Wilczy okr�t znajdowa� si� ju� zaledwie o par� godzin drogi od Przyl�dku Schronienia, gdy trafi� na pot�ny sztorm.

Dot�d przez trzy dni �eglowali na p�noc w kierunku Skandii morzem spokojnym jak kacza sadzawka�� co bardzo odpowiada�o Willowi i Evanlyn.

��Nie jest tak �le�� stwierdzi� Will, gdy w�ski okr�t przecina� g�adko fale. Nas�ucha� si� ponurych opowie�ci o tym, jak bardzo choroba morska mo�e da� si� we znaki. Jednak to �agodne ko�ysanie okaza�o si� zupe�nie niegro�ne.

Evanlyn skin�a g�ow�, cho� bez przekonania. Nie mia�a zbyt wielkiego do�wiadczenia w �eglowaniu, ale zdarza�o jej si� p�ywa� ju� statkiem.

��Jest nie�le, o ile nie b�dzie gorzej�� stwierdzi�a. Nie przypad�y jej do gustu zaniepokojone spojrzenia, jakie rzuca� ku p�nocnej stronie Erak, kapitan okr�tu. Ponagla� tak�e wio�larzy �Wilczego wichru�, by podwoili wysi�ki. Do�wiadczony wilk morski wiedzia� bowiem, �e taki z�udny spok�j zwiastuje rych�� zmian� pogody, rzecz jasna�� na gorsze. W oddali, na samym horyzoncie, widzia� ju� tworz�c� si� ciemn� lini� sztormu. Zdawa� sobie spraw�, �e je�li nie zdo�aj� na czas op�yn�� Przyl�dku Schronienia i wyl�dowa�, burza uderzy w nich z ca�� si��. Przez kilka minut dokonywa� oceny odleg�o�ci, por�wnuj�c pr�dko��, z jak� porusza� si� jego okr�t z szybko�ci� p�dz�cych chmur.

��Nie damy rady�� rzek� wreszcie do Svengala. Zast�pca pokiwa� g�ow�.

��Na to wygl�da�� stwierdzi� ze stoickim spokojem.

Erak rozejrza� si� uwa�nie, sprawdzaj�c, czy po pok�adzie nie wala si� jaki� ekwipunek, kt�ry nale�a�oby zabezpieczy�. Jego spojrzenie spocz�o na dwojgu wi�niach, kt�rzy przycupn�li na dziobie.

��Dobrze by�oby przywi�za� tych dwoje do masztu�� poleci�.�� Trzeba te� lepiej umocowa� wios�o sterowe.

Will i Evanlyn zauwa�yli, �e Svengal zmierza w ich stron�, a w r�ce trzyma zw�j konopnej liny.

��O co chodzi?�� zdziwi� si� Will.�� Chyba nie my�l�, �e na pe�nym morzu zechcemy pr�bowa� ucieczki?

Svengal zatrzyma� si� jednak przy maszcie, po czym nagl�cym gestem da� im znak, �eby si� zbli�yli. Je�cy z Araluenu wstali i niepewnym krokiem ruszyli w jego stron�. Will zauwa�y�, �e ko�ysanie okr�tu nieco si� wzmog�o, powia�o te� troch� mocniej. Teraz ju� trudniej mu by�o utrzymywa� r�wnowag� na pok�adzie. Us�ysza� za sob� g�os Evanlyn, kt�ra rzuci�a ca�kiem niegodne damy przekle�stwo, bowiem potkn�a si� i uderzy�a bole�nie w kostk�.

Svengal wydoby� z pochwy szeroki n� i odci�� dwa spore kawa�ki sznura.

��Przywi��cie si� do masztu�� rozkaza�.�� Lada chwila rozp�ta si� istne piek�o, burza nad burze.

��Chcesz powiedzie�, �e wichura mo�e nas zwia� z pok�adu?�� spyta�a Evanlyn z niedowierzaniem. Sven�� gal zauwa�y� k�tem oka, �e Will przywi�za� si� sprawnie do masztu, wykonuj�c porz�dny podw�jny w�ze�. Dziewczyna nie bardzo sobie radzi�a, wi�c Svengal wzi�� od niej lin� i przewi�za� Evanlyn w talii, tak �e po chwili i ona by�a ju� bezpiecznie umocowana.

��Mo�liwe�� odpowiedzia� na jej pytanie.�� Grozi wam raczej, �e fale was z niego zmyj�.

Twarz ch�opca poblad�a.

��Chcesz powiedzie�, �e fale mog� naprawd� wtargn�� na pok�ad?

Svengal obdarzy� go ponurym u�miechem.

��A mog�, mog�. I to jak�� odrzek�, po czym pozostawi� ich samym sobie i ruszy�, by pom�c Erakowi na rufie, gdzie kapitan uwi�zywa� ju� ogromne wios�o.

Will a� zaniem�wi� z wra�enia. Dot�d przypuszcza�, �e taki okr�t unosi si� na grzbietach fal jak mewa. Teraz jednak dowiedzia� si�, �e najprawdopodobniej rozszala�e morze b�dzie przelewa� si� przez jego pok�ad. Je�li tak, to jakim cudem zdo�a utrzyma� si� na powierzchni?

��O Bo�e� co to takiego?�� szepn�a Evanlyn, spogl�daj�c na p�noc. W�ska czarna linia, kt�r� Erak niedawno dostrzeg� na horyzoncie, sta�a si� teraz pot�n� mas� sk��bionych czarnych chmur, odleg�� od nich zaledwie o �wier� kilometra i p�dzi�a ku nim pr�dzej ni� galopuj�cy ko�. Oboje przycupn�li, staraj�c si� obj�� ramionami sosnowy maszt u samej jego podstawy, wpijaj�c si� w niego kurczowo palcami.

A potem s�o�ce znik�o i rozp�ta� si� sztorm.

Ju� samo uderzenie wichru zapar�o Willowi dech w piersiach. Dos�ownie. Z takim wiatrem jeszcze nigdy nie mia� do czynienia. By�a to dzika, nieokie�znana pot�ga �ywio�u, szalej�ca wok� niego, og�uszaj�ca, o�lepiaj�ca i wyduszaj�ca powietrze z p�uc, nie pozwalaj�c przy tym zaczerpn�� tchu; wicher smaga� go i usi�owa� zmusi� do rozlu�nienia uchwytu. Zacisn�� oczy, staraj�c si� odetchn�� cho� troch� g��biej i desperacko trzymaj�c si� masztu. Po�r�d wycia wichury dos�ysza� krzyk Evanlyn i poczu�, �e dziewczyna zaczyna si� od niego oddala�. Chwyci� j� na o�lep za r�k� i przyci�gn�� do siebie.

Pierwsza pot�na fala uderzy�a w dzi�b wilczego okr�tu, a w�wczas jego pok�ad uni�s� si� pod niebezpiecznie stromym k�tem, nast�pnie za� okr�t jakby stan�� na chwil� w miejscu, po czym zacz�� zsuwa� si� w d� i do ty�u! Svengal oraz Erak wykrzykiwali co� do wio�larzy. Ich g�osy porwa� wiatr, ale siedz�cy ty�em do dzioba marynarze zrozumieli. Naparli na wios�a, tak �e drewniane r�koje�ci niemal wygi�y si� od wysi�ku i ruch wsteczny z wolna usta�. Okr�t zacz�� porusza� si� ku g�rze, wspinaj�c si� wy�ej i wy�ej na grzbiet fali, jednak do�� wolno i Will zda� sobie spraw�, �e jeszcze chwila, a zn�w rozpocznie si� ta przera�aj�ca jazda w ty�.

