. Skutek oporu mo�e by� op�akany, nast�pi wylew krwi, dostaniesz paraplegii albo w og�le zamienisz si� w warzywo. Skanuj!

Zacisn�a szcz�ki, a� zatrzeszcza�y z�by.

��No, Yennefer � rzek� �agodnie czarodziej. - Cho�by z ciekawo�ci! Z pewno�ci� ciekawi ci�, jak sobie radzi twoja pupilka. A mo�e zagra�a jej niebezpiecze�stwo? Mo�e jest w potrzebie? Przecie� wiesz, jak wielu ludzi �yczy Ciri �le i pragnie jej zguby. Skanuj. Gdy b�d� wiedzia�, gdzie dziewczyna jest, �ci�gn� j� tu. Tutaj b�dzie bezpieczna� Tutaj nikt jej nie odnajdzie. Nikt.

Jego g�os by� aksamitny i ciep�y.

��Skanuj, Yennefer. Skanuj. Prosz� ci�. Daj� ci s�owo: wezm� od Ciri to, czego potrzebuj�. A potem obydwu wam zwr�c� wolno��. Przysi�gam.

Yennefer jeszcze mocnej zacisn�a z�by. Stru�ka krwi pociek�a jej po brodzie. Vilgefortz wsta� gwa�townie, skin�� r�k�.

��Rience!

Yennefer poczu�a, jak na jej d�oni i palcach zaciska si� jakie� urz�dzenie.

��Czasami � powiedzia� Vilgefortz, pochylaj�c si� nad ni� � tam, gdzie zawodzi magia, eliksiry i narkotyki, skutkuje na opornych zwyk�y, stary, dobry, klasyczny b�l. Nie zmuszaj mnie do tego. Skanuj.

��Id� do diab�a, Vilgefoooortz!

��Dokr�caj �ruby, Rience. Powoli.

Vilgefortz spojrza� na bezw�adnie cia�o wleczone po posadzce w kierunku schod�w prowadz�cych do podziemi. Potem podni�s� oko na Rience'a i Schirru.

��Zawsze istnieje ryzyko � powiedzia� � �e kt�ry� z was wpadnie w r�ce moich wrog�w i b�dzie przes�uchiwany. Chcia�bym wierzy�, �e w�wczas wykazaliby�cie si� nie mniejszym hartem cia�a i ducha. Tak, chcia�bym w to wierzy�. Ale nie wierz�.

Rience i Schirru milczeli. Vilgefortz ponownie uruchomi� megaskop, wy�wietli� na ekranie obraz generowany przez ogromny kryszta�.

��To wszystko, co wyskanowa�a � powiedzia�, wskazuj�c. - Ja chcia�em Cirilli, ona da�a mi wied�mina. Ciekawe. Nie pozwoli�a sobie wydrze� empatycznej matrycy dziewczyny, ale przy Geralcie p�k�a. A o jakiekolwiek uczucia wzgl�dem tego Geralta nie podejrzewa�em jej wcale� No, ale zadowolimy si� na razie tym, co mamy. Wied�min, Cahir aep Ceallach, bard Jaskier, jaka� kobieta? Hmmm� Kto podejmie si� tego zadania? Ostatecznego rozwi�zania kwestii wied�mi�skiej?

Zg�osi� si� Schirru, przypomnia� sobie Rience, unosz�c si� w strzemionach, by cho� troch� ul�y� obola�ym od siod�a po�ladkom. Schirru zg�osi� si� do zabicia wied�mina. Zna� okolice, w kt�rych Yennefer wyskanowa�a Geralta i jego kompani�, mia� tam znajomych czy te� krewnych. Mnie za� Vilgefortz pos�a� na negocjacje z Vattierem de Rideaux, potem do �ledzenia Skellena i Bonharta�

A ja g�upi, cieszy�em si� w�wczas, pewny, �e przypad�o mi w udziale zadanie du�o �atwiejsze i przyjemniejsze. I takie, z kt�rym uporam si� szybko, �atwo i przyjemnie�

��Je�li ch�opi nie �gali � Stefan Skellen stan�� w strzemionach � to jezioro musi by� za tym wzg�rzem, w kotlinie.

��Tam te� trop wiedzie � potwierdzi� Boreas Mun.

��Czego tedy stoimy?�� Rience potar� zmarzni�te ucho. - Koniom ostrog� i jazda!

��Nie tak bystro � wstrzyma� go Bonhart. - Rozdzielmy si�. Otoczmy kotlin�. Nie wiemy, kt�rym brzegiem jeziora pojecha�a. Je�li wybierzemy z�y kierunek, mo�e si� nagle okaza�, �e jezioro oddzieli nas od niej.

��Racja �wi�ta � przytakn�� Boreas.

��Jeziora �ci�� l�d.

��Mo�e by� za s�aby dla koni. Bonhart ma racj�, trzeba si� rozdzieli�.

Skellen szybko wyda� rozkazy. Grupa prowadzona przez Bonharta, Rience'a i Ol� Harsheima, licz�ca do kupy siedem koni, pocwa�owa�a wschodnim brzegiem, szybko nikn�c w czarnym lesie.

��Dobra � skomenderowa� Puszczyk. - Jedziemy, Silifant�

Od razu zorientowa� si�, �e co� jest nie tak. Obr�ci� konia, trzepn�� go nahajem, najecha� na Joann� Selborne. Kenna cofn�a swego wierzchowca, a twarz mia�a jak z kamienia.

��To na nic, panie koroner � powiedzia�a chrapliwie. - Nie pr�bujcie nawet. My nie jedziemy z wami. My zawracamy. My tego dosy� mamy.

��My?�� wrzasn�� Dacre Silifant. - Kto, my? Co to, bunt?

Skellen pochyli� si� w siodle, splun�� na zmarz�� ziemi�. Za Kenn� stan�li Andres Viemy i Til Echrade, jasnow�osy elf.

��Pani Selborne � powiedzia� przeci�gle i zjadliwie Puszczyk. - Nie w tym rzecz, �e marnuje pani pi�knie zapowiadaj�c� si� karier�, �e trwoni i wniwecz obraca pani sw� �yciow� szans�. Rzecz w tym, �e b�dzie pani oddana katu. Razem z tymi durniami, kt�rzy pani pos�uchali.

��Co ma wisie�, nie utonie � odrzek�a filozoficznie Kenna. - A katem nas nie straszcie, panie koroner. Bo nie wiada, komu bli�ej do rusztowania, wam czy nam.

��Tak s�dzisz?�� oczy Puszczyka b�ysn�y. - Takiego przekonania nabra�a�, chytrze gdzie� czyje� my�li pods�uchawszy? Za m�drzejsz� ci� mia�em. A ty� zwyczajnie g�upia jest, kobieto. Ze mn� zawsze si� wygrywa, przeciw mnie zawsze si� przegrywa! Zapami�taj to. Cho�by� mnie ju� za pogr��onego mia�a, ja jeszcze zdo�am pos�a� ci� na szafot. S�yszycie, wy, wszyscy? Czerwonymi hakami ka�� odrywa� wam mi�so od ko�ci!

��Raz matka rodzi�a, panie koroner � powiedzia� mi�kko Til Echrade. - Wy�cie wybrali wasz� drog�, my�my wybrali nasz�. Obie drogi niepewne i ryzykowne. A nie wiadomo, co komu dola przeznaczy�a.

