Na dziedzi�cu Fontanny marcowe s�o�ce prze�wieca�o przez m�ode li�cie jesionu i wi�zu, a woda tryska�a w g�r� spadaj�c po�r�d cienia i jasnego �wiat�a. Wok� pozbawionego sklepienia dziedzi�ca wznosi�y si� cztery wysokie �ciany z kamienia. Kry�y za sob� sale, dziedzi�ce, pasa�e, korytarze i wie�e. Wszystko to otacza�y pot�ne zewn�trzne mury Wielkiego Domu Roke, kt�ry opar�by si� naporowi wojny, trz�sieniu ziemi, czy nawet samemu morzu. Kamienie bowiem, z jakich by� zbudowany wi�za�a magia, kt�rej nic nie mog�o wzruszy�. Roke by�a Wysp� M�dro�ci, gdzie naucza si� sztuki magicznej, a Wielki Dom�� szko�� i samym �rodkiem czar�w. Wn�trze Domu stanowi� ten ma�y dziedziniec, ukryty g��boko za murami, gdzie szemra�a fontanna, a drzewa sta�y w deszczu, s�o�cu lub w �wietle gwiazd.

Korzenie smuk�ej jarz�biny, rosn�cej najbli�ej fontanny, wzd�y i rozsadzi�y marmurowe p�yty. Jasnozielony mech wype�nia� szczeliny, kt�re rozchodzi�y si� jak �y�y od skrawka poro�ni�tej traw� ziemi okalaj�cej basen. Na wybitym przez korzenie niskim garbie z marmuru, przetykanego mchem, siedzia� ch�opiec ze wzrokiem utkwionym w g��wnym strumieniu fontanny. By� to niemal m�czyzna, lecz wci�� jeszcze m�odzieniec; smuk�y, bogato odziany. Jego twarz zdawa�a si� by� odlana w z�ocistym br�zie: tak by�a delikatnie rze�biona i tak nieruchoma.

By� mo�e pi�tna�cie st�p nad nim, pod drzewami na drugim ko�cu ma�ego trawnika, sta� m�czyzna lub tylko wydawa�o si�, �e stoi. Trudno by�o by� tego pewnym w tym ci�g�ym migotaniu �wiat�a i cienia. A jednak istotnie sta� tam m�czyzna: nieruchomy i ca�y w bieli. I tak jak ch�opiec fontann�, tak on obserwowa� ch�opca. Nic si� nie porusza�o i nic nie by�o s�ycha�, opr�cz szmeru li�ci i nieustaj�cej pie�ni wody.

M�czyzna post�pi� naprz�d. Wiatr zako�ysa� �wie�o rozwini�tymi li��mi jarz�biny. Ch�opiec poderwa� si� zaskoczony. Zwr�ci� si� do m�czyzny i sk�oni� przed nim.

��Panie m�j, Arcymagu�� powiedzia�.

M�czyzna zatrzyma� si� przed nim: niska, wyprostowana, krzepka posta� w bia�ym, we�nianym p�aszczu z kapturem. Ponad fa�dami odrzuconego kaptura jego twarz by�a czerwono�niada, orlonosa, z jednym policzkiem pokiereszowanym starymi bliznami. Oczy mia� bystre i surowe. Odezwa� si� jednak �agodnie.

��Przyjemnie tu posiedzie� na Dziedzi�cu Fontanny�� i, uprzedzaj�c przeprosiny ch�opca, doda�.�� Przyby�e� z daleka i nie odpoczywa�e�. Siadaj.

Sam ukl�k� przy bia�ym brzegu basenu i, wyci�gn�wszy r�k� do pier�cienia b�yszcz�cych kropel, kt�re spada�y z wy�szej czary fontanny, pozwala� wodzie sp�ywa� pomi�dzy palcami. Ch�opiec usiad� znowu na pokruszonych p�ytkach i przez chwil� obaj milczeli.

��Jeste� synem ksi�cia Enlad z Enlad�w�� odezwa� si� Arcymag�� spadkobierc� Ksi�stwa Morreda. Na ca�ym Ziemiomorzu nie ma dziedzictwa starszego i rzetelniejszego. Widzia�em sady Enlad wiosn� i z�ote dachy Berili� Jak ci na imi�?

��Arren.

��To s�owo w dialekcie twojej wyspy. Co ono oznacza w naszym j�zyku powszechnym?

��Miecz.

Arcymag skin�� g�ow�. Znowu zapad�a cisza, a potem odezwa� si� ch�opiec: nie�mia�o, lecz bez boja�ni.

��My�la�em, �e Arcymag zna wszystkie j�zyki. M�czyzna potrz�sn�� g�ow�, wpatrzony w fontann�.

��I wszystkie nazwy�

��Wszystkie nazwy? Tylko Segoy, kt�ry wypowiedzia� Pierwsze S�owo, wznosz�c wyspy z g��bi morza, zna� wszystkie nazwy. To pewne.�� I bystre, surowe spojrzenie spocz�o na twarzy Arrena.

��Gdybym musia� zna� twoje prawdziwe imi�, pozna�bym je. Lecz nie ma potrzeby. B�d� nazywa� ci� Arren. Ja za� jestem Krogulec. Powiedz jak� mia�e� podr�?

��Zbyt d�ug�.

��Czy wia�y przeciwne wiatry?

��Wiatry mieli�my sprzyjaj�ce, lecz wie�ci, kt�re przynosz�, s� z�e, Panie Krogulcze.

��Opowiedz je zatem�� powiedzia� Arcymag powa�nie, lecz tak jak kto� ust�puj�cy przed dzieci�c� niecierpliwo�ci�. Podczas gdy Arren m�wi�, spogl�da� na kryszta�ow� zas�on� kropel, spadaj�cych z wy�szego do ni�szego basenu fontanny. S�ucha� s��w ch�opca, lecz jak gdyby i czego� wi�cej.

��Jak wiesz, panie, ksi���, m�j ojciec, jest cz�owiekiem czar�w, jako �e wywodzi si� w prostej linii od Mor-reda, a w swej m�odo�ci sp�dzi� rok na tej wyspie. Posiada pewn� moc i wiedz�, chocia� rzadko u�ywa swej sztuki. Zaj�ty jest panowaniem i utrzymywaniem �adu w kr�lestwie, zarz�dzaniem miastami i sprawami handlu. Nasza flota dociera daleko na zach�d, nawet na Rubie�e Zachodnie w poszukiwaniu szafir�w, sk�r wo�owych i cyny. Na pocz�tku zimy jeden z kapitan�w powr�ci� do Berili z wie�ciami, kt�re tak zainteresowa�y mego ojca, �e pos�a� po tego cz�owieka i wys�ucha� go.�� Ch�opiec m�wi� pewnie i szybko. By� wychowany przez dworskich ludzi i nie zna� by�o po nim m�odzie�czego skr�powania.�� Ten kapitan m�wi�, �e na wyspie Narveduen, kt�ra le�y jakie� pi��set mil od nas na zach�d drog� morsk�, magia ju� nie dzia�a. Czary nie maj� tam mocy, a s�owa sztuki magicznej zosta�y zapomniane. M�j ojciec zapyta� go, czy sta�o si� tak dlatego, �e wszyscy czarodzieje i czarownice opu�cili wysp�, a on odpowiedzia�: Nie, s� tam jacy� ludzie, kt�rzy byli czarodziejami, ale nie czyni� ju� czar�w, nawet takich, jak �atanie garnk�w czy odnajdywanie zagubionych igie�. M�j ojciec pyta� dalej: Czy to nie przera�a ludzi z Nerveduen? Na to kapitan odpowiedzia�: Nie, oni zdaj� si� nie dba� o to. I rzeczywi�cie, m�wi�, panuje w�r�d nich choroba: jesienne zbiory by�y liche, a ich wydaje si� to nie obchodzi�. By�em przy tym jak rozmawia� z ksi�ciem i wszystko s�ysza�em. Ci ludzie s� jak chory cz�owiek, kt�remu powiedziano, �e musi umrze� zanim rok up�ynie, a on upiera si�, �e to nieprawda, �e b�dzie �y� wiecznie. Chodz��� m�wi��� nie patrz�c na �wiat. Kiedy powr�cili inni kupcy, potwierdzili wie�ci o tym, �e Nerveduen sta�a si� biedn� wysp� i straci�a sztuk� magiczn�. Ale to by�y tylko opowie�ci z Rubie�y, zawsze dziwne i tylko ojciec ich nie zlekcewa�y�. A potem w �wi�to Jagni�t, kt�re obchodzimy na Enlad, kiedy �ony pasterzy przynosz� do miasta nowy przych�wek, ojciec wezwa� czarodzieja imieniem Korze�, aby rzuci� czary dla pomy�lnego rozwoju jagni�t. Korze� powr�ci� do pa�acu przygn�biony, odrzuci� swoj� lask�, i powiedzia�: M�j panie, nie mog� rzuci� czar�w. M�j ojciec wypytywa� go, lecz on powiedzia� tylko: Zapomnia�em s��w i wzor�w. Ojciec sam poszed� na rynek i wypowiedzia� zakl�cie, aby �wi�to mog�o si� zako�czy�. Widzia�em go, jak wr�ci� tego wieczoru do pa�acu ponury i zm�czony. Rzek� do mnie: Wypowiedzia�em s�owa zakl�cia, lecz nie wiem, czy co� zdzia�aj�. I rzeczywi�cie, co� z�ego dzieje si� ze stadami tej wiosny: owce padaj� przy wykotach, wiele jagni�t urodzi�o si� martwych, a niekt�re� zniekszta�cone.

��Swobodny, �ywy g�os ch�opca za�ama� si� przy tych s�owach. Arren skrzywi� si� i prze�kn�� �lin�.�� Widzia�em niekt�re�� powiedzia� i zamilk� na chwil�.

��M�j ojciec s�dzi, �e te sprawy, jak i wie�ci z Nerveduen, wskazuj�, na to i� w naszej cz�ci �wiata dzieje si� z�o. Potrzebuje rady Wtajemniczonych.

��To, �e ci� przys�a�, dowodzi jak pilna jest potrzeba�� odpar� Arcymag.�� Jeste� jego jedynym synem, a podr� z Enlad na Roke jest d�uga. Czy masz jeszcze co� do powiedzenia?

��Tylko opowie�ci starych kobiet ze wzg�rz.

��I c� takiego opowiadaj� stare kobiety?

���e wszystko, co czarownice wyczytuj� z dymu i sadzawek, wr�y �le na przysz�o��, a ich lubczyki s� do niczego. Lecz one przecie� nie maj� poj�cia o prawdziwych czarach.

��Przepowiadanie przysz�o�ci i warzenie lubczyk�w to rzeczywi�cie nic wa�nego, ale starych kobiet warto pos�ucha�. Wie�ci, kt�re przywioz�e�, Mistrzowie Roke rozwa��, ale nie wiem, Arrenie, jak� rad� mog� s�u�y� twemu ojcu. Enlad nie jest pierwsz� wysp�, sk�d nadesz�y takie wie�ci.

Podr� Arrena na p�noc, wzd�u� wielkiej wyspy Havnor i przez Wewn�trzne Morze na Roke, by�a jego pierwsz� wypraw�. W ci�gu ostatnich tygodni u�wiadomi� sobie, co to znaczy odleg�o�� i zrozumia�, �e poza �agodnymi wzg�rzami Enlad rozci�ga si� wielki �wiat, w kt�rym �yje wielu ludzi. Nie by� przyzwyczajony do my�lenia w takiej skali, wi�c up�yn�a chwila, zanim zrozumia�, co powiedzia� Arcymag.

��Sk�d jeszcze?�� zapyta� zaniepokojony, mia� bowiem nadziej� natychmiast zawie�� na Enlad odpowied� na to, jak zaradzi� z�u.

��Przede wszystkim z Rubie�y Po�udniowych. Ostatnio nawet z po�udnia Archipelagu, z Wathort. M�wi�, �e na Wathort magia ju� nie dzia�a. Trudno by� pewnym. Ta wyspa tak d�ugo by�a o�rodkiem buntownik�w i pirat�w, �e, jak m�wi�, s�ucha� kupca z po�udnia to tak, jak s�ucha� k�amcy. Jednak opowie�ci m�wi� niezmiennie: �r�d�a czar�w powysycha�y.

��Ale tu na Roke�

��Tu na Roke nic takiego nie odczuwamy. Jeste�my chronieni przed sztormem, zmian� i wszelkim z�ym losem. By� mo�e nawet zbyt dobrze chronieni. Ksi���, co chcesz uczyni�?

��Wr�c� na Enlad w�wczas, kiedy b�d� m�g� dostarczy� memu ojcu jasnej odpowiedzi, co do natury tego z�a i lekarstwa na nie.

Raz jeszcze Arcymag spojrza� na niego�� i tym razem, pomimo ca�ego swojego przygotowania, Arren odwr�ci� wzrok. Nie wiedzia� dlaczego to zrobi�, bowiem w spojrzeniu tych ciemnych oczu nie by�o gniewu. By�o bezstronne, spokojne i pe�ne wsp�czucia.

Wszyscy na Enlad powa�ali jego ojca, a on by� jego synem. Wszyscy zawsze widzieli w nim Arrena, dziedzica Enlad, syna panuj�cego ksi�cia, i nikt nigdy nie patrzy� na niego w ten spos�b�� jak na samego Arrena. Nieprzyjemna by�a mu my�l, �e boi si� wzroku Arcymaga, lecz mimo to nie m�g� odwzajemni� spojrzenia. Zdawa�o si� ono jeszcze bardziej poszerza� otaczaj�cy go �wiat i nie tylko Enlad stawa�a si� bez znaczenia. On sam w oczach Arcymaga wydawa� si� by� male�k� figurk�, prawie niewidoczn� na tle ogromu otoczonych morzem l�d�w, nad kt�rymi zawis�a ciemno��.

Siedzia�, skubi�c jasnozielony mech rosn�cy w szczelinach marmurowych p�yt, i kiedy nagle odezwa� si�, jego g�os, kt�ry dopiero w ostatnim czasie nabra� g��bszych ton�w, zabrzmia� cienko i ochryple:�� Zrobi�, co mi ka�esz.

��Twoim obowi�zkiem jest pos�usze�stwo wobec ojca, nie wobec mnie�� odpar� Arcymag.

Wci�� nie spuszcza� oczu z Arrena, lecz teraz ch�opiec odwzajemni� mu spojrzenie. Czyni�c sw�j akt poddania, zatraci� si� ca�kowicie i wreszcie zobaczy� Arcymaga naprawd�. Zobaczy� najwi�kszego czarodzieja Ziemiomorza, cz�owieka, kt�ry zatka� Czarn� Studni� Fundaur, zdoby� pier�cie� Erretha-Akbe z Grobowc�w Atuanu i zbudowa� w Nepp niewzruszon� tam�; �eglarza, kt�ry pozna� morza od Astowell do Selidoru; jedynego �yj�cego W�adc� Smok�w. Ten oto cz�owiek kl�cza� przy fontannie, niski i niem�ody, o �agodnym g�osie i oczach g��bokich jak zmierzch.

Arren w po�piechu, niezgrabnie powsta� i uroczy�cie ukl�kn�� na oba kolana.

��M�j panie�� powiedzia�, zaj�kuj�c si�.�� Pozw�l, abym ci s�u�y�.

Jego pewno�� siebie znik�a, twarz p�on�a, a g�os dr�a�.

U biodra nosi� miecz w pochwie z nowej sk�ry, ozdobionej wyt�aczanymi w czerwieni i z�ocie deseniami; lecz sam miecz by� g�adki, z wys�u�on� posrebrzan� r�koje�ci� w kszta�cie krzy�a. Wydoby� go teraz w po�piechu�� podaj�c r�koje�� Arcymagowi, jak wasal ho�duj�cy ksi�ciu.

Arcymag nie wyci�gn�� r�ki, aby dotkn�� miecza.

Spogl�da� przez chwil� na or�. Potem podni�s� wzrok na Arrena.

��On jest tw�j, nie m�j�� powiedzia�.�� A ty nie jeste� niczyim s�ug�.

��Ojciec m�j powiedzia�, �e mog� zosta� na Roke, dop�ki nie dowiem si�, czym jest to z�o, i dop�ki si� czego� nie naucz�. Nie mam �adnych zdolno�ci i nie s�dz�, abym posiada� jak�� moc, lecz w�r�d moich przodk�w byli magowie� Gdybym m�g� w jaki� spos�b pom�c ci, panie�

��Zanim twoi przodkowie zostali magami�� odpar� Arcymag�� byli kr�lami.

Powsta�, energicznym krokiem podszed� do Arrena i ujmuj�c jego r�k�, pom�g� mu wsta�.

��Wdzi�czny ci jestem za to, �e ofiarowa�e� mi swoj� s�u�b� i cho� teraz jej nie przyjmuj�, by� mo�e zwr�c� si� o ni�, kiedy wsp�lnie naradzimy si� nad tymi sprawami. Ofiar� szczerego serca nie �atwo odrzuci�. Trudno te� wzgardzi� mieczem syna Morreda! Teraz id�! Ch�opiec, kt�ry ci� tutaj przyprowadzi�, zadba, aby� m�g� si� naje��, wyk�pa� i odpocz��. Id� ju�!�� I pchn�� Arrena lekko mi�dzy �opatki, z poufa�o�ci�, na jak� dotychczas nikt sobie nie pozwoli�. M�ody ksi��� nie wybaczy�by tego nikomu innemu, lecz dotkni�cie Arcymaga by�o jak pasowanie na rycerza.

Arren by� ch�opcem pe�nym �ycia. Znajdowa� rado�� w grach, czerpa� dum� i przyjemno�� ze sprawno�ci umys�u i cia�a, ochoczo wype�nia� obowi�zki wynikaj�ce z zarz�dzaniu ksi�stwem. Jednak niczemu nie po�wi�ca� si� w pe�ni. Wszystko przychodzi�o mu �atwo i ze wszystkiego �atwo si� wywi�zywa�. Wszystko by�o gr�, w kt�rej z przyjemno�ci� bra� udzia�. Lecz teraz o�y�a w nim jaka� g��bia. Nie sprawi�y tego gry, ani marzenia, lecz honor, niebezpiecze�stwo, m�dro��, pokryta bliznami twarz, spokojny g�os i ciemna r�ka, niedba�a o sw� moc, trzymaj�ca lask� z cisowego drewna. Na owej lasce, w miejscu gdzie spoczywa�a d�o�, widnia� inkrustowany srebrem w czarnym drewnie Zagubiony Run Kr�l�w.

Pierwszy krok, pozostawiaj�cy za sob� dzieci�stwo, dokona� si� nagle, bez patrzenia w prz�d lub w ty�, bez �adnych �rodk�w ostro�no�ci, nie zostawiaj�c niczego w zanadrzu.

Zapominaj�c o dworskich po�egnaniach, Arren pospieszy� do drzwi, skr�powany H pos�uszny, lecz rozpromieniony. Arcymag d�ugo patrzy� za nim kiedy odchodzi�.

Ged sta� jeszcze przez jaki� czas ko�o fontanny, a potem uni�s� g�ow� ku sk�panemu w s�o�cu niebu.�� Mi�y pos�aniec ze z�ymi nowinami�� powiedzia� p�g�osem, jak gdyby do fontanny. Lecz ta nie s�ucha�a, dalej szepcz�c w swym w�asnym, srebrnym j�zyku, a on przys�uchiwa� si� jej przez chwil�. Potem podszed� do innych drzwi, kt�rych Arren nie widzia� i kt�re tylko niewiele oczu mog�o zobaczy�. Mistrzu Od�wierny�� powiedzia�.

Pojawi� si� niewielki cz�owiek w nieokre�lonym wieku. Nie by� m�ody, wi�c nale�a�oby nazwa� go starym, lecz s�owo to nie pasowa�o do niego. Twarz mia� such�, koloru ko�ci s�oniowej, a mi�y u�miech rze�bi� d�ugie, p�koliste bruzdy na jego policzkach.

��O co chodzi, Ged?�� zapyta�.

Byli sami, a on by� jedn� z siedmiu os�b na �wiecie, kt�re zna�y prawdziwe imi� Arcymaga. Pozosta�ymi byli: Mistrz Dawca Imion z Roke; Ogion Milcz�cy, czarodziej z Re Albi, kt�ry dawno temu nada� Gedowi to imi� na g�rze Gont; Bia�a Pani z Gont, Tenar Nosz�ca Pier�cie�; wioskowy czarodziej z Iffish imieniem Vetch; i r�wnie� na Iffish�� �ona cie�li, matka trzech c�rek, Yarrow, nie maj�ca poj�cia o czarach, lecz znaj�ca si� na innych rzeczach; i w ko�cu, po drugiej stronie Ziemiomorza, na najdalszym Zachodzie, dwa smoki: Orm Embar i Kalessin.

��Powinni�my spotka� si� dzi� w nocy�� powiedzia� Arcymag.�� P�jd� do Tkacza. I po�l� po Kurremkarmerruka. Niech od�o�y swoje listy, da odetchn�� studentom cho� jeden wiecz�r i przyb�dzie do nas, niekoniecznie we w�asnej osobie. Zajmiesz si� pozosta�ymi?

��Tak�� odpar� Od�wierny u�miechaj�c si�, i znikn��. Arcymag te� odszed�. Tylko fontanna szepta�a dalej do siebie, pogodna w s�o�cu wczesnej wiosny.

Gdzie� na zach�d od Wielkiego Domu Roke, a czasami i gdzie� na po�udnie od niego, mo�na zobaczy� Las Immanentny. Nie ma go na mapach i nikt nie mo�e znale�� drogi do niego, z wyj�tkiem tych, kt�rzy j� znaj�. Lecz nawet nowicjusze, mieszczanie i farmerzy mog� go zobaczy�, cho� zawsze z pewnej odleg�o�ci.�� Las wysokich drzew, kt�rych li�cie, przy ca�ej swej zielono�ci, nawet wczesn� wiosn� przeb�yskuj� z�otem. I wszyscy oni�� nowicjusze, mieszczanie, farmerzy�� uwa�aj�, �e Las porusza si� w jaki� tajemniczy spos�b. Lecz myl� si�, gdy� Las jest nieruchomy. Jego korzenie s� korzeniami bytu. To porusza si� wszystko wok�.

Ged szed� przez pola, pozostawiwszy za sob� Wielki Dom. Zdj�� bia�y p�aszcz, gdy� s�o�ce sta�o w zenicie. Farmer, orz�cy br�zow� rol� na zboczu wzg�rza, uni�s� r�k� w ge�cie pozdrowienia. Ged odpowiedzia� mu w ten sam spos�b. Ma�e ptaszki �piewaj�c wzlatywa�y w powietrze. Wysoko w g�rze sok� kre�li� szerokie �uki na niebie. Ged spojrza� w tamt� stron� i znowu uni�s� r�k�. Ptak zanurkowa� w d� jak pierzasta strza�a i wyl�dowa� prosto na wystawionym nadgarstku, �ciskaj�c go ��tymi szponami. Nie by� to krogulec, lecz wielki Sok� z Roke, pasiasty, bia�obr�zowy sok�-rybo��w. Spojrza� z ukosa na Arcymaga okr�g�ym, jasnoz�otym okiem, potem k�apn�� dziobem i ponownie spojrza�, tym razem wprost.

��Nieustraszony�� powiedzia� m�czyzna do ptaka w j�zyku Tworzenia.�� Nieustraszony.

Wielki sok� uderzy� skrzyd�ami i mocniej zacisn�� szpony, wpatruj�c si� w niego.

Daleko na zboczu, pod jasnym niebem, farmer zatrzyma� si�, aby popatrze�. Pewnego razu, jesieni�, widzia�, jak Arcymag przywo�a� ptaka, kt�ry tak samo usiad� mu na nadgarstku, a po chwili nie by�o ju� m�czyzny, tylko dwa soko�y dosiadaj�ce wiatru.

Tym razem rozdzielili si�: ptak poszybowa� wysoko w powietrze, a Arcymag poszed� dalej zaoranym polem.

Doszed� do �cie�ki prowadz�cej do Lasu Immanentne-go, zawsze prostej, bez wzgl�du na to jak bardzo wok� niej poskr�cany jest czas i �wiat. Pod��aj�c ni�, zanurzy� si� wkr�tce w cieniu drzew.

Pnie niekt�rych z nich by�y olbrzymie. Widz�c je, nabiera�o si� wreszcie pewno�ci, �e Las nigdy nie m�g� si� porusza�. By�y jak odwieczne wie�e�� poszarza�e ze staro�ci, a ich korzenie jak ska�y wro�ni�te w ziemi�. Jednak, niekt�re z najstarszych mia�y przerzedzone li�cie i obumar�e ga��zie. Nie by�y nie�miertelne. Pomi�dzy olbrzymami ros�y m�ode drzewa: wysokie i mocne, o jasnych koronach listowia, i ledwo wyros�e, drobne li�ciaste r�d�ki, nie wy�sze od dziewczyny.

Rozk�adaj�ce si� od lat li�cie sprawia�y, �e gleba pod drzewami by�a mi�kka i �yzna. Ros�y w niej paprocie i inne drobne ro�liny le�ne, lecz nie by�o tam innych drzew, opr�cz tego jednego gatunku, kt�ry nie ma nazwy w haryckim j�zyku Ziemiomorza. Powietrze pod drzewami pachnia�o ziemi� i �wie�o�ci�, a w ustach czu�o si� smak �r�dlanej wody.

W przesiece powsta�ej przed laty na skutek upadku olbrzymiego drzewa, Ged spotka� Mistrza Tkacza, kt�ry mieszka� w lesie i opuszcza� go z rzadka lub wcale. Jego w�osy by�y ��te jak mas�o. Nie pochodzi� z Archipelagu. Od czasu odzyskania Pier�cienia Erretha-Akbe barbarzy�cy z Kargadu zaprzestali najazd�w, zawarli pok�j i zaj�li si� handlem z L�dami Wewn�trznymi. Nie by� to przyjazny lud i do innych odnosi� si� z rezerw�. Jednak co jaki� czas m�ody wojownik lub syn kupca przybywa� na Zach�d gnany ��dz� przyg�d lub pragnieniem poznania sztuki magicznej. Tak w�a�nie by�o dziesi�� lat temu z Mistrzem Tkaczem z mieczem u pasa i w czerwonym pi�ropuszu na g�owie, m�ody dzikus z Karego-At pojawi� si� pewnego deszczowego poranka na Roke.�� Przybywam, aby si� uczy栗 rzek� do Mistrza Od�wiernego w�adczym tonem w �amanym j�zyku harydzkim. A teraz sta� w zielonoz�otym �wietle pod drzewami: wysoki, jasnosk�ry m�czyzna, o d�ugich w�osach i dziwnych zielonych oczach�� Mistrz Tkacz Ziemiomorza.

By� mo�e i on zna� prawdziwe imi� Arcymaga, lecz je�li tak, to nigdy go nie wym�wi�. Przywitali si� w milczeniu.

��Czemu si� tak przygl�dasz?�� zapyta� Arcymag.

��Paj�kowi�� odpowiedzia�.

Na polanie, pomi�dzy dwoma wysokimi �d�b�ami trawy, paj�k utka� sie�: zawieszony w powietrzu delikatny kr�g. Srebrne nici �apa�y �wiat�o s�o�ca. Paj�k czai� si� w samym �rodku sieci: szaroczarny stw�r, nie wi�kszy od �renicy oka.

��On te� jest tkaczem�� powiedzia� Ged, przygl�daj�c si� uwa�nie misternej paj�czynie.

��Co to jest z�o?�� zapyta� m�odszy m�czyzna.

��Paj�czyna, kt�r� tkamy my, ludzie�� odpar� Ged.

W tym lesie nie by�o s�ycha� �piewu ptak�w. Ged i Tkacz stali milcz�cy w gor�cych promieniach po�udniowego s�o�ca. Otacza�y ich tylko drzewa i cienie.

��S� wie�ci z Narveduen i Enlad; te same.

��Jak r�wnie� z po�udnia i po�udniowego zachodu, z p�nocy i p�nocnego zachodu�� powiedzia� Tkacz, nie spuszczaj�c oczu z okr�g�ej paj�czyny.

��Spotkamy si� tutaj wieczorem. To najlepsze miejsce na narad�.

��Nie znam �adnej odpowiedzi�� Tkacz spojrza� na Geda, a jego zielone oczy by�y zimne.�� Boj� siꠗ powiedzia�.�� Wsz�dzie wok� czai si� strach. Strach jest w korzeniach.

��Tak�� odpar� Ged.�� S�dz�, �e musimy spojrze� w g��bokie �r�d�a. Zbyt d�ugo cieszyli�my si� �wiat�em s�o�ca i pokojem, kt�ry nasta� po odzyskaniu pier�cienia. Poprzestawali�my na ma�ych rzeczach, �owili�my na p�yciznach. Dzi� w nocy musimy poszuka� odpowiedzi w g��binach.�� I pozostawi� Tkacza samego, wci�� wpatrzonego w paj�ka zawieszonego w rozs�onecznionej trawie.

Ged usiad� na skraju lasu, gdzie li�cie wielkich drzew zwiesza�y si� okapem nad zwyczajn� ziemi�. Wspar�szy plecy o pot�ny korze�, u�o�y� lask� na kolanach. Zamkn�� oczy, i jakby odpoczywa�. Musia� teraz wys�a� duchowe pos�anie ponad wzg�rzami i polami Roke, na p�noc, ku atakowanemu przez morze przyl�dkowi, gdzie wznosi si� Samotna Wie�a.

��Kurremkarmerruk�� powiedzia� w duchu, a Mistrz Dawca Imion uni�s� wzrok znad grubej ksi�gi zawieraj�cej prawdziwe nazwy korzeni, zi�, li�ci, nasion i p�atk�w, kt�re odczytywa� swoim uczniom i rzek�.�� Tu jestem, m�j panie.

A potem zmieni� si� w s�uch�� wysoki, chudy, stary m�czyzna z bia�ymi w�osami pod ciemnym kapturem. Studenci przy swoich pulpitach w komnacie w wie�y spojrzeli na niego, a potem po sobie nawzajem.

��Przyb�dꠗ powiedzia� Kurremkarmerruk, i pochyliwszy g�ow� nad ksi�g� zwr�ci� si� do uczni�w.�� I tak p�atek kwiatu dzikiego czosnku ma swoj� nazwꠗ iebera, a tak�e dzia�ka kielicha�� partonath, r�wnie� �odyga, li�� i korze� wszystkie one maj� swoje prawdziwe nazwy�

Pod swoim drzewem Ged Arcymag, kt�ry zna� prawdziwe imi� ka�dej cz�stki dzikiego czosnku nie s�ucha� ju� tego, tylko wyci�gn�� wygodnie nogi i zapad� w sen. Spa� spowity �wiat�em, mi�dzy nakrapianymi cieniem li��mi.

Szko�a na Roke by�a miejscem, do kt�rego przysy�ano ze wszystkich L�d�w Wewn�trznych Ziemiomorza ch�opc�w wykazuj�cych zdolno�ci czar�w, aby poznali najg��bsze tajniki sztuki magicznej. Tutaj stawali si� biegli w r�nych rodzajach czar�w. Poznawali nazwy, runy, sposoby zakl��, wszystko co powinno i czego nie powinno si� robi� i dlaczego. Tam, po d�ugiej praktyce, je�li tylko zdolno�ci r�k, ducha i umys�u sz�y w parze ze sob�, mogli otrzyma� godno�� czarodzieja i lask� mocy. Tylko na Roke kszta�ci�o si� prawdziwych czarodziei, a poniewa� byli oni potrzebni na ka�dej wyspie, praktykowanie magii sta�o si� dla ludzi tak niezb�dne jak chleb i tak mi�e jak muzyka. Szko�a Czar�w cieszy�a si� wielkim powa�aniem. Dziewi�ciu Mag�w, Mistrz�w Szko�y uwa�ano za r�wnych wielkim ksi�ciom Archipelagu. Za� ich Mistrz, Stra�nik Roke, Arcymag, nie odpowiada� przed nikim, za wyj�tkiem Kr�la Wszystkich Wysp, a i to tylko z poczucia wierno�ci i dobroci serca. Nawet Kr�l nie m�g�by zmusi� tak wielkiego maga do przestrzegania zwyk�ego prawa, je�li jego wola by�aby inna. Przez stulecia bezkr�lewia Arcymagowie z Roke dochowywali wierno�ci i s�u�yli prawu. Wszystko na Roke dzia�o si� od wiek�w bez zmian�� szko�a zdawa�a si� by� wyzbyta wszelkich k�opot�w, a �miech ch�opc�w d�wi�cza� echem w�r�d dziedzi�c�w i szerokich, ch�odnych korytarzy Wielkiego Domu.

Przewodnikiem Arrena po Szkole by� kr�py ch�opak, kt�rego p�aszcz spina�a pod szyj� srebrna brosza�� znak, �e zako�czy� nowicjat i jest promowanym czarodziejem staraj�cym si� o lask�. Na imi� mia� Hazard.�� Moi rodzice mieli sze�� c�rek�� wyja�ni��� wi�c si�dme dziecko, jak powiedzia� m�j ojciec, to igranie z losem, czysty hazard.

By� mi�ym towarzyszem, bystrym i wygadanym. Kiedy indziej Arrena cieszy�oby jego poczucie humoru, lecz ten dzie� dostarczy� mu a� nadto wra�e�. Prawd� m�wi�c, niemal go nie s�ucha�. A Hazard, z naturalnej potrzeby zwr�cenia na siebie uwagi, zacz�� wykorzystywa� roztargnienie go�cia. Najpierw opowiada� mu o Szkole r�ne dziwne rzeczy, potem r�ne dziwne k�amstwa. A na to wszystko Arren odpowiada� tylko �tak� lub �rozumiem�, a� Hazard pomy�la�, �e ma do czynienia z wyj�tkowym g�upcem.

��Oczywi�cie oni tutaj nic nie gotuj��� wyja�ni�, oprowadzaj�c Arrena po ogromnej kamiennej kuchni, pe�nej �ycia w blasku miedzianych kot��w, stukocie tasak�w i szczypi�cym w oczy zapachu cebuli.

��To tylko na pokaz. Zbieramy si� w refektarzu i ka�dy wyczarowuje sobie to, na co ma ochot�. A jaka oszcz�dno�� na zmywaniu!

��Tak, rozumiem�� odpar� grzecznie Arren.

��Oczywi�cie nowicjusze, kt�rzy nie umiej� jeszcze odpowiednich zakl��, w pierwszych miesi�cach pobytu tutaj trac� sporo na wadze, ale w ko�cu si� ucz�. Jest tu pewien ch�opak z Havnor, kt�ry stale pr�buje wyczarowa� pieczone kurcz�, lecz wci�� wychodzi mu kasza jaglana. Jako� nie bardzo mo�e si�gn�� czarami poza t� kasz�. Wczoraj uda�o mu si� z suszonym �upaczem.

Hazard a� ochryp� od wysi�ku, z jakim pr�bowa� wzbudzi� w swym go�ciu cho� odrobin� zdumienia lub niedowierzania, w ko�cu zrezygnowa� i zamilk�.

��Sk�d� z jakiego kraju pochodzi Arcymag?�� zapyta� Arren, nawet nie raczywszy rzuci� okiem na wspania�� galeri�, kt�r� w�a�nie szli, miejsce o pi�knie rze�bionych �cianach i �ukowym sklepieniu, wyobra�aj�cym Drzewo Tysi�ca Li�ci.

��Z Gont�� odpar� Hazard.�� By� tam wioskowym pastuchem k�z.

Ten prosty i zwyczajny fakt sprawi�, �e ch�opiec z Enlad spojrza� na Hazarda z niedowierzaniem i zarazem pot�pieniem.

��Pastuchem k�z?

��Wi�kszo�� Gontyjczyk�w to pastuchy, wyj�wszy pirat�w i czarodziei. Nie powiedzia�em, �e jest pastuchem teraz!

��Lecz jak pastuch mo�e zosta� Arcymagiem?

��Tak samo jak i ksi���! Wystarczy, �e przyb�dzie na Roke i przewy�szy wszystkich Mistrz�w, wykradnie Pier�cie� z Atuanu, przep�ynie Smoczy Szlak i stanie si� najwi�kszym czarodziejem od czas�w Errwtha-Akbe�� jak�e inaczej?

Wyszli z galerii p�nocnymi drzwiami. Zaorane zbocza wzg�rz, dachy miasta Thwil i daleka zatoka ton�y w cieple i blasku p�nego popo�udnia. Zatrzymali si�, aby porozmawia�.

��Oczywi�cie by�o to ju� dawno temu�� ci�gn�� Hazard.�� Nie zrobi� wiele od czasu, kiedy zosta� Arcymagiem. Zreszt� oni nigdy nic nie robi�. Przypuszczam, �e siedz� na Roke i pilnuj� R�wnowagi. A poza tym on jest ca�kiem stary.

��Stary? Ile ma lat?

��Och, czterdzie�ci lub pi��dziesi�t.

��Widzia�e� go?

��Oczywi�cie, �e go widzia�em�� odpowiedzia� szorstko Hazard. Wyj�tkowy g�upiec okaza� si� r�wnie� wyj�tkowym snobem.

��Czy cz�sto go spotykasz?

��Nie. On trzyma si� z dala. Lecz w dniu, kiedy przyby�em na Roke, widzia�em go na Dziedzi�cu Fontanny.

��W�a�nie tam dzisiaj z nim rozmawia�em�� powiedzia� Arren. Jego ton sprawi�, �e Hazard spojrza� na niego i udzieli� wyczerpuj�cej odpowiedzi.

��To by�o trzy lata temu. Tak by�em przestraszony, �e nawet na niego nie spojrza�em. Oczywi�cie by�em bardzo m�ody. A poza tym trudno tam cokolwiek wyra�nie dostrzec. Przede wszystkim pami�tam jego g�os i szmer fontanny. Po chwili doda��� ma gontyjski akcent.

��Gdybym umia� rozmawia� ze smokami w ich w�asnym j�zyku, by�oby mi oboj�tne, jaki ma akcent�� odpar� Arren.

Gdy to powiedzia�, Hazard spojrza� na niego z wi�ksz� sympati� i zapyta�.�� Czy przyby�e� tutaj, aby wst�pi� do szko�y, ksi���?

��Nie, przywioz�em Arcymagowi wie�ci od mego ojca.

��Enlad jest jednym z Ksi�stw Kr�lestwa, czy� nie?

��Enlad, Hien i Way. Niegdy� jeszcze Havnor i Ea, ale linia kr�lewska wygas�a na tych wyspach. Hien wywodzi swych panuj�cych od Gemala z Morza Urodzonego Przez Mahariona. Way od Akambara i Rodu Shelieth. Enlad, najstarsze ksi�stwo, od Morreda, przez jego syna Serriadha i R�d Enlad.

Arren recytowa� te genealogiczne powi�zania z rozmarzon� min� ucznia wypowiadaj�cego zadan� lekcj�, lecz my�lami b��dzi� gdzie indziej.

��Jak s�dzisz, czy do�yjemy dnia, kiedy Kr�l znowu zasi�dzie na swoim tronie w Havnor?

��Nigdy si� nad tym specjalnie nie zastanawia�em.

��Na Ark, sk�d pochodz�, ludzie wiele o tym my�l�. Jak wiesz, od czasu, gdy zawarto pok�j, jeste�my cz�ci� Ksi�stwa Hien. Ile to ju� lat min�o, siedemna�cie lub osiemna�cie, od czasu kiedy Pier�cie� Znaku Kr�lewskiego powr�ci� do Wie�y Kr�l�w w Havnor? Kr�tko potem by�o lepiej, lecz teraz jest znowu gorzej, gorzej ni� kiedykolwiek. Najwy�szy czas, aby na tronie Ziemiomorza znowu zasiad� kr�l dzier��cy Znak Pokoju. Ludzie s� zm�czeni wojnami i najazdami, kupcami, kt�rzy ��daj� zbyt wysokich cen, ksi���tami, kt�rzy nak�adaj� zbyt wysokie podatki i ca�ym tym chaosem, wynikaj�cym z nieudolnych rz�d�w. Roke przewodzi, lecz nie mo�e rz�dzi�. Tu znajduje si� o�rodek R�wnowagi, lecz W�adza winna spoczywa� w kr�lewskich r�kach.

Hazard m�wi� z prawdziwym przej�ciem, odrzuciwszy wszelkie b�aze�stwa, a� w ko�cu uda�o mu si� przyku� uwag� Arrena.

��Enlad jest bogatym i spokojnym krajem�� rzek� wolno m�ody ksi���.�� Nigdy nie bra� udzia�u w �adnych realizacjach. S�yszeli�my o k�opotach na innych wyspach. Lecz trzeba pami�ta�, �e od o�miuset lat�� od �mierci Mahariona�� tron Kr�la Havnor stoi pusty. I gdyby teraz si� pojawi� nowy w�adca, czy wszystkie wyspy uzna�yby go?

��Gdyby przyby� w pokoju i sile, gdyby Roke i Havnor uzna�y jego prawo�

��Lecz jeszcze proroctwo, kt�re musi si� spe�ni�, czy� nie? Maharion powiedzia�, �e nast�pny kr�l musi by� magiem.

��Mistrz Kantor pochodzi z Havnor, interesuje si� t� spraw� i od trzech lat wci�� wbija nam do g��w s�owa przepowiedni. Maharion powiedzia� tak: Ten odziedziczy tron m�j, kto �ywy przemierzy ciemn� krain� i dotrze do dalekich brzeg�w dnia.

��Zatem mag.

��Tak, bowiem tylko czarodziej lub mag mo�e zej�� do krainy zmar�ych i stamt�d powr�ci�. Powr�ci栗 tak, lecz nie�� przemierzy�. Przecie� wszyscy zawsze m�wi� o niej, �e ma tylko jedn� granic�, a poza tym nic, �adnego kresu. Wi�c czym s� te dalekie brzegi dnia? Tak brzmi proroctwo Ostatniego Kr�la, przeto kt�rego� dnia narodzi si� kto�, kto je wype�ni. Roke uzna go i przyb�d� do niego wszystkie wojska, floty i narody. I znowu w centrum �wiata, w Wie�y Kr�l�w w Havnor zapanuje majestat kr�lewski. A ja przyby�bym tam i s�u�y� prawdziwemu kr�lowi ca�ym moim sercem i sztuk�.

Hazard zako�czy� z zapa�em i zaraz roze�mia� si�, wzruszywszy ramionami, aby Arren nie pomy�la� przypadkiem, �e si� nadmiernie przej��. Lecz Arren spogl�da� na niego z �yczliwo�ci�, my�l�c �Czu�by do kr�la to samo, co ja czuj� do Arcymaga�. Jednak g�o�no powiedzia� tylko:�� Kr�l powinien mie� wok� siebie takich ludzi jak ty.

Stali�� ka�dy pogr��ony we w�asnych my�lach, czuj�c jednak zawi�zan� mi�dzy nimi ni� porozumienia�� dop�ki w Wielkim Domu nie zabrzmia� d�wi�czny gong.

��Prosz�!�� ockn�� si� Hazard.�� Dzi� na kolacj� soczewica i zupa cebulowa. Chod�my.

��Wydawa�o mi si�, i� m�wi�e�, �e tutaj nic nie gotuj��� zdziwi� si� Arren, wci�� rozmarzony, pod��aj�c za swoim towarzyszem.

��Och, czasami im si� zdarza� przez pomy�k�

Kolacja by�a obfita, konkretna, i nie mia�a nic wsp�lnego z magi�. Gdy zjedli, wyszli na spacer. Szli przez pola pogr��one w delikatnym, b��kitnym zmierzchu.

To jest Pag�rek Roke�� powiedzia� Hazard, gdy zacz�li si� wspina� na okr�g�e wzg�rze. Pokryta wieczorn� ros� trawa muska�a ich nogi, a z do�u, od bagnistej Thwilburn, s�ycha� by�o ch�r ropuch, witaj�cych pierwsze ocieplenie i coraz kr�tsze, gwia�dziste noce.

By�o co� tajemniczego w tym kawa�ku ziemi.

��To wzg�rze pierwsze wy�oni�o si� z morza, kiedy wypowiedziano Pierwsze S�owo�� rzek� cicho Hazard.

��I ostatnie si� zanurzy, kiedy nadejdzie czas odtwarzania rzeczy�� odpar� Arren.

��Zatem jest to bezpieczne miejsce�� stwierdzi� Hazard, otrz�saj�c si� z dreszczu przestrachu, lecz ju� po chwili, przej�ty, krzykn���� patrz! Las!

Na po�udnie od Pag�rka pojawi�o si� na ziemi silne �wiat�o, jak gdyby k�ad� si� tam blask wschodz�cego ksi�yca. Lecz by�a to tylko z�uda, gdy� cienki sierp w�a�nie chyli� si� ku zachodowi nad szczytem wzg�rza. W promieniach tego �wiat�a wida� by�o jakie� dr�enie, podobne do ruchu li�ci na wietrze.

��Sk�d to �wiat�o?

��Wydobywa si� z Lasu�� musz� tam by� Mistrzowie. Podobno p�on�� on takim �wiat�em, zbli�onym do �wiat�a ksi�yca, kiedy spotkali si� tam pi�� lat temu, aby wybra� Arcymaga. Ale dlaczego zebrali si� teraz? Czy to nie z powodu wie�ci, jakie przywioz�e�?

��By� mo�e�� odpar� Arren.

Hazard podniecony niespokojnie, chcia� natychmiast wraca� do Wielkiego Domu, aby wys�ucha� wszelkich pog�osek o tym, co te� mo�e wr�y� tak nagle zebrana Rada Mistrz�w. Arren ruszy� z nim, lecz cz�sto ogl�da� si� za siebie, patrz�c na dziwne, promieniuj�ce �wiat�o, dop�ki nie skry�o go zbocze wzg�rza, pozostawiaj�c tylko zachodz�cy w nowiu ksi�yc i wiosenne gwiazdy.

Le�a� z otwartymi oczyma, sam w ciemno�ci kamiennej celi, przeznaczonej na sypialni�. Przez ca�e swe �ycie spa� na ��ku pod mi�kkimi futrami. Nawet na dwudziesto-wios�owej galerze, na pok�adzie kt�rej przyby� z Enlad, zapewniono m�odemu ksi�ciu wi�ksze wygody ni� tutaj: s�omiany siennik na kamiennej pod�odze i wystrz�piony, woj�okowy koc. Lecz by�o mu to zupe�nie oboj�tne. Jestem w samym centrum �wiata�� my�la��� Mistrzowie naradzaj� si� w �wi�tym miejscu. Co postanowi�? Czy utkaj� czar po to, by uratowa� magi�? Czy to prawda, �e czary na �wiecie wymieraj�? Czy istnieje niebezpiecze�stwo, kt�re zagra�a nawet Roke? Zostan� tutaj. Nie wr�c� do domu. Wol� zamiata� jego pok�j ni� by� ksi�ciem na Enlad. Czy pozwoli mi zosta� i rozpocz�� nowicjat? A mo�e nie b�dzie ju� wi�cej nauczania sztuki magicznej i prawdziwych imion rzeczy? M�j ojciec ma dar czynienia czar�w, lecz ja nie, by� mo�e sztuka magiczna rzeczywi�cie zamiera na �wiecie. Chc� jednak zosta� z nim, nawet gdyby straci� ca�� swoj� moc i sztuk�. Nawet gdybym mia� go ju� nie zobaczy�. Nawet gdyby nie odezwa� si� do mnie s�owem.

Rozpalona wyobra�nia ponios�a go dalej i w jednej chwili Arren zobaczy� znowu siebie, stoj�cego twarz� w twarz z Arcymagiem na dziedzi�cu pod jarz�bin�. Niebo zasnuwa�a ciemno��, drzewa sta�y bezlistne, a fontanna milcza�a. �Panie, wok� nas sztorm; lecz ja zostan� z tob� i b�d� ci s�u�y���� i wtedy Arcymag u�miechn�� si� do niego� Lecz tu wyobra�nia zawiod�a go, gdy� nie potrafi� dostrzec u�miechu na ciemnej twarzy.

Wsta� o �wicie czuj�c, �e wczoraj by� jeszcze ch�opcem, lecz dzi� jest ju� m�czyzn�. By� got�w na wszystko, ale gdy przysz�o co do czego, sta� patrz�c bezmy�lnie z otwartymi ustami.

��Ksi��e Arrenie, Arcymag pragnie z tob� m�wi栗 wiadomo�� t� przekaza� mu od drzwi nieznany nowicjusz; poczeka� chwil�, lecz umkn�� zanim Arren zdo�a� zebra� my�li, aby mu odpowiedzie�.

Zszed� z wie�y i kamiennymi korytarzami uda� si� w stron� Dziedzi�ca Fontanny, nie wiedz�c dok�d powinien i��. W korytarzu spotka� starego m�czyzn� z mi�ym u�miechem na twarzy, ��obi�cym g��bokie bruzdy na policzkach. By� to ten sam cz�owiek, kt�ry powita� go poprzedniego dnia, gdy Arren, spiesz�c do portu po raz pierwszy stan�� w drzwiach Wielkiego Domu, i kt�ry, zanim go wpu�ci�, za��da�, aby powiedzia� mu swoje prawdziwe imi�.

��T�dy�� rzek� Mistrz Od�wierny.

Sale i korytarze tej cz�ci Domu pogr��one by�y w ciszy, wolne od ch�opi�cej wrzawy i zgie�ku, o�ywiaj�cych pozosta�� cz�� budynku. Tutaj czu�o si� wiek mur�w, a czar u�yty do u�o�enia i ochrony prastarych kamiennych blok�w by� wr�cz namacalny.

Na �cianach, w pewnych odst�pach od siebie widnia�y g��boko wyryte w kamieniu znaki runiczne. Niekt�re z nich inkrustowane by�y srebrem. Ojciec nauczy� Arrena Run�w Hardu, lecz �aden z tu wyrytych nie by� mu znany, cho� odnosi� wra�enie, �e niekt�re gdzie� ju� widzia�, innych za� nie m�g� sobie wyra�nie przypomnie�.

��To tutaj, ch�opcze�� powiedzia� Od�wierny, kt�ry najwidoczniej nie przyk�ada� wagi do tytu��w takich jak �ksi��� czy �pan�.

Arren wszed� za nim do d�ugiej sali o nisko belkowanym stropie, gdzie z jednej strony d�bowa pod�oga odbija�a blask p�on�cego w kominku ognia, z drugiej za� ostro�ukie okna wpuszcza�y g�ste �wiat�o mglistego poranka. Przy kominku sta�a grupa m�czyzn. Spojrzeli na niego kiedy wchodzi�, lecz on widzia� w�r�d nich tylko jednego�� Arcymaga. Zatrzyma� si�, sk�oni� i stan�� oniemia�y.

��Arrenie, to s� Mistrzowie Roke�� przedstawi� ich Arcymag.�� Siedmiu z dziewi�ciu. Tkacz nie chcia� opu�ci� Lasu, a Dawca Imion jest w swojej wie�y, trzydzie�ci mil st�d na p�noc. Wszyscy jednak znaj� spraw�, z jak� tutaj przyby�e�, panowie, oto syn Morreda.

S�owa te nie wzbudzi�y w Arrenie �adnej dumy, a jedynie nieokre�lony l�k. Oczywi�cie by� dumny ze swego pochodzenia, lecz o sobie my�la� jedynie jako o potomku ksi���t, jednym z rodu Enlad. Morred, od kt�rego wywodzi si� jego r�d, nie �y� od dw�ch tysi�cy lat. Jego czyny nale�a�y do legendy, a nie do obecnego �wiata. Brzmia�o to tak, jak gdyby Arcymag nazwa� go synem mitu, dziedzicem marze�.

Nie �mia� spojrze� w twarz o�miu m�czyznom. Wpatrywa� si� w okuty �elazem koniec laski Arcymaga i czu� jak krew pulsuje mu w skroniach.

��Zjedzmy razem �niadanie�� powiedzia� Arcymag i poprowadzi� ich do sto�u ustawionego pod oknami. By�o tam mleko, gorzkie piwo, chleb, �wie�e mas�o i ser. Arren usiad� z innymi i zacz�� je��.

Ca�e swoje �ycie sp�dzi� w�r�d szlachty, w�a�cicieli ziemskich i bogatych kupc�w. Pa�ac jego ojca w Berili by� pe�en ludzi bogatych w rzeczy tego �wiata, kt�rzy wiele posiadali, wiele sprzedawali i kupowali. Jedli wyszukane potrawy, pili wino i g�o�no rozmawiali. Wielu dyskutowa�o, wielu schlebia�o, a wi�kszo�� szuka�a czego� dla siebie. Mimo m�odego wieku Arren wiele si� ju� nauczy� o zwyczajach i pozorach stanowi�cych natur� ludzko�ci. Lecz nigdy jeszcze nie by� w�r�d ludzi takich, jak ci. Jedli chleb, m�wili niewiele, a ich twarze by�y spokojne. Je�li czego� szukali, to z pewno�ci� nie dla siebie. Jednak byli to ludzie obdarzeni wielk� moc��� Arren rozpozna� to od razu.

Krogulec�� Arcymag, siedzia� u szczytu sto�u i cho� zdawa� si� s�ucha� wszystkiego co m�wiono, to jednak otacza�a go cisza i nikt nie odzywa� si� do niego. Arrena te� pozostawiono samego sobie, tak �e mia� czas przyj�� do siebie. Po jego lewej r�ce siedzia� Od�wierny, a po prawej siwow�osy m�czyzna o �agodnym spojrzeniu, kt�ry w ko�cu odezwa� si� do Arrena:

��Jeste�my rodakami, ksi���. Urodzi�em si� na wschodnim Enlad, niedaleko Lasu Aol.

��Polowa�em w tym lesie�� odpar� Arren. Przez chwil� rozmawiali o lasach i miastach Wyspy Mit�w, a� wspomnienie rodzinnych stron podnios�o Arrena na duchu.

Kiedy zjedli, zebrali si� znowu przed kominkiem, niekt�rzy siedz�c, inni stoj�c. Przez jaki� czas nikt si� nie odzywa�.

��Ostatniej nocy�� zacz�� Arcymag�� zebrali�my si� na narad�. D�ugo rozmawiali�my, lecz niczego nie postanowili�my. Teraz, w �wietle poranka, chcia�bym us�ysze� czy podtrzymujecie, czy te� odrzucacie swoje wczorajsze s�dy.

��To, �e niczego nie postanowili�my�� rzek� Mistrz Zielarz, kr�py, ciemnow�osy, o spokojnych oczach�� samo w sobie jest s�dem. W lesie mo�na znale�� wzory, lecz my nie znale�li�my niczego opr�cz sporu.

��Tylko dlatego, �e nie widzieli�my wzoru wyra�nie�� powiedzia� siwow�osy mag z Enlad, Mistrz Zmian.�� Wiemy za ma�o. Pog�oski z Wathort, wie�ci z Enlad. Dziwne wie�ci, godne uwagi. Lecz niepotrzebnie wznieca si� tak wielki strach, na tak w�t�ych podstawach. Nasza moc nie mo�e by� zagro�ona tylko dlatego, �e paru czarodziei zapomnia�o swoich zakl��.

��I ja tak s�dzꠗ popar� go szczup�y, bystrooki Mistrz Klucznik.

��Czy uby�o co� z naszej mocy? Czy Drzewa w Lesie nie rosn� i nie wypuszczaj� li�ci? Czy burze na niebie nie s�uchaj� naszych s��w? Kt� mo�e ba� si� o sztuk� czar�w, najstarsz� ze wszystkich kunszt�w ludzko�ci?

���aden cz�owiek�� odezwa� si� Mistrz Herold, m�ody, szczup�y, o g��bokim g�osie i ciemnej, szlachetnej twarzy�� �aden cz�owiek i �adna moc nie jest w stanie powstrzyma� dzia�ania czar�w ani uciszy� s��w mocy. S� to bowiem prawdziwe s�owa Tworzenia i ten, kto m�g�by je uciszy�, m�g�by r�wnie� odtworzy� �wiat.

��Tak�� zgodzi� si� Mistrz Zmian�� i z pewno�ci� nie by�oby go na Wathort czy Nerveduen. By�by tu, u wr�t Roke i koniec �wiata by�by bliski. Jednak nie dosz�o jeszcze do tego.

��A jednak co� jest nie tak�� odezwa� si� nast�pny i wszyscy spojrzeli na niego. By� to m�� o szerokiej piersi, solidny jak d�bowa beczka. Siedzia� przy ogniu, a jego g�os brzmia� tak �agodnie i czysto, jak d�wi�k wielkiego dzwonu. By� to Mistrz Kantor.�� Gdzie jest Kr�l, kt�ry powinien zasiada� na swym tronie w Havnor? Roke nie jest sercem �wiata. Jest nim ta wie�a, na kt�rej osadzono miecz Erretha-Akbe, i w kt�rej stoi tron Serriadha, Akambara i Mahariona. Od o�miuset lat serce �wiata jest puste! Mamy koron�, lecz nie mamy kr�la, kt�ry by j� za�o�y�.

Mamy Zagubiony Run, Run W�adzy Kr�lewskiej, Znak Pokoju, odzyskany dla nas, lecz czy mamy pok�j? Niech Kr�l zasi�dzie na tronie, a w�wczas zapanuje pok�j i nawet na najdalszych Rubie�ach czarodzieje b�d� w spokoju praktykowa� sw� sztuk�, nastanie porz�dek i w�a�ciwy czas dla ka�dej rzeczy.

��Tak�� przyzna� Mistrz Z�ota R�ka, drobny, �ywy, skromny w zachowaniu, o czystych i rozumnych oczach.�� Zgadzam si� z tob�, Mistrzu Kantorze.�� Czy nale�y si� dziwi�, �e czary schodz� na manowce, je�li wszystko schodzi na manowce? Je�li zb��dzi ca�e stado, czy czarna owca pozostanie w owczarni?

S�ysz�c to Od�wierny roze�mia� si�, lecz nie powiedzia� ani s�owa.

��Zatem uwa�acie�� odezwa� si� Arcymag�� �e nic z�ego si� nie dzieje, a je�li tak, to przyczyna le�y w tym, �e nasze kraje s� �le kierowane lub wr�cz pozbawione rz�d�w i dlatego wszystkie sztuki oraz kunszty ludzi zosta�y zaniedbane. Z tym si� zgadzam. Rzeczywi�cie tak jest, i dlatego musimy polega� na pog�oskach. Bo przecie� na po�udniu nie ma pokojowego handlu, a kt� mo�e bezpiecznie dostarczy� wie�ci z Zachodu, wyj�wszy te z Narveduen? Gdyby nasze statki wraca�y z wypraw bezpiecznie jak niegdy�, gdyby pomi�dzy wyspami Ziemiomorza istnia�a �cis�a wi�, wiedzieliby�my co dzieje si� w odleg�ych miejscach i mogliby�my dzia�a�. I s�dz�, �e teraz te� powinni�my dzia�a�! Gdy�, moi panowie, je�li Ksi��� Enlad�� jak nam przekazano�� wypowiada w zakl�ciu s�owa Tworzenia i nawet nie rozumie ich znaczenia, je�li Mistrz Tkacz m�wi, �e strach jest w korzeniach i nic wi�cej nie chce powiedzie栗 czy� to jest nik�a podstawa do niepokoju? Sztorm te� zwiastuje zrazu tylko niewielka chmurka na horyzoncie.

��Masz dar wyczuwania nieszcz��, Krogulcze�� stwierdzi� Od�wierny.�� Zawsze mia�e�. Jak s�dzisz, dlaczego tak �le si� dzieje?

��Nie wiem. Os�abiona moc. Brak zdecydowania.

Przy�mione s�o�ce. Czuj�, moi panowie, czuj� si� tak jakby�my my wszyscy, kt�rzy tutaj siedzimy i rozmawiamy, byli �miertelnie ranni i jakby powoli wycieka�a nam krew z �y��

��A ty chcia�by� nie siedzie�, tylko dzia�a�.

��Chcia�bym�� odpar� Arcymag.

��C󿠗 powiedzia� Od�wierny.�� Czy� sowa powstrzyma soko�a przed lotem?

��Ale gdzie chcesz si� uda�?�� zapyta� Mistrz Zmian, a Kantor odpowiedzia� mu.�� Odszuka� Kr�la i sprowadzi� go na tron.

Arcymag spojrza� badawczo na Kantora, lecz odrzek� tylko.�� P�jd� tam, gdzie dzieje si� z�o.

��Zatem na po�udnie lub na zach�d.

��Na p�noc i na wsch�d, je�li zajdzie potrzeba�� doda� Od�wierny.

��Lecz ty jeste� potrzebny tutaj, m�j panie�� zaprotestowa� Mistrz Zmian.�� Czy nie lepiej, zamiast szuka� po omacku w�r�d nieprzyjaznych lud�w i obcych m�rz, zosta� tutaj, gdzie magia jest pot�na i moc� swej sztuki dowiedzie� si�, w czym tkwi z�o i chaos?

��Moja sztuka nie zdaje si� na nic�� odpar� Arcymag. By�o co� w jego g�osie, co kaza�o im spojrze� na niego powa�nie i z niepokojem.�� Jestem Stra�nikiem Roke i nie�atwo przychodzi mi opu�ci� wysp�. Chcia�bym, aby wasze zamiary by�y takie same jak moje, ale na to nie ma teraz nadziei. Os�d nale�y do mnie: musz� i��.

��Poddajemy si� temu s�dowi�� powiedzia� Herold.

��Id� sam. Wy stanowicie Rad� Roke, a ona nie mo�e si� rozpa��. Jednak wezm� kogo� ze sob�, je�li zechce p�j��.�� Spojrza� na Arrena.�� Wczoraj ofiarowa�e� mi sw� s�u�b�. Tej nocy Mistrz Tkacz powiedzia�: nikt nie przybywa przypadkowo do brzeg�w Roke. Nieprzypadkowo te� syn Morreda jest pos�a�cem w tej sprawie. I przez ca�� noc nie chcia� powiedzie� nic wi�cej. Wi�c pytam ci�, Arrenie, czy p�jdziesz ze mn�.

��Tak, m�j panie�� odpar� Arren, kt�remu zasch�o w gardle.

��Ksi��e, tw�j ojciec z pewno�ci� nie pozwoli�by ci wyruszy� na tak niebezpieczn� wyprawꠗ zaprotestowa� ostrym tonem Mistrz Zmian, a potem zwr�ci� si� do Arcymaga�� ch�opiec jest m�ody i nie szkolony w czarach.

��Mych lat i czar�w starczy dla nas obu�� odpar� Arcymag.�� Arrenie, co zrobi�by ojciec?

��Pu�ci�by mnie.

��Sk�d mo�esz wiedzie�?�� zapyta� Herold.

Arren nie wiedzia�, dok�d ka�� mu p�j�� ani kiedy, ani dlaczego. By� oszo�omiony i zmieszany w obecno�ci tych powa�nych prawych, m�czyzn. Gdyby mia� czas pomy�le�, z pewno�ci� nie powiedzia�by ani s�owa. Lecz nie zd��y� zastanowi� si�, gdy Arcymag zapyta� go:�� Czy p�jdziesz ze mn�?

��Kiedy m�j ojciec wysy�a� mnie tutaj, powiedzia�: �Boj� si�, �e nadchodzi z�y czas dla �wiata, czas niebezpiecze�stw. Wol� pos�a� ciebie ni� kogo innego, gdy� ty b�dziesz w stanie os�dzi�, czy w tej sprawie my powinni�my prosi� o pomoc Wysp� Wtajemniczonych, czy te� sami j� ofiarowa�. Skoro wi�c jestem potrzebny, oddaj� si� w twoj� s�u�b�, panie.

Zobaczy� przelotny u�miech na twarzy Arcymaga.

��S�yszeli�cie�� zwr�ci� si� do siedmiu mag�w�� czy wiek lub znajomo�� czar�w mog�yby tu co� doda�?

Arren czu�, �e tamci patrz� na niego z aprobat�, lecz w dalszym ci�gu ich wzrok wyra�a� co� w rodzaju zamy�lenia lub zdziwienia. Odezwa� si� Herold, tak marszcz�c wygi�te w �uk brwi, a� utworzy�y lini� prost�.�� Nie rozumiem tego, m�j panie. Jeste� zdecydowany wyruszy栗 dobrze. By�e� tu wi�ziony jak w klatce przez pi�� lat. Lecz zawsze przedtem by�e� sam. Dlaczego teraz chcesz wyruszy� z towarzyszem?

��Gdy� nigdy przedtem nie potrzebowa�em pomocy�� odpar� Krogulec, a w jego g�osie zabrzmia�o echo gro�by czy te� ironii.�� Poza tym znalaz�em odpowiedniego towarzysza.�� Otacza�a go aura niebezpiecze�stwa i Herold nie zadawa� mu ju� wi�cej pyta�, cho� wci�� mia� niezadowolon� min�.