Jednak w�a�nie w tej chwili grzbiet fali prze�ama� si� i run�y na nich z g�ry ca�e tony wody, przygniataj�c okr�t swym ci�arem, ciskaj�c nim i przechylaj�c na praw� burt� tak silnie, i� wydawa�o si�, �e �Wilczy wicher� nie zdo�a si� ju� nigdy wyprostowa�. Will wrzasn�� w zwierz�cym przera�eniu, lecz w nast�pnej chwili jego krzyk st�umi�a lodowata s�ona woda, kt�ra uderzy�a z potworn� si��, wype�niaj�c jego usta i p�uca. Nie zdo�a� utrzyma� si� masztu, fala rzuci�a go na pok�ad i ponios�a ze sob�, dop�ki nie zatrzyma�a go napi�ta lina, a w�wczas woda miota�a nim w t� i we w t�, dop�ki nie przela�a si� ca�a jej masa. Le�a� teraz na deskach pok�adu jak wy�owiona ryba, a okr�t tymczasem powoli odzyskiwa� r�wnowag�. Obok siebie ujrza� Evanlyn. Pope�zli oboje do masztu, by zn�w uchwyci� si� go z ca�ej si�y.

Okr�t tymczasem wyprostowa� si� zupe�nie, ale ju� w nast�pnej chwili jego dzi�b zanurkowa� do przodu, po czym �Wilczy wicher� z osza�amiaj�c� pr�dko�ci� pop�yn�� w d� po drugim zboczu fali, tak �e �o��dki a� podesz�y im do garde�; zn�w krzyczeli w nieopanowanym przera�eniu.

Dzi�b okr�tu wbi� si� w wod�, rozcinaj�c j� z tak� si��, �e rozbryzgi unios�y si� wysoko, by w nast�pnej chwili run�� z g�ry na pok�ad. Jednak nie uderzy�y ich z takim impetem jak nacieraj�ca fala i tym razem oboje zdo�ali utrzyma� si� masztu. Woda si�ga�a im do pasa, ale sp�yn�a szybko i smuk�y wilczy okr�t jakby otrz�sn�� si� z jej ci�aru.

Po�r�d rz�d�w wio�larzy uwijali si� ju� wojowie z drugiej zmiany, wylewaj�c wod� wiadrami. Erak i Svengal, kt�rzy znajdowali si� na najbardziej wystawionej na fale cz�ci pok�adu, tak�e przymocowali si� zawczasu linami po obu stronach sztormowego wios�a sterowego, jakiego u�ywano w podobnych okoliczno�ciach�� by�o ono o po�ow� wi�ksze od zwyk�ych wiose�. Dzi�ki d�u�szemu drzewcu sternik m�g� napiera� z wi�ksz� si��, pomagaj�c w ten spos�b wio�larzom przy skr�cie. Teraz jednak, podczas sztormu, trzeba by�o a� dw�ch ros�ych m�czyzn, by m�c nim poruszy�.

Gdy znale�li si� w dolinie pomi�dzy wodnymi masywami, wiatr nieco zel�a�. Will otar� piek�ce od soli oczy, nast�pnie zacz�� kaszle�, a w ko�cu zwymiotowa� s�on� wod� na pok�ad. Pochwyci� przera�one spojrzenie Evanlyn. Przemkn�o mu przez my�l, �e powinien co� uczyni�, by podnie�� j� na duchu, jednak nie by� w stanie nic powiedzie� ani zrobi�. Po prostu nie mie�ci�o mu si� w g�owie, �eby ten okr�t by� w stanie wytrzyma� cho�by jeszcze jeden nap�r pot�nej fali.

A nast�pna fala w�a�nie nadci�ga�a. By�a jeszcze pot�niejsza od poprzedniej. Odleg�a o kilkaset metr�w, pod��a�a ku nim z rykiem, wznosz�c si� nad nimi, coraz bli�ej. Przewy�sza�a wysoko�ci� mury Zamku Redmont. Will przycisn�� twarz do masztu, widz�c k�tem oka, �e Evanlyn czyni to samo, gdy okr�t zn�w zacz�� wspina� si� mozolnie po wodnej pochy�o�ci.

Wznosili si� tak i wznosili, wdzieraj�c si� po stromi�nie fali; wio�larze napierali z ca�ych si� na drzewca wiose�, usi�uj�c przeciwstawi� si� po��czonym si�om wiatru i morza. Tym razem, zanim nawet fala ich zala�a, Will by� pewien, �e jeszcze chwila i okr�t poniesie kl�sk� w tym starciu, bowiem znowu zacz�� zsuwa� si� do ty�u, ku pewnej zgubie. Jednak w�wczas fala prze�ama�a si� i run�a na nich z ca�� sw� pot�g�. Masa wody zn�w cisn�a nim o pok�ad. Chwyci� si� kurczowo zbawczej liny, ale w tej samej chwili co� silnie uderzy�o go w usta: zda� sobie spraw�, �e by� to �okie� Evanlyn. Woda przela�a si� nad nim z hukiem, potem dzi�b zn�w zanurkowa�, a �Wilczy wicher� z osza�amiaj�c� pr�dko�ci� pop�dzi� w d�, pruj�c wod� niczym l�duj�ca kaczka. Willowi nie starczy�o ju� si�, by krzycze�. J�kn�� tylko i podczo�ga� si� z powrotem do masztu. Popatrzy� na Evanlyn i potrz�sn�� g�ow�. By� przekonany, �e czego� takiego �adnym sposobem nie zdo�aj� przetrwa�. W jej oczach dostrzeg� takie samo bezmierne przera�enie.

Podczas gdy okr�t p�dzi� w d�, znajduj�cy si� na rufie Erak i Svengal trzymali z ca�ych si� drzewce wios�a; strugi wody wznosi�y si� wysoko po obu bokach, a ca�y okr�t a� dr�a� od napr�e�. Zako�ysa� si�, otrz�sn�� i zn�w odzyska� r�wnowag�.

��Nie�le si� spisuje!�� krzykn�� Svengal. Erak przytakn�� ruchem g�owy, ale min� mia� nieweso��. Cho� Will i Evanlyn prze�ywali sztorm, jakby nadchodzi�y ich ostatnie chwile, wilcze okr�ty dostosowane by�y do �eglugi nawet w tak skrajnych warunkach. Jednak tak�e i one mia�y swoje ograniczenia, tote� Erak wiedzia� doskonale, �e je�li nie zmieni taktyki, nikt ze znajduj�cych si� na pok�adzie nie ujdzie z �yciem.

��Tym razem ma�o brakowa�o�� odpar� ponuro. Jedynie dzi�ki rozpaczliwemu wysi�kowi wio�larzy, kt�rzy zdo�ali przeprowadzi� okr�t przez grzbiet fali, nie zsun�� si� on ty�em w wodn� przepa��.

��Musimy zawr�ci� i pozwoli�, �eby sztorm nas ni�s��� stwierdzi�, a Svengal skin�� g�ow�, wpatruj�c si� przed siebie i mru��c oczy od wiatru oraz kropelek s�onej wody.�� Po nast�pnej fali, do dzie�a!�� zakomenderowa� dow�dca.

Kolejna fala by�a troch� mniejsza od kolosa, kt�ry o ma�o ich nie zmia�d�y�, ale i tak okaza�a si� gigantyczna. Obaj Skandianie zn�w pochwycili z ca�ych si� drzewce wios�a sterowego.