��Nie b�dziecie nas � Kenna dumnie unios�a g�ow� � jak tych ps�w szczu� na dziewczyn�, panie Skellen. I nie damy si� na koniec jak psy ubi�, jak Neratin Ceka. A, do�� tego gadania. Zawracamy! Boreas! Jed� z nami.

��Nie � pokr�ci� g�ow� tropiciel, ocieraj�c czo�o futrzan� czapk�. - Bywajcie w zdrowiu, nie �ycz� wam �le. Ale zostaj�. S�u�ba. Przysi�ga�em.

��Komu?�� zmarszczy�a brwi Kenna. - Cesarzowi czy Puszczykowi? Czy czarownikowi gadaj�cemu z puzderka?

��Ja jestem �o�nierz. S�u�ba.

��Zaczekajcie � zawo�a� Dufficey Kriel, wyje�d�aj�c zza plec�w Dacre Silifanta. - Ja z wami. Ja te� mam tego do��! Wczoraj w nocy wy�ni�em moj� w�asn� �mier�. Ja nie chc� zdycha� za t� parszyw� i podejrzan� spraw�!

��Zdrajcy!�� wrzasn�� Dacre, czerwieniej�c jak czere�nia, zdawa�o si�, czarna krew try�nie mu z twarzy. - Przeniewiercy! Pod�e sobaki!

��Zamknij g�b� � Puszczyk wci�� patrzy� na Kenn�, a oczy mia� r�wnie paskudne jak ptak, od kt�rego wzi�� przezwisko. - Oni drog� wybrali, s�ysza�e� przecie�. Nie ma co krzycze� ani �liny traci�. Ale spotkamy si� jeszcze kiedy�. Obiecuj� wam.

��Mo�e nawet na jednym szafocie � powiedzia�a bez zjadliwo�ci Kenna. - Bo was, Skellen, nie z ja�nie ksi���tami przecie ka�ni� b�d�, ale z nami, chamami. Ale�cie praw, nie ma co �liny traci�. Jedziem. Bywaj, Boreas. Bywajcie, panie Silifant.

Dacre splun�� nad uszami konia.

��I nadto, com tu rzek�a � Joanna Selborne dumnie unios�a g�ow�, odgarn�a z czo�a ciemny lok � nic do dodania nie mam, wielmo�ny trybunale.

Przewodnicz�cy trybuna�u patrzy� na ni� z g�ry. Twarz mia� nieodgadnion�. Oczy siwe. I dobre.

A, co mi tam, pomy�la�a Konna, spr�buj�. Raz kozie �mier�, w�z albo przew�z. Nie b�d� gni� w cytadeli i czeka� na �mier�. Puszczyk na wiatr nie gada�, on nawet zza grobu got�w si� zem�ci�

Co mi tam! Mo�e nie zauwa��. W�z albo przew�z!

Przy�o�y�a d�o� do nosa, niby to ucieraj�c. Spojrza�a prosto w siwe oczy przewodnicz�cego trybuna�u.

��Stra�! - powiedzia� przewodnicz�cy trybuna�u. - Prosz� odprowadzi� �wiadka Joann� Selbome z powrotem do� Urwa�, zakas�a�. Pot nagle wyst�pi� mu na czo�o.

��Do kancelarii � doko�czy�, mocno poci�gaj�c nosem. - Wypisa� stosowne dokumenty. I zwolni�. �wiadek Selborne nie jest ju� s�dowi potrzebna.

Kenna ukradkiem otarta kropl� krwi, kt�ra wyciek�a jej z nosa. U�miechn�a si� uroczo i podzi�kowa�a delikatnym uk�onem.

��Zdezerterowali?�� powt�rzy� z niedowierzaniem Bonhart. - Nast�pni zdezerterowali? I ot, tak sobie, odjechali? Skellen? Pozwoli�e�?

��Je�li nas sypn�� - zacz�� Rience, ale Puszczyk przerwa� mu natychmiast.

��Nie sypn�, bo im samym g�owy mi�e! A zreszt�, co mog�em zrobi�? Gdy Rriel do nich do��czy�, ze mn� zostali tylko Bert i Mun, a ich by�o czworo�

��Czworo � powiedzia� z�owrogo Bonhart � to wcale nie tak du�o. Niech tylko dognamy dziewczyn�, rusz� za nimi. I nakarmi� nimi wrony. W imi� pewnych pryncypi�w.

��Dognajmy j� wpierw � uci�� Puszczyk, nahajk� pop�dzaj�c siwka. - Boreas! Pilnuj tropu!

Kotlin� wype�nia� g�sty ko�uch mg�y, ale wiedzieli, �e w dole jest jezioro, bo tutaj, w Mil Trachta, w ka�dej kotlinie by�o jezioro. To za�, ku kt�remu wi�d� �lad kopyt karej klaczy, niezawodnie by�o tym, kt�rego szukali, tym, kt�rego kaza� im szuka� Vilgefortz. Kt�re dok�adnie im opisa�. I poda� nazw�.

Tam Mira.

Jezioro by�o w�skie, nie szersze ni� strzelenie z �uku, wt�oczone lekko zagi�tym p�ksi�ycem mi�dzy wysokie, strome zbocza poro�ni�te czarnym �wierkowiem, pi�knie posypanym bia�ym �nie�nym pudrem. Zbocza spowija�a cisza, taka �e a� dzwoni�o w uszach. Zamilk�y nawet wrony, kt�rych z�owieszcze krakanie od kilkunastu dni towarzyszy�o im na szlaku.

��To jest po�udniowy kraniec � stwierdzi� Bonhart. - Je�li czarownik nie pokpi� sprawy i nie naputa�, magiczna wie�a jest na kra�cu p�nocnym. Pilnuj �ladu, Boreas! Je�li zmylimy trop, jezioro odgrodzi nas od niej!

��Trop jest wyra�ny!�� krzykn�� z do�u Boreas Mun. - I �wie�y! Wiedzie ku jezioru!

��Jazda � Skellen opanowa� bocz�cego si� na stromizn� siwka. - W d�!

Zjechali po pochy�o�ci, ostro�nie, wstrzymuj�c prychaj�ce konie. Przedarli si� przez czarne, go�e, oblodzone krze, blokuj�ce dost�p do brzegu.

Gniadosz Bonharta ostro�nie wkroczy� na l�d, z chrz�stem �ami�c stercz�ce ze szklistej tafli suche trzciny. L�d zatrzeszcza�, spod kopyt konia rozbieg�y si� gwia�dzi�cie d�ugie strza�ki p�kni��.

��W ty�! - Bonhart �ci�gn�� wodze, zawr�ci� chrapi�cego wierzchowca na brzeg. - Z koni! L�d jest cienki.

��Tylko przy brzegu, we trzcinie � oceni� Dacre Silifant, uderzaj�c w lodow� skorup� obcasem. - Ale nawet i tu ma z p�tora cala. Utrzyma konie jak nic, boja� si� nie ma�

S�owa zag�uszy�y przekle�stwo i r�enie. Siwek Skellena po�lizn�� si�, przysiad� na zadzie, nogi rozjecha�y si� pod nim. Skellen uderzy� go ostrogami, zakl�� znowu, tym razem kl�twie zawt�rowa� ostry chrup p�kaj�cego lodu. Siwek za�omota� przednimi kopytami, tylne, uwi�ni�te, targa�y si� w matni, krusz�c tafl� i burz�c tryskaj�c� spod niej ciemn� wod�. Puszczyk zeskoczy� z siod�a, szarpn�� za wodze, ale po�lizn�� si� i wywali� jak d�ugi, cudem nie wpadaj�c pod podkowy w�asnego konia. Dwaj Gemmerczycy, r�wnie� ju� spieszeni, pomogli mu si� podnie��, Ola Harsheim i Bert Brigden wywlekli r��cego siwka na brzeg.