Wtedy Mistrz Zielarz, kt�rego spokojne oczy i ciemna sk�ra czyni�y podobnym do m�drego, cierpliwego wo�u, podni�s� si� i stan�� jak pos�g.�� Id�, m�j panie�� powiedzia��� i zabierz ch�opca. Ca�a nasza ufno�� b�dzie z tob�.

Pozostali po kolei dawali ciche przyzwolenia i pojedynczo lub parami opuszczali komnat�, a� w ko�cu ze wszystkich siedmiu pozosta� tylko Herold.

��Krogulcze�� odezwa� siꠗ nie kwestionuj� twego os�du. Powiem tylko, �e je�eli masz racj�, je�eli rzeczywi�cie R�wnowaga zosta�a naruszona i niebezpiecze�stwo wielkiego z�a jest bliskie, w�wczas podr� na Wathort czy na Rubie�e Zachodnie, lub nawet na koniec �wiata, nie jest zbyt daleka. Dok�dkolwiek jednak si� udasz, zabierzesz tam swego przyjaciela. Czy b�dzie to wobec niego uczciwe?

Stali z dala od Arrena i Herold zni�y� g�os, jednak Arcymag odpowiedzia� otwarcie.�� Uczciwe.

��Nie m�wisz mi wszystkiego, co wiesz�� rzek� Herold.

��Gdybym wiedzia�, powiedzia�bym ci. Nie wiem nic, wiele si� domy�lam.

��Pozw�l mi p�j�� z tob�.

��Kto� musi strzec wr�t.

��To rola Od�wiernego�

��Nie tylko wr�t Roke. Zosta� tutaj i obserwuj, czy s�o�ce wstaje jasne o poranku, przygl�daj si� kamiennemu murowi: kto go przekracza i w kt�r� stron� zwr�cona jest jego twarz. Gdzie� powsta� wy�om, Thorionie, gdzie� jest luka, rana i w�a�nie jej id� szuka�. Je�li mnie si� nie uda, by� mo�e ty j� znajdziesz. Lecz czekaj. Nakazuj� ci, aby� czeka� na mnie.�� M�wi� teraz w Starej Mowie, j�zyku Tworzenia, j�zyku w kt�rym tka si� wszystkie prawdziwe zakl�cia, na kt�rym opieraj� si� wszystkie akty wielkiej magii, lecz kt�ry niezwykle rzadko jest u�ywany w zwyk�ej rozmowie, chyba �e pomi�dzy smokami. Herold nie wysuwa� ju� innych argument�w, ani nie protestowa�, tylko sk�oni� spokojn� g�ow� przed Arcymagiem i Arrenem, po czym wyszed�.

Nie by�o s�ycha� nic opr�cz trzaskania ognia w kominku. Za oknami k��bi�a si� mg�a�� m�tna i bezkszta�tna.

Arcymag wpatrywa� si� w p�omienie, jak gdyby zapomnia� o obecno�ci Arrena. Ch�opiec sta� w pewnej odleg�o�ci od kominka. Nie wiedzia�, czy sam powinien wyj��, czy czeka�, a� go odprawi. By� niezdecydowany i strapiony. Czu� si� znowu jak male�ka figurka w nieokre�lonej, ciemnej i bezmiernej przestrzeni.

��Najpierw udamy si� do Miasta Hort�� przem�wi� Krogulec, odwracaj�c si� plecami do ognia.�� To miejsce dok�d nap�ywaj� wie�ci z ca�ego obszaru Rubie�y Po�udniowych. Mo�e tam dowiemy si�, gdzie i czego szuka�. Tw�j statek wci�� czeka w zatoce. Porozmawiaj z kapitanem, niech dostarczy wiadomo�ci twemu ojcu. S�dz�, �e powinni�my wyruszy� tak szybko, jak to mo�liwe. Jutro o �wicie. Przyjd� na stopnie przystani.

��Panie m�j, czego��� na chwil� g�os uwi�z� mu w gardle.�� Czego szukasz?

��Nie wiem Arrenie.

��Wi�c�

��Wi�c jak mam to znale��? Te� nie wiem. By� mo�e to co� znajdzie mnie.�� U�miechn�� si� k�tem ust do Arrena. W s�cz�cym si� z okien szarym �wietle jego twarz by�a jak z �elaza.

��Panie m�j�� odezwa� si� Arren, a g�os jego nabra� teraz mocy.�� To prawda, �e wywodz� si� od Morreda, je�li w og�le mo�na odtworzy� rodow�d tak stary. I je�li b�d� m�g� tobie s�u�y�, poczytam to sobie za najwi�ksze szcz�cie i honor. Nie ma niczego, co bardziej chcia�bym czyni�. Lecz boj� si�, �e wzi��e� mnie za kogo� znaczniejszego, ni� jestem w rzeczywisto�ci.

��Mo�e�� odpar� Arcymag.

��Nie mam �adnych wielkich dar�w ani zdolno�ci. Umiem fechtowa� si� na kr�tkie i d�ugie miecze. Umiem �eglowa�. Znam dworskie ludowe ta�ce. Umiem doprowadzi� do zgody pomi�dzy dwoma sk��conymi dworakami. Jestem niez�ym zapa�nikiem, �ucznikiem za� s�abym. Umiem �piewa�, gra� na harfie i lutni. Lecz to wszystko. Nie umiem niczego poza tym. W czym mog� by� ci potrzebny? Mistrz Herold ma racj�

��Ach, zauwa�y�e� to, czy� nie? Jest zazdrosny. Uwa�a, �e przys�uguje mu pierwsze�stwo z uwagi na przywilej starsze�stwa.

��I wi�kszych umiej�tno�ci, m�j panie.

��Zatem wola�by�, aby on poszed� ze mn�, a nie ty?

��Nie! Lecz boj� si�

��Czego si� boisz?

�zy nap�yn�y do oczu ch�opca.�� �e ci� zawiodꠗ odpar�.

Arcymag znowu odwr�ci� si� do ognia.�� Usi�d� Arrenie�� powiedzia� i ch�opiec podszed� do kamiennego siedzenia w naro�niku kominka.�� Nie wzi��em ci� za czarodzieja, ani za wojownika, ani za kogo� ju� w pe�ni ukszta�towanego. Kim jeste� tego nie wiem, cho� jestem zadowolony, �e dajesz sobie rad� z �odzi�� Kim b�dziesz tego nie wie nikt. Lecz wiem to, co najwa�niejsze�� jeste� synem Morreda i Serriadaha.

Arren milcza�.�� To prawda, m�j panie�� odezwa� si� w ko�cu.�� Ale��� Arcymag nie przerwa� mu, wi�c Arren musia� doko�czy� zdanie.�� Ale nie jestem Morredem. Jestem tylko sob�.

��Czy nie czerpiesz dumy ze swojego pochodzenia?

��Tak, jestem z niego dumny�� poniewa� czyni mnie ksi�ciem, a jest to odpowiedzialno��, co� czego nie mo�na zawie��

Arcymag skin�� �ywo g�ow�.�� To w�a�nie mia�em na my�li. Wypiera� si� przesz�o�ci, to znaczy wypiera� si� przysz�o�ci. Cz�owiek nie tworzy swego przeznaczenia: albo je akceptuje, albo si� go wyrzeka. Je�li korzenie jarz�biny rosn� p�ytko, nie utrzymaj� korony.

Arren uni�s� wzrok zaskoczony, gdy� jego prawdziwe imi�, Lebannen, oznacza�o jarz�bin�. Lecz Arcymag nie wym�wi� jego imienia.

��Twoje korzenie si�gaj� g��boko�� ci�gn�� dalej.�� Posiadasz moc i potrzebujesz miejsca aby si� rozrasta�. Oto proponuj� ci, zamiast bezpiecznego powrotu do domu na Enlad, niebezpieczn� wypraw� ku nieznanemu przeznaczeniu. Nie musisz i��. Wyb�r nale�y do ciebie, lecz to ja ci go proponuj�. Jestem zm�czony, zm�czony bezpiecznymi miejscami, dachami i �cianami, kt�re mnie otaczaj�.

Urwa� nagle, spogl�daj�c na niego przeszywaj�cym, niewidz�cym wzrokiem. Arren ujrza� g��bi� wzburzenia tego cz�owieka i to nape�ni�o go strachem. Jednak strach tym bardziej wyostrzy� rado�� i to spowodowa�o, �e z bij�cym sercem odpowiedzia�:�� Panie m�j, dokona�em wyboru�� id� z tob�.

Arren opuszcza� Wielki Dom z sercem i umys�em pe�nym zadumy i zdziwienia. Powtarza� sobie, �e jest szcz�liwy, cho� s�owo to zdawa�o si� nie pasowa� do jego nastroju. Powtarza� sobie, �e Arcymag nazwa� go silnym cz�owiekiem, cz�owiekiem zdolnym sprosta� swemu przeznaczeniu, i �e jest dumny z tej pochwa�y; lecz wcale nie odczuwa� dumy. Dlaczego? Najpot�niejszy czarodziej �wiata powiedzia� mu: �jutro po�eglujemy ku kra�com przeznaczenia�, a on skin�� g�ow� i odszed�. Czy� nie powinien odczuwa� dumy? A jednak nie czu�. Czu� tylko zdziwienie.

Zszed� stromymi, kr�tymi uliczkami Miasta Thwil i odnalaz�szy kapitana swego statku na nabrze�u powiedzia� mu:

��Wyp�ywam jutro z Arcymagiem do Wathwort i na Rubie�e Po�udniowe. Powiedz ksi�ciu, memu ojcu, �e kiedy zostan� zwolniony ze s�u�by, wr�c� do domu, do Berili.

Kapitan nie mia� zadowolonej miny. Wiedzia� dobrze, jak ksi��� Enlad mo�e przyj�� pos�a�ca z takimi wie�ciami.

��Musz� mie� pismo sporz�dzone przez ciebie, ksi��ꠗ powiedzia�.

Uznaj�c s�uszno�� takiego ��dania Arren po�pieszy� z powrotem do miasta. Czu�, �e wszystko to musi by� zrobione natychmiast. Znalaz� dziwny, ma�y sklepik, gdzie naby� kamie� z tuszem, p�dzelek i kawa�ek mi�kkiego papieru, grubego jak filc. Potem wr�ci� p�dem na nabrze�e i usiad� na skraju mola, aby napisa� do rodzic�w. Kiedy pomy�la� o matce, trzymaj�cej w r�ku ten kawa�ek papieru i czytaj�cej list, ogarn�� go smutek. By�a pogodn�, cierpliw� kobiet�, lecz Arren wiedzia�, �e to on jest �r�d�em jej rado�ci, i �e ona oczekuje jego szybkiego powrotu. Nic jej nie pocieszy podczas d�ugiej nieobecno�ci syna. List by� suchy i kr�tki. Podpisa� go znakiem miecza, opiecz�towa� kawa�kiem smo�y, kt�ry wzi�� ze stoj�cego opodal kot�a, i wr�czy� kapitanowi.

��Poczekaj�� krzykn�� potem, jak gdyby statek mia� natychmiast odp�yn��, i pobieg� z powrotem brukowanymi uliczkami do dziwnego sklepiku. Z trudem go odnalaz�, gdy� ulice Thwil by�y jakie� dziwne, zmienne�� za ka�dym razem zdawa�y si� zakr�ca� w zupe�nie innym kierunku. W ko�cu trafi� na w�a�ciw� ulic� i w�lizgn�� si� do wn�trza sklepu przez zas�on�, z glinianych, czerwonych paciork�w, zdobi�c� wej�cie. Kiedy kupowa� tusz i papier, na tacy z klamrami i broszkami zauwa�y� srebrn� brosz� w kszta�cie dzikiej r�y. Jego matka mia�a na imi� R�a.

��Bior� to�� powiedzia� w po�piechu, w�adczym tonem.

��Stara robota z Wyspy O. Widz�, �e jeste� znawc� starych wyrob�w�� zauwa�y� sklepikarz spogl�daj�c wcale nie na pi�kn� pochw�, lecz na wys�u�on� r�koje�� miecza Arrena.�� To b�dzie cztery, licz�c w ko�ci s�oniowej�� zako�czy�.

Arren zap�aci� t� raczej wyg�rowan� cen� nie targuj�c siꠗ w swojej sakiewce mia� wystarczaj�c� ilo�� ko�ci s�oniowej, s�u��cych za pieni�dze na L�dach Wewn�trznych. Zar�wno pomys� przes�ania matce upominku, jak i sam fakt zakupu nape�ni�y go rado�ci�, i gdy opuszcza� sklep, zuchwa�ym gestem po�o�y� r�k� na r�koje�ci miecza.

Ojciec podarowa� mu ten miecz w przeddzie� jego wyjazdu z Enlad. Przyj�� go z namaszczeniem i nosi��� jak gdyby mia� taki obowi�zek�� nawet na pok�adzie statku. By� dumny z jego ci�aru na biodrze, a w duchu czu� brzemi� lat tego prastarego or�a i to te� napawa�o go dum�. Przecie� by� to miecz Serriadha, syna Morreda i Elfarran. Nie by�o na �wiecie or�a starszego z wyj�tkiem miecza Erretha-Akbe osadzonego na szczycie Wie�y Kr�l�w na Havnorze. Miecz Serriadha nigdy nie le�a� od�ogiem, nigdy nie by� ukryty, lecz zawsze noszony. I cho� nie u�ywany od stuleci, nic nie straci� ze swej mocy, by� bowiem wykuty za spraw� czaru o wielkiej pot�dze. Legenda g�osi, �e nigdy nie by�, to te� nie m�g� by�, dobyty w innym celu ni� obrona �ycia. Ani dla zaspokojenia ��dzy krwi, ani ch�ci zysku czy zemsty, ani w �adnej wojnie zaborczej nie pozwoli�by sob� w�ada�. Od niego to, tego najwi�kszego skarbu rodziny, Arren otrzyma� swe powszednie imi�. Jako dziecko nazywany by� Arren-dek co oznacza ma�y Miecz.

Nigdy jednak nie u�y� swego miecza, tak samo jak jego ojciec i dziadek, bowiem na Enlad od dawna panowa� spok�j.

I teraz na ulicach tego dziwnego miasta Wyspy Czarodziei, r�koje�� miecza, kt�rej dotkn��, wyda�a mu si� obca. By�a zimna i nie pasowa�a do d�oni. Ci�ar broni przeszkadza� mu w marszu�� miecz wl�k� si� za nim hamuj�c krok. Wci�� czu� ogarniaj�ce zdziwienie, kt�re powoli nape�nia�o go ch�odem.

Zszed� do przystani, przekaza� kapitanowi brosz� dla matki i po�egna� si� z nim, �ycz�c mu szcz�liwej i spokojnej drogi do domu. Odchodz�c naci�gn�� p�aszcz na pochw�, w kt�rej tkwi�a stara, niez�omna bro� nios�ca �mier� rzecz, kt�r� odziedziczy�. Nie czu� ju� �adnej zuchwa�o�ci.�� Co ja tu robi�?�� pyta� sam siebie ju� teraz wspinaj�c si� w�skimi uliczkami, ku warownemu Wielkiemu Domowi, kt�ry wznosi� si� nad miastem.�� Jak to si� sta�o, �e nie wr�ci�em do domu? Dlaczego szukam czego�, czego nie rozumiem, z cz�owiekiem, kt�rego nie znam?

Lecz na odpowied� nie nadszed� jeszcze czas.

W ciemno�ciach przed �witem Arren na�o�y� ubranie, jakie otrzyma�.�� Str�j �eglarza, mocno znoszony, ale czysty. Zbieg� w d� przez milcz�ce sale Wielkiego Domu do wschodnich drzwi wyrze�bionych z rogu i smoczego z�ba. Mistrz Od�wierny wypu�ci� go i z u�miechem wskaza� drog�. Poszed� najwy�ej po�o�on� ulic� miasta, a potem �cie�k� prowadz�c� w d� do przystani, kt�ra znajdowa�a si� nad brzegiem zatoki, na po�udnie od dok�w Thwil. M�g� ju� rozpozna� drog�. Drzewa, dach i wzniesienia rysowa�y si� niewyra�nymi kszta�tami w p�mroku. Szare powietrze przed�witu by�o nieruchome i zimne. Wszystko sta�o bez ruchu skurczone i ponure. Tylko na wschodzie, nad ciemnym morzem rozci�ga�a si� ledwo dostrzegalna jasna linia: horyzont pochylaj�cy si� ku niewidocznemu s�o�cu.

Podszed� do stopni przystani. Nikogo tam nie by�o, nic si� nie porusza�o. W grubym marynarskim p�aszczu i we�nianej czapce by�o mu ciep�o. A mimo to dr�a�, kiedy tak sta� na kamiennych stopniach, czekaj�c w ciemno�ci.

Ciemne budynki przystani majaczy�y nad czarn� wod�. Nagle rozleg� si� st�umiony, g�uchy d�wi�k�� trzykrotne, hucz�ce uderzenie. Arren poczu�, jak w�osy unosz� mu si� na g�owie. Zobaczy� d�ugi cie� sun�cy bezg�o�nie ku niemu. By�a to ��d�, kt�ra, �lizgaj�c si� lekko po wodzie, zbli�y�a si� do mola. Zbieg� po stopniach i wskoczy� do ��dki.

��We� rumpel�� powiedzia� Arcymag�� gibka i ciemna posta� na dziobie�� i nie ruszaj si�, gdy b�d� podnosi� �agiel.

I ju� p�yn�li z rozpostartym �aglem jak bia�e skrzyd�o u masztu, �api�cym �wiat�o wstaj�cego dnia.

��Zachodni wiatr zaoszcz�dzi nam wios�owania przez zatok�. Nie w�tpi�, �e to prezent od Mistrza Klucznika. Zobacz ch�opcze, jak lekko p�ynie! O tak! Zachodni wiatr i jasny poranek z okazji wiosennego Przesilenia.

��Czy to Dalekopatrz�ca?�� Arren zna� imi� �odzi Arcymaga z pie�ni i opowiada�.

��Tak�� odpar� Krogulec, zaj�ty linami. ��dka podskakiwa�a i ta�czy�a na falach co chwila zmieniaj�c kierunek, gdy wiatr si� wzmaga�. Arren zacisn�wszy z�by stara� si� zachowa� r�wnowag�.

��P�ynie lekko, ale cokolwiek samowolnie, panie. Arcymag roze�mia� si�.

��Niech p�ynie, jak chce�� jest m�dra. S�uchaj Arrenie�� przerwa� i ukl�kn�� na �awce, zwr�ciwszy si� twarz� do ch�opca i ci�gn�� dalej.�� Nie jestem ju� teraz panem, ani ty ksi�ciem. Jestem kupcem o imieniu Jastrz�b, a ty�� moim bratankiem imieniem Arren. Podr�ujesz ze mn�, aby pozna� morza i szlaki kupieckie. Pochodzimy z Enlad. Z jakiego� miasta? Z du�ego, aby�my nie spotkali wsp�ziomk�w.

��Mo�e z Temere na po�udniowym wybrze�u? Arcymag skin�� g�ow�.

��Ale�� zauwa�y� roztropnie Arren�� wcale nie masz akcentu z Enlad.

��Wiem, mam akcent z Gontu�� przyzna� jego towarzysz i u�miechn�� si�.�� Jednak my�l�, �e b�d� m�g� po�yczy� od ciebie to, co b�dzie mi potrzebne. Zatem p�yniemy z Temere na naszej ��dce Delfin i nie jestem ju� panem, ani magiem, ani Krogulcem, tylko jak mam na imi�?

��Jastrz�b, m�j panie�� odpowiedzia� Arren i zaraz uderzy� si� r�k� po ustach.

��Wprawiaj si� bratanku�� powiedzia� Arcymag. To wymaga praktyki. Zawsze by�e� ksi�ciem. Podczas gdy ja robi�em wiele rzeczy, a dopiero na samym ko�cu zosta�em Arcymagiem. I by� mo�e jest to najmniej wa�ne z tego wszystkiego� P�yniemy na po�udnie szukaj�c niebieskich kamieni emmel, na kt�rych rze�bi si� zakl�cia. Wiem, �e osi�gaj� na Enlad wysok� cen�. U�ywaj� ich do zakl�� przeciwko reumatyzmowi, zwichni�ciom, zesztywnieniom karku� i przej�zyczeniom.

Dopiero po chwili Arren roze�mia� si�, a gdy podni�s� g�ow�, ��d� unios�a si� na d�ugiej fali i wtedy, daleko przed sob�, na kraw�dzi ocenu, ujrza� nag�y b�ysk z�ota�� skrawek s�onecznej tarczy.

Krogulec sta� z r�k� wspart� o maszt, gdy� ��dka podskakiwa�a na wzburzonych falach i �piewa� wpatruj�c si� we wschodz�ce s�o�ce wiosennego zr�wnania dnia z noc�. Arren nie zna� Starej Mowy, j�zyka czarodziei, smok�w,' ale w tych s�owach s�ysza� rado�� i chwa��. Czu�o si� w nich jaki� pot�ny, marszowy rytm, niby opadanie i wznoszenie si� p�yw�w na oceanie, niby r�wnowaga pomi�dzy noc�, a dniem, bez ko�ca nast�puj�cymi po sobie. Mewy krzycza�y na wietrze. Z prawej i lewej strony przesuwa�y si� brzegi Zatoki Thwil, gdy na drugich rozs�onecznionych falach wp�yn�li na Morze Wewn�trzne.

Z Roke do Miasta Hort nie jest daleko, jednak sp�dzili na morzu trzy dni. Arcymag rusza� niespodziewanie w t� drog�, lecz skoro ju� wyruszy� wprost rozpiera�a go niecierpliwo��. Wiatry zwr�ci�y si� przeciwko nim, gdy tylko wyp�yn�li z zaczarowanych w�d Roke, jednak Krogulec nie zakl�� �agla magicznym podmuchem, jak m�g�by to uczyni� zwyk�y zaklinacz pogody. Zamiast tego po�wi�ci� wiele czasu ucz�c Arrena, jak radzi� sobie z ��dk� przy silnym, przeciwnym wietrze na w�ciekle rozko�ysanym morzu, na wsch�d od wyspy Issel. Nast�pnej nocy pada�o, i chocia� by� to ostry, zimny deszcz marcowy, to jednak mag nie wypowiedzia� �adnego zakl�cia, aby go odegna�. Trzeciej nocy, gdy stali zakotwiczeni w spokojnej, zimnej, mglistej ciemno�ci przed wej�ciem do Przystani Hort, Arren u�wiadomi� sobie, �e przez ten kr�tki czas jaki go zna, Arcymag nie uczyni� najmniejszego czaru. Ale i tak by� to niezr�wnany �eglarz. Arren p�ywaj�c z nim w ci�gu tych trzech dni nauczy� si� wi�cej, ni� przez dziesi�� lat regat i wy�cig�w po zatoce Berili.

A mag i �eglarz s� niejako spokrewnieni: obaj zajmuj� si� si�ami morza, obaj zmuszaj� wiatry, aby im s�u�y�y, przybli�aj�c to co oddalone. Zatem Arcymag czy kupiec morski Jastrz�b, znaczy�o mniej wi�cej to samo.

�adna niezr�czno�� ch�opca nie irytowa�a go, by� towarzyski i nie mog�o by� lepszego kompana na tak� morsk� podr󿠗 rozmy�la� Arren. Jednak cz�sto zag��bia� si� w swoje w�asne my�li i milcza� przez wiele godzin, a potem gdy ju� musia� przem�wi�, jego g�os stawa� si� szorstki, patrzy� na Arrena tak, jakby go nie widzia�. Nie os�abia�o to mi�o�ci jak� ch�opiec czu� do niego, cho� to d�ugie milczenie by�o troch� przera�aj�ce. Krogulec by� mo�e czu� to, bowiem tej mglistej nocy u brzeg�w Wathort zacz�� jakby z wahaniem opowiada� Arrenowi o sobie.

��Nie chc� i�� jutro znowu mi�dzy ludzi�� rzek� w ciemno�ci�� udawa�em przed sob�, �e jestem wolny� �e na �wiecie nie ma z�a, �e nie jestem Arcymagiem, ani nawet czarodziejem, �e jestem Jastrz�biem z Temere nie obarczonym przywilejami ani odpowiedzialno�ci�, nie maj�cym do nikogo� Przerwa�, a po chwili ci�gn�� dalej: Spr�buj wybra� co� pewnego Arrenie w�wczas, kiedy od tego wyboru tak wiele zale�y. Gdy by�em m�ody, dokona�em wyboru pomi�dzy �yciem, kt�re oznacza �by�, a �yciem kt�re oznacza �czyni�. Pstr�g nie spieszy si� tak do muchy, jak ja spieszy�em si� do tego drugiego. Jednak ka�dy czyn, jakiego dokonujesz, ka�dy akt wi��e si� ze sob� i ze swoimi konsekwencjami. I czyn ten musisz ci�gle i ci�gle ponawia�. Zatem bardzo rzadko zdarza si� taki czas jak teraz, kiedy nie musisz nic robi�, mo�esz zatrzyma� si� i po prostu by�. Lub te� zastanawia� si� kim, ostatecznie, jeste�.

Jak taki cz�owiek�� my�la� Arren�� mo�e mie� w�tpliwo�ci kim lub czym jest? Dot�d s�dzi�, �e takie w�tpliwo�ci s� w�a�ciwe tylko m�odym, kt�rzy jeszcze niczego nie dokonali.

Wraz z ��dk� ko�ysali si� w g��bokiej, ch�odnej ciemno�ci.

��To w�a�nie dlatego lubi� morze�� rozleg� si� w tej ciemno�ci g�os Krogulca.

Arren rozumia� go, jednak przez te trzy dni i trzy noce stale wybiega� my�l� naprz�d, do tego, czego poszukiwali, do celu ich podr�y. I w ko�cu wykorzystuj�c chwil�, gdy jego towarzysz mia� ochot� na rozmow�, zapyta�.

��Czy my�lisz, �e w Mie�cie Hort znajdziemy to, czego szukamy?

Krogulec potrz�sn�� g�ow�, co by�� mo�e znaczy�o, �e nie, a by� mo�e, �e nie wie.

��Mo�e to rodzaj zarazy lub plagi, kt�ra przenosi si� z wyspy na wysp� niszcz�c stada, zbiory i ludzkie dusze?

��Plaga jest naruszeniem Wielkiej R�wnowagi�� a to jest co� innego. Czu� w tym od�r z�a. Naruszenie r�wnowagi sprowadza na ludzi cierpienie, jednak w naturze rzeczy le�y d��enie do odzyskania r�wnowagi, a my nie tracimy nadziei, nie zrzekamy si� naszej sztuki i nie zapominamy s��w Tworzenia. Natura nie jest nienaturalna. A w tym nie ma d��enia do odzyskania r�wnowagi, jedynie coraz wi�kszy chaos. Tylko jedno stworzenie jest zdolne tak uczyni�.

��Cz�owiek?�� zaryzykowa� Arren.

��My, ludzie.

��W jaki spos�b?

��Przez bezgraniczne pragnienie �ycia.

���ycia? Ale czy pragn�� �y�, to co� z�ego?

��Nie. Jednak, gdy chcemy w�adzy nad �yciem�� niesko�czonego bogactwa, absolutnego bezpiecze�stwa, nie�miertelno�ci�� w�wczas pragnienie staje si� zach�anno�ci�. Je�li zach�anno�� wesprze wiedza, wtedy przychodzi z�o. W�wczas to r�wnowaga �wiata zostaje zachwiana i zniszczenie przewa�a szal�.

Arren duma� nad tym przez chwil� i w ko�cu powiedzia�:

��Zatem my�lisz, �e szukamy cz�owieka?

��Cz�owieka i maga. Tak w�a�nie my�l�.

��A ja s�dzi�em, bo tak uczy� mnie ojciec i nauczyciele, �e najwy�sze kunszty czarodziejstwa zale�� od r�wnowagi rzeczy i nie mog� by� u�yte do czynienia z�a.

��To w�a�nie�� odpar�, krzywi�c si� Krogulec�� jest w�tpliwe, �niesko�czone s� spory mag�w�. Ka�da wyspa Ziemiomorza zna czarownice, kt�re rzucaj� plugawe zakl�cia, czarodziei, kt�rzy u�ywaj� swej sztuki dla zdobycia bogactwa. Ale to nie wszystko. W�adca Ognia, kt�ry szuka� sposobu zniszczenia ciemno�ci i wstrzymania s�o�ca na niebie, by� wielkim magiem�� nawet Erreth-Akbe z ledwo�ci� si� przed nim obroni�. Taki sam by� wr�g Morreda. Gdy przychodzi�, ca�e miasta kl�ka�y przed nim, armie walczy�y dla niego. Zakl�cie jakie utka� przeciwko Morredowi by�o tak pot�ne, �e nawet gdy ju� zosta� zabity, czar nie m�g� si� zatrzyma� i morze zala�o wysp� Solea mszcz�c na niej wszystko. To byli ludzie, kt�rych wielka moc i wiedza s�u�y�y woli z�a, i od�ywia�y j�. Czy czary, kt�re s�u�� lepszej sprawie, zawsze oka�� si� pot�niejsze, tego nie wiemy. Mamy tylko nadziej�.

By�o co� ponurego w znajdowaniu nadziei tam, gdzie oczekuje si� pewno�ci. Arren przy�apa� si� na tym, �e niech�tnie my�li o tych przygn�biaj�cych sprawach. Po kr�tkiej chwili odezwa� si�.

��My�l�, �e rozumiem teraz dlaczego powiedzia�e�, �e tylko ludzie czyni� z�o. Nawet rekiny s� niewinne�� zabijaj�, poniewa� musz�.

��To w�a�nie dlatego nic nam si� nie mo�e oprze�. Tylko jedna rzecz w �wiecie jest w stanie przeciwstawi� si� cz�owiekowi o z�ym sercu. Tym czym� jest inny cz�owiek. W naszej ha�bie jest nasza chwa�a. Tylko nasz zdolny do czynienia dobra duch, jest w stanie mu si� przeciwstawi�.

��A smoki?�� zapyta� Arren�� Czy nie czyni� wielkiego z�a? Czy s� niewinne?

��Smoki! Smoki s� sk�pe, chciwe, zdradzieckie, bezlitosne i pozbawione skrupu��w. Ale czy s� z�e? Kim jestem, aby s�dzi� czyny smok�w?� S� m�drzejsze od ludzi. Z nimi jest jak ze snami, Arrenie. My ludzie �nimy sny, czynimy magiꠗ robimy dobrze, robimy �le. Smoki nie �ni�. One s� snami. One nie czyni� magii�� to jest ich substancja, ich istota. One nie dzia�aj��� one s�.

��W Serilune�� powiedzia� Arren�� jest sk�ra Bora Oth, zabitego trzysta lat temu przez ksi�cia Keora z Enlad. Widzia�em t� sk�r�. Jest ci�ka jak �elazo, i jak m�wi�, gdy jest rozci�gni�ta, mo�na ni� przykry� ca�y rynek w Serilune. Z�by s� tak d�ugie jak moje przedrami�. A m�wi�, �e Bar Oth by� smokiem, nie ca�kiem doros�ym.

��Widz�, �e pragniesz zobaczy� smoki�� stwierdzi� Krogulec.

��Tak.

��Ich krew jest zimna i jadowita. Nie mo�na patrze� im prosto w oczy��� zamilk� na chwile, a potem ci�gn�� dalej.�� A przecie� gdybym mia� zapomnie� lub �a�owa� wszystkiego co kiedykolwiek zrobi�em, to chcia�bym pami�ta� jedno: smoki kr���ce wysoko na wietrze o zachodzie s�o�ca nad zachodnimi wyspami�� i to mi wystarczy.

Zamilkli. W ciemno�ci nie rozleg� si� ju� �aden d�wi�k opr�cz szeptu muskaj�cej ��dk� wody. I w ko�cu, ko�ysz�c si� na g��bokiej wodzie, zasn�li.

W jasnej mgle poranka wp�yn�li to zatoki Hort. Sta�o tam z g�r� sto statk�w zacumowanych lub wyci�gni�tych na nabrze�e: �odzie rybak�w i po�awiaczy krab�w, statki kupieckie, dwie dwudziestowios�owe galery, jedna�� wymagaj�ca ju� naprawy�� wielka sze��dziesi�ciowios�owa galera, i kilka w�skich, wysoko o�aglowanych statk�w. Tr�jk�tne �agle tych ostatnich przystosowane by�y do �apania g�rnych wiatr�w na obszarach gor�cej ciszy Po�udniowych Rubie�y.

��Czy to statek wojenny?�� zapyta� Arren, gdy mijali jedn� z dwudziestowios�owych galer.

��Niewolniczy, s�dz�c po kajdanach na pok�adzie�� odpowiedzia� Krogulec.�� Sprzedaj� ludzi na Po�udniowe Rubie�e.

Arren zastanowi� si� nad tym przez chwil�, po czym podszed� do skrzyni i wyci�gn�� z niej sw�j miecz, kt�ry pieczo�owicie zawini�ty, spoczywa� tam od pocz�tku ich podr�y. Odwin�� go ale nie wyj�� z pochwy. Tak sta� niezdecydowany obur�cz dzier��c bro�.

��Nie wygl�da na miecz kupca morskiego�� powiedzia�.�� Pochwa jest zbyt bogata.

Krogulec zaj�ty przy rumplu, rzuci� mu kr�tkie spojrzenie.

��No� go, je�li chcesz. My�la�em, �e on mo�e wiedzie�.

��W�r�d mieczy, ten jeden wie�� odpowiedzia� jego towarzysz, uwa�nie obserwuj�c szlak, kt�rym p�yn�li przez zat�oczon� zatok�.�� Przecie� nie�atwo go u�y�, prawda? Arren skin�� g�ow�.

��Tak m�wi�. A jednak zabija�. Zabija� ludzi.�� Spojrza� w d� na wysmuk��, dobrze le��c� w d�oni r�koje��.�� On tak, a ja nie. To sprawia, �e czuj� si� g�upio. Jest o tyle starszy ode mnie� Wezm� n�.�� Zako�czywszy raptownie i zawin�wszy miecz, schowa� go z powrotem g��boko w skrzyni. Na jego twarzy malowa� si� gniew i zmieszanie. Krogulec odezwa� si� dopiero po chwili.

��Chwy� teraz za wios�a, ch�opcze. Bierzemy kurs na molo, tam przy schodach.

Miasto Hort, jeden z siedmiu Wielkich Port�w Archipelagu, wznosi�o si� nad ha�a�liwym nabrze�em, mieszanin� kolor�w o�lepiaj�c zbocza trzech stromych wzg�rz. Gliniane domy otynkowane by�y na czerwono, bia�o, ��to i pomara�czowo. Dachy mia�y purpurowo czerwon� dach�wk�, a kwitn�ce pendikowce ci�gn�y si� ciemnoczerwonymi masami wzd�u� wy�ej po�o�onych ulic.

Jaskrawo kolorowe, pasiaste markizy, rozci�gaj�ce si� mi�dzy dachami, ocienia�y w�skie placyki. Nabrze�e ja�nia�o w s�onecznych promieniach, odchodz�ce od niego ulice wygl�da�y jak ciemne szczeliny wype�nione cieniami, lud�mi i zgie�kiem.

Gdy cumowali ��dk�, Krogulec pochyli� si� obok Arrena, jak gdyby chcia� sprawdzi� w�ze�, i powiedzia�.

��Arrenie, na Wathort s� ludzie, kt�rzy do�� dobrze mnie znaj�, zatem przypatrz mi si� aby� wiedzia� jak wygl�dam.�� Gdy si� wyprostowa�, na jego twarzy nie by�o ju� blizn. W�osy mia� zupe�nie siwe, nos gruby i nieco zadarty; zamiast cisowej laski r�wnej jego wzrostowi, trzyma� r�d�k� z ko�ci s�oniowej, kt�r� zaraz schowa� za koszul�.

��Nie znasz mnie?�� zapyta� Arrena z szerokim u�miechem. M�wi� z wyra�nym enladzkin akcentem.

��Czy nigdy przedtem nie widzia�e� swego stryja?

Arren widywa� czarodziei na dworze w Berili, zmieniaj�cych swoje twarze podczas przedstawiania Czyn�w Morreda i wiedzia�, �e by�a to tylko iluzja. Nie by� w ciemi� bity i zdo�a� powiedzie�:

��Och tak, stryjku Jastrz�biu.

Jednak�e, podczas gdy mag wyk��ca� si� ze stra�nikami portu o zap�at� za dokowanie i pilnowanie ��dki, Arren nie spuszcza� z niego wzroku. Musia� si� upewni�, �e go pozna. I gdy tak patrzy�, zmieszanie, jakiemu uleg� z powodu przeobra�enia Krogulca, zamiast zmniejsza� si�, wzrasta�o. Iluzja by�a a� nadto zupe�na. To nie by� ju� wcale Arcymag, m�dry doradca i przewodnik�

Cena, jakiej ��dali stra�nicy, by�a wysoka i Krogulec narzeka� podczas p�acenia, a odchodz�c z Arrenem wci�� gdera�.�� Oto pr�ba mojej cierpliwo�ci�� powiedzia�. P�aci� temu brzuchatemu z�odziejowi za pilnowanie mojej ��dki, kiedy i p� czaru dwa razy wystarczy�oby za t� robot�! C�, taka jest cena przebrania� Zapomnia�em nawet jak zazwyczaj m�wi�, czy� nie?

Szli w g�r�, zat�oczonej, cuchn�cej, lecz barwnej ulicy zape�nionej sklepami, niewiele wi�kszymi od stragan�w. Ich w�a�ciciele stali w wej�ciach pomi�dzy stosami i p�kami porozwieszanych towar�w, g�o�no zachwalaj�c zalety i nisk� cen� swoich garnk�w, po�czoch, kapeluszy, �opat, szpilek, sakiewek, kocio�k�w, koszy, no�y, lin, p��cien i wszystkich innych mo�liwych wyrob�w z �elaza i tkaniny.

��Czy to targowisko?

��Co?�� odezwa� si� cz�owiek z zadartym nosem, pochylaj�c swoj� siw� g�ow�.

��Czy to targowisko, stryju?

��Targowisko? Nie, nie. Tutaj jest tak przez okr�g�y rok. Zabierz swoje ryby kobieto! Jad�em ju� �niadanie!�� Arren natomiast pr�bowa� uwolni� si� od m�czyzny, nios�cego tac� z ma�ymi mosi�nymi flakonami, kt�ry depta� mu po pi�tach, skaml�c.�� Jednak spr�buj, pi�kny, m�ody panie, to ci� nie zawiedzie, tw�j oddech b�dzie tak wonny jak r�e z Numina, oczarujesz kobiety, spr�buj tego, m�ody mistrzu morski, m�ody ksi�ciu�

Nagle pomi�dzy Arrenem i handlarzem stan�� Krogulec, m�wi�c: Co to za czary?

���adne czary! Skrzywi� si� m�czyzna, cofaj�c si� przed nim. Nie sprzedaj� czar�w, mistrzu morski, tylko syropy do od�wie�ania oddechu czyli korze� hazii, tylko syropy, wielki ksi���!�� Przypad� do p�yt chodnika, o kt�ry z brz�kiem stukn�a jego taca. Kilka flakon�w przewr�ci�o si� i Arren zobaczy� wyciekaj�ce z nich r�owo purpurowe krople lepkiej cieczy.

Krogulec odwr�ci� si� bez s�owa i odszed� razem z Arrenem. Wkr�tce t�um przerzedzi� si�, a kramy przeistoczy�y w biedne budy, wystawiaj�ce jako wszystkie swoje towary gar�� pogi�tych gwo�dzi, z�amane t�uczki i stare grzebienie do wyczesywania we�ny. To ub�stwo nape�ni�o Arrena mniejsz� odraz� ni� bogata cz�� ulicy�� tam by� o-g�uszony nat�okiem rzeczy ofiarowanych do sprzeda�y i g�osami nak�aniaj�cymi do kupna� Natarczywa przymilno�� kupc�w wstrz�sn�a nim. Pomy�la� o jasnych, ch�odnych ulicach swego p�nocnego miasta. �aden cz�owiek w Berili�� my�la��� nie upodli�by si� przed obcym tak jak ten.�� Wstr�tni s� ci ludzie�� powiedzia�.

��T�dy, bratanku�� us�ysza� za ca�� odpowied�.

Skr�cili w bok, w przej�cie pomi�dzy wysokimi, czerwonymi, pozbawionymi okien �cianami dom�w. Bieg�o ono wzd�u� zbocza i przez sklepiony �uk bramy, ozdobionej zniszczonymi proporcami i wy�ania�o si� znowu w s�o�cu spadzistego placu jeszcze jednego rynku zape�nionego kramami i straganami, roj�cego si� od ludzi i much.

Na skrajach placu siedzia�o lub le�a�o bez ruchu kilkoro ludzi�� m�czyzn i kobiet. Ich usta by�y dziwnie czarne jakby posiniaczone, przes�oni�te rojami much, przypominaj�cymi ki�cie wysuszonych winogron.

��A� tylu��� doszed� Arrena g�os Krogulca, cichy i zduszony, tak jakby on te� by� wstrz��ni�ty; jednak gdy spojrza� na niego, ujrza� szar� twarz dobrodusznego kupca Jastrz�bia, nie wyra�aj�c� �adnego zainteresowania.

��Co si� sta�o tym ludziom?

��Hazia. Koi i przynosi odr�twienie, pozwala uwolni� umys� od cia�a. I umys� w�druje wolny. Jednak gdy wraca do cia�a, potrzebuje jeszcze wi�cej hazii� �aknienie wzrasta i �ycie nie trwa ju� d�ugo, bo hazia jest trucizn�. Najpierw przychodz� drgawki, p�niej parali�, a w ko�cu �mier�.

Arren spojrza� na kobiet� opart� plecami o nagrzan� s�o�cem �cian�. Unios�a r�k�, chc�c odegna� muchy z twarzy. R�ka jednak zakre�li�a w powietrzu urywany, kolisty ruch, tak jakby kobieta zupe�nie zapomnia�a o niej, a sama d�o� poruszona zosta�a przez powracaj�c� fal� parali�u lub mimowolny skurcz mi�ni. Ten gest przypomina� zakl�cie pozbawione jakiegokolwiek celu, czary bez znaczenia. Jastrz�b r�wnie� popatrzy� na kobiet� nie wyra�aj�cym niczego wzrokiem.

��Chod�!�� powiedzia�.

Poprowadzi� przez rynek do ocienionego markiz� straganu. Zielone, pomara�czowe, ��te, karmazynowe, b��kitne pasy s�onecznego �wiat�a k�ad�y si� na wystawionych tkaninach, szalach, tkanych pasach. Ta�czy�y mn�stwem male�kich odbi� z lusterek, kt�re zdobi�y wynios��, przybran� pi�rami g�ow� sprzedaj�cej te materia�y kobiety. Ta okaza�a kobieta zawodzi�a grubym g�osem:

��Jedwabie, at�asy, p��tna, futra, woj�oki, we�ny, pledy z Gontu, gazy z Sowi, jedwabie z Lorbanery! Hej, ty, cz�owieku z p�nocy, zdejmij sw�j we�niany p�aszcz, czy nie widzisz, �e s�o�ce �wieci? Co takiego chcesz zawie�� do domu, do dziewczyny na dalekim Havnorze? Sp�jrz na to, jedwab z po�udnia, delikatny jak skrzyd�a j�tki!�� Zr�cznym ruchem r�k rozwin�a sztuk� lekkiego przejrzystego jak mg�a jedwabiu, r�owego i mieni�cego si� srebrnymi ni�mi.

��Nie, pani, nie mamy zamiaru po�lubia� kr�lowych�� powiedzia� Jastrz�b. W odpowiedzi g�os kobiety ur�s� do grzmotu.

��Wi�c w co chcesz ubiera� swoje kobiety? W worki, w p��tno �aglowe? Sk�pcy, kt�rzy nie chc� kupi� kawa�ka jedwabiu dla biednej kobiety marzn�cej w �niegach pomocy! Mo�e wi�c kupisz pledy z Gontu, aby pomog�y ci si� ogrza� w zimowe noce?�� Wy�� rzuci�a na lad� wielki, kremowo br�zowy prostok�t pledu, utkanego z jedwabistej we�ny k�z z p�nocnych wysp. Udaj�cy kupca wyci�gn�� r�k� i opu�ci� j� u�miechaj�c si�.

��Jeste� Gontyjczykiem?�� odezwa� si� grzmi�cy g�os, a przystrojona g�owa pochyli�a si�, posy�aj�c tysi�ce kolorowych c�tek, kt�re zawirowa�y na markizie i roz�o�onych materia�ach.

��To robota Andrad�w, widzisz? U�yto tylko czterech nitek osnowy na szeroko�� palca. Na Goncie u�ywa si� sze�ciu albo wi�cej. Ale powiedz mi, dlaczego odrzuci�a� magiczne rzemios�o i zaj�a� si� sprzedawaniem fata�aszk�w? Kiedy by�em tu przed laty widzia�em ci�, jak wyci�ga�a� ludziom p�omienie z uszu, a potem zamienia�a� je w ptaki i z�ote kielichy. By�o to lepsze zaj�cie ni� to.

��To w og�le nie by�o zaj�cie�� odpowiedzia�a kobieta i przez chwil� Arren czu� na sobie jej oczy, nieruchome i twarde jak agat, spogl�daj�ce na niego i Jastrz�bia z ogniem i wzburzeniem spod rozko�ysanych pi�r i b�yskaj�cych odbi�.

��By�o to jednak przyjemne, to wyci�ganie ognia z uszu�� powt�rzy� Jastrz�b�� jak uparte dziecko.�� My�la�em, �e poka�� to mojemu bratankowi.

��Pos�uchaj�� powiedzia�a kobieta g�osem ju� mniej chrapliwym, opieraj�c swoje szerokie, br�zowe r�ce i ci�kie piersi na ladzie.

��Nie robimy ju� wi�cej tych sztuczek. Ludzie ich nie chc�. Widz�, �e pami�tasz moje lusterka�� i podrzuci�a g�ow� tak, �e odbite c�tki kolorowego �wiat�a zawirowa�y zawrotnie wok� nich.�� Mo�esz wi�c omami� ludzki umys� b�yszcz�cymi lustrami, s�owami i innymi sztuczkami, kt�rych nie chc� ci m�wi�, a� w ko�cu cz�owiek pomy�li, �e widzi to, czego nie mo�na zobaczy�, to, czego nie ma. Tak jak te p�omienie i z�ote kielichy, lub te ubrania, kt�re przyozdabia�am �eglarzom z�otem i diamentami wielkimi jak morele, tak, �e byli wystrojeni jak Kr�l Wszystkich Wysp. Ale to by�y tylko k�amliwe omamy. �atwo mo�na zrobi� g�upc�w z ludzi. S� jak piskl�ta zahipnotyzowane przez w�a. Zaprawd�, ludzie s� jak piskl�ta. Ale na ko�cu dowiaduj� si�, �e zostali okpieni i zamroczeni, ogarnia ich gniew i nie znajduj� ju� przyjemno�ci w tych rzeczach. Wi�c zaj�am si� handlem i mo�e te jedwabie nie wszystkie s� jedwabiami, mo�e te pledy nie wszystkie pochodz� z Gontu, jednak mimo to ludzie chc� je nosi栗 chc� nosi�! Bo s� prawdziwe, a nie tkane z powietrza i k�amstw, jak te ubrania ze z�ota.

��Dobrze, dobrze�� przytakn�� Jastrz�b�� zatem w ca�ym Porcie Hort nie pozosta� nikt, kto wyci�ga�by ogie� z uszu lub robi� inne sztuczki magiczne?

Na jego s�owa kobieta zmarszczy�a brwi, wyprostowa�a si� i zacz�a troskliwie sk�ada� pled.�� Ci, kt�rzy pragn� k�amstw i wizji �uj� haziꠗ odpar�a.�� Pogadaj z nimi, je�li chcesz! Sk�oni�a g�ow� ku nieruchomym postaciom na skraju placu.

��Byli jednak czarodzieje, kt�rzy zaklinali wiatry dla �eglarzy i rzucali czary chroni�ce ich �adunki. Czy wszyscy oni zaj�li si� czym� innym?

Po tych s�owach kobieta w nag�ej furii zacz�a krzycze�:

��Je�li chcesz czarodzieja, to jest tutaj jeden, naprawd� wielki czarodziej, z lask� i wszystkim�� widzisz go tam? P�ywa� z samym Egre, wznieca� wiatry i odnajdywa� galery z bogatym �adunkiem, tak m�wi�, ale to wszystko by�y k�amstwa. W ko�cu kapitan Egre wynagrodzi� go nale�ycie�� odci�� mu praw� r�k�. A teraz siedzi tam, widzisz, z ustami pe�nymi hazii i brzuchem nape�nionym powietrzem. Powietrze i k�amstwa! Powietrze i k�amstwa! Oto ca�a twoja magia, kapitanie Kozo!

��Dobrze, ju� dobrze, pani�� powiedzia� Jastrz�b z upart� �agodno�ci�.�� Tylko pyta�em.

Odwr�ci�a si� z jaskrawym b�yskiem wiruj�cych odbi� c�tek, pokazuj�c im swoje szerokie plecy, a Jastrz�b odszed� spokojnym krokiem z Arrenem u boku.

Jego r�wny krok by� pe�en zdecydowania. Doszli w ten spos�b w pobli�e m�czyzny, kt�rego wskaza�a im kobieta. Siedzia� oparty plecami o �cian�, spogl�daj�c przed siebie niewidz�cymi oczyma. Ciemna, zaro�ni�ta twarz musia�a by� niegdy� bardzo pi�kna. Pomarszczony kikut, odci�tej r�ki, le�a� sromotnie na kamieniach chodnika w gor�cym, jasnym s�onecznym �wietle.

Za nimi pomi�dzy straganami, powsta� jaki� tumult, ale Arren, zafascynowany i zaskoczony nie m�g� oderwa� wzroku od m�czyzny.

��Czy on rzeczywi�cie by� czarodziejem?�� zapyta� bardzo cicho.

��Mo�e by� tym, kt�rego nazywano Zaj�cem, i kt�ry by� zaklinaczem pogody u pirata Egre. To byli s�awni rabusie. Odsu� si� Arrenie!

Jaki� m�czyzna wyskoczy� spomi�dzy kram�w i biegn�c na o�lep niemal ich potr�ci�. Inny nadbiega� k�usem uginaj�c si� pod ci�arem wielkiej, sk�adanej tacy za�adowanej sznurkami, wst��kami i koronkami. Kt�ry� z kram�w zapad� si� z trzaskiem, markizy poprzewracano lub po�piesznie po�ci�gano. Grupa ludzi szarpi�c si� i popychaj�c, przewala�a si� przez rynek; g�osy urasta�y do krzyk�w i wrzask�w. Nad tym wszystkim g�rowa� grzmi�cy krzyk kobiety z przystrojon� lusterkami g�ow�. Arren zauwa�y� j� w przelocie, jak, dzier��c kawa�ek tyczki lub �erdzi, wymachiwa�a szeroko na prawo i lewo, broni�c si� przed grupk� ludzi niby osaczony szermierz. Czy by�a to sprzeczka, kt�ra przerodzi�a si� w burd�, czy napad szajki z�odziei lub walka pomi�dzy rywalizuj�cymi ze sob� partiami handlarzy, tego nie mo�na by�o stwierdzi�. Ludzie biegali z nar�czami towar�w, kt�re tak samo mog�y by� �upem, jak ich w�asno�ci� ratowan� przed spl�drowaniem. Bijatyka ogarn�a ca�y plac, walczono na pi�ci i no�e.

��Tam�� powiedzia� Arren wskazuj�c, na boczn� uliczk�, uchodz�c� z placu w pobli�u nich, gdy� by�o jasne, i� najlepiej zrobi�, wynosz�c si� st�d niezw�ocznie; ale jego towarzysz z�apa� go za r�k�. Arren odwr�ci� si� i zobaczy�, �e Zaj�c usi�uje wsta�. Gdy z wysi�kiem wyprostowa� si�, przez chwil� sta� na chwiejnych nogach, a potem, nie patrz�c wok� siebie, ruszy� wzd�u� skraju placu, przesuwaj�c zdrow� r�k� po �cianach dom�w, jak gdyby szuka� drogi.�� Nie spuszczaj z niego oka�� poleci� Krogulec i obaj ruszyli za nim. Nikt nie zaczepi� ani ich, ani m�czyzny, za kt�rym szli. Po chwili pozostawili za sob� rynek. Szli w milczeniu w d� w�skiej i kr�tej uliczki.

Na g�rze wysuni�te poddasza dom�w niemal styka�y si� ze sob�, odcinaj�c �wiat�o, a pod stopami kamienie by�y �liskie od wody i �mieci. Zaj�c szed� szybkim krokiem, chocia� wci�� przesuwa� r�k� po �cianach dom�w jak �lepiec. Krogulec i Arren deptali mu niemal po pi�tach, aby nie zgubi� go na skrzy�owaniach. Arrena znienacka ogarn�o podniecenie �owcy. Wszystkie zmys�y mia� napi�te, jak podczas polowania na jelenie w lasach Enlad. Widzia� wyra�nie twarze mijanych ludzi, g��boko wdycha� s�odki od�r miasta: zapach odpadk�w, kadzide�, padliny i kwiat�w. Kiedy przechodzili przez skrzy�owanie z szerok�, zat�oczon� ulic�, us�ysza� uderzenia b�bna i dostrzeg� sznur nagich m�czyzn i kobiet powi�zanych ze sob� w pasach i nadgarstkach �a�cuchami, ze spl�tanymi w�osami opadaj�cymi na twarze.

Jedno mgnienie i straci� ich z oczu, gdy� pospieszy� za Zaj�cem zbiegaj�c po kondygnacji schodk�w na w�ski placyk, pusty z wyj�tkiem kilku kobiet plotkuj�cych przy fontannie.

Tam dogonili Zaj�ca, a Krogulec po�o�y� mu r�k� na ramieniu. M�czyzna skurczy� si�, tak jakby zosta� oparzony, skrzywi� si� i cofn�� pod os�on� masywnych drzwi. Sta� tam dygocz�c i patrz�c na nich niewidz�cymi oczyma �ciganego zwierz�cia.

��Czy to ciebie nazywaj� Zaj�cem?�� zapyta� Krogulec i powiedzia� to w�asnym g�osem, chrapliwym, ale �agodnym. M�czyzna nic nie odpowiedzia�, tak jakby niczego nie zauwa�y� i nie us�ysza�.

��Chc� czego� od ciebie�� powiedzia� Krogulec. Znowu �adnej odpowiedzi.

��Zap�ac� za to.

M�czyzna powoli zareagowa�.

��Ko�� s�oniowa czy z�oto?

��Z�oto.

��Ile?

��Czarodziej wie ile warte s� czary.

Twarz Zaj�ca zadr�a�a i zmieni�a si�, o�ywaj�c na chwil�. Sta�o si� to jednak tak szybko, �e wydawa�o si� mgnieniem, a potem znowu okry� j� mrok.

To wszystko odesz�o�� powiedzia�.�� Wszystko odesz�o.�� Atak kaszlu przygi�� go do ziemi, splun�� czarn� �lin�. Gdy si� wyprostowa�, sta� bezwolny, dr��c, tak jakby zapomnia� o czym rozmawiali.

Arren znowu patrzy� na niego jak urzeczony. Wn�ka, w kt�rej sta� m�czyzna utworzona by�a przez dwa ogromne pos�gi, znajduj�ce si� po obu stronach wej�cia. Karki postaci ugina�y si� pod ci�arem frontonu, a pokryte w�z�ami mi�ni cia�a, tylko cz�ciowo wy�ania�y si� ze �ciany, jak gdyby usi�owa�y przedrze� si� przez kamienie do �ycia i zamar�y u samego kresu drogi. Zbutwia�e drzwi, przy kt�rych stali, odpad�y z zawias�w; dom�� ongi� zapewne pa�ac by� opuszczony. Pos�pne, nabrzmia�e twarze olbrzym�w by�y poszczerbione i pokryte liszajami porost�w. Pomi�dzy tymi ogromnymi, zamar�ymi postaciami cz�owiek o imieniu Zaj�c sta� w�t�y i s�aby, z oczyma tak ciemnymi jak okna pustego domu. Uni�s� swoj� okaleczon� r�k� w stron� przybysz�w i zaj�cza�:

��Dajcie co nieco biednemu kalece, panie�

Przez twarz maga przemkn�a chmura b�lu czy te� wstydu. Arren mia� wra�enie, �e przez chwil� ujrza� jego prawdziw� twarz wy�aniaj�c� si� spod przebrania. Krogulec jeszcze raz po�o�y� swoj� r�k� na ramieniu Zaj�ca i cichym g�osem powiedzia� kilka s��w w j�zyku czarodziei, kt�rego Arren nie rozumia�.

Ale Zaj�c zrozumia�. Uchwyci� kurczowo Krogulca zdrow� r�k� i wyj�ka�:

��Wci�� mo�esz m�wi� m�wi� chod� ze mn�, chod��

Mag spojrza� na Arrena, a potem skin�� g�ow�. Poszli w d� stromymi ulicami do jednej z dolin, le��cych pomi�dzy trzema wzg�rzami Miasta Hort. W miar� jak schodzili, uliczki stawa�y si� coraz w�sze, ciemniejsze i bardziej ciche. Niebo by�o bladym paskiem pomi�dzy wystaj�cymi poddaszami, a ci�gn�ce si� po obu stronach �ciany dom�w ocieka�y wilgoci�. Na dnie jaru p�yn�� strumie� cuchn�cy jak otwarty �ciek; wzd�u� brzeg�w, pomi�dzy �ukami most�w, t�oczy�y si� domy. W ciemn� bram� jednego z nich wszed� Zaj�c, znikaj�c jak p�omie� zdmuchni�tej �wiecy. Weszli za nim.

Nieo�wietlone schody skrzypia�y i ugina�y si� pod ich stopami. Na ich szczycie Zaj�c pchni�ciem otworzy� drzwi i wtedy zobaczyli, gdzie si� znale�li: pusty pok�j z wypchanym s�om� siennikiem. Pozbawione szyb, przes�oni�te okiennic� okno, wpuszcza�o troch� mglistego �wiat�a.

Zaj�c zwr�ci� si� twarz� do Krogulca i znowu chwyci� go za rami�. Jego usta dr�a�y. W ko�cu, j�kaj�c si�, wykrztusi�:

��Smok� smok�

Krogulec spogl�da� na niego nieruchomym wzrokiem milcz�c.

��Nie mog� m�wi栗 wychrypia� Zaj�c i pu�ciwszy r�k� Krogulca, skuli� si� na pustej pod�odze. Za�ka�.

Mag ukl�k� obok i cicho przem�wi� do niego w Starej Mowie. Arren sta� przy zamkni�tych drzwiach z r�k� na r�koje�ci no�a. Szare �wiat�o i zakurzony pok�j, dwie kl�cz�ce postacie, ciche, dziwne brzmienie g�osu maga, m�wi�cego j�zykiem smok�w�� wszystko to zdawa�o si� snem, nie maj�cym nic wsp�lnego z przemijaj�cym czasem i tym, co si� dzia�o na zewn�trz.

Powoli Zaj�c podni�s� si�. Zdrow� r�k� otrzepa� kurz z kolan, a okaleczon� schowa� za plecy. Rozejrza� si� wok�, spojrza� na Arrena: teraz widzia� to, na co patrzy�. Zaraz jednak odwr�ci� wzrok i usiad� na materacu. Arren sta� w dalszym ci�gu na stra�y. Jednak Krogulec, z prostot� kogo�, czyje dzieci�stwo pozbawione by�o jakichkolwiek wyg�d, usiad� ze skrzy�owanymi nogami na go�ej pod�odze.

��Powiedz mi, jak utraci�e� swoj� sztuk� i jej j�zyk�� odezwa� si�.

Zaj�c milcza� przez chwil�. Niespokojnie, gwa�townie zacz�� uderza� okaleczon� r�k� po udzie. W ko�cu, z wysi�kiem wyrzuci� z siebie:

��Odci�li mi r�k�. Nie mog� tka� czar�w. Odci�li mi r�k�. Krew wyp�yn�a i wysch�a.

��Ale to by�o ju� po tym, jak utraci�e� swoj� moc Zaj�cu, bo inaczej nie mogliby ci tego zrobi�.

��Moc�

��W�adz� nad wiatrami, morzem i lud�mi. Nazywa�e� rzeczy i ludzi ich prawdziwymi imionami, a oni byli tobie pos�uszni.

��Tak. Pami�tam, co to znaczy �y栗 powiedzia� m�czyzna cichym, ochryp�ym g�osem.�� Zna�em s�owa i imiona�

��Czy teraz jeste� martwy?

��Nie. �ywy, �ywy. Tylko kiedy� by�em smokiem� Nie jestem martwy. Czasami �pi�. Sen jest bardzo podobny do �mierci, ka�dy to wie. Zmarli wchodz� do sn�w, ka�dy to wie, przychodz� do �ywych i m�wi� g�upstwa. Ze �mierci wchodz� do sn�w. Jest tam droga. A je�li si� zajdzie wystarczaj�co daleko, to u samego kresu, mo�na odnale�� drog� powrotn�. U samego kresu. Mo�na j� odnale��, je�li si� wie, gdzie jej szuka�. I je�li si� jest gotowym zap�aci� cen�.

��Co to za cena?�� g�os Krogulca unosi� si� w m�tnym powietrzu jak cie� opadaj�cego li�cia.

���ycie�� c� innego? Czym mo�na okupi� �ycie, je�li nie �yciem?�� Zaj�c ko�ysa� si� w prz�d i w ty� na swoim sienniku z oczyma pe�nymi chytro�ci i niesamowitego blasku.�� Tak�� m�wi��� mog� odci�� mi r�k�. Mog� odci�� mi g�ow�. To nie ma znaczenia. Odnajd� drog� powrotn�. Wiem, gdzie jej szuka�. Tylko ludzie posiadaj�cy moc mog� p�j�� t� drog�.

��Masz na my�li czarodziei?

��Tak�� Zaj�c zawaha� si�, jak gdyby pr�buj�c kilka razy tego s�owa; jednak nie m�g� go wym�wi�.�� Ludzie posiadaj�cy moc�� powt�rzy�.�� I musz�� i musz� si� podda�. P�aci�.

Zaraz potem wpad� w ponury nastr�j, jakby s�owo �p�aci� przywo�a�o jakie� wspomnienia i u�wiadomi�o mu, �e zdradzi� informacj� zamiast j� sprzeda�. Nic wi�cej nie mo�na by�o ju� z niego wydoby�, nawet zaj�kni�cia lub napomknienia o �drodze powrotnej��� do czego, jak si� wydawa�o, Krogulec przywi�zywa� wielkie znaczenie. Wkr�tce mag wsta�.�� C�, p� odpowiedzi to �adna odpowied��� stwierdzi��� i to samo jest z zap�at��� i, ze zr�czno�ci� kuglarza, cisn�� sztuk� z�ota na siennik przed Zaj�cem.

Zaj�c podni�s� z�oto. Spojrza� na nie, na Krogulca i na Arrena, gwa�townie poruszaj�c g�ow�.

��Czekaj�� wyj�ka�. Zaledwie sytuacja zmieni�a si�, straci� nad ni� panowanie i teraz nie wiedzia�, co powiedzie�.

��Dzisiaj w nocy�� powiedzia� w ko�cu.�� Czekaj. Dzisiaj w nocy. Mam hazi�.

��Nie potrzebuj� jej.

���eby pokaza� �eby pokaza� drog�. Dzisiaj w nocy. Zabior� ci�. Poka�� ci. Mo�esz tam p�j��, poniewa� ty� ty jeste���� Szuka� s�owa, dop�ki Krogulec nie powiedzia�:�� Jestem czarodziejem.

��Tak! Zatem mo�emy� mo�emy dosta� si� tam. Drog�. Kiedy �ni�. We �nie. Rozumiesz? Zabior� ci�. P�jdziesz ze mn�� drog�.

Krogulec sta�, niewzruszony i zadumany, po�rodku ciemnego pokoju.

��Mo�e�� powiedzia� w ko�cu.�� Je�li wr�cimy, b�dziemy tu o zmroku.

Potem odwr�ci� si� do Arrena, kt�ry zaraz skwapliwie otworzy� drzwi got�w do wyj�cia. W por�wnaniu z pokojem Zaj�ca ociekaj�ce wilgoci�, zacienione ulice wydawa�y si� jasne jak ogr�d.

Szybkim krokiem, najkr�tsz� drog� wiod�c� stromymi, kamiennymi stopniami pomi�dzy zaro�ni�tymi bluszczem �cianami dom�w, ruszyli w stron� wy�ej po�o�onej cz�ci miasta. Arren oddycha� g��boko jak morski lew.