��Napiera�, do wszystkich diab��w! Mocniej!�� wrzeszcza� Erak na wio�larzy, gdy nadszed� kolejny wodny wa�, a �Wilczy wicher� po raz trzeci rozpocz�� niebezpieczn�, mordercz� wspinaczk�.

��O, nie! Prosz�, niech to si� ju� sko�czy�� j�kn�� g�ucho Will, gdy pok�ad zn�w si� uni�s�. Niedaj�ce si� opanowa� przera�enie wyczerpywa�o niczym ogromny fizyczny wysi�ek. Marzy� ju� tylko, �eby by�o po wszystkim. Je�li nie da si� inaczej, trudno, niech okr�t zatonie. Mniejsza o wszystko inne. Tylko niech to si� ju� wreszcie sko�czy. Byle tylko uwolni� si� od tego przyt�aczaj�cego l�ku. Opodal s�ysza� Evanlyn, kt�ra szlocha�a ze strachu. Otoczy� j� ramieniem, ale nic wi�cej nie by� w stanie zrobi�, �eby doda� jej otuchy.

Wznosili si� i wznosili, a� rozleg� si� znajomy ju� ryk prze�amuj�cego si� grzbietu fali, po czym jeszcze raz zala�a ich woda, by sp�yn��, nim kad�ub okr�tu opadnie z hukiem na drugie zbocze fali, p�dz�c w d�. Will chcia� krzykn��, ale ze �ci�ni�tego gard�a ch�opca wydoby� si� tylko jaki� nieartyku�owany, cichy odg�os.

�Wilczy wicher� po raz trzeci znalaz� si� w dolinie u st�p fali. Erak zacz�� wykrzykiwa� rozkazy. Musieli zd��y� przed najsilniejszym porywem wiatru i przed nadej�ciem kolejnej fali; w ci�gu tych rozpaczliwie kr�tkich chwil musieli wykona� zwrot.

��Na sterburt�!�� rykn��, pokazuj�c jednocze�nie kierunek r�k� na wypadek, gdyby jego g�os nie dotar� do wio�larzy siedz�cych na przodzie okr�tu, cho� trudno by�o sobie wyobrazi�, �eby kto� m�g� go nie dos�ysze�.

Wio�larze zaparli si� stopami o drewniane �awy. Pi�ra wiose� unios�y si�; ci, kt�rzy znajdowali si� na ster�� burcie, czyli po prawej stronie, przyci�gn�li drzewca jak najdalej w ty�, przygotowuj�c si� do wios�owania w odwrotnym ni� dot�d kierunku; �eglarze siedz�cy na bak�� burcie przeciwnie, pchn�li je przed siebie. Gdy pok�ad okr�tu wyr�wna� si�, Erak wrzasn�� na ca�e gard�o:

��Teraz!

Wios�a zanurzy�y si� w morzu, za�oga jednej burty wios�owa�a w prz�d, drugiej w ty�, a Erak i Svengal napierali z ca�ej si�y na wios�o sterowe. D�ugi, w�ski okr�t odwr�ci� si� zwinnie, niemal w miejscu, wystawiaj�c ruf� na uderzenie morza i wiatru.

��Teraz wszyscy razem, ci�gn��!�� rykn�� zn�w Erak, a wio�larzom nie trzeba by�o tego dwa razy powtarza�. Doskonale zdawali sobie spraw�, �e od tego wysi�ku zale�y ich los, w przeciwnym wypadku masy wody po prostu ich poch�on�. Erak rzuci� przelotnie okiem na dw�jk� aralue�skich je�c�w czepiaj�cych si� desperacko masztu i w nast�pnej chwili zapomnia� o nich, skupiaj�c ca�� uwag� na ruchach okr�tu oraz pilnuj�c, by przez ca�y czas by� ustawiony idealnie ty�em do wiatru. Najmniejszy b��d grozi� odpadni�ciem w bok i przewr�ceniem, co oznacza�oby nieuchronny koniec. Z wiatrem p�yn�o si� �atwiej, ale nie m�g� pozwoli� sobie na jedn� chwil� nieuwagi.

Z punktu widzenia Willa i Evanlyn okr�t nadal wznosi� si� i opada� w przera�aj�cym tempie, pokonuj�c r�nice wysoko�ci si�gaj�ce dobrych pi�tnastu metr�w. Jednak teraz nie by�o a� tak trudno nad nim zapanowa�, gdy� okr�t da� si� nie�� szalej�cym �ywio�om, miast podejmowa� z nimi beznadziejn� walk�. Co prawda, wci�� w regularnych odst�pach uderza�y w nich masy wody i obryzgiwa�a s�ona piana, ale przynajmniej �Wilczy wicher� ju� nie cofa� si� ku zgubie w wodnej przepa�ci. Przekonawszy si�, �e okr�t radzi sobie z kolejnymi wodnymi masywami przep�ywaj�cymi pod nim i wok� niego, w duszy Willa za�wita� cie� nadziei: by� mo�e mieli jednak nik�� szans� na prze�ycie.

By� mo�e. Jednak z nadej�ciem ka�dej zalewaj�cej ich fali czu� ten sam chwytaj�cy za trzewia, obezw�adniaj�cy l�k. Za ka�dym razem zdawa�o mu si�, �e w�a�nie ta fala mo�e by� ostatni�. Obj�� Evanlyn obiema r�kami, poczu�, �e i jej ramiona chwytaj� go, lodowaty policzek dotkn�� jego twarzy. Jedyn� pociech� dla ka�dego z nich by�a obecno�� drugiego. Evanlyn a� skomla�a ze strachu i Will z niejakim zaskoczeniem zda� sobie spraw�, �e robi dok�adnie to samo�� mruczy pod nosem jakie� bezsensowne s�owa, wzywa Halta, wo�a Wyrwija� kogokolwiek, kto m�g�by go wys�ucha� i mu dopom�c. Jednak gdy fala po fali przewala�y si�, a �Wilczy wicher� by� wci�� ca�y, obezw�adniaj�ca groza ust�powa�a miejsca nerwowemu wycie�czeniu. W ko�cu zdo�a� usn��.

Jeszcze przez siedem dni okr�t p�yn�� wraz z burz� na po�udnie, opuszczaj�c Morze W�skie, by znale�� si� w ko�cu na obrze�ach Oceanu Bezmiernego. Will i Evanlyn le�eli skuleni u st�p masztu: przemoczeni, wycie�czeni i przemarzni�ci do szpiku ko�ci. L�k przed mog�c� nast�pi� w ka�dej chwili katastrof� nie opu�ci� ich, lecz stopniowo powr�ci�a wiara w mo�liwo�� prze�ycia.

�smego dnia zza chmur wy�oni�o si� s�o�ce, za�wieci�o blado i przez mg��. Gwa�towne ko�ysanie usta�o, okr�t zn�w sun�� g�adko po powierzchni.

�miertelnie znu�ony Erak, kt�rego broda oraz w�osy bia�e by�y od soli, przesun�� pot�ne drzewce steru. Okr�t zatoczy� �agodny �uk, na powr�t kieruj�c si� w p�nocn� stron�.

��P�yniemy do Przyl�dku Schronienia�� oznajmi� za�odze.

Halt sta� bez ruchu, niewidoczny na tle pnia pot�nego d�bu, spogl�daj�c, jak bandyci wybiegaj� z le�nego g�szczu i otaczaj� karet�.