��Z koni, ch�opy � powt�rzy� Bonhart z oczami utkwi� nymi w mg�� zalegaj�c� jezioro. - Nie ma co ryzykowa� Dogonimy dziewk� na piechot�. Ona te� zsiad�a, te� idzie pieszo.

��Prawda �wi�ta � potwierdzi� Boreas Mun, wskazuj�c na jezioro. - To� wida�.

Tylko przy samym brzegu, pod nawisem ga��zi, lodowe skorupa by�a g�adka i p�przejrzysta jak ciemne szk�o butelki, wida� by�o pod ni� trzciny i zbr�zowia�e wodorosty Dalej, na plosie, l�d pokrywa�a cieniutka warstewka mokrego �niegu. A na niej, jak daleko pozwala�a widzie� mg�a, ciemnia�y �lady st�p.

��Mamy j�! - krzykn�� zapalczywie Rience, zarzucaj�c wodze na s�k. - Nie taka ona znowu chytra, jak wygl�da�o! Posz�a po lodzie, �rodkiem jeziora. Gdyby wybra�a kt�ry� z brzeg�w, las, nie�acno by�oby �ciga�!

- �rodkiem jeziora��� powt�rzy� Bonhart, sprawiaj�c wra�enie zamy�lonego. - W�a�nie �rodkiem jeziora prowadzi najkr�tsza i najprostsza droga do tej niby magicznej wie�y, o kt�rej m�wi� Vilgefortz. Ona o tym wie. Mun? O ile nas wyprzedza?

Boreas Mun, kt�ry ju� by� na jeziorze, ukl�kn�� nad odciskiem buta, pochyli� si� nisko, przyjrza�.

��Godziny p� � oceni�. - Nie wi�cej. Ciepleje, a �lad nie rozmyty, ka�dy �wiek w podeszwie wida�.

��Jezioro � mrukn�� Bonhart, nadaremnie staraj�c si� przebi� wzrokiem mg�� � ci�gnie si� ku p�nocy ponad pi�� mil. Tak m�wi� Vilgefortz. Je�li dziewczyna ma p� godziny przewagi, to jest przed nami jak�� mil�.

��Na �liskim lodzie?�� pokr�ci� g�ow� Mun. - I tego nie. Sze��, siedem staj, g�ra.

��Tym lepiej! Marsz!

��Marsz � powt�rzy� Puszczyk. - Na l�d i marsz, ostro! Maszerowali, dysz�c. Blisko�� ofiary podnieca�a, nape�nia�a eufori� jak narkotyk.

��Nie ujdzie nam!

��Byle nie zgubi� �ladu�

��I byle nie w pole nas nie wywiod�a w tej mgle� Bia�o jak we mleku� Na dwadzie�cia krok�w nie wida�, zaraza�

��Przebierajcie kulasami � warkn�� Rience. - Pr�dzej, pr�dzej! P�ki �nie�ek na lodzie, idziemy po �ladach�

- �lady s� �wie�e � zamamrota� nagle Boreas Mun, zatrzymuj�c si� i schylaj�c. - �wie�utkie� Ka�dy �wiek odci�niony wida� Jest tu� przed nami� Tu� przed nami! Dlaczego jej nie widzimy?

��I czemu jej nie s�ycha�? - zastanowi� si� Ola Harsheim. - Nasze kroki na lodzie dudni�, �nieg poskrzypuje. Czemu tedy jej nie s�yszym?

��Bo g�bami k�apiecie � uci�� gwa�townie Rience. - Dalej, marsz!

Boreas Mun zdj�� czapk�, wytar� ni� spocone czo�o.

��Ona jest tam, we mgle � powiedzia� cicho. - Gdzie� tam, we mgle� Ale nie wiedzie�, gdzie. Nie wiedzie�, sk�d uderzy� Jak tam� W Dun Dare� W noc Saovine�

Dr��c� r�k� zacz�� wyci�ga� miecz z pochwy. Puszczyk przyskoczy� do niego, chwyci� za ramiona, szarpn�� pot�nie.

��Zamknij jadaczk�, stary durniu � zasycza�. By�o jednak za p�no. Pozosta�ym udzieli�o si� przera�enie. Te� wyci�gn�li miecze, odruchowo staj�c tak, by mie� za plecami kt�rego� z towarzyszy.

��Ona nie jest upiorem!�� warkn�� g�o�no Rience. - Nie jest nawet magiczk�! A nas jest dziesi�ciu! W Dun Dare by�o czterech i wszyscy pijani!

��Rozst�pi� si� � powiedzia� nagle Bonhart � w lewo i w prawo, w lini�. I i�� �aw�! Ale tak, by si� wzajem z oczu nie potraci�.

��Ty te�? - wykrzywi� si� Rience. - Tobie te� si� udzieli�o, Bonhart? Mia�em ci� za mniej przes�dnego.

�owca nagr�d popatrzy� na niego wzrokiem zimniejszym od lodu.

��Rozci�gn�� si� w �aw� � powt�rzy�, lekcewa��c czarodzieja. - Zachowa� odleg�o�ci. Ja wracam po konia.

��Co?

Bonhart znowu nie zaszczyci� Rience'a odpowiedzi�.

Rience zakl��, ale Puszczyk szybko po�o�y� mu r�k� na ramieniu.

��Zostaw � warkn�� � niech idzie. A my nie tra�my czasu! Ludzi w �aw�! Bert i Stigward, w lewo! Ola, w prawo�

��Po co to, Skellen?

��Pod id�cymi w kupie � mrukn�� Boreas Mun � �acniej l�d za�ama� si� mo�e ni�li pod rozci�gni�t� �aw�. Nadto, je�li �aw� p�jdziemy, mniejszy b�dzie hazard, �e si� nam dziewka kt�r�dy� bokiem wywinie.

��Bokiem?�� parskn�� Rience. - Jakim sposobem? �lady przed nami jak na d�oni. Dziewczyna idzie prosto jak strzeli�, gdyby na krok pr�bowa�a skr�ci�, trop zdradzi�by to!

��Do�� gadania � uda� Puszczyk, patrz�c w ty�, w mg��, w kt�rej znikn�� wracaj�cy Bonhart. - Naprz�d! Poszli.

��Cieplej si� robi � sapn�� Boreas Mun. - L�d z wierzchu topnieje, naled� si� tworzy�

��Mg�a g�stnieje�

��Ale �lady wci�� wida� � stwierdzi� Dacre Silifant. - Zdaje mi si� ponadto, �e dziewczyna idzie wolniej. Traci si�y.

��Tak jak i my � Rience zerwa� czapk� i powachlowa� si� ni�.

��Cicho � Silifant zatrzyma� si� nagle. - S�yszeli�cie? Co to by�o?

��Ja nic nie s�ysza�em.

��A ja tak� Jakby zgrzyt� Zgrzyt po lodzie� Ale nie stamt�d � Boreas Mun wskaza� w mg��, w kt�rej znika�y �lady. - Jakby od lewej, z boku�

��Te� s�ysza�em � potwierdzi� Puszczyk, rozgl�daj�c si� niespokojnie. - Ale teraz ucich�o. Psiakrew, nie podoba mi si� to. Nie podoba mi si� to!