��Ach! Czy wr�cisz tam?

��Tak, je�li nie b�d� m�g� zdoby� tych informacji z mniej niebezpiecznego �r�d�a. On mo�e wci�gn�� nas w zasadzk�.

��Czy� nie zdo�asz obroni� si� przed z�odziejami i rabusiami?

��Obroni�?�� powiedzia� Krogulec.�� Co masz na my�li? Czy s�dzisz, �e chodz� zakutany w czary jak stara kobieta, kt�ra boi si� reumatyzmu? Nie mam na to czasu. Ukry�em swoj� twarz, aby ukry� nasze poszukiwania. Umiemy strzec si� nawzajem. Ale jest rzecz� oczywist�, �e nie uchronimy si� w tej podr�y od niebezpiecze�stw.

��Oczywi�cie, �e nie�� powiedzia� Arren, z�y, ugodzony w swej dumie.�� Wcale tego nie oczekiwa�em.

��To i dobrze�� rzek� Krogulec, sztywno, ale z odcieniem dobrego humoru, kt�ry ugasi� z�o�� Arrena. Sam by� zaskoczony w�asnym gniewem, nigdy nie pomy�la�by, �e mo�e w ten spos�b m�wi� do Arcymaga. Ale z drugiej strony to by�, a zarazem nie by� Arcymag�� ten Krogulec z zadartym nosem i �le ogolonymi policzkami, kt�rego g�os czasami by� g�osem jednego cz�owieka, a czasami innego; by� obcy, niepewny.

��Czy to, co m�wi�, mia�o sens?�� zapyta� Arren, gdy� niech�tnie my�la� o powrocie do ciemnego pokoju nad cuchn�c� rzek�.

��Te wszystkie bajeczki o byciu �ywym i martwym i o powrocie z odci�t� g�ow�?

��Nie wiem, czy to mia�o sens. Chcia�em rozmawia� z czarodziejem, kt�ry utraci� swoj� moc. On powiedzia�, �e jej nie utraci�, �e odda��� wymieni� j�. Za co? �ycie za �ycie, powiedzia�. W�adza za w�adz�. Nie, nie rozumiem tego, ale warto go pos�ucha�.

�elazny rozs�dek Krogulca jeszcze bardziej zawstydzi� Arrena. Wyda�o mu si�, �e jest dra�liwy i nerwowy jak ma�e dziecko. Zaj�c zaintrygowa� go, ale teraz fascynacja przerodzi�a si� w t�umione obrzydzenie wywo�uj�ce md�o�ci, jak po zjedzeniu czego� ohydnego. Postanowi�, �e nie odezwie si� dop�ki nie zapanuje nad sob�. W nast�pnej chwili potkn�� si� na wy�lizganych, g�adkich stopniach i odzyskuj�c r�wnowag� otar� sobie r�ce na kamieniach.

��Niech b�dzie przekl�te to ohydne miasto�� wykrzykn�� w gniewie.

��To zbyteczne, jak s�dzꠗ sucho odpar� mag.

Rzeczywi�cie, w ca�ym Mie�cie Hort wyczuwa�o si� co� bardzo z�ego, z�ego w samej atmosferze, co� co niew�tpliwie mog�o nasun�� my�l o przekle�stwie. Jednak nie by�a to obecno�� jakiej� cechy, a raczej jej brak, os�abienie wszystkich mo�liwo�ci, jak choroba, kt�ra natychmiast atakuje dusz� ka�dego przyjezdnego. Nawet ciep�o popo�udniowego s�o�ca by�o niezdrowe, zbyt gor�ce jak na marzec. Place i ulice by�y pe�ne o�ywionej krz�taniny, ale nie by�o w tym wida� porz�dku, ani dostatku: towary by�y n�dzne, ceny wysokie, a targowiska niebezpieczne, tak dla sprzedawc�w jak i kupuj�cych, pe�ne band z�odziei i w��cz�g�w. Na ulicach prawie nie widywa�o si� kobiet, a je�li ju��� to najcz�ciej w grupach. W tym mie�cie nie znano ani prawa, ani w�adzy. Rozmawiaj�c z lud�mi Arren i Krogulec dowiedzieli si� niebawem, i� rzeczywi�cie w Mie�cie Hort nie by�o Rady, burmistrza, ani ksi�cia. Niekt�rzy z rz�dz�cych miastem zmarli, niekt�rzy z�o�yli urz�dy, innych pomordowano. R�ni przyw�dcy panowali nad r�nymi cz�ciami miasta, stra�nicy portowi trzymali w gar�ci port i nabijali sobie kabzy. Miasto nie mia�o centralnej w�adzy. Ludzie, pomimo ca�ej ich gor�czkowej dzia�alno�ci wydawali si� by� pozbawieni celu. Rzemie�lnicy wygl�dali tak, jakby nie chcia�o im si� dobrze pracowa�, nawet rabusie rabowali tylko dlatego, �e nic innego nie umieli robi�. Pozornie by�y tam wszystkie cienie i blaski portowego miasta, ale wsz�dzie woko�o siedzieli nieruchomi prze�uwacze hazii. Wy�aniaj�ce si� z tego pozornego obrazu rzeczy sprawia�y wra�enie niezupe�nie prawdziwych; takie by�y nawet twarze, g�osy, zapachy. Zanika�y czasami podczas tego d�ugiego, ciep�ego popo�udnia, kiedy Krogulec i Arren spacerowali ulicami rozmawiaj�c z tym i owym. Znika�y zupe�nie�� pasiaste markizy, zab�ocony bruk, kolorowe �ciany�� i ca�a jasno�� natury blad�a, przeistaczaj�c to miasto w krain� z marze� sennych, pust� i pos�pn� pod zamglonym s�o�cem.

Tylko w g�rze miasta, dok�d poszli p�nym popo�udniem, aby chwil� odpocz��, chorobliwy nastr�j tego snu na jawie rozwia� si� na jaki� czas.

��To nie jest szcz�liwe miasto�� powiedzia� Krogulec kilka godzin wcze�niej, i teraz, po d�ugiej bezcelowej w�dr�wce i bezowocnych rozmowach z obcymi, wygl�da� na zm�czonego i ponurego. Jego przebranie by�o odrobin� zatarte i rozcie�czone; spod dobrodusznej twarzy kupca morskiego przeziera�a nieokre�lona surowo�� i �niado��. Arren nie by� w stanie otrz�sn�� si� z nastroju tego poranka. Usiedli na grubej darni pokrywaj�cej szczyt wzg�rza, pod okapem ciemnolistnych pendikowc�w, usianych g�sto czerwonymi p�czkami; niekt�re z nich by�y ju� rozwarte. Nie widzieli st�d nic, pr�cz p�aszczyzny dach�w zbiegaj�cych w d� do morza. Zatoka otwiera�a szeroko swoje ramiona, szaroniebieska pod wiosenn� mgie�k�, kt�ra zaciera�a lini� horyzontu. Morze by�o g�adkie, bez granic. Siedzieli, wpatruj�c si� w rozleg��, b��kitn� przestrze�. Umys� Arrena rozja�ni� si�, otwieraj�c si� na spotkanie i uczczenie �wiata.

W�drowcy poszli napi� si� wody z pobliskiego strumyka. Sp�ywa� on wartko pomi�dzy br�zowymi ska�ami ze �r�d�a w jakim� ksi�ycowym ogrodzie na wzg�rzu za nimi. Arren pi� d�ugo, zanurzaj�c ca�� twarz w zimnej wodzie. Potem wsta� i zadeklamowa� wiersze z �Czyn�w Morreda�:

Krogulec u�miechn�� si� do niego, a on odwzajemni� mu u�miech. Potrz�sn�� g�ow� jak pies i rozlatuj�ce si� kropelki wody rozb�ysn�y z�ocist� aureol� w ostatnich promieniach zachodz�cego s�o�ca.

Zostawili za sob� gaj i zeszli w d� znowu zag��biaj�c si� w pl�taninie ulic. Podczas gdy jedli kolacj� przy kramie, gdzie sprzedawano t�uste sma�one ryby, wok� zapad�a pos�pna noc. W�skie uliczki szybko kry�y si� w ciemno�ciach.

��Chod�my lepiej, ch�opcze�� powiedzia� Krogulec.

��Do ��dki?�� zapyta� Arren, cho� wiedzia�, �e nie p�jd� na przysta�, ale do domu nad rzek�, do pustego, zakurzonego pokoju.

Zaj�c czeka� na nich w wej�ciu.

Zapali� oliwn� lampk�, aby o�wietli� im ciemne schody. Gdy j� ni�s�, male�ki p�omyk nieustannie dr�a�, rzucaj�c na �ciany wielkie, szybkie cienie.

Zaj�c przygotowa� jeszcze jeden worek ze s�om�, aby jego go�cie mieli na czym usi���, jednak Arren zaj�� swoje miejsce na go�ej pod�odze przy wej�ciu. Drzwi otwiera�y si� na zewn�trz i aby ich pilnowa�, powinien by� usi��� na dole za nimi. Jednak �w czarny jak smo�a hali to by�o wi�cej, ni� m�g� znie��, a poza tym nie chcia� spuszcza� z oczu Zaj�ca. Uwaga Krogulca, a by� mo�e i jego moce, zwr�cone b�d� na to, co Zaj�c mu powie lub poka�e. Dlatego Arren musia� czuwa�, aby ustrzec ich przed podst�pem.

Zaj�c trzyma� si� pro�ciej ni� ostatnio i nie dr�a� ju� tak bardzo. Oczy�ci� sobie usta i z�by, i na pocz�tku m�wi� do�� rozs�dnie, cho� z widocznym podnieceniem. W �wietle lampy jego oczy by�y ciemne i jakby pozbawione bia�ek, wydawa�y si� oczyma zwierz�cia. Z przej�ciem k��ci� si� z Krogulcem, nak�aniaj�c go do zjedzenia hazii.

��Chc� ci� zabra�, zabra� ze sob�. Musimy p�j�� t� sam� drog�. Niebawem wyrusz�, czy b�dziesz got�w czy nie. Musisz wzi�� hazi�, aby p�j�� za mn�.

��S�dz�, �e i bez tego b�d� m�g� p�j�� za tob�.

��Nie tam, dok�d id�. To nie jest� rzucanie urok�w.�� Wydawa� si� by� niezdolny do wypowiedzenia s��w �czarodziej� lub �czary�.�� Wiem, �e mo�esz dotrze� do� do tego miejsca, wiesz jakiego, do muru. Ale to nie tam. To zupe�nie inna droga.

��Je�li p�jdziesz, p�jd� za tob�.

Zaj�c potrz�sn�� g�ow�. Jego przystojn� zniszczon� twarz pokry�y wypieki. Cz�sto spogl�da� na Arrena, �wiadom jego obecno�ci, jednak m�wi� tylko do Krogulca.

��S�uchaj, s� dwa rodzaje ludzi, czy� nie? My i reszta� Smoki i inni. Ludzie nieposiadaj�cy mocy s� tylko na wp� �ywi. Nie licz� si�. Nie wiedz�, o czym �ni�, boj� si� ciemno�ci. Ale pozostali, ich panowie, nie boj� si� wchodzi� w ciemno��. To w�a�nie my. I to my posiadamy moc.

��Tak d�ugo, jak znamy imiona rzeczy.

��Ale imiona nie maj� znaczenia�� o to chodzi, o to chodzi! To nie jest to, czego potrzebujesz. Uroki s� z�e. Musisz zapomnie� o tym wszystkim, odrzuci� to. Hazia pomaga w tym: zapominasz imion, odrzucasz kszta�ty rzeczy, idziesz prosto do rzeczywisto�ci. Zaraz odejd�, a je�li chcesz wiedzie� dok�d, powiniene� zrobi� to, co m�wi�. A ja m�wi� to, co on. Aby zosta� panem �ycia, musisz najpierw by� panem ludzi. Musisz zg��bi� tajemnic�. Mog� powiedzie� ci jej imi�, ale c� to jest imi�? Imi� nie jest prawdziwe, nie jest prawd�, prawd� wieczn�. Smoki nie mog� tam p�j��. Smoki umieraj�. Wszystkie umieraj�. Wzi��em tyle tej nocy, �e nigdy mnie nie z�apiesz. Nie r�wnaj si� ze mn�. Tam, gdzie si� zgubi�, poprowadzisz mnie. Pami�tasz czym jest tajemnica? Pami�tasz? Nie ma �mierci. Nie ma �mierci�� nie! Nie ma przepoconego ��ka i gnij�cej trumny, nie ma i nigdy nie b�dzie. Krew wysycha jak sucha rzeka i znika. Bez l�ku. Bez �mierci. Imiona znikaj�, i s�owa, i l�k. Wska�, gdzie mog� zb��dzi�, wska�, panie�

I tak odszed�, w zduszonym uniesieniu s��w podobnych do �piewanego zakl�cia, a jednak s�owa te nie tworzy�y �adnego czaru; by�y niepe�ne, bez sensu. Arren s�ucha�, usi�uj�c zrozumie�. Gdyby tylko m�g� zrozumie�! Krogulec powinien by� zrobi� tak, jak tamten m�wi� i wzi�� narkotyk�� ten jeden raz�� aby zrozumie� o czym m�wi i odkry� tajemnic�, kt�rej Zaj�c nie chcia�, lub nie m�g� wyjawi�. Czy� nie po to tutaj przyszli? Lecz jednak� Arren przeni�s� wzrok z pe�nej zachwytu twarzy Zaj�ca na drug�� by� mo�e mag ju� zrozumia�� Twarz Krogulca by�a twarda jak ska�a. Gdzie si� podzia� zadarty nos, dobrotliwy wygl�d? Kupiec morski Jastrz�b odszed� zapomniany. Cz�owiek, kt�ry tam siedzia�, by� Arcymagiem.

Zaj�c siedzia� ze skrzy�owanymi nogami, ko�ysz�c tu�owiem, jego g�os przeszed� w j�kliwe mamrotanie. Twarz jeszcze bardziej mu zmizernia�a, a usta obwis�y. Zwr�cony twarz� do Zaj�ca, o�wietlony nieruchomym p�omykiem oliwnej lampki, Krogulec nawet si� nie odezwa�, tylko uj�� go za r�k�. Arren nie widzia� samego wyci�gni�cia r�ki. By�y jakie� przerwy w nast�puj�cych po sobie wydarzeniach, chwile niebytu�� to musia�a by� senno��. Z pewno�ci� min�o ju� kilka godzin, mog�o by� ko�o p�nocy. Je�li zasn��, to czy b�dzie m�g� pod��y� za Zaj�cem w jego sen, dotrze� do tego miejsca, do tajemniczej drogi? By� mo�e. Wydawa�o si� to teraz zupe�nie prawdopodobne. Lecz on mia� strzec drzwi. Zaledwie o tym wspomnieli� jednak obaj byli �wiadomi tego, �e Zaj�c�� wiedz�c, i� maj� tutaj wr�ci� noc��� m�g� zaplanowa� jak�� zasadzk�. By� przecie� piratem i zna� rozb�jnik�w. O tym nie m�wili, jednak Arren wiedzia�, �e to on mia� trzyma� stra�, gdy� podczas tej dziwnej podr�y ducha, mag m�g� by� bezbronny. A on jak g�upiec pozostawi� sw�j miecz w ��dce! Na co teraz przyda�by si� n�, gdyby nagle otworzy�y si� za nim drzwi? Ale to si� nie mog�o sta�: mia� nads�uchiwa� i nads�uchiwa�. Zaj�c nie odzywa� si� ju�. Obaj m�czy�ni pogr��eni byli w ca�kowitym milczeniu, w ca�ym domu panowa�a cisza. Nikt nie m�g� wej�� bezg�o�nie po tych skrzypi�cych schodach. A on m�g� si� odezwa�, gdyby us�ysza� jaki� g�os; krzykn�� g�o�no i trans zosta�by przerwany. Krogulec wr�ci�by i obroni� siebie i jego, m�ciwym piorunem czarodziejskiego gniewu� Kiedy Arren usiad� przy drzwiach, Krogulec spojrza� na niego, tylko rzuci� okiem, ale w tym spojrzeniu by�a pochwa�a i zaufanie. By� stra�nikiem. Gdy on trzyma� stra�, nic z�ego nie mog�o si� zdarzy�. Jednak trudno, jak�e trudno by�o nieustannie strzec tamtych dwu twarzy i ma�ego, per�owego p�omyka lampy na pod�odze pomi�dzy nimi. Jak�e trudno strzec tych milcz�cych, nieruchomych twarzy o otwartych oczach, niewidz�cych ani �wiata, ani zakurzonego pokoju, lecz jaki� inny �wiat snu czy �mierci� Obserwowa� ich i nie pr�bowa� p�j�� za nimi�

Tam, w rozleg�ej, suchej ciemno�ci, kto� sta� przywo�uj�c go. �Chod���� powiedzia� ten wysoki pan cieni. W r�ce trzyma� p�omyk nie wi�kszy od per�y. Wyci�gn�� go w kierunku Arrena, obiecuj�c �ycie.

Powoli Arren zrobi� krok w jego stron� i� pod��y� za nim.

Sucho��. Jego usta by�y suche. Czu� w nich smak kurzu. Wargi pokrywa� kurz.

Nie unosz�c g�owy z pod�ogi, obserwowa� gr� cieni. Wielkie cienie porusza�y si� i zatrzymywa�y, wzdyma�y i kurczy�y, a inne, mniej wyra�ne, szybko przesuwa�y si� po �cianach i suficie na�laduj�c tamte. Zauwa�y� r�wnie� cie� w k�cie pokoju i cie� na pod�odze, ale �aden z nich nie porusza� si�.

Poczu�, �e zaczyna bole� go ty� g�owy. R�wnocze�nie, w nag�ym przeb�ysku powracaj�cej �wiadomo�ci, czuj�c jak �cina mu to krew w �y�ach, zrozumia� co widzi: skurczonego w k�cie pokoju Zaj�ca z g�ow� na kolanach. Rozci�gni�tego na plecach Krogulca, kl�cz�cego nad nim m�czyzn�, innego wrzucaj�cego kawa�ki z�ota do worka i jeszcze jednego stoj�cego na stra�y. Ten ostatni w jednej r�ce trzyma� lamp�, a w drugiej sztylet�� sztylet Arrena.

Je�li m�wili co�, nie s�ysza� ich. S�ysza� tylko swoje my�li, kt�re natychmiast bez wahania powiedzia�y mu, co ma robi�. Pos�ucha� od razu. Bardzo wolno podczo�ga� si� kilka st�p, b�yskawicznym ruchem wyrzuci� lew� r�k� i porwa� worek z �upem. Skoczywszy na r�wne nogi skoczy� ku wyj�ciu z ochryp�ym wrzaskiem. Nurkuj�c w �lepej ciemno�ci, zbieg� pewnie po schodach. Nie czu� nawet ich pod stopami�� zdawa�o mu si�, �e frunie. Wyskoczy� na ulic� i pop�dzi� w mrok.

Domy majaczy�y czarnymi bry�ami na tle gwiazd. �wiat�o gwiazd odbija�o si� niewyra�nym migotaniem w rzece p�yn�cej po jego prawej stronie. Chocia� nie wiedzia� dok�d prowadz� ulice, m�g� rozr�ni� skrzy�owania�� i tak bieg�, skr�caj�c w nie i klucz�c. �cigali go�� s�ysza� ich za sob� i to niezbyt daleko. Musieli by� boso i ich zdyszane oddechy t�umi�y odg�os krok�w.

Roze�mia�by si�, gdyby mia� na to czas: wreszcie dowiedzia� si�, co znaczy by� zwierzyn�, a nie my�liwym; celem polowania, zdobycz�. Znaczy�o to by� samotnym i wolnym. Skr�ci� w prawo i pochylony przebieg� przez most, kryj�c si� za jego wysokimi obrze�ami. W�lizgn�� si� w boczn� uliczk�, tu� za rogiem zawr�ci� do rzeki i wzd�u� brzegu dotar� do innego mostu, po kt�rym przedosta� si� na drug� stron�. Jego buty dudni�y na bruku�� jedyny d�wi�k w ca�ym mie�cie�� zatrzyma� si� wi�c przy filarze mostu, aby je zrzuci�. Rzemienie jednak spl�ta�y si�, a pogo� by�a ju� blisko. Za rzek� b�ysn�a lampa. Ci�ki odg�os biegn�cych st�p zbli�a� si�. Nie chcia� im umkn��, lecz tylko ich zwodzi�, wci�� ucieka�, wci�� wyprzedza� i odci�gn�� jak najdalej od zakurzonego pokoju� Zrabowali mu p�aszcz razem ze sztyletem i zosta� w lekkiej koszuli z r�kawami. Kr�ci�o mu si� w g�owie, b�l w tyle czaszki wzmaga� si� za ka�dym krokiem, a on bieg� i bieg�� Worek zawadza� mu. Nag�ym ruchem cisn�� go za siebie, lu�ne kawa�ki z�ota zad�wi�cza�y czysto na kamieniach.

��Macie wasze pieni�dze!�� krzykn�� przerywanym z braku tchu, ochryp�ym g�osem.

Bieg� dalej. I nagle ulica sko�czy�a si�. �adnego skrzy�owania, �adnych gwiazd w g�rze przed nim. �lepy zau�ek. Bez wahania zawr�ci� i pobieg� ku swoim prze�ladowcom. Lampa zako�ysa�a si� w jego oczach, kiedy z dzikim okrzykiem wyzwania podbieg� do nich.

Gdzie� przed nim ko�ysa�a si� lampa, tam i z powrotem, niewyra�na plamka �wiat�a w ogromnej, ruchomej szaro�ci. Patrzy� na ni� przez d�ug� chwil�. Blad�a coraz bardziej, a� w ko�cu jaki� cie� przesun�� si� przed ni�, a kiedy znikn��, �wiat�a ju� nie by�o. Zmartwi�o go to troch�, a by� mo�e zasmuci� si� nad samym sob�, poniewa� wiedzia� ju�, �e si� obudzi�.

Zgaszona lampa wci�� ko�ysa�a si� razem z masztem, do kt�rego by�a przymocowana. Morze, i wszystko dooko�a, ja�nia�o we wschodz�cym s�o�cu. B�ben dudni�. Wios�a skrzypia�y oci�ale, miarowo; wi�zania statku zawodzi�y i skrzypia�y setk� cichych g�os�w. Cz�owiek w g�rze na dziobie zawo�a� co� do �eglarzy. Ludzie zwi�zani razem z Arrenem w �adowni, milczeli. Ka�dy z nich przywi�zany by� w pasie �elazn� obr�cz�; nadgarstki zakute mieli w kajdany. Jedno i drugie po��czone by�o kr�tkimi, ci�kimi �a�cuchami z okowami nast�pnego wi�nia. �elazny pas skuty by� dodatkowo z ryglem umocowanym w pok�adzie, tak, �e ludzie mogli siedzie� lub kuca�, ale nie mogli sta�. Cisn�c si� razem w ma�ej �adowni byli zbyt st�oczeni, aby m�c si� po�o�y�. Arren znajdowa� si� w rogu przedniej �adowni. Kiedy unosi� wysoko g�ow�, jego oczy znajdowa�y si� na poziomie pok�adu. Widzia� wtedy przestrze� szeroko�ci kilku st�p ograniczon� z jednej strony nadburciem, a z drugiej kraw�dzi� �adowni.

Niewiele pami�ta� z tego, co si� zdarzy�o ubieg�ej nocy po pogoni w �lepym zau�ku. Walczy�, og�uszono go, skr�powano i gdzie� zaniesiono. Pami�ta� m�czyzn� m�wi�cego dziwnym, �ciszonym g�osem, jakie� miejsce podobne do ku�ni, palenisko strzelaj�ce czerwonymi iskrami� wi�cej nie m�g� sobie przypomnie�. A jednak wiedzia�, �e ten statek jest statkiem niewolniczym, i �e zabrali go aby sprzeda�.

Niewiele go to obchodzi�o. By� spragniony. Dokucza�a mu zraniona g�owa. Ca�e cia�o mia� obola�e. Kiedy s�o�ce wznios�o si� nad morzem, �wiat�o przeszy�o jego oczy lancami b�lu.

P�nym rankiem ka�dy z wi�ni�w dosta� kawa� chleba i haust wody ze sk�rzanego buk�aka, kt�ry poda� mi do ust cz�owiek o uwa�nej twardej twarzy. Szyj� opina� mu podobny do psiej obro�y, szeroki sk�rzany pas nabijany z�otymi �wiekami. Kiedy Arren us�ysza� jak m�wi, rozpozna� �w, dziwny, �wiszcz�cy g�os.

�yk wody i kawa�ek chleba u�mierzy�y na chwil� g��d i pragnienie, rozja�ni�y mu umys�. Po raz pierwszy spojrza� na twarze swoich towarzyszy niedoli�� trzech w jego szeregu i czterech z ty�u. Niekt�rzy siedzieli z g�owami opartymi na podci�gni�tych kolanach. Jeden le�a� bezw�adnie, chory lub odurzony narkotykiem. Siedz�cy obok Arrena wsp�wi�zie� o szerokiej, p�askiej twarzy m�g� mie� oko�o dwudziestu lat.

��Dok�d nas zabieraj�?�� Zwr�ci� si� do niego Arren.

M�ody cz�owiek spojrza� na niego�� ich twarze by�y od siebie nie dalej ni� od stopꠗ i wyszczerzy� z�by wzruszaj�c ramionami. Arren pomy�la�, i� daje mu do zrozumienia, �e sam nie wie. W�wczas jego towarzysz szarpn�� skutymi r�koma tak, jakby chcia� tam co� wyrazi� i otworzy� swoje, wci�� rozci�gni�te w u�miechu, usta, ukazuj�c czarn� jam� w miejscu, gdzie powinien by� j�zyk.

��Na Showl�� powiedzia� kto� zza Arrena, a inny g�os dorzuci�:�� lub na Targ na Amrunie�� a wtedy m�czyzna z obro��, kt�rego wydawa�o si� by� pe�no na ca�ym statku, pochyli� si� nad �adowni� sycz�c.�� Cicho tam, je�li nie chcecie zosta� karm� rekin�w! Wszyscy zamilkli.

Arren usi�owa� wyobrazi� sobie wymienione przed chwil� miejsca: Showl i Targ na Amrunie. Tam sprzedawali niewolnik�w. Na pewno wystawi� ich przed kupuj�cymi jak wo�y czy barany sp�dzone na sprzeda� na plac targowy w Berili. B�dzie tam sta� sp�tany �a�cuchami. Kto� kupi go i zaprowadzi do domu, b�dzie wydawa� mu polecenia, a on b�dzie odmawia� ich wykonania. Lub b�dzie pos�uszny, lecz spr�buje uciec. Tak czy inaczej zostanie zabity. Jego dusza nie buntowa�a si� na my�l o niewoli, by� na to zbyt chory i oszo�omiony, ale po prostu wiedzia�, �e nie musi tego robi�, �e w ci�gu tygodnia lub dw�ch umrze, albo zostanie zabity. Jakkolwiek rozumia� i godzi� si� z tym, to jednak przera�a�o go to tak, �e przesta� wybiega� my�l� naprz�d. Utkwi� wzrok w czarnych, cuchn�cych deskach �adowni. Czu� �ar s�o�ca na swoich nagich ramionach i pragnienie, kt�re znowu wysusza�o mu usta i �ciska�o prze�yk.

S�o�ce pogr��y�o si� w morzu. Noc nadesz�a bezchmurna i ch�odna. Wzesz�y jaskrawe gwiazdy. B�ben wybija� takt jak uderzenia pulsu wyznaczaj�c rytm dla poci�gni�� wiose�. W powietrzu nie czu� by�o najl�ejszego tchnienia wiatru. Teraz z kolei zimno sta�o si� najwi�ksz� udr�k�.

Plecy Arrena zyskiwa�y troch� ciep�a od st�oczonych n�g ludzi znajduj�cych si� za nim, a lewy bok ogrzewa� mu niemowa, kt�ry siedzia� skurczony, zawodz�c jaki� monotonny rytm. Wio�larze zmienili si� przy wios�ach; b�ben zn�w wybija� takt. Arren t�skni� za ciemno�ci�, jednak nie m�g� zasn��; bola�y go ko�ci, gdy� nie m�g� zmieni� pozycji. Siedzia� obola�y, dr��cy, palony przez s�o�ce. Wpatrywa� si� w gwiazdy, kt�re przesuwa�y si� po niebie za ka�dym poci�gni�ciem wiose�, a potem wraca�y na swoje miejsca, nieruchomia�y, przesuwa�y si� znowu, wraca�y, nieruchomia�y�

M�czyzna w obro�y sta� z kim� jeszcze pomi�dzy tyln� �adowni�, a masztem. Ma�a ko�ysz�ca si� na maszcie lampa rzuca�a na nich jasne b�yski �wiat�a, wy�aniaj�c z mroku sylwetki g��w i ramion.

��Mg�a, ty �wi�ski pomiocie�� odezwa� si� cichy, nienawistny g�os cz�owieka w obro�y.

��Sk�d mg�a w Po�udniowej Cie�ninie o tej porze roku?

Przekl�te szcz�cie!

B�ben wybija� rytm. Gwiazdy ko�ysa�y si�, przesuwa�y, nieruchomia�y. Niemowa obok Arrena wzdrygn�� si� nagle, uni�s� g�ow� i wyda� okropny, nieartyku�owany krzyk nocnego koszmaru.

��Spok�j tam!�� rykn�� drugi z m�czyzn stoj�cych przy maszcie.

Niemowa wzdrygn�� si� znowu i zamilk� zgrzytaj�c z�bami.

Gwiazdy niepostrze�enie zapad�y w nico��.

Maszt zafalowa� i znikn��. Zimna szaro�� mgielnej zas�ony zdawa�a si� sp�ywa� po plecach Arrena. Uderzenia b�bna straci�y rytm, by po chwili znowu go podj��. Ale ju� wolniej.

��G�sta jak zsiad�e mleko�� odezwa� si� ochryp�y g�os gdzie� ponad Arrenem.�� Hej tam, wios�owa�! Najbli�sza mielizna jest odleg�a st�d o dwadzie�cia mil?�� Zrogowacia�a, pokryta bliznami stopa wynurzy�a si� z mg�y, zatrzyma�a na chwil� tu� przy twarzy Arrena i czyni�c jeden krok, znikn�a.

We mgle nie czu�o si� ruchu w prz�d, lecz tylko przechy�y i szarpni�cia wiose�. Bicie b�bna dobiega�o st�umione przez mg�ꠗ powietrze by�o zimne i wilgotne. Mg�a skrapla�a si� na w�osach Arrena i sp�ywa�a na oczy; pr�bowa� �apa� j�zykiem krople i g��boko oddycha� ociekaj�cym wilgoci� powietrzem, usi�uj�c w ten spos�b zaspokoi� dr�cz�ce go pragnienie. Szcz�ka� z�bami. Zimny metal �a�cucha ko�ysa� si� na jego udzie, a w miejscach, gdzie dotyka� cia�a, pali� jak ogie�. B�ben nagle umilk�.

Zapad�a cisza.

��Trzyma� rytm? Co si� sta�o?�� wykrzykn�� ochryp�y, �wiszcz�cy g�os z dziobu. Ale odpowied� nie nadesz�a.

Statek ko�ysa� si� lekko na spokojnym morzu. Za zamglonymi nadburciami nie by�o nic wida�: pustka. Co� nagle otar�o si� o burt�. D�wi�k rozleg� si� wyra�nie i g�o�no w martwej, niesamowitej ciszy i ciemno�ci.

��Jeste�my na mieli�nie�� wyszepta� jeden z wi�ni�w, ale jego g�os poch�on�a cisza.

Mg�a poja�nia�a, jakby rozgorza� w niej ogie�. Arren coraz wyra�niej widzia� g�owy sp�tanych wraz z nim ludzi�� male�kie krople wilgoci l�ni�y na ich w�osach. Statek zako�ysa� si� znowu. Arren przesun�� si� na tyle, na ile mu pozwoli�y �a�cuchy i wyci�gn�� g�ow�, aby zobaczy�, co si� dzieje przed nim. Mg�a ja�nia�a nad pok�adem, jak ksi�yc za cienk� chmur��� zimna i promieniuj�ca. Wio�larze siedzieli jak wyciosane w kamieniu pos�gi. Za�oga sta�a na �r�dpok�adziu, a ich oczy b�yszcza�y nieznacznie. Przy lewej burcie sta� samotny m�czyzna. Z niego wydobywa�o si� owo �wiat�o�� z twarzy, z r�k i z laski, p�on�cej jak roztopione srebro.

U st�p promieniuj�cego �wiat�em m�czyzny kuli� si� ciemny kszta�t.

Arren pr�bowa� przem�wi�, ale nie m�g�. Odziany w majestat �wiat�a, Arcymag podszed� do niego i ukl�kn��. Arren poczu� dotkni�cie r�ki i us�ysza� jego g�os. Czu� jak wi�zy na nadgarstkach i tu�owiu opadaj�; w ca�ej �adowni rozleg� si� grzechot �a�cuch�w. Lecz nikt si� nie poruszy�. Jedynie Arren pr�bowa� wsta�, lecz nie m�g�, gdy� ca�e cia�o mia� zdr�twia�e po d�ugim bezruchu. Jego d�o� znalaz�a si� w pe�nym si�y u�cisku Arcymaga. Z jego pomoc� wyczo�ga� si� z �adowni i zwali� na pok�ad. Arcymag odszed� od niego, a zamglony przepych �wiat�a jarzy� si� na znieruchomia�ych twarzach wio�larzy. Zatrzyma� si� przy cz�owieku, kt�ry kuli� si� przy balustradzie lewej burty.

��Nie karzꠗ odezwa� si� surowy czysty g�os, zimny, jak zimne by�o to magiczne �wiat�o we mgle.�� Lecz aby zado�� sta�o si� sprawiedliwo�ci, Egre, wezm� na siebie a� tyle: rozkazuj�, by tw�j g�os zamilk� a� do dnia, kiedy znajdziesz s�owo warte wypowiedzenia.

Wr�ci� do Arrena i pom�g� mu stan�� na nogi.

��Chod�, ch�opcze�� powiedzia� i z jego pomoc� Arren, utykaj�c, ruszy� z miejsca. Na wp� gramol�c si�, na wp� spadaj�c, zsun�� si� do ��dki, kt�ra ko�ysa�a si� przy burcie statku. By�a to Dalekopatrz�ca; jej �agiel wygl�da� we mgle jak skrzyd�o �my.

W niezmiennej ciszy i zupe�nym spokoju �wiat�o zamar�o, a ��dka zawr�ci�a i oddali�a si� od burty statku. I niemal natychmiast wszystko inne znikn�o: i galera, i przy�miona lampa na maszcie, nieruchomi wio�larze i czarne burty. Arrenowi wydawa�o si�, �e s�yszy g�osy wybuchaj�c krzykami, jednak d�wi�k by� nik�y i wkr�tce przepad�. Troch� dalej mg�a zacz�a rzedn�� i rwa� si�, rozp�ywaj�c w ciemno�ci. Wyp�yn�li pod gwiazdy i Dalekopatrz�ca, cicha jak �ma, pomkn�a po morzu w�r�d jasnej nocy.

Krogulec przykry� Arrena derkami i da� mu wody. Potem Arcymag nic nie m�wi�c po�o�y� r�k� na jego ramieniu, kiedy ch�opiec niespodziewanie za�ka�. Dotkni�cie jego d�oni dawa�o poczucie pewno�ci i bezpiecze�stwa. Ciep�o, �agodne ko�ysanie ��dki i nape�niaj�ca go otucha spowodowa�y, �e Arren poczu� si� lepiej.

Uni�s� wzrok ku swemu towarzyszowi. Na jego ciemnej twarzy nie by�o �ladu nieziemskiego blasku. Zaledwie go widzia� na tle gwiazd.

��dka mkn�a po morzu, kierowana zakl�ciem. Fale, jakby w zadziwieniu, szepta�y wzd�u� burt.

��Kim jest ten cz�owiek w obro�y?

��Nieustanne k�amstwo. Morski rozb�jnik, Egre. Nosi obro��, aby ukry� blizn� na gardle, kt�re mu kiedy� rozp�atano. Wydaje si�, �e porzuci� piractwo dla handlu niewolnikami. Tym razem wy�wiadczy� sobie jednak nied�wiedzi� przys�ug�.�� W suchym, spokojnym g�osie zabrzmia� cie� satysfakcji.

��Jak mnie odnalaz�e�?

��Czary, przekupstwo� Zmarnowa�em wiele czasu. Nie chcia�em, aby si� dowiedziano, �e Arcymag i Stra�nik Roke myszkowa� po slumsach Miasta Hort. Chcia�em zachowa� moje przebranie tak d�ugo, jak to mo�liwe. Jednak gdy przepyta�em paru ludzi i kiedy w ko�cu okaza�o si�, �e statek niewolniczy odp�yn�� przed �witem, straci�em cierpliwo��. Wsiad�em do Dalekopatrz�cej i przywo�a�em wiatr w jej �agiel�� a tego dnia w powietrzu panowa� zupe�ny spok�j. Unieruchomi�em w tym czasie wios�a w dulkach na wszystkich statkach w zatoce�� jak oni to sobie wyja�ni�, skoro ca�e czary to k�amstwa i powietrze, to ju� ich sprawa. Ale w po�piechu i gniewie pomyli�em si� i przep�yn��em obok statku Egre'a, kt�ry pop�yn�� bardziej na po�udniowy-wsch�d, aby unikn�� mielizn. Wszystko co czyni�em tego dnia, czyni�em �le. Miasto Hort nie przynosi szcz�cia. W ko�cu utka�em czar odnajduj�cy i w ten spos�b trafi�em w ciemno�ciach do statku. Czy nie powiniene� si� teraz przespa�?

��Nic mi nie jest, czuj� si� du�o lepiej.�� Dreszcze ust�pi�y miejsca lekkiej gor�czce i Arren poczu� si� rzeczywi�cie dobrze. Cia�o mia� s�abe i omdla�e, ale my�li w zawrotnym tempie goni�y jedna drug�.�� Kiedy si� obudzi�e�? Co si� sta�o z Zaj�cem?

��Ockn��em si� w �wietle dnia. Na szcz�cie mam tward� g�ow�; za uchem jest rozci�cie i guz jak ma�y og�rek. Zaj�ca pozostawi�em pogr��onego w narkotycznym �nie.

��Zawiod�em na stra�y.

��Lecz nie dlatego, �e zasn��e�.

��Nie�� Arren zawaha� si�.�� To by�o� Ja by�em�

��Wyprzedzi�e� mnie, widzia�em ciꠗ g�os Krogulca zabrzmia� dziwnie.�� Podkradli si� do nas, og�uszyli jak jagni�ta w jatce, zabrali z�oto, i tego, kt�rego op�aca�o si� sprzeda� w niewol�, i odeszli. To po ciebie przyszli, ch�opcze. Osi�gn��by� cen� dobrej farmy na Targu w Amrunie.

��Nie uderzyli mnie wystarczaj�co mocno. Ockn��em si� i uciek�em im. Rozrzuci�em ich �up po ca�ej ulicy, zanim mnie osaczyli.�� Oczy Arrena b�yszcza�y.

��Ockn��e� si�, kiedy tam byli�� i uciek�e�? Dlaczego?

��Aby odci�gn�� ich od ciebie.�� Zdziwienie brzmi�ce w g�osie Krogulca nagle urazi�o dum� Arrena, wi�c doda� gwa�townie:�� My�la�em, �e przyszli po ciebie, �e mog� ci� zabi�. Porwa�em ich worek, aby mnie gonili, krzykn��em i uciek�em. A oni pobiegli za mn�.

��Tak, mogliby!�� Tylko tyle powiedzia� Krogulec, bez s�owa pochwa�y, chocia� przez chwil� siedzia� pogr��ony w my�lach. Potem zapyta�:

��Czy nie przysz�o ci do g�owy, �e mog� by� ju� martwy?

��Nie.

��Najpierw morderstwo, p�niej rabunek�� to najpewniejszy spos�b.

��Nie my�la�em o tym. Chcia�em ich tylko odci�gn�� od ciebie.

��Dlaczego?

��Poniewa� ty mog�e� nas obroni�, wydoby� nas z tego, je�li mia�by� do�� czasu, aby si� obudzi�. Lub w ka�dym razie wydosta� si� z tego sam. Sta�em na stra�y i zawiod�em. Chcia�em to naprawi�. Jeste� tym, kt�rego strzeg�em. To ty si� liczysz. Dalej b�d� ci� strzeg� i robi� wszystko, co mi ka�esz, bo to ty nas prowadzisz. Tylko ty mo�esz dotrze� tam, gdziekolwiek to jest, dok�d musimy p�j��, by odegna� z�o.

��Czy�by?�� powiedzia� mag.�� Sam tak my�la�em, do ostatniej nocy. S�dzi�em, �e ja jestem przewodnikiem, a jednak to ty mnie prowadzi�e�, ch�opcze.�� Jego g�os by� ch�odny, i jak si� wydawa�o, odrobin� ironiczny. Arren nie wiedzia�, co powiedzie�. By� zupe�nie zdezorientowany. Ca�y czas my�la�, �e odci�gni�ciem rozb�jnik�w od Krogulca ledwo odpokutowa� sw�j sen, czy te� trans, w trakcie pe�nienia stra�y. Teraz okazywa�o si�, �e jego czyn by� niem�dry�� podczas gdy �w trans, kt�ry ogarn�� go w niew�a�ciwym momencie, wydawa� si� by� w jaki� zadziwiaj�cy spos�b po�yteczny.

��Przykro mi, m�j panie, �e ci� zawiod�em�� powiedzia� w ko�cu. Wargi mia� jak z drewna i z trudno�ci� powstrzymywa� si� od �kania.�� A ty uratowa�e� mi �ycie.

��A ty, by� mo�e, uratowa�e� mnie�� odpar� ochryple mag.�� Kto wie? Po rabunku mogli podci�� mi gard�o. Ale nie m�wmy o tym wi�cej, Arrenie. Ciesz� si�, �e jeste�my razem.

Potem podszed� do skrzynki z zapasami i rozpali� ma�y piecyk na w�giel drzewny. Zdawa� si� by� czym� poch�oni�ty. Arren le�a� obserwuj�c gwiazdy. Wzburzenie opu�ci�o go, my�li przesta�y wirowa�. Poniewczasie zrozumia�, �e Krogulec nie os�dza� tego, co uczyni�, lub czego nie uczyni�. Zrobi� tak, i Krogulec to zaakceptowa�. �Nie karz�, wspomnia� �w zimny g�os, jakim mag odezwa� si� do Egre'a. Ale te� nie nagradza�. A jednak w najwi�kszym po�piechu, rozp�tuj�c moc swoich czar�w, przyby� do niego przez morze. Uczyni�by to jeszcze raz. Mo�na by�o na nim polega�.

Godzien by� ca�ej mi�o�ci, jak� Arren do niego czu�, i pe�nego zaufania. I dlatego w�a�nie Krogulec ufa� Arrenowi. Wszystko, co Arren uczyni�, by�o w�a�ciwie.

Wr�ci� teraz do ch�opca, podaj�c mu kubek paruj�cego wina.

��Mo�e to pozwoli ci zasn��. Uwa�aj, mo�esz sparzy� sobie j�zyk.

��Sk�d wzi��e� wino? Nie widzia�em buk�aka na pok�adzie.

��Na Dalekopatrz�cej jest wiele rzeczy, kt�rych oczy nie dostrzeg��� odpar� Krogulec, siadaj�c obok niego. Arren us�ysza� w ciemno�ci jego �miech, kr�tki i prawie bezd�wi�czny.

Usiad�, aby napi� si� wina. By�o bardzo dobre, krzepi�o cia�o i dusz�.

��Dok�d teraz p�yniemy?�� zapyta�.

��Na zach�d.

��Dok�d zaprowadzi� ci� Zaj�c?

��W ciemno��. Nie zgubi�em go, lecz on si� zgubi�. W�drowa� po zewn�trznych kresach, niesko�czonych pustkowiach majak�w i sennych koszmar�w. Jego dusza kwili�a jak ptak w tych ponurych miejscach, jak mewa krzycz�ca daleko od morza. Nie mo�e by� przewodnikiem. Zawsze by� zagubiony. Przy ca�ej swej bieg�o�ci w sztuce czarodziejskiej, nigdy nie dostrzeg� drogi przed sob�, widzia� tylko siebie.

Arren nie rozumia� tego wszystkiego, ani te� nie chcia� zrozumie�. Zosta� wci�gni�ty za pr�g �ciemno�ci�, o kt�rej m�wili czarodzieje, i chcia� o tym zapomnie�. Nie mia� z tym nic wsp�lnego. W rzeczywisto�ci ba� si� zasn��, �eby nie ujrze� znowu we �nie tej ciemnej postaci, cienia wyci�gaj�cego do niego per�� i szepcz�cego �chod��.

��Panie m�j�� odezwa� si�, raptownie zmieniaj�c temat�� dlaczego�

���pij�� powiedzia� Krogulec z lekkim naciskiem.

��Nie mog� spa�, m�j panie. Zastanawiam si�, dlaczego nie uwolni�e� pozosta�ych wi�ni�w?

��Uwolni�em. Nie pozostawi�em na statku �adnych wi�z�w.

��Lecz ludzie Egre'a byli uzbrojeni. Gdyby� ich skr�powa��

��C�, gdybym ich skr�powa�? By�o ich zaledwie sze�ciu.

Wio�larze byli te� niewolnikami, takimi jak ty. Do tej pory Egre i jego ludzie mog� by� martwi, lub pojmani przez pozosta�ych w celu wystawienia na targu niewolnik�w. Lecz ja pozostawi�em im wyb�r mi�dzy walk�, a targiem. Nie jestem �owc� niewolnik�w.

��Wiedzia�e� jednak, �e to �li ludzie�

��Czy� zatem mia�em sta� si� podobny do nich? Pozwoli�, aby ich czyny okre�la�y moje? Nie chcia�em dokonywa� wyboru za nich. Ani pozwoli� im, aby uczynili to za mnie!

Arren milcza�, zastanawiaj�c si� nad tym. Po chwili mag odezwa� si� cicho:

��M�odzi ludzie my�l�, �e je�li kto� podniesie kamie� i rzuci nim, a on trafi lub chybi celu, to �w czyn na tym si� ko�czy. Ale tak nie jest, czy to rozumiesz, Arrenie? Gdy ten kamie� zostanie podniesiony, ziemia stanie si� l�ejsza, a r�k�, kt�ra go unosi ci�sza. Kiedy si� go rzuci, jego ruch wp�ynie na obroty gwiazd, a tam gdzie uderzy lub spadnie, zmieni si� wszech�wiat. Od ka�dego czynu zale�y r�wnowaga ca�o�ci. Wiatry i morza, wszystkie przejawy dzia�ania si� wody, ziemi i �wiat�a, wszystko to, co czyni� zwierz�ta i ro�liny, jest s�uszne i w�a�ciwe. Wszystkie te czyny stanowi� cz�� r�wnowagi. Od huragan�w, przez g�osy wielkich wieloryb�w pluskaj�cych w morzu, do upadku suchego li�cia i lotu komara, wszystko to zawiera si� w harmonii ca�o�ci. Lecz my, z tego powodu, �e posiadamy w�adz� nad �wiatem i sob� musimy uczy� si� tego, co li��, wieloryb i wiatr czyni� z w�asnej swej natury. Musimy uczy� si� utrzymywa� r�wnowag�. Posiadaj�c rozum, nie mo�emy dzia�a� w nie�wiadomo�ci. Maj�c mo�liwo�� wyboru, nie mo�emy dzia�a� lekkomy�lnie. Kim jestem�� chocia� mam moc, �eby to czyni栗 aby kara� i nagradza� igraj�c z ludzkim przeznaczeniem?

��Ale z drugiej strony�� powiedzia� Arren, wpatruj�c si� w gwiazdy spod zmarszczonych brwi�� czy bezczynno�� sprzyja utrzymaniu r�wnowagi? Chyba jednak cz�owiek musi dzia�a�, nawet je�li nie zna wszystkich skutk�w swego czynu. Je�li w og�le ma co� do zrobienia.

��Nie b�j si�. Ludziom o wiele �atwiej przychodzi dzia�a�, ni� powstrzyma� si� od dzia�ania. Dalej b�dziemy czyni� dobrze i �le� Gdyby jednak znowu zapanowa� nad nami kr�l i tak jak dawnymi czasy szuka� rady u maga, i gdybym to ja by� tym magiem, powiedzia�bym mu:�� Panie m�j, nie czy� nic, poniewa� w�a�nie to jest sprawiedliwe, godne pochwa�y i szlachetne. Nie czy� nic, poniewa� wydaje si� w�a�ciwym tak post�powa�; czy� tylko to, co musisz, i czego nie mo�esz zrobi� w �aden inny spos�b.

W jego g�osie by�o co�, co spowodowa�o, �e Arren nie odrywa� od niego oczu. Wyda�o mu si�, �e twarz maga znowu l�ni blaskiem �wiat�a ukazuj�c jastrz�bi nos, pokryty bliznami policzek i ciemne, �ywe oczy. Arren patrzy� na niego z mi�o�ci�, ale te� i strachem, my�l�c: �o tyle mnie przewy�sza�. Przygl�daj�c si� czarodziejowi, u�wiadomi� sobie w ko�cu, i� �w blask nie by� magicznym �wiat�em, zimn� aureol� nie pozostawiaj�c� na twarzy miejsca na cienie, lecz rzeczywistym �wiat�em�� zwyczajnym �wiat�em poranka. By�y jednak moce przewy�szaj�ce jego moc. A minione lata nie obesz�y si� z Krogulcem lepiej ni� z innymi lud�mi. Wiek pobru�dzi� mu twarz zmarszczkami. Wygl�da� na zm�czonego w coraz silniejszym �wietle poranka. Ziewn���

I tak patrz�c, dziwi�c si� i zastanawiaj�c, Arren w ko�cu zasn��. A Krogulec siedzia� obok niego, obserwuj�c nadchodz�cy �wit i wsch�d s�o�ca, jak kto� kto pilnie przypatruje si� swemu najwi�kszemu skarbowi, z kt�rym sta�o si� co� z�ego�� porysowanemu klejnotowi lub choremu dziecku.

P�nym rankiem Krogulec uciszy� magiczny podmuch, wzdymaj�cy dotychczas �agiel ��dki, i pozwoli� jej p�yn�� z naturalnym wiatrem, kt�ry �agodnie dmucha� na po�udnie i zach�d. Daleko, z prawej, wzg�rza po�udniowego Wathort przesuwa�y si� pozostaj�c w tyle�� coraz bardziej niebieskie i ma�e, jak zamglone fale wznosz�ce si� nad innymi falami.

Arren zbudzi� si�. Morze wygrzewa�o si� w gor�cym, z�otym s�o�cu po�udnia�� niesko�czony bezkres wody pod bezkresn� kopu�� �wiat�a. Krogulec siedzia� na rufie nagi, z wyj�tkiem przepaski na biodrach i turbanu zwini�tego z p��tna �aglowego na g�owie. �piewa� cicho, uderzaj�c d�o�mi w �awkꠗ jak w b�ben�� w lekkim jednostajnym rytmie. To co �piewa�, nie by�o magicznym zakl�ciem ani pie�ni� o czynach bohater�w lub kr�l�w, lecz rytmicznym zbitkiem s��w, nie maj�cych g��bszego sensu, piosenk�, jak� mo�e �piewa� samotny ch�opiec pas�cy kozy w d�ugie, gor�ce letnie popo�udnia na wysokich wzg�rzach Gontu.

Z morza wyskoczy�a ryba i poszybowa�a w powietrzu na wiele �okci, unosz�c si� na sztywnych l�ni�cych p�etwach podobnych do skrzyde� wa�ki.

��Jeste�my na Po�udniowych Rubie�ach�� powiedzia� Krogulec, kiedy sko�czy� �piewa�.�� To dziwna cz�� �wiata, gdzie, jak m�wi�, ryby lataj�, a delfiny �piewaj�. Ale woda jest tutaj dobra do k�pieli, a ja zawar�em porozumienie z rekinami. Zmyj z siebie dotkni�cia �owcy niewolnik�w.

Arrena bola� ka�dy mi�sie� i z pocz�tku nie mia� ochoty ruszy� si� z miejsca. Nie by� te� do�wiadczonym p�ywakiem, gdy� morza otaczaj�ce Enlad nie nale�� do �agodnych i p�ywanie w nich podobne jest raczej do szybko wyczerpuj�cej walki. Gdy si� zanurzy�, b��kitne morze, z pocz�tku zimne, wyda�o mu si� nieprzyjazne, jednak ju� po chwili Arren rozkoszowa� si� �agodnym dotykiem wody. Wszystkie dolegliwo�ci ust�pi�y. Zmaga� si� z falami u boku Dalekopatrz�cej, jak m�ody w�� morski. Fontanny wody tryska�y w g�r�. Krogulec do��czy� do niego tn�c fale spr�ystymi ruchami. Pos�uszna i opieku�cza Dalekopatrz�ca czeka�a za nimi�� bia�oskrzyd�a na l�ni�cej wodzie. Ryba wyskoczy�a w powietrze i Arren rzuci� si� za ni��� zanurkowa�a, znowu wyskoczy�a, szybuj�c w powietrzu, i ponownie uciek�a do morza, poci�gaj�c go za sob�.

Ch�opiec, gibki i zwinny, pluska� si� w wodzie i wygrzewa� w s�o�cu pieszcz�cym morze dotykiem promieni. A m�czyzna, ciemnosk�ry i opanowany�� tym opanowaniem, jakie daje si�a lat�� p�yn��, poruszaj�c si� oszcz�dnymi ruchami, z g�ow� ocienion� zawojem p��tna �aglowego. Jednocze�nie utrzymywa� ��dk� na kursie i obserwowa� k�pi�cego si� ch�opca oraz lataj�ce ryby z tak� sam� bezstronn� czu�� uwag�.

��Dok�d p�yniemy?�� zapyta� Arren p�nym zmierzchem, znowu senny po sutej kolacji z solonego mi�sa i czerstwego chleba.

��Na Lorbanery�� odpar� Krogulec, i te ciche pozbawione znaczenia sylaby by�y ostatnim d�wi�kiem, jaki Arren us�ysza� zanim zasn��. A pierwszy �niony tej nocy sen utka� si� w�a�nie wok� nich. �ni�o mu si�, �e brodzi w zwa�ach mi�kkiego materia�u o wyblak�ych kolorach, postrz�pionego i przetykanego r�owymi, z�otymi i lazurowymi ni�mi, i odczuwa z tego powodu dziwn� przyjemno��. Kto� powiedzia� do niego: �To s� jedwabne pola Lorbanery, gdzie nigdy nie zapadaj� ciemno�ci�. Lecz p�niej, u schy�ku nocy, w�wczas gdy jesienne gwiazdy b�yszcza�y na wiosennym niebie, �ni�, �e znajduje si� w zrujnowanym domu. Wszystko by�o suche i zakurzone, zewsz�d zwisa�y postrz�pione, poszarza�e paj�cze nici. Paj�czyny spl�ta�y mu nogi, dusi�y go, przesuwaj�c si� po ustach i nozdrzach. Ale najwi�ksz� zgroz� nape�ni�o go to, �e pozna� ten d�ugi, zaniedbany pok�j�� by�a to sala w Wielkim Domu Roke, sala gdzie jad� �niadanie z Mistrzami.

Zbudzi� si� ogarni�ty przera�eniem, z bij�cym sercem i nogami unieruchomionymi pod �awk�. Usiad�, pr�buj�c otrz�sn�� si� ze strasznego snu. Na wschodzie jeszcze si� nie rozja�ni�o, cho� ciemno�� by�a ju� rozrzedzona. Maszt skrzypia�. �agiel, wci�� wyd�ty p�nocno-wschodnim wiatrem, ja�nia� nad nim wysoki i ledwo widoczny. Na rufie jego towarzysz spa� g��bokim, spokojnym snem. Arren u�o�y� si� znowu i drzema�, dop�ki nie zbudzi� go jasny dzie�.

Tego dnia morze by�o tak spokojne i tak niebieskie, �e Arren nie wyobra�a� sobie, aby mog�o by� takie w rzeczywisto�ci. Woda by�a delikatna i przezroczysta, a p�ywanie w niej sprawia�o dziwne nierealne wra�enie unoszenia si� lub szybowania w powietrzu.

W po�udnie Arren zapyta�:

��Czy czarodzieje przywi�zuj� wag� do sn�w? Krogulec �owi� ryby. Z uwag� obserwowa� w�dk�. Po d�ugiej chwili powiedzia�:

��Dlaczego o to pytasz?

��Zastanawiam si�, czy sny kiedykolwiek odpowiadaj� prawdzie?

��Z pewno�ci�.

��Czy mog� przepowiedzie� przysz�o��?

W tym momencie wzi�a ryba�� i ju� w chwil� p�niej mag wci�ga� na pok�ad ich obiad�� wspania�ego, niebiesko srebrnego morskiego okonia. Pytanie posz�o w zapomnienie.

Po po�udniu, gdy pr�nowali pod zas�on� sklecon� napr�dce dla ochrony przed wszechw�adnym s�o�cem, Arren zapyta�:

��Co chcemy znale�� na Lorbanery?

��To, czego szukamy.

��Na Enlad�� powiedzia� po chwili Arren�� znana jest opowie�� o ch�opcu, kt�rego nauczyciel by� z kamienia.

��Tak� A czeg� uczy�?

��Niezadawania pyta�.

Krogulec prychn�� powstrzymuj�c �miech i usiad�.

��C�, dobrze! Powiem ci, chocia� wol� milcze�, dop�ki nie mam pewno�ci, o czym m�wi�. Dlaczego magia nie dzia�a w Mie�cie Hort i na Naweduen, a by� mo�e i na ca�ych Rubie�ach? Tego w�a�nie chcemy si� dowiedzie�, czy� nie?

��Tak.

��Czy znasz stare powiedzenie: �na Rubie�ach prawa si� zmieniaj��? Pos�uguj� si� nim �eglarze, ale jest to powiedzenie czarodziei i oznacza, �e czary s� zale�ne od miejsca, w kt�rym si� je rzuca. Prawdziwe zakl�cie na Roke mo�e okaza� si� zwyczajnymi s�owami na Iffish. J�zyk Tworzenia nie wsz�dzie jest dobrze pami�tany�� tu jedno s�owo, tam inne. Tkaj�c czar, przeplata si� go ziemi�, wod�, wiatrami i �wiat�em miejsca, gdzie jest rzucany. Kiedy� po�eglowa�em na wsch�d tak daleko, �e ani wiatr, ani woda, nie�wiadome swoich prawdziwych imion, nie zwa�a�y na moje rozkazy. A mo�e, co bardziej prawdopodobne, to ja by�em ich nie�wiadom. �wiat jest bowiem wielki. Otwarte Morze rozci�ga si� poza granice wszelkiej wiedzy. Istniej� inne �wiaty poza naszym. W�tpi�, czy w tych otch�aniach przestrzeni i czasu jakiekolwiek mo�liwe do wypowiedzenia s�owo, zachowa, zawsze i wsz�dzie, swoje znaczenie i swoj� moc. Chyba, �e b�dzie to Pierwsze S�owo, kt�re wypowiedzia� Segoy tworz�c wszystko, lub Ostatnie S�owo, kt�re nie by�o i nie b�dzie wypowiedziane, a� do czasu odtworzenia wszystkich rzeczy� Tak, nawet w tym �wiecie naszego Ziemiomorza wyspy, kt�re znamy, r�ni� si� od siebie, s� odmienne i pe�ne tajemnic. A miejscem najmniej poznanym i najbardziej tajemniczym s� Po�udniowe Rubie�e. Kilku czarodziei z L�d�w Wewn�trznych zawita�o do ich mieszka�c�w. Nie zostali przez nich mile powitani, jako �e ludzie ci�� tak nale�y s�dzi栗 mieli swoje w�asne odmiany magii. Jednak wie�ci o tym s� niejasne i mo�liwe, �e sztuka magiczna nigdy nie by�a tutaj w pe�ni zg��biona i ca�kowicie zrozumiana. Je�li tak, mog�aby �atwo zosta� unicestwiona przez kogo�, komu zale�a�oby na jej zniszczeniu, i szybciej os�ab�aby, ni� nasze czary na L�dach Wewn�trznych. A potem my s�uchamy opowie�ci o tym, jak to na Po�udniu magia nie dzia�a. Wiedza jest korytem, w kt�rym nasze dokonania nabieraj� mocy i g��bi. Tam gdzie nie ma nadrz�dnych zasad, czyny Judzi s�abn�, nie osi�gaj� celu, obracaj� si� wniwecz. W taki spos�b owa t�usta kobieta z lusterkami utraci�a swoj� sztukꠗ i teraz my�li, �e nigdy jej nie posiada�a. Dlatego te� Zaj�c bierze swoj� hazi� i my�li, �e wiedzie go ona dalej, ni� zaszli najwi�ksi magowie, podczas gdy w rzeczywisto�ci zaledwie wkracza na ��ki sn�w i nie wie, �e jest ju� zgubiony� Lecz gdzie i czym jest to miejsce, do kt�rego, jak s�dzi, zd��a? Czym jest to, czego szuka? Czym jest to, co poch�on�o jego czary? Byli�my ju� wystarczaj�co d�ugo w Mie�cie Hort�� tak s�dzꠗ wi�c p�yniemy dalej na po�udnie, do Lorbanery, aby zobaczy�, co czyni� tam czarodzieje i dowiedzie� si�, czym jest to, co musimy odszuka� Czy to ci wystarczy?

��Tak, lecz�

��Zatem niech kamie� zamilknie na chwil�!�� powiedzia� mag. Usiad� przy maszcie w ��tawym, rozpalonym cieniu zas�ony. ��dka p�yn�a leniwie na po�udnie, a on z uwag� wpatrywa� si� w morze, kieruj�c wzrok na zach�d. Siedzia� wyprostowany nieruchomy. Mija�y godziny. Arren wyk�pa� si�, w�lizguj�c si� cicho do wody z rufy ��dki. Nie chcia� bowiem wchodzi� w pole widzenia ciemnych oczu, spogl�daj�cych przez morze na zach�d, kt�re wydawa�y si� patrze� daleko poza jasn� lini� horyzontu, poza jasny b��kit powietrza, poza granice �wiat�a.

Krogulec w ko�cu przerwa� swoje milczenie i przem�wi�, chocia� nie wypowiada� wielu s��w na raz. Wychowanie, jakie Arren odebra�, pozwala�o mu natychmiast wyczu� prawdziwy nastr�j ukryty pod mask� uprzejmo�ci b�d� pow�ci�gliwo�ci. Wiedzia� wi�c, �e jego towarzysz jest przygn�biony. Nie zadawa� ju� wi�cej pyta�, a gdy zapad� wiecz�r, powiedzia�:

��Je�li za�piewam, czy to zak��ci twoje my�li?

��To zale�y od tego co za�piewasz�� odpar� Krogulec staraj�c si�, aby zabrzmia�o to jak �art.

Arren usiad� opieraj�c si� plecami o maszt i za�piewa�. Jego g�os nie by� ju� tak cienki i melodyjny jak przed laty, gdy szkoli� go nauczyciel muzyki w Pa�acu w Berili, wygrywaj�c melodie na swojej smuk�ej harfie. Teraz wysokie tony okrzep�y i nabra�y si�y, a niskie, ciemne i czyste, podobne by�y do d�wi�k�w wioli. �piewa� �Lament po Bia�ym Czarodzieju�, pie��, kt�r� u�o�y�a Elfarran, kiedy to dowiedzia�a si� o �mierci Morreda i oczekiwa�a swej w�asnej. Rzadko �piewa si� t� pie�� i nigdy z lekkim sercem. Krogulec ws�ucha� si� w m�ody g�os, silny, pewny i smutny, rozlegaj�cy si� mi�dzy czerwonym niebem, a morzem. �zy nap�yn�y mu do oczu, o�lepiaj�c go.

Po tej pie�ni Arren milcza� przez chwil�, a potem zacz�� �piewa� cicho l�ejsz�, bardziej beztrosk� melodi�. Wzruszy�a ona monotoni� bezwietrznego powietrza, rozko�ysanego morza i zamieraj�cego �wiat�a�� dop�ki nie sp�yn�a na nich noc. Kiedy sko�czy� �piewa�, wszystko wok� znieruchomia�o�� wiatr ucich�, fale uspokoi�y si�, wi�zania i liny ledwie poskrzypywa�y. Morze wyg�adzi�o si�, a ponad nim jedna po drugiej wschodzi�y gwiazdy. Ostre, jasne �wiat�o ukaza�o si� na po�udniu, k�ad�c na wodzie deszcz z�otych rozb�ysk�w.