Zwiadowca by� ca�kowicie ods�oni�ty, ale nikt go nie widzia�. Cz�ciowo dlatego, �e rabusie zaj�ci byli swymi ofiarami�� bogatym kupcem i jego ma��onk�. Ci za� mieli co innego na g�owie ni� rozgl�da� si� dooko�a, gdy po�rodku polany ich pow�z otoczy�a zgraja uzbrojonych bandyt�w.

Pozostawa� niezauwa�ony dzi�ki ochronnym barwom p�aszcza i kaptura rzucaj�cego cie� na jego twarz, a nade wszystko dlatego, �e sta� w absolutnym bezruchu. Jak wszyscy zwiadowcy, Halt posiad� sekret wtapiania si� w otoczenie i nie spos�b by�o go dostrzec, nawet gdy kto� patrzy� prosto na niego.

�Uwierz, �e jeste� niewidzialny, a nikt ci� nie zobaczy��� g�osi�o powiedzenie zwiadowc�w.

Spomi�dzy drzew wy�oni�a si� barczysta posta� w czerni. Oczy Halta zw�zi�y si� na kr�tk� chwil�, a potem zwiadowca westchn�� bezg�o�nie. Jeszcze jeden fa�szywy trop�� pomy�la�.

M�czyzna by� odrobin� podobny do Foldara, czyli cz�owieka, kt�rego Halt �ciga� od zako�czenia wojny z Morgarathem. Foldar by� jednym z renegat�w, kt�rzy przy��czyli si� do Morgaratha, i jego zaufanym zast�pc�. Gdy zbuntowany mo�now�adca pad� w boju, a jego armia cz�ekopodobnych, okrutnych wargal�w posz�a w rozsypk�, on zdo�a� umkn��.

Jednak Foldar nie by� bynajmniej bezrozumn� besti�. Przeciwnie, zalicza� si� do istot ludzkich szczeg�lnie przebieg�ych i wyrachowanych�� a przy tym ca�kowicie i doszcz�tnie przesi�kni�tych z�em. Wywodzi� si� z aralue�skiego rodu szlacheckiego i ju� jako m�odzieniec zamordowa� oboje rodzic�w, a to z powodu sporu o pewnego wierzchowca. Uciek� przed wymiarem sprawiedliwo�ci w G�ry Deszczu i Nocy, gdzie Morgarath rozpozna� w nim bratni� dusz� i przyj�� do swego grona. Teraz by� ostatnim pozosta�ym przy �yciu zausznikiem z�owrogiego w�adcy, tote� pojmanie go i os�dzenie sta�o si� najwa�niejszym zadaniem, jakie kr�l Duncan wyznaczy� swym wojskom.

K�opot polega� jednak na tym, �e nagle, jak grzyby po deszczu, zacz�li si� pojawia� rozmaitego autoramentu z�oczy�cy udaj�cy Foldara. Najcz�ciej byli to zwykli bandyci, tacy jak ten. Pos�ugiwali si� wywo�uj�cym groz� imieniem i korzystali ze z�owrogiej reputacji by�ego zausznika Morgaratha. Dzi�ki temu budzili l�k u swych ofiar i zyskiwali pos�uch po�r�d sobie podobnych. Gdy tylko pojawia� si� kt�ry� z nich, Halt i inni zwiadowcy musieli traci� czas na ich tropienie. Czu�, jak z wolna rozpala si� w nim gniew na my�l, �e musi trwoni� si�y na wy�apywanie tych uci��liwych, ale w gruncie rzeczy drobnych z�odziejaszk�w. Halt mia� bowiem wa�niejsze sprawy do za�atwienia. Z�o�y� obietnic� i zamierza� jej dotrzyma�, tymczasem tacy n�dznicy skutecznie mu to uniemo�liwiali.

Rzekomy Foldar zatrzyma� ju� karoc�. Czarny p�aszcz z wysokim ko�nierzem przypomina� nawet ulubiony str�j Foldara. Tyle �e prawdziwy Foldar zalicza� si� do wyj�tkowych elegant�w, tote� nosi� p�aszcz z nieskazitelnie czarnego aksamitu i jedwabiu, tymczasem ten tutaj mia� na sobie zwyk�e we�niane okrycie, kiepsko ufarbowane i w dodatku pokryte �atami w wielu miejscach. Ko�nierz wykonany by� z nieudolnie ubarwionej sk�ry.

Nie lepiej prezentowa�o si� nakrycie g�owy nale��ce do herszta, by�o wymi�te i zniszczone, a przyozdabiaj�ce je pi�ro czarnego �ab�dzia zgi�te w po�owie; prawdopodobnie usiad� na nim jaki� nieuwa�ny bandyta. Zb�jca odezwa� si�, usi�uj�c na�ladowa� sarkastyczny spos�b wys�awiania si� Foldara, ale zarazem s�ycha� by�o, �e nie zdo�a� si� wyzby� prostackiego, wiejskiego akcentu i robi� b��dy gramatyczne.

��Zechciejcie wysi��� z powozu, dobry panie i ty, �askawa damo�� rzek�, sk�adaj�c niezdarny pok�on. I nie l�kaj si�, szanowna jejmo��, bowiem szlachetny Foldar nigdy nie zrobi�by krzywdy takiej �licznotce�� rzek� i wyda� z siebie co�, co zapewne mia�o by� �miechem z�owieszczym i pe�nym ironii, a zabrzmia�o niczym kurze gdakanie.

��askawej damie� daleko by�o do �licznotki. By�a to jejmo�� w �rednim wieku, oty�a i nader pospolita�� pomy�la� Halt, u�miechaj�c si� ponuro�� ale to jeszcze nie pow�d do takiego traktowania. Kobieta cofn�a si� w g��b powozu, krzycz�c ze strachu na widok czarnej sylwetki napastnika. �Foldar� podszed� bli�ej, teraz ju� nie bawi� si� w pi�kne s��wka:

��Jazda, paniusiu, wysiada�!�� wrzasn��.�� Bo jak nie, utn� twojemu m�ulkowi uszy!

Jego prawa d�o� spocz�a na r�koje�ci d�ugiego pugina�u przytroczonego do pasa. Niewiasta zn�w krzykn�a i usi�owa�a zaszy� si� we wn�trzu karocy, a tymczasem jej m��, nie mniej przera�ony i widocznie przywi�zany do swych uszu, pr�bowa� j� popchn�� w stron� drzwiczek.

��Dosy� tego�� uzna� Halt. Upewni� si�, �e nikt nie spogl�da w jego stron�, na�o�y� strza�� na ci�ciw�, naci�gn�� �uk i podczas tego samego p�ynnego ruchu wycelowa� i wypu�ci� strza��.

�Foldar�, kt�ry tak naprawd� nazywa� si� Rupert Gubblestone, poczu�, �e co� �wisn�o tu� przed jego nosem i w tej samej chwili poczu� pot�ne szarpni�cie za podniesiony ko�nierz p�aszcza. Strza�a przygwo�dzi�a go do �ciany karocy. Szarpn�� si�, straci� r�wnowag�, ale nie upad�, bo za szyj� podtrzyma� go w�asny ko�nierz, kt�ry teraz zacz�� go d�awi�.

Pozostali bandyci odwr�cili si� w stron�, z kt�rej nadlecia�a strza�a, a Halt post�pi� krok na bok od drzewa. Jednak zdumionym rabusiom wyda�o si�, �e wyszed� z pnia pot�nego d�bu.