- �lady!�� powt�rzy� ze znudzonym naciskiem Rience. - Wci�� widzimy jej �lady! Oczu nie macie? Ona idzie prosto jak strzeli�! Gdyby skr�ci�a cho�by na krok, cho�by na p� kroku, poznaliby�my to po �ladach! Marsz, szybciej, za chwil� b�dziemy j� mieli! Zar�czam, za chwil� zobaczymy�

Urwa�. Boreas Mun westchn��, a� zagra�o mu w p�ucach. Puszczyk zakl��.

Dziesi�� krok�w przed nimi, tu� przed wytyczon� przez g�ste mleko mg�y granic� widzialno�ci, �lady ko�czy�y si�. Znika�y.

��Zaraza morowa!

��Co jest?

��Ulecia�a, czy jak?

��Nie � pokr�ci� g�ow� Boreas Mun. - Nie ulecia�a. Gorzej.

Rience zakl�� wulgarnie, wskazuj�c wyci�te w lodowej skorupie rysy.

- �y�wy � warkn��, zaciskaj�c bezwiednie pi�ci. - Mia�a �y�wy i za�o�y�a je� Teraz pomknie po lodzie jak wicher� Nie dogonimy jej! Gdzie, cholera na jego kark, podziewa si� Bonhart? Nie dogonimy dziewczyny bez koni!

Boreas Mun chrz�kn�� g�o�no, westchn��. Skellen wolno rozpi�� ko�uszek, ods�aniaj�c skosem przecinaj�cy pier� bandolier z rz�dem Orion�w.

��Nie b�dziemy musieli jej goni� � powiedzia� zimno. - To ona dogoni nas. Obawiam si�, �e nie b�dziemy d�ugo czeka�.

��Oszala�e�?

��Bonhart to przewidzia�. Dlatego zawr�ci� po konia. Wiedzia�, �e dziewczyna wci�ga nas w pu�apk�. Uwaga! Nadstawiajcie uszu na zgrzyt �y�ew o l�d!

Dacre Silifant zblad�, by�o to widoczne nawet mimo pokra�nia�ych od mrozu policzk�w.

��Ch�opy!�� wrzasn��. - Uwaga! Baczenie mie�! I do kupy, do kupy! Nie gubi� si� we mgle!

��Zamknij si�! - rykn�� Puszczyk. - Zachowa� cisz�! Bezwzgl�dna cisza, bo nie us�yszymy�

Us�yszeli. Z lewego, najodleglejszego kra�ca �awy, z mg�y, dobieg� ich kr�tki, urwany krzyk. I ostry, chrapliwy zgrzyt �y�ew, podnosz�cy w�osy jak poci�gni�cie �elazem po szkle.

��Bert!�� wrzasn�� Puszczyk. - Bert! Co si� tam sta�o? Us�yszeli niezrozumia�y okrzyk, a za moment z mg�y wy�oni� si� Bert Brigden, uciekaj�cy na z�amanie karku. Ju� b�d�c blisko po�lizn�� si�, wywali�, pojecha� brzuchem po lodzie.

��Dosta�a� Stigwarda � wydysza�, wstaj�c z trudem. - Zasiek�a� w przelocie� Tak szybko� �e ledwom j� widzia�� Czarownica�

Skellen zakl��. Silifant i Mun, obaj z mieczami w d�oniach, obracali si�, wytrzeszczaj�c oczy we mg��.

Zgrzyt. Zgrzyt. Zgrzyt. Szybko. Rytmicznie. I coraz wyra�niej. Coraz wyra�niej�

��Sk�d to?�� zarycza� Boreas Mun, obracaj�c si�, wodz�c w powietrzu ostrzem trzymanego obur�cz miecza. - Sk�d to?

��Cicho!�� krzykn�� Puszczyk, z Orionem we wzniesionej d�oni. - Chyba z prawej! Tak! Z prawej! Nadje�d�a z prawej! Uwaga!

Id�cy na prawym skrzydle Gemmerczyk zakl�� nagle, odwr�ci� si� i pobieg� na o�lep we mg��, chlapi�c po topniej�cej warstewce lodu. Nie ubieg� daleko, nie zd��y� nawet znikn�� im z oczu. Us�yszeli ostry zgrzyt sun�cych �y�ew, dostrzegli rozmazany, ruchliwy cie�. I b�ysk miecza. Gemmerczyk zawy�. Widzieli, jak upad�, widzieli szeroki rozbryzg krwi na lodzie. Ranny rzuca� si�, zwija�, krzycza�, wy�. Potem ucich� i znieruchomia�.

Ale p�ki wy�, zag�uszy� zbli�aj�cy si� zgrzyt �y�ew. Nie spodziewali si�, �e dziewczyna zdo�a zawr�ci� tak szybko.

Wpad�a mi�dzy nich, w sam �rodek. Ol� Harsheima ci�a w przelocie, nisko, pod kolano, �ami�c go jak scyzoryk. Zakr�ci�a si� w piruecie, zasypuj�c Boreasa Muna gradem k�uj�cych drobin lodu. Skellen odskoczy�, po�lizn�� si�, chwyci� za r�kaw Rience'a. Upadli obaj. �y�wy zazgrzyta�y tu� obok nich, ostre zimne okruszki pok�sa�y im twarze. Jeden z Gemmerczyk�w wrzasn��, wrzask urwa� si� dzikim skrzekiem. Puszczyk wiedzia�, co si� sta�o. S�ysza� wielu ludzi, kt�rym podrzynano gard�a.

Ola Harsheim krzycza�, tarzaj�c si� na lodzie.

Zgrzyt. Zgrzyt. Zgrzyt.

Cisza.

��Panie Stefanie � wybe�kota� Dacre Silifant. - Panie Stefanie� W tobie nadzieja� Ratuj� Nie daj przepa��

��Okulawi�a mnie, kurwaaaaa!�� dar� si� Ola Harsheim. - Pom�cie�, ma� wasz�! Pom�cie� wstaaaa�!

��Bonhart!�� wrzasn�� we mg�� Skellen. - Bonhaaaart! Na pomooooc! Gdzie jeste�, ty sukinsynu? Bonhaaaart!

��Otacza nas � wydysza� Boreas Mun, obracaj�c si� i nads�uchuj�c. Je�dzi ko�em we mgle� Uderzy nie wiedzie� sk�d� �mier�! Ta dziewka to �mier�! Zdechniemy tu! B�dzie masakra, jak w Dun Dare, w noc Saovine�

��Trzymajcie si� w kupie � j�kn�� Skellen. - trzymajcie si� w kupie, ona poluje na pojedynczych� Gdy zobaczycie, �e nadje�d�a, nie tra�cie g�owy� Rzucajcie jej pod nogi miecze, sakwy, pasy� Cokolwiek, by j��

Nie doko�czy�. Tym razem nawet nie us�yszeli zgrzytu �y�ew. Dacre Silifant i Rience ocalili �ycie, padaj�c plackiem na l�d. Boreas Mun zdo�a� odskoczy�, po�lizn�� si�, wywali�, przewr�ci� Berta Brigdena. Gdy dziewczyna przemyka�a obok, Skellen zamachn�� si� i cisn�� Orionem. Trafi�. Ale niew�a�ciw� osob�. Ola Harsheim, kt�remu w�a�nie uda�o si� unie��, run�� w drgawkach na zakrwawion� tafl�, jego szeroko rozwarte oczy zdawa�y si� zezowa� na stalow� gwiazd� stercz�c� z nasady nosa.