��Sp�jrz, Arcymagu! Latarnia morska!�� a po chwili�� Czy to mo�e by� gwiazda?

Krogulec wpatrywa� si� przez chwil� w �wiat�o i w ko�cu powiedzia�:

��S�dz�, �e jest to gwiazda Gobardon. Widoczna jest tylko na Po�udniowych Rubie�ach. Gobardon znaczy Korona. Kurremkarmerruk naucza� nas, �e gdyby p�yn�� jeszcze dalej na po�udnie, znad horyzontu wy�oni�oby si� po Gobardonie jeszcze osiem dalszych, jasnych gwiazd, tworz�cych razem wielk� konstelacj�; jak niekt�rzy m�wi��� podobn� do sylwetki biegn�cego cz�owieka lub do runu Agnen. Runu Ko�ca.

Przygl�dali si� Koronie, rozja�niaj�cej niespokojny morski horyzont i �wiec�cej coraz mocniej.

���piewa�e� pie�� Elfarran�� rzek� Krogulec�� tak, jakby� sam czu� smutek i sprawi�e�, �e ja te� go poczu�em. Ze wszystkich historii Ziemiomorza ta jedna zawsze najbardziej mnie wzrusza. �arliwe m�stwo Morreda, stawiaj�cego czo�o rozpaczy; dobry kr�l, Serriadh, do kt�rego nie mia�a dost�pu rozpacz; i ona, Elfarran. Kiedy uczyni�em najwi�ksze z�o, jakie kiedykolwiek zdarzy�o mi si� uczyni�, zrobi�em to dla jej pi�kno�ci, kt�r� chcia�em ujrze�. Teraz j� zobaczy�em�� przez chwil� widzia�em Elfarran.

Zimny dreszcz przebieg� Arrenowi po plecach. Prze�kn�� �lin� i siedzia� w milczeniu, wpatruj�c si� we wspania��, a zgubn��� ��t� jak topaz�� gwiazd�.

��Kt�ry z bohater�w jest ci najbli�szy?�� zapyta� mag, a on odpowiedzia�: Erreth-Akbe.

��Rzeczywi�cie, by� najwi�kszym z nich.

��Tak, lecz ja mia�em na my�li jego �mier栗 sam walczy� ze smokiem Ormem na pla�y Selidoru. M�g� panowa� nad ca�ym Ziemiomorzem, a jednak wybra� to zamiast w�adzy.

Mag nie odpowiedzia�. Obydwaj przez chwil� pod��ali za swoimi my�lami. Potem, wci�� wpatruj�c si� w ��t� Gobardon, Arren zapyta�:

��Zatem jest prawd�, �e zmarli mog� by� przywr�ceni do �ycia za pomoc� magii?

��Tak, mog� by� przywr�ceni do �ycia�� potwierdzi� mag.

��Ale czy kiedykolwiek tak si� sta�o? Jak to si� robi? Wydawa�o si�, �e jego towarzysz odpowiada z wielk� niech�ci�.

��Za pomoc� czar�w Przywo�ywania�� powiedzia� pochmurniej�c. Arren pomy�la�, �e mag nic wi�cej nie b�dzie chcia� powiedzie�, ale ten niespodziewanie ci�gn�� dalej:

��Te czary zawarte s� w naukach Paln. Mistrz Herold nie chce naucza� ani u�ywa� tej wiedzy. Jest u�ywana rzadko i nigdy m�drze, jak s�dz�. Wielkie czary, kt�re si� na ni� sk�adaj�, zosta�y stworzone przez Szarego Maga z Paln tysi�c lat temu. Przywo�ywa� on duchy bohater�w i mag�w, nawet Erretha-Akbe, aby doradza�y W�adcom Paln w ich wojnach i rz�dach.

��I co si� sta�o?

��Rady zmar�ych nie maj� po�ytku dla �ywych. Nasta�y z�e czasy dla Paln. Szary Mag zosta� wyp�dzony i zmar� w zapomnieniu.

Mag m�wi� niech�tnie, aczkolwiek jakby czu�, �e Arren ma prawo zna� odpowied�. Ch�opiec pyta� wi�c dalej:

��Zatem nikt teraz nie u�ywa tych czar�w?

��Zna�em tylko jednego cz�owieka stosuj�cego je swobodnie.

��Kim on by�?

��Mieszka� w Havnor. Mieli go za zwyk�ego czarodzieja, ale w rzeczywisto�ci by� wielkim magiem o nadprzyrodzonej mocy. Bogaci� si� na swej sztuce, pokazuj�c ka�demu�� kto zap�aci��� ducha, jakiego tylko chciano ujrze栗 zmar�� �on�, m�a lub dziecko. Wype�ni� sw�j dom niespokojnymi cieniami minionych stuleci, pi�knymi kobietami z czas�w Kr�l�w. Widzia�em jak przywo�a� z Suchej Krainy starego mistrza, Nemmerlego, Arcymaga z czas�w mojej m�odo�ci, tylko po to, aby w chwili bezczynno�ci rozerwa� si� i nie wyj�� z wprawy. I ta wspania�a dusza przysz�a na jego zawo�anie, jak pies do nogi. Wzbudzi�o to m�j gniew i rzuci�em mu wyzwanie. Nie by�em w�wczas Arcymagiem. Powiedzia�em:�� Zmuszasz zmar�ych, aby przychodzili do ciebie. Czy p�jdziesz ze mn� do ich rodzic�w? I zmusi�em go, aby poszed�, chocia� przeciwstawia� si� ca�� swoj� wol�, zmienia� kszta�t i p�aka� g�o�no w ciemno�ci.

��I w ten spos�b go zabi�e�?�� wyszepta� z przej�ciem Arren.

��Nie! Zmusi�em go, aby poszed� i wr�ci� ze mn�. By� przera�ony. On, kt�ry tak �atwo przywo�ywa� zmar�ych, ba� si� �mierci�� swojej w�asnej�� bardziej ni� jakikolwiek inny cz�owiek. Przy kamiennym murze� Ale powiedzia�em ci wi�cej ni� powinien wiedzie� nowicjusz. A ty nie jeste� nawet nowicjuszem.�� Poprzez zapadaj�cy zmrok przenikliwe oczy odwzajemni�y spojrzenie Arrena, pesz�c go.

��No, dobrze�� zgodzi� si� Arcymag.�� Jest to kamienny mur, pewne miejsce na samej granicy. Przez niego duch wkracza do krainy �mierci, a �ywy cz�owiek mo�e go przekroczy� i wr�ci� z powrotem, je�li zna drog� Przy kamiennym murze, po stronie �ywych, ten cz�owiek skuli� si� i nie chcia� i�� dalej. Przywar� r�koma do kamieni, p�aka� i j�cza�. Jego strach wzbudzi� we mnie obrzydzenie i gniew. To powinno by�o mnie przekona�, �e czyni� �le. Ale ow�adn�a mn� z�o�� i pycha. On by� silny, a ja pragn��em udowodni�, �e jestem jeszcze silniejszy.

��Co potem zrobi��� kiedy wr�cili�cie?

��Czo�ga� si� przede mn� i przysi�g� nigdy ju� nie u�ywa� Wiedzy Pelnish. Ca�owa� moj� r�k�, a przecie� m�g� mnie zabi�.

��Co si� z nim sta�o?

��Wyjecha� z Havnor, na zach�d, by� mo�e do Paln. Nigdy ju� o nim nie s�ysza�em. Kiedy go pozna�em, w�osy mia� ju� bia�e, cho� wci�� jeszcze by� �wawym m�czyzn� wygl�daj�cym jak zapa�nik. By� mo�e ju� nie �yje. Nie mog� sobie nawet przypomnie� jego imienia.

��Prawdziwego imienia?

��Nie! To pami�ta�bym.�� Przerwa�, i na przeci�g trzech uderze� serca zapad� w ca�kowity bezruch.

��Nazywali go Cob, tam, w Havnor�� powiedzia� zmienionym, wywa�onym g�osem.

By�o zbyt ciemno, aby dostrzec wyraz twarzy maga. Arren zobaczy� tylko, �e odwraca si� i patrzy na ��t� gwiazd�, teraz ju� wzesz�a wy�ej nad falami, rzucaj�c� w ich stron� przerywan� smug� z�ota, tak cienk� jak paj�cza ni�. Po chwili Arcymag odezwa� si� znowu:

��Nie tylko w snach, Arrenie, bywa tak, �e odnajdujemy siebie wci�� jeszcze stawiaj�cych czo�a temu, co dawno zosta�o zapomniane i m�wi�cych co�, co wydaje si� nie mie� sensu tylko dlatego, �e sami nie chcemy go dostrzec.

Widziana z odleg�o�ci dziesi�ciu mil rozs�onecznionej wody, Lorbanery by�a zielona, jak jasny mech na obrze�u fontanny. Z bliska rozpada�a si� na li�cie, pnie drzew, cienie, drogi, a tak�e na domy, twarze i ubrania ludzi, kurz i to wszystko co sk�ada si� na zamieszka�� wysp�. Jednak wci��, przede wszystkim, by�a zielona�� ka�dy bowiem kawa�ek powierzchni, kt�ry nie by� zabudowany b�d� zbyt nieurodzajny, oddano w posiadanie niskim drzewom morwowym o okr�g�ych koronach. Li��mi tych drzew �ywi� si� ma�e czerwie, wysnuwaj�ce jedwab, z kt�rego prz�dzie si� nici do tkanin jakie sporz�dzaj� m�czy�ni, kobiety i dzieci ca�ej Lorbanery. O zmierzchu powietrze pe�ne jest niewielkich, szarych nietoperzy, kt�re �ywi� si� ma�ymi czerwiami. Zjadaj� du�o, ale pozwala im si� na to; jedwabnicy nie zabijaj� ich. S� g��boko przekonani, i� zabicie szaroskrzyd�ego nietoperza stanowi bardzo z�� wr�b�. Je�li ludzie �yj� z male�kich robaczk�w�� powiadaj��� to z pewno�ci� ma�e nietoperze maj� prawo do tego samego.

Domy by�y dziwaczne, z ma�ymi oknami umiejscowionymi, gdzie popadnie, o strzechach z ga��zek morwy�� ca�e zielone od mch�w i porost�w. Lorbanery to bogata wyspa�� tak jak wiele wysp na Rubie�ach,�� i wci�� jeszcze wida� to by�o po wymalowanych i dostatnio wyposa�onych domostwach, po wielkich ko�owrotkach i krosnach w domach i warsztatach, i po kamiennej przystani ma�ego portu Sosara, gdzie jednocze�nie mog�o cumowa� kilka kupieckich galer. Lecz teraz w przystani nie by�o statk�w. Farba na domach wyblak�a, nie wida� by�o nowego wyposa�enia, wi�kszo�� ko�owrotk�w i warsztat�w sta�a bezczynnie, zakurzona, z paj�czynami rozsnutymi pomi�dzy peda�ami, pokrywaj�cymi osnowy i krosna.

��Czarodzieje?�� zdziwi� si� naczelnik wioski Sosara, niski m�czyzna o twarzy tak twardej i brunatnej, jak podeszwy jego go�ych st�p.�� Nie ma czarodziei na Lorbanery. Nigdy nie by�o.

��Kto by pomy�la�?�� rzek� z podziwem Krogulec. Siedzia� z o�mioma lub dziewi�cioma wie�niakami, pij�c cienkie i cierpkie wino z owoc�w morwy. Z konieczno�ci powiedzia� im, �e przyby� na Rubie�e Po�udniowe w poszukiwaniu kamienia emmel. Nie widzia� jednak potrzeby ukrycia siebie lub swego towarzysza pod przebraniem. Arren jak zwykle pozostawi� sw�j miecz schowany na ��dce, a je�li mag mia� przy sobie swoj� lask�, to nie by�o jej wida�. Wie�niacy pocz�tkowo byli ponurzy i wrogo nastawieni, w ka�dej chwili gotowi znowu sta� si� takimi samymi. Tylko zr�czno�� i autorytet Krogulca pokonywa�y ich niech�tne nastawienie.

��Musicie przecie� mie� zaklinaczy drzew�� powiedzia�.�� Co robi�, gdy sady zetnie p�ny przymrozek?

��Nic�� odpowiedzia� chudy m�czyzna z ko�ca rz�du wie�niak�w. Wszyscy siedzieli w szeregu pod okapem, oparci plecami o �cian� gospody. Tu� za ich stopami b�bni� o ziemi� grubokroplisty, �agodny kwietniowy deszcz.

��Niebezpiecze�stwo tkwi w deszczach, nie w przymrozkach�� stwierdzi� naczelnik. Robaki tocz� korzenie. Nikt nie potrafi powstrzyma� deszczu. I nigdy nie potrafi�. Naczelnik by� wrogo nastawiony do czarodziei i czar�w, inni jednak wydawali si� za nimi t�skni�.

��Nigdy nie pada�o o tej porze roku,�� odezwa� si� jeden z nich�� kiedy �y� nasz przyjaciel.

��Kto? Stary Mildi? C�, nie �yje. Zmar��� odpar� naczelnik.

��Zwykle nazywano go Sadownikiem,�� wspomnia� chudy m�czyzna.

��Tak, nazywano go Sadownikiem�� doda� inny. Cisza spad�a na nich jak deszcz na ziemi�.

��W oknie jednoizbowej gospody siedzia� Arren.

Znalaz� star� lutni� zawieszon� na �cianie, o d�ugim gryfie i trzech strunach�� jedn� z tych, jakich u�ywaj� na Jedwabnej Wyspie. Gra� teraz na niej, ucz�c si� wydobywa� muzyk�, nie g�o�niejsz� ni� stukot deszczu o strzech�.

��Na rynkach w Mie�cie Hort�� zacz�� Krogulec�� widzia�em materia�y sprzedawane jako jedwab z Lorbanery. Niekt�re z nich rzeczywi�cie by�y jedwabiem, ale �aden nie pochodzi� st�d.

��Sezony by�y do niczego�� t�umaczy� chudy m�czyzna.�� Cztery lata by�y takie, teraz idzie pi�ty.

��Pi�� lat min�o od Wilii Od�og�w�� odezwa� si� stary m�czyzna skrzypi�cym g�osem�� od czasu kiedy zmar� Stary Mildi. Tak, przecie� zmar�, a nie by� nawet tak stary, jak ja. Zmar� akurat w Wili� Od�og�w.

��Brak zwi�ksza ceny�� powiedzia� naczelnik.�� Za jedn� sztuk� wp� oczyszczonego, b��kitno farbowanego jedwabiu dostaniemy teraz tyle, ile dostawali�my za trzy sztuki.

��Je�li dostaniemy. Gdzie s� statki? A b��kit jest podrabiany�� sprzeciwi� si� chudy m�czyzna. Tym sposobem przez najbli�sze p� godziny dyskutowali o jako�ci farb, jakich u�ywali w swych wielkich warsztatach.

��Kto wyrabia farby?�� zapyta� Krogulec, wywo�uj�c na nowo o�ywion� sprzeczk�.

Jak z niej wynika�o, ca�y proces farbowania nadzorowali cz�onkowie rodziny, kt�rzy, rzeczywi�cie uwa�ali siebie za czarodziei. Je�li jednak kiedykolwiek byli czarodziejami, to utracili swoj� sztuk� i nikt inny jej nie posiad�; jak kwa�no zauwa�y� chudy m�czyzna. Wszyscy z wyj�tkiem naczelnika zgadzali si�, �e s�ynny b��kit z Lorbanery i niezr�wnany szkar�at nazywany smoczym ogniem�� noszony dawno temu przez Kr�lowe na Haunorze�� nie s� ju� tym, czym by�y kiedy�. Czego� im brakowa�o. Win� za to mog�y ponosi� padaj�ce nie w por� deszcze, barwniki, lub ich niedok�adne oczyszczanie.

��Albo oczy ludzi, kt�rzy nie potrafi� odr�ni� prawdziwego lazuru od brudnego b��kitu�� powiedzia� zgry�liwie chudy m�czyzna i spojrza� ze z�o�ci� na naczelnika.

Naczelnik nie podj�� wyzwania i znowu wszyscy umilkli.

Cienkie wino wydawa�o si� jeszcze bardziej kwasi� ich humory�� twarze mieli pochmurne. S�ycha� by�o tylko szelest deszczu na niezliczonych li�ciach sad�w w dolinie, szept morza w dole na ko�cu ulicy i ciche d�wi�ki lutni w ciemno�ci za drzewami.

��Mo�e co� za�piewa, ten tw�j ch�opak o twarzy dziewczyny?�� zapyta� naczelnik.

��Dobrze. Arrenie, za�piewaj nam co�, ch�opcze.

��Nie mog� na tej lutni zagra� do ko�ca niskich ton�w�� powiedzia� Arren z okna, u�miechaj�c si�.�� Brakuje jej p�aczu. Czego chcia�by� pos�ucha�, gospodarzu?

��Czego� nowego�� mrukn�� naczelnik. Lutnia zad�wi�cza�a cicho; ju� j� nastroi�.

��Mo�e tego tutaj nie znacie�� powiedzia�. Potem za�piewa�.

Siedzieli nieruchomo w ciep�ym, d�d�ystym zmierzchu Po�udnia, s�uchaj�c pie�ni, podobnej do krzyku szarego �ab�dzia z zimnych m�rz, woko�o wyspy Ea. Gdy pie�� si� sko�czy�a, milczeli jeszcze chwil� pogr��eni w smutku i t�sknocie.

��Dziwna muzyka�� odezwa� si� w ko�cu kt�ry�, niepewnie.

Inny, przywracaj�c poczucie absolutnego pierwsze�stwa wyspy Lorbanery w ka�dym miejscu i czasie, powiedzia�:�� Obca muzyka zawsze by�a cudaczna i ponura.

��Zatem wy nam za�piewajcie�� zaproponowa� Krogulec. Sam pos�ucha�bym weso�ej piosenki. Ch�opak zawsze �piewa o dawno zmar�ych bohaterach.

��Ja za�piewam�� powiedzia� ten, kt�ry odezwa� si� ostatni. Odchrz�kn�� lekko i zacz�� �piewa� o bary�ce mocnego, wiernego wina i� hej, ho i wszyscy razem! Lecz nikt nie przy��czy� si� do ch�ru i pie�� si� urwa�a.

���piewacy s� do niczego�� stwierdzi� ze z�o�ci�.�� To wina m�odych, kt�rzy burz� i zmieniaj� dawne zwyczaje, zamiast uczy� si� starych pie�ni.

��To nie tak�� sprzeciwi� si� chudy m�czyzna.�� Wszystko jest do niczego. Nic nie idzie dobrze.

��Tak, tak, tak�� wysapa� najstarszy z nich.�� Szcz�cie nas opu�ci�o. W�a�nie tak. Szcz�cie nas opu�ci�o.

Po tym nikt ju� nie mia� wiele do powiedzenia. Wie�niacy odchodzili po dw�ch, trzech, a� na zewn�trz gospody pozosta� tylko Krogulec, a w �rodku Arren. I w�wczas, wreszcie, Krogulec roze�mia� si�. Lecz nie by� to weso�y �miech.

Boja�liwa �ona ober�ysty rozpostar�a dla nich pos�ania na pod�odze, potem odesz�a, a oni u�o�yli si� do snu. Lecz wysokie krokwie izby by�y siedzib� nietoperzy, kt�re przez ca�� noc wlatywa�y i wylatywa�y przez pozbawione szyb okna, popiskuj�c cienko. Dopiero o �wicie powr�ci�y na dobre, sadowi�c si� na swoich miejscach. Ka�dy sk�ada� si� w ma�y, zgrabny pakunek, zwisaj�cy z krokwi w d�.

By� mo�e to �w nieustaj�cy ruch nietoperzy sprawi�, �e Arren nie spa� spokojnie. Min�o wiele nocy od czasu, gdy po raz ostatni spa� na starym l�dzie. Jego cia�o odzwyczai�o si� od bezruchu ziemi i, gdy zasypia�, wci�� domaga�o si� ko�ysania, ko�ysania� wtedy �wiat wysuwa� si� spod niego i Arren budzi� si� z gwa�townym wzdrygni�ciem. Gdy w ko�cu zasn��, �ni�o mu si�, �e jest skuty �a�cuchami w �adowni statku �owcy niewolnik�w; byli tam te� inni, lecz wszyscy martwi. Budzi� si� wiele razy, aby uwolni� si� od tego snu, lecz zasypiaj�c, natychmiast do niego powraca�. W ko�cu wyda�o mu si�, �e pozosta� na statku sam, ale wci�� sp�tany tak, �e nie m�g� si� ruszy�. W�wczas jaki� dziwny, powolny g�os przem�wi� mu do ucha. Zrzu� wi�zy�� powiedzia��� Zrzu� wi�zy. Spr�bowa� si� poruszy� i uda�o mu si� to. Wsta�. Znajdowa� si� na jakim� rozleg�ym, zamglonym wrzosowisku pod niskim niebem. Ziemia i g�ste powietrze przesycone by�y groz�, niesko�czonym przera�eniem. To miejsce by�o straszne, straszne samo w sobie, a on tam by� i nie m�g� si� wydosta�. Musia� znale�� drog�, lecz nie zauwa�y� �adnych �cie�ek, a on sam by� male�ki jak dziecko, jak mr�wka, natomiast miejsce by�o. ogromne, niesko�czone. Spr�bowa� ruszy� przed siebie, potkn�� si� i� obudzi�.

Teraz, gdy nie spa�, strach go nie otacza�, lecz wcale nie mniejszy by� w nim. Czu�, �e czarna ciemno�� pokoju dusi go i zacz�� szuka� gwiazd w niewyra�nym prostok�cie okna. Nie m�g� ich dojrze�, cho� deszcz ju� usta�. Le�a� czuwaj�c, a nietoperze wlatywa�y i wylatywa�y przez okno na swych bezg�o�nych, b�oniastych skrzyd�ach. Czasami, na samej granicy s�yszalno�ci, dochodzi�y go cienkie g�osy.

Wstali wcze�nie, o jasnym poranku. Krogulec z przej�ciem dopytywa� si� o kamienie emmel. Jakkolwiek �aden z wie�niak�w nie wiedzia�, co to takiego, mieli na ten temat r�ne przypuszczenia i spierali si�. On s�ucha�, lecz tak jakby czeka� na inne wie�ci. W ko�cu Krogulec i Arren ruszyli drog�, kt�r� zaproponowa� im naczelnik, prowadz�c� do kamienio�om�w, gdzie wydobywano b��kitny barwnik. Lecz gdy wyruszyli, Krogulec skr�ci� w bok.

��To b�dzie ten dom�� stwierdzi�.�� M�wili, �e rodzina farbiarzy i skompromitowanych czarodziei mieszka przy tej drodze.

��Czy warto z nimi rozmawia�?�� zapyta� Arren, pami�taj�cy a� nadto dobrze Zaj�ca.

��Tam skupia si� nieszcz�cie�� powiedzia� ochryple mag.�� To tam sko�czy�o si� szcz�cie. Musz� dotrze� do tego miejsca!�� I ruszy� przed siebie, a Arren musia� p�j�� za nim.

Dom, �adny kamienny budynek, sta� w g��bi otoczony sadami. On sam i ca�e otoczenie by�o od dawna zaniedbane. Nie zebrane, wyblak�e kokony jedwabnik�w zwisa�y pomi�dzy po�amanymi ga��ziami, a ziemia pod drzewami pokryta by�a grub� warstw� �mieci�� martwych larw i ciem. Dom i wszystko w pobli�u niego spowija� od�r rozk�adu. Gdy podeszli do niego, Arren nagle przypomnia� sobie przera�enie, jakie ogarn�o go tej nocy.

Zanim doszli, drzwi otwar�y si� gwa�townie. Wyskoczy�a zza nich siwow�osa kobieta, spogl�daj�c zaczerwienionymi oczyma i krzycz�c z nienawi�ci�:�� Precz, przekl�ci, z�odzieje, oszczercy, p�g��wki, k�amcy i obrzydliwi g�upcy! Precz, wyno�cie si�! �eby was nigdy z�y los nie opu�ci�!

Krogulec zatrzyma� si�, wygl�daj�c na nieco zaskoczonego, i szybko uni�s� r�k� w dziwnym ge�cie. Powiedzia� tylko jedno s�owo:�� Przesta�!

S�ysz�c to kobieta zamilk�a. Wpatrywa�a si� w niego wytrzeszczonymi oczyma.

��Dlaczego to zrobi�e�?

��Aby odwr�ci� twoj� kl�tw�.

Przez d�u�sz� chwil� wpatrywa�a si� w niego i w ko�cu zapyta�a ochryple:

��Obcy?

��Z p�nocy.

Zbli�y�a si�. Z pocz�tku Arren sk�onny by� si� z niej �mia�, z tej starej kobiety skrzecz�cej na progu, lecz gdy si� zbli�y�a, czu� ju� tylko wstyd. By�a odra�aj�ca, jej ubranie by�o brudne i postrz�pione, oddech cuchn��, a oczy mia�y wyraz okropnego cierpienia.

��Nie mam mocy, aby przeklina栗 powiedzia�a.�� �adnej mocy.�� Powt�rzy�a gest Krogulca.�� Czy tam, sk�d przybywasz, wci�� tak robi�?

Skin�� g�ow�. Spogl�da� na ni� nieruchomym wzrokiem, a ona odwzajemni�a jego spojrzenie.

Niespodziewanie twarz jej zacz�a si� porusza� i zmienia�, i nagle zapyta�a:�� Gdzie twoja laska?

��Nie pokazuj� jej tutaj, siostro.

��Tak, nie powiniene�. Mo�e odgrodzi� ci� od �ycia. Tak jak mnie odgrodzi�a od �ycia moja moc. I tak je straci�am. Straci�am te� wszystko co wiedzia�am, wszystkie s�owa i imiona. Odesz�y z moich oczu i ust po cienkich sznurkach podobnych do paj�czyny. W �wiecie jest dziura i �wiat�o wys�cza si� przez ni� a s�owa odchodz� ze �wiat�em. Czy wiesz o tym? M�j syn ca�y dzie� siedzi wpatruj�c si� w ciemno��, szukaj�c dziury w �wiecie. Powiada, �e widzia�by lepiej, gdyby by� �lepcem. Nie umie ju� farbowa�. A byli�my Farbiarzami Lorbanery. Sp�jrz!�� Wyci�gn�a w ich stron� szczup�e, muskularne r�ce, a� po barki splamione wyblak�� mieszanin� niezmywalnych farb.�� Nigdy nie schodz� ze sk�ry�� wyja�ni�a�� ale umys� zosta� zmyty do czysta. Nie ma ju� w nim kolor�w. Kim jeste�cie?

Krogulec nie odpowiedzia�. Ich oczy znowu si� spotka�y. Arren, stoj�c z boku, obserwowa� to z niepokojem.

Nagle zadr�a�a i wyszepta�a:�� Znam ci�

��Tak. Sw�j pozna swego, siostro.

Dziwnym by�o widzie�, jak odsuwa si� od maga w przera�eniu, pragn�c uciec, lecz jednocze�nie co� ci�gn�o j� do niego. Wydawa�o si�, �e chce pa�� przed nim na kolana.

Uj�� jej r�k� i zatrzyma� j�:�� Czy chcesz, aby powr�ci�a twoja moc, zdolno�ci, wiedza. Mog� ci to da�.

��Jeste� Wielkim�� wyszepta�a.�� Jeste� Kr�lem Cieni. Panem Ciemnego Miejsca�

��Nie. Nie jestem kr�lem. Jestem cz�owiekiem, �miertelnikiem, twoim bratem, takim samym cz�owiekiem jak ty.

��Ale nie umrzesz?

��Umr�.

��Lecz powr�cisz i b�dziesz �y� wiecznie?

��Nie. Ani �aden inny cz�owiek.

��Zatem nie jeste�� nie jeste� Wielkim z ciemno�ci,�� zdziwi�a si�, marszcz�c brwi i spogl�daj�c na niego z mniejszym strachem.�� Jednak jeste� Wielkim. Czy�by by�o dw�ch? Jak brzmi twoje imi�?

Surowa twarz Krogulca na chwil� z�agodnia�a.�� Nie mog� tego tobie powiedzie栗 odezwa� si� �agodnie.

��Wyznam wam tajemnicꠗ rzek�a cicho. Sta�a teraz wyprostowana, patrz�c mu prosto w oczy, a w jej g�osie i postawie rozbrzmiewa�o echo dawnej godno�ci.�� Nie chc� �y�, �y� i �y� wiecznie. Wola�abym, aby powr�ci�y imiona rzeczy. Ale one wszystkie odesz�y. Imiona nic teraz nie znacz�. Nie ma wi�cej tajemnic. Czy chcesz pozna� moje imi�?�� Jej oczy wype�ni�y si� �wiat�em, pi�ci zacisn�y, pochyli�a si� do przodu i wyszepta�a:�� Mam na imi� Akaren.�� Potem wykrzycza�a ju� g�o�no:�� Akaren! Akaren! Mam na imi� Akaren! Teraz wszyscy znaj� moje ukryte imi�, moje prawdziwe imi�! I nie ma ju� tajemnic, nie ma prawdy, i nie ma �mierci� �mierci� �mierci! Ostatnie s�owo wykrzycza�a szlochaj�c, a� �lina trysn�a jej z ust.

��Zamilcz, Akaren!

Umilk�a. �zy sp�ywa�y po jej brudnej twarzy, przes�oni�tej pasmami potarganych, siwych w�os�w.

Krogulec uj�� t� pomarszczon�, zroszon� �zami twarz w obie d�onie, i niezwykle lekko, bardzo czule poca�owa� j� w oczy. Sta�a bez ruchu, z przymkni�tymi powiekami. Arcymag, z ustami przy jej uchu, powiedzia� kilka s��w w Starej Mowie, jeszcze raz j� poca�owa� i pu�ci�.

Otwar�a oczy i patrzy�a na niego przez chwil� zamy�lonym, niedowierzaj�cym wzrokiem�� tak niemowl� spogl�da na swoj� matk�, tak matka patrzy na swoje dziecko. Powoli odwr�ci�a si� i podesz�a do drzwi, przest�pi�a pr�g i zamkn�a drzwi za sob��� w zupe�nym milczeniu, z nieustaj�cym wyrazem zdziwienia na twarzy.

Mag bez s�owa zawr�ci� w stron� drzwi. Arren poszed� za nim. Nie �mia� o nic pyta�. Niespodziewanie Krogulec zatrzyma� si� po�rodku zniszczonego sadu i powiedzia�:�� Odebra�em od niej imi� i da�em jej nowe. To w pewnym sensie nowe narodziny. Nie by�o dla niej �adnej innej nadziei ani pomocy.

Jego g�os by� napi�ty i st�umiony.

��To by�a kobieta obdarzona moc��� ci�gn�� dalej.�� Nie zwyczajna czarownica czy warzycielka driakwi, lecz kobieta posiadaj�ca zdolno�ci i znaj�ca sztuk�. U�ywa�a swego kunsztu do tworzenia pi�kna�� dumna i uczciwa kobieta. To by�o jej �ycie. I wszystko to zosta�o zniszczone.�� Odwr�ci� si� nagle, wszed� w szpaler drzew, i zatrzyma� si�, zwr�cony plecami do Arrena, przy jednym z pni.

Arren czeka� na niego w gor�cym, poc�tkowanym cieniami li�ci, s�onecznym �wietle. Wiedzia�, �e Krogulec wstydzi si� obarcza� go swoimi uczuciami. Rzeczywi�cie nie by�o niczego, co m�g�by zrobi� i powiedzie�. Za to sercem by� ca�kowicie ze swoim towarzyszem. Nie by�a to ju� teraz owa pierwsza, romantyczna �arliwo�� i uwielbienie, lecz �wiadoma cierpienia wi�, kt�ra wysz�a z najskrytszych g��bin serca i zosta�a przekuta w niez�omne wi�zy. W swej mi�o�ci czu� teraz wsp�czucie�� bez niego bowiem mi�o�� nie zahartuje si�, nie jest pe�na i d�ugo potrwa.

Niebawem Krogulec wr�ci� do niego przez zielony cie� sadu. �aden z nich nie odezwa� si� i szli dalej obok siebie. By�o gor�co. Deszcz, kt�ry spad� ostatniej nocy, wysech� i kurz unosi� si� na drodze pod ich stopami. Wcze�niej ten dzie� wydawa� si� Arrenowi pos�pny i md�y, zatruty przez sny. Teraz znajdowa� przyjemno�� i w gor�cym dotyku s�o�ca i w uldze, jak� przynosi� cie�. By� zadowolony i nie rozmy�la� nad celem w�dr�wki.

Nie mia�o to i tak znaczenia, bowiem niczego nie osi�gn�li. Popo�udnie zesz�o im na rozmowach z lud�mi, wydobywaj�cymi rudy barwnik�w, i na targowaniu si� o te kawa�ki, o kt�rych m�wiono, �e s� kamieniami emmel. Gdy zm�czeni wracali do Sosary, a ostatnie promienie s�o�ca dotyka�y ich g��w i kark�w, Krogulec zauwa�y�:

��To b��kitny malachit, lecz w�tpi�, aby si� na tym poznali w Sosarze.

��Oni s� dziwni�� powiedzia� Arren.�� Tak jest ze wszystkim; nie widz� r�nicy pomi�dzy niczym. Jeden z nich powiedzia� naczelnikowi ostatniej nocy: �Nie odr�niasz prawdziwego lazuru od brudnego b��kitu��. Narzekaj� na z�e czasy, lecz nie wiedz�, kiedy si� one zacz�y.�� Skar�� si� na z�� robot�, lecz nie robi� nic, aby j� poprawi�.�� Nie widz� nawet r�nicy pomi�dzy rzemie�lnikiem a cz�owiekiem czar�w, pomi�dzy rzemios�em a sztuk� magiczn�. Tak, jakby w ich umys�ach nie by�o wyra�nych kolor�w, granic i r�nic. Wszystko jest dla nich takie same, wszystko jest szare.

��Tak�� zgodzi� si� mag w zamy�leniu. Przez chwil� st�pa� z g�ow� wci�gni�t� mi�dzy ramiona, podobny do jastrz�bia; i chocia� by� niewysokim m�czyzn�, szed� zadziwiaj�co d�ugim krokiem.

��Czego im brakuje?

Arren odpowiedzia� bez chwili wahania:

��Rado�ci �ycia.

��Tak�� powt�rzy� znowu Krogulec, zgadzaj�c si� ze stwierdzeniem Arrena i zastanawiaj�c si� nad nim przez chwil�.�� Ciesz� siꠗ powiedzia� w ko�cu�� �e mo�esz my�le� za mnie, ch�opcze� Czuj� si� zm�czony i ot�pia�y. Jestem zniech�cony od czasu, kiedy rozmawiali�my z t�, kt�ra mia�a na imi� Akaren. Czuj� wstr�t do rozpadu i zniszczenia. Nie pragn� wroga. Je�li mam wroga, to nie chcia�bym ani go szuka�, ani ba� si� z nim spotka� Je�li kto� ju� musi szuka�, nagrod� powinien by� skarb, a nie co� wstr�tnego.

��Wr�g, m�j panie��� zacz�� Arren, a Krogulec skin�� g�ow�.

��Gdy m�wi�a o Wielkim Cz�owieku, Kr�lu Cieni�? Krogulec ponownie skin�� g�ow�.

��Te� tak my�lꠗ powiedzia�.�� S�dz�, �e musimy dotrze� nie tylko do miejsca, lecz przede wszystkim do osoby. To jest z�o, z�o, kt�re przesz�o przez t� wyspꠗ ta utrata umiej�tno�ci i dumy, ten smutek i rozpad. To dzie�o z�ej woli. Ale owa wola nie jest zwi�zana z miejscem, nawet nie zauwa�a Akaren czy Lorbanery. Trop, jakim goni-my, to �lad zniszczenia, tak jakby�my zd��ali za wozem, kt�ry run�� z g�rskiego zbocza i na naszych oczach wywo�a� lawin�.

��Czy ona, Akaren, mo�e powiedzie� co� wi�cej o tym wrogu�� kim lub czym jest, i gdzie si� znajduje?

��Nie teraz, ch�opcze�� odpar� mag cichym, ponurym g�osem.�� Bez w�tpienia mog�aby. W jej szale�stwie wci�� tkwi magia. Prawd� powiedziawszy, w�a�nie to szale�stwo by�o jej czarami. Lecz nie mog� zmusza� jej, aby mi odpowiedzia�a. Zbyt mocno cierpi.

Szed� dalej z g�ow� schowan� mi�dzy ramionami, jakby sam cierpia� i bardzo pragn�� tego unikn��.

Arren odwr�ci� si�, us�yszawszy za sob� tupot n�g na drodze. Za nimi bieg� m�czyzna. By� jeszcze daleko, lecz zbli�a� si� szybko. W �wietle zachodz�cego s�o�ca kurz drogi i d�ugie w�osy tworzy�y wok� jego g�owy aureol�. Wyd�u�ony cie� skaka� dziwacznie po pniach drzew rosn�cych przy drodze.

��S�uchajcie!�� krzycza�.�� Zatrzymajcie si�! Znalaz�em j�! Znalaz�em!

Zr�wna� si� z nimi w po�piechu. R�ka Arrena pow�drowa�a najpierw do miejsca, gdzie powinna znajdowa� si� r�koje�� miecza, potem do miejsca, gdzie niegdy� tkwi� jego utracony n�, a potem zwin�a si� w pi�栗 wszystko to w u�amku chwili. Rzuci� gro�ne spojrzenie na m�czyzn� i wysun�� si� naprz�d. M�czyzna by� o ca�� g�ow� wy�szy od Krogulca, z szerokimi barami. Szaleniec o dzikich oczach dysza� i bredzi�.

��Znalaz�em j�!�� powtarza�, podczas gdy Arren, usi�uj�c zdoby� nad nim przewag�, surowym g�osem zapyta�:

��Czego chcesz?�� M�czyzna chcia� go omin�� i podej�� do Krogulca, jednak Arren znowu zast�pi� mu drog�.

��Jeste� Farbiarzem Lorbanery�� stwierdzi� Krogulec.

W�wczas Arren poczu�, �e zrobi� z siebie g�upca pr�buj�c broni� swego towarzysza. Usun�� si� wi�c na bok, czyni�c woln� drog�. Te trzy s�owa maga spowodowa�y, �e szaleniec przesta� dysze� i wymachiwa� swoimi wielkimi, poplamionymi r�koma. Jego oczy uspokoi�y si�. Skin�� g�ow�.

��By�em Farbiarzem�� powiedzia��� ale teraz nie potrafi� farbowa�.�� Spojrza� z ukosa na Krogulca i wyszczerzy� z�by w u�miechu. Potrz�sn�� g�ow� pokryt� czerwonawym, zakurzonym g�szczem w�os�w.�� Zabra�e� imi� mojej matce�� przem�wi�.�� Nie poznaj� jej teraz, a ona mnie. Kocha mnie wci�� mocno, lecz opu�ci�a mnie. Nie �yje.

��Arrenowi zamar�o serce, lecz zobaczy�, �e Krogulec zaledwie lekko potrz�sn�� g�ow�.

��Nie, nie�� zaprzeczy��� ona nie zmar�a.

��Ale umrze. Umrze.

��Tak. To konsekwencja samej istoty �ycia�� potwierdzi� mag.

Farbiarz wydawa� si� g�owi� nad tym przez chwil�, a potem podszed� do Krogulca, chwyci� go za ramiona i pochyli� si� nad nim. Porusza� si� tak szybko, �e Arren nie m�g� mu przeszkodzi�, jednak, gdy zbli�y� si� do nich, us�ysza� jego szept:�� Znalaz�em dziur� w ciemno�ci. Sta� tam Kr�l. On jej pilnuje, rz�dzi ni�. Mia� male�ki p�omyk, male�k� �wieczk� w d�oni. Dmuchn�� w ni� i ona zgas�a. Potem dmuchn�� w ni� znowu i zapali�a si�. Zapali�a si�!

Krogulec nie sprzeciwia� si�, gdy m�czyzna schwyci� go i szepta�. Zapyta� tylko:

��Gdzie by�e�, kiedy to widzia�e�?

��W ��ku.

���ni�c?

��Nie.

��Po drugiej stronie muru?

��Nie�� powiedzia� Farbiarz zupe�nie trze�wo, lecz z wyra�nym niepokojem. Pu�ci� maga i cofn�� si� o krok.�� Nie, ja� ja nie wiem, gdzie ona jest. Znalaz�em j�, lecz nie wiem gdzie.

��To w�a�nie chcia�bym wiedzie栗 stwierdzi� sucho Krogulec.

��Mog� ci pom�c.

��Jak?

��Masz ��d�. Przyp�yn��e� na niej tutaj, pop�yniesz dalej. Pop�yniesz na zach�d, prawda? To w�a�nie tam. To droga do miejsca, sk�d on przychodzi. Musi istnie� miejsce, miejsce na tym �wiecie, bo on jest �ywy�� nie jak duchy i dusze zmar�ych, kt�re przechodz� przez mur. Nie mo�esz przecie� przywo�a� zza muru niczego opr�cz dusz, a to jest �ywe cia�o, nie�miertelne. Widzia�em p�omie�, zapalaj�cy si� w ciemno�ci od jego oddechu, p�omie�, kt�ry dawno by� zgaszony. Widzia�em to.�� Twarz m�czyzny zmieni�a si�, nabra�a jakiego� dziwnego uroku w czerwonoz�otym �wietle zachodz�cego s�o�ca.�� Wiem, �e on pokona� �mier�. Wiem to. Po�wi�ci�em moj� sztuk� magiczn�, aby si� tego dowiedzie�. By�em przecie� kiedy� czarodziejem! I ty to wiesz i zd��asz tam. We� mnie ze sob�.

To samo �wiat�o pada�o na twarz Krogulca, lecz pozostawia�o j� nieporuszon� i szorstk�.

��Pr�buj� tam dotrze栗 przyzna�.

��Pozw�l mi p�j�� z tob�! Krogulec kr�tko skin�� g�ow�.

��Je�li b�dziesz tam, kiedy pop�yniemy�� powiedzia� tak zimno, jak przedtem.

Farbiarz cofn�� si� jeszcze o krok i sta� obserwuj�c Krogulca. Uniesienie na jego twarzy powoli m�ci�o si� i zamazywa�o, a� zast�pi� je dziwny, ponury wyraz. Wygl�da�o to tak, jak gdyby rozs�dna my�l z trudem torowa�a sobie drog� przez osza�amiaj�c� nawa�nic� s��w, odczu� i wizji. W ko�cu bez s�owa zawr�ci� i zaczai biec z powrotem drog� w mgie�ce kurzu, kt�ry jeszcze nie zatar� jego �lad�w. Arren odetchn�� g��boko z ulg�. Krogulec r�wnie� westchn��, chocia� nie by�o to westchnienie ulgi.�� C󿠗 powiedzia�.�� Dziwne drogi wymagaj� dziwnych przewodnik�w. Chod�my.

Arren zbli�y� si� na krok do Krogulca.

��Chyba nie chcesz go zabra�?�� zapyta�.

��To zale�y od niego.

W nag�ym b�ysku gniewu Arren pomy�la�: ode mnie te�, nic jednak nie powiedzia� i szli dalej obok siebie w milczeniu.

Kiedy wr�cili do Sosary, nie zostali tam dobrze przyj�ci. Na tak ma�ej wyspie jak Lorbanery wiadomo jest o wszystkim, co si� tylko wydarzy. Bez w�tpienia widziano ich skr�caj�cych do Domu Farbiarza i rozmawiaj�cych z szale�cem na drodze. Karczmarz obs�u�y� ich po grubia�sku, a jego �ona zachowywa�a si� tak, jakby wzbudzali w niej nieprzytomny strach. Wieczorem, kiedy ludzie z wioski przyszli aby zasi��� pod okapem karczmy, wyra�nie stronili od obcych, cho� mi�dzy sob� byli weseli i rozbawieni. Dowcip�w nie mo�na jednak powtarza� w k�ko i zabawa szybko sko�czy�a si�. Siedzieli w milczeniu przez d�u�sz� chwil� i w ko�cu naczelnik odezwa� si� do Krogulca:

��Czy znalaz�e� te swoje niebieskie kamienie?

��Znalaz�em jakie� niebieskie kamienie�� odpar� uprzejmie Krogulec.

��Pewnie Sopli ci pokaza�, gdzie ich szuka�, co?

��Cha, cha, cha�� za�mia� si� kto�, wyczuwaj�c ironi� w g�osie naczelnika.

��Sopli to ten m�czyzna z czerwonymi w�osami?

��Ob��kany. Rano rozmawia�e� z jego matk�.

��Szuka�em czarodzieja�� rzek� czarodziej. Chudy m�czyzna, kt�ry siedzia� najbli�ej niego, splun�� w ciemno��.

��Po co?

��S�dzi�em, �e mo�e odnajd� to, czego szukam.

��Ludzie przybywaj� na Lorbanery po jedwab�� powiedzia� naczelnik. Nie szukaj� tutaj kamieni. Nie szukaj� czar�w. Nie przybywaj� tutaj, aby pozna� odczynianie urok�w, hokus-pokus i inne czarodziejskie sztuczki. �yj� tu uczciwi ludzie i zajmuj� si� uczciw� robot�.

��To prawda. Ma racjꠗ popar�a go reszta.

��I nie chcemy tutaj innych ludzi, przybyszy z obcych stron, wtykaj�cych nos w nie swoje sprawy i wtr�caj�cych si� do naszych interes�w.

��To prawda. Ma racjꠗ powt�rzy� ch�r.

��Je�li by�by w okolicy jaki� czarodziej, kt�ry nie zwariowa�, daliby�my mu prawdziw� robot� w naszych warsztatach, ale oni nie wiedz�, jak uczciwie pracowa�.

��Wiedzieliby, gdyby tam by�o cokolwiek do roboty�� odpar� Krogulec.�� Wasze warsztaty s� puste, sady zapuszczone, jedwab w waszych magazynach zosta� utkany przed laty. C� wy robicie, tutaj na Lorbanery?

��Pilnujemy swoich spraw�� warkn�� naczelnik, lecz chudy m�czyzna wybuchn�� w podnieceniu:

��Dlaczego statki nie przybywaj�, powiedz nam to! Co oni robi� w mie�cie Hort? Czy to dlatego, �e nasza robota jest do niczego?

Przerwano mu gniewnymi zaprzeczeniami. Wykrzykiwali do siebie, podrywali si� na nogi, naczelnik potrz�sa� pi�ci� przed twarz� Krogulca, kto� wyci�gn�� n�. Ponury nastr�j zmieni� si� w sza�. Arren natychmiast powsta� i spojrza� na Krogulca. Spodziewa� si� ujrze� go w nag�ym blasku magicznego �wiat�a, wprawiaj�cego tamtych w os�upienie swoj� objawion� moc�. Lecz mag nie uczyni� nic. Siedzia�, spogl�da� na tych ludzi i s�ucha� ich pogr�ek. A oni stopniowo uspokajali si�, jakby nie byli w stanie podtrzyma� swego gniewu d�u�ej ni� przedtem rado�ci. No�e znikn�y w pochwach, gro�by zmieni�y si� w szyderstwa. Zacz�li odchodzi� jak psy opuszczaj�ce miejsce walki�� jedni chy�kiem, drudzy z dumnie uniesionymi g�owami.

Gdy pozostali sami, Krogulec wsta�, wszed� do gospody i zaczerpn�� g��boki �yk wody z garnka stoj�cego obok drzwi.�� Chod�, ch�opcze�� powiedzia�.�� Mam tego do��.

��Do �odzi?

��Tak.�� Po�o�y� dwie sztuki srebra na parapecie okna i podni�s� lekki tobo�ek z rzeczami. Arren by� zm�czony i senny. Rozejrza� si� po izbie gospody�� dusznej, niego�cinnej i pe�nej pozawieszanych u krokwi niespokojnych nietoperzy. My�l�c o ostatniej nocy sp�dzonej w tym pokoju, za chwil� ochoczo pod��y� za Krogulcem. Id�c w d� jedynej, ciemnej ulicy Sosary, pomy�la�, �e teraz odchodz�c wymkn� si� szale�cowi Sopli. Lecz gdy przyszli do portu, ten czeka� ju� na molo.

��Wi�c jeste��� powiedzia� mag.�� Wejd� na pok�ad, je�li chcesz p�yn�� z nami.

Sopli bez s�owa zeskoczy� do �odzi i przykucn�� przy maszcie jak wielki rozczochrany pies. I wtedy Arren zbuntowa� si�.

��M�j panie!�� wybuchn��. Krogulec odwr�ci� si�. Stali twarz� w twarz na molu ponad �odzi�.

��Na tej wyspie wszyscy s� szaleni, lecz s�dz�, �e nie ty, panie. Dlaczego go zabierasz?

��Aby wskaza� drog�.

��Drogꠗ do jeszcze wi�kszego szale�stwa? Do �mierci w morzu lub z no�em w plecach?

��Do �mierci, lecz jak� drog�, tego nie wiem.

Arren m�wi� w uniesieniu, a Krogulec odpowiada� spokojnie, cho� w jego g�osie brzmia�a nuta gwa�towno�ci. Nie by� przyzwyczajony, aby kto� poddawa� w w�tpliwo�� jego decyzje. Tego popo�udnia na drodze, kiedy Arren pr�bowa� obroni� maga przed szale�cem� tak, ju� wtedy� Arren spostrzeg�, jak daremna by�a jego pomoc. Teraz czu� w sobie gorycz i ca�y ten gwa�towny przyp�yw po�wi�cenia, jaki wype�nia� go o poranku, rozwia� si� i znik�. By� niezdolny do obrony Krogulca, nie pozwalano mu na podj�cie jakiejkolwiek decyzji. Nawet nie umia�� a mo�e mu nie pozwalano zrozumie� istoty tych poszukiwa�. Po prostu wleczono go ze sob�, bezu�ytecznego jak dziecko. Lecz on nie by� dzieckiem.

��Nie b�d� si� z tob� k��ci�, m�j panie�� rzek� tak zimno, jak tylko m�g�.�� Ale to� to nie jest rozs�dne.

��To jest zupe�nie rozs�dne. Tam dok�d zd��amy, rozs�dek nam nie pomo�e. Idziesz czy zostajesz? �zy gniewu trysn�y z oczu Arrena.

��Powiedzia�em, �e p�jd� z tob� i b�d� ci s�u�y�. Nie z�ami� mego s�owa.

��To dobrze�� powiedzia� mag ponuro i uczyni� ruch, jakby chcia� si� odwr�ci�, po czym znowu stan�� twarz� w twarz z Arrenem.�� Potrzebuj� ci�, Arrenie, i ty potrzebujesz mnie. Powiem ci teraz, �e wierz�, i� ta droga jak� zd��amy, jest t�, kt�r� i ty musisz p�j�� i to nie z pos�usze�stwa czy lojalno�ci wobec mnie. Ona by�a ju� twoja zanim mnie ujrza�e�, zanim postawi�e� stop� na Roke, zanim wyp�yn��e� z Enlad. Nie mo�esz z niej zawr�ci�.

G�os maga wcale nie z�agodnia�. M�odzieniec odpowiedzia� r�wnie ponuro:

��Jak mog� zawr�ci� bez �odzi, tutaj, na kraw�dzi �wiata?

��To jest kraw�d� �wiata? Nie, ona jest dalej. By� mo�e jednak do niej dotrzemy.

Arren skin�� g�ow� i zeskoczy� do �odzi. Krogulec odwi�za� lin� i przywo�a� lekki wiatr w �agiel. I zaraz, od majacz�cych w mroku, pustych dok�w Lorbanery, poczuli ch�odny, rze�ki powiew p�nocy. Przed nimi ksi�yc odbija� si� srebrem od g�adkiego morza i pe�z� lew� stron� nieba. Skr�cili na po�udnie wzd�u� brzegu wyspy.

Szaleniec, Farbiarz Lorbanery, siedzia� skulony, ze zwieszon� g�ow�, opieraj�c si� o maszt. R�koma obejmowa� kolana. W �wietle ksi�yca jego sztywne jak druty w�osy zdawa�y si� by� czarne. Krogulec zawin�� si� w derk� i u�o�y� do snu na rufie. �aden z nich nie poruszy� si�. Arren usiad� na dziobie. Przysi�g� sobie czuwa� ca�� noc. Je�li mag chce wzi�� na siebie odpowiedzialno�� za to, �e ich szalony pasa�er nie zaatakuje ani jego ani Arrena, to bardzo �adnie z jego strony; on jednak�e wie swoje i przedsi�we�mie w�asne �rodki ostro�no�ci.

Noc by�a bardzo d�uga i spokojna. �wiat�o ksi�yca niezmiennie sp�ywa�o z nieba. Skulony przy maszcie Sopli, chrapa�; Arren s�ysza� ciche posapywanie. ��d� powoli posuwa�a si� naprz�d. Arren z wolna zapada� w sen. Naraz zbudzi� go dziwny dreszcz. Spojrza� na niebo�� ksi�yc przesun�� si� tylko troch� wy�ej. Wtedy porzuci� swe cnotliwe postanowienie czuwania, u�o�y� si� wygodniej i zasn��.

Znowu �ni�. Mia� wra�enie, �e zawsze si� tak dzia�o w tej podr�y cho� po raz pierwszy sny by�y fragmentaryczne, dziwnie s�odkie i przynosz�ce ukojenie. W miejscu masztu Dalekopatrz�cej wyros�o drzewo z olbrzymimi, wygi�tymi w �uk li�ciastymi konarami. ��d� prowadzi�y �ab�dzie, pikuj�c przed ni� na mocarnych skrzyd�ach. Daleko w przodzie, ponad zielonym jak beryl morzem, ja�nia�o miasto bia�ych wie�. Nagle Arren znalaz� si� w jednej z nich, bieg� do g�ry kr�tymi schodami lekko i ochoczo. Obrazy zmienia�y si�, powraca�y i przechodzi�y w inne, kt�re mija�y bez �ladu. Naraz znalaz� si� w okropnym, przy�mionym brzasku na wrzosowiskach, i stopniowo zacz�a ogarnia� go taka groza, a� zapar�o mu dech w piersiach. Jednak dalej szed� przed siebie, poniewa� i�� musia�. Po d�ugim czasie u�wiadomi� sobie, �e i�� naprz�d oznacza tutaj kr�ci� si� w k�ko i powraca� po w�asnych �ladach. Lecz musia� si� wyrwa�, wydosta�; stawa�o si� to coraz bardziej i bardziej nagl�ce. Zacz�� biec. W�wczas ko�a, po kt�rych bieg�, zacz�y si� �cie�nia�, a ziemia pochyla�. Bieg� w ciemniej�cym mroku, szybciej i szybciej, wok� opadaj�cej wewn�trznej kraw�dzi pu�apki, ogromnego leja wsysaj�cego wszystko w d�, w ciemno��. Gdy to zrozumia�, po�lizgn�� si� i upad�.

��Co si� sta�o, Arrenie?

To Krogulec odezwa� si� do niego z rufy. Niebo i morze w szarzy�nie �witu by�y zupe�nie nieruchome.

��Nic.

��Koszmar?

��Nic.

By�o mu zimno i bola�a go zdr�twia�a prawa r�ka, kt�r� sobie przygni�t�. Zamkn�� oczy przed narastaj�cym �wiat�em i pomy�la�: Napomyka o tym i owym, ale nigdy nie powie jasno dok�d zd��amy, po co lub dlaczego ja powinienem tam p�j��. A teraz wlecze z nami tego szale�ca. Kto jest bardziej szalony, ten ob��kany czy ja, kt�ry id� z nim? Tych dw�ch mo�e si� zrozumie. To jest czarodziej, kt�ry oszala��� tak przecie� powiedzia�. M�g�bym by� teraz w domu, w Pa�acu Berili, w moim pokoju z rze�bionymi �cianami, czerwonymi dywanami na pod�odze i ogniem w kominku. I m�g�bym budzi� si�, aby razem � ojcem p�j�� polowa� z soko�ami. Dlaczego wi�c jestem z nim? Dlaczego zabra� mnie ze sob�? Poniewa� to moja droga, kt�r� musz� p�j�栗 tak m�wi, ale to tylko gadanie czarodzieja, czyni�ce ze zwyk�ych rzeczy�� wielkie. S�dz�, �e prawdziwe znaczenie s��w tkwi wci�� gdzie indziej. Je�li jest jakakolwiek droga, kt�r� musz� p�j�栗 jest to droga do mojego domu, a nie bezsensowna w�dr�wka przez Rubie�e. W domu czekaj� na mnie obowi�zki, a ja si� uchylam przed nimi. Je�li Krogulec rzeczywi�cie my�li, �e jest jaki� wr�g, kt�ry niszczy dzia�anie czar�w, to dlaczego zd��a na spotkanie z nim niemal�e sam? M�g� przecie� zapewni� sobie pomoc setek innych mag�w. M�g� zebra� armi� wojownik�w, flot� statk�w. Czy na spotkanie wielkiego niebezpiecze�stwa wysy�a si� starego m�czyzn� i ch�opaka w �odzi? To zwyk�e szale�stwo. On oszala�. I jak m�wi�� szuka �mierci. Szuka �mierci i chce zabra� mnie ze sob�. Ale ja nie jestem ani ob��kany ani stary. Nie chc� umiera�, nie chc� i�� z nim.

Uni�s� si� na �okciu i spojrza� przed siebie. Ksi�yc, kt�ry wschodzi� przed nim kiedy wyp�ywali z Zatoki Sosary, pojawi� si� teraz znowu, zachodz�c. Za nimi, na wschodzie, dzie� wstawa� blady i pos�pny. Nie by�o chmur, lecz niebosk�on zasnuwa�a ledwo widoczna mgie�ka. P�niej, w ci�gu dnia, s�o�ce pra�y�o, cho� przy�mione i bez blasku.

Przez ca�y dzie� p�yn�li wzd�u� ci�gn�cej si� po ich prawej r�ce, Lorbanery, kt�ra ci�gn�a si� po niskiej i zielonej. Lekki wiatr d�� od l�du i wype�nia� �agiel. O zmierzchu min�li ostatni d�ugi przyl�dek; bryza zamar�a. Krogulec przywo�a� w �agiel magiczny wiatr i jak sok� wypuszczony z r�ki Dalekopatrz�ca zerwa�a si� ochoczo do przodu, pozostawiaj�c za sob� Jedwabn� Wysp�.

Farbiarz Sopli kuli� si� �a�o�nie w tym samym miejscu przez ca�y dzie�, cierpi�c na morsk� chorob�. Wida� by�o, �e boi si� morza i �odzi. Dopiero pod wiecz�r odezwa� si� ochryp�ym g�osem.

��Czy p�yniemy na zach�d?

Zachodz�ce s�o�ce �wieci�o prosto w twarz. Krogulec zni�s� z cierpliwo�ci� to g�upie pytanie i skin�� g�ow�.

��Do Obehol?

��Obehol le�y na zach�d od Lorbanery.

��Daleko na zach�d. Mo�e to miejsce jest w�a�nie tam.

��Jakie ono jest, to miejsce?

��Sk�d mam wiedzie�? Jak mia�em je zobaczy�? Nie ma go na Lorbanery! Szukam tego miejsca od czterech, pi�ciu lat. Zamykam oczy w ciemno�ci i zawsze widz� go, wo�aj�cego: �chod�, chod��, a ja nie mog� przyj��. Nie jestem w�adc� czarodziei, kt�ry potrafi wskaza� drogi w ciemno�ci. A jednak istnieje to miejsce, przez kt�re przechodzi si� do �wiat�a, na ziemi� obracaj�c� si� pod s�o�cem. Tego w�a�nie Mildi i moja matka nie mogli zrozumie�. Wci�� wpatrywali si� w ciemno��. Potem stary Mildi umar�, a moja matka straci�a rozum. Zapomnia�a czar�w, kt�rych u�ywamy do farbowania, i to spowodowa�o, �e oszala�a. Pragn�a umrze�, lecz ja m�wi�em, aby czeka�a do czasu, a� znajd� miejsce. Bo ono musi by�. Je�li zmarli mog� powraca� do �ycia, to musi by� takie miejsce, przez kt�re przechodz�.

��To zmarli powracaj� do �ycia?

��My�la�em, �e wiesz o tym�� odezwa� si� po chwili Sopli, spogl�daj�c z ukosa na Krogulca.

��W�a�nie usi�uj� si� dowiedzie�. Sopli nic nie odpowiedzia�. Nagle mag zniewoli� go spojrzeniem, lecz ton jego g�osu by� �agodny.

��Szuka�e� drogi do wiecznego �ycia, Sopli?

Pytany przez chwil� wytrzyma� jego spojrzenie. Potem ukry� swoj� zmierzwion�, br�zowoczerwon� g�ow� w ramionach, spl�t� r�ce w kostkach i zacz�� si� nieznacznie ko�ysa� w prz�d i w ty�. Wydawa�o si�, �e przybiera t� pozycj�, gdy� jest przestraszony, i nie chce rozmawia�, lub te� po prostu nie przyjmuje do wiadomo�ci niczego, o czym si� m�wi. Arren odwr�ci� si� od niego, z rozpacz� i odraz�. Co oni z nim zrobi�, w ci�gu tych dni lub tygodni, na osiemnastostopowej �odzi? By�o to tak, jak dzielenie cia�a z chor� dusz��

Krogulec wspi�� si� obok niego na dzi�b i ukl�k� jednym kolanem na �awce, spogl�daj�c na blady zmierzch.

���atwo zrani� dusz� cz�owieka�� stwierdzi�. Ch�opiec nic nie odpowiedzia�. Zapyta� zimno:

��Co to jest Obehol? Nie s�ysza�em tej nazwy.

��Znam t� nazw� i miejsce jedynie z map, nic wi�cej� Sp�jrz tam�� towarzysze Gobardon!

Wielka topazowa gwiazda zwisa�a teraz wy�ej, nad po�udniowym horyzontem, a pod ni�, ledwo prze�wituj�c nad zamglonym morzem-, �wieci�y. Tworzy�y tr�jk�t�� bia�a z lewej, a bia�ob��kitna z prawej strony.

��Czy maj� nazwy?

��Mistrz Dawca Imion nie zna ich. Mo�e ludzie z Obehol i Wellogy maj� dla nich nazwy. Nie wiem Arrenie, wp�ywamy teraz na Dziwne Morze pod Znakiem S�o�ca.

Ch�opiec nie odpowiedzia�, spogl�daj�c jakby z odraz� na b�yszcz�ce, bezimienne gwiazdy nad niesko�czon� wod�.

Gdy tak dzie� za dniem p�yn�li na zach�d, ciep�o wiosny Po�udnia sp�ywa�o na wody, a niebo pozostawa�o czyste. Jednak Arrenowi wydawa�o si�, �e �wiat�o jest matowe, tak jakby pada�o przez szk�o. Kiedy si� k�pa�, woda by�a letnia i z ledwo�ci� go od�wie�a�a. Ich solona �ywno�� nie mia�a smaku. W niczym nie by�o �wie�o�ci i jasno�ci, chyba �e w nocy, gdy gwiazdy zapala�y si� tak wielkim blaskiem, jakiego nigdy nie widzieli. Arren k�ad� si� i wpatrywa� w nie dot�d, dop�ki nie usn��. �pi�c �ni� ten sam sen o wrzosowiskach lub pu�apce, albo dolinie otoczonej urwiskami, lub o d�ugiej drodze prowadz�cej w d� pod niskim niebem. Zawsze by�o tam przy�mione �wiat�o. Ogarnia�a go groza i beznadziejnie pr�bowa� ucieczki.

Nigdy nie m�wi� o tym Krogulcowi. Nie rozmawia� z nim o niczym, co by�o wa�ne, o niczym�� z wyj�tkiem nieistotnych, codziennych zdarze� ich �eglugi. Krogulec, kt�ry dot�d umia� Arrena o�ywi�, pogr��y� si� teraz w zupe�nym milczeniu.

Arren zrozumia� wreszcie, jakim by� g�upcem powierzaj�c swoje cia�o i dusz� niespokojnemu i tajemniczemu cz�owiekowi, powoduj�cemu si� odruchami i nieczyni�cemu �adnego wysi�ku, aby pokierowa� swoim �yciem, lub �eby je uratowa�. Teraz pragn�� �mierci, czy to�� my�la� ch�opiec�� by�o przyczyn� tego, �e nie �mia� stawia� czo�a swej pora�ce, kl�sce czar�w tej wielkiej si�y rz�dz�cej lud�mi.