��Jestem kr�lewskim zwiadowc�!�� zawo�a�.�� Rzu�cie bro�.

By�o ich dziesi�ciu, wszyscy uzbrojeni. Jednak ani jednemu z nich nie przysz�o do g�owy, �e mogliby nie pos�ucha� rozkazu. No�e, miecze i maczugi upad�y na ziemi�. Przecie� dopiero co na w�asne oczy widzieli jedn� z czarodziejskich sztuk zwiadowc�w: oto z�owroga posta� pojawi�a si� znik�d, wysz�a z pnia �ywego drzewa. Nawet teraz dziwny p�aszcz zwiadowcy zlewa� si� z otoczeniem, tak �e trudno by�o skupi� na nim wzrok. Je�li kto� przypadkiem nie wierzy� w czary, istnia� te� ca�kiem namacalny pow�d, by si� podda栗 pot�ny, d�ugi �uk, gotowy ju� by� do oddania kolejnego strza�u.

��Wszyscy na ziemi�, brzuchami do do�u! Ale ju�!�� jego g�os zabrzmia� jak chla�ni�cie biczem.

Rabusie rzucili si�, by wykona� rozkaz.

��Nie, ty nie!�� Halt wskaza� palcem na m�odego ch�opaka o brudnej twarzy. W�a�ciwie by� to dzieciak, nie m�g� mie� wi�cej ni� pi�tna�cie lat.�� Ty pozdejmuj im pasy i zwi�� r�ce na plecach.

Przera�ony ch�opak kilka razy skin�� skwapliwie g�ow� i pochyli� si� nad jednym ze swych le��cych plackiem na ziemi towarzyszy. Zamar�, s�ysz�c zn�w g�os Halta:

��Tylko porz�dnie!�� zawo�a� zwiadowca.�� Je�eli zobacz� jeden lu�ny w�ze���� Halt zawaha� si� na u�amek sekundy, by dobra� stosown� gro�bꠗ �zamkn� ci� w pniu tego d�bu.

To powinno wystarczy栗 pomy�la� zwiadowca. Wiedzia� doskonale, jakie wra�enie wywar� na tych niedouczonych prostakach, pojawiaj�c si� niespodziewanie i�� na poz�r�� znik�d. Stosowa� ju� t� sztuczk� wiele razy. Widz�c, jak nieszcz�sny ch�opak poblad� ze strachu, zrozumia�, �e poskutkowa�a i tym razem. M�g� wi�c spokojnie zaj�� si� Gubblestone�em, kt�ry szarpa� si� rozpaczliwie z dusz�cym go coraz bardziej rzemieniem. Zb�jca poczerwienia� na twarzy, a oczy zacz�y wychodzi� mu na wierzch.

Wytrzeszczy� je jeszcze bardziej, kiedy Halt doby� z pochwy ci�k� saks�.

��Spokojnie, spokojnie�� rzuci� zirytowany zwiadowca.

Szybkim ruchem przeci�� rzemie� i Gubblestone run�� jak d�ugi na ziemi�. Nawet nie pr�bowa� wsta�, by nie znale�� si� w zasi�gu l�ni�cego ostrza. Halt rzuci� okiem w stron� pasa�er�w karocy. Na ich twarzach malowa�a si� ulga i zaskoczenie.

��My�l�, �e mo�ecie rusza� w drogꠗ poinformowa� ich niedba�ym tonem.�� Ci g�upcy nie b�d� ju� was niepokoi�.

Kupiec, kt�remu wstyd by�o na my�l o tym, jak pr�bowa� wypchn�� �on� z powozu, usi�owa� gadanin� pokry� zmieszanie:

��Zwiadowco, oni zas�uguj� na to, by ich powiesi�! Powiesi�, dobrze m�wi�! Wystraszyli moj� biedn� �on�, a nawet zagrozili mojej osobie!

Halt przygl�da� mu si� beznami�tnie, czekaj�c, a� sko�czy.

��Dopu�cili si� czego� znacznie gorszego�� oznajmi�.�� Straci�em przez nich czas.

Gdy okr�t okr��y� przyl�dek i znalaz� si� w zatoce, wiatr usta�. T� naturaln� przysta� os�ania�y wysokie ska�y powstrzymuj�ce wicher. Woda by�a tu spokojna, a jej powierzchni� zaburza� tylko ulotny �lad, jaki pozostawia� za sob� �Wilczy wicher�.

��To ju� Skandia?�� spyta�a Evanlyn.

Will nie mia� poj�cia, co ma jej odpowiedzie�. Je�li rzeczywi�cie dotarli ju� do tej krainy, to wygl�da�a ona ca�kiem inaczej, ni� si� tego spodziewa�. Na brzegu wznosi�y si� tylko dwie drewniane chaty; miasta ani �ladu, poza tym w zasi�gu wzroku nie by�o wida� �ywej duszy.

��Wygl�da do�� niepozornie, nie uwa�asz?

Svengal, kt�ry zwija� lin�, za�mia� si� g�o�no.

��Jaka tam Skandia�� prychn��.�� Jeste�my dopiero w po�owie drogi. To jest Skorghijl.

Widz�c ich zdumione spojrzenia, wyja�ni�:

��Teraz do Skandii nie da si� dop�yn��. Ta przekl�ta burza na W�skim Morzu spowodowa�a takie op�nienie, �e nie uda�o nam si� dop�yn�� do celu przed letnimi sztormami. Tutaj odczekamy, dop�ki si� nie wyszalej�. Po to w�a�nie wzniesiono te chaty.

Will popatrzy� z pow�tpieniem na zbudowane z bali domy. Sprawia�y wra�enie prymitywnych i niego�cinnych.

��Jak d�ugo to potrwa?�� spyta�. Svengal skrzywi� si�.

��Mo�e sze�� tygodni, mo�e dwa miesi�ce. Kto wie?

Odwr�ci� si� i zostawiaj�c ich samych, odszed�, zarzuciwszy na rami� k��b liny. Spogl�dali ku zbli�aj�cemu si� wybrze�u.

Wyspa Skorghijl sprawia�a niego�cinne wra�enie. Granitowe urwisko opada�o niemal do samej w�skiej pla�y, przy kt�rej wznosi�y si� wyblak�e od s�o�ca i pobiela�e od soli domostwa. Jak okiem si�gn�� nie wida� by�o ani jednego drzewa, ani nawet �d�b�a trawy. Szczyty klif�w pokrywa� �nieg i l�d. Pr�cz tych bia�ych plam wszystko wok� by�o szare�� pi�trz�ce si� kamienie oraz nieco ciemniejsze granitowe ska�y. Ca�kiem jakby czczeni przez Skandian bogowie pozbawili ten nieprzychylny zak�tek wszelkich barw.

Wio�larze, kt�rzy nie musieli ju� si� zmaga� z przeciwnym wiatrem i falami, zwolnili tempo. Okr�t sun�� przez zatok� w stron� kamienistej pla�y. Siedz�cy przy sterze Erak prowadzi� go pewn� r�k�, a� wreszcie st�pka zaszura�a o dno; wilczy okr�t znieruchomia� po raz pierwszy od wielu dni.

Will i Evanlyn stali niepewnie na pok�adzie, zaskoczeni tym, �e ko�ysanie, do kt�rego zd��yli ju� przywykn��, nagle usta�o.

Wci�gane wios�a zadudni�y o pok�ad. Erak uwi�za� drzewce wios�a sterowego grubym rzemieniem, by nie porusza�o si� wraz z falami. Spojrza� w stron� je�c�w.