Ostatni z Gemmerczyk�w rzuci� miecz i zacz�� szlocha�, kr�tkimi, urywanym spazmami. Skellen przypad� i z ca�ej si�y uderzy� go w twarz.

��We� si� w gar��! - zarycza�. - We� si� w gar��, ch�opie! To tylko jedna dziewczyna! Tylko jedna dziewczyna!

��Jak w Dun Dare, w noc Saovme � powiedzia� cicho Boreas Mun. - Nie zej�� nam ju� z tego lodu, z tego jeziora. Wyt�a�, wyt�a� s�uch! I us�yszycie, jak sunie na was �mier�.

Skellen podni�s� miecz Gemmerczyka i pr�bowa� wcisn�� szlochaj�cemu bro� do r�ki, ale bezskutecznie. Wstrz�sany spazmami Gemmerczyk patrzy� na niego t�pym wzrokiem. Puszczyk rzuci� miecz, doskoczy� do Rience'a.

��Zr�b co�, czarowniku!�� rykn��, szarpi�c go za ramiona. Przera�enie zdwoi�o jego si�y, cho� Rience by� wy�szy, ci�szy i pot�niejszy, podrygiwa� w u�cisku Puszczyka jak szmaciana kuk�a. - Zr�b co�! Wzywaj twojego mo�nego Vilgefortza! Albo czaruj sam! Czaruj, rzucaj gus�a, zaklinaj duchy, konjuruj demony! Zr�b co�, cokolwiek, ty wyskrobku parszywy, ty gnojku! Zr�b co�, zanim ta upiorzyca wszystkich nas pozabija!

Echo jego krzyku przetoczy�o si� po zalesionych zboczach. Nim przebrzmia�o, zazgrzyta�y �y�wy. Szlochaj�cy Gemmerczyk upad� na kolana i zakry� twarz d�o�mi. Bert Brigden zawy�, cisn�� miecz i rzuci� si� do ucieczki. Po�lizgn�� si�, przewr�ci�, przez jaki� czas ucieka� na czworakach, jak pies.

��Rience!

Czarodziej zakl��, podni�s� r�k�. Gdy skandowa� zakl�cie, r�ka mu dr�a�a, g�os r�wnie�. Ale uda�o mu si�. Co prawda, nie ze wszystkim.

Tryskaj�ca z jego palc�w cienka ognista b�yskawica przeora�a l�d, tafla p�k�a. Ale nie w poprzek, jak powinna, by zagrodzi� drog� nadje�d�aj�cej dziewczynie. P�k�a wzd�u�. Skorupa lodu rozwar�a si� z g�o�nym trzaskiem, trysn�a i zadudni�a czarna woda, szybko rozszerzaj�ca si� szczelina pomkn�a w kierunku przygl�daj�cego si� w os�upieniu Dacre Silifanta.

��Na boki!�� wrzasn�� Skellen. - Uciekaaaa�!

By�o za p�no. Szczelina wjecha�a mi�dzy nogi Silifanta i rozwar�a si� gwa�townie, l�d skruszy� si� jak szk�o, p�k� w wielkie kawa�y. Dacre straci� r�wnowag�, woda zd�awi�a jego ryk. Wpad� w dziur� Boreas Mun, znikn�� pod wod� kl�cz�cy Gemmerczyk, znikn�� trup Oli Harsheima. Po nich chlupn�� w czarn� to� Rience, a zaraz po nim Skellen, w ostatniej chwili zdo�awszy ucapi� si� kraw�dzi. A dziewczyna odbi�a si� mocno, przefrun�a nad rozpadlin�, wyl�dowa�a, a� bryzgn�� topniej�cy l�d, pomkn�a za uciekaj�cym Brigdenem. Za chwil� do uszu wisz�cego na kraw�dzi kry Puszczyka dobieg� podnosz�cy w�osy wrzask.

Dogoni�a.

��Panie��� wyst�ka� Boreas Mun, kt�remu niewiadomym sposobem uda�o si� wyczo�ga� na l�d. - Dajcie r�k� Panie koroner�

Wyci�gni�ty Skellen zsinia� i zacz�� straszliwie dygota�. Pod Silifantem, kt�ry usi�owa� wyle��, skraj kry za�ama� si�. Dacre znowu znikn�� pod wod�. Ale zaraz wynurzy� si�, krztusz�c si� i pluj�c, nadludzkim wysi�kiem wydar� si� na l�d. Wyczo�ga� ai� i pad�, wyczerpany do granic. Obok niego ros�a ka�u�a.

Boreas j�kn��, zamkn�� oczy. Skellen dygota�.

��Ratuj� Mun� Pomocy�

Na skraju tafli, zanurzony po pachy, wisia� Rience. Mokre w�osy g�adko przylega�y mu do czaszki. Z�by dzwoni�y jak kastaniety, brzmia�o to jak upiorna uwertura do jakiego� infemalnego danse macabre.

Zazgrzyta�y �y�wy. Boreas nie poruszy� si�. Czeka�. Skellen dygota�.

Nadje�d�a�a. Wolno. Z jej miecza �cieka�a krew, znaczy�a l�d kroplistym �ladem. Boreas prze�kn�� �lin�. Cho� by� do nitki przemoczony lodowat� wod�, zrobi�o mu si� nagle okropnie gor�co.

Ale dziewczyna nie patrzy�a na niego. Patrzy�a na Rience'a, nadaremnie usi�uj�cego wydosta� si� na kr�.

��Pom� - Rience przem�g� szcz�kanie z�b�w. - Ratuj�

Dziewczyna wyhamowa�a, obracaj�c si� na �y�wach z taneczn� gracj�. Sta�a w lekkim rozkroku, trzymaj�c miecz obur�cz, nisko, w poprzek ud.

��Ratuj mnie��� zaskowycza� Rience, wpajaj�c w l�d dr�twiej�ce palce. - Uratuj� A powiem ci� Gdzie jest Yennefer� Przysi�gam�

Dziewczyna wolno �ci�gn�a szal z twarzy. I u�miechn�a si�. Boreas Mun zobaczy� paskudn� szram� i z trudem st�umi� krzyk.

��Rience � powiedzia�a Ciri, wci�� u�miechni�ta. - Ty przecie� mia�e� mnie nauczy� b�lu. Pami�tasz? Tymi r�koma. Tymi palcami. Tymi? Tymi, kt�rymi teraz trzymasz si� lodu?

Rience odpowiedzia�, Boreas nie zrozumia� co, bo z�by czarodzieja dzwoni�y i klekota�y w spos�b uniemo�liwiaj�cy artyku�owan� mow�. Ciri obr�ci�a si� na �y�wach i unios�a r�k� z mieczem. Boreas zacisn�� z�by, przekonany, �e r�bnie Rience'a, ale dziewczyna nabiera�a tylko impetu do jazdy. Ku ogromnemu zdumieniu tropiciela odjecha�a, szybko, rozp�dzaj�c si� ostrymi wyrzutami ramion. Znikn�a we mgle, za moment �cich� te� rytmiczny zgrzyt �y�ew.