Dla tych, kt�rzy poznali tajemnice sta�o si� jasne, i� niewiele by�o sekret�w w sztuce magicznej, z kt�rej Krogulec i wszystkie pokolenia mag�w czerpa�y tyle s�awy i w�adzy. Nie by�o w tym nic ponad wykorzystanie wiatru i pogody, ponad wiedz� o zio�ach leczniczych i zr�czno�� w pokazywaniu takich iluzji jak mg�y, �wiat�a i zmiany kszta�t�w�� to istotnie mog�o przestraszy� nie�wiadomych, lecz to tylko zwyk�e oszustwa. Rzeczywisto�� by�a niezmienna. W magii nie by�o niczego, co dawa�oby cz�owiekowi prawdziw� w�adz� nad lud�mi, ani niczego co mo�na by by�o wykorzysta� przeciwko �mierci. Magowie nie �yj� wcale d�u�ej od zwyk�ych ludzi. Wszystkie te tajemnicze s�owa nie mog�, nawet na chwil�, odwlec godziny ich �mierci. Nawet w drobiazgach nie mo�na polega� na magii.

Krogulec by� zawsze bardzo sk�py w pos�ugiwaniu si� swoimi umiej�tno�ciami. Kiedy tylko mogli, p�yn�li z wiatrem naturalnym, �owili ryby, �eby zdoby� �ywno�� i oszcz�dzali wod� jak inni �eglarze. Po czterech dniach nieko�cz�cego si� halsowania w kapry�nym, przeciwnym wietrze Arren zapyta� maga, czy nie m�g�by przywo�a� w �agiel troch� sprzyjaj�cego wiatru. Kiedy ten przecz�co potrz�sn�� g�ow�, zapyta� znowu:

��Dlaczego nie?

��Nie prosz� chorego, aby si� �ciga��� odpar� Krogulec�� ani nie k�ad� kamienia na prze�adowany grzbiet.�� Nie by�o jasne czy m�wi� o sobie, czy tak og�lnie o �wiecie. Jego odpowiedzi by�y sk�pe, trudne do zrozumienia. W tym w�a�nie, my�la� Arren, tkwi sedno czar�w�� napomyka� o ukrytych, wielkich znaczeniach, kiedy si� m�wi o niczym, i nie robi� nic w og�le tak, aby sprawia�o to wra�enie szczytu m�dro�ci.

Arren pr�bowa� ignorowa� Sopliego, lecz by�o to niemo�liwe, a w ka�dym innym przypadku szybko znalaz�by jaki� spos�b porozumienia z ob��kanym. Sopli nie by� szalony, czy po prostu nie a� tak szalony, jak by na to wskazywa�y jego zmierzwione w�osy i urywana mowa. W rzeczywisto�ci wra�enie najwi�kszego szale�stwa sprawia�, by� mo�e, jego paniczny strach przed wod�. Tylko rozpacz wskrzesi� mog�a w nim t� odrobin� odwagi, dzi�ki kt�rej wsiad� do �odzi. A tak naprawd� nigdy nie pozby� si� swego strachu. G�ow� trzyma� nisko, �eby nie widzie� wody faluj�cej i pluskaj�cej wok� niego i wok� male�kiej kruchej skorupki �odzi. Kiedy musia� wsta�, przyprawia�o go to o zawr�t g�owy, przywiera� wtedy do masztu. A gdy Arren po raz pierwszy postanowi� si� wyk�pa� i skoczy� z dziobu do wody, Sopli krzykn�� z przera�enia, a kiedy Arren wdrapa� si� ju� z powrotem do �odzi, biedak by� zielony ze strachu.

��My�la�em, �e si� utopi�e��� wykrztusi�, a m�odzieniec roze�mia� si�.

Po po�udniu, kiedy Krogulec siedzia� pogr��ony w medytacji, oboj�tny i nieobecny, Sopli przesun�� si� ostro�nie przez �awki do Arrena.

��Nie chcesz umrze�, prawda?

��Oczywi�cie, �e nie.

��On chce�� oznajmi� Sopli, wysuwaj�c nieznacznie doln� szcz�k� w kierunku Krogulca.

��Dlaczego tak s�dzisz?

Arren przybra� w�adczy ton, kt�ry zdawa� si� by� czym� tak oczywistym, �e Sopli uzna� to za naturalne, chocia� by� dziesi�� lub pi�tna�cie lat starszy od niego. Odpowiedzia� z ch�tn� uni�ono�ci�, cho� w sw�j zwyk�y, urywany spos�b.�� On chce si� dosta� do tego ukrytego miejsca. Lecz nie wiem dlaczego. Nie chce� Nie wierzy w� w obietnic�.

��Jak� obietnic�?

M�czyzna spojrza� na niego ostro, w jego oczach b�ysn�� �lad zaprzepaszczonego m�stwa. Lecz wola Arrena by�a silniejsza, odpowiedzia� prawie szeptem.

��Wiesz jak�. �ycie. Wieczne �ycie.

Przez cia�o ch�opca przeszed� gwa�towny dreszcz. Przypomnia� sobie swoje sny, wrzosowisko, pu�apk�, urwiska, przy�mione �wiat�o. To by�a �mier�, to by�a groza �mierci. To przed �mierci� musia� ucieka�, musia� znale�� drog�. A na jej progu sta�a okryta cieniem posta�, wyci�gaj�ca male�ki ognik, nie wi�kszy od per�y�� b�ysk nie�miertelnego �ycia. Arren po raz pierwszy spojrza� w jasnobr�zowe, czyste oczy Sopli'ego: Ujrza� w nich to, co w ko�cu sam zrozumia� i to, �e Sopli jest �wiadom jego wiedzy.

��On�� powiedzia� Farbiarz, wysuwaj�c szcz�k� w stron� Krogulca�� on nie chce odda� swego imienia. A nikt nie mo�e zabra� ze sob� imienia. Droga jest zbyt w�ska.

��Widzia�e� j�?

��W ciemno�ci, oczyma duszy. Ale to nie wystarczy. Chc� si� tam dosta�, chc� j� zobaczy�. Na tym �wiecie i w�asnymi oczami. A je�li� je�li umr� i nie znajd� drogi, tego miejsca? Wi�kszo�� ludzi nie umie go znale��, nie wiedz� nawet, �e ono istnieje�� tylko niekt�rzy z nas maj� moc. Ale to jest trudne, poniewa�, aby si� tam dosta�, trzeba pozby� si� mocy� Pozby� si� s��w. Pozby� si� imion. To te� trudno sobie wyobrazi�. A kiedy umierasz�� twoja dusza te� umiera. M�czyzna zatrzymywa� si� na ka�dym s�owie.�� Chc� wiedzie�, �e mog� wr�ci�. Chc� tam by�. Po stronie �ycia. Chc� �y�, by� bezpiecznym. Nienawidz�, nienawidz� tej wody�

Farbiarz przyci�gn�� do siebie r�ce i nogi tak, jak to robi paj�k, gdy zsuwa si� po swej nici. Ponownie schowa� g�ow� mi�dzy ramiona, aby odci�� si� od widoku morza.

Od tego czasu Arren nie unika� rozmowy z nim, wiedz�c, �e Sopli podzieli� si� nie tylko swoj� wizj�, lecz r�wnie� swoim strachem. Zrozumia� te�, �e je�li nie b�dzie ju� innego wyj�cia, Sopli pomo�e mu przeciwstawi� si� Krogulcowi.

Spokojne i kapry�ne wiatry wci�� powoli pcha�y ich na zach�d tam, dok�d�� jak udawa� Krogulec�� prowadzi� ich Sopli. Lecz on, kt�ry nie wiedzia� nic o morzu, nigdy nie widzia� mapy, nigdy nie by� w �odzi, on, w kt�rym woda wzbudza�a chorobliwe przera�enie nie m�g� ich nigdzie prowadzi�. To Krogulec by� tym, kt�ry wskazywa� drog� i z rozmys�em prowadzi� ich na manowce. Arren rozumia� to teraz i zna� pow�d. Arcymag wiedzia�, �e oni i im podobni, szukaj� wiecznego �ycia�� i maj�c je przyrzeczone, lub b�d�c przyci�gani przez nie�� mog� je znale��. W swej dumie, dumie Arcymaga, ba� si�, �e mog� je zdoby�. Zazdro�ci� im, ba� si� ich, i nie m�g� znie�� my�li, �e kto� inny m�g�by by� pot�niejszy od niego. Chcia� wyp�yn�� na Otwarte Morze, daleko poza wszelkie l�dy, a� zupe�nie si� zgubi�. Wtedy nigdy nie b�d� mogli powr�ci� do zamieszka�ego �wiata. Umr� z pragnienia. Wola� sam umrze�, ni� pozwoli� im na zdobycie wiecznego �ycia.

Kiedy Krogulec rozmawia� z Arrenem o drobiazgach dotycz�cych sterowania �odzi�, proponowa� mu wsp�ln� k�piel w ciep�ym morzu, czy �yczy� dobrej nocy pod wielkimi gwiazdami�� wtedy nadchodzi�y takie momenty, w kt�rych wszystkie te przypuszczenia wydawa�y si� ch�opcu kompletnym nonsensem.

W�wczas, spogl�daj�c na swego towarzysza, widzia� go takim jak zawsze�� ta surowa, szorstka, cierpliwa twarz. To jest m�j pan i przyjaciel�� my�la� wtedy. I niewiarygodnym wydawa�o si� to, �e w�tpi�. Lecz chwil� p�niej znowu ogarnia� go niepok�j i razem z Soplim wymieniali spojrzenia, ostrzegaj�c si� nawzajem przed ich wsp�lnym wrogiem.

Ka�dego dnia s�o�ce �wieci�o gor�ce, cho� przy�mione. Jego �wiat�o k�ad�o si� z�udnym blaskiem na leniwie rozko�ysanym morzu. Otacza�a ich b��kitna woda i niezmienne, pozbawione cieni b��kitne niebo. Wiatry wia�y i cich�y, a oni obracali �agiel, aby je pochwyci�, i powoli pe�zli gdzie� w bezkres.

Pewnego popo�udnia z�apali w ko�cu lekki, pomy�lny wiatr i Krogulec wskaza� co� w g�rze obok zachodz�cego s�o�ca, m�wi�c:

��Patrz.

Wysoko ponad masztem chwia� si� sznur morskich g�si, podobny do szeregu czarnych run�w kre�lonych na niebie. G�si lecia�y na zach�d. Pod��aj�ca ich �ladem Daleko-patrz�ca, znalaz�a si� nast�pnego dnia w pobli�u wielkiej wyspy.

��To tam�� oznajmi� Sopli.�� To ta wyspa. Musimy si� na ni� dosta�.

��Czy jest tam miejsce, kt�rego szukasz?

��Tak. Musimy tam wyl�dowa�. Dalej ju� nie mo�emy p�yn��.

��To b�dzie Obehol. Za ni�, na Rubie�ach Po�udniowych, jest jeszcze wyspa Wellogy. A na Rubie�ach Zachodnich s� i inne le��ce daleko bardziej na zach�d ni� Wellogy. Czy jeste� pewien, Sopli?

Farbiarza z Lorbanery ogarn�� gniew. W jego oczach znowu pojawi�o si� krzywe spojrzenie. Mimo to nie m�wi ju� tak gor�czkowo�� pomy�la� Arren�� jak w�wczas, gdy wiele dni temu rozmawiali z nim po raz pierwszy na Lorbanery.

��Tak. Musimy wyl�dowa�. Dotarli�my wystarczaj�co daleko. Miejsce, kt�rego szukam, jest w�a�nie tam. Czy chcesz, abym przysi�g�, �e wiem? Na moje imi�?

��Nie mo�esz�� stwierdzi� Krogulec swoim twardym g�osem, spogl�daj�c w g�r� na m�czyzn�, kt�ry by� o wiele wy�szy od niego. Sopli wsta�, trzymaj�c si� kurczowo masztu, by m�c patrze� na le��c� przed nimi wysp�.

��Nie pr�buj, Sopli.

Tamten skrzywi� si� z gniewu czy b�lu. Spojrza� na g�ry, kt�re zdawa�y si� by� niebieskie z tej odleg�o�ci, i powiedzia�:

��Wzi��e� mnie jako przewodnika. Tam w�a�nie jest to miejsce. Musimy tam wyl�dowa�.

��Wyl�dujemy tak czy inaczej. Potrzebujemy wody�� odpar� Krogulec i wr�ci� do rumpla.

Farbiarz mamrocz�c, usiad� na swoim miejscu przy maszcie. Arren s�ysza� jak wielokrotnie powtarza�: Przysi�gam na moje imi�. I za ka�dym razem, gdy to m�wi�, znowu krzywi� si� jakby z b�lu.

Zbli�yli si� do wyspy pchani p�nocnym wiatrem i zacz�li j� op�ywa�, szukaj�c zatoki lub dogodnego miejsca do l�dowania. Lecz grzywacze za�amywa�y si� z hukiem przy brzegu. Zielone g�ry w g��bi wyspy pra�y�y si� w gor�cym s�o�cu, a� po szczyty pokryte kobiercem drzew.

Op�yn�wszy przyl�dek ujrzeli wreszcie, g��boko wcinaj�c� si� w l�d, p�kolist� zatok�, otoczon� piaszczystymi pla�ami. Tutaj fale podchodzi�y do brzegu spokojnie. Ich gwa�towno�� �agodzi� przyl�dek i ��d� mog�a bezpiecznie cumowa�. �aden znak nie �wiadczy� o tym, �e pla�a lub las ponad ni� s� zamieszka�e. Nie dostrzegli �odzi, dachu, czy wst�gi dymu. Skoro tylko Dalekopatrz�ca wp�yn�a do zatoki, lekki wiatr ucich�. By�o gor�co, spokojnie, cicho. Arren zabra� si� za wios�a. Krogulec sterowa�. Jedynym d�wi�kiem by� skrzyp wiose� w dulkach. Zielone szczyty wy�ania�y si� nad zatok�, otaczaj�c j�. S�o�ce odbija�o si� w wodzie taflami, rozpalonego do bia�o�ci, �wiat�a. Arren s�ysza� t�tnienie krwi w uszach. Sopli opu�ci� swoje bezpieczne miejsce przy maszcie. Przykucn�� na dziobie trzymaj�c si� burt i w napi�ciu wpatrywa� si� w l�d. Ciemna twarz Krogulca b�yszcza�a od potu jak posmarowana oliw�. Mag nieustannie przenosi� wzrok z niskich, przybrze�nych fal na urwiska ponad nimi, zas�oni�te kurtyn� li�ci.

��Teraz�� powiedzia� i do Arrena i do �odzi. Arren trzykrotnie silnie poci�gn�� wios�ami i Dalekopatrz�ca �agodnie osiad�a na piasku. Krogulec wyskoczy� z �odzi, aby z pomoc� ostatniego impetu fal wypchn�� j� wy�ej na brzeg. Gdy wyci�gn�� r�ce, �eby pchn��, potkn�� si� i zgi�� w p�, chwytaj�c za ruf�. Pot�nym szarpni�ciem wci�gn�� ��d� z powrotem na wod�, poza przyb�j, i wczo�ga� si� do �rodka przez burt�, kt�ra zawis�a pomi�dzy morzem a brzegiem.

��Wios�uj!�� wysapa� i opad� na kolana, ociekaj�c wod� i pr�buj�c z�apa� oddech.

Trzyma� dziryt�� u�ywany do miotania, d�ugi na dwie stopy dziryt z br�zowym grotem. Sk�d go wzi��? Jeszcze jeden dziryt nadlecia�, gdy Arren oszo�omiony pochyli� si� nad wios�ami. Uderzy� w kraw�d� �awki, od�upa� kawa�ek drewna i odskoczy�. Na niskich wzniesieniach nad pla��, mi�dzy drzewami, porusza�y si� jakie� postacie, ciskaj�c co�, i sk�adaj�c si� do rzutu. Powietrze wok� nich cicho �wista�o i furkota�o. Arren gwa�townie wtuli� g�ow� mi�dzy ramiona, zgi�� grzbiet i zacz�� wios�owa� silnymi poci�gni�ciami: dwa, aby przeskoczy� p�ycizny, trzy aby zawr�ci� ��d� i dalej�

Sopli stoj�cy na dziobie, za plecami Arrena, zacz�� krzycze�. Raptem co� unieruchomi�o r�ce ch�opca tak, �e wios�a wyskoczy�y z wody i koniec jednego z nich uderzy� go w �o��dek. Arren na chwil� o�lep� i straci� oddech.

��Zawracaj! Zawracaj!�� krzycza� Sopli.

Nagle ��d� podskoczy�a na wodzie i zako�ysa�a si�. Arren, rozjuszony, odwr�ci� si�, gdy tylko znowu zdo�a� uchwyci� wios�a. Farbiarza nie by�o w �odzi.

Wok� nich g��boka woda zatoki falowa�a o�lepiaj�co w promieniach s�o�ca.

Arren, os�upia�y, spojrza� znowu za siebie, a potem na Krogulca skulonego na rufie.

��Tam�� powiedzia� Krogulec wskazuj�c za burt�, lecz tam nic nie by�o, tylko morze i o�lepiaj�ce b�yski s�o�ca. Dziryt z dmuchawki spad� kilkana�cie st�p od �odzi i znikn��, bezszelestnie zanurzaj�c si� w wodzie. Arren poci�gn�� jeszcze dziesi��, czy dwana�cie razy wios�ami, potem znowu spojrza� na wod� i jeszcze raz na Krogulca.

R�ka i lewe rami� maga krwawi�y. Krogulec przyciska� do ramienia tampon z p��tna �aglowego. Dziryt z br�zowym ostrzem le�a� na dnie �odzi, cho� przedtem Arren widzia� grot wystaj�cy z g��bokiej rany w ramieniu swego towarzysza. Arcymag uwa�nie obserwowa� wod� pomi�dzy nimi a bia�� pla��, gdzie jakie� male�kie postacie podskakiwa�y i chwia�y si� w o�lepiaj�cej spiekocie. W ko�cu rozkaza�:

��W drog�.

��A Sopli�

��On ju� doszed� do ko�ca drogi.

��Utopi� si�?�� spyta� niedowierzaj�co Arren.

Krogulec skin�� g�ow�.

Ch�opiec wios�owa�, dop�ki pla�a nie sta�a si� bia�� lini� obrysowuj�c� lasy i wielkie zielone szczyty. Krogulec siedzia� przy rumplu i przyciska� tampon z p��tna do ramienia, nie zwracaj�c uwagi na ran�.

��Trafili go?

��Wyskoczy�.

��Przecie� nie umia� p�ywa�. Ba� si� wody!

��Tak. �miertelnie si� ba�. Chcia�� chcia� dosta� si� na l�d.

��Dlaczego nas zaatakowali? Kim oni s�?

��Musieli uzna� nas za wrog�w. Czy mo�esz� pom�c mi przez chwil�?�� Arren zobaczy�, �e tampon, kt�ry mag przyciska� by� zupe�nie przesi�kni�ty krwi�. Dziryt trafi� mi�dzy nasad� ramienia a obojczyk, rozrywaj�c jedn� z wi�kszych �y� tak, �e rana krwawi�a obficie. Wed�ug wskaz�wek Krogulca Arren podar� p��cienn� koszul� na pasy i zabanda�owa� ran�. Mag poprosi� o dziryt i gdy Arren po�o�y� mu go na kolanach, ten wyci�gn�� praw� r�k� do ostrza, topornie wykutego w br�zie, drugiego i w�skiego jak li�� wierzby. Zdawa�o si� �e chce co� powiedzie�, jednak po chwili potrz�sn�� g�ow�.�� Brak mi si�y na czary�� stwierdzi�.�� P�niej. B�dzie dobrze. Czy mo�esz wyprowadzi� nas z tej zatoki, Arrenie?

Ch�opiec bez s�owa powr�ci� do wiose�. Zgi�� grzbiet w wysi�ku i wkr�tce wyp�yn�� �odzi� z g��bokiej zatoki, gdy� jego smuk�e, gibkie cia�o pe�ne by�o si�y. D�uga po�udniowa cisza Rubie�y zawis�a nad morzem. �agiel opad� bezw�adnie. S�o�ce b�yszcza�o poprzez woal mg�y, lecz zielone szczyty zdawa�y si� dr�e� i falowa� w niezmiernej spiekocie.

Mag wyci�gn�� si� na dnie �odzi z g�ow� wspart� o �awk� przy rumplu. Le�a� nieruchomo z na wp� przymkni�tymi ustami i powiekami. Arren spogl�da� ponad ruf� �odzi�� nie mia� ochoty patrze� mu w twarz. Roz�arzone, mgliste powietrze dr�a�o nad wod�, jak gdyby z nieba sp�ywa�y woale paj�czyny. R�ce Arrena dygota�y ze zm�czenia, lecz wios�owa� dalej.

��Dok�d p�yniesz?�� zapyta� ochryple Krogulec, unosz�c si� odrobin�. Arren odwr�ci� si� i zobaczy� p�kolist� zatok� znowu wyginaj�c� swoje zielone ramiona wok� �odzi. Z przodu widnia�a bia�a linia pla�y, a nad ni� g�ry t�oczy�y si�. Zawr�ci� ��d�.

��Nie mog� ju� wios�owa栗 powiedzia�.

Z�o�y� wios�a, zszed� z �awki i ukucn�� na dziobie. Zdawa�o mu si�, �e Sopli wci�� by� za jego plecami, przy maszcie. Wiele dni sp�dzili razem. Jego �mier� by�a zbyt nag�a, zbyt bezsensowna, aby j� zrozumie�. Wszystko by�o niezrozumia�e.

��d� bezw�adnie ko�ysa�a si� na wodzie, �agiel zwisa� lu�no z rei. Wzbieraj�cy w zatoce przyp�yw powoli odwr�ci� ��d� bokiem do pr�du i �agodnymi wahni�ciami popycha� j� w kierunku odleg�ej, bia�ej linii pla�y.

��Dalekopatrz�ca�� powiedzia� pieszczotliwie mag i doda� s�owo lub dwa w Starej Mowie. ��d� �agodnie za-ko�ysa�a si� i, kieruj�c w stron� otwartego morza, wy�lizgn�a si� po b�yszcz�cej wodzie z ramion zatoki. Lecz po jakim� czasie, tak samo powoli i �agodnie, zesz�a z kursu i �agiel znowu zwis� bezw�adnie.

Arren odwr�ci� si� i zobaczy�, �e jego towarzysz le�y tak jak przedtem, cho� g�owa opad�a mu ni�ej, a oczy by�y zamkni�te. Przez ca�y ten czas czu� g��bokie, przyprawiaj�ce o md�o�ci przera�enie, kt�re narasta�o i powstrzymywa�o go od jakiegokolwiek dzia�ania, oplataj�c jego cia�o cienkimi ni�mi i pogr��aj�c w mroku jego umys�. Nie czu� w sobie �ladu odwagi, kt�r� m�g�by przeciwstawi� temu strachowi, a tylko co� w rodzaju t�pego gniewu na sw�j los.

Nie powinien pozwoli�, aby ��d� dryfowa�a tak blisko skalistych brzeg�w wyspy, kt�rej mieszka�cy atakowali obcych. To by�o jasne, lecz niewiele znaczy�o. C� innego m�g�by uczyni�? Wios�owa� z powrotem na Roke? Nie wiedzia� gdzie jest, by� zupe�nie i beznadziejnie zagubiony w bezmiarze Rubie�y. Nigdy nie zdo�a z powrotem poprowadzi� �odzi, do jakiegokolwiek przyjaznego l�du. M�g� tego dokona� tylko wed�ug wskaz�wek maga, a ten by� ranny i bezradny. Sytuacja by�a tak samo niespodziewana i bezsensowna, jak �mier� Soli'ego. Twarz maga zmieni�a si�, z��k�a, a rysy straci�y ostro��; jakby by� umieraj�cy. Arren pomy�la�, �e powinien si� ruszy� i przenie�� go pod zas�on�, aby uchroni� przed pal�cym s�o�cem i da� mu wody. Cz�owiek, kt�ry straci� du�o krwi, musi pi�. Lecz od kilku dni wody im brakowa�o, beczka by�a prawie pusta. I co z tego? Wszystko by�o do niczego, bez sensu. Szcz�cie ich opu�ci�o.

Mija�y godziny, s�o�ce pra�y�o, bezbarwny upa� spowija� ich. Arren siedzia� nadal bez ruchu.

Ch�odny powiew musn�� mu czo�o. Uni�s� oczy. S�o�ce obni�y�o si�, barwi�c zach�d ciemn� czerwieni�, zapad� zmierzch. Dalekopatrz�ca p�yn�a, powoli popychana �agodnym wschodnim wiatrem, wzd�u� urwistych zadrzewionych brzeg�w Obehol.

Arren przeszed� na drugi koniec �odzi i zaj�� si� swoim towarzyszem. U�o�y� mu pos�anie pod zas�on� i da� wody do picia. Wszystko to robi� po�piesznie i stara� si� nie patrze� na banda�, kt�ry wymaga� zmiany, gdy� rana wci�� jeszcze krwawi�a. Krogulec, omdla�y z braku si�, nie odezwa� si�. Pi� chciwie. Jego oczy zamkn�y si� i znowu zapad� w sen, przynosz�cy jeszcze wi�ksze pragnienie. Le�a� w milczeniu. Gdy w zapad�ych ciemno�ciach wiatr ucich�, wiatr magiczny nie zast�pi� go i ��d� znowu ko�ysa�a si� leniwie na g�adkiej, faluj�cej wodzie. Majacz�ce z prawej strony g�ry, odcina�y si� czerni� od ja�niej�cego przepychem gwiazd nieba i Arren przez d�ugi czas w nie si� wpatrywa�. Kontury g�ry wydawa�y si� znajome, jakby widzia� je ju� przedtem, jakby zna� je ca�e �ycie.

Uk�adaj�c si� do snu zwr�ci� twarz na po�udnie. Tam wysoko na niebie, ponad pustym morzem, p�on�a Gobardon. Poni�ej znajdowa�y si� dwie inne, tworz�c wraz z ni� tr�jk�t, a pod nimi wzesz�y w prostej linii trzy kolejne, formuj�c jeszcze wi�kszy tr�jk�t. Potem, gdy noc z wolna zd��a�a do �witu, wymykaj�c si� z p�ynnych p�aszczyzn czerni i srebra, do tamtych gwiazd do��czy�y dwie nast�pne. By�y ��te jak Gobardon, chocia� s�absze i uk�ada�y si� uko�nie na lewo, od prawej podstawy tr�jk�ta. By�o to wi�c osiem z dziewi�ciu gwiazd, o kt�rych przypuszczano, �e tworz� posta� cz�owieka lub Karycki run Agnen. Arren nie widzia� w tym wzorze postaci cz�owieka, chyba, �e�� jak to si� dzieje z gwiazdozbiorami�� by�aby dziwacznie zniekszta�cona. Lecz run by� wyra�ny, z zagi�tym ramieniem i poprzeczn� kresk�: by�o wszystko opr�cz podstawy, ostatniej kreski do ca�o�ci, gwiazdy, kt�ra jeszcze nie wzesz�a.

Oczekuj�c na ni� Arren zasn��.

Gdy si� zbudzi� o �wicie, pr�d zni�s� Dalekopatrz�c� dalej od Obehol. Mg�a zakrywa�a brzegi i wszystko z wyj�tkiem szczyt�w g�r, a nad fioletowymi wodami po�udnia przerzedza�a si� w delikatn� mgie�k�, zamazuj�c ostatnie gwiazdy.

Spojrza� na swego towarzysza. Krogulec oddycha� nier�wno, jak w�wczas, gdy b�l gnie�d��cy si� pod powierzchni� snu, nie mo�e jej ca�kowicie rozerwa�. W tym zimnym, pozbawionym cieni �wietle jego twarz wydawa�a si� stara i poorana zmarszczkami. Patrz�c na niego Arren, widzia� cz�owieka, w kt�rym nie by�o mocy, czar�w, si�y, ani nawet m�odo�ci�� zupe�nie nic. Nie uratowa� Sopli'ego, nie odwr�ci� od siebie strza�y. Sprowadzi� na nich niebezpiecze�stwo i nie ocali� ich. Teraz Sopli nie �yje, a on umiera.�� Arren te� umrze. Z winy tego cz�owieka�� na pr�no�� niepotrzebnie.

Arren spogl�da� na niego z rozpacz�.

Nie poruszy�o si� w nim �adne wspomnienie o fontannie szepcz�cej pod jarz�bin�, o bia�ym, magicznym �wietle, rozb�yskuj�cym we mgle na statku handlarza niewolnik�w, czy o zaniedbanych sadach Domu Farbiarzy. Nie zbudzi�y si� w nim ani duma ani nieust�pliwo�� woli. Przygl�da� si�, jak �wit nadci�ga przez morze spokojne, lecz pe�ne falowania bladoametystowych wybrzusze�. Wszystko pozbawione mocy, nierzeczywiste, jak sen. A w g��binach snu i morza nie by�o nic�� przepa��, pustka. Nie by�o dna.

��d� posuwa�a si� naprz�d, nier�wno i powoli, popychana kapry�nymi podmuchami wiatru. Z ty�u szczyty Obehol stawa�y si� coraz mniejsze, odcinaj�c si� czerni� od wstaj�cego s�o�ca. Od wschodu nadci�ga� wiatr, unosz�c ��d� coraz dalej od l�du, od �wiata na otwarte morze.

Tego dnia, oko�o po�udnia, Krogulec poruszy� si� i poprosi� o wod�. Gdy napi� si�, zapyta�:

��Dok�d p�yniemy?

�agiel ponad nimi by� napi�ty, a ��d� przechyla�a si� jak jask�ka na d�ugich falach.

��Na zach�d lub na p�nocny zach�d.

��Zimno mi�� poskar�y� si� m�czyzna. S�o�ce bucha�o blaskiem, nape�niaj�c ��d� spiekot�. Arren nic nie odpowiedzia�.

��Staraj si� trzyma� kurs na zach�d, na Wellogy. Wyl�duj tam. Potrzebna nam woda.

Arren spogl�da� przed siebie, b��dzi� wzrokiem ponad pustym morzem.

��Co si� sta�o, Arrenie?

Nic nie odpowiedzia�.

Krogulec spr�bowa� usi���, a gdy mu si� to nie uda�o, chcia� si�gn�� po swoj� lask� le��c� obok skrzyni. Niestety by�a poza jego zasi�giem. Chcia� si� odezwa�, lecz s�owa zatrzymywa�y si� na jego suchych ustach. Spod przesi�kni�tego i pokrytego zasch�� skorup� banda�a wydosta�a si� krew, �ciekaj�c cienk�, paj�cz� nici� purpury po ciemnej sk�rze jego piersi. Gwa�townie wci�gn�� powietrze i zamkn�� oczy.

Arren popatrzy� na niego, lecz bez emocji i zaraz odwr�ci� wzrok. Przeszed� do przodu i powr�ci� do swojej skulonej pozycji na dziobie, wpatruj�c si� przed siebie. Usta mia� zupe�nie suche. Wschodni wiatr, kt�ry wia� teraz niezmiennie nad otwartym morzem, by� suchy jak wiatr pustyni. W beczu�ce pozosta�y tylko dwie lub trzy p�-kwarty wody. By�a ona�� i to Arren wiedzia��� przeznaczona dla Krogulca, a nie dla niego i nie przysz�o mu do g�owy, aby si� jej napi�. Zarzuci� w�dki, bowiem odk�d opu�cili Lorbanery, wiedzia�, �e surowa ryba zaspokaja zarazem g��d i pragnienie. Linki nie drgn�y. By�o to bez znaczenia. ��d� p�yn�a dalej po wodzie, sprawiaj�cej wra�enie pustyni. Ponad �odzi�, powoli porusza�o si� s�o�ce wygrywaj�c z ni� wy�cig przez szeroko�� nieba.

Raz Arrenowi wyda�o si�, �e widzia� na po�udniu b��kitn� wynios�o��, kt�ra mog�a by� wysp� lub chmur�. Od d�ugiego czasu ��d� p�yn�a bardziej na p�nocny zach�d. Arren nie pr�bowa� nawet zmieni� halsu i zawr�ci�, lecz pozwoli� Dalekopatrz�cej p�yn�� dalej. Wyspa mog�a, b�d� nie mog�a, by� rzeczywista. To te� nie mia�o znaczenia. Arren w ca�ej tej niezmiernej, gor�cej wspania�o�ci wiatru, w przy�mieniu �wiat�a i oceanu, widzia� fa�sz.

Nadci�gn�a ciemno��, potem znowu �wiat�o, ciemno��, i �wiat�o, jak uderzenia b�bna po napi�tym p��tnie nieba.

Wl�k� swoj� r�k� w wodzie za burt� �odzi. Przez moment widzia� wyra�nie swoj� r�k�, prze�wituj�c� zielonkawo pod przep�ywaj�c� wod�. Pochyli� si� i zessa� wilgo� z palc�w. By�a gorzka, bole�nie pali�a wargi, lecz uczyni� tak jeszcze raz. Potem, chory i zgi�ty wp�, wymiotowa�, lecz tylko odrobina ��ci pali�a mu gard�o. Nie by�o ju� wody dla Krogulca i ba� si� do niego zbli�y�. Le�a� rozci�gni�ty, dr��c na przek�r gor�cu. Wszystko pogr��one by�o w milczeniu, suche i jasne. Straszliwie jasne. Ukry� oczy przed tym �wiat�em.

By�o ich trzech. Stali w �odzi, chudzi jak �odygi, kancia�ci i wielkoocy, podobni do dziwnych, ciemnych czapli lub �urawi. Ich g�osy by�y wysokie jak �wiergot ptak�w. Nie rozumia� ich mowy. Jeden z nich ukl�k� z ciemnym p�cherzem w r�ku i przechyli� go do ust Arrena: to by�a woda. Ch�opiec pi� chciwie, krztusi� si� i pi� znowu, dop�ki nie opr�ni� naczynia. Potem rozejrza� si� wok�, z wysi�kiem podni�s� si� na nogi i wyszepta�:

��Gdzie, gdzie on jest?

W Dalekopatrz�cej, opr�cz niego, by�o tylko trzech obcych, szczup�ych m�czyzn.

Spogl�dali na niego nie rozumiej�c.

��Inny cz�owiek�� zakraka�, jego podra�nione gard�o i spieczone usta z trudem formowa�y s�owa�� m�j przyjaciel�

Wreszcie jeden z nich zrozumia�, je�li nie s�owa to rozpacz, i k�ad�c drobn� r�k� na jego ramieniu, wyci�gn�� drug�, wskazuj�c.

��Tam�� powiedzia� uspokajaj�co.

Arren spojrza� w tamtym kierunku. Zobaczy�, przed �odzi� i na p�noc od niej tratwy, t�ocz�ce si� ciasno i rozci�gni�te daleko w morze. By�o ich tak wiele, �e pokrywa�y wod� jak jesienne li�cie sadzawk�. Mia�y niskie burty, ka�da d�wiga�a jedn� lub dwie chaty czy sza�asy ustawione w pobli�u �rodka. Na wielu postawione by�y maszty. Ko�ysa�y si�, jak li�cie, wznosz�c i opadaj�c �agodnie, gdy pod nimi przebiega�y ogromne fale zachodniego oceanu. Pasma wody pomi�dzy nimi, l�ni�y jak srebro, a w g�rze rozci�ga� si� g��boki fiolet i z�ote, deszczowe chmury zaciemniaj�ce niebosk�on.

��Tam�� powt�rzy� m�czyzna, wskazuj�c na wielk� tratw� w pobli�u Dalekopatrz�cej.

���ywy?

Spogl�dali na niego i w ko�cu jeden zrozumia�.

���ywy. �yje.

Gdy to us�ysza�, zacz�� p�aka�. Jeden z m�czyzn uj�� jego nadgarstek w siln�, w�sk� d�o� i przeprowadzi� go z Dalekopatrz�cej na tratw�, do kt�rej by�a przywi�zana. Tratwa by�a wielka, i mia�a tak du�� wyporno��, �e nawet odrobin� nie zanurzy�a si� pod ich ci�arem. Podczas gdy m�czyzna prowadzi� po niej ch�opca, inny ci�kim oszczepem, zako�czonym z�bem orki przyci�gn�� najbli�sz� tratw�, tak, �e mogli bez trudu przej�� z jednej na drug�. Tam zaprowadzi� Arrena do czego� w rodzaju chaty, otwartej z jednej strony, a z pozosta�ych zamkni�tej plecionymi matami.

��K�ad� siꠗ poleci� i by�o to wszystko, co Arren zapami�ta�.

Le�a� na plecach, wpatruj�c si� w nier�wny dach nakrapiany c�tkami �wiat�a. Mia� wra�enie, �e znajduje si� w jab�oniowych sadach Semerminy, na wzg�rzach Berilia, gdzie ksi���ta Enlad sp�dzaj� lato. Wydawa�o mu si�, �e le�y w g�stej trawie i spogl�da w g�r� na s�oneczne promienie, s�cz�ce si� przez ga��zie jab�oni.

Po chwili us�ysza� cmokni�cia, chlupot wody w pustych miejscach pod tratw� i wysokie g�osy jej mieszka�c�w, kt�rzy m�wili haryckim j�zykiem�� powszechnym na Archipelagu�� lecz o tak mocno zmienionym brzmieniu i rytmie, i� trudno by�o ich zrozumie�. Wiedzia� ju� gdzie jest�� poza Archipelagiem, poza Rubie�ami, poza wszystkimi wyspami, zagubiony na otwartym morzu. Lecz wci�� by� spokojny, le��c wygodnie i beztrosko, jak na trawie w sadzie swego rodzinnego domu.

Po chwili pomy�la�, �e powinien wsta�. Ale gdy to zrobi�, stwierdzi�, i� jego cia�o jest wychudzone i spalone s�o�cem, ale nogi cho� si� trz�s�, nadaj� si� do u�ytku.

Odsun�� na bok plecione zas�ony, kt�re tworzy�y �ciany schronienia, i wyszed� na zewn�trz w s�o�ce popo�udnia. W czasie jego snu spad� deszcz. Wielkie, wyg�adzone czworok�tne k�ody tratwy, zwarte i uszczelnione, �ciemnia�y od wilgoci, a w�osy szczup�ych p�nagich ludzi by�y czarne i g�adkie od deszczu. Lecz zachodnia po�owa nieba, tam gdzie sta�o s�o�ce, by�a czysta, a k��by b�yszcz�cych srebrem chmur przesun�y si� teraz daleko, na p�nocny wsch�d.

Jeden z m�czyzn zbli�y� si� ostro�nie do Arrena i zatrzyma� si� kilka st�p przed nim. By� drobny i niski, nie wy�szy od dwunastoletniego ch�opca, z wielkimi ciemnymi oczyma. Trzyma� harpun z haczykowatym, ko�cianym ostrzem.

��Zawdzi�czam moje �ycie tobie i twoim ludziom�� zwr�ci� si� do niego Arren. M�czyzna skin�� g�ow�.

��Czy mo�esz zaprowadzi� mnie do mojego towarzysza?

Odwracaj�c si�, m�czyzna zawo�a� tak wysokim i przenikliwym g�osem, �e zabrzmia�o to jak krzyk morskiego ptaka. Potem przysiad� na pi�tach, jakby w oczekiwaniu i Ar ren uczyni� to samo.

Tratwy posiada�y maszty, chocia� na tej, na kt�rej si� znajdowali, maszt nie by� postawiony. Podnoszone �agle szeroko�ci� dor�wnywa�y szeroko�ci tratwy. Zrobione by�y z br�zowej tkaniny, jednak nie z p��tna, czy brezentu, lecz z jakiego� w��knistego materia�u, kt�ry wygl�da� jak filc. Tratwa, znajduj�ca si� w odleg�o�ci �wier� mili, opu�ci�a na linach br�zowy �agiel z salingu. Z pomoc� �erdzi i oszczep�w zacz�a sobie powoli torowa� drog� pomi�dzy innymi, a� znalaz�a si� obok tej, na kt�rej by� Arren. Gdy pas wody pomi�dzy nimi zmniejszy� si� do szeroko�ci trzech st�p, m�czyzna towarzysz�cy Arrenowi podni�s� si� i niedbale przeskoczy� z jednej tratwy na drug�. Arren uczyni� to samo i niezdarnie wyl�dowa� na pok�adzie. Jego kolana nie zdo�a�y zamortyzowa� upadku. Podni�s� si� i stwierdzi�, �e male�ki m�czyzna patrzy na niego, nie z rozbawieniem, lecz z aprobat�. Opanowanie Arrena, w widoczny spos�b, zdoby�o jego szacunek.

Ta du�a, z wysoko wzniesionym pok�adem tratwa zrobiona by�a z k��d d�ugich na czterdzie�ci i szerokich na cztery lub pi�� st�p�� sczernia�ych i wyg�adzonych przez wod� oraz ludzkie stopy. Dziwacznie rze�bione, drewniane pos�gi sta�y wok� kilku sza�as�w. W czterech rogach wznosi�y si� wysokie �erdzie z p�kami pi�r morskich ptak�w.

Przewodnik zaprowadzi� go do najmniejszego z sza�as�w, i tam Arren zobaczy� le��cego, pogr��onego we �nie Krogulca.

Ch�opiec usiad�. Cz�owiek, kt�ry go przywi�d� powr�ci� na inn� tratw�, i nikt ju� Arrena nie niepokoi�. Po jakim� czasie kobieta z s�siedniej tratwy przynios�a mu jedzenie: rodzaj zimnego, rybnego gulaszu z kawa�kami prze�roczystego warzywa, s�onego, lecz smacznego i ma�y kubek wody o smaku smo�y uszczelniaj�cej beczk�. Ze sposobu, w jaki poda�a mu wod� zrozumia�, i� by� to skarb, rzecz godna najwy�szej czci. Wypi� j� z powag� i nie poprosi� o wi�cej, cho� m�g� wypi� dziesi�� takich kubk�w.

Rami� Krogulca by�o zr�cznie zabanda�owane. Spal g��boko i spokojnie. Kiedy si� zbudzi�, jego oczy by�y bystre i przytomne. Spojrza� na Arrena i u�miechn�� si� radosnym u�miechem, kt�ry tak zawsze zaskakiwa� na jego surowej twarzy. Arren poczu� nagle, �e jest bliski p�aczu. W milczeniu po�o�y� r�k� na r�ce m�czyzny.

Jeden z mieszka�c�w tratw zbli�y� si� i przykucn�� w cieniu s�siedniego, du�ego sza�asu. Budowla ta zdawa�a si� by� czym� w rodzaju �wi�tyni, z niezwykle skomplikowanym, czworok�tnym wzorem nad wej�ciem i z odrzwiami z pni wyrze�bionych na kszta�t szarych, nurkuj�cych wieloryb�w. M�czyzna by� r�wnie niski i szczup�y jak pozostali, lecz na twarzy�� o wyra�nych rysach�� wida� by�o patyn� lat. Nie mia� na sobie nic pr�cz przepaski na biodrach, ale bij�ca od niego godno�� wystarcza�a za ca�y ubi�r:

��Musi spa栗 powiedzia�. Arren pozostawi� Krogulca samego.

��Jeste� wodzem tego ludu�� stwierdzi�, nieomylnie rozpoznaj�c w nim ksi�cia.

��Jestem�� odpar� m�czyzna i kr�tko skin�� g�ow�. Arren sta� przed nim, wyprostowany i nieporuszony. Niebawem ciemne oczy m�czyzny spotka�y si� na kr�tko z jego oczyma.�� Ty r�wnie� jeste� wodzem�� zauwa�y�.

��Jestem�� przyzna� Arren. Da�by wiele, aby si� dowiedzie�, sk�d ten mieszkaniec tratwy wie o tym, lecz nie da� tego po sobie pozna�. Mimo to s�u�� memu panu.

W�dz powiedzia� co�, czego Arren w og�le nie zrozumia�. Jakie� s�owa zmienione nie do poznania, czy te� nazwy, kt�rych nie zna�, a potem zapyta�:

��Po co przyp�yn�li�cie na Balatran?

��Na poszukiwanie.

Nie wiedzia�, ile mo�e powiedzie�. Wszystkie wydarzenia wydawa�y mu si� bardzo odleg�e i pogmatwane. W ko�cu zdecydowa� si� m�wi� tylko o ostatnich dniach.

��Dotarli�my do Obehol. Zaatakowali nas, kiedy przybijali�my do l�du. M�j pan zosta� ranny.

��A ty?

��Ja nie�� odpar� Arren i teraz przyda�o mu si� opanowanie, jakiego nauczy�o go dzieci�stwo sp�dzone na dworze.�� Lecz tam� tam by�o jakie� szale�stwo. Ten, kt�ry p�yn�� z nami, utopi� si�. Tam by� strach��� Przerwa� i sta� w milczeniu.

W�dz obserwowa� go czarnymi, nieprzeniknionymi oczyma. W ko�cu przem�wi�:

��Zatem trafili�cie tu przypadkiem?

��Tak. Czy wci�� jeste�my na Po�udniowych Rubie�ach?

��Rubie�e? Wyspy?�� zatoczy� sw� szczup��, czarn� r�k� �uk nie wi�kszy od �wiartki ko�a, z p�nocy na wsch�d.�� Wyspy s� tam�� wyja�ni�.�� Wszystkie wyspy.�� Potem, pokazuj�c ca�y obszar wieczornego morza, od p�nocy, przez zach�d, a� na po�udnie wym�wi� tylko jedno s�owo:

��Morze.

��Z jakiej wyspy pochodzisz, panie?

��Z �adnej. Jeste�my Dzie�mi Otwartego Morza.

M�odzieniec spojrza� na jego �yw� twarz. Potem popatrzy�, ponad nim, na wielk� tratw� ze �wi�tyni� i wysokimi figurami b�stw na po�y ludzi, na po�y delfin�w, ryb czy morskich ptak�w. I na ludzi zaj�tych swoj� prac�, splataj�cych maty, rze�bi�cych, �owi�cych ryby, przyrz�dzaj�cych jedzenie na wzniesionych platformach i pilnuj�cych dzieci. Patrzy� na tratwy, a by�o ich przynajmniej siedemdziesi�t�� rozproszone na wodzie w wielkie, mo�e o milowej �rednicy, ko�o.

To by�o miasto. Dym unosi� si� wst�gami z odleg�ych dom�w, wiatr ni�s� wysokie g�osy dzieci. To by�o miasto, a pod nim otch�a�.

��Czy nigdy nie przybijacie do l�du?�� zapyta� cicho ch�opiec.

��Raz w roku, jesieni�. Przybywamy na D�ug� Wydm�. Wycinamy tam drzewo na napraw� tratw. Potem p�yniemy za szarymi wielorybami na p�noc. Zim� rozdzielamy si�, ka�da tratwa osobno. Wiosn� �ci�gamy na Balatran, by si� spotka�. Wtedy si� odwiedzamy, �enimy i �wi�tujemy D�ugi Taniec. Takie s� drogi Balatranu.

Latem, niesieni wielkim pr�dem, p�yniemy na po�udnie, dop�ki nie zobaczymy Wielkich zawracaj�cych na p�noc. Wtedy p�yniemy za nimi, by w ko�cu, na kr�tko, powr�ci� na pla�e Emah na D�ugiej Wydmie.

��To niezwyk�e, m�j panie�� powiedzia� Arren.�� Nigdy nie s�ysza�em o ludziach takich jak wy. M�j dom le�y daleko st�d. Jednak r�wnie� tam, na wyspie Enlad, ta�czymy D�ugi Taniec w przededniu pe�ni lata.

��Wy zdeptujecie ziemi� i czynicie to bezpiecznie�� stwierdzi� sucho w�dz.�� My ta�czymy na g��bokim morzu.

Po chwili zapyta�:

��Jakie imi� nosi tw�j pan?

��Krogulec�� odpowiedzia� Arren. M�czyzna prze-sylabizowa� jeszcze raz, lecz najwyra�niej s�owo to nic dla niego nie znaczy�o. I to�� bardziej ni� cokolwiek innego�� utwierdzi�o Arrena w przekonaniu, �e opowie�� by�a prawdziwa. Ci ludzie rzeczywi�cie �yj� na morzu jak rok d�ugi, na otwartym morzu poza jakimkolwiek l�dem, poza zasi�giem l�dowych ptak�w. Ci ludzie nie istniej� dla innych.

���mier� by�a w nim�� powiedzia� Balatranin.�� Musi spa�. Wracaj na tratw� Gwiazdy. Przy�l� po ciebie. M�czyzna nie b�d�c pewien, kim jest Arren, nie wiedzia� czy ma go traktowa� jak r�wnego sobie, czy te� jak zwyk�ego ch�opca. Arren wola� to drugie i przyj�� do wiadomo�ci jego odpraw�. Ale wtedy wy�oni�a si� przed nim nowa trudno��. Niesione pr�dem tratwy znowu si� rozdzieli�y i teraz mi�dzy nimi marszczy�o si� trzysta st�p aksamitnej wody.

W�dz Dzieci Otwartego Morza odezwa� si� do niego jeszcze raz, kr�tko:

��P�y� poleci�.

Arren ostro�nie zanurzy� si� w wodzie. Przyjemnie ch�odzi�a jego spalon� s�o�cem sk�r�. Podp�yn�� do drugiej tratwy i wdrapa� si� na ni�. Zasta� tam grup� pi�ciorga czy sze�ciorga dzieci i m�odych ludzi, obserwuj�cych go z nieukrywanym zainteresowaniem. Male�ka dziewczynka u�miechn�a si� do niego:

��P�ywasz jak ryba na haczyku.

��A jak powinienem?�� zapyta� Arren grzecznie cho� z lekka upokorzony. Prawd� powiedziawszy, to by nie umia� by� szorstki wobec tej male�kiej istoty. Wygl�da�a jak figurka z polerowanego mahoniu, �liczna i krucha.

��W�a�nie tak!�� krzykn�a i jak foka zanurzy�a si� w prze�roczystych odm�tach. Dopiero po d�ugiej chwili, w nieprawdopodobnej odleg�o�ci, us�ysza� jej pisk i zobaczy� czarn�, g�adk� g�ow� wynurzaj�c� si� z wody.

��Chod��� powiedzia� ch�opiec, najprawdopodobniej w wieku Arrena, chocia� nie wygl�da� na wi�cej ni� dwana�cie lat. Mia� powa�n� twarz i b��kitnego kraba wytatuowanego na ca�ej szeroko�ci plec�w. Zanurkowa�, a za nim wszyscy pozostali, nawet trzyletni malec. Arrenowi nie pozosta�o nic innego, jak uczyni� to samo. Skoczy� do wody, staraj�c si� nie rozbryzgiwa� jej na wszystkie strony.

��Jak w�gorz�� rzek� ch�opiec, wynurzaj�c si� przy jego ramieniu.

��Jak delfin�� odpowiedzia�a �liczna dziewczyna z czarownym u�miechem i znikn�a w g��binach.

��Jak ja�� zapiszcza� trzylatek, podskakuj�c na wodzie jak butelka. Tak wi�c tego wieczora a� do zmierzchu, a potem ca�y kolejny, d�ugi z�oty dzie� a i w ci�gu nast�pnych dni Arren k�pa� si�, rozmawia� i pracowa� z m�odymi lud�mi z tratwy Gwiazda. Z tego wszystkiego, co wydarzy�o si� w ci�gu podr�y, od poranka r�wnonocy�� kiedy razem z Krogulcem opu�ci� Roke�� w�a�nie to wydawa�o mu si� najdziwniejsze. To, co dzia�o si� tu nie mia�o nic wsp�lnego z tym, co wydarzy�o si� przedtem, a tym bardziej z tym, co mog�o si� jeszcze zdarzy�. Noc�, uk�adaj�c si� wraz z innymi do snu pod gwiazdami, my�la�: To tak jakbym zmar� i teraz �y� po �mierci�� w �wietle s�o�ca, poza granicami �wiata, w�r�d syn�w i c�r morza� Zanim zasn��, spogl�da� na najdalsze po�udnie, wypatruj�c ��tej gwiazdy i znaku Runu Ko�ca. Zawsze widzia� Gobardon i mniejszy b�d� wi�kszy tr�jk�t, gwiazdy wschodzi�y teraz p�niej tote� nigdy nie m�g� dotrwa� do chwili, a� ca�a konstelacja wy�oni si� znad horyzontu. W ci�gu dni i nocy tratwy dryfowa�y na po�udnie. Morze nie zmienia�o si� nigdy�� bo w�a�nie jego przemiana sprawia�a wra�enie sta�o�ci. Ulewne sztormy majowe sko�czy�y si� i noc� �wieci�y gwiazdy, a w dzie� s�o�ce.

Wiedzia�, �e ich �ycie nie mo�e bez przerwy toczy� si� z tak� beztrosk� przypominaj�c� sen. Pyta� o zim�, a tubylcy opowiadali mu o d�ugotrwa�ych deszczach i ogromnych falach, o samotnych tratwach oddzielonych od reszty, p�yn�cych i zanurzaj�cych si� w szaro�� i ciemno�� na d�ugie tygodnie. Ostatniej zimy, podczas trwaj�cego miesi�c sztormu, widzieli wielkie fale, kt�re por�wnywali do burzowych chmur, bo przecie� nigdy jeszcze nie widzieli wzg�rz. Z grzbietu jednej mo�na by�o zobaczy� nast�pne, ogromne, d�ugie na mile, p�dz�ce na nich. Czy tratwy mog� pokona� takie fale�� pyta�, a oni odpowiadali: tak, cho� nie zawsze. Wiosn�, kiedy gromadzili si� na Drogach Balatranu, nie zastawali dw�ch, trzech lub sze�ciu tratw�

�enili si� bardzo m�odo. B��kitny Krab, z wytatuowanym na grzbiecie swoim imiennikiem i �adna dziewczyna o imieniu Albatros, byli m�em i �on�, chocia� on mia� zaledwie siedemna�cie lat, a ona o dwa lata mniej. Wiele takich ma��e�stw zawierano tutaj. Mn�stwo dzieci raczkowa�o i chodzi�o niepewnym jeszcze krokiem po tratwach. Przywi�zane d�ugimi linkami do czterech �erdzi centralnego sza�asu, roi�y si� w nim skwarnym dniem, a noc� spa�y spi�trzone w wierc�ce si� stosy. Starsze dzieci opiekowa�y si� m�odszymi, a kobiety i m�czy�ni dzielili si� wszelk� prac�. Wszyscy brali udzia� w zbieraniu wodorost�w�� o br�zowych li�ciach z postrz�pionymi jak u paproci brzegami�� d�ugich na osiemdziesi�t lub sto st�p. Nazywano je: nilgu z Dr�g. Wszyscy pracowali razem przy ubijaniu nilgu na materia� i przy splataniu grubych w��kien na liny i sieci. Dzielono si� te� prac� przy �owieniu i suszeniu ryb, wytwarzaniu narz�dzi z ko�ci wieloryb�w i przy wszystkich innych zaj�ciach wykonywanych na tratwach. Lecz zawsze by� czas na k�piel i rozmowy. Nigdy te� nie okre�lano terminu w jakim praca musia�a zosta� zako�czona. Nie by�o tam innej miary czasu, jak tylko ca�e dnie i ca�e noce. Po kilku takich dniach Arrenowi zdawa�o si�, �e �yje na tratwie od d�ugiego czasu, nie daj�cego si� zmierzy�. Obehol zdawa�a si� by� tylko snem, a wcze�niej by�y jeszcze inne, bledsze sny, i w jednym z nich �y� na l�dzie i by� ksi�ciem Enlad.

Kiedy w ko�cu wezwano go na tratw� wodza, Krogulec spogl�da� na niego przez chwil�, a potem powiedzia�:

��Wygl�dasz jak ten Arren, kt�rego ujrza�em na Dziedzi�cu Fontanny: l�ni�cy jak z�ota foka. �ycie tutaj s�u�y ci, ch�opcze.

��Tak, panie.

��Lecz gdzie jest to miejsce, w kt�rym si� znajdujemy?

Pozostawili�my za sob� nasze siedziby. Odp�yn�li�my z dr�g oznaczonych na mapach�

Dawno temu s�ysza�em opowie�� o Ludzie Tratw, lecz s�dzi�em, �e jest to tylko jeszcze jedna opowie�� z Rubie�y Po�udniowych�� fantazja, nie maj�ca pokrycia w rzeczywisto�ci. Jednak ta fantazja ocali�a nas; mit uratowa� nasze �ycie.

Mag m�wi� z u�miechem, jakby i jemu udzieli�a si� wieczna beztroska tego �ycia w letnim s�o�cu. Jego twarz by�a jednak pos�pna, a w oczach zaleg�a mroczna ciemno��. Arren dostrzeg� to i stawi� temu czo�a.

��Zdradzi�em��� powiedzia� i przerwa�.�� Zawiod�em zaufanie, jakie pok�ada�e� we mnie.

��W jaki spos�b, Arrenie?

��Tam na Obehol. Kiedy ten jedyny raz potrzebowa�e� mnie. Zosta�e� ranny i liczy�e� na moj� pomoc. A ja nie uczyni�em nic. ��d� dryfowa�a, a ja pozwoli�em jej p�yn�� z falami. Cierpia�e�, a ja nic dla ciebie nie uczyni�em. Widzia�em l�d� widzia�em l�d i nawet nie pr�bowa�em skierowa� tam �odzi.

��Sko�cz z tym, ch�opcze�� powiedzia� mag tak stanowczo, �e Arren us�ucha�. I zaraz potem doda��� Powiedz mi, co w�wczas my�la�e�?

��Nic, m�j panie�� nic! S�dzi�em, �e nie ma sensu czyni� cokolwiek. My�la�em, �e twoja sztuka magiczna przepad�a�� nie, �e nigdy jej nie by�o. �e oszukiwa�e� mnie.�� �zy pop�yn�y mu po twarzy, lecz Arren zdo�a� zapanowa� nad g�osem i ci�gn�� dalej. Ba�em si� ciebie. Ba�em si� �mierci. Tak bardzo jej si� ba�em, �e nie chcia�em patrze� na ciebie, bo mog�e� umrze�. Nie mog�em my�le� o niczym, opr�cz tego, �e by�a tam droga� droga dla mnie, dzi�ki kt�rej m�g�bym unikn�� �mierci, je�li zdo�a�bym j� odnale��. Lecz ca�y czas wydawa�o mi si�, �e �ycie dobiega ko�ca, jakby to by�a wielka rana, z kt�rej wycieka krew�� tak jak z ciebie. Lecz to by�o we wszystkim. A ja nie czyni�em nic, nic, tylko usi�owa�em ukry� si� przed groz� umierania.

Przerwa�, gdy� m�wienie prawdy o tym, przekracza�o ludzk� wytrzyma�o��. To nie wstyd powstrzyma� go, lecz strach, ten sam strach. Zrozumia� teraz, dlaczego to spokojne �ycie na tratwach unosz�cych si� na morzu w �wietle s�o�ca wydawa�o mu si� tak nierealne, podobne do �ycia po �mierci, lub snu. W g��bi serca wiedzia�, �e ta rzeczywisto�� jest pusta; bez ciep�a, �ycia, koloru czy d�wi�ku. Pozbawiona tre�ci. Nie by�o tam szczyt�w ani g��bin. Ca�a ta rozkoszna gra kszta�tu, koloru i �wiat�a, zar�wno na morzu, jak i w ludzkich oczach nie by�a niczym innym, jak gr� z�udze� w p�ytkiej pustce.

Oni przemin� i pozostanie bezkszta�tny chaos i ch��d. Nic wi�cej.

Krogulec spogl�da� na Arrena, a on opu�ci� oczy, aby unikn�� tego spojrzenia. Lecz w�wczas, niespodziewanie, odezwa� si� w nim cichy g�os odwagi, a by� mo�e kpiny. G�os by� wynios�y, bezlitosny, szepcz�cy: Tch�rz! Tch�rz! Nawet przed tym chcesz uciec?

Ogromnym wysi�kiem woli ch�opiec uni�s� wzrok i napotka� oczy swego towarzysza.

Krogulec wyci�gn�� r�k� i zamkn�� jego d�o� w silnym u�cisku. Ich spojrzenia i cia�a po��czy�y si�.

��Lebannen�� powiedzia� mag. Nigdy przedtem nie u�y� prawdziwego imienia Arrena, ani ten mu go nie wyzna�.�� Lebannen, to istnieje naprawd�. I ty istniejesz. Nie ma absolutnego bezpiecze�stwa. Nic nie ko�czy si� ostatecznie. Tylko w ciszy mo�na us�ysze� s�owo. Aby ujrze� gwiazdy, musi zapa�� ciemno��. Zawsze ta�czymy na skraju pustki, nad straszliw� otch�ani�.

Arren chcia� odsun�� si� od niego, lecz mag go nie pu�ci�.

��Zawiod�em ciꠗ stwierdzi� ch�opiec.�� Zawiod� ci� znowu. Jestem zbyt s�aby!

��Jeste� wystarczaj�co silny.�� G�os Krogulca zdawa� si� by� �agodny, lecz d�wi�cza�a w nim ta sama twardo��, kt�ra szydz�c, pozwoli�a Arrenowi skruszy� grube mury otaczaj�cego go wstydu.�� To co pokocha�e�, b�dziesz zawsze kocha�. Doprowadzisz do ko�ca to, czego si� podj��e�. Mo�na na tobie polega�. Nic dziwnego, �e jeszcze tego nie poj��e�. Mia�e� zaledwie siedemna�cie lat, aby si� tego nauczy�. Lecz b�d� uwa�ny, Arrenie, Odrzuci� �mier�, to znaczy odrzuci� �ycie.

��Ale ja szuka�em �mierci!�� uni�s� g�ow� i wbi� oczy w Krogulca.�� Jak Sopli�

��Sopli nie szuka� �mierci. Szuka� drogi ucieczki od strachu przed �mierci�.

��Lecz taka droga istnieje. Droga, kt�rej szuka� Sopli. I Zaj�c, i pozostali. Droga, kt�r� mo�na powr�ci� do �ycia, �ycia bez �mierci. Ty, ty, kt�ry przewy�szasz wszystkich�� musisz zna� t� drog�

��Nie znam jej.

��Lecz inni, czarodzieje�

��Wiem tylko, jak sobie wyobra�aj� to, czego szukaj�. Lecz wiem te�, �e umr�, tak jak Sopli. Ja umr�. I ty umrzesz.

Arcymag wci�� trzyma� Arrena w silnym u�cisku.

��I bardzo sobie ceni� t� wiedz�. To wielki dar. To dar osobowo�ci. Tylko to jest nasze, co mo�emy straci�: Nasza osobowo��, cierpienie, nasza chwa�a i nasze cz�owiecze�stwo. Wszystko to nie jest wieczne. Zmienia si� i przemija, jak fala na morzu. Czy chcia�by� uspokoi� morze i powstrzyma� przyp�yw, aby uratowa� jedn� fal�, aby uratowa� siebie? Czy odda�by� zr�czno�� swych r�k, �ar swego serca i zach�anno�� swego umys�u, aby okupi� tym bezpiecze�stwo?

��Bezpiecze�stwo�� powt�rzy� Arren.

��Tak�� potwierdzi� mag. Bezpiecze�stwo.

Pu�ci� Arrena, uwolni� jego r�k� i odwr�ci� od niego wzrok, pozostawiaj�c go samego�� chocia� wci�� siedzieli twarz� w twarz.

��Nie wiem�� przyzna� w ko�cu ch�opiec.�� Nie wiem, czego szukam, dok�d zmierzam, ani kim jestem.

��Ja wiem, kim jeste��� powiedzia� Krogulec tym samym cichym, twardym g�osem.�� Jeste� moim przewodnikiem. W swej niewinno�ci i odwadze, w swej niewiedzy i lojalno�ci jeste� moim przewodnikiem�� dzieckiem, kt�re pos�a�em przed sob� w ciemno��. Pod��am za twoim strachem. Uwa�a�e�, �e jestem szorstki dla ciebie. Nie wiesz nawet, jak bardzo by�em szorstki. U�y�em twej mi�o�ci, jak zapalonej �wiecy, kt�ra spala si�, aby o�wietli� drog�. Bo musimy i�� dalej. Dalej. Musimy dotrze� do miejsca, gdzie wysch�y strumienie�� miejsca, do kt�rego przyci�ga ci� tw�j �miertelny strach.

��Gdzie to jest, m�j panie?

��Nie wiem.

��Nie b�d� umia� ci� tam zaprowadzi�, ale p�jd� z tob�.

Mag patrzy� na niego pos�pnym niezg��bionym wzrokiem.

��Lecz je�li znowu ci� zawiod� i zdradz� ci�

��Zaufam tobie, synu Morreda.

Obaj pogr��yli si� w milczeniu.

Ponad nimi, na tle b��kitnego po�udniowego nieba, nieznacznie ko�ysa�y si� wysokie, rze�bione bo�ki z cia�ami delfin�w, ze z�o�onymi skrzyd�ami mew i ludzkimi twarzami o wytrzeszczonych oczach z muszli.