��Mo�ecie wyj�� na brzeg, je�li macie ochotꠗ rzuci�. Nie musia� ich kr�powa� ani wyznacza� stra�nik�w, kt�rzy by ich pilnowali. �rednica Skorghijl w najszerszym miejscu si�ga�a zaledwie dw�ch kilometr�w. Poza naturaln� przystani�, w kt�rej si� znale�li i dzi�ki kt�rej miejsce to sta�o si� schronieniem przed letnimi huraganami, wybrze�e opada�o prosto do morza skalnymi urwiskami.

Will i Evanlyn przeszli na dzi�b okr�tu, mijaj�c po drodze �eglarzy zaj�tych wydobywaniem spod pok�adu bary�ek z wod� oraz piwem i work�w z suchym prowiantem. Will przerzuci� ci�ar cia�a przez nadburcie, zawis� przez chwil� na r�kach i opad� na kamienisty brzeg. Jako �e okr�t si�� rozp�du wysun�� si� na pla��, by�o to do�� wysoko. Odwr�ci� si�, by pom�c Evanlyn, ale dziewczyna wyl�dowa�a ju� na ziemi obok niego.

Nie byli w stanie post�pi� ani kroku dalej.

��O Bo�e�� j�kn�a cicho Evanlyn, czuj�c jak sta�y l�d pod jej nogami chwieje si� i ko�ysze. Straci�a r�wnowag� i przykl�k�a na jedno kolano.

Will miewa� si� niewiele lepiej. Teraz, gdy sko�czy�o si� bezustanne ko�ysanie, mia� wra�enie, �e to ziemia faluje pod jego stopami. Opar� si� r�k� o belki poszycia okr�tu, �eby nie upa��.

��Co si� dzieje?�� spyta�. Popatrzy� pod nogi, ale ujrza� tylko nieruchome kamyki p�askiej pla�y. Zacz�o mu si� zbiera� na md�o�ci.

��Uwa�a� tam, na dole!�� krzykn�� kto� nad nimi i w tej samej chwili z g�uchym �omotem tu� obok nich wyl�dowa� w�r pe�en suszonej wo�owiny. Will zatoczy� si� i podni�s� g�ow�. Napotka� wzrok jednego z marynarzy, kt�ry u�miecha� si� od ucha do ucha, wyra�nie rozbawiony.

��Kr�ci si� we �bie, co?�� zauwa�y� wilk morski nie bez cienia sympatii w g�osie.�� To minie, za par� godzin wszystko b�dzie dobrze.

Willowi rzeczywi�cie pot�nie kr�ci�o si� w g�owie. Evanlyn zdo�a�a jako� wsta�. Wci�� zatacza�a si�, ale przynajmniej nie m�czy�y jej md�o�ci, kt�re doskwiera�y m�odemu zwiadowcy. Wzi�a go za r�k�.

��Chod��� powiedzia�a.�� Przed tamt� chat� jest �awa, jak posiedzimy, to mo�e nam przejdzie.

Chwiej�c si� jak pijani, dotarli z trudem do drewnianej �awy i sto�u przy jednej z chat.

Will opad� na ni� ci�ko i podpar� g�ow� r�kami. St�kn�� niewyra�nie, czuj�c kolejn� fal� md�o�ci. Evanlyn czu�a si� ciut lepiej. Poklepa�a go po ramieniu.

��Sk�d to si� bierze?�� spyta�a s�abym g�osem.

��Tak bywa, kiedy sp�dzi�o si� nieco czasu na pok�adzie�� wyja�ni� jej Erak, kt�ry w�a�nie do nich podszed�. Ugina� si� pod ci�arem worka z prowiantem; zrzuci� go na ziemi� przy drzwiach chaty i odsapn�� z ulg�.

��Jako� tak si� dzieje�� m�wi� dalej�� �e nogi musz� odzwyczai� si� od ko�ysania. Nikt nie wie, dlaczego. Minie kilka godzin i poczujesz si� lepiej.

��Nie wierz�, �ebym jeszcze kiedy� poczu� si� dobrze�� j�kn�� chrapliwie Will.

��Nic ci nie b�dzie, zobaczysz�� zapewni� go Erak.

��Lepiej rozpal ogie� poleci� szorstko. Wskaza� kciukiem osmalony kr�g kamieni znajduj�cy si� kilka metr�w od najbli�szej chaty.�� Poczujesz si� lepiej, jak zjesz co� ciep�ego.

Na wzmiank� o posi�ku Will zn�w j�kn��. Wsta� jednak chwiejnie z �awy i wzi�� od Eraka hubk� oraz krzesiwo. Podeszli z Evanlyn do miejsca przeznaczonego na ognisko. Obok wznosi�a si� sterta drew wy�owionych z wody przez poprzednich u�ytkownik�w tego miejsca. Bierwiona by�y suche dzi�ki s�o�cu i morskiej soli. Niekt�re z nich okaza�y si� na tyle cienkie, �e da�o je si� �ama� go�ymi r�kami. Will zacz�� ustawia� szczapy w piramidk� po�rodku kamiennego kr�gu.

Evanlyn zaj�a si� zbieraniem gar�ci mchu na podpa�k�. Ju� po paru minutach p�on�� ma�y ogieniek, j�zyki p�omieni liza�y �apczywie wi�ksze kawa�ki drewna, kt�re ch�opak i dziewczyna dok�adali teraz do ogniska.

��Jak za dawnych, dobrych czas�w�� stwierdzi�a p�g�osem Evanlyn, lekko si� u�miechaj�c. Na to wspomnienie rozja�ni�a si� r�wnie� twarz Willa. Doskonale pami�ta� p�on�cy most Morgaratha, p�omienie po�eraj�ce �apczywie nas�czone smo�� liny i suche sosnowe belki. Westchn�� ci�ko. Gdyby trzeba by�o, zrobi�by to jeszcze raz, bez wahania. �a�owa� jednak, �e wci�gn�� we wszystko Evanlyn. Gdyby m�g� cofn�� czas i zrobi� co�, �eby nie pojmali jej razem z nim�

A jednocze�nie, cho� ubolewa� nad tym, co si� sta�o, jej obecno�� stanowi�a jedyn� pociech� w beznadziejnej sytuacji i, troch� wbrew sobie, cieszy� si�, �e dziewczyna jest przy nim. Pr�cz tej przyja�ni nie pozosta�o mu ju� nic.

Zawstydzi� si� swych my�li, ale nic nie mog�o zmieni� faktu, �e gdyby nie ona, po prostu nie chcia�oby mu si� d�u�ej �y�. Wyci�gn�� d�o� i dotkn�� jej r�ki. Spojrza�a na niego, tym razem to on u�miechn�� si� pierwszy.

��Zrobi�aby� to jeszcze raz?�� spyta�.�� Wiesz, mam na my�li most i tak dalej.

Zastanowi�a si� powa�nie kr�tk� chwil�, a potem odpowiedzia�a:

��Bez wahania. A ty?

Skin�� g�ow�. Potem za� westchn�� zn�w, my�l�c o tym, co pozostawili za sob�.