��Mun� Wywywyy� ci�gnij� mnie��� wyszczeka� Rience, z podbr�dkiem na kraw�dzi kry. Wyrzuci� obie r�ce na l�d, pr�bowa� uczepi� si� paznokciami, ale wszystkie ju� mia� zerwane. Rozprostowa� palce pr�buj�c czepia� si� zakrwawionej tafli d�o�mi i nadgarstkami. Boreas Mun patrzy� na niego i mia� pewno��, przera�aj�c� pewno��

Zgrzyt �y�ew us�yszeli w ostatnim momencie. Dziewczyna nadje�d�a�a z niesamowit� pr�dko�ci�, wr�cz rozmazywa�a si� w oczach. Nadje�d�a�a samym skrajem kry, mkn�a tu� przy kraw�dzi.

Rience wrzasn��. I zach�ysn�� si� g�st�, o�owian� wod�. I znikn��.

Na krze, na r�wniutkim �ladzie �y�wy, zosta�a krew. I palce. Osiem palc�w.

Boreas Mun wyrzyga� si� na l�d.

Bonhart galopowa� skrajem nadjeziornej skarpy, gna� po wariacku, nie bacz�c, �e lada moment ko� mo�e po�ama� nogi na przysypanych �niegiem rozpadlinach. Oszronione ga��zie �wierk�w chlasta�y po twarzy, smaga�y po ramionach, sypa�y za ko�nierz lodowy py�.

Jeziora nie widzia�, ca�a kotlina, jak wrz�cy kocio� czarownic, wype�niona by�a mg��.

Ale Bonhart wiedzia�, �e dziewczyna tam jest.

Czu� to.

Pod lodem, g��boko, stado pr�gowatych okoni z ciekawo�ci� odprowadza�o ku dnu jeziora srebrne, fascynuj�co migocz�ce puzderko, kt�re wy�lizn�o si� z kieszeni unosz�cego si� w toni trupa. Nim puzderko upad�o na dno, wzbijaj�c ob�oczek mu�u, naj�mielsze okonie pr�bowa�y je nawet tr�ca� pyszczkami. Ale nagle pierzchn�y przera�one.

Pude�ko wydawa�o dziwne, alarmuj�ce drgania.

��Rience? S�yszysz mnie? Co si� dzia�o z wami? Dlaczego od dw�ch dni nie odpowiadali�cie? Prosz� o raport! Co z dziewczyn�? Nie wolno wam dopu�ci�, by wesz�a do wie�y! S�yszysz? Nie mo�ecie dopu�ci�, by wesz�a do Wie�y Jask�ki� Rience! Odpowiedz, do diab�a! Rience!

Rience, naturalnie, odpowiedzie� nie m�g�.

Skarpa sko�czy�a si�, brzeg zrobi� si� p�aski. Koniec jeziora, pomy�la� Bonhart, jestem na kra�cu. Osaczy�em dziewczyn�. Gdzie ona jest? I gdzie jest ta cholerna wie�a?

Zas�ona mg�y p�k�a nagle, unios�a si�. I wtedy j� zobaczy�. By�a tu� przed nim, siedzia�a na swej karej klaczy. Czarownica, pomy�la�, komunikuje si� z tym zwierzakiem. Pos�a�a go na koniec jeziora i kaza�a na siebie czeka�.

Ale i tak nic jej to nie pomo�e.

Musz� j� zabi�. Niech diabli porw� Vilgefortza. Ja musz� j� zabi�. Najpierw sprawi�, by b�aga�a o �ycie� A potem j� zabij�.

Wrzasn��, uk�u� konia ostrogami i poszed� w karko�omny cwa�.

I nagle zorientowa� si�, �e przegra�. �e jednak wywiod�a go w pole.

Dzieli�o go od niej nie wi�cej ni� p� stajania � ale po cienkim lodzie. By�a po drugiej stronie jeziora. Co wi�cej, p�ksi�yc plosa wygina� si� teraz w stron� przeciwn� � dziewczyna, jad�ca po ci�ciwie �uku, mia�a do kra�ca jeziora znacznie bli�ej.

Bonhart zakl��, szarpn�� wodze i skierowa� konia na l�d.

��P�d�, Kelpie!

Spod kopyt karej klaczy sypn�a si� zmarzni�ta gruda.

Ciri przywar�a do ko�skiego karku. Widok �cigaj�cego j� Bonharta przej�� j� zgroz�. Ba�a si� tego cz�owieka. Na my�l o stawieniu mu czo�a w walce niewidzialna pi�� zaciska�a si� jej na �o��dku.

Nie, nie mog�a z nim walczy�. Jeszcze nie.

Wie�a. Uratowa� j� mo�e tylko Wie�a. I portal. Tak jak na Thanedd, gdy czarownik Vilgefortz ju� by� tu�-tu�, ju� wyci�ga� ku niej r�k�

Jedyny ratunek to Wie�a Jask�ki.

Mg�a unios�a si�.

Ciri �ci�gn�a wodze, czuj�c, jak oblewa j� nagle potworne gor�co. Nie mog�c uwierzy� w to, co widzia�a. Co mia�a przed sob�.

Bonhart te� zobaczy�. I wrzasn�� triumfalnie. Na kra�cu jeziora nie by�o wie�y. Nie by�o nawet ruin wie�y, nie by�o po prostu nic. Tylko ledwo widoczny, ledwo zarysowany pag�rek, tylko zaro�ni�te go�ym zmarz�ym badylem usypisko g�az�w.

��Oto twoja wie�a!�� rykn��. - Oto twoja magiczna wie�a! Oto tw�j ratunek! Kupa kamieni!

Dziewczyna zdawa�a si� nie s�ysze� i nie widzie�. Podprowadzi�a klacz w pobli�e pag�ra, na kamienne usypisko. Unios�a obie r�ce ku niebu, jak gdyby z�orzeczy�a niebiosom za to, co j� spotyka�o.

��M�wi�em ci � zarycza� Bonhart, d�gaj�c swego gniadosza ostrog� � �e jeste� moja! �e zrobi� z tob�, co zechc�! �e nikt mi w tym nie przeszkodzi! Ani ludzie, ani bogowie, ani diab�y, ani demony! Ani zakl�te wie�e! Jeste� moja, wied�minko!

Podkowy gniadosza dzwoni�y na lodowej tafli.

Mg�a nagle sk��bi�a si�, zawrza�a pod uderzeniem wichru spadaj�cego nie wiedzie� sk�d. Gniadosz zar�a� i zata�czy�, szczerz�c z�by na munsztuku. Bonhart odchyli� si� w siodle, �ci�gn�� kr�le ze wszystkich si�, bo ko� szala�, rzuca� �bem, tupa�, �lizga� si� na lodzie.

Przed nim � mi�dzy nim a brzegiem, na kt�rym sta�a Ciri � ta�czy� na tafli �nie�nobia�y jednoro�ec, staj�c d�ba, przybieraj�c poz� znan� z herbowych tarcz.

��Nie ze mn� takie sztuczki!�� rykn�� �owca, opanowuj�c konia. - Nie mnie czarami straszy�! Dopadn� ci�, Ciri! Tym razem ci� zabij�, wied�minko! Jeste� moja!

Mg�a sk��bi�a si� znowu, zakot�owa�a, przybra�a dziwne kszta�ty. Kszta�ty stawa�y si� coraz wyra�niejsze. To byli je�d�cy. Koszmarne sylwetki upiornych je�d�c�w.

Bonhart wyba�uszy� oczy.