Krogulec podni�s� si� sztywno, gdy� rana dawa�a mu si� jeszcze we znaki i daleko mu by�o do ca�kowitego wyzdrowienia.�� Zm�czy�o mnie to nieustanne siedzenie. Utyj� przez t� bezczynno��.�� Zacz�� chodzi� wzd�u� tratwy; Arren przy��czy� si� do niego. Rozmawiali troch� podczas tej przechadzki. Arren opowiada� jak sp�dza dni i z kim z mieszka�c�w tratw si� zaprzyja�ni�. Si�y Krogulca nie sz�y jednak w parze z niecierpliwo�ci� i wkr�tce si� wyczerpa�y. Zatrzyma� si� przy dziewczynie, kt�ra tka�a nilgu na swoim warsztacie za Domem Wielkich. Poprosi� j�, aby przywo�a�a do niego wodza, po czym wr�ci� do swojego sza�asu. W�dz ludu tratw przyby� i przywita� si� z nim uprzejmie, a Krogulec odwzajemni� mu si� tym samym. Wszyscy trzej usiedli razem w sza�asie, na c�tkowanych pledach z foczych sk�r.

��Przemy�la�em�� powoli i z uprzejm� powag� zacz�� w�dz�� to, co mi m�wi�e�. To, jak ludzie pragn� powsta� z martwych i powr�ci� do swoich cia�. Jak szukaj�c tego, zapominaj� o czci dla bog�w, zaniedbuj� w�asne cia�a, popadaj� w ob��d. Wielkie to szale�stwo i godne po�a�owania. Zastanawia�em si� te�, co to ma wsp�lnego z nami. Nic nas nie ��czy z innymi lud�mi, z ich wyspami i zwyczajami, z ich osi�gni�ciami i ich kl�skami. �yjemy na morzu i ono jest naszym �yciem. Nie mo�emy im pom�c, nie chcemy zaszkodzi�. Szale�stwo nie dotrze tutaj. Nie przybijamy do l�du, a mieszka�cy wysp nie przyp�ywaj� do nas. Kiedy by�em m�ody, czasami rozmawiali�my z lud�mi, kt�rzy przyp�ywali �odziami na D�ug� Wysp�, podczas gdy my wycinali�my tam pnie na tratwy i zimowe sza�asy. Cz�sto widywali�my statki z Ohl i Welwai (tak nazywa� Obehol i Wellogy) p�yn�ce jesieni� za szarymi wielorybami. Cz�sto p�yn�y w oddali za naszymi tratwami, poniewa� my znamy morskie szlaki i miejsca spotka� Wielkich. To by�y jedyne moje kontakty z mieszka�cami l�du. Teraz ich ju� nie widujemy. Mo�e wszystkich ogarn�o szale�stwo J., pomordowali si� nawzajem? Dwa lata temu na D�ugiej Wydmie, gdy patrzyli�my na p�noc w stron� Welon�� przez trzy dni widzieli�my dymy wielkiego po�aru. I je�li naprawd� tak si� sta�o, co to ma wsp�lnego z nami. Jeste�my Dzie�mi Otwartego Morza. Nasze drogi s� drogami morza.

��Jednak ujrzawszy ��d� z l�du, unoszon� przez fale pop�yn��e� do niej�� stwierdzi� mag.

��Niekt�rzy z nas m�wili, �e lepiej tego nie czyni�, to nie jest m�dre, i nawet chcieli pozostawi� ��d� na �asce fal�� odpowiedzia� m�czyzna beznami�tnym g�osem.

��Lecz ty nie by�e� jednym z nich.

��Nie. Powiedzia�em, �e chocia� s� to mieszka�cy ziemi, to jednak im pomo�emy, i tak si� sta�o. Je�li w�r�d tych, kt�rzy osiedlili si� na sta�ym l�dzie panuje szale�stwo, sami musz� sobie poradzi�. My udajemy si� szlakiem Wielkich. Nie mo�emy ci pom�c w poszukiwaniach. Ale tak d�ugo, jak zechcesz zosta� z nami, b�dziesz mile widziany. Ju� niewiele dni pozosta�o do D�ugiego Ta�ca, potem zawracamy na p�noc. Pod��ymy ze wschodnim pr�dem, kt�ry pod koniec lata zaniesie nas znowu na morza w pobli�u D�ugiej Wydmy. Je�li chcesz pozosta� z nami i wyleczy� si� z zadanej ci rany, to dobrze. A je�li zechcesz wzi�� swoj� ��d� i ruszy� swoj� drog�, to r�wnie� b�dzie dobrze.

Mag podzi�kowa�, a w�dz podni�s� si� i pozostawi� ich samych.

��Niewinno�� nie ma mocy przeciwstawienia si� z�u�� powiedzia� Krogulec, krzywi�c si� nieznacznie.�� Lecz ma j� dobro� S�dz�, �e pozostaniemy z nimi, dop�ki nie wyzdrowiej�.

��To bardzo rozs�dne�� rzek� Arren.

Cielesna s�abo�� Krogulca wstrz�sn�a nim i wzruszy�a. By� zdecydowany chroni� tego cz�owieka przed jego w�asn� energi� i potrzeb� dzia�ania. Postanowi� upiera� si� przed wyruszeniem w dalsz� drog�, przynajmniej dop�ty, dop�ki mag ca�kowicie nie pozb�dzie si� b�lu.

Krogulec spogl�da� na niego, nieco zaskoczony, �e Arren przyzna� mu racj�.

��Ci ludzie tutaj s� dobrzy�� ci�gn�� ch�opiec, niczego nie spostrzegaj�c.�� Zdaj� si� by� wolni od tej choroby duszy, jak� nosili w sobie mieszka�cy miasta Hort i innych wysp. Mo�e nie ma ju� wyspy, na kt�rej by nam pomogli i przyj�li �yczliwie, jak uczynili to ci straceni dla �wiata ludzie.

��By� mo�e masz racj�.

��I maj� przyjemne �ycie, przynajmniej latem�

��Tak. A jednak je�� przez ca�e �ycie zimn� ryb�, nigdy nie ujrze� gruszy obsypanej kwieciem, nie skosztowa� wody z rw�cego �r�d�a, to by�oby w ko�cu nie do Jesieni�.

I tak Arren powr�ci� na tratw� Gwiazdy. K�pa� si� i wygrzewa� w s�o�cu wraz z innymi m�odymi lud�mi. Cz�sto rozmawia� z Krogulcem w ch�odzie zmierzchu, i zasypia� pod gwiazdami. Dni p�yn�y. Zbli�a�a si� najkr�tsza noc roku, podczas kt�rej �wi�tuje si� D�ugi Taniec. A Wielkie Tratwy dryfowa�y powoli na po�udnie, niesione pr�dami otwartego morza.

Przez ca�� noc, najkr�tsz� noc roku, pochodnie p�on�y na tratwach uformowanych w wielkie ko�o tak, �e zdawa�o si�, i� to pier�cie� ogni migocze na morzu. Mieszka�cy tratw ta�czyli�� bez b�bn�w, flet�w, czy jakiejkolwiek innej muzyki, opr�cz rytmu bosych st�p na wielkich, rozko�ysanych tratwach. Cienkie g�osy �piewak�w d�wi�cza�y p�aczliwie w bezmiarze ich morskich siedzib. Noc by�a bezksi�ycowa, i cia�a tancerzy majaczy�y niewyra�nie w �wietle gwiazd i pochodni. Raz po raz, kt�ry� z nich b�yska� jak skacz�ca ryba�� m�odzik przeskakuj�cy z jednej tratwy na drug�; d�ugie, wysokie susy. Jeden rywalizuj�cy z drugim�� aby okr��y� ca�y pier�cie� tratw, ta�cz�c na ka�dej z nich i powtarza� bez przerwy a� do brzasku.

Arren ta�czy� razem z nimi, gdy� D�ugi Taniec odbywa si� na ka�dej wyspie Archipelagu, chocia� kroki i pie�ni mog� si� r�ni�. Noc zbli�a�a si� ku ko�cowi. G�osy �piewak�w ochryp�y a i wielu tancerzy wycofa�o si� z kr�gu ta�cz�cych i spocz�o na boku, by czuwa� lub si� zdrzemn��. Arren wraz z grup� wsp�zawodnicz�cych w skokach ch�opc�w wszed� na tratw� wodza i zatrzyma� si� tam, podczas gdy inni ruszyli dalej.

Krogulec przebywa� razem z wodzem i jego trzema �onami w pobli�u �wi�tyni. Pomi�dzy rze�bionymi wielorybami, tworz�cymi wej�cie siedzia� �piewak, kt�rego wysoki g�os nie milk� przez ca�� noc. �piewa� niezmordowanie, uderzaj�c d�o�mi w drewniany pok�ad, aby utrzyma� rytm.

��O czym on �piewa?�� zapyta� maga Arren, gdy� nie m�g� zrozumie� s��w zmienionych trylami i melodyjnym za�piewem.

��O szarych wielorybach, o albatrosach i burzy� Nie znaj� pie�ni o bohaterach i kr�lach. Nie znaj� imienia Erretha-Akbe. Wcze�niej �piewa� o Segoy'u, o tym jak wzni�s� on l�dy w�r�d morza. Tyle pami�taj� z wiedzy ludzi. Ca�a reszta jest o morzu.

Arren ws�ucha� si� w melodi�. Us�ysza� jak �piewak na�laduje �wiszcz�cy krzyk delfina, tkaj�c wok� niego swoj� pie��. Przygl�da� si� profilowi Krogulca, czarnemu i twardemu jak ska�a w �wietle pochodni. Widzia� p�ynne migotanie �wiat�a w oczach �on wodza, gdy gaw�dzi�y leniwie. Stopniowo wpad� w obj�cia snu.

Nagle co� go zbudzi�o. �piewak umilk�. Nie tylko ten, kt�ry siedzia� obok nich, lecz r�wnie� wszyscy pozostali na s�siednich i dalszych tratwach. Cienkie g�osy zamiera�y, jak niezmiernie odleg�y �wiergot morskich ptak�w. Wok� zaleg�a cisza.

Arren spojrza� przez rami� na wsch�d, spodziewaj�c si� ujrze� �wit. Lecz tylko stary ksi�yc �eglowa� nisko na niebosk�onie, w�a�nie wschodz�c�� z�ocisty po�r�d letnich gwiazd. Potem, spojrzawszy na po�udnie, zobaczy� wysoko na niebie ��t� Gobardon, a poni�ej jej osiem towarzyszek, wszystkie co do jednej: Run Ko�ca, jasny i gorej�cy ponad morzem. Odwracaj�c si� do Krogulca, ujrza� ciemn� twarz zwr�con� w kierunku tych samych gwiazd.

��Dlaczego przesta�e�?�� zapyta� w�dz �piewaka.�� Jeszcze nie �wita, nie ma nawet zorzy. M�czyzna zaj�kn�� si� i odpowiedzia�.

��Nie wiem.

���piewaj dalej! D�ugi Taniec nie sko�czy� si�.

��Nie znam s��w�� poskar�y� si� �piewak, a jego g�os za�ama� si� w przera�eniu.�� Nie mog� �piewa�. Zapomnia�em pie�ni.

��Zatem �piewaj inn�!

��Nie ma ju� pie�ni. Sko�czy�y siꠗ krzykn�� �piewak i pochyli� si� do przodu, kul�c si� na pok�adzie. W�dz spojrza� na niego w os�upieniu.

Tratwy ko�ysa�y si� wraz z trzaskaj�cymi pochodniami; wszystkie pogr��one w ciszy. Milczenie oceanu otoczy�o t� odrobin� ruchu, �ycia i �wiat�a ponad nim i poch�on�o j�. �aden z tancerzy nie poruszy� si�.

Arrenowi wyda�o si�, �e wspania�y blask gwiazd przygas� ju�, a jednak na wschodzie nie ujrza� jeszcze �wiat�a wstaj�cego dnia. Ogarn�a go groza. Pomy�la�: S�o�ce nie wzejdzie. Nie b�dzie dnia.

Mag powsta�. Gdy to uczyni�, blade �wiat�o�� bia�e i szybkie�� przemkn�o po jego lasce, zapalaj�c si� jasno na runie, inkrustowanym srebrem.

��Taniec nie sko�czy� siꠗ oznajmi��� ani noc. Arrenie, �piewaj.

Chcia� rzec: �Nie mog�, panie�, lecz zamiast tego spojrza� na dziewi�� gwiazd na po�udniowym niebosk�onie, g��boko zaczerpn�� tchu i za�piewa�. Jego g�os z pocz�tku cichy i ochryp�y, w miar� �piewu nabiera� mocy. By�a to prastara pie��, pie�� o stworzeniu Ea i r�wnowadze mi�dzy ciemno�ci� a �wiat�em, pie�� o stworzeniu zielonych wysp przez tego, kt�ry wypowiedzia� pierwsze s�owo�� Najstarszego Pana, Segoy'a.

Zanim sko�czy�, niebo poblad�o, sta�o si� szaroniebieskie i tylko ksi�yc i Gobardon p�on�y na nim niewyra�nie. Pochodnie sycza�y na wietrze �witu.

Ch�opiec nie odezwa� si� ju�, a tancerze zgromadzeni, by s�ucha� �piewu, powr�cili w ciszy na swoje tratwy. Na wschodzie coraz ja�niej rozpala�o si� �wiat�o wstaj�cego dnia.

��To dobra pie�� powiedzia� w�dz. Jego g�os brzmia� niepewnie, chocia� stara� si� m�wi� beznami�tnie. Przerwa� D�ugi Taniec nim dope�ni si� go do ko�ca, by�oby z�� wr�b�. Ka�� wych�osta� leniwych �piewak�w pasami z nilgu.

��Pociesz ich raczej�� rzek� Krogulec. Wci�� sta� wyprostowany, a jego g�os by� surowy.�� �aden �piewak nie zamilk� z w�asnej woli. Chod� ze mn�, Arrenie.

Odwr�ci� si�, aby wej�� do sza�asu i Arren ruszy� za nim. Lecz osobliwo�ci tego �witu nie sko�czy�y si� jeszcze. Gdy wschodni skraj morza ja�nia� coraz bardziej, z p�nocy nadlecia� wielki ptak. Lecia� tak wysoko, �e jego skrzyd�a �apa�y �wiat�o s�o�ca, kt�re jeszcze nie wzesz�o nad �wiatem. Ka�de uderzenie skrzyde� w powietrzu b�yska�o z�otem. Arren, zobaczywszy to, krzykn��. Mag, zaskoczony, uni�s� wzrok. Potem jego twarz gwa�townie o�ywi�a si� i poja�nia�a z rado�ci. Zakrzykn�� g�o�no:

��Nam hietha arw Ged arkvaissa!�� co w j�zyku Tworzenia znaczy: Je�li szuka�e� Geda, znalaz�e� go tutaj.

Jak spadaj�cy z g�ry z�oty pocisk�� z rozpostartymi na ca�� szeroko�� ogromnymi i wywo�uj�cymi grzmot skrzyd�ami, ze szponami mog�cymi obj�� wo�u tak, jakby to by�a mysz, ze spiralami p�omieni buchaj�cymi z d�ugich nozdrzy�� smok zawis� jak sok� nad ko�ysz�c� si� na falach tratw�.

Przera�aj�cy wrzask. Ludzie kulili si� ze strachu, niekt�rzy skakali do morza, inni stali nieruchomo, wytrzeszczaj�c oczy w zdumieniu, kt�re przezwyci�y�o strach.

Smok unosi� si� nad nimi. Jakie� dziewi��dziesi�t st�p dzieli�o ko�ce jego ogromnych, b�oniastych skrzyde�, ja�niej�cych w porannym �wietle niby mieni�cy si� z�otem dym. Jego cia�o nie by�o wcale kr�tsze od skrzyde��� chude, wygi�te w �uk jak u charta, uzbrojone w pazury jak u jaszczurki i pokryte w�ow� �usk�. Wzd�u� w�skiego grzbietu bieg� wystrz�piony rz�d kolc�w z kszta�tu podobnych do cierni r�y. Na garbie grzbietu kolce by�y wysokie na trzy stopy i zmniejsza�y si� stopniowo tak, �e ostatni z nich na ko�cu ogona nie by� d�u�szy od ostrza ma�ego no�a. Kolce by�y szare, za� �uska mia�a kolor stalowoszary, mieni�cy si� z�otem. Zielone oczy smoka przecina�a w�ska �renica.

Poruszony strachem swych ludzi tak, �e zapomnia� o w�asnym, w�dz wypad� z sza�asu z harpunem, jakiego u�ywali do polowa� na wieloryby. Bro� by�a d�u�sza od niego samego, mia�a wielkie haczykowate ostrze z ko�ci. Wa��c harpun w swej drobnej muskularnej r�ce podbieg� do przodu, aby nabra� impetu, cisn�� go i wbi� w w�ski, obleczony �wietlist� kolczug� �usek, brzuch smoka, kt�ry zawis� nad tratw�. Wyrwany z os�upienia Arren zobaczy� wodza i, rzuciwszy si� przed siebie, uchwyci� jego r�k�. Chwil� potem razem z nim i harpunem run�� bezw�adnie.

��Czy chcesz rozgniewa� go swoj� �mieszn� szpilk�?�� wysapa�.�� Niech najpierw przem�wi W�adca Smok�w!

W�dz�� na wp� przytomny od upadku�� wytrzeszczy� os�upia�e oczy na Arrena, potem na maga i na smoka. Jednak nie odezwa� si� ani s�owem. I wtedy przem�wi� smok.

Nikt opr�cz Geda, do kt�rego m�wi�, nie rozumia� go, jako �e smoki m�wi� tylko w Starej Mowie, kt�ra jest ich w�asnym j�zykiem. G�os by� cichy i sycz�cy, niemal jak g�os koda, lecz pot�ny; brzmia�a w nim straszliwa muzyka. Ktokolwiek us�ysza� ten g�os, nieruchomia� i s�ucha�.

Mag odpowiedzia� kr�tko. Potem znowu przem�wi� smok, unosz�c si� nad Krogulcem lekkimi uderzeniami skrzyde��� w�a�nie tak, pomy�la� Arren�� jak wa�ka[1] zawisaj�ca w powietrzu.

Potem mag powiedzia� tylko jedno s�owo: Memeas�� przyb�d� i uni�s� swoj� lask� z cisowego drewna. Szcz�ki smoka rozwar�y si� i wydoby� si� z nich d�ug� arabesk� k��b dymu. Z�ote skrzyd�a uderzy�y jak grzmot, wzbijaj�c porywisty wiatr nios�cy zapach spalenizny. Zatoczy� ko�o i bij�c pot�nymi skrzyd�ami odlecia� na p�noc.

Tratwy pogr��one by�y w ciszy, s�ycha� by�o tylko cienkie, ciche popiskiwanie dzieci i g�osy pocieszaj�cych je kobiet. Zawstydzeni m�czy�ni wdrapywali si� z powrotem na tratwy. Zapomniane pochodnie dopala�y si� w pierwszych promieniach s�o�ca.

Mag odwr�ci� si� do Arrena. Jego twarz o�ywiona by�a czym�, co mog�o by� rado�ci� b�d� czystym gniewem, lecz rzek� spokojnie:

��Teraz musimy ju� odej��, ch�opcze. Po�egnaj si� i chod�.

Odwr�ci� si�, aby podzi�kowa� za wszystko wodzowi ludu tratw. Potem opu�ci� wielk� tratw� i przeszed� przez trzy inne, kt�re wci�� jeszcze, w zwi�zku z ta�cami, le�a�y ciasno st�oczone jedna obok drugiej. Tak doszed� do tej, do kt�rej przywi�zana by�a Dalekopatrz�ca. Tym sposobem ��d� pod��a�a za miastem tratw, dryfuj�cym wolno na po�udnie. Dzieci Otwartego Morza nape�ni�y pust� beczu�k� Dalekopatrz�cej zebran� wod� deszczow� i uzupe�ni�y zapasy �ywno�ci, pragn�c w ten spos�b odda� cze�� swoim go�ciom. Wielu bowiem wierzy�o, �e Krogulec jest jednym z Wielkich, kt�ry�� zamiast postaci wieloryba�� przybra� posta� cz�owieka. Gdy Arren przy��czy� si� do niego, mag podni�s� �agiel. Ch�opiec odwi�za� lin� i wskoczy� do �odzi. W tej samej chwili ��d� oddali�a si� od tratwy i�� chocia� od wschodu wia�a tylko lekka bryza�� jej �agiel napi�� si�, jak pod silnym wiatrem. Przechyli�a si� zawracaj�c i pomkn�a na p�noc lekko, niby niesiony wiatrem li��.

Kiedy Arren obejrza� si�, z ca�ego miasta tratw zobaczy� tylko sza�asy i �erdzie pochodni unoszone przez fale, jak garstka patyk�w i drzazg. Wkr�tce wszystko to znikn�o w o�lepiaj�cych b�yskach porannego s�o�ca, odbijaj�cych si� w wodzie. Dalekopatrz�ca mkn�a naprz�d. Uderzaj�c dziobem w fale wzbija�a delikatny, kryszta�owy py� wody, zmuszaj�cy Arrena do mru�enia oczu.

Pod �adnym z ziemskich wiatr�w ta ma�a ��d� nie p�yn�aby tak szybko�� bo nie ziemski wiatr, lecz s�owa i moc maga pcha�y j� naprz�d.

Krogulec sta� d�u�szy czas przy maszcie, rozgl�daj�c si� wok� bacznie. Wreszcie usiad� na swoim starym miejscu przy rumplu, po�o�y� na nim r�k� i spojrza� na Arrena.

��To by� Orm Embar�� powiedzia�.�� Smok z Selidoru, potomek wielkiego Orma, kt�ry zabi� Erretha-Akbe i sam poleg� z jego r�ki.

��Czy szuka� czego�, panie?�� zapyta� ch�opiec. Nie by� bowiem pewien, czy mag rozmawia� ze smokiem w przyja�ni, czy te� grozi� mu.

Szuka� mnie. A smoki zawsze znajduj� to, czego szukaj�. Przyby�, aby prosi� mnie o pomoc.�� Roze�mia� si� kr�tko.�� A to jest co�, w co nigdy bym nie uwierzy�. Smok zwr�ci� si� do cz�owieka o pomoc! I z nich wszystkich, ten w�a�nie! Nie jest najstarszy, chocia� bardzo stary, lecz jest najpot�niejszy ze swego plemienia. Nie ukrywa nawet swojego imienia, jak musz� to czyni� inne smoki i ludzie. Nie obawia si�, �e czyjakolwiek moc, mo�e przewy�szy� jego w�asn�. Nie dzia�a te� podst�pnie, jak zwykle czyni� to jego wsp�plemie�cy. Dawno temu na Selidorze pozwoli� mi �y� i wyzna� mi wielk� prawd�. Powiedzia�, jak mo�na przywr�ci� Run Kr�l�w. To on pom�g� mi zdoby� Pier�cie� Erretha-Akbe. Lecz nigdy nie my�la�em, �e kiedy� b�d� musia� sp�aci� d�ug wdzi�czno�ci.

��Czego chcia�?

��Pokaza� mi drog�, kt�rej szukam�� stwierdzi� mag ponuro. Po chwili ci�gn�� dalej.�� Powiedzia�: Na zachodzie jest jeszcze jeden W�adca Smok�w, kt�rego czyny nios� nam zgub�. Jego moc jest wi�ksza od naszej. Wtedy ja zapyta�em: Nawet od twojej, Ormie Embar? A on odrzek�: Nawet od mojej. Potrzebuj� ci�. Spiesz si�.

Mog�em tylko pos�ucha� tego zaproszenia.

��I nie wiesz nic wi�cej ponad to?

��B�d� wiedzia� wi�cej.

Arren zwin�� lin� cumownicz�, schowa� j� i zaj�� si� innymi drobnymi zaj�ciami. Przez ca�y czas podniecenie drga�o w nim, jak napi�ta struna �uku i zad�wi�cza�o w jego g�osie, gdy w ko�cu odezwa� si�:

��To lepszy przewodnik, ni� ktokolwiek inny! Krogulec spojrza� na niego i roze�mia� si�.

��Tak�� przyzna�.�� My�l�, �e teraz nie b�dziemy ju� b��dzi�.

W ten spos�b rozpocz�li swoj� wielk� �eglug� przez ocean. Z g�r� tysi�c mil dzieli�o nieznane morze ludu tratw od wyspy Selidor, kt�ra le�y poza wszystkimi l�dami Ziemiomorza, na najdalszym zachodzie. Ka�dy kolejny dzie� wstawa�, ja�niej�c nad horyzontem i ton�� w czerwieni zachodu, a ��d�, samotna w bezmiarze morza, mkn�a na p�noc pod z�otym �ukiem s�o�ca i srebrnym ko�em gwiazd.

Czasami burzowe chmury pe�ni lata gromadzi�y si� w oddali rzucaj�c purpurowe cienie na horyzont. W�wczas Arren m�g� widzie� maga jak wstawa�, g�osem i gestem rozkazuj�c chmurom, aby p�yn�y w ich stron� i zrzuca�y deszcze na ��d�. B�yskawica przeskakiwa�a mi�dzy chmurami, rozlega� si� d�wi�k grzmotu, a mag wci�� sta� z uniesion� r�k�, dop�ki deszcz nie lun�� na niego, na Arrena, ��d� i morze, t�umi�c furi� fa� i p�ki nie nape�ni� wystawionych naczy�. Mag i Arren u�miechali si� wtedy z zadowoleniem, gdy� woda by�a teraz jedyn� rzecz� jakiej potrzebowali. Radowa� ich w�ciek�y przepych sztormu, tak pos�uszny s�owom maga.

Arren zastanawia� si� nad t� moc�, kt�rej jego towarzysz u�ywa� teraz tak swobodnie i cz�sto, l pewnego razu powiedzia�:

��Kiedy zaczynali�my nasz� podr�, niech�tnie u�ywa�e� czar�w.

��Pierwsza i ostatnia lekcja na Roke brzmi: Czy� tylko to, co konieczne. I nic wi�cej!

��Zatem wszystkie pozosta�e lekcje musz� polega� na uczeniu tego, co jest konieczne.

��Tak. Przede wszystkim trzeba mie� na uwadze R�wnowag�. Kiedy R�wnowaga zostaje naruszona, wtedy trzeba wzi�� pod uwag� inne rzeczy, a przede wszystkim po�piech.

��Ale dlaczego wszyscy czarodzieje na Po�udniu, a teraz by� mo�e i gdzie indziej�� nawet �piewacy na tratwach�� utracili swoj� sztuk�, a ty jeden j� zachowa�e�?

��Poniewa� nie pragn� niczego poza ni��� odrzek� Krogulec.

A po jakim� czasie, ju� pogodniej doda�:�� A je�li mam j� wkr�tce straci栗 najlepiej zrobi�, wykorzystuj�c j� do ko�ca.

I rzeczywi�cie, by�a w nim teraz jaka� beztroska, czyste zadowolenie ze swych umiej�tno�ci, dotychczas tak g��boko ukryte pod mask� rozwagi, �e Arren wcale si� go nie domy�la�. Umys� czarodzieja czerpie bowiem rozkosz z prostych sztuczek magicznych i ka�dy mag jest po trochu kuglarzem. Przebranie pod jakim Krogulec ukry� si� w Mie�cie Hort, i kt�re tak bardzo zmiesza�o Arrena, by�o tylko zabaw�, gr� zbyt prost� dla kogo�, kto mo�e do woli zmienia� nie tylko swoj� twarz i g�os, lecz tak�e swoje cia�o i sam� istotꠗ staj�c si� wedle wyboru ryb�, delfinem lub jastrz�biem. Pewnego razu powiedzia�:

��Sp�jrz, Arrenie. Poka�� ci Gont�� i kaza� mu patrze� na powierzchni� wody w beczu�ce, kt�r� otworzy��� by�a pe�na a� po brzegi. Wielu czarodziei umie spowodowa� ukazanie si� obrazu w lustrze wody. I tak w�a�nie uczyni� Krogulec. Wielki szczyt spowity chmurami unosi� si� z szarego morza. Potem obraz zmieni� si� i Arren wyra�nie zobaczy� urwisty brzeg skalistej wyspy. Zdawa�o mu si�, �e jest ptakiem p�yn�cym na wietrze niedaleko brzegu i spogl�daj�cym przez wiatr na to urwisko, wznosz�ce si� na dwa tysi�ce st�p ponad wzburzonymi falami. Wysoko, na skalnej p�ce, sta� ma�y dom.

��To jest Re Albi�� powiedzia� Krogulec�� i tam �yje m�j mistrz Ogion, kt�ry dawno temu powstrzyma� trz�sienie ziemi. Pasie swoje kozy, zbiera zio�a i trwa w milczeniu. Ciekaw jestem, czy wci�� w�druje po g�rach. Jest ju� bardzo stary. Lecz wiedzia�bym, z pewno�ci� wiedzia�bym, nawet teraz gdyby Ogion zmar���� W jego g�osie nie by�o jednak pewno�ci. Przez chwil� obraz chwia� si� jak gdyby run�o samo zbocze, a potem wyostrzy� si�. G�os maga nabra� pewno�ci.

��Wyruszy� w sw� w�dr�wk� po lasach, jak zwyk� to czyni� p�nym latem i jesieni�. Wtedy w�a�nie, po raz pierwszy przyszed� do mnie i da� mi moje imi�. A wraz z nim moje �ycie.�� Obraz w lustrze wody zdawa� si� by� teraz widziany oczyma ptaka siedz�cego pomi�dzy ga��ziami drzew. Patrz�cy widzia� przed sob� spadziste sk�pane w s�o�cu ��ki, rozci�gaj�ce si� pod ska�ami i �niegiem szczytu, a z ty�u strom� le�n� drog� nikn�c� w dole w zielonym, mieni�cym si� z�otem mroku.

��Nie ma na �wiecie ciszy podobnej do ciszy tych las�w�� westchn�� Krogulec.

Obraz znikn�� i tylko o�lepiaj�cy b�ysk s�o�ca odbija� si� w wodzie beczu�ki.

��Tam�� powiedzia� Krogulec, spogl�daj�c na Arrena dziwnym, kpi�cym wzrokiem�� je�li kiedykolwiek tam powr�c�, nawet ty nie b�dziesz m�g� p�j�� ze mn�.

Przed nimi le�a�a wyspa, niebieska w popo�udniowym s�o�cu, podobna do wa�u mg�y.

��Czy to Selidor?�� zapyta� Arren i serce zabi�o mu szybciej, lecz mag odpowiedzia�:

��My�l�, �e to Obb lub Jessage. Nie przebyli�my nawet po�owy drogi, ch�opcze.

Tej nocy p�yn�li cie�nin� pomi�dzy tymi dwoma wyspami. Nie widzieli �wiate�, lecz w powietrzu unosi� si� ci�ki zapach dymu, tak g�sty, �e dra�ni� p�uca przy oddychaniu. Kiedy nasta� dzie� i obejrzeli si� za siebie, zobaczyli, �e wschodnia wyspa, Jessage, jest czarna i spalona tak daleko, jak tylko mogli si�gn�� wzrokiem w g��b l�du. Ponad ni� zwisa�a b��kitna, poch�aniaj�ca promienie s�o�ca mg�a.

��Spalili pola�� powiedzia� Arren.

��Tak. I wioski. Ju� wcze�niej czu�em dym.

��Czy tu, na zachodzie, �yj� barbarzy�cy?�� Krogulec potrz�sn�� g�ow�.�� Farmerzy, mieszczanie.

Ch�opiec ze zdumieniem wytrzeszcza� oczy na czarny, spalony l�d, na stercz�ce na tle nieba kikuty sadu. Jego twarz twardnia�a.

��C� z�ego uczyni�y im te drzewa?�� Zapyta�.�� Czy musz� kara� traw� za w�asne winy? Ludzie, kt�rzy pustosz� ziemi� ogniem, z powodu wa�ni z innymi s� przecie� barbarzy�cami.

��Pozostawiono ich samym sobie�� odpar� Krogulec.�� Nie ma kr�la, a s�udzy kr�lewscy i ludzie czar�w pogr��yli si� we w�asnych umys�ach, szukaj�c drzwi maj�cych przeprowadzi� ich przez �mier�. Tak by�o na Po�udniu i s�dz�, �e to samo sta�o si� tutaj.

��I to uczyni� jeden cz�owiek�� ten o kt�rym m�wi� smok? To chyba niemo�liwe.

��Dlaczego nie? Gdyby, jak niegdy�, panowa� Kr�l Wszystkich Wysp, by�aby to jedna osoba i rz�dzi�by sam. Jeden cz�owiek mo�e tak samo �atwo rz�dzi�, jak niszczy�, by� kr�lem, b�d� jego przeciwie�stwem.

W g�osie Krogulca zn�w zabrzmia� ton kpiny lub wyzwania, budz�cy w Arrenie z�o��.

��Kr�l ma s�u�b�, �o�nierzy, go�c�w, namiestnik�w. S�udzy wykonuj� jego rozkazy. Gdzie s� s�udzy tego Wroga�� Kr�la?

��W nas samych, ch�opcze. W naszych umys�ach. Ja��, owa zdrajczyni, kt�ra krzyczy: chc� �y�, niech ca�y �wiat przepadnie, bylebym tylko ja �y�! Ta ma�a zdradziecka dusza zamkni�ta w ciemno�ciach ka�dego z nas jak paj�k w pude�ku. On sam przemawia do nas wszystkich. Lecz tylko niekt�rzy go rozumiej�. Czarodzieje, �piewacy, arty�ci. I bohaterowie, ci kt�rzy staraj� si� by� sob�. By� sob� to niezwykle wa�na rzecz. Lecz by� sob� wiecznie�� czy� nie jest to jeszcze wa�niejsze?

Arren spojrza� Krogulcowi prosto w oczy.

��Lecz ty uwa�asz, �e to nie jest najwa�niejsze. Wyt�umacz mi dlaczego. By�em dzieckiem, kiedy zaczyna�em t� podr�. Nie wierzy�em w �mier�. W tej podr�y nauczy�em si� czego�, by� mo�e niewiele, lecz jednak czego�, nauczy�em si� wierzy� w �mier�. Ale nie umia�bym jeszcze cieszy� si� z niej i powita� z rado�ci� moj� w�asn� �mier栗 lub twoj�. Je�li kocham �ycie, czy� nie powinienem nienawidzi� jego straty?

W Berili nauczycielem szermierki Arrena by� m�czyzna blisko sze��dziesi�cioletni, niski, �ysy i osch�y. Przez wiele lat Arren nie lubi� go, cho� wiedzia�, �e jest wspania�ym szermierzem. Pewnego dnia podczas treningu zaskoczy� swego nauczyciela i wytr�ci� mu bro� z r�ki. Nigdy nie zapomnia� niedowierzaj�cego zdaj�cego si� by� zupe�nie nie na miejscu szcz�cia, kt�re niespodziewanie zap�on�o na zimnej twarzy mistrza. Nie zapomnia� tej nadziei i rado�ci�� dor�wna� mu, nareszcie mu dor�wna�. Od tego dnia nauczyciel szermierki by� dla Arrena w czasie treningu bezlitosny. Ilekro� walczyli, na twarzy starego m�czyzny pojawia� si� ten sam nieust�pliwy u�miech, ja�niej�c tym bardziej, im gwa�towniej Arren naciera�. Twarz Krogulca wyra�a�a teraz to samo.

���ycie bez ko�ca�� powiedzia� mag.�� �ycie bez �mierci. Nie�miertelno��. Ka�da dusza pragnie tego, i jej zdrowie zale�y od si�y tych pragnie�. Lecz uwa�aj, Arrenie. Ty sam jedynie mo�esz spe�nia� swoje pragnienia.

��A potem?

��Potem? To nieszcz�cie zawis�o nad l�dami. Sztuka i rzemios�o id�ce w zapomnienie. Niemi �piewacy. O�lep�e oczy. A potem? Panowanie fa�szywego kr�la. Wieczne panowanie. I wiecznie nad tymi samymi poddanymi. �adnych narodzin, �adnego nowego �ycia. �adnych dzieci.

Tylko to co jest �miertelne, niesie w sobie �ycie, Arrenie. Tylko w �mierci znajdziesz odrodzenie. R�wnowaga nie jest bezruchem. Jest zmian��� nieustannym stawaniem si�.

��Lecz w jaki spos�b R�wnowaga ca�o�ci mo�e zosta� naruszona czynami i �yciem jednego cz�owieka? Z pewno�ci� nie jest to mo�liwe, nie pozwolono by na to��� przerwa�.

��Kto nie pozwoli? Kto zaka�e?

��Nie wiem.

��Ani ja.

Ponuro, uparcie Arren zapyta��� wi�c sk�d bierze si� twoja pewno��?

��Wiem, jak wiele z�a mo�e wyrz�dzi� jeden cz�owiek�� odpar� Krogulec i jego pobli�nion� twarz wykrzywi� grymas b�lu.

��Wiem, poniewa� uczyni�em to. Uczyni�em takie samo z�o, kierowany tak� sam� pych�. Otworzy�em drzwi pomi�dzy �wiatami. Uchyli�em je jedynie, odrobin� uchyli�em�� i tylko po to, aby udowodni�, �e jestem silniejszy od samej �mierci. By�em m�ody i nie spotka�em si� jeszcze ze �mierci��� tak jak ty� Aby zamkn�� te drzwi Arcymag Nemmerle po�wi�ci� ca�� sw� moc, sw�j kunszt i �ycie. Mo�esz zobaczy� �lad, jaki pozostawi�o to na mnie, na mojej twarzy. Lecz Nemmerle umar�. O tak Arrenie, mo�na otworzy� drzwi mi�dzy �wiat�em a ciemno�ci�. Potrzeba na to wielkiej mocy, jednak mo�na to uczyni�. Lecz zamkn�� je z powrotem, to zupe�nie inna sprawa.

��Lecz to co uczyni�e� z pewno�ci� nie by�o podobne�

��Dlaczego? Gdy� jestem dobrym cz�owiekiem?�� Oczy Krogulca znowu zab�ys�y zimno jak ostrze miecza.

��C� to takiego dobry cz�owiek, Arrenie? Czy dobrym cz�owiekiem jest ten, kto nie czyni z�a, nie otwiera drzwi wiod�cych do ciemno�ci, ten w kim nie ma ciemno�ci? Rozwa� to jeszcze raz, ch�opcze. Sp�jrz odrobin� dalej. Musisz pami�ta� o tym, czego si� nauczy�e� i p�j�� tam, dok�d p�j�� musisz. Sp�jrz w g��b siebie! Czy� nie s�ysza�e� g�osu m�wi�cego: chod�! Czy� nie poszed�e� za nim?

��Tak. Lecz� lecz my�la�em, �e to jego g�os.

��To by� jego g�os. I tw�j r�wnie�. Jak�e inaczej m�g�by przemawia� do ciebie i do tych wszystkich, kt�rzy wiedz� jak go s�ucha栗 je�li nie twoim, ich w�asnym g�osem?

��Wi�c dlaczego ty go nie s�yszysz?

��Poniewa� nie chc� go s�ysze栗 odpar� �ywo Krogulec.�� Urodzi�em si� aby w�ada栗 tak jak i ty. Ale ty jeste� m�ody, stoisz u granic mo�liwo�ci, kt�re s� przed tob�. W krainie cieni, kr�lestwie snu. S�yszysz g�os m�wi�cy: chod�! Tak jak ja niegdy� go s�ysza�em. A ja jestem ju� stary. Dokona�em wybor�w, uczyni�em to, co musia�em uczyni�. Stoj� w �wietle dnia, oko w oko z w�asn� �mierci�. I wiem, �e jest tylko jedna w�adza warta posiadania. I ta w�adza polega nie na braniu, lecz na godzeniu si�. Nie na tym by mie�, lecz by dawa�.

Jessage by�a teraz b��kitn� plam� na morzu, daleko za nimi.

��Zatem jestem jego s�ug��� powiedzia� Arren.

��Tak. A ja jestem twoim.

��Lecz kim on w takim razie jest? Czym jest?

��Cz�owiekiem, tak s�dz�.

��Tym, o kt�rym kiedy� m�wi�e��� czarodziejem z Havnor�� kt�ry przywo�ywa� duchy zmar�ych? Czy to on?

��To mo�liwe�

��M�wi�e�, �e by� stary, ju� w�wczas kiedy go spotka�e� wiele lat temu� Czy nie zmar� od tego czasu?

��Mo�e�� odpar� mag.

�aden z nich nie odezwa� si� wi�cej. Tej nocy morze by�o pe�ne ognia. Kr�tkie fale odrzucane w ty� dziobem Dalekopatrz�cej i ka�de poruszenie ryby na powierzchni wody, wszystko to by�o obwiedzione liniami �ywego ognia. Arren siedzia� wspar�szy g�ow� na r�ce opartej o burt�. Obserwowa� krzywe spiralne linie kre�lone na wodzie srebrnym blaskiem. Zanurzy� d�o� w wodzie i wyci�gn�� j�, a �wiat�o sp�yn�o powoli z jego palc�w.

��Sp�jrz�� powiedzia�.�� Te� jestem czarodziejem.

��Tego daru nie posiadasz�� odpar� jego towarzysz.

��Nie na wiele ci si� przydam bez niego�� rzek� gorzko Arren wpatruj�c si� w nieustanne l�nienie fal�� kiedy spotkamy naszego wroga.

Mia� bowiem nadziej�, od samego pocz�tku mia� nadziej�, �e powodem, dla kt�rego Arcymag wybra� go na towarzysza tej podr�y, by�o to, i� posiada jak�� wrodzon� moc odziedziczon� po swoim przodku Morredzie. Moc, kt�ra ujawni�a by si� w najczarniejszej godzinie w ostatecznej potrzebie. M�g�by uratowa� wtedy siebie, swego pana i ca�y �wiat przed wrogiem. Jeszcze raz pozwoli� tej nadziei sob� zaw�adn�� i w�wczas wyda�o mu si�, �e widzi j�, cho� z ogromnej dali, tak jak wspomnienie czasu, kiedy b�d�c ma�ym ch�opcem, gor�co pragn�� przymierzy� ojcowsk� koron�. I jak bardzo p�aka�, kiedy mu tego zakazano. To by�a nadzieja zupe�nie nie w por�, jak dziecinna mrzonka. Nie by�o w nim mocy magicznej. I nigdy nie b�dzie.

Wprawdzie mo�e nadej�� czas, kiedy b�dzie m�g��� kiedy b�dzie musia��� na�o�y� koron� swego ojca i panowa� jako ksi��� Enlad. Lecz teraz nie wydawa�o si� to ju� takie wa�ne, a jego dom zdawa� si� zmniejsza� i oddala�. Nie oznacza�o to jednak niewierno�ci. Tylko to, �e jego wierno�� zmieni�a si� na wi�ksz�, obejmuj�c� lepszy wzorzec i g��bsz� nadziej�. Pozna� w�asne s�abo�ci, lecz przez to nauczy� si� r�wnie� mierzy� swoj� moc�� wiedzia�, �e jest silny. Ale c� za po�ytek z si�y, je�li nie posiada� daru, niczego do zaoferowania swemu panu, opr�cz pos�usze�stwa i niezachwianej mi�o�ci?

Krogulec powiedzia� tylko:�� Aby zobaczy� �wiat�o �wiecy, trzeba j� zanie�� w ciemno��. Tym stara� si� Arren pocieszy�, lecz nie przynios�o mu to prawdziwej otuchy.

Nast�pnego poranka kiedy si� obudzili, powietrze i woda by�y szare, niebo ponad masztem rozja�nia�o si� mlecznym b��kitem nisko zalegaj�cej mg�y. Arren i Krogulec, kt�rych rodzinne wyspy, Enlad i Gont, le�a�y na p�nocy, powitali mg�� z rado�ci�, jak starego przyjaciela, mi�kka jej �ciana otoczy�a ��d�, ograniczaj�c pole widzenia�� i w�wczas poczuli si� jak w rodzinnym pokoju po wielu tygodniach blasku pustej przestrzeni i wiej�cego wiatru. Powr�cili do w�asnego klimatu. By� mo�e byli teraz na szeroko�ci Roke.

Jakie� siedemset mil na wsch�d od tych okrytych mg�� w�d, po kt�rych �eglowa�a Dalekopatrz�ca, jasne promienie s�o�ca pada�y na li�cie drzew Lasu Immanentnego, na zielone zwie�czenia Pag�rka Roke i na wysokie, pokryte �upkiem dachy Wielkiego Domu.

W komnacie po�udniowej wie�y znajdowa�a si� pracownia czarodziei. Pe�no w niej by�o retort, alembik�w, brzuchatych butli z zagi�tymi szyjkami, piec�w o grubych �cianach i male�kich palnik�w, szczypiec, miech�w, statyw�w, kleszczy, pilnik�w, rurek i pude�ek, fiolek, zamykanych kolb oznaczonych tajnymi haryckimi runami i wszelkich innych przybor�w alchemicznych z dmuchanego szk�a i polerowanego metalu, mikstur leczniczych. W tym pokoju, pomi�dzy zastawionymi sto�ami i �awami stali Mistrz Zmian i Mistrz Herold z Roke.

Siwow�osy Mistrz zmian trzyma� w d�oni du�y kamie� podobny do nieoszlifowanego diamentu. By� to skalny kryszta� zabarwiony w g��bi delikatnym r�em, mieni�cy si� odcieniem ametystu, lecz przezroczysty jak woda. Gdy jednak bli�ej mu si� przyjrze�, jego krystaliczna struktura m�tnia�a. �adnych odbi� ani obraz�w tego co wok� by�o rzeczywiste, tylko p�aszczyzny i g��bie, coraz g��bsze, a� spojrzenie zostawa�o zupe�nie wci�gni�te w sen bez mo�liwo�ci powrotu. By� to kamie� z Sheliethu. Przez d�ugi czas znajdowa� si� on w posiadaniu ksi���t z Way. Niekiedy traktowano go jako ciekawostk� skarbca, czasami jako amulet snu, a czasami u�ywano do bardziej zgubnych zamierze�: ci, kt�rzy spogl�dali zbyt d�ugo i bez przygotowania w niesko�czon� g��bi� kryszta�u, mogli popa�� w ob��d. Arcymag Gensher z Way, przybywaj�c na Roke przywi�z� ze sob� �w kamie�, bowiem w�a�nie w r�ku maga objawia� on wielk� prawd�. Prawda jednak zmienia si� wraz z lud�mi.

Dlatego to Mistrz Zmian trzymaj�c klejnot i spogl�daj�c przez jego pryzmat w blado zabarwion�, milcz�c� g��bi�, m�wi� g�o�no, opowiadaj�c to co widzi:

��Widz� ziemi�, tak, jak bym sta� na G�rze Onn po�rodku �wiata i widzia� wszystko le��ce pod moimi stopami, a� po najdalsze wyspy najdalszych Rubie�y�� i jeszcze dalej. I wszystko jest wyra�ne. Widz� statki w cie�ninach Hien i paleniska Torheven, i dach tej wie�y, w kt�rej teraz stoimy. Lecz dalej, za Roke, nie ma nic. Na po�udniu�� �adnych wysp. Na zachodzie�� �adnych wysp. Nie mog� dostrzec Wathort tam, gdzie powinna by�, ani �adnej wyspy z Zachodnich Rubie�y, nawet tak bliskiej, jak Pendor. A Osskil i Ebosskil, gdzie one s�? Enlad pokrywa mg�a i szaro�� podobna do paj�czyny. Za ka�dym razem kiedy spogl�dam, znikaj� nowe wyspy, a tam gdzie by�y, morze jest puste i dziewicze, takie jakie by�o przez Stworzeniem��� Zaj�kn�� si� przy ostatnim s�owie, kt�re z trudem przesz�o mu przez usta.

Od�o�y� kamie� na podstaw� z ko�ci s�oniowej i odsun�� si� od niego. Jego dobrotliwa twarz by�a �ci�gni�ta.

��Powiedz mi co ty widzisz�� poprosi�.

Mistrz Herold uj�� kryszta� w d�onie i obraca� go powoli, jakby szuka� na jego nier�wnej szklistej powierzchni dost�pu do wizji. D�ugo obraca� go w palcach wpatruj�c si� uwa�nie. Wreszcie od�o�y� go i rzek�:�� Mistrzu Zmian, widzia�em niewiele, fragmenty, urwane obrazy, nic co tworzy�oby ca�o��.

Siwow�osy Mistrz spl�t� d�onie.

��Czy to samo w sobie nie jest dziwne?

��Jak to?

��Czy twoje oczy cz�sto �lepn�?�� Wykrzykn�� Mistrz zmian w gniewie.�� Czy nie widzisz, �e tam jest�� i zaj�kn�� si� kilka razy, zanim zn�w m�g� doby� g�os�� �e jest tam r�ka, kt�ra zas�ania twoje oczy, ta sama r�ka, kt�ra zakrywa�a moje usta?

��Jeste� przem�czony, m�j panie�� powiedzia� Mistrz Herold.

��Przywo�aj Istot� Kamienia�� rzek� Mistrz Zmian st�umionym g�osem, staraj�c si� zapanowa� nad sob�.

��Dlaczego?

��Dlatego, �e ci� o to prosz�.

��Opami�taj si�, Mistrzu Zmian, czy chcesz mnie sprowokowa�, jak ch�opcy jeden drugiego, przed legowiskiem nied�wiedzia? Czy jeste�my dzie�mi?

��Tak! Po tym co ujrza�em w Kamieniu, jestem dzieckiem�� i to przestraszonym dzieckiem. Przywo�aj Istot� Kamienia. Czy musz� ci� o to b�aga�?

��Nie�� odpar� wysoki Mistrz, lecz skrzywi� si� i odwr�ci� od starszego m�czyzny. Potem rozwar� szeroko ramiona w pe�nym mocy ge�cie rozpoczynaj�cym czary. Uni�s� g�ow� i wypowiedzia� sylaby wezwania. Gdy m�wi�, �wiat�o zacz�o wzbiera� wewn�trz kamienia z Sheliethu. Pok�j pogr��a� si� w ciemno�ci. Wok� kamienia gromadzi�y si� cienie. Kiedy cienie zg�stnia�y, a kamie� sta� si� bardzo jasny, Mistrz z��czy� d�onie, uni�s� kryszta� i zatopi� oczy w jego blasku.

Milcza� przez chwil�, a potem odezwa� si�:�� Widz� fontanny Sheliethu�� m�wi� cicho.�� Sadzawki, baseny i wodospady, ociekaj�ce srebrn� zas�on� wody pieczary, gdzie rosn� paprocie w dywanach mchu. Widz� pomarszczony piasek, strzelaj�ce w g�r� i rozlewaj�ce si� zdroje. G��bokie �wiat�o tryskaj�ce z ziemi, tajemnic� i �wie�o�� prapocz�tku, �r�d�o� Zamilk� znowu i sta� tak przez chwil� z twarz� ja�niej�c� jak srebro w �wietle kamienia. Potem krzykn�� g�o�no i niezrozumiale. Wypu�ci� kryszta�, kt�ry upad� z trzaskiem, a sam osun�� si� na kolana, kryj�c w d�oniach twarz.

Cienie znikn�y. Promienie letniego s�o�ca s�czy�y si� do zagraconej komnaty. Wielki kamie� le�a� pod sto�em w kurzu i �mieciach lecz nie uszkodzony.

Mistrz Herold si�gn�� na o�lep, chwytaj�c jak dziecko r�k� towarzysza. G��boko odetchn��. W ko�cu wsta�, opieraj�c si� na Mistrzu Zmian i niepewnie z cieniem u�miechu na twarzy powiedzia�:

��Nie podejm� ju� wi�cej twego wyzwania, panie.

��Co zobaczy�e�, Thorionie?

��Zobaczy�em fontanny pogr��one w ciszy, wysychaj�ce potoki i cofaj�ce si� brzegi �r�de�. A pod spodem wszystko by�o czarne i suche. Ty widzia�e� morze przed stworzeniem, a ja to� co nast�pi potem� widzia�em Rozk�ad.�� Zwil�y� wargi.�� Chcia�bym, aby Arcymag by� tutaj.

��A ja chcia�bym, aby�my byli tam razem z nim.

��Gdzie? Nikt nie jest w stanie go teraz odnale�栗 Mistrz Herold spojrza� w okna, przez kt�re wida� by�o b��kitne, niezm�cone niebo.�� �adne pos�anie nie dotrze do niego, �adne wezwanie go nie dosi�gnie. Jest tam, gdzie widzia�e� puste morze. Zd��a do miejsca, w kt�rym wysychaj� strumienie. Jest tam, gdzie nasze umiej�tno�ci s� zbyteczne� Ale s� czary, kt�re mog�yby go dosi�gn��. To magia wiedzy Paln.

��Lecz s� to czary, za pomoc� kt�rych zmarli przywo�ywani s� mi�dzy �ywych.

��Niekt�re przywo�uj� �ywych pomi�dzy zmar�ych.

��Czy s�dzisz, �e nie �yje?

��My�l�, �e idzie w stron� �mierci, �e jest ku niej przyci�gany. I tak dzieje si� z nami wszystkimi. Nasza moc, nasza si�a, nadzieja i szcz�cie opuszczaj� nas. �r�d�a wysychaj�.

Mistrz Zmian przygl�da� mu si� przez chwil� ze zmartwion� twarz�.

��Nie pr�buj posy�a� po niego, Thorionie�� powiedzia� wreszcie,�� wiedzia� czego szuka� na d�ugo przedtem zanim my si� dowiedzieli�my. Dla niego �wiat jest taki, jak ten Kamie� z Sheliethu: patrzy i widzi, co jest co by� musi� Nie mo�emy mu pom�c. Wielkie czary zawsze nios� w sobie niebezpiecze�stwo. A najwi�ksze niebezpiecze�stwo tkwi w tych, o kt�rych m�wi�e�. Musimy utrzyma� nasz� moc i tak jak nam przykaza�, strzec granic Roke i nauki zapami�tywania Imion.

��Tak�� rzek� Mistrz Herold.�� Lecz teraz musz� sam o tym pomy�le�.�� I wyszed� z pokoju, krocz�c nieco sztywno i wysoko unosz�c swoj� szlachetn� ciemn� g�ow�.

Nast�pnego dnia rano Mistrz Zmian zapuka� do jego pokoju, i wszed� tam, mimo tego, i� nie us�ysza� odpowiedzi. Herold le�a� na kamiennej pod�odze tak jakby zosta� odrzucony do ty�u pot�nym uderzeniem. Jego ramiona by�y szeroko rozwarte, jak w ge�cie inwokacji, lecz d�onie mia� zimne, a otwarte oczy ju� nie widzia�y. Chocia� Mistrz Zmian ukl�k� przy nim i zawo�a� go, wk�adaj�c w to ca�� moc rozkazywania jak� posiada mag, Mistrz Herold wci�� le�a� nieruchomo. Nie by� martwy, lecz by�o w nim tyle tylko �ycia aby utrzyma� serce w powolnym rytmie i pozwoli� p�ucom nabra� odrobiny powietrza. Mistrz Zmian uj�� d�onie le��cego i �ciskaj�c je wyszepta�:�� O, Thorionie, zmusi�em ci�, aby� spojrza� w Kamie�. To przeze mnie!

Potem pospiesznie wyszed� z pokoju i do tych, kt�rych spotka�, Mistrz�w i uczni�w, wo�a�:�� Wr�g dosi�gn�� nas tu, na Roke, tak dobrze strze�onej i zada� naszej mocy cios prosto w serce!

Chocia� by� �agodnym cz�owiekiem wygl�da� teraz jakby postrada� zmys�y, a jego g�os brzmia� tak zimno, �e we wszystkich wzbudza� strach.

��Sp�jrzcie na Mistrza Herolda�� powiedzia�.�� Czy teraz ktokolwiek zdo�a przywo�a� z powrotem jego dusz�, je�li on, mistrz w swojej sztuce, odszed�?

Ruszy� do swojego pokoju, a wszyscy rozst�powali si�, aby go przepu�ci�.

Pos�ano po Mistrza Zielarza. Ten kaza� u�o�y� Thoriona w ��ku i ciep�o go okry�. Lecz nie naparzy� zi� leczniczych, ani te� nie za�piewa� �adnej pie�ni, pomagaj�cych choremu cia�u i cierpi�cemu umys�owi. Towarzyszy� mu jeden z jego uczni�w. By� to m�ody ch�opiec, jeszcze nie promowany na czarodzieja, lecz wykazuj�cy wielkie zdolno�ci w sztukach leczniczych. Ucze� zapyta�:�� Mistrzu, czy nic nie mo�na dla niego zrobi�?

��Nie po tej stronie muru�� odpar� Mistrz Zielarz. Potem przypominaj�c sobie, do kogo m�wi, doda�:�� On nie jest chory ch�opcze, lecz je�li nawet by�aby to gor�czka cielesnej choroby, to nie wiem, czy nasze umiej�tno�ci na wiele by si� zda�y. Wydaje mi si�, �e moje zio�a straci�y ostatnio aromat. Chocia� wypowiadam s�owa naszych zakl��, nie ma w nich mocy.

��To samo powiedzia� wczoraj Mistrz Kantor. Przerwa� w po�owie pie��, kt�rej nas uczy� i powiedzia�:�� Nie wiem, co ta pie�� znaczy. I wyszed� z sali. Niekt�rzy z ch�opc�w �miali si�, lecz ja czu�em si� tak, jakby pod�oga usun�a mi si� spod st�p.

Mistrz Zielarz spojrza� na otwart� bystr� twarz ch�opca, a potem na twarz Herolda, zesztywnia�� i zimn�.

��Wr�ci do nas�� zapewni�.�� Pie�ni nie b�d� zapomniane.

Tej nocy Mistrz Zmian opu�ci� Roke. Nikt nie wiedzia� w jaki spos�b odszed�. Rano okno by�o otwarte, a mistrz znikn��. S�dzili, �e za pomoc� sztuki zmiany postaci, przekszta�ci� si� w ptaka lub w zwierz�, w mg��, czy nawet wiatr. �aden bowiem kszta�t ani substancja nie by�y obce jego sztuce. W ten spos�b opu�ci� Roke, by� mo�e, aby szuka� Arcymaga.

Niekt�rzy, wiedz�c jak �atwo zmieniaj�cy posta� mo�e by� uwi�ziony we w�asnych czarach, bali si� o niego, lecz nic nie m�wili o swoich obawach.

I tak Rada Roke straci�a trzech ze swych Mistrz�w. Dni mija�y, nie by�o s�ycha� �adnych wie�ci o Arcymagu. Herold le�a� jak martwy, a Mistrz Zmian nie wraca�. Ch��d i mrok zacz�y ogarnia� Wielki Dom Roke. Ch�opcy szeptali mi�dzy sob�, niekt�rzy z nich m�wili wprost o opuszczeniu Roke, poniewa� nie naucza si� ich tutaj tego, czego przybyli si� nauczy�.

��Mo�e�� powiedzia� jeden�� wszystkie te tajemne sztuki i moce od pocz�tku by�y k�amstwem? Ze wszystkich Mistrz�w tylko Mistrz Z�ota R�ka wci�� czyni swoje sztuczki, za� te s�, jak wiemy, zwyk�� iluzj�. Inni pochowali si�, lub wzbraniaj� si� przed robieniem czegokolwiek, poniewa� ich niemoc sta�a si� faktem.

Inny s�uchaj�c tego powiedzia�:�� W�a�nie, czym s� czary? Czym�e jest ta sztuka magiczna, poza stwarzaniem iluzji? Czy kiedykolwiek uratowa�a cz�owieka przed �mierci�, czy da�a mu cho�by d�ugie �ycie? Gdyby magowie rzeczywi�cie posiadali t� moc, kt�r� sobie przypisuj�, z pewno�ci� �yli by wiecznie.�� I zaraz on i inni ch�opcy zacz�li opowiada� o �mierci wielkich mag�w, takich jak Morred, kt�ry zgin�� w bitwie Nereger, kt�ry poleg� z r�ki Szarego Maga, Erreth-Akbe, kt�remu zgub� przyni�s� smok, czy Gensher, kt�rego powali�a zwyk�a choroba i skona� w ��ku, jak ka�dy zwyk�y cz�owiek. Niekt�rzy ch�opcy, czuj�c zawi�� w sercach, s�uchali tego z zadowoleniem, za� inni s�uchali i czuli si� nieszcz�liwi.

Przez ca�y ten czas Mistrz Tkacz pozostawa� samotny w swoim Lesie i nie pozwala� nikomu tam wej��.

Tylko Mistrz Od�wierny, chocia� rzadko widywany, nie zmieni� si�. W jego oczach nie by�o cienia. U�miecha� si� i strzeg� drzwi Wielkiego Domu, oczekuj�c powrotu swego pana.

Zimnym jasnym porankiem, na najdalszych wodach Zachodnich Rubie�y, Pan Wyspy M�dro�ci obudzi� si� zdr�twia�y i zesztywnia�y w ma�ej �odzi. Po chwili, wskazuj�c na p�noc, powiedzia� do swojego ziewaj�cego towarzysza:�� Tam! Dwie wyspy, czy widzisz je? Najdalej na po�udnie wysuni�te wyspy Smoczego Szlaku.

��Masz sokole oczy, panie�� stwierdzi� Arren, spogl�daj�c przez resztki snu na morze i nic nie widz�c.

��Dlatego w�a�nie jestem Krogulcem�� odpar� Mag. Wci�� by� pogodny, zdaj�c si� zbywa� wzruszeniem ramion przezorno�� i z�e przeczucia.�� Nie widzisz ich?

��Widz� mewy�� powiedzia� ch�opiec, gdy przetar� oczy i przyjrza� si� dok�adnie b��kitnoszaremu widnokr�gowi, roztaczaj�cemu si� przed �odzi�.

Mag roze�mia� si�.�� Nawet sok� nie dojrzy mew z odleg�o�ci dwudziestu mil.

Gdy s�o�ce zaja�nia�o, wynurzaj�c si� zza wschodnich mgie�, male�kie plamki kr���ce w powietrzu�� kt�re Arren �ledzi� wzrokiem�� zacz�y skrzy� si� jak z�oty piasek w wodzie czy drobiny py�u w promieniach s�o�ca. I wtedy Arren zrozumia�, �e to by�y smoki.

Kiedy Dalekopatrz�ca zbli�y�a si� do wysp, Arren zobaczy� smoki szybuj�ce i kr���ce w porannym �wietle. Serce na ich widok zabi�o mu z rado�ci�� rado�ci spe�nienia, kt�ra by�a jak b�l. Ten zachwycaj�cy lot wyra�a� ca�� chwal� nie�miertelno�ci. Pi�kno smok�w tkwi�o w straszliwej sile, pierwotnej dziko�ci i rozumnym wdzi�ku. By�y to my�l�ce stworzenia, obdarzone mow� i prastar� wiedz�.

Wzory, kt�re kre�li�y lataj�ce smoki wyra�a�y niepohamowan� gwa�towno��, uj�t� jednak w karby harmonii.

Arren nie m�g� doby� z siebie g�osu, lecz my�la�:�� widzia�em smoki na wietrze poranka i niewa�ne ju�, co b�dzie potem.

Niekiedy w podniebne wzory wkrada�a si� dysharmonia i ko�a si� za�amywa�y. To jeden to drugi potw�r wypuszcza� z nozdrzy d�ug� smug� ognia, kt�ra zakrzywia�a si� i zawisa�a w powietrzu, odtwarzaj�c przez chwil� kontury i blask d�ugiego, wygi�tego w �uk cia�a smoka. Widz�c to, mag powiedzia�:

��S� z�e, ta�cz� sw�j gniew na wietrze. I zaraz doda�:

��To my �ci�gn�li�my na siebie ich gniew. Smoki dostrzeg�y na falach male�ki �agiel i kolejno wyrwa�y si� z powietrznego wiru ta�ca. Uderzaj�c wielkimi skrzyd�ami nadci�ga�y d�ugim r�wnym szykiem prosto ku �odzi.

Mag spojrza� na Arrena, kt�ry siedzia� przy rumplu, p�yn�li bowiem na wzburzonej i przeciwnej fali. Ch�opiec trzyma� rumpel mocn�, pewn� r�k�, chocia� jego oczy utkwione by�y w powolnym ruchu ogromnych skrzyde�. Zadowolony Krogulec odwr�ci� si� od niego i staj�c przy maszcie, pozwoli�, by magiczny wiatr opad� z �agla. Uni�s� swoj� lask� i g�o�no przem�wi�.

Na d�wi�k jego g�osu i s��w Starej Mowy, niekt�re ze smok�w zawr�ci�y w p� drogi, rozpraszaj�c si� i kieruj�c z powrotem ku wyspom. Inne zatrzyma�y si�, zawisaj�c w powietrzu, jak gdyby ich wyci�gni�te, podobne do miecz�w szpony napotka�y niewidzialn� barier�. Jeden z nich, opuszczaj�c si� nisko nad wod�, lecia� powoli w ich kierunku�� wystarczy�y dwa uderzenia skrzyde�, aby znalaz� si� nad �odzi�. Pokryty kolczug� �usek brzuch o ma�o nie zawadzi� o maszt. Arren zobaczy� pomarszczone, nieopancerzone cia�o pomi�dzy wewn�trzn� nasad� ramienia a piersi�. Miejsce to�� opr�cz oczu�� jest jedynym podatnym na ciosy miejscem na ciele smoka, chyba �e ci�ni�ta w��cznia kierowana jest pot�nym czarem. Dym, kt�ry wydobywa� si� k��bami z d�ugiej, uz�bionej paszczy, d�awi�, a dochodz�cy wraz z nim zgni�y od�r wykrzywia� twarz ch�opca i przyprawia� go o md�o�ci.