Erak, kt�ry przygl�da� im si� dyskretnie z pewnej odleg�o�ci, mrukn�� pod nosem z aprobat�. Ka�demu z tych dwojga przyda si� przyjaciel�� pomy�la�. Gdy dotr� do Hallasholm i znajd� si� na dworze Ragnaka, czeka ich nie�atwe �ycie. Zostan� sprzedani jako niewolnicy, a to oznacza�o ci�k� fizyczn� prac�, bez wytchnienia i nadziei na uwolnienie. Kto�, kto haruje od �witu do nocy, dzie� po dniu, miesi�c za miesi�cem, rok za rokiem�� potrzebuje przyjaznej duszy. Chyba �e kr�l Araluenu zap�aci za nich okup.

Trudno by�oby powiedzie�, �e Erak tak naprawd� polubi� tych dwoje. Jednak zyskali jego szacunek. Skandianie byli wojownikami z krwi i ko�ci, ceni�cymi nade wszystko zr�czno�� oraz odwag� okazywan� w bitwie, a z pewno�ci� ani Willowi, ani Evanlyn nie brakowa�o �mia�o�ci, skoro powa�yli si� na tak szale�cze przedsi�wzi�cie, jak spalenie mostu Morgaratha. Ch�opak sprawia� si� naprawd� nie�le, k�ad�c pokotem gro�nych war�� gal�w z tego swojego male�kiego �uku. Erakowi rzadko zdarza�o si� widywa� kogo�, kto strzela�by r�wnie celnie i szybko. Domy�la� si�, �e Will zawdzi�cza� to swojemu zwiadowczemu wyszkoleniu.

Ale dziewczyna te� wykaza�a si� nie lada odwag�, najpierw dopilnowuj�c, by niszczycielski ogie� rozpali� si� jak nale�y, a potem, gdy Will pad� og�uszony kamieniem ci�ni�tym przez jednego ze Skandian, pr�bowa�a jeszcze pochwyci� �uk i walczy� dalej.

Trudno by�o nie darzy� ich sympati�. Oboje s� jeszcze tak m�odzi, a przed nimi nie�atwa przysz�o��. Postanowi� traktowa� ich dobrze, ale tylko do czasu, kiedy znajd� si� ju� w Hallasholm� Erak otrz�sn�� si� gniewnie z tych rozmy�la�, kt�re jego zdaniem stanowi�y oznak� s�abo�ci.

��Mi�czak si� ze mnie robi na staro��!�� mrukn�� gniewnie pod nosem.

Zauwa�y�, �e jeden z wio�larzy pr�buje ukradkiem podw�dzi� kawa� wieprzowiny z worka. Zaszed� go cichcem od ty�u i z ca�ej si�y kopn�� w tyln� cz�� cia�a, tak �e tamten run�� jak d�ugi.

���apy przy sobie, z�odziejskie nasienie!�� warkn��. Odwr�ci� si� i schylaj�c g�ow�, wszed� przez niskie odrzwia do wn�trza mrocznej, cuchn�cej dymem chaty, by upomnie� si� o nale�n� sobie najlepsz� porcj�.

By�a to obskurna, ciasna i n�dzna tawerna o niskim suficie, a jej wn�trze by�o brudne i zadymione. Mie�ci�a si� jednak w pobli�u rzeki oraz portu, do kt�rego zawija�y statki przywo��ce towary sprzedawane potem w stolicy, tote� zazwyczaj panowa� tu spory ruch.

Jednak akurat teraz ruch niemal usta�, a przyczyn� tego stanu rzeczy by� osobnik siedz�cy przy jednym z poplamionych sto��w, nieopodal kominka. M�czyzna �w spogl�da� w�a�nie na ober�yst�, jego oczy p�on�y pod krzaczastymi brwiami. Stukn�� niecierpliwie pust� szklank� o blat z surowych sosnowych desek.

��Pusto!�� zawo�a� rozkazuj�co. Rozkazuj�co, stanowczo i tylko odrobin� mniej wyra�nie ni� za pierwszym razem, cho� w�a�ciciel tawerny pami�ta� dobrze, i� nape�nia� szk�o tanim, ognistym trunkiem ju� co najmniej osiem razy. Nie, dziewi��! Takim w�a�nie napojem raczyli si� najcz�ciej bywalcy tego miejsca. Owszem, klient to klient, zw�aszcza je�li p�aci, ale ten akurat wygl�da� na takiego, kt�ry sprowadza swoj� osob� k�opoty, i ober�ysta �yczy�by sobie z ca�ego serca, by go�� poszed� gdzie indziej i sprawia� je komu innemu.

Wi�kszo�� sta�ych bywalc�w, wiedziona nieomylnym instynktem portowych wyjadaczy, wynios�a si�, odk�d pojawi� si� ten niski m�czyzna i zacz�� pi� z tak� determinacj�. Zosta�o tylko kilku. Nikt nie pr�bowa� szuka� zaczepki, bo mimo niepozornego wygl�du szaro�� zielony p�aszcz i gro�nie wygl�daj�ce no�e u boku wskazywa�y, �e maj� do czynienia z kr�lewskim zwiadowc�, a nikt o zdrowych zmys�ach nie pr�bowa�by zadziera� z przedstawicielem tego elitarnego korpusu. Znalaz� si� jednak pewien pot�nej budowy tragarz, kt�ry uzna�, �e poradzi sobie bez trudu z tak drobnym przeciwnikiem.

Tragarz o swej pomy�ce przekona� si� bole�nie na w�asnej sk�rze. Walka trwa�a kilka sekund i osi�ek wyl�dowa� nieprzytomny na pod�odze. Jego towarzysze czym pr�dzej sobie poszli, by poszuka� bezpieczniejszego miejsca, w kt�rym b�dzie przyja�niejsza atmosfera. Zwiadowca rzuci� tylko okiem w stron� drzwi, za kt�rymi znikli, i za��da� od ober�ysty kolejnej porcji trunku. Gospodarz przeszed� nad bezw�adnym cia�em tragarza, nieco dr��c� r�k� nape�ni� szklank� zwiadowcy, po czym pospiesznie wycofa� si� na swe wzgl�dnie bezpieczne stanowisko za kontuarem.

I wtedy zacz�y si� prawdziwe k�opoty.

��Doszed�em do wniosku�� oznajmi� zwiadowca, wymawiaj�c ka�de s�owo starannie, jak cz�owiek, kt�ry wie, �e wypi� zbyt wiele�� i� nasz dobry kr�l Duncan, w�adca obecnie panuj�cy, jest zwyk�ym tch�rzem.

O ile ju� przedtem w portowej knajpie panowa�a napi�ta atmosfera, to teraz cisza, kt�ra zapanowa�a po wypowiedzi zwiadowcy, sta�a si� wprost nie do zniesienia. Wszyscy�� nieliczni�� go�cie, kt�rzy zdecydowali si� pozosta� w tawernie, wpatrywali si� w osobnika, kt�ry dopu�ci� si� tak jawnej obrazy majestatu. Ten za� rozejrza� si�, na jego w�skich ustach pojawi� si� u�mieszek, ledwie widoczny pod szpakowatym zarostem.

��Tak jest, tch�rzem. �mierdz�cym tch�rzem. A w dodatku g�upcem�� rzek�.