Na ko�ciotrupach koni siedzia�y szkielety je�d�c�w, ustrojone w prze�arte rdz� pancerze i kolczugi, strz�py p�aszczy, pogi�te i skorodowane he�my, udekorowane bawolimi rogami, resztkami strusich i pawich pi�ropuszy. Spod okap�w he�m�w oczy upior�w �wieci�y sinawym blaskiem. Szumia�y podarte proporce.

Na czele demonicznej kawalkady cwa�owa� zbrojny z koron� na he�mie, z naszyjnikiem na piersi, obijaj�cym si� o zardzewia�y kirys.

Precz, zadudni�o w g�owie Bonharta. Precz, �miertelniku. Ona nie jest twoja. Ona jest nasza. Precz!

Jednego nie mo�na by�o Bonhartowi odm�wi�: odwagi. Nie przel�k� si� widm. Opanowa� zgroz�, nie podda� si� panice.

Ale jego ko� okaza� si� mniej odporny.

Gniady ogier stan�� d�ba, baletowo zata�czy� na tylnych nogach, zar�a� dziko, wierzgn�� i podskoczy�. Pod uderzeniem podk�w l�d p�k� z przera�liwym chrupem, tafle stan�y pionowo, trysn�a woda. Ko� zakwicza�, uderzy� o kraw�d� przednimi kopytami, skruszy� j�. Bonhart wyszarpn�� stopy ze strzemion, skoczy�. Za p�no.

Woda zamkn�a si� nad jego g�ow�. W uszach zadudni�o i zadzwoni�o jak w dzwonnicy. P�uca grozi�y p�kni�ciem.

Mia� szcz�cie. Jego kopi�ce wod� stopy natrafi�y na co�, zapewne na id�cego na dno konia. Odbi� si�, z impetem wynurkowa�, pluj�c i sapi�c. Uchwyci� si� kraw�dzi przer�bla. Nie ulegaj�c panice, doby� no�a, wbi� go w l�d, wyci�gn�� si�. Le�a�, dysz�c ci�ko, woda �cieka�a z niego z pluskiem.

Jezioro, l�d, o�nie�one zbocza, czarny, bia�o lukrowany �wierkowy las � wszystko zala�a raptem nienaturalna, trupia jasno��.

Bonhart z ogromnym wysi�kiem uni�s� si� na kolana.

Nad horyzontem granatowe niebo zap�on�o o�lepiaj�c� koron� jasno�ci, �wietlist� kopu��, z kt�rej wyros�y nagle ogniste s�upy i spirale, wystrzeli�y ta�cz�ce kolumny i wiry �wiat�a. Na niebosk�onie zawis�y migotliwe, ruchliwe, szybko zmieniaj�ce kszta�ty wst�gi i draperie.

Bonhart zaskrzecza�. Na gardle, wydawa�o mu si�, mia� �elazn� obr�cz garoty.

W miejscu, gdzie jeszcze przed chwil� by� tylko go�y pag�r i kupa kamieni, wznosi�a si� wie�a.

Majestatyczna, strzelista i smuk�a, czarna, g�adka, l�ni�ca, jak gdyby wykuta z jednego kawala bazaltu. Ogie� migota� w nielicznych oknach, w z�batych krenela�ach szczytu p�on�a aurora borealis.

Widzia� dziewczyn�, obr�con� ku niemu w siodle. Widzia� jej �wietliste oczy i przekre�lony lini� brzydkiej blizny policzek. Widzia�, jak dziewczyna pop�dza kar� klacz, jak nie spiesz�c si� wje�d�a w czarny mrok, pod kamienny �uk wej�cia.

Jak znika.

Aurora borealis eksplodowa�a o�lepiaj�cymi wirami ognia.

Gdy Bonhart zacz�� znowu widzie�, wie�y ju� nie by�o. By� o�nie�ony pag�r, kupa kamieni, zesch�e czarne badyle.

Kl�cz�c na lodzie, w ka�u�y �ciekaj�cej z niego wody, �owca nagr�d zakrzycza� dziko, okropnie. Na kl�czkach, wzni�s�szy r�ce ku niebu, krzycza�, wy�, z�orzeczy� i blu�ni� � ludziom, bogom i demonom.

Echo krzyku toczy�o si� po poro�ni�tych �wierkowiem skarpach, nios�o si� po zamarzni�tej tafli jeziora Tam Mira.

Wn�trze wie�y zrazu przypomnia�o jej Kaer Morhen � taki sam d�ugi czarny korytarz za arkad�, taka sama nie ko�cz�ca si� otch�a� w perspektywie kolumn lub pos�g�w. By�o nie do poj�cia, jakim sposobem otch�a� ta mo�e mie�ci� si� w smuk�ym obelisku wie�y. Ale przecie� wiedzia�a, �e nie ma sensu pr�bowa� tego analizowa� � nie w przypadku wie�y, kt�ra wyros�a z nico�ci, zjawi�a si� tam, gdzie jej nie by�o. W takiej wie�y mog�o by� wszystko i niczemu nie nale�a�o si� dziwi�.

Obejrza�a si�. Nie wierzy�a, by Bonhart o�mieli� si� i zdo�a� � wej�� tu za ni�. Ale wola�a si� upewni�.

Arkada, przez kt�r� wjecha�a, p�on�a nienaturalnym blaskiem.

Kelpie zadzwoni�a kopytami po posadzce, pod podkowami co� zachrz�ci�o. Ko�ci. Czaszki, piszczele, klatki �ebrowe, femury, miednice. Jecha�a w�r�d gigantycznego ossarium. Kaer Morhen, pomy�la�a, wspominaj�c. Umar�ych powinno si� zakopywa� w ziemi� Jak�e to by�o dawno� Wtedy wierzy�am jeszcze w co� takiego� W majestat �mierci, w szacunek dla zmar�ych� A �mier� to po prostu �mier�. A zmar�y to tylko zimny trup. Nie jest wa�ne, gdzie le�y, gdzie pr�chniej� jego ko�ci.

Wjecha�a w mrok, pod arkady, mi�dzy kolumny i pos�gi. Ciemno�� zafalowa�a jak dym, uszy wype�ni�y jej natr�tne szepty, westchnienia, ciche inkantacje. Przed ni� nagle zap�on�a jasno��, otwar�y si� gigantyczne drzwi. Otwiera�y si� jedne po drugich. Drzwi. Niesko�czenie wiele drzwi o ci�kich skrzyd�ach otwiera�o si� przed ni� bez szmeru.

Kelpie sz�a, dzwoni�c podkowami po posadzce. Geometria otaczaj�cych j� �cian, arkad i kolumn zosta�a nagle zak��cona, tak gwa�townie, �e Ciri poczu�a zawr�t g�owy. Wyda�o jej si�, �e znajduje si� wewn�trz jakiej� niemo�liwej wielo�ciennej bry�y, jakiego� gigantycznego oktaedru.

Drzwi otwiera�y si� nadal. Ale nie wytycza�y ju� jednego kierunku. Wytycza�y niesko�czenie wiele kierunk�w i mo�liwo�ci.

A Ciri zacz�a widzie�.

Czarnow�osa kobieta, prowadz�ca za r�k� popielatow�os� dziewczyn�. Dziewczyna boi si�, boi si� ciemno�ci, l�ka si� rosn�cych w mroku szept�w, przera�a j� dzwonienie podk�w, kt�re s�yszy. Czarnow�osa kobieta ze skrz�c� si� od brylant�w gwiazd� na szyi te� si� boi. Ale nie daje tego po sobie pozna�. Prowadzi dziewczyn� dalej. Ku jej przeznaczeniu.