Cie� przesun�� si�. Smok zawr�ci�, lec�c tak nisko jak przedtem. W tym momencie Arren poczu� zza k��b�w dymu, gor�cy �ar jego oddechu. Us�ysza� g�os Krogulca, czysty i �ywy. Smok odlecia�. Potem odlecia�y wszystkie pozosta�e, ci�gn�c z powrotem ku wyspom, jak porwane wiatrem roz�arzone w�gle.

Arren z trudem z�apa� oddech i otar� pokryte zimnym potem czo�o. Spogl�daj�c na swego towarzysza spostrzeg�, �e jego g�owa pobiela�a�� oddech smoka spali� ko�ce w�os�w tak, �e sta�y si� bia�e i kruche. A gruby materia� �agla by� z jednej strony spalony na br�z.

��Twoja g�owa jest nieco osmalona, ch�opcze.

��Tak i jak twoja, panie.

Krogulec, zaskoczony, przesun�� r�k� po w�osach.

��Rzeczywi�cie! To by�o zuchwalstwo, lecz nie chcia�em si� sprzecza� z tymi stworzeniami. Wydaj� si� by� oszala�e b�d� oszo�omione. Nie odezwa�y si�. Nigdy nie spotka�em smoka, kt�ry by nie przem�wi� przed atakiem cho�by tylko po to, aby udr�czy� swoj� zdobycz� Musimy p�yn�� dalej. Nie patrz im w oczy, Arrenie. Je�li b�dziesz musia�, odwr�� g�ow�. Pop�yniemy z ziemskim wiatrem, wieje teraz pomy�lnie z po�udnia, a ja mo�e b�d� potrzebowa� mej sztuki do czego innego. Trzymaj taki kurs jak teraz.

Dalekopatrz�ca p�yn�a przed siebie i wkr�tce z jej lewej strony pojawi�a si� odleg�a wyspa, a z prawej dwie inne, bli�niacze, kt�re ujrzeli najpierw. Wznosi�y si� niskimi urwiskami, a ich nagie ska�y pobiela�y od oddech�w smok�w i czarnog�owych mew, kt�re gnie�dzi�y si� mi�dzy smokami, nie zwracaj�c na nie uwagi.

Smoki wzlecia�y wy�ej i kr��y�y teraz wysoko w powietrzu, jak stado wypatruj�cych zdobyczy s�p�w. �aden nie zni�y� si� ponownie do �odzi. Czasem krzycza�y do siebie cienko i ochryple przez wiry powietrza. Lecz je�li w ich krzyku by�y s�owa, to Arren nie umia� ich odr�ni�.

��d� okr��y�a kr�tki przyl�dek i Arren zobaczy� na brzegu co�, co przez chwil� wzi�� za zburzon� twierdz�.

By� to smok. Jedno czarne skrzyd�o by�o podwini�te i przygniecione cielskiem. Drugie rozci�ga�o si� ogromn� p�aszczyzn� na piasku i zanurza�o w wodzie tak, �e przyp�ywy i odp�ywy fal porusza�y je nieznacznie tam i z powrotem, jak gdyby w parodii lotu. D�ugie w�owe cielsko le�a�o na piasku i skale. Brakowa�o mu jednej z przednich �ap. �uski i cia�o by�y zdarte z wielkiego �uku �eber, a brzuch zosta� tak rozpruty, �e na wiele st�p wok� piasek poczernia� od truj�cej, smoczej krwi� Jednak stworzenie wci�� �y�o. Wielka jest si�a witalna smok�w. Tak wielka, �e tylko r�wnie pot�na moc czar�w potrafi szybko je zabi�. Zielonoz�ote oczy by�y otwarte, a gdy ��d� przep�ywa�a obok, wielka g�owa poruszy�a si� z trudem, i para zmieszana z fontann� krwi wystrzeli�a rz꿹cym sykiem z jego nozdrzy. Pla�a pomi�dzy umieraj�cym smokiem, a brzegiem morza pokryta by�a �ladami st�p i ci�kich cia� jego wsp�plemie�c�w. Piasek zmiesza� si� z wdeptanymi we� szcz�tkami wn�trzno�ci.

�aden z �eglarzy nie odezwa� si�, dop�ki nie pozostawili za sob� tej wyspy. Przez niespokojny i wzburzony kana� Smoczego Szlaku, pe�en raf i podwodnych ska� ze stercz�cymi na powierzchni szczytami p�yn�li ku p�nocnym wyspom podw�jnego, rozci�gni�tego jak �a�cuch archipelagu. Dopiero teraz Krogulec powiedzia�:

��To by� straszny widok�� a jego g�os brzmia� pos�pnie i zimno.

��Czy� czy one po�eraj� si� nawzajem?

��Nie. Nie bardziej, ni� my to czynimy. Sprowadzono na nie szale�stwo. Pozbawiono je mowy. I to nimi, kt�re m�wi�y zanim przem�wi� cz�owiek, nimi, kt�re s� starsze od jakiejkolwiek �yj�cej istoty�� Dzie�mi Segoy'a�� w�a�nie nimi ow�adn�o nieme przera�enie. Och! Kalessin! Gdzie zanios�y ci� twoje skrzyd�a? Czy do�y�e� tego, aby zobaczy� jak twoja rasa uczy si� wstydu?

G�os maga d�wi�cza�, jak uderzenie w �elazo. Spogl�da� w g�r�, przeszukuj�c wzrokiem niebo, lecz smoki pozosta�y z ty�u. Kr��y�y teraz ni�ej nad skalist� wysp� i splamion� krwi� pla��. Ponad ich g�owami nie by�o nic, opr�cz b��kitnego nieba i po�udniowego s�o�ca.

Nikt z �yj�cych w�wczas ludzi nie przep�yn�� Smoczego Szlaku, ani nawet nie widzia� go�� z wyj�tkiem Arcymaga. Z g�r� dwadzie�cia lat temu przep�yn�� go wzd�u�, ze wschodu na zach�d i z powrotem. Dla �eglarza by� to koszmar, a zarazem co� zdumiewaj�cego. Woda okazywa�a si� labiryntem b��kitnych kana��w i zielonych mielizn. W�r�d nich, wspomagaj�c si� nawzajem, z napi�t� do granic uwag�, Krogulec i Arren przemykali �odzi� pomi�dzy ska�ami i rafami. Niekt�re z nich by�y niskie, zanurzone pod grzywami fal, pokryte anemonami, p�klami i wst�gami morskich paproci, podobne do morskich potwor�w, faluj�cych i obro�ni�tych muszlami. Inne strzela�y z morza pionowymi urwiskami i pinaklami uj�tymi w arkady i sklepienia, z rze�bionymi wie�ami, fantastycznymi kszta�tami zwierz�t, grzbietami dzik�w i w�owymi g�owami. Wszystkie by�y ogromne i zdeformowane. Jak gdyby samo �ycie, w na p� �wiadomym spazmie zamar�o w skale. Fale uderza�y w nie z odg�osem podobnym do westchnie� i wkr�tce byli zupe�nie przemoczeni jasnym, gorzkim py�em wodnym.

W jednej z tych ska�, od strony po�udniowej, wida� by�o wyra�nie zgarbione ramiona i pos�pn� szlachetn� twarz m�czyzny, pochylon� w zadumie nad morzem. Gdy ��d� przep�yn�a, posta� znik�a. Gdyby spojrze� w ty�, masywne ska�y ods�oni�yby pieczar�, w kt�rej morze wznosi�o si� i opada�o z g�uchym, mlaszcz�cym grzmotem, w kt�rym dos�ucha� mo�na by si� by�o jakiego� s�owa czy sylaby. Kiedy odp�yn�li dalej, echa zniekszta�caj�ce d�wi�k ucich�y i odg�os sta� si� wyra�niejszy.

Arren zapyta�:

��Czy s�ysza�e� co� w tej pieczarze?

��Tak, g�os morza.

��Lecz s�ycha� w nim s�owo.

Krogulec nads�uchiwa� przez chwil�, spogl�daj�c to na Arrena, to zn�w na pieczar�.

��Co s�yszysz?

��Wydaje mi si�, �e brzmi to jak ahm.

��W Starej Mowie oznacza to �pocz�tek� lub �Dawno temu�. Lecz ja s�ysz� to jako ohb, to oznacza koniec�

Patrz przed siebie!�� zako�czy� ostro, w�a�nie gdy Arren ostrzeg� go:�� Mielizna!�� I chocia� Dalekopatrz�ca p�yn�a ostro�nie, jak skradaj�cy si� kot, przez jaki� czas zaj�ci byli sterowaniem. Z wolna pozostawili za sob� grzmi�c� tajemniczym s�owem pieczar�.

Opuszczaj�c fantasmagoryczne ska�y, wp�yn�li na g��bsz� wod�. Przed nimi wy�oni�a si� wyspa podobna do wie�y. Jej urwiska by�y czarne, utworzone z wielu walc�w czy te� wielkich filar�w�� ustawionych ciasno obok siebie, o prostych kraw�dziach i r�wnych powierzchniach�� wznosz�cych si� pionowo trzysta st�p ponad wod�.

��To Wie�a Kalessina�� powiedzia� mag�� Tak nazwa�y j� smoki, kiedy by�em tu dawno temu.

��Kt� to jest Kalessin?

��Najstarszy�

��Czy on to zbudowa�?

��Nie wiem. Nie wiem, czy to w og�le zosta�o zbudowane. Ani jak stary jest Kalessin. M�wi� �on�, lecz nie wiem nawet tego� W por�wnaniu z Kalessinem, Orm Embar jest jak jednoroczne dziecko. A ty i ja jak j�tki.

Bacznie �ledzi� wzrokiem straszliw� palisad�. Ch�opiec r�wnie� przygl�da� si� jej z niepokojem, my�l�c o tym, �e smok m�g�by zeskoczy� z tej dalekiej, czarnej kraw�dzi i znale�� si� niemal nad nimi, ukryty w jej cieniu. Lecz �aden smok nie pojawi� si�. P�yn�li powoli przez spokojn� wod� po zawietrznej stronie ska�y. Nie s�yszeli niczego o-pr�cz szeptu i plusku fal pokrytych cieniem bazaltowych kolumn. Woda by�a g��boka, bez ska� i raf. Arren sterowa� �odzi�, a Krogulec sta� na dziobie, badaj�c urwiska i jasne niebo przed dziobem �odzi.

Dalekopatrz�ca wyp�yn�a w ko�cu z cienia Wie�y Kalessina w s�oneczny blask p�nego popo�udnia. Znale�li si� po drugiej stronie Smoczego Szlaku. Mag uni�s� g�ow� jak kto�, kto ujrza� to, co spodziewa� si� zobaczy�. Przez �w ogromny, z�oty przestw�r, rozci�gaj�cy si� przed nimi, lecia� na z�otych skrzyd�ach smok Orm Embar.

Arren us�ysza� Krogulca jak krzyczy do niego: Aro Kalessin? Arren domy�la� si�, co to znaczy, lecz nie odgad�, co oznacza�a odpowied� smoka. A jednak s�ysz�c Star� Mow�, wci�� czu�, �e jest bliski zrozumienia, jak gdyby to nie by� j�zyk obcy, lecz tylko zapomniany. Gdy mag si� nim pos�ugiwa�, jego g�os stawa� si� znacznie wyra�niejszy ni� w�wczas, gdy m�wi� j�zykiem Hardu. Zdawa�o si�, �e otacza go wtedy cisza, jak przy najdelikatniejszym dotkni�ciu wielkiego dzwonu. Lecz g�os smoka by� jak gong, g��boki i przenikliwy a zarazem sycz�cy jak brz�k czyneli.

Arren obserwowa� swego towarzysza, stoj�cego na w�skim dziobie i rozmawiaj�cego z potwornym stworzeniem, kt�re zawis�o nad nimi zakrywaj�c p� nieba. Co� w rodzaju radosnej dumy wezbra�o w sercu ch�opca, gdy ujrza� jak ma��, s�ab�, lecz zarazem straszliw� istot� jest cz�owiek. Smok m�g� zerwa� ludzk� g�ow� z ramion jednym uderzeniem uzbrojonej w pazury �apy. M�g� zmia�d�y� i zatopi� ��d��� tak jak kamie� zatapia unosz�cy si� na wodzie li�栗 gdy sam� tylko si�� bra� pod uwag�. Lecz Krogulec by� tak niebezpieczny, jak Orm Embar�� i smok wiedzia� o tym.

Mag odwr�ci� g�ow�.

��Lebannen�� rzek� cicho. Ch�opiec wsta� i podszed� do niego, cho� z ca�ego serca pragn�� pozosta� na swoim miejscu. Nie mia� ochoty zbli�y� si� nie tylko o ca�� d�ugo�� �odzi, lecz bodaj o krok do tych pi�tnastostopowych szcz�k i przenikliwych, przeci�tych w�sk� �renic�, ��tozielonych oczu, p�on�cych nad nimi.

Krogulec nie odezwa� si� do Arrena, tylko po�o�y� r�k� na jego ramieniu i znowu kr�tko przem�wi� do smoka.

��Lebannen�� odezwa� si� przepastny g�os.�� Agni Lebannen!

Ch�opiec uni�s� oczy. U�cisk r�ki maga przypomnia� mu o czym� i� umkn�� wzrokiem przed spojrzeniem zielonoz�otych �renic.

Nie umia� m�wi� w Starej Mowie, lecz przecie� nie straci� g�osu.

��Witam ci�, Ormie Embar, Panie Smoku�� wym�wi� wyra�nie, jak ksi��� pozdrawiaj�cy innego ksi�cia.

Zapad�a cisza. Serce Arrena bi�o ci�ko i z obaw�. Ale Krogulec stoj�cy obok niego u�miecha� si�.

Po chwili odezwa� si� smok, a Krogulec mu odpowiedzia�. Arrenowi zdawa�o si�, �e trwa to ca�� wieczno��. Wreszcie niespodziewanie, wszystko si� sko�czy�o. Smok skoczy� w g�r� tylko raz uderzywszy skrzyd�ami�� podmuch przechyli� ��d��� i znikn�� w oddali. M�ody ksi��� spojrza� na s�o�ce i znalaz� je niewiele ni�ej ni� przedtem. W rzeczywisto�ci spotkanie ze smokiem nie mog�o trwa� d�ugo. Lecz twarz maga mia�a kolor mokrego popio�u, a jego oczy b�yszcza�y, gdy odwr�ci� si� do Arrena.

��Wspaniale, ch�opcze�� powiedzia� ochryple.�� To nie jest �atwe�� rozmawia� ze smokami.

Arren przygotowa� im posi�ek, gdy� ca�y dzie� nic nie jedli. Mag nie odezwa� si� s�owem, dop�ki nie najad� si� i nie napi�. Do tego czasu s�o�ce opad�o nisko nad horyzont, chocia� na tych p�nocnych szeroko�ciach�� kr�tko po pe�ni lata�� noc nadci�ga�a powoli i p�no.

��No c󿠗 odezwa� si� w ko�cu Krogulec�� Orm Embar, jak na niego, powiedzia� mi niema�o. M�wi�, i� ten, kt�rego szukamy, i jest, i nie ma go, na Selidorze� Smokowi z trudno�ci� przychodzi m�wi� jasno. Nie maj� prostych umys��w. A je�li nawet kt�ry� z nich chcia�by cz�owiekowi powiedzie� prawd�, co zdarza si� rzadko�� nie wie jak cz�owiek j� zrozumie.

Zapyta�em go: Czy jest na Selidorze w ten sam spos�b, w jaki by� tw�j przodek Orm? Jak wiesz, tam w�a�nie Orm i Erreth-Akbe polegli w walce. Smok odpowiedzia�: Tak i nie. Znajdziesz go na Selidorze, lecz nie tam.�� Krogulec przerwa� i zastanowi� si� przez chwil�, �uj�c kromk� suchego chleba.�� Mo�e mia� na my�li to, �e chocia� tego cz�owieka nie ma na Selidorze, to jednak musz� si� tam dosta�, aby dotrze� do niego. Mo�e� Zapyta�em go w�wczas o inne smoki. Powiedzia�, �e ten cz�owiek przebywa w�r�d nich nie czuj�c strachu, gdy�, chocia� zabity, powstaje z martwych; �ywy, we w�asnym ciele. Dlatego boj� si� go, jako istoty przeciwnej naturze i ten strach pozwala jego czarom zdoby� nad nimi przewag�. Odebra� im J�zyk Tworzenia, pozostawiaj�c je na �up ich w�asnej dzikiej natury. Po�eraj� si� wi�c nawzajem lub odbieraj� sobie �ycie rzucaj�c si� do morza�� a to jest okropna �mier� dla ognistych potwor�w, stworze� wiatru i ognia. Wtedy zapyta�em, gdzie jest ich w�adca, Kalessin. Wszystko co zechcia� powiedzie� brzmia�o: Na Zachodzie. Mo�e to znaczy�, �e Kalessin odlecia� do innych l�d�w, o kt�rych smoki m�wi�, i� le�� tak daleko, �e �aden statek nigdy tam nie dop�yn��. A mo�e wcale nie nale�y tego tak rozumie�? W�wczas sko�czy�em z pytaniami. I wtedy on przem�wi�: Lecia�em nad Kaltuel i nad Rafami Torin. Na Kaltuel widzia�em wie�niak�w zabijaj�cych dziecko na kamiennym o�tarzyku. Na Ingat widzia�em czarodzieja zabitego przez mieszczan, rzucaj�cych w niego kamieniami. Czy oni zjedz� to dziecko, jak my�lisz, Ged? Czy czarodziej powstanie z martwych i odrzuci kamienie na swych kat�w?

My�la�em, �e szydzi ze mnie i ju� chcia�em wybuchn�� gniewem, gdy zn�w si� odezwa�: Wszystko traci sens. W �wiecie jest dziura i morze wycieka przez ni�. Wycieka �wiat�o. Pozostaniemy w suchej krainie. Sko�cz� si� s�owa i �mier�. I tak w ko�cu zrozumia�em, co chcia� mi powiedzie�.

Lecz Arren nie rozumia� tego, a ponadto by� bardzo zmieszany, poniewa� Krogulec, powtarzaj�c s�owa smoka, nazwa� siebie niew�tpliwie swoim w�asnym, prawdziwym imieniem. To przywo�a�o w pami�ci Arrena�� cho� wcale tego nie pragn���� obraz udr�czonej kobiety z Lorbanery wykrzykuj�cej: �Mam na imi� Akaren!�. Je�li si�a czar�w, muzyki, mowy i wiary s�abnie i zamiera w�r�d ludzi, je�li szale�stwo strachu ogarnia ich do tego stopnia, by�� jak smoki pozbawione rozumu�� niszczy� si� nawzajem, to czy jego pan tego uniknie? Czy jest na tyle silny?

Krogulec wcale nie wygl�da� na silnego, gdy tak siedzia� pochylony nad sw� kolacj�, z�o�on� z chleba i w�dzonej ryby. Ot, zwyk�y m�czyzna z posiwia�ymi, osmalonymi ogniem w�osami, z drobnymi r�kami i ze zm�czon� twarz�.

Jednak smok ba� si� go.

��Czy sta�o si� co� z�ego, ch�opcze?

Jedyna droga, kt�r� mo�na dotrze� do niego, to droga prawdy�� pomy�la� Arren.

��M�j panie, powiedzia�e� swoje imi�.

��Och, tak. Zaniedba�em uczyni� tego wcze�niej. B�dziesz musia� zna� moje prawdziwe imi�, je�li dotrzemy tam, dok�d musimy p�j��.�� �uj�c, spojrza� na Arrena.�� Czy naprawd� my�la�e�, �e ju� zupe�nie zgrzybia�em i powtarzam moje imi�, jak stary ot�pia�y cz�owiek, pozbawiony rozs�dku i wstydu? Jeszcze nie, ch�opcze!

��Nie�� odpar� Arren tak zmieszany, �e nie umia� powiedzie� nic wi�cej. By� bardzo znu�ony. Dzie� by� d�ugi i pe�en smok�w, a droga przed nimi pogr��a�a si� w ciemno�ci.

��Arren�� powiedzia� mag.�� Nie: Lebannen. Tam, dok�d idziemy, niczego nie mo�na ukry�. Tam wszyscy nosz� swoje prawdziwe imiona.

��Zmar�ym nie mo�na zaszkodzi栗 rzek� pos�pnie Arren.

��Lecz nie tylko tam, nie tylko po �mierci ludzie nosz� swe prawdziwe imiona. Ci, kt�rym mo�na najbardziej zaszkodzi�, ci najbardziej nara�eni na ciosy, to ludzie daj�cy innym mi�o�� i nie oczekuj�cy niczego w zamian. Ludzie o gor�cych sercach daj�cy �ycie. Obdarzaj�cy si� nawzajem swymi imionami� Jeste� zm�czony, ch�opcze. Po�� si� i prze�pij! Przez ca�� noc nie ma nic do roboty, trzeba tylko trzyma� kurs. A rano powinni�my zobaczy� ostatni� wysp� �wiata.

W jego g�osie brzmia�a �agodno��, kt�rej nie mo�na by�o nie ulec. Arren u�o�y� si� na dziobie i natychmiast zacz�� ogarnia� go sen. S�ysza�, jak mag cicho, prawie szeptem �piewa�, lecz nie w j�zyku Hardu. Gdy zacz�� w ko�cu rozumie�, czy przypomina� sobie, co znacz� te s�owa Tworzenia�� w�a�nie, gdy by� bliski zrozumienia�� zapad� g��boko w sen.

W milczeniu mag schowa� chleb i ryb�, zaj�� si� linami, uporz�dkowa� ca�� ��d�, uj�� w r�k� szot i, usiad�szy na tylnej �awce, przywo�a� w �agiel silny, magiczny wiatr. Niestrudzona Dalekopatrz�ca, jak strza�a pruj�ca morze pomkn�a na p�noc.

Krogulec spojrza� na Arrena. Twarz �pi�cego ch�opca o�wietlona by�a czerwonoz�otymi, poziomymi promieniami zachodz�cego s�o�ca. Potargane w�osy muska� wiatr. Delikatny, dobrze u�o�ony, beztroski ch�opiec, kt�ry siedzia� przy fontannie Wielkiego Domu kilka miesi�cy temu, znikn�� bez �ladu. Teraz twarz Arrena by�a szczuplejsza, twardsza i o wiele silniejsza, cho� nie mniej pi�kna.

��Nie znalaz�em nikogo, kto by towarzyszy� mi w tej drodze�� rzek� g�o�no Arcymag Ged do �pi�cego ch�opca� a mo�e do wiej�cego znik�d wiatru.�� Nikogo, pr�cz ciebie. A ty musisz p�j�� swoj� drog�, nie moj�. Jednak twoje kr�lestwo b�dzie, po cz�ci i moim. To ja rozpozna�em ci� pierwszy. Ja pierwszy ci� pozna�em! I, by� mo�e, w przysz�o�ci s�awi� za to bardziej mnie b�d�, ni� za cokolwiek innego, co uczyni�em dla magii� Je�li b�dzie przysz�o��. Najpierw my dwaj musimy stan�� w miejscu, gdzie wa�y si� r�wnowaga ca�ego �wiata. Je�li ja zgin�, ty zginiesz r�wnie�, i ca�a reszta� Nie na d�ugo, nie na d�ugo. �adna ciemno�� nie trwa wiecznie. Nawet tam, nawet tam s� gwiazdy� Och, jak�e chcia�bym zobaczy� ciebie koronowanego w Havnor. Jak�e chcia�bym zobaczy� blask s�o�ca na Wie�y Miecza i na Pier�cieniu, kt�ry sprowadzili�my dla ciebie�� Tenar i ja�� z Atuanu, z ciemnych grobowc�w, zanim si� narodzi�e�.

Roze�mia� si� i zwracaj�c twarz ku p�nocy, powiedzia� do siebie w zwyk�ym j�zyku:�� Pastuch k�z osadzaj�cy spadkobierc� Morreda na jego tronie! Czy� nigdy nie naucz� si� pokory?

Wkr�tce po tym, gdy usiad� z szotem w d�oni, obserwuj�c napi�ty �agiel czerwieniej�cy w ostatnim blasku zachodu, cicho odezwa� si� znowu:�� Nie pozostan� w Havnor, ani na Roke. Ju� czas sko�czy� z w�adz�. Sko�czy� z g�upstwami i odej��. Ju� czas, �eby wr�ci� do domu. Chc� zobaczy� Tenar. Chc� zobaczy� Ogiona i porozmawia� z nim zanim umrze. W domu na urwiskach Re Albi. Pragn� w�drowa� po lasach g�ry Gont, jesieni�, kiedy li�cie okrywaj� si� z�otem. �adnego kr�lestwa nie mo�na por�wna� do tych las�w. Ju� czas, abym odszed� tam�� sam, w ciszy. Mo�e tam w ko�cu naucz� si� tego, czego ani czyn, ani moc nie mog�y mnie nauczy�.

Ca�y zach�d p�on�� w blasku i czerwieni, a� morze sta�o si� purpurowe, a sun�cy po nim �agiel ja�nia� jak krew. Potem w ciszy nadci�gn�a noc. Przez ca�y ten czas ch�opiec spa�, a m�czyzna czuwa�, wpatruj�c si� nieustannie w ciemno��. Nie by�o tam gwiazd.

Budz�c si� o poranku, Arren ujrza� ci�gn�ce si� przed �odzi� wzd�u� zachodniego widnokr�gu niskie i zamglone wybrze�a Selidoru.

W pa�acu na Enlad znajdowa�y si� stare mapy sporz�dzone jeszcze za czas�w Kr�l�w, kiedy to badacze i kupcy cz�sto wypuszczali si� poza L�dy Wewn�trzne. Rubie�e zosta�y wtedy lepiej poznane, a Wielka Mapa P�nocy i Zachodu u�o�ona by�a w mozaik� na dw�ch �ciankach ksi���cej sali tronowej, a wyspa Enlad ja�nia�a z�otem i zieleni� nad tronem. Arren ujrza� teraz t� map� oczyma duszy, tak jak ogl�da� j� tysi�ce razy w dzieci�stwie. Na p�noc od Enlad le�a�a Osskil, na zach�d Ebosskil, na po�udnie za� Semel i Paln. Tam ko�czy�y si� L�dy Wewn�trzne i nie by�o nic opr�cz jasnej, b��kitnozielonej mozaiki otwartego morza, ozdobionej tu i �wdzie male�kim delfinem, czy wielorybem. Za rogiem, gdzie �ciana p�nocna ��czy�a si� z zachodni� le�a�a Narveduen, a za ni� trzy pomniejsze wyspy. Potem�� wci�� i wci�� puste morze, a� do samej kraw�dzi �ciany, a� do ko�ca mapy�� tam w�a�nie by� Selidor, a dalej ju� nic.

Arren wyra�nie przypomina� sobie jego zakrzywione kontury, z wielk� zatok�, kt�ra otwiera�a si� w�skim uj�ciem na wsch�d. Nie dop�yn�li teraz tak daleko na p�noc, lecz skierowali si� prosto na g��bok� zatok� wcinaj�c� si� w po�udniowy cypel wyspy. Tam przed �witem przybili do l�du.

Ged wspi�� si� na nisk� wydm� poro�ni�t� traw�. Jej grzbiet wychyla� si� nad stromym zboczem, wsparty spleclonymi w gzymsy mocnymi korzeniami trawy. Gdy dotar� do szczytu, stan�� nieruchomo, spogl�daj�c na zach�d i p�noc. Arren zatrzyma� si� przy �odzi �eby za�o�y� buty, kt�rych nie mia� na nogach ju� od wielu dni. Wyj�� miecz ze skrzyni i przypasa� go, tym razem nie maj�c w�tpliwo�ci co do tego, czy ma to uczyni�, czy te� nie. P�niej wspi�� si� na wydm� i stan�� obok Geda, aby przyjrze� si� wyspie.

Niskie i poro�ni�te traw� wydmy ci�gn�y si� na jakie� p� mili w g��b l�du. Dalej by�y laguny zaro�ni�te turzyc� i trzcinami, a za nimi�� tak daleko, jak si�ga� wzrok�� le�a�y ��tobrunatne puste wzg�rza. Pi�kny i dziki by� Selidor. Nigdzie nie zna� �ladu cz�owieka, jego pracy czy siedzib. Nie wida� by�o �adnych zwierz�t; po zaro�ni�tych trzcin� jeziorach nie p�ywa�y stada mew, g�si czy jakichkolwiek ptak�w.

Zeszli po wewn�trznym stoku wydmy. Piaszczyste zbocze odci�o ich od grzmotu fal i �wistu wiatru�� nasta�a cisza.

Pomi�dzy wydm� zewn�trzn� a nast�pn� znajdowa�a si� kotlinka czystego piasku, os�oni�ta ze wszystkich stron. Poranne s�o�ce l�ni�o ciep�o na jej zachodnim zboczu�� Lebannen�� powiedzia� mag. Teraz u�ywa� ju� prawdziwego imienia Arrena.�� Nie mog�em spa� ostatniej nocy i teraz musz� si� przespa�. Pozosta� ze mn� i czuwaj.

U�o�y� si� w s�o�cu�� gdy� w cieniu by� ch��d�� po�o�y� r�k� na oczach, westchn�� i zasn��. Arren usiad� obok niego. Nie widzia� nic, opr�cz bia�ych zboczy kotliny, pr�cz trawy ko�ysz�cej si� na tle zamglonego b��kitu nieba. Do jego uszu dochodzi� tylko st�umiony pomruk przybrze�nych fal i delikatny szelest drobin piasku porywanego co gwa�towniejszym podmuchem wiatru.

Nagle Arren zauwa�y� ptaka, kt�ry m�g� by� lec�cym bardzo wysoko or�em. Lecz nie by� to orze�. Ptaszysko zatoczy�o ko�o, zni�y�o lot i run�o w d� z �opotem i przera�liwym �wistem rozpostartych, z�otych skrzyde�. Przysiad�o na szczycie wydmy. Jego wielka czarna g�owa mieni�a si� w s�o�cu ognistymi b�yskami.

Smok spe�z� w d� zbocza.

��Agni, Lebannen�� przem�wi� do ch�opca staj�c mi�dzy nim a Gedem. Arren odpowiedzia�:

��Ormie Embar.�� I uj�� w r�k� nagi miecz, kt�ry nie wydawa� si� teraz ci�ki. G�adka, wys�u�ona r�koje�� le�a�a wygodnie w d�oni. Pasowa�a do niej. Ostrze wysun�o si� z pochwy lekko i ochoczo. Jego moc i wiek by�y przy nim, gdy� wiedzia� ju� jak go u�ywa�, aby osi�gn�� cel, do kt�rego zosta� powo�any. To by� jego miecz.

Smok znowu przem�wi�, lecz Arren nie m�g� go zrozumie�. Obejrza� si� na �pi�cego towarzysza, kt�rego nie obudzi� ca�y ten zgie�k i grzmot, i rzek� do smoka:

��M�j pan jest zm�czony, �pi.

W�wczas Orni Embar spe�z� na d� i zwin�� si� na dnie kotliny. Na ziemi zdawa� si� by� oci�a�y, nie tak gibki i swobodny jak wtedy, kiedy unosi� si� w powietrzu. W powolnym ruchu szponiastych �ap i w wygi�ciu pokrytego kolcami ogona by� jednak jaki� z�owr�bny wdzi�k. Stw�r podci�gn�� pod siebie �apy, uni�s� g�ow� i zamar� w bezruchu. Wygl�da� teraz jak rze�ba na he�mie wojownika.

Arren czu� na sobie spojrzenie jego ��tych oczu, potw�r znajdowa� si� nie dalej ni� dziesi�� st�p od niego. Wok� unosi� si� lekki sw�d spalenizny. To nie by� zgni�y fetor. Suchy i metaliczny zapach harmonizowa� z delikatn� woni� morza i s�onego piasku�� czyst� i dzik�.

Promienie wschodz�cego s�o�ca za�ama�y si� na bokach Orma Embar i smok ca�y zap�on�� jakby by� odlany z �elaza i z�ota.

Ged wci�� spa�, odpr�ony, �wiadom obecno�ci smoka nie bardziej, ni� �pi�cy farmer jest �wiadom obecno�ci swego pana.

Tak min�a godzina i Arren drgn�� zaskoczony, gdy mag usiad� obok niego.

��Czy ju� tak przyzwyczai�e� si� do smok�w, �e zasypiasz mi�dzy ich �apami?�� powiedzia� Ged, roze�mia� si� i ziewn��. Potem, powstawszy, przem�wi� do Orma Embar w j�zyku smok�w. Orni Embar r�wnie� ziewn�� zanim odpowiedzia��� mo�e z senno�ci, a mo�e by nie pozostawa� d�u�nym. By� to widok dany tylko nielicznym, kt�rzy prze�yli, aby m�c go zapami�ta�: rz�dy ��tobia�ych z�b�w tak d�ugich i ostrych jak miecze, ognisty rozwidlony j�zyk dwukrotnej d�ugo�ci ludzkiego cia�a i bezdenna jama gardzieli.

Orm Embar przem�wi� i Ged chcia� mu w�a�nie odpowiedzie�, gdy obaj odwr�cili si�, aby spojrze� na Arrena. Us�yszeli bowiem, wyra�ny w ciszy, g�uchy szept stali w pochwie. Arren spogl�da� na kraw�d� wydmy za g�ow� maga i trzyma� w r�ku gotowy do u�ycia miecz.

Sta� tam m�czyzna, jasno o�wietlony s�o�cem, w szatach trzepocz�cych na lekkim wietrze. Sta� nieruchomo jak pos�g. Kaptur i skraj lekkiego p�aszcza nieznacznie powiewa�. D�ugie i czarne w�osy opada�y mas� l�ni�cych lok�w. By� szeroki w ramionach i wysoki; silny, urodziwy m�czyzna. Jego oczy zdawa�y si� patrze� przez nich na morze. U�miecha� si�.

��Ciebie znam, Ormie Embar�� powiedzia�. I ciebie te� znam chocia� postarza�e� si� bardzo od czasu, kiedy widzia�em ci� po raz ostatni, Krogulcze. Powiedzieli mi, �e jeste� teraz Arcymagiem. Wraz z wiekiem uros�e� w si��. Towarzyszy ci m�ody s�uga�� niew�tpliwie ucze� w magicznym rzemio�le, jeden z tych, kt�rzy ch�on� m�dro�� na Wyspie Wtajemniczonych. C� wy dwaj robicie tutaj, tak daleko od Roke i jej niepokonanych mur�w, chroni�cych mistrz�w przed wszelkim niebezpiecze�stwem?

��Powsta� wy�om w murach pot�niejszych, ni� tamte�� odpar� cicho Ged, zaciskaj�c obie d�onie na swej lasce i spogl�daj�c w g�r� na m�czyzn�.�� Lecz czy nie przyb�dziesz w ciele tak, aby�my mogli powita� tego, kt�rego tak d�ugo czekali�my?

��W ciele?�� powt�rzy� m�czyzna i znowu si� u�miechn��.�� Czy zwyk�e cia�o, pow�oka cielesna, rze�ne mi�so, ma jakie� znaczenie pomi�dzy dwoma magami? Nie, niech spotkaj� si� nasze umys�y, Arcymagu.

��Tego, jak s�dz�, nie mo�emy uczyni�.�� Ch�opcze, schowaj sw�j miecz. To tylko przes�any obraz, zjawa, a nie prawdziwy cz�owiek. R�wnie dobrze mo�na ci�� ostrzem wiatr. W Havnor, gdy twoje w�osy by�y bia�e, nazywano si� Cob. Lecz to by�o tylko imi� powszednie. Jak mamy ci� nazywa�, kiedy ci� spotkamy?

��B�dziecie nazywa� mnie Panem�� powiedzia�a wysoka posta� na kraw�dzi wydmy.

��Dobrze, i jak jeszcze?

��Kr�lem i Mistrzem.

S�ysz�c to Orm Embar wyda� z siebie g�o�ny, odra�aj�cy syk, a jego wielkie oczy zab�ys�y. Odwr�ci� g�ow� od m�czyzny i kul�c si� przysiad� na w�asnych �ladach, jakby nie m�g� si� poruszy�.

��A gdzie si� spotkamy i kiedy?

��W moim kr�lestwie, kiedy tego zechc�.

��Dobrze�� powiedzia� Ged i unosz�c swoj� lask�, przechyli� j� nieznacznie w stron� wysokiego m�czyzny�� obcy znikn��, jak zdmuchni�ty p�omie� �wiecy.

Arren wytrzeszczy� oczy. Ze szcz�kiem �usek smok uni�s� si� na swych czterech mocarnych zakrzywionych �apach i wywin�� wargi, ukazuj�c z�by. Lecz mag opar� si� znowu na swej lasce.

��To by�o tylko przes�anie. Obraz czy te� wizerunek cz�owieka. Mo�e m�wi� i s�ysze�, lecz nie ma w nim mocy, pr�cz tej, kt�r� nadaje mu nasz strach. Wizerunek nie musi odpowiada� prawdzie, je�li ten, kto go wys�a�, tego sobie �yczy. Przypuszczam, �e wcale nie wygl�da tak, jak go widzieli�my.

��Jak my�lisz, czy jest daleko od nas?

��Wizerunki nie mog� by� przekazywane przez wod�. Z pewno�ci� jest na Selidorze. Lecz Selidor to wielka wyspa szersza ni� Roke czy Gont i prawie tak d�uga jak Enlad. Mo�emy szuka� go d�ugo.

W�wczas odezwa� si� smok. Wys�uchawszy go, Ged odwr�ci� si� do Arrena.

��Oto, co powiedzia� W�adca Selidoru: �Powr�ci�em do mej krainy i nie opuszcz� jej. Znajd� Niszczyciela i zaprowadz� ci� do niego, aby�my mogli z nim sko�czy�. A czy� nie m�wi�em, �e smok zawsze znajduje to, czego szuka?

Po czym Ged ukl�k� na jedno kolano przed ogromnym stworzeniem, jak wasal przed kr�lem, i podzi�kowa� mu w jego w�asnym j�zyku. Oddech smoka owia� �arem jego pochylon� g�ow�.

Orm Embar wci�gn�� z powrotem swoje ci�kie, pokryte �uskami cielsko na szczyt wydmy, uderzy� skrzyd�ami i skoczy� w powietrze.

Ged strzepn�� piasek z ubrania i zwr�ci� si� do ch�opca:�� Teraz widzia�e� mnie kl�cz�cego. By� mo�e jeszcze raz zobaczysz jak kl�cz�, zanim to wszystko si� sko�czy.

Arren nie zapyta�, co mag chcia� przez to powiedzie�. Przebywaj�c z nim tak d�ugo, nauczy� si�, �e by� on pow�ci�gliwy nie bez powodu. A jednak potraktowa� te s�owa jako z�� wr�b�.

Jeszcze raz wydmami wr�cili na pla��, aby upewni� si�, czy �odzi nie dosi�gnie przyp�yw. Zabrali z niej p�aszcze dla ochrony przed zimnem i t� reszt� �ywno�ci, jaka im jeszcze pozosta�a. Ged zatrzyma� si� na chwil� przy smuk�ym dziobie, kt�ry ni�s� go przez obce morza tak daleko. Po�o�y� na nim r�k�, lecz nie rzuci� czaru i nie odezwa� si� s�owem. Potem ponownie ruszyli w g��b l�du, na p�noc w stron� wzg�rz.

Maszerowali ca�y dzie�, a wieczorem rozbili ob�z przy strumieniu wij�cym si� w d� ku zaro�ni�tym trzcinami jeziorom i moczarom. Chocia� by�a pe�nia lata, wia� zimny wiatr, ci�gn�cy od zachodu, od niesko�czonych po�aci otwartego morza, gdzie nie by�o ju� �adnego l�du. Niebo zasnu� woal mg�y i ani jedna gwiazda nie l�ni�a nad wzg�rzami, na kt�rych nigdy dot�d nie zamigota�o o�wietlone okno ani ognisko.

Arren przebudzi� si� w ciemno�ci. Ich male�kie ognisko zgas�o, lecz ksi�yc zawieszony na zachodzie zalewa� wysp� szarym, zamglonym �wiat�em. W dolinie, kt�r� p�yn�� strumie�, i na s�siaduj�cym z ni� zboczu wzg�rza sta� wielki t�um ludzi. Wszyscy byli nieruchomi, pogr��eni w milczeniu, z twarzami zwr�conymi w stron� Geda i Arrena. Ich oczy nie odbija�y �wiat�a ksi�yca.

Arren nie �mia� si� odezwa�, lecz po�o�y� r�k� na ramieniu Geda. Mag poruszy� si� i usiad�, pytaj�c:

��Co si� sta�o?�� pod��y� wzrokiem za spojrzeniem Arrena i zobaczy� milcz�cych ludzi�� m�czyzn i kobiety, odzianych w ciemne szaty.

W md�ym �wietle trudno by�o dostrzec rysy twarzy, lecz ch�opcu wydawa�o si�, �e pomi�dzy tymi, kt�rzy stali najbli�ej nich, w dolinie po drugiej stronie w�skiego strumyka, byli i tacy, kt�rych zna�, kt�rych imion nie m�g� sobie przypomnie�.

Ged powsta�, p�aszcz zsun�� mu si� z ramion. Twarz, w�osy i koszula l�ni�y bladym srebrnym blaskiem jakby �wiat�o ksi�yca skupi�o si� na magu. Wyci�gn�� r�ce w szerokim ge�cie i powiedzia� g�o�no:

��O wy, kt�rzy �yli�cie, odejd�cie wolni! Zrywam wi�zy, kt�re was p�taj�: Anvassa mane harw pennodathe!

T�um milcz�cych ludzi przez chwil� sta� nieruchomo. Potem wszyscy odwr�cili si� powoli�� zdawa�o si�, �e odchodz� w szar� ciemno��. Znikn�li.

Ged usiad�. Odetchn�� g��boko. Spojrza� na Arrena i po�o�y� r�k� na jego ramieniu, ciep�e dotkni�cie dodawa�o otuchy.

��Nie ma si� czego ba�, Lebannen�� powiedzia� �agodnie lecz z lekk� kpin�.�� To byli tylko umarli.

Arren skin�� g�ow�, chocia� z�by mu szcz�ka�y i czu� ch��d przenikaj�cy do szpiku ko�ci.

��Jak��� zacz��, lecz szcz�ki i wargi nie by�y mu pos�uszne.

Jednak Ged go zrozumia�.

��Przybyli na jego wezwanie. To jest w�a�nie to, co im obieca�: wieczne �ycie. Na jego wezwanie musz� wej�� na wzg�rze bytu, chocia� nie mog� poruszy� nawet �d�b�a trawy.

��Czy on� czy zatem on te� nie �yje?

Ged potrz�sn�� g�ow� w zamy�leniu.�� Zmar�y nie mo�e z powrotem przywo�a� zmar�ych do �wiata �ywych. Nie, on posiada moc �ywego cz�owieka, a nawet jeszcze wi�ksz�� Ale oszuka� tych, kt�rzy pod��yli za nim. Sw� moc zachowuje tylko dla siebie. Bawi si� w Kr�la Zmar�ych. Nie tylko zmar�ych� Ale tu by�y tylko cienie.

��Nie wiem, dlaczego si� ich ba�em�� wyzna� Arren ze wstydem.

��Ba�e� si� ich, poniewa� boisz si� �mierci. To normalne. �mier� jest straszna i trzeba si� jej ba栗 powiedzia� mag. Do�o�y� drewna do ogniska i dmuchn�� na w�gielki �arz�ce si� pod popio�em. Male�ki p�omyk zakwit� na ga��zkach krzew�w i Arren przyj�� to �wiat�o z wdzi�czno�ci�.

���ycie te� jest straszne�� podj�� Ged�� i trzeba si� go ba� i s�awi� zarazem.

Siedzieli wyprostowani, szczelnie otuleni p�aszczami. Milczeli chwil�. Potem Arcymag z niezwyk�� powag� w g�osie, powiedzia�:

��Lebannen, nie wiem jak d�ugo mo�emy by� tutaj zwodzeni przez wizerunki i cienie. Lecz domy�lasz si�, dok�d on w ko�cu uniknie.

��Do ciemnej krainy.

��Tak, pomi�dzy nich.

��Widzia�em ich. P�jd� z tob�.

��A� tak wierzysz we mnie? Mo�esz zaufa� mej mi�o�ci, lecz nie mocy. S�dz�, �e trafi�em na r�wnego sobie.

��P�jd� z tob�.

��Lecz je�li zostan� pokonany i strac� moc lub �ycie, nie b�d� m�g� wyprowadzi� ciebie z powrotem, a ty sam nie b�dziesz umia� wr�ci�.

��Wr�c� z tob�.

W�wczas Ged powiedzia�:

��Wchodzisz w wiek m�ski wrotami �mierci.�� A potem bardzo cicho powt�rzy� s�owo lub imi�, kt�rym smok dwukrotnie nazwa� Arrena�� Agni Agni Lebannen.

Nie rozmawiali ju� wi�cej. Wkr�tce ogarn�� ich znowu sen i u�o�yli si� przy ma�ym dopalaj�cym si� ogniu.

Rano ruszyli dalej, kieruj�c si� na p�nocny zach�d. By�a to decyzja Arrena a nie Geda, kt�ry powiedzia�:�� Prowad� ch�opcze, dla mnie wszystkie drogi s� jednakowe.

Nie spieszyli si�, gdy� nie znali celu w�dr�wki. Czekali na jaki� znak od Orma Embar. Szli wzd�u�, wci�� maj�c ocean w zasi�gu wzroku. Trawa miotana nieustannymi podmuchami wiatru by�a sucha i niska. Z prawej wznosi�y si� samotne z�ote wzg�rza, z lewej le�a�y s�one moczary i bezmiar zachodniego oceanu. Tylko raz widzieli �ab�dzie, lec�ce bardzo daleko na po�udniu. Przez ca�y dzie� nie widzieli �adnego innego �ywego stworzenia. W duszy Arrena narasta� n�kaj�cy l�k; oczekiwa� najgorszego.

Ogarnia�o go zniecierpliwienie i t�py gniew. W ko�cu, po d�ugim milczeniu, wyrzuci� z siebie:�� Ta wyspa jest tak samo martwa, jak kraina �mierci!

��Nie m�w tak�� rzek� ostro mag. Po kilku krokach, zmienionym g�osem, powiedzia�:�� Sp�jrz na t� ziemi�, rozejrzyj si� wok� siebie. To twoje kr�lestwo, kr�lestwo �ycia. W tym zawiera si� twoja nie�miertelno��. Sp�jrz na te wzg�rza, �miertelne wzg�rza. Nie b�d� trwa�y wiecznie. Wzg�rza, kt�re porasta �ywa trawa, przecinaj� strumienie szemrz�cej wody� Na ca�ym �wiecie, na wszystkich �wiatach, w bezmiarze czasu nie ma czego� takiego jak strumienie tryskaj�ce ch�odn� wod� z wn�trza ziemi, gdzie nie dojrzy ich �adne oko. Strumienie p�yn�ce w s�o�cu i ciemno�ci do morza. G��bokie s� �r�d�a istnienia, g��bsze ni� �ycie, g��bsze ni� �mier� Przerwa�. Kiedy spogl�da� na Arrena i na zalane s�o�cem wzg�rza, z jego oczu wyziera�a niema, bolesna mi�o��. Arren dojrza� j�, i wtedy po raz pierwszy zobaczy� maga takim, jakim by� naprawd�.

��Nie umiem wyrazi� tego, co my�lꠗ powiedzia� Ged z nieszcz�liw� min�. Lecz Arren pomy�la� o chwili na Dziedzi�cu Fontanny i o m�czy�nie, kt�ry kl�cza� przy szemrz�cym pi�ropuszu wody. Wype�ni�a go rado�� tak czysta, jak ta przywo�ana w pami�ci woda. Spojrza� na swego towarzysza i powiedzia�:

��Pokocha�em to, co jest godne mi�o�ci. To w�a�nie jest tym kr�lestwem i nie�miertelnym �r�d�em, czy� nie?

��Tak, ch�opcze�� odpar� Ged �agodnie i z b�lem.

Szli dalej w milczeniu. Jednak�e Arren patrzy� teraz na �wiat oczyma swego towarzysza i widzia� przepych, jaki roztacza�a wok� nich ta milcz�ca, samotna kraina�� kraina, kt�ra si�� czaru przewy�sza�a wszystkie inne�� ka�dym �d�b�em pochylonej przez wiatr trawy, ka�dym cieniem, ka�dym kamieniem. Arren by� jak kto�, kto przed podr� bez powrotu zatrzymuje si� po raz ostatni w ukochanym miejscu i widzi wszystko w ca�ej pe�ni�� rzeczywiste i drogie swemu sercu�� nie widzia� tego nigdy przedtem, i nigdy p�niej ju� nie zobaczy.

Kiedy nadszed� wiecz�r, zwarte szeregi chmur nadci�ga�y od zachodu, gnane silnym wiatrem od morza. Zap�on�y ogni�cie w s�o�cu.

Arren w dolinie mi�dzy wzg�rzami zbiera� ga��zki krzew�w na ognisko. Gdy w pewnym momencie uni�s� wzrok, zobaczy� w czerwonym �wietle m�czyzn�, stoj�cego nie dalej ni� dziesi�� st�p od niego. Twarz by�a niewyra�na�� jednak Arren pozna� nie�yj�cego ju� Farbiarza Lorbanery, Sopli.

Za nim stali inni, wszyscy ze smutnymi, zwr�conymi ku ch�opcu twarzami. Zdawali si� co� m�wi�, lecz Arren nie m�g� uchwyci� s��w, tylko co� w rodzaju szeptu zduszonego podmuchami zachodniego wiatru. Kilku zacz�o si� z wolna zbli�a� do niego.

M�odzieniec sta� i spogl�da� na nich, a potem przeni�s� wzrok na Sopli'ego. Po chwili odwr�ci� si� plecami i chocia� r�ce mu si� trz�s�y podni�s� z ziemi jeszcze jedn� such� ga��zk�. Dorzuci� j� do ju� zebranych, podni�s� inn� i jeszcze jedn�. Potem wyprostowa� si� i spojrza� do ty�u. W dolinie nie by�o nikogo, tylko trawa p�on�a w czerwonym �wietle. Powr�ci� do Geda, z�o�y� �adunek chrustu, lecz nie wspomnia� ani s�owem o tym, co widzia�.

Przez ca�� noc, w mglistej ciemno�ci tej krainy, kt�rej nie zamieszkiwa�y �adne �ywe dusze, ch�opiec budzi� si� z niespokojnego snu i s�ysza� wok� siebie szept dusz zmar�ych. Lecz jego wola by�a silna. Zamyka� uszy przed tymi g�osami i znowu zasypia�.

Obudzili si� p�no, kiedy s�o�ce na wysoko�ci r�ki, wznios�o si� nad wzg�rzami i rozja�ni�o zimn� krain�, wydobywszy si� wreszcie z mg�y. Gdy jedli swoje sk�pe �niadanie, nadlecia� smok, zataczaj�c nad nimi ko�o. Ogie� wydobywa� si� ze smoczej paszczy, a czerwone nozdrza bucha�y dymem i iskrami. W niesamowitym blasku jego z�by ja�nia�y jak ostrza z ko�ci s�oniowej. Milcza�, chocia� Ged zawo�a� w jego j�zyku:�� Czy znalaz�e� go, Ormie Embar?

Smok odrzuci� g�ow� do ty�u i wygi�� dziwnie swe cia�o, zagarniaj�c wiatr ostrymi jak brzytwa pazurami. Potem odlecia� szybko na zach�d, wci�� odwracaj�c si� ku nim.

Ged �cisn�� lask� i uderzy� ni� o ziemi�.

��Nie mo�e m�wi栗 powiedzia�.�� Nie mo�e m�wi�! Pozbawiono go s��w Tworzenia! Jest teraz niczym wi�cej jak �mij�, niemym robakiem, jego m�dro�� oniemia�a. Jednak mo�e jeszcze prowadzi�, a my mo�emy i�� jego �ladami!

Zarzuciwszy lekkie tobo�ki na plecy, ruszyli przez wzg�rza na zach�d�� tam gdzie odlecia� Orm Embar.

Przeszli z g�r� osiem mil, nie zwalniaj�c tempa pierwszych r�wnych i szybkich krok�w. Maj�c morze z obu stron, szli d�ugim wzniesieniem, opadaj�cym przez suche trzciny i kret� koryta strumyk�w ku piaszczystej pla�y koloru ko�ci s�oniowej. Na �adnej wyspie nie istnia� bardziej na zach�d wysuni�ty przyl�dek. By� to ostatni brzeg sta�ego l�du.

Z nisko opuszczon� g�ow�, Orm Embar kuli� si� na bia�ym piasku, jak gotuj�cy si� do skoku kot. Jego oddech co chwila bucha� ogniem.

Kilkana�cie st�p przed smokiem, pomi�dzy jego cielskiem a d�ugimi niskimi falami przyboju, sta�o co� bia�ego. Przypomina�o chat� lub sza�as, zbudowany ze zbiela�ego drewna wyrzuconego przez morze. Ale na tym brzegu, oddalonym od wszystkich innych, nie mog�o by� takiego drewna. Gdy podeszli bli�ej, Arren zobaczy�, �e wal�ce si� �ciany zosta�y sklecone z wielkich ko�ci. Pocz�tkowo s�dzi�, �e to ko�ci wieloryba, a potem spostrzeg�szy bia�e tr�jk�ty o ostrych jak no�e kraw�dziach, zrozumia�, �e pochodzi�y one od smoka.

Podeszli do tej dziwnej chaty. W szczelinach mi�dzy ko��mi migota�o, odbijaj�ce si� w morzu, s�o�ce. Belk� nad wej�ciem stanowi�a ko�� udowa d�u�sza od cz�owieka. Na niej sta�a ludzka czaszka, patrz�ca pustymi oczodo�ami na wzg�rza Selidoru.

Zatrzymali si�, a gdy przygl�dali si� czaszce, z wej�cia pod ni� wyszed� m�czyzna. Mia� na sobie staro�ytn� zbroj� z poz�acanego br�zu, podziurawion� jak od uderze� topora. Zdobiona klejnotami pochwa jego miecza by�a pusta. Twarz mia� surow�, z czarnymi hakami brwi i w�skim nosem, oczy ciemne, przenikliwe i pe�ne smutku. Rany na jego gardle, ramionach i boku nie krwawi�y ju�, lecz wygl�da�y na �miertelne. Nieruchomy i wyprostowany spogl�da� na nich.

Ged post�pi� krok ku m�czy�nie. Byli do siebie nieco podobni, gdy tak stali twarz� w twarz.

��Ty� jest Erreth-Akbe�� powiedzia� Ged. M�czyzna przygl�da� mu si� nieruchomym wzrokiem. Skin�� g�ow�, lecz nie odezwa� si�.

��Nawet ty, nawet ty musisz s�ucha� jego rozkaz�w!�� gniew d�wi�cza� w g�osie Geda.�� O, m�j panie, najlepszy i najodwa�niejszy z nas wszystkich, spoczywaj w czci i �mierci!�� Uni�s�szy r�ce, Ged opu�ci� je gwa�townie w d�, powtarzaj�c te s�owa, kt�re m�wi� do t�umu zmar�ych. Jego d�onie pozostawi�y za sob� w powietrzu szeroki, �wietlisty �lad. Gdy ten si� rozwia�, przybrany w zbroj� m�czyzna znikn�� i tylko s�o�ce b�yszcza�o o�lepiaj�co na piasku, gdzie przedtem sta�.

Ged uderzy� lask� w chat� z ko�ci, a ona zapad�a si� i sczez�a. Nie pozosta�o po niej nic pr�cz wielkiego �ebra, wystaj�cego z piasku.

Odwr�ci� si� do Orma Embar.�� Czy to tutaj, Ormie Embar? Czy tu jest to miejsce?

Smok otworzy� paszcz�, z kt�rej wydoby� si� przenikliwy przerywany syk.

��Tu, na ostatniej pla�y �wiata. Zatem niech si� stanie! Trzymaj�c czarn� cisow� lask� w lewej r�ce, Ged rozwar� ramiona w ge�cie wezwania i przem�wi�. Chocia� m�wi� w J�zyku Tworzenia, Arren wreszcie zrozumia� go tak jak wszyscy, kt�rzy s�ysz�c inwokacj� musz� j� zrozumie�, bowiem zawarta w niej moc przewy�sza wszystko.

��Teraz i tutaj wzywam ciebie, m�j wrogu, przed moje oczy. Przyb�d� obleczony w cia�o. Rozkazuj� tobie s�owem, kt�re nie b�dzie wypowiedziane a� do kresu czasu, przyb�d�!

W miejscu, w kt�rym powinien wypowiedzie� imi� tego, kogo wzywa, Ged powiedzia� tylko: M�j wrogu.

Wok� zalega�a cisza, jakby szum morza gdzie� przepad�. Arren mia� wra�enie, �e s�o�ce zamgli�o si� i przygas�o, chocia� wci�� sta�o wysoko na czystym niebie. Ciemno�� ogarn�a pla��. Patrzy�o si� na ni� jak przez zadymione szk�o. Naprzeciw Geda mrok zg�stnia� tak bardzo, �e trudno by�o dostrzec co si� tam znajduje. Zdawa�o si�, �e nie pada tam �aden promyk �wiat�a, �e nie ma niczego opr�cz bezkszta�tnej nico�ci.

To stamt�d w�a�nie niespodziewanie, kto� wyszed�. By� to ten sam m�czyzna, kt�rego widzieli na wydmie�� czarnow�osy, o d�ugich ramionach, gibki i wysoki. Trzyma� teraz w r�ku d�ugi stalowy pr�t lub brzeszczot, pokryty na ca�ej d�ugo�ci runami. Pochyli� go w stron� Geda, gdy tylko przed nim stan��. Oczy m�czyzny by�y dziwne�� jak gdyby nie widzia�y, o�lepione przez s�o�ce.

��Przyby�em�� powiedzia��� z w�asnej woli, moj� drog�. Nie mo�esz mnie wezwa�, Arcymagu. Nie jestem cieniem. �yj�. I tylko ja �yj�! S�dzisz, �e i ty �yjesz? Ty umierasz, umierasz! Czy wiesz, co trzymam w r�ku? To laska Szarego Maga, Mistrza mej sztuki, tego, kt�ry na zawsze uciszy� Neregera. Lecz teraz ja jestem Mistrzem. I do�� ju� mam zabawy z tob�!�� M�wi�c to, niespodziewanie wyci�gn�� przed siebie stalowy brzeszczot, aby dotkn�� nim Geda, stoj�cego tak, jak gdyby nie m�g� ani drgn��, ani si� odezwa�. Krok za nim Arren ze wszystkich si� chcia� si� poruszy�, lecz nie m�g�, nie m�g� nawet po�o�y� r�ki na r�koje�ci miecza, a g�os uwi�z� mu w gardle.

Nagle ponad g�owami Geda i Arrena przelecia�o ogromne cia�o smoka gorej�c ogniem, jednym niewiarygodnym skokiem z ca�ym impetem spad�o na obcego, tak, �e zaczarowane stalowe ostrze wesz�o na ca�� d�ugo�� w opancerzon� pier� smoka. M�czyzna leg� przywalony jego ci�arem, zmia�d�ony i spalony.

Unosz�c si� znad piasku, wyginaj�c grzbiet i uderzaj�c �opocz�cymi skrzyd�ami, Orm Embar r�y gna� k��bami ognia i zawy�. Pr�bowa� wzlecie�, lecz ju� nie m�g�. Zimny i �mierciono�ny metal tkwi� w jego sercu. Skuli� si�, a z paszczy chlusn�a dymi�c, czarna i truj�ca krew. Ognie zamar�y w nozdrzach, a� sta�y si� one podobne do jam wype�nionych popio�em.

Tak zgin�� Orm Embar, w miejscu, gdzie niegdy� poleg� jego przodek�� zgin�� na ko�ciach Orma pogrzebanych w piasku.

Lecz tam, gdzie stw�r przygni�t� swego wroga do ziemi, le�a�o co� ohydnego i pomarszczonego, niby cia�o wielkiego paj�ka zasuszonego w swej sieci. By�o to spalone oddechem smoka i zmia�d�one pazurami jego �apy. Jednak, gdy Arren na nie spojrza�, poruszy�o si�. Odpe�z�o kawa�ek od umieraj�cego smoka.

I oto z ziemi unios�a si� ku nim twarz. Nie pozosta� na niej �aden �lad urody, tylko spustoszenie staro�ci, kt�ra prze�y�a zwyk�� ludzk� staro��. Usta by�y wyschni�te, oczodo�y puste�� puste ju� od dawna. Tak Ged i Arren ujrzeli w ko�cu �yw� twarz swego wroga.

Odwr�ci� si�. Spalone, sczernia�e ramiona rozwar�y si� i pomi�dzy nimi zacz�a gromadzi� si� ciemno�栗 ta sama bezkszta�tna ciemno��, kt�ra wzdyma�a si� i gasi�a �wiat�o s�o�ca. Pomi�dzy ramionami Niszczyciela utworzy� si� jakby �uk bramy lub wr�t, lecz zamazany i pozbawiony wyra�nych kontur�w. Nie by�o wida� przez nie ani jasnego piasku, ani oceanu, tylko d�ugie mroczne zbocze opadaj�ce w ciemno��. Tam to skierowa�a si� zmia�d�ona posta�. Gdy wpe�z�a w mrok, wydawa�o si�, �e si� nagle podnios�a, ruszy�a szybciej i znikn�a.

��Chod�, Lebannen�� powiedzia� Ged, k�ad�c praw� r�k� na ramieniu ch�opca. I obaj wkroczyli do Suchej Krainy.

Cisowa laska w r�ku maga l�ni�a srebrzystym blaskiem w coraz g��bszej, pos�pnej ciemno�ci. Oczy Arrena przyku�o jednak co� innego�� migotanie �wiat�a na ostrzu obna�onego miecza, kt�ry dzier�y� w d�oni. Gdy atak i �mier� smoka z�ama�y zwi�zuj�cy czar�� tam, na pla�y Selidoru�� Arren doby� broni. Tutaj�� cho� by� tylko cieniem, jednak�e �ywym�� mocno dzier�y� cie� swego miecza.

Nigdzie dooko�a nie by�o wida� innego blasku. Zdawa�o si�, �e to p�ny zmierzch pod listopadowym niebem, zasnutym chmurami. Wsz�dzie unosi�y si� ponure, zimne i m�tne opary�� wzrok przenika�, lecz ani wyra�nie, ani daleko, Arren zna� owo miejsce. To by�y wrzosowiska i pustkowia z jego sn�w. Wydawa� si� by� dalej, niepomiernie dalej, ni� kiedykolwiek zdarzy�o mu si� by� we �nie. Niczego nie m�g� dostrzec wyra�nie z wyj�tkiem tego, �e wraz ze swym towarzyszem stoj� na zboczu wzg�rza, a przed nimi ci�gnie si� niski kamienny mur, ci�gn�cy si� nie wy�ej ni� do kolan.

Ged wci�� trzyma� praw� r�k� na ramieniu Arrena. Teraz ruszy� naprz�d, a ch�opiec wraz z nim; razem przekroczyli kamienny mur.

Bezkszta�tne d�ugie zbocze rozci�ga�o si� przed nimi, opadaj�c w ciemno��.

Tam, w g�rze, gdzie Arren spodziewa� si� zobaczy� ci�k� pow�ok� chmur, wida� by�o czarne niebo usiane gwiazdami. Spojrza� na nie i poczu� jak serce kurczy si� i zi�bnie. Takich gwiazd nigdy nie widzia�. �wieci�y martwo, bez ruchu, bez gry blask�w i migota�. To by�y gwiazdy, kt�re nigdy nie wschodzi�y ani nie zachodzi�y, kt�rych nigdy nie przes�oni�y chmury ani nie przy�mi� blask wschodz�cego s�o�ca. Nieruchome i ma�e b�yszcza�y nad Such� Krain�.

Ged zacz�� schodzi� d�ugim zboczem Wzg�rza Bytu, a Arren post�powa� za nim krok w krok. By� przera�ony, a jednak tak zdecydowane by�o jego serce i tak zawzi�ta wola, �e strach nie zaw�adn�� nim, nawet nie by� go ca�kiem �wiadom. Czu� tylko jakby g��boko co� w nim rozpacza�o, niczym zwierz� uwi�zione i skute �a�cuchami.

Ch�opcu wydawa�o si�, �e ju� bardzo d�ugo schodz� zboczem. By� mo�e jednak szli kr�tko�� bo w tej krainie czas nie p�yn��, nie wia� wiatr, a gwiazdy si� nie porusza�y. W ko�cu wkroczyli w ulice jednego z miast. Arren zobaczy� domy o oknach zawsze ciemnych, ujrza� zmar�ych o spokojnych twarzach i pustych d�oniach, stoj�cych na progach dom�w.

Wszystkie rynki by�y puste. Nikt nie kupowa� i nikt nie sprzedawa�, nikt nie zyskiwa� i nikt nie traci�. Niczego nie u�ywano, niczego nie robiono.

Przybysze szli w�skimi ulicami, samotni�� cho� kilka razy dostrzegli jakie� postacie na zakr�tach innych ulic�� odleg�e i niewyra�ne w mroku. Na widok pierwszej z nich Arren drgn�� i uni�s� miecz, lecz Ged potrz�sn�� tylko g�ow� i poszed� dalej. Ch�opiec rozpozna� w niewyra�nej postaci kobiet�, kt�ra sz�a powoli, nie pr�buj�c nawet przed nimi uciec.

Wszyscy ci, kt�rych widzieli�� a by�o ich niewielu, bo cho� zmar�ych jest du�o, to kraina rozleg�a�� stali nieruchomo lub poruszali si� powoli, bez celu. �aden z nich nie mia� ran takich, jak zjawa Erretha-Akbe przywo�ana w �wiat�o dnia, w miejscu jego �mierci. Nie nosili �lad�w choroby. Byli cali i uleczeni. Uleczeni z cierpienia i �ycia. Nie byli tak odra�aj�cy, jak obawia� si� tego Arren, ani tak przera�aj�cy, jak s�dzi�. Ich twarze by�y spokojne, wolne od gniewu i ��dzy, a w pozbawionych blasku oczach nie by�o nadziei.

Czu� jak, zamiast strachu ro�nie w nim wielkie wsp�czucie dla zmar�ych. A je�li nawet tajemnym �r�d�em tego uczucia by� l�k�� to nie o siebie samego, lecz o nich wszystkich. Widzia� matk� i dziecko, kt�rzy razem zmarli, i teraz razem przebywali w ciemnej krainie. Ale dziecko nie biega�o, ani nie p�aka�o, a matka nie tuli�a jego, ani nawet nie spogl�da�a na nie. Wszyscy ci, kt�rzy stracili �ycie z mi�o�ci, na ulicach mijali si� oboj�tnie. Ko�o garncarza by�o nieruchome, warsztat tkacki sta� pusty, a piec zimny. Nikt tu nigdy nie �piewa�.

Ciemne ulice pomi�dzy czarnymi domami, ci�gn�y si� i ci�gn�y, a oni przemierzali je niestrudzenie. S�ycha� by�o tylko odg�os ich krok�w. By�o zimno, czego Arren pocz�tkowo nie odczuwa�, lecz ono wpe�z�o w jego dusz�, b�d�c� tutaj r�wnie� jego cia�em. Czu� wielkie zm�czenie. Musieli przeby� ju� d�ug� drog�. Dlaczego id� dalej?�� Pomy�la� i zwolni� nieco kroku.

Ged zatrzyma� si� nagle zwracaj�c twarz ku m�czy�nie, kt�ry sta� na skrzy�owaniu ulic. By� smuk�y i wysoki. Arren pomy�la�, �e gdzie� ju� widzia� t� twarz, lecz nie m�g� sobie przypomnie� gdzie. Ged przem�wi� do m�czyzny w zupe�nej ciszy, przekroczyli ju� bowiem kamienny mur.

��O Thorionie, m�j przyjacielu, sk�d si� tutaj wzi��e�?�� i wyci�gn�� r�ce do Herolda z Roke.

Thorion nie odpowiedzia� �adnym gestem. Sta� bez ruchu z twarz� jak maska�� jednak srebrzyste �wiat�o p�yn�ce z laski Geda wnika�o g��boko w przes�oni�te cieniem oczy Thoriona, zapalaj�c w nich ledwo widoczny p�omyk, a mo�e na powr�t wzniecaj�c ich nie wygas�e jeszcze l�nienie.

Arcymag uj�� d�o� przyjaciela, cho� ten nie wyci�gn�� jej na powitanie i powt�rzy�:

Co tu robisz Thorionie? Ty jeszcze nie nale�ysz do te a o kr�lestwa. Wracaj!

��Szed�em za nie�miertelnym. Zgubi�em drog�.�� G�os Herolda by� cichy i g�uchy, jak g�os cz�owieka m�wi�cego przez sen.

��Id� w g�r�, do muru�� odpar� Ged wskazuj�c d�ug� ciemn� ulic�, kt�r� przybyli z Arrenem. Przez twarz Thoriona przebieg�o dr�enie, jakby przeszy�a go nadzieja, tak samo nie do zniesienia jak go�y miecz.

Nie mog� znale�� drogi�� poskar�y� si�.�� M�j panie, nie mog� znale�� drogi.

��By� mo�e znajdziesz�� odpar� Ged, obj�� Arrena i ruszy� dalej. Thorion pozosta� za nimi, stoj�c bez ruchu na skrzy�owaniu.

Gdy tak szli, Arren odni�s� wra�enie, �e w tym bez-czasowym zmierzchu nie ma kierunku �naprz�d� ani �w ty��, nie ma wschodu ani zachodu; nie ma dok�d i��. Czy istnieje jaka� droga, kt�r� mo�na st�d wyj��? My�la� tak, kiedy schodzili ze wzg�rza, zawsze w d�, bez wzgl�du na to, w kt�r� stron� chcieli i��. W tym ciemnym mie�cie drogi prowadzi�y tylko w d�, aby wi�c wr�ci� do kamiennego muru na szczycie wzg�rza wystarczy�o tylko wspi�� si� na nie z powrotem. Lecz nie zawracali. Rami� w rami� szli dalej. Czy to Arren pod��a za Gedem? Czy te� go prowadzi?

Wyszli z miasta. Kraina zmar�ych by�a pusta. �adne drzewo, �d�b�o trawy, czy cho�by ciernisty krzew nie r�s� na jej kamienistym gruncie pod nieruchomymi gwiazdami. Nie by�o tu horyzontu, gdy� wzrok nie przenika� g��bin mroku. Dopiero p�niej otworzy� si� przed nimi wielki szmat nieba pozbawiony ma�ych nieruchomych gwiazd�� i ta bezgwiezdna przestrze� podobna by�a do wystrz�pionego, stromego �a�cucha g�rskiego. W miar� jak szli, kontury stawa�y si� coraz wyra�niejsze. Widzieli wysokie szczyty, kt�rych nigdy nie tkn�� podmuch wiatru, ani nie zmoczy� deszcz. Nie pokrywa� ich tak�e �nieg, w kt�rym mog�oby odbija� si� �wiat�o gwiazd. By�y czarne. Ich widok pora�a� serce Arrena. Stara� si� odwraca� od nich oczy. Ale je zna�, rozpoznawa� je, wci�� wraca� do nich wzrokiem. Za ka�dym razem, kiedy spogl�da� na te szczyty, czu� zimny ucisk w piersi i odwaga opuszcza�a go. Wci�� jednak szed� dalej, wci�� w d�, gdy� grunt opada� ku podn�u g�rskiego �a�cucha. W ko�cu odezwa� si�:

��M�j panie, co to��� I wskaza� na g�ry, gdy� nie m�g� m�wi� dalej, tak zasch�o mu w gardle.

��To granica krainy �wiat�a�� odpar� Ged.�� Tak jak kamienny mur. Nie maj� innej nazwy, jak po prostu b�l. Prowadzi przez nie droga. Droga zamkni�ta dla zmar�ych. Nie jest d�uga, lecz okrutna.

��Chce mi si� pi栗 poskar�y� si� ch�opiec, a jego towarzysz odpar��� Oni pij� tu py�.

Szli dalej.

Arrenowi wydawa�o si�, �e Ged zwolni� nieco kroku, �e czasami si� waha. Sam jednak mia� ju� pewno��, cho� zm�czenie wcale nie przesta�o w nim narasta�. Musz� i�� w d�, musz� i�� dalej. I szli dalej.

Czasami przechodzili przez inne miasta zmar�ych, gdzie ciemne dachy, kanciastymi kszta�tami odcina�y �wiat�o gwiazd, tkwi�cych nad nimi zawsze w tych samych miejscach. Za miastami zn�w rozci�ga�a si� pusta ziemia, na kt�rej nic nie ros�o. Opuszczane przez nich miasta natychmiast gin�y w mroku. Wok� nie by�o nic wida栗 tylko wznosz�ce si� przed nimi g�ry stawa�y si� coraz wy�sze. Po ich prawej r�ce bezkszta�tne zbocze wci�� opada�o w d󳠗 od jak dawna�� czy od chwili kiedy przekroczyli kamienny mur?

��Dok�d prowadzi tamta droga?�� zapyta� szeptem Arren, spragniony brzmienia ludzkiego g�osu, lecz mag potrz�sn�� g�ow��� Nie wiem. To mo�e by� droga bez ko�ca.

Tam, gdzie szli zbocze zdawa�o si� by� coraz mniej pochy�e. Ziemia skrzypia�a pod stopami jak py� wulkaniczny. Wci�� zd��ali dalej i teraz Arren nawet nie my�la� o powrocie, ani o tym w jaki spos�b wr�ci�. Nie przysz�o mu do g�owy, aby si� zatrzyma�, cho� by� bardzo zm�czony. W pewnej chwili pr�bowa� my�lami o domu rozproszy� odr�twiaj�c� ciemno��, zm�czenie i przepe�niaj�c� go groz�. Nie m�g� jednak przypomnie� sobie, jak wygl�da �wiat�o s�o�ca czy twarz matki. Nie pozostawa�o nic innego, jak tylko i�� dalej. I szed� dalej.

Naraz pod stopami poczu� r�wny grunt. Id�cy obok niego Ged zawaha� si�. W�wczas Arren te� stan��. D�ugie pochy�e zbocze w�a�nie si� sko�czy�o. Nie by�o dalszej drogi. Nie by�o potrzeby i�� dalej.

Znajdowali si� w dolinie, dok�adnie u podn�y G�r B�lu. Pod nogami mieli ska�y, a wok� le�a�y kr�g�e g�azy. By�y szorstkie niczym �u�el, jak gdyby ta w�ska dolina by�a wysch�ym �o�yskiem p�yn�cej tu niegdy� rzeki, lub strumieniem dawno wystyg�ej lawy, sp�ywaj�cej z wulkan�w, kt�re wynios�y w g�r� swe czarne bezlitosne szczyty.

W tej w�skiej czarnej dolinie Arren i Ged stali nieruchomo jak pozbawieni celu zmarli, wpatruj�cy si� w nico��. Z lekkim strachem Arren pomy�la�: czy�by�my zaszli za daleko. Zdawa�o si� to nie mie� wielkiego znaczenia.

Wyra�aj�c g�o�no my�li ch�opca Ged powiedzia�:

��Zaszli�my za daleko, aby wr�ci�. M�wi� cicho, ale otaczaj�ca ich bezmierna ponura pustka nie zdo�a�a ca�kowicie st�umi� brzmienia g�osu, kt�re troch� o�ywi�o Arrena. Czy� nie przyszli tutaj, aby spotka� si� z tym kogo szukali?

Jaki� g�os w ciemno�ci powiedzia�:

��Zaszli�cie za daleko.

��Tylko za daleko mo�e by� wystarczaj�co daleko�� odpowiedzia� mu Arren.

��Doszli�cie do Suchej Rzeki�� odezwa� si� znowu g�os.�� Nie mo�ecie wr�ci� do kamiennego muru. Nie mo�ecie wr�ci� do �ycia.

��Nie t� drog��� powiedzia� Ged w ciemno�ci. Arren z ledwo�ci� m�g� go dojrze�, cho� stali obok siebie. G�ry, u st�p kt�rych si� znajdowali, zas�ania�y po�ow� �wiat�a gwiazd, tak, �e zdawa�o si�, i� koryto Suchej Rzeki jest sam� esencj� ciemno�ci.�� Lecz poznamy twoj� drog�.

Nie by�o odpowiedzi.

��Spotykamy si� tutaj jak r�wny z r�wnym, Cob. Je�li jeste� �lepy, to zwa�, �e my r�wnie� znajdujemy si� w ciemno�ci.

Znowu �adnej odpowiedzi.

Nie mo�emy ci� tutaj skrzywdzi�. Nie mo�emy ci� zabi�. Czego si� boisz?

��Nie boj� siꠗ odezwa� si� g�os z ciemno�ci. Potem powoli, po�yskuj�c blado �wiat�em, pe�zaj�cym po lasce Geda, pojawi� si� m�czyzna. Sta� w g�rze rzeki, w pewnej odleg�o�ci od nich pomi�dzy wielkimi, niewyra�nymi masywami okr�g�ych g�az�w. Wysoki, szeroki w ramionach i d�ugor�ki. Podobny by� do tej postaci, kt�ra ukaza�a si� im na pla�y i na wydmie Selidoru, lecz du�o starszy. Jego w�osy by�y bia�e i zmierzwione nad wysokim czo�em. I tak w kr�lestwie �mierci, ukaza� si� duch Coba, nie spalony ogniem smoka, nieokaleczony�� a przecie� u�omny: jego oczodo�y by�y puste.

��Nie boj� siꠗ powt�rzy�.�� Czeg� mo�e ba� si� zmar�y?�� Roze�mia� si�. Jego �miech zabrzmia� tak fa�szywie i niesamowicie w tej w�skiej kamiennej dolinie u st�p g�r, �e Arrenowi przez chwil� zapar�o dech w piersiach, lecz tylko mocniej uj�� miecz, i s�ucha� dalej.

��Nie wiem, czego mo�e ba� si� zmar�y. Z pewno�ci� nie �mierci. A jednak my�l�, �e ty si� jej boisz, znalaz�e� przecie� spos�b, aby od niej uciec.

��Znalaz�em. �yj�. Moje cia�o �yje.�� Stwierdzi� m�czyzna.

��Nie najlepiej�� odpar� sucho mag.�� Czar iluzji mo�e ukry� wiek, lecz Orm Embar niezbyt dobrze obszed� si� z twoim cia�em.

��Mog� je uzdrowi�. Znam sekrety uzdrawiania i m�odo�ci, nie tylko zwyk�e zakl�cia iluzyjne. Za kogo mnie bierzesz? Tylko dlatego, �e nazwano si� Arcymagiem, uwa�asz mnie za zwyk�ego wioskowego czarodzieja? Mnie, jedynego ze wszystkich mag�w, kt�ry znalaz� Drog� Nie�miertelno�ci, drog�, kt�rej nikt inny nigdy nie odnalaz�?

��Mo�e my jej nie szukali�my�� odpar� Ged.

��Szukali�cie. Ka�dy z was. Szukali�cie jej i nie mogli�cie znale��. Dlatego m�wili�cie m�dre s�owa o pogodzeniu si� i o r�wnowadze mi�dzy �yciem i �mierci�. Lecz to by�y tylko s�owa�� k�amstwa s�u��ce ukryciu waszej pora�ki i waszego strachu przed �mierci�. Jaki cz�owiek nie chcia�by �y� wiecznie, gdyby m�g�? A ja mog�. Jestem nie�miertelny. Uczyni�em to, czego ty nie zdo�a�e� uczyni� i dlatego jestem twoim mistrzem. Wiesz o tym. Czy chcia�by� wiedzie�, jak tego dokona�em Arcymagu?

��Chcia�bym.

Cob zbli�y� si� o krok. Arren zauwa�y�, �e chocia� m�czyzna nie ma oczu, to jednak zachowuje si� nie tak, jak prawdziwy �lepiec. Cob bowiem zdawa� si� dok�adnie wiedzie�, gdzie stoi Ged i Arren. By� �wiadom obecno�ci ich obu, chocia� ani razu nie odwr�ci� g�owy w stron� Arrena. Musia� posiada� jaki� czarodziejski drugi wzrok, zdolno�� s�yszenia i widzenia jak� miewaj� przes�ane obrazy ludzi i wywo�ane zjawy. Co� co dawa�o mu �wiadomo�� obecno�ci Geda i Arrena, cho� nie m�g� to by� wzrok.

��By�em na Paln�� powiedzia� do Geda�� po tym jak ty w swej dumie my�la�e�, �e upokorzy�e� mnie i da�e� mi nauczk�. Och rzeczywi�cie da�e� mi nauczk�, tylko nie tak� o jakiej my�la�e�! Powiedzia�em sobie wtedy: Widzia�em �mier� i nigdy si� z ni� nie pogodz�. Niech ca�a g�upia natura idzie dalej swoj� g�upi� drog�, lecz ja jestem cz�owiekiem�� lepszym od natury, ponad natur�. Nie p�jd� t� drog�, nie przestan� by� sob�! Tak postanowiwszy si�gn��em zn�w do Wiedzy Pelnish lecz znalaz�em tam tylko �lady i cienie tego, czego potrzebowa�em. Przeku�em to i przetworzy�em�� uczyni�em czar�� najwi�kszy czar, jakiego kiedykolwiek dokonano. Najwi�kszy i ostatni!

��I czyni�c ten czar umar�e�?

��Tak, umar�em. Mia�em odwag� umrze�, odnale�� to, czego wy, tch�rze, nigdy nie mogli�cie odnale�栗 powrotn� drog� ze �mierci do �ycia. Otwar�em drzwi, drzwi kt�re by�y zamkni�te od pocz�tku czasu. Teraz swobodnie przychodz� do tego miejsca i kiedy chc�, wracam do �wiata �ywych. Ja, jedyny spo�r�d wszystkich ludzi wszystkich czas�w, jestem Panem Dw�ch Krain. Te drzwi, kt�re otwar�em s� otwarte nie tylko tutaj, lecz r�wnie� w �wiadomo�ci �ywych ludzi. W najg��bszych nienazwanych miejscach ich jestestwa, gdzie wszyscy jeste�my jednym w ciemno�ci. I ci, kt�rzy �yj�, wiedz� o tym i przychodz� do mnie. Zmarli te� musz� przychodzi栗 wszyscy bez wyj�tku, gdy� nie utraci�em magii �ywych. Kiedy im ka��, musz� przekracza� kamienny mur�� wszystkie te dusze: panowie, magowie, dumne kobiety. Tam i z powrotem, od �ycia do �mierci, na m�j rozkaz. Wszyscy musz� przychodzi� do mnie, �ywi i zmarli, do mnie, kt�ry umar�em i �yj�!

��Gdzie oni do ciebie przychodz�, Cob? Gdzie ty jeste�?

��Pomi�dzy �wiatami.

��Lecz to nie jest ani �ycie, ani �mier�. Co to jest �ycie, Cob?

��W�adza.

��Co to jest mi�o��?

��W�adza�� powt�rzy� z b�lem �lepiec, pochylaj�c ramiona.

��Co to jest �wiat�o?

��Ciemno��!

��Jak masz na imi�?

��Nie mam imienia.

��Wszyscy w tej krainie nosz� swe prawdziwe imiona.

��Wi�c powiedz mi swoje!

��Ja mam na imi� Ged. A ty?

��Cob�� odpar� �lepiec po chwili wahania.

��To jest twoje powszednie imi�, a nie prawdziwe. Gdzie jest twoje prawdziwe imi�? Gdzie jest twoja prawda? Czy pozostawi�e� j� w Paln, tam gdzie zmar�e�? Wiele zapomnia�e�, Panie Dw�ch Krain. Zapomnia�e� �wiat�a, mi�o�ci i swego w�asnego imienia.

��Za to mam twoje imi�, a wraz z nim w�adz� nad tob� Gedzie Arcymagu. Gedzie, kt�ry by�e� Arcymagiem za �ycia.

��Moje imi� nie przyda ci si� na nic�� odpar� Ged.�� Nie masz nade mn� �adnej w�adzy. Ja jestem �ywym cz�owiekiem. Moje cia�o le�y na pla�y Selidoru, pod s�o�cem, na ziemi kt�ra si� obraca. Kiedy to cia�o umrze, znajd� si� tutaj�� lecz tylko jako imiꠗ samo imi�, jako cie�. Czy tego nie rozumiesz? Czy nigdy tego nie rozumia�e�, ty, kt�ry przywo�ywa�e� tak wiele cieni zmar�ych. Nawet mojego pana, Erretha-Akbe, najm�drszego z nas wszystkich? Czy nie rozumiesz, �e on, nawet on, jest tylko cieniem i imieniem? Jego �mier� nie pomniejszy�a �ycia. Nie pomniejszy�a te� jego samego. On jest tam�� tam, nie tutaj. Tu nie ma nic, jedynie py� i cienie. Tam on jest ziemi� i s�onecznym �wiat�em, li��mi na drzewie i lotem or�a. Jest �ywy. Wszyscy, kt�rzy kiedykolwiek zmarli, �yj�. �yj� odrodzeni, bez ko�ca, bo �adnego ko�ca nie b�dzie. Wszyscy z wyj�tkiem ciebie. Bo ty nie przyj��e� �mierci.

Trac�c �mier� straci�e� �ycie i po to, aby ratowa� siebie. Siebie! Swoj� nie�mierteln� ja��. Czym ona jest? Kim ty jeste�?

��Jestem sob�. Moje cia�o nie ulegnie rozk�adowi, nie umrze�

��Cia�o odczuwa b�l, Cob. �ywe cia�o starzeje si�, umiera. �mier� jest cen�, jak� p�acimy za �ycie, za wszelkie �ycie.

��Ja jej nie p�ac�! Mog� umrze� i w tej samej chwili �y� znowu. Nie mog� zosta� zabity. Jestem Nie�miertelny, ja jeden jestem nie�miertelny na zawsze!

��Zatem kim jeste�?

��Nie�miertelnym.

��Powiedz mi swoje imi�.

��Kr�l.

��Powiedz swoje imi�. Wyjawi�em ci je przed chwil�. Powiedz moje imi�!

��Ty nie jeste� rzeczywisty. Nie masz imienia. Tylko ja istniej�.

��Istniejesz, lecz, bez imienia, bez postaci. Nie mo�esz zobaczy� �wiat�a dnia, nie mo�esz zobaczy� ciemno�ci. Zaprzeda�e� ziele� ziemi, s�o�ce i gwiazdy, aby ratowa� siebie. Ale nie masz ja�ni. Wszystko, co zaprzeda�e� jest tob�. Odda�e� wszystko za nic. A teraz szukasz sposobu, aby wci�gn�� w siebie ca�y �wiat, ca�e to �wiat�o i �ycie, kt�re straci�e�, aby wype�ni� nimi sw� nico��. Wiedz jednak, �e nie mo�na jej wype�ni�. Wszystkie pie�ni ziemi, wszystkie gwiazdy niebios nie zdo�aj� wype�ni� twej pustki.

W lodowatej dolinie u podn�a g�r g�os Geda d�wi�cza� jak �elazo, a �lepiec ugina� si� pod jego brzmieniem. Po chwili uni�s� twarz, na kt�r� pad�o przy�mione �wiat�o gwiazd. Wygl�da� tak jakby p�aka�, lecz nie m�g� doby� �ez, nie maj�c oczu. Jego usta pe�ne ciemno�ci, otwiera�y si� i zamyka�y, ale wydoby� si� z nich tylko j�k. W ko�cu wypowiedzia� jedno s�owo, z ledwo�ci� formu�uj�c je wykrzywionymi ustami. S�owo to brzmia�o: �ycie.

��Da�bym ci �ycie, gdybym m�g�, Cob. Lecz nie mog�. Jeste� martwy. Mog� da� ci jedynie �mier�.

��Nie�� krzykn�� �lepiec, a potem powt�rzy��� nie, nie�� i skuli� si� �kaj�c, chocia� jego policzki pozosta�y suche, jak nurt kamiennej rzeki, w kt�rej zamiast wody p�yn�a sama noc.

��Nie mo�esz. Nikt nie mo�e mnie uwolni�. Nigdy. Otwar�em drzwi pomi�dzy �wiatami i nie mog� ich zamkn��. Nikt nie mo�e. Nigdy nie zostan� zamkni�te. One mnie wci�gaj�. Musz� do nich wraca�. Musz� je przekracza� i wraca� tutaj, do py�u, zimna i ciszy. One mnie wysysaj�, lecz nie mog� ich zostawi�, nie mog� ich zamkn��. W ko�cu wyss� ca�e �wiat�o ze �wiata. Wszystkie wody stan� si� takie, jak Sucha Rzeka. �adna moc nie jest w stanie zamkn�� drzwi, kt�re ja otworzy�em.

Dziwna by�a ta mieszanina rozpaczy i m�ciwo�ci, przera�enia i pychy, w jego s�owach i g�osie.

Ged zapyta� tylko�� Gdzie one s�?

��Tam. Niedaleko. Mo�esz tam p�j��. Ale nic nie b�dziesz m�g� zrobi�. Nie uda ci si� ich zamkn��. Nawet gdyby� po�wi�ci� na to ca�� sw� moc, to i tak jej nie wystarczy. Nic nie wystarczy.

��Mo�e�� odpar� Ged.�� Ty wybra�e� rozpacz, pami�taj jednak, �e my tego nie uczynili�my. Zaprowad� nas tam.

�lepiec uni�s� twarz, na kt�rej strach walczy� z nienawi�ci�. Nienawi�� zwyci�y�a.

��Nie zaprowadzꠗ powiedzia�. W�wczas wyst�pi� naprz�d Arren i rzek�:

��Zaprowadzisz.

�lepiec sta� nieruchomo. S�owa zastyg�y w lodowatej ciszy i g�stych ciemno�ciach kr�lestwa zmar�ych.

��Kim jeste�?

��Mam na imi� Lebannen.

��Ty, kt�ry nazywasz siebie Kr�lem, nie wiesz kim on jest?!�� Zapyta� Ged.

Cob znowu znieruchomia�. W ko�cu odezwa� si�, z trudem �api�c oddech:�� Przecie� nie �yje, obaj nie �yjecie. Nie mo�ecie wr�ci�. Nie ma st�d wyj�cia. Jeste�cie tu uwi�zieni!�� Gdy to m�wi�, migocz�ce nad nim �wiat�o zgas�o. I us�yszeli jak odwraca si� i z po�piechem uchodzi przed nimi w ciemno��.

���wiat�a, panie!�� krzykn�� Arren. Ged uni�s� lask� nad g�ow�, a bia�e �wiat�o rozproszy�o odwieczn� ciemno��, ukazuj�c ska�y i cienie, a pomi�dzy nimi wysok�, pochylon� posta� �lepca id�cego w g�r� rzeki dziwnie pewnym krokiem niewidomego. Za nim pod��a� Arren z mieczem w r�ku, a dalej Ged.

Arren pozostawi� w tyle swego towarzysza. �wiat�o sta�o si� niemal niewidoczne, przes�aniane przez g�azy i zakr�ty rzecznego koryta. Odg�os krok�w Coba i �wiadomo�� jego obecno�ci przed sob� by�a dla Arrena wystarczaj�cym przewodnikiem. Droga sta�a si� bardziej stroma. Powoli zacz�� si� do niego zbli�a�. Wspinali si� teraz stromym w�wozem zawalonym kamieniami. Sucha Rzeka, im bli�ej swego �r�d�a tym w�sza, wi�a si� pomi�dzy pionowymi �cianami. Ska�y grzechota�y pod stopami i d�o�mi, wspinali si� bowiem na czworakach. Arren wyczu� ko�cowe zw�enie �cian i rzuci� si� gwa�townie do przodu, �api�c Coba za rami�.

Znajdowali si� w skalnym basenie, szerokim na pi�� czy sze�� st�p, kt�ry m�g�by by� sadzawk�, gdyby kiedykolwiek p�yn�a tam woda. Przed nimi i ponad nimi wznosi�o si� urwisko ze ska� i �u�lu, w kt�rym zia�a czarna dziura�� �r�d�o Suchej Rzeki.

Cob nie pr�bowa� si� wyrwa� z uchwytu Arrena. Sta� zupe�nie nieruchomo, podczas gdy �wiat�o niesione przez Geda zbli�a�o si�, rozja�niaj�c jego bezok� twarz.

��To jest to miejsce�� powiedzia� wreszcie i co� w rodzaju u�miechu wykrzywi�o jego usta.�� To tego szukacie. Widzicie je? Tam mo�ecie si� odrodzi�. Wszystko co musicie zrobi�, to p�j�� ze mn�. B�dziecie �y� wiecznie. Razem b�dziemy kr�lowa�.

Arren spojrza� na suche, czarne �r�d�o�� gardziel wype�nion� py�em* Miejsce, gdzie martwa dusza wpe�zaj�c w ziemi� i ciemno�� odradza�a si� znowu martwa. Wzbudzi�o w nim ono taki wstr�t, �e ochryp�ym g�osem, walcz�c z potwornymi md�o�ciami, powiedzia�:

��Niech b�dzie zamkni�te.

��B�dzie zamkni�te�� rzek� Ged, staj�c obok niego.

Twarz i r�ce maga zap�on�y bia�ym �wiat�em. Zdawa� si� by� gwiazd� spad�� na ziemi�, pogr��on� w bezkresnej nocy. Przed nim suche �r�d�o�� owe drzwi otwarte pomi�dzy �wiatami, zia�y nico�ci�. By�y szerokie i puste, lecz czy g��bokie, czy p�ytkie�� tego nikt nie wiedzia�. Nie by�o tam nic, na co�� mog�o pa�� �wiat�o, nic na czym m�g�by spocz�� wzrok. By�y pustk�. Nie przedostawa�o si� przez nie �wiat�o ani ciemno��, �ycie ani �mier�. By�y niczym. Jedynie drog� prowadz�c� do nik�d.

Ged uni�s� r�ce i przem�wi�.

Arren wci�� trzyma� Coba za rami�. �lepiec po�o�y� woln� r�k� na ska�ach urwistej �ciany. Obaj stali bez ruchu, sp�tani moc� czaru.

Ca�ym kunsztem nabytym w ci�gu �ycia, ca�� si�� swego nieugi�tego serca Ged stara� si� zamkn�� te drzwi�� aby ponownie ocali� �wiat. Pod wp�ywem jego g�osu i na rozkaz jego r�k nadaj�cych kszta�ty, ska�y zacz�y si� zbli�a� do siebie z trudem. Wreszcie spotka�y si�. Lecz w tej samej chwili �wiat�o zacz�o s�abn��. S�abo coraz szybciej, zamiera�o na d�oniach twarzy i na cisowej lasce Geda�� a� w ko�cu ju� tylko s�abo migota�o. W tym nik�ym �wietle Arren zobaczy�, �e drzwi s� niemal ca�kowicie zamkni�te.

�lepiec czu�, jak pod jego r�k� ska�y przesuwaj� si�, aby si� z��czy�, czu� jak ca�a jego sztuka i moc poddaj� si� i wyczerpuj�. Nagle krzykn��: Nie!�� Wyrwa� si� z uchwytu Arrena. Skoczy� przed siebie, z�apa� Geda w �lepy pot�ny u�cisk, przewr�ci� na ziemi� swym ci�arem i zacz�� dusi�, zacisn�wszy r�ce na gardle.

Arren uni�s� miecz Serriadha i ci�� z ca�ej si�y prosto w pochylony kark pod zmierzwionymi w�osami.

�ywy duch posiada sw� wag� w krainie zmar�ych, a cie� jego miecza�� ostrze. Klinga przeci�a Cobowi kr�gos�up. Trysn�a czarna krew, o�wietlona b�yskiem ostrza.

Lecz nie na wiele zda si� zabijanie zmar�ych, a Cob by� przecie� martwy. Martwy od lat. Ogromna rana zamkn�a si� wch�aniaj�c krew. �lepiec wyprostowa� si� na ca�� wysoko��. Jego twarz wykrzywi� gniew i nienawi��. Wyci�gn�� swe d�ugie r�ce w stron� Arrena, jakby dopiero teraz u�wiadamiaj�c sobie, kto jest jego prawdziwym wrogiem i rywalem.

Tak potworny by� �w widok powstania z martwych po �miertelnym ciosie, �e gniew obrzydzenia wezbra� w Arrenie. Z szale�cz� furi� wzi�wszy zamach, ponownie uderzy� mieczem, wk�adaj�c w ten straszliwy cios ca�� sw� nienawi��. Cob upad� rozp�atan� czaszk� i twarz� zalan� krwi�, Arren ju� by� nad nim, aby uderzy� jeszcze raz zanim rana zdo�a si� zamkn�� i jeszcze raz, i jeszcze, dop�ki go nie zabije�

Obok niego Ged, d�wigaj�c si� na kolana, wym�wi� tylko jedno s�owo.

Na jego d�wi�k Arren wstrzyma� cios, tak jakby r�k� trzymaj�c� miecz, uchwyci�a jaka� inna r�ka. �lepiec, kt�ry w�a�nie si� podnosi�, r�wnie� znieruchomia�. Ged powsta�, zataczaj�c si� z lekka. Gdy tylko stan�� pewnie na nogach, zwr�ci� si� twarz� do urwiska.

��Sta� si� ca�o�ci�!�� rozkaza� czystym g�osem i na skalnych wrotach nakre�li� lask� ognistymi liniami znak: run Agnen, run Ko�ca, kt�ry zamyka drogi i znaczy wieka trumien. Pomi�dzy g�azami nie by�o szczeliny ani pustego miejsca. Drzwi zosta�y zamkni�te.

Ziemia Suchej Krainy zadr�a�a pod ich stopami, a po niezmiennym, pustym niebie przetoczy� si� d�ugi grzmot i zamar� w oddali.

��S�owem, kt�re nie zostanie wypowiedziane do ko�ca czasu, wezwa�em ci�. S�owem, kt�re zosta�o wypowiedziane przy tworzeniu rzeczy, zwalniam ci� teraz. Id�!�� I pochylaj�c si� nad �lepcem, kt�ry kl�cza� skulony, wyszepta� to tajemne s�owo do ucha, zakrytego bia�ymi zmierzwionymi w�osami.

Cob wsta�. Rozejrza� si� powoli wok� siebie widz�cymi ju� oczyma. Spojrza� na Arrena, a potem na Geda. Nie rzek� ani s�owa, tylko przygl�da� si� im mrocznym wzrokiem. Na jego twarzy nie by�o gniewu, nienawi�ci czy smutku. Powoli odwr�ci� si� i odszed� w d� korytem Suchej Rzeki, szybko nikn�c z oczu.

Na twarzy i na lasce Geda nie by�o ju� �wiat�a. W�drowcy stali w ciemno�ciach. Kiedy po chwili Arren podszed� do maga ten uchwyci� jego rami�, aby si� wyprostowa�.

��Sko�czone�� powiedzia�.�� Wszystko sko�czone.

��Sko�czone, m�j drogi panie. Musimy i��.

��Tak, musimy wraca� do domu.

Ged sprawia� wra�enie oszo�omionego i wyczerpanego. Powoli i z trudem szed� za Arrenem, w�r�d ska� i g�az�w, w d� rzecznego koryta. Ch�opiec wci�� by� przy nim. Kiedy �ciany Suchej Rzeki obni�y�y si� i grunt sta� si� mniej stromy, Arren skierowa� si� w stron� drogi, kt�r� tutaj przyszli. By�o to bezkszta�tne zbocze wznosz�ce si� i gin�ce w ciemno�ci. Potem odwr�ci� si� do� plecami.

Mag milcza�. Gdy tylko si� zatrzymali, wyczerpany osun�� si� na kawa� zakrzep�ej lawy, zwiesiwszy g�ow�.

Arren wiedzia�, i� droga kt�r� przyszli, jest dla nich zamkni�ta. Mog� i�� jedynie dalej. Musz� przej�� ca�� drog�. Nawet zbyt daleko�� nie jest wystarczaj�co daleko�� pomy�la�. Spojrza� w g�r�, na czarne nieruchome szczyty, zimne, nieme i straszliwe na tle nieruchomych gwiazd. Jeszcze raz, �w ironiczny, szyderczy i bezlitosny g�os jego woli przem�wi� do niego: Czy zatrzymasz si� w p� drogi, Lebannen?

Podszed� do Geda i przem�wi� bardzo �agodnie:

��Musimy i�� dalej, m�j panie. Ged nie odezwa� si�, lecz powsta�.

��Ty prowadzisz, ch�opcze�� odpar� Ged ochryp�ym szeptem.�� Pom� mi.

Weszli w g�ry po zboczach pokrytych py�em i �u�lem. Arren jak m�g� pomaga� swemu towarzyszowi. Grzbiety i w�wozy zalega�a nieprzenikniona ciemno�� i Arren musia� wymacywa� drog� przed sob�, a to sprawia�o, �e z trudem tylko m�g� dawa� wsparcie Gedowi. Ci�ka by�a to droga. Potykali si� nieustannie. Gdy zbocza sta�y si� bardziej strome i musieli zacz�� wspina� si� i wdrapywa�, sta�a si� jeszcze ci�sza. Chropawe ska�y o ostrych kraw�dziach pali�y d�onie, jak roztopione �elazo. A przecie� by�o zimno. Im wy�ej, tym zimniej. Dotkni�cie ska� stawa�o si� prawdziw� udr�k�.

Pali�y jak roz�arzone w�gle. Ogie� p�on�� we wn�trzu g�r. Lecz powietrze sta�o zimne w niezmiennej ciemno�ci. Nie by�o nic s�ycha�, nie czu�o si� najmniejszego podmuchu wiatru. Ostre kraw�dzie ska� �ama�y si� w d�oniach i spada�y pod stopy. Czarne, pionowe wyst�py i rozpadliny wznosi�y si� przed nimi, a po bokach przepada�y w ciemno�ci. Poni�ej za nimi, pozostawa�o kr�lestwo zmar�ych. Z przodu w g�rze na tle gwiazd, stercza�y skalne szczyty. Na ca�ym obszarze tych czarnych g�r nie porusza�o si� nic�� tylko dwie �miertelne dusze.

Ged ze zm�czenia cz�sto si� potyka�, trac�c r�wnowag�. Jego oddech stawa� si� coraz ci�szy. Otarte o ska�y d�onie tak bardzo bola�y, �e j�cza� w m�ce. S�ysz�c to, Arrenowi �ciska�o si� serce. Usi�owa� podtrzyma� maga, lecz cz�sto droga by�a zbyt w�ska, aby mogli i�� obok siebie. Arren musia� i�� przodem, �eby znale�� oparcie do st�p. W ko�cu na stromym zboczu wybiegaj�cym a� do gwiazd, Ged potkn�� si� i upad� twarz� do ziemi, i ju� si� nie podni�s�.

��M�j panie�� wyszepta� Arren, kl�kaj�c przy nim, a potem wym�wi� jego imi�: Ged.

Mag nie poruszy� si� ani nie odpowiedzia�.

Arren wzi�� go na r�ce i zacz�� nie�� w g�r� stromego stoku. Szczyt ko�czy� si� poziom� p�aszczyzn�, wybiegaj�c� do przodu na niewiadom� odleg�o��. Tam Arren z�o�y� swoje brzemi� i osun�� si� na ziemiꠗ wyczerpany, obola�y i bez cienia nadziei w sercu. To by�o najwy�sze wzniesienie prze��czy, pomi�dzy dwoma czarnymi szczytami, na kt�re z takim trudem si� wspina�. To by� koniec�� nie by�o ju� dalszej drogi. P�aszczyzna ko�czy�a si� stromym urwiskiem. Za nim rozci�ga�a si� bezkresna ciemno��. Tylko ma�e gwiazdy zwisa�y nieruchomo w czarnej otch�ani nieba.

A jednak wytrwa�o�� by�a silniejsza od nadziei. Gdy tylko si�y mu na to pozwoli�y, Arren zacz�� uparcie czo�ga� si� do przodu. Wyjrza� za kraw�d� ciemno�ci. Poni�ej, zupe�nie blisko, zobaczy� pla�� pe�n� ��tego piasku. Bia�e i bursztynowe fale zwija�y si� i roztrzaskiwa�y w bryzgach piany o brzeg. Nad morzem zachodzi�o przes�oni�te z�ot� mg�� s�o�ce.

Arren zawr�ci� ku ciemno�ci. Z ledwo�ci� uni�s� Geda i wl�k� si� z nim, a� do chwili, kiedy nie m�g� ju� i�� dalej. Tu sko�czy�o si� wszystko: pragnienie, b�l, ciemno��, s�oneczne �wiat�o i grzmot morskich fal.

Kiedy Arren si� zbudzi�, szara mg�a skrywa�a morze, wydmy i wzg�rza Selidoru. Cichy grzmot fal to si� przybli�a�, to oddala� we mgle. By� przyp�yw i pla�a sta�a si� o wiele w�sza ni� w�wczas, kiedy tu przybyli po raz pierwszy. Zamieraj�c, spienione j�zyki fal liza�y odrzucon�, lew� r�k� Geda, le��cego twarz� do piasku. Jego ubranie i w�osy by�y mokre. Odzie� Arrena przywiera�a lodowat� skorup� do cia�a. Po martwym ciele Coba nie by�o �ladu. By� mo�e fale wci�gn�y je w g��biny, natomiast, kiedy Arren odwr�ci� g�ow�, ujrza� majacz�ce niewyra�nie we mgle, szare cielsko Orma Embar, podobne do zwalonej wie�y.

Ch�opiec podni�s� si�, dygocz�c z zimna. Ch��d, odr�twienie i przyprawiaj�ca o zawr�t g�owy s�abo�栗 podobna do tej, jaka wywo�uje d�ugie unieruchomienie w ��ku�� ledwie pozwoli�y mu stan��. Zatacza� si� jak pijany. Gdy tylko stan�� na nogach, podszed� do Geda i przeci�gn�� go poza zasi�g fal�� to by�o wszystko, na co si� zdoby�, Ged wyda� mu si� bardzo ci�ki i bardzo zimny. Przeni�s� go co prawda przez granic�, oddzielaj�c� �mier� od �ycia, lecz by� mo�e na pr�no. Przy�o�y� ucho do jego piersi, lecz wstrz�saj�ce magiem dr�enie i szcz�k w�asnych z�b�w�� kt�rego Arren nie m�g� opanowa栗 nie pozwoli�y mu us�ysze�, czy serce towarzysza bije. Powsta� i zacz�� przytupywa�, aby cho� troch� ogrza� stopy. W ko�cu, wlok�c si� jak starzec na dr��cych nogach, odszed�, �eby poszuka� tobo�k�w. Porzucili je przy ma�ym potoku sp�ywaj�cym z pasma wzg�rz, gdy schodzili do chaty z ko�ci. Jednak przede wszystkim chodzi�o mu o strumie�, gdy� nie m�g� my�le� o niczym, pr�cz wody, �wie�ej wody.

Znalaz� go pr�dzej, ni� si� tego spodziewa��� w miejscu, gdzie sp�ywa� na pla�e i zbiega� do morza, wij�c si� i rozga��ziaj�c, jak odlane ze srebra drzewo. Tam Arren przypad� do ziemi. Pi� z twarz� i r�koma zanurzonymi w wodzie, ch�on�c j� ustami i ca�� dusz�. Zaspokoiwszy pragnienie usiad� i w�wczas zobaczy� na przeciwleg�ym brzegu strumienia ogromne cielsko smoka.

G�owa stwora koloru �elaza, pokryta na nozdrzach, gardle i wok� oczu plamami czerwonej rdzy, zwisa�a na wprost ch�opca, niemal nad nim. Pazury wry�y si� g��boko w mi�kki, wilgotny piasek na brzegu strumienia. Tylko z�o�one skrzyd�a, podobne do �agli, by�y cz�ciowo widoczne, za� reszta ciemnego cia�a gin�a we mgle.

Nie porusza� si�. M�g� si� tam czai� ju� od godzin, lat, wielu stuleci. Wygl�da� jak wykuty z �elaza, wyciosany ze ska�y�� jednak oczy, w kt�re ch�opiec nie o�mieli� si� spojrze�, oczy podobne do plam oliwy na wodzie, do ��tego dymu za szk�em, nieprzezroczyste, otch�anne i ��te, obserwowa�y Arrena.

Ten nie mog�c nic zrobi�, wsta�. Je�li smok zechce go zabi�, uczyni to. A je�li nie�� to b�dzie m�g� spr�bowa� pom�c Gedowi, je�eli jeszcze cokolwiek mo�na by�o dla niego zrobi�. Wsta� i zacz�� i�� w g�r� strumyka, szukaj�c tobo�k�w.

Smok nie uczyni� nic. Siedzia� bez ruchu i obserwowa�. Ch�opiec znalaz� baga�, nape�ni� obie sk�rzane butle wod� ze strumienia i brodz�c po piasku, wr�ci� do Geda. Gdy tylko oddali� si� o kilka krok�w od strumienia, smok znikn�� w g�stej mgle.

Arren wla� Gedowi kilka kropel wody w usta, lecz nie m�g� wyrwa� go z omdlenia. Mag le�a� wiotki i zimny, z ci�k� g�ow� wspart� na ramieniu ch�opca. Na poszarza�ej twarzy ostro rysowa� si� nos, ko�ci policzkowe i stare blizny. Nawet jego cia�o wygl�da�o na wychud�e i spalone, jak gdyby uby�o go o po�ow�.

Arren siedzia� na wilgotnym piasku z g�ow� swego towarzysza na kolanach. Mg�a utworzy�a wok� nich mi�kk� kul�, ja�niej�c� nad g�owami. Gdzie� w tej mgle spoczywa� martwy smok Orm Embar, a �ywy smok oczekiwa� przy strumieniu. Po drugiej stronie Selidoru Daleko-patrz�ca, ogo�ocona z zapas�w, le�a�a na jakiej� pla�y. A dalej, na wsch�d, rozci�ga�o si� morze. By� mo�e trzysta mil do najbli�szej wyspy Zachodnich Rubie�y i tysi�c do Wewn�trznego Morza. Daleko. �Tak daleko Selidor��� zwyk�o si� m�wi� na Enlad. Stare opowie�ci i mity, kt�rych tak ch�tnie s�ucha�y dzieci, zaczyna�y si� s�owami: �Tak dawno, jak wieczno�� i tak daleko, jak Selidor �y� ksi��ꅔ.

By� ksi�ciem. Lecz w starych opowie�ciach taki by� pocz�tek, a tutaj wszystko zdawa�o si� by� ko�cem.

Arren jednak nie by� przygn�biony. Bardzo zm�czony i pe�en troski o swego towarzysza, nie czu� najmniejszej goryczy, czy �alu. Po prostu nic wi�cej nie m�g� zrobi�. Wszystko ju� si� dokona�o.

Kiedy odzyska� si�y, pomy�la�, �e za pomoc� w�dek, kt�re mia� w tobo�ku, m�g�by spr�bowa� po�owu ryb z brzegu. Od chwili bowiem, kiedy ugasi� pragnienie zacz�� dr�czy� go g��d�� a z ich zapas�w nie pozosta�o nic, pr�cz kawa�ka suchego chleba. Chcia� zaoszcz�dzi� chleb, gdy� po namoczeniu i zmi�kczeniu go w wodzie, m�g�by nakarmi� nim Geda. Nic wi�cej nie pozosta�o do zrobienia. Nie m�g� dostrzec niczego poza tym.

Ze wszystkich stron otacza�a go mg�a.

Siedz�c tak, skulony we mgle nad Gedem, zacz�� obmacywa� swoje kieszenie, chc�c upewni� si�, czy nie ma w nich czego�, co mog�oby si� przyda�. W kieszeni tuniki wyczu� jaki� twardy przedmiot o ostrych kraw�dziach. Wyci�gn�� go zaintrygowany. By� to ma�y kamyk, czarny, porowaty i twardy. Ju� mia� go odrzuci�, lecz w�wczas poczu� w d�oni jego chropowate i kolczaste kraw�dzie. U�wiadomi� sobie, czym by� ten kamyk�� kawa�kiem ska�y z G�r B�lu. Wpad� do kieszeni wtedy, kiedy wspina� si� lub kiedy pe�z� z Gedem do skraju prze��czy. Trzyma� teraz t� niezmienn�, wieczn� rzecz�� okruch b�lu. Zamkn�� go w d�oni i �cisn��. A potem u�miechn�� si�, smutno a zarazem rado�nie, poznaj�c�� pierwszy raz w �yciu, sam, bez d�wi�ku fanfar i to na skraju �wiata�� smak zwyci�stwa.

Opary mg�y rozsnuwa�y si� i rzed�y. Gdzie� w oddali przedar� si� przez nie b�ysk s�o�ca na otwartym morzu. Wydmy i wzg�rza pojawia�y si� i znika�y, bezbarwne i rozd�te w welonach mg�y. Cia�o Orma Embar ja�nia�o, w padaj�cym na� �wietle s�o�ca�� wspania�e pomimo �mierci.

Drugi smok, jak rze�ba z czarnego �elaza, czeka� skulony�� wci�� w bezruchu�� na drugim brzegu strumienia.

Po po�udniu ostatnie wst�gi mg�y rozwia�y si� w coraz ja�niejszym i cieplejszym s�o�cu. Arren zrzuci� przemoczone ubranie i roz�o�y� je na piasku, aby wysch�o. Jego nago�ci nie os�ania�o nic pr�cz pasa i miecza. Podobnie uczyni� z ubraniem Geda, lecz�� chocia� niezmierny potok uzdrawiaj�cego ciep�a i �wiat�a sp�yn�� na maga�� on wci�� le�a� bez ruchu.

Rozleg� si� d�wi�k, jaki daje pocierany o siebie metal�� zgrzytliwy szept krzy�owanych mieczy. �elazny smok uni�s� si� na zakrzywionych �apach. Przekroczy� strumyk z cichym wizgiem wleczonego po piasku d�ugiego cia�a. Arren zobaczy� pomarszczon� sk�r� w pachwinach ramion i kolczug� �usek na bokach, pokryt� bliznami, pokiereszowan� jak zbroja Erretha-Akbe. Zobaczy� d�ugie po��k�e i st�pione z�by. W tym wszystkim: w pewnych, ci�kich ruchach, w g��bokim, przera�aj�cym spokoju Arren dostrzeg� znak wieku�� niezmierzony czas, lata przepad�y w zapomnieniu. Gdy smok zatrzyma� si� kilka st�p przed miejscem, gdzie le�a� Ged, Arren�� stan�wszy pomi�dzy nimi�� powiedzia� w j�zyku Hardu, jako �e nie zna� Starej Mowy:

��Ty� jest Kalessin?

Smok nie odrzek� ani s�owa, lecz zdawa�o si�, �e si� u�miechn��. Potem, pochylaj�c swoj� ogromn� g�ow� i wysuwaj�c do przodu szyj�, spojrza� na Geda i wym�wi� jego imi�. Przepastny, cho� cichy g�os ni�s� ze sob� zapach ku�ni.

Powt�rzy� imi� znowu, i jeszcze raz, i za trzecim razem Ged otworzy� oczy. Po chwili spr�bowa� usi���, lecz by� zbyt s�aby. Arren ukl�k� przy nim i podtrzyma� go. W�wczas Ged odezwa� si�:

��Kalessin�� i doda� szeptem�� �seiwanissain ar Roke!��� To wyczerpa�o jego si�y. Opar� g�ow� na ramieniu Arrena i zamkn�� oczy.

Smok nie odpowiedzia�. Skuli� si� jak przedtem, bez ruchu. Mg�a znowu zacz�a si� podnosi�, zasnuwaj�c opadaj�ce ku morzu s�o�ce.

Arren ubra� si� i otuli� Geda p�aszczem. Przyp�yw, kt�ry przez ten czas cofn�� si�, wzbiera� znowu. Arren czu�, �e powr�ci�y mu si�y�� pomy�la� wi�c, �e lepiej b�dzie przenie�� swego towarzysza na bardziej suchy grunt na wydmie.

Lecz gdy pochyli� si� nad Gedem, aby go podnie��, smok wysun�� wielk� opancerzon� stop�, niemal go dotykaj�c. Mia�a cztery pazury, a z ty�u ostrog� niczym �apa koguta. By�a to ostroga ze stali, tak d�uga jak ostrze kosy.

���Sobriost��� powiedzia� smok, a jego g�os zabrzmia�, jak styczniowy wiatr w�r�d zamarzni�tych trzcin.

��Zostaw mego pana. Ocali� nas wszystkich�� i czyni�c to straci� sw� moc, a by� mo�e i �ycie. Zostaw go!

Arren m�wi� gwa�townym rozkazuj�cym tonem. Prze�y� ju� zbyt wiele strachu, wiedzia� wi�c, co to znaczy by� ogarni�tym przez niego do reszty. Mia� ju� tego do�� i nie chcia� ba� si� wi�cej. By� z�y na smoka za jego zwierz�c� si��, za ogrom, za t� niesprawiedliw� przewag�. Widzia� �mier�, skosztowa� jej, i �adna gro�ba nie by�a w stanie go powstrzyma�.

Stary Kalessin spogl�da� na niego przenikliwym, strasznym z�otym okiem. Bezmiar czasu wyziera� z g��bi tego oka, zatopiony by� w nim poranek �wiata. Chocia� ch�opiec patrzy� w oczy smokowi, wiedzia�, �e ten spogl�da na niego z oboj�tnym �agodnym rozbawieniem.

��Arw sobriost�� powt�rzy� smok, i jego rdzawe nozdrza rozszerzy�y si� �yskaj�c w g��bi blaskiem przygaszonego ognia.

Arren trzyma� ju� r�k� pod ramionami Geda, kiedy, chc�c go podnie�� zosta� powstrzymany przez ruch Kalessina. Teraz zobaczy�, jak Ged odwraca lekko g�ow� i us�ysza� jego g�os:

��To znaczy: wejd� tu.

Arren zamar� na chwil�. To by�o zupe�ne szale�stwo. Lecz tu� przed sob� ujrza� wielk� szponiast� �ap� ustawion� jak stopie�. Nad ni� zakrzywiony przegub �okcia, a jeszcze wy�ej stercz�ce rami� i wielki w�ze� mi�ni skrzyd�a w miejscu, gdzie ��czy�o si� ono z �opatk�. Cztery stopnie niczym schody. Przed skrzyd�ami i pierwszym wielkim �elaznym kolcem pokrywaj�cej grzbiet kolczugi, w zag��bieniu karku by�o do�� miejsca dla cz�owieka, czy nawet dwojga ludzi. Je�li postradali zmys�y, stracili nadziej� i oddali si� szale�stwu.

��Wejd�!�� powiedzia� Kalessin w J�zyku Tworzenia.

Arren wsta� i pom�g� swojemu towarzyszowi zrobi� to samo. Z uniesion� g�ow�, wspierany r�koma Arrena, Ged wspi�� si� po tych dziwnych stopniach. Obaj usiedli w pokrytym szorstk� �usk� zag��bieniu na karku smoka�� Arren z ty�u, got�w podtrzyma� Geda, gdyby zasz�a potrzeba. Tam gdzie dotykali sk�ry smoka, czuli przenikaj�ce ich ciep�o. Upragniony �ar, podobny do �aru s�o�ca. To �ycie p�on�o ogniem pod �elazn� zbroj�.

Arren zobaczy�, �e na pla�y pozosta�a na wp� zagrzebana w piasku cisowa laska maga. Morze podpe�za�o, aby j� zabra�. Ch�opiec chcia� zej�� po ni�, lecz Ged go zatrzyma�.

��Zostaw. Ca�a moja magia przepad�a przy tym suchym strumieniu, Lebannen. Teraz nie jestem ju� magiem.

Kalessin odwr�ci� g�ow� i spojrza� na nich z ukosa�� w jego oku czai� si� prastary �miech. Czy Kalessin by� samcem, czy samic�, tego nie wiedzia� nikt.

Tak samo nie mo�na by�o zgadn��, co my�li. Powoli skrzyd�a unios�y si� i rozpostar�y. Nie by�y z�ote, jak skrzyd�a Orma Embar, lecz czerwone, ciemnoczerwone, jak rdza, krew, lub jak szkar�atny jedwab z Lorbanery. Smok uni�s� skrzyd�a ostro�nie, �eby nie wysadzi� z siod�a swych male�kich je�d�c�w. Uwa�nie gotowa� do skoku swe pot�ne mi�nie, a� skoczy�, jak kot, w powietrze. Skrzyd�a opad�y wznosz�c ich ponad mg��, kt�ra zasnuwa�a Selidor.

Miarowo zagarniaj�c wieczorne powietrze szkar�atnymi skrzyd�ami, Kalessin wzni�s� si� nad otwarte morze, zawr�ci� na wsch�d i odlecia�.

W upalne dni pe�ni lata widziano wielkiego smoka, jak lecia� nisko nad wysp� Ully, p�niej nad Usidero i na p�noc od Ontuego. Smoki na og� wzbudzaj� przera�enie na zachodnich Rubie�ach, gdzie ludzie znaj� je a� nadto dobrze. Jednak�e, gdy przelatywa� w�a�nie ten potw�r, wie�niacy, kt�rzy wyszli ze swoich kryj�wek, ujrzawszy go m�wili: �Nie wszystkie smoki zgin�y, jak my�leli�my. Mo�e wi�c i nie wszyscy czarodzieje umarli.�

Wspania�y by� to lot. By� mo�e lecia� sam Najstarszy. Nikt nie wiedzia�, gdzie Kalessin opad� na ziemi�. Te odleg�e wyspy pokryte s� bowiem lasami, do kt�rych nikt nie zagl�da i gdzie nawet l�dowanie wielkiego smoka mo�e pozosta� niezauwa�one.

Natomiast na Dziewi��dziesi�ciu wyspach zapanowa� wrzask i tumult. Ludzie uciekali na zach�d, wyprzedzaj�c si� �odziami w�r�d male�kich wysepek, krzycz�c:�� Kry� si�! Kry� si�! Smok z Pendoru z�ama� s�owo! Arcymag zgin�� i smok przyby� aby nas po�re�!

Bez l�dowania, nie spojrzawszy w d� wielki potw�r przelecia� nad wysepkami, miasteczkami i farmami, nie raczywszy buchn�� ogniem dla tego ludzkiego drobiazgu. Przelecia� nad Geath, Serd, nad cie�ninami Wewn�trznego Morza, i znalaz� si� w pobli�u Roke.

Jak m�wi� legendy�� a nie pami�� ludzka�� nigdy �aden smok nie o�mieli� si� przekroczy� widzialnych i niewidzialnych mur�w, kt�re strzeg�y wyspy od wszelkiego niebezpiecze�stwa. Tylko ten jeden nie zawaha� si�. Przelecia� na mocarnych skrzyd�ach nad zachodnim brzegiem Roke, ponad wioskami i polami, do zielonego wzg�rza wznosz�cego si� nad miastem Thwil. Tam w ko�cu obni�y� sw�j lot �agodnie ku ziemi, uni�s� czerwone skrzyd�a, z�o�y� je i przycupn�� na szczycie Pag�rka Roke.

Ch�opcy wybiegli z Wielkiego Domu. Nic nie mog�oby ich zatrzyma�. Lecz pomimo swojej m�odo�ci, biegli wolniej od Mistrz�w i p�niej od nich przybyli na Pag�rek.

Ze swego lasu przyby� ju� tam Mistrz Tkacz, zjawi� si� jasnow�osy, b�yszcz�c w s�o�cu. Wraz z nim nadeszli: Mistrz Zmian, kt�ry powr�ci� dwie noce wcze�niej w postaci wielkiego morskiego rybo�owa znu�onego i z okaleczonymi skrzyd�ami. D�ugo by� uwi�ziony w�asnymi czarami w tym kszta�cie i nie m�g� powr�ci� do swej postaci, dop�ki nie przyby� do lasu, tej nocy, kiedy R�wnowaga zosta�a przywr�cona, a to co strzaskane, zosta�o scalone. Przyby� te� Mistrz Herold, wychudzony i s�aby, gdy� zaledwie dzie� wcze�niej podni�s� si� z ��ka. Obok niego sta� Mistrz Od�wierny. Byli tam wszyscy pozostali Mistrzowie Wyspy M�dro�ci. Widzieli, jak je�d�cy zsiadali, pomagaj�c sobie wzajemnie. Patrzyli, jak rozgl�daj� si� wok� zadziwieni, lecz zadowoleni. Smok przykucn��, nieruchomy jak kamie�, podczas gdy oni zsuwali si� z jego grzbietu i stawali obok. Odwr�ci� na chwil� g�ow�, kiedy Arcymag m�wi� do niego�� i kr�tko mu odpowiedzia�. Ci, kt�rzy przygl�dali si� smokowi, zauwa�yli kos� spojrzenie ��tych �lepi zimne, a zarazem pe�ne szyderstwa. Ci, kt�rzy zrozumieli star� mow� us�yszeli, jak smok powiedzia�: Przynios�em m�odego kr�la do jego kr�lestwa i starego cz�owieka do jego domu.

��Jeszcze troch� dalej, Kalessin�� odpar� Ged.�� Jeszcze nie dotar�em tam, dok�d musz� p�j��.�� Spojrza� w d�, na dachy i wie�e wielkiego Domu b�yszcz�cego w s�o�cu, a po jego twarzy przemkn�� u�miech. Potem odwr�ci� si� do Arrena, kt�ry niepewnie trzyma� si� na nogach, zm�czony d�ug� jazd� i oszo�omiony wszystkim co przeszed�. Na oczach wszystkich obecnych Ged ukl�k� przed ch�opcem na oba kolana i sk�oni� swoj� siw� g�ow�.

Potem wsta� i poca�owa� Arrena w policzek, m�wi�c:�� Kiedy zasi�dziesz na swym tronie w Havnor, m�j panie i drogi przyjacielu, panuj d�ugo i szcz�liwie.

Spojrza� na Mistrz�w, m�odych czarodziei, ch�opc�w i mieszczan zgromadzonych na zboczach i u st�p Pag�rka. Na twarzy mia� spok�j, a w jego oczach by�o co� podobnego do �miechu bij�cego z oczu Kalessina. Odwracaj�c si� od wszystkich Ged wspi�� si� ponownie po ciele smoka, i zaj�� swe miejsce na smoczym karku, pomi�dzy wielkimi grzebieniami skrzyde�. Skrzyd�a unios�y si� z szumem i Kalessin�� Najstarszy�� skoczy� w powietrze. Ogie� i dym strzeli�y z paszczy smoka, a huk gromu i huragan towarzyszy�y uderzeniom jego skrzyde�. Okr��y� wzg�rze i odlecia� na p�nocny wsch�d, w stron� tej cz�ci Ziemiomorza, gdzie wznosi si� g�ra wyspy Gont.

Mistrz Od�wierny z u�miechem powiedzia�:�� Sko�czy� z czynieniem. Wraca do domu.

I patrzyli za smokiem lec�cym pomi�dzy s�o�cem a morzem, dop�ki nie znikn�� im z oczu.

Czyny Geda m�wi�, i� ten, kt�ry by� Arcymagiem, przyby� na koronacj� Kr�la Wszystkich Wysp do Wie�y Miecza wznosz�cej si� w centrum �wiata, na wyspie Havnor. Pie�� opowiada, �e gdy ceremonia koronacji dobieg�a ko�ca i rozpocz�a si� zabawa, opu�ci� on towarzystwo i zszed� sam do portu. Tam na wodzie ko�ysa�a si� ��d��� zniszczona i sponiewierana sztormami i niepogod�. Jej �agiel by� zwini�ty i by�a pusta. Ged przywo�a� ��d� jej imieniem, a ona podp�yn�a do niego. Zeskoczywszy z mola na pok�ad, Ged odwr�ci� si� plecami do l�du i bez pomocy wiatru, �agla czy wios�a, Dalekopatrz�ca ruszy�a. Wynios�a go z portu i przystani na zach�d, mi�dzy wyspy i dalej, na zach�d, na otwarte morze. Nigdy wi�cej ju� o nim nie s�yszano.

Na wyspie Gont opowiadaj� t� histori� inaczej, m�wi�c, �e to m�ody kr�l, Lebannen, przyby� aby zabra� Geda na koronacj�. Nie znalaz� go w porcie Gont, ani w Re Albi. Nikt nie umia� powiedzie� gdzie Ged by�. Wiedziano tylko, �e poszed� do las�w porastaj�cych g�r�. Cz�sto tak odchodzi��� m�wiono�� i nie wraca� przez wiele miesi�cy, nikt nie zna� �cie�ek jego samotno�ci. Niekt�rzy ofiarowywali si� odszuka� go lecz kr�l zabroni� im, m�wi�c�� W�ada wi�kszym ni� moje kr�lestwem�� I zszed� z g�ry, wsiad� na statek i powr�ci� do Havnor, na�o�y� koron� Kr�la Wszystkich Wysp.

Nieprzet�umaczalna gra s��w: dragon�� smok; dragon-fly�� wa�ka.