Kelpie kroczy. Nast�pne drzwi.

Iola Druga i Eurneid, w ko�uszkach, z tobo�kami, maszeruj� zmarzni�tym, o�nie�onym go�ci�cem. Niebo jest granatowe.

Nast�pne drzwi.

Iola Pierwsza kl�czy przed o�tarzem. Obok niej matka Nenneke. Obie patrz�, twarze wykrzywia im grymas przera�enia. Co widz�? Przesz�o�� czy przysz�o��? Prawd� czy nieprawd�?

Nad nimi obiema, Nenneke i Iola � r�ce. Wyci�gni�te w ge�cie b�ogos�awie�stwa r�ce kobiety o z�otych oczach. W naszyjniku kobiety brylant, �wiec�cy jak gwiada zaranna. Na ramieniu kobiety � kot. Nad jej g�ow� � sok�.

Nast�pne drzwi.

Triss Merigold podtrzymuje swoje pi�kne kasztanowate w�osy, szarpane i pl�tane porywami wiatru. Przed wiatrem nie ma ucieczki, nic przed wiatrem nie ostanie.

Nie tu. Nie na szczycie wzg�rza.

Na wzg�rze wkracza d�ugi, nie ko�cz�cy si� szereg cieni. Postaci. Id� wolno. Niekt�rzy odwracaj� ku niej twarze. Znajome twarze. Vesemir. Eskel. Lambert. Coen. Yarpen Zigrin i Paulie Dahiberg. Fabio Sachs� Jarre� Tissaia de Vries.

Mistle�

Geralt?

Nast�pne drzwi.

Yennefer, zakuta w �a�cuchy, przymocowane do ociekaj�cych wilgoci� �cian lochu. Jej d�onie s� jedn� mas� skrzep�ej krwi. Czarne w�osy stargane i zmierzwione� Usta rozbite i opuchni�te� Ale w fioletowych oczach wci�� nie zgaszona wola walki i oporu.

��Mamusiu! Trzymaj si�! Wytrzymaj! Id� ci na pomoc!

Nast�pne drzwi. Ciri odwraca g�ow�. Z przykro�ci�. I za�enowaniem.

Geralt. I zielonooka kobieta o czarnych, kr�tko ostrzy�onych w�osach. Oboje nadzy. Zaj�ci, poch�oni�ci sob�. Dawan� sobie wzajem rozkosz�.

Ciri opanowuje �ciskaj�c� gard�o adrenalin�, pop�dza Kelpie. Kopyta stukaj�. W ciemno�ci t�tni� szepty.

Nast�pne drzwi.

Witaj, Ciri.

��Vysogota?

Wiedzia�em, �e ci si� uda, dzielna panno. Moja m�na Jask�ko. Wysz�a� bez szwanku?

��Pokona�am ich. Na lodzie. Mia�am dla nich niespodziank�. �y�wy twojej c�rki�

��Mia�em na my�li szwank psychiczny.

��Powstrzyma�am zemst� Nie zabi�am wszystkich� Nie zabi�am Puszczyka� Cho� to on mnie zrani� i oszpeci�. Opanowa�am si�.

��Wiedzia�em, �e zwyci�ysz, Zireael. I �e wejdziesz do wie�y. Czyta�em przecie� o tym. Bo to ju� zosta�o opisane� To wszystko ju� zosta�o opisane. Wiesz, co daj� studia? Umiej�tno�� korzystania ze �r�de�.

��Jak to mo�liwe, �e rozmawiamy� Vysogoto� Czy ty� Tak, Ciri. Umar�em. A, niewa�ne! Wa�niejsze jest, czego si� dowiedzia�em, na co wpad�em� Ja ju� wiem, gdzie podzia�y si� stracone dni, co sta�o si� na pustyni Korath, jakim sposobem znik�a� z oczu pogoni�

��I jakim sposobem wesz�am tu, do tej wie�y, tak? Starsza Krew, kt�ra p�ynie w twoich �y�ach, daje ci w�adz� nad czasem. I nad przestrzeni�. Nad wymiarami i nad sferami. Jeste� teraz Pani� �wiat�w, Ciri. Masz pot�n� Moc. Nie pozw�l, by ci j� odebrali i wykorzystywali do w�asnych cel�w zbrodniarze i niegodziwcy�

��Nie pozwol�.

- �egnaj, Ciri. �egnaj, Jask�ko.

- �egnaj, Stary Kruku.

Nast�pne drzwi. Jasno��, o�lepiaj�ca jasno��.

I przenikliwa wo� kwiat�w.

Na jeziorze le�a�a mgie�ka, leciutki jak puch opar, szybko zwiewany wiatrem. Powierzchnia wody by�a g�adka jak lustro, na zielonych dywanach p�askich li�ci grzybienia biela�y kwiaty.

Brzegi ton�y w zieleni i kwieciu.

By�o ciep�o.

By�a wiosna.

Ciri nie dziwi�a si�. Jak mog�a si� dziwi�? Przecie� teraz wszystko by�o mo�liwe. Listopad, l�d, �nieg, zmarzni�ta gruda, usypisko kamieni na naje�onym badylami pag�rze � to by�o tam. A tutaj jest tu, tutaj strzelista bazaltowa wie�a z z�batymi blanka im na szczycie odbija si� w zielonej, usianej biel� nenufar�w wodzie jeziora. Tutaj jest maj, bo przecie� w maju kwitnie dzika r�a i czeremcha.

Kto� w pobli�u gra� na fujarce lub fletni, wygrywa� weso��, skoczn� melodyjk�.

Na brzegu jeziora, przednimi nogami w wodzie, sta�y, pij�c, dwa �nie�nobia�e konie. Kelpie parskn�a, uderzy�a kopytem o ska��. Wtedy konie unios�y g�owy i ociekaj�ce wod� chrapy, a Ciri westchn�a g�o�no.

Bo to nie by�y konie, lecz jednoro�ce.

Ciri nie dziwi�a si�. Wzdycha�a z podziwu, nie ze zdziwienia.

Melodi� s�ycha� by�o coraz wyra�niej, dobiega�a zza obwieszonych bia�ym kwieciem krzak�w czeremchy. Kelpie ruszy�a w tamt� stron� sama, bez �adnego ponaglania. Ciri prze�kn�a �lin�. Oba jednoro�ce, nieruchome jak pos�gi, patrzy�y na ni�, odbijaj�c si� w g�adkiej jak lustro tafli w�d.

Za krzakiem czeremchy siedzia� na okr�g�ym kamieniu jasnow�osy elf o tr�jk�tnej twarzy i ogromnych migda�owych oczach. Gra�, zr�cznie przebieraj�c palcami po piszcza�kach fletni. Cho� widzia� Ciri i Kelpie, cho� patrzy� na nie, nie przestawa� gra�.

Bia�e kwiatuszki pachnia�y; z czeremch� o tak intensywnym zapachu Ciri nigdy w �yciu si� jeszcze nie zetkn�a. I nic dziwnego, pomy�la�a zupe�nie przytomnie: w �wiecie, w kt�rym �y�am do tej pory, czeremchy po prostu pachn� inaczej.

Bo w tamtym �wiecie wszystko jest inne.

Elf zako�czy� melodi� przeci�g�ym wysokim trelem, odj�� fletni� od ust, wsta�.

��Dlaczego tak d�ugo?�� spyta� z u�miechem. - Co ci� zatrzyma�o?