Nikt nawet nie drgn��. Doprawdy, niebezpiecznie by�o m�wi� takie rzeczy, a nawet ich s�ucha�. Gdyby jaki� zwyk�y poddany pozwoli� sobie na podobne s�owa, stanowi�oby to powa�ne wykroczenie. Gdy za� chodzi�o o zwiadowc�, zobowi�zanego przysi�g� �o�nierza specjalnych si� kr�lestwa, sprawa ociera�a si� o zdrad� stanu. Co poniekt�rzy wymienili zaniepokojone spojrzenia. Wszyscy, kt�rzy pozostali jeszcze w tawernie, �a�owali gorzko, �e nie wyszli wcze�niej. Jednak co� w zimnym spojrzeniu zwiadowcy m�wi�o im, �e jest ju� na to za p�no. Dopiero teraz zauwa�yli, �e pot�ny d�ugi �uk, oparty o �cian� za zwiadowc�, opatrzony zosta� zawczasu w ci�ciw�. A ko�czan pe�en by� strza�. Wszyscy zdawali sobie spraw�, �e pierwszego, kt�ry spr�buje rzuci� si� ku drzwiom, mo�e dosi�gn�� jedna z nich. No i wszyscy doskonale wiedzieli, �e zwiadowca, cho�by i pijany, rzadko chybia celu.

A jednak siedzie� tu i s�ucha�, jak obra�a i poni�a kr�la, by�o czym� r�wnie niebezpiecznym. Ich milczenie mo�na by uzna� za cich� zgod� na obrazoburcze s�owa.

��Wiem ze sprawdzonego �r�d�a�� ci�gn�� zwiadowca, teraz niemal jowialnym tonem�� �e nasz dobry kr�l Duncan bezprawnie zajmuje sw�j tron. S�ysza�em pog�oski, i� w�ada nami pomiot jakiego� pijanego czy�ciciela zamkowych kibli. Inna z kolei plotka g�osi, �e jest on owocem mi�ostki jego ojca oraz pewnej tancereczki. Do wyboru, panowie. Tak czy inaczej, kiepski rodow�d jak na kr�la, nieprawda�?

Kto� sykn�� cicho przez z�by, wyra�nie zaniepokojony. Sytuacja z ka�d� chwil� stawa�a si� coraz bardziej niebezpieczna. Ober�ysta cofn�� si� nerwowo i dostrzeg� jaki� ruch na zapleczu. Przysun�� si� bli�ej drzwi. Jego �ona, kt�ra nios�a tac� z ciasteczkami, zatrzyma�a si� w p� kroku, s�ysz�c ostatnie s�owa zwiadowcy. Poblad�a i zwr�ci�a ku m�owi pytaj�ce spojrzenie.

Rzuci� okiem w stron� zwiadowcy, kt�ry obserwowa� w�a�nie jakiego� wozaka, kt�ry to pr�bowa� udawa�, �e wcale nie ma go tam, gdzie by�, czyli przy drugim ko�cu baru.

��Sam powiedz, ty� Tak, ty, w ��tym kubraku. Swoj� drog�, co ty na nim masz, chyba ca�e wczorajsze �niadanie? �No wi�c gadaj, czy kto� taki mo�e by� kr�lem tej pi�knej krainy?

Wozak mrukn�� co� niezrozumia�ego, wierc�c si� niespokojnie na swym sto�ku i unikaj�c wzroku zwiadowcy.

Ober�ysta niemal niedostrzegalnie skin�� g�ow�, wskazuj�c ma��once tylne wyj�cie z budynku. Niewiasta spojrza�a w tamt� stron�, a potem zn�w na niego, unosz�c brwi. Nie rozumia�a.

��Stra���� wypowiedzia� wi�c bezg�o�nie i dostrzeg� b�ysk zrozumienia w jej oczach. Cichutko, na palcach, wci�� poza zasi�giem wzroku zwiadowcy, przemierzy�a zaplecze i wysz�a na zewn�trz, zamykaj�c za sob� drzwi najciszej, jak tylko potrafi�a.

Jednak nie do�� si� stara�a, bowiem zatrzask szcz�kn�� cicho, a zwiadowca b�yskawicznym ruchem odwr�ci� si� w stron� ober�ysty.

��Co to by�o?�� spyta�.

W�a�ciciel knajpy wzruszy� ramionami, wycieraj�c spocone d�onie o poplamiony fartuch. Nawet nie pr�bowa� si� odezwa�. Wiedzia�, �e zbyt zasch�o mu w gardle, by m�g� wykrztusi� cho�by s�owo.

Przez u�amek sekundy wyda�o mu si�, �e na twarzy tamtego widzi przeb�ysk zadowolenia, jakby co� sta�o si� po jego my�li, ale odrzuci� to wra�enie jako ca�kiem pozbawione racjonalnych podstaw.

Chwile wlek�y si� niezno�nie, a obelgi rzucane przez zwiadowc� na kr�la Duncana stawa�y si� coraz bardziej drastyczne. Ober�ysta prze�kn�� niespokojnie �lin�. Min�o ju� chyba dziesi�� minut, odk�d jego �ona wysz�a. Przecie� chyba musia�a ju� napotka� jaki� patrol? Tak, na pewno zaraz tu b�d�, uwolni� go od tego niebezpiecznego cz�owieka i powstrzymaj� jego zdradzieckie wynurzenia.

Rzeczywi�cie, jakby sprowadzi� ich my�l�: drzwi wej�ciowe otworzy�y si� z trzaskiem, a do mrocznego wn�trza wpad� oddzia� pi�ciu zbrojnych. Ka�dy z nich wyposa�ony by� w d�ugi miecz i kr�tk� maczug� o ci�kiej g�owicy wisz�c� u pasa, mieli te� okr�g�e tarcze zawieszone na plecach.

Przewodzi� im kapral, kt�ry rozejrza� si� szybko po sali, podczas gdy jego ludzie utworzyli za nim r�wny szereg. Dow�dca niemal natychmiast dostrzeg� przygarbion� posta� siedz�c� za sto�em.

��Co tu si� dzieje?�� spyta� kapral, a zwiadowca odpowiedzia� mu u�miechem. U�miechem, od kt�rego ober�y�cie ciarki przesz�y po plecach.

��Nic takiego. Gaw�dzili�my sobie o polityce�� oznajmi� tonem, kt�ry jako� w �aden spos�b nie wyra�a� poszanowania dla autorytetu str��w prawa.

���adna mi polityka. Wedle moich doniesie�, dosz�o tu do zdrady stanu!�� stwierdzi� ostrym tonem kapral.

Oblicze zwiadowcy przybra�o wyraz niebotycznego i nadzwyczaj kpi�cego zdumienia.

��Zdrada stanu?�� powt�rzy� i uda�, �e rozgl�da si� wok� siebie.�� Czy kto� tutaj pozwoli� sobie na zbyt wiele? A mo�e kto� za du�o gada? Ubi� gada!

Sta�o si� to tak pr�dko, �e ober�ysta ledwie zd��y� upa�� plackiem za kontuar. Wypowiadaj�c ostatnie s�owo zwiadowca jakim� cudem zdo�a� pochwyci� �uk, naci�gn�� go i wystrzeli� strza��. Pocisk utkwi� w �cianie dok�adnie tam, gdzie zaledwie u�amek sekundy przedtem znajdowa�a si� g�owa w�a�ciciela tawerny. Dr�a� jeszcze, gdy kapral odezwa� si�:

��Dosy� tego�

Post�pi� przed siebie, lecz cho� to nie do wiary, zwiadowca zdo�a� ju� powt�rnie naci�gn�� �uk. Matowo l�ni�cy grot wycelowany by� w czo�o kaprala, �uk gotowy do strza�u. Stra�nik znieruchomia�. Oto spogl�da� �mierci prosto w oczy.

��Od�� bro� poleci�, ale zdawa� sobie spraw�, �e w jego g�osie zabrak�o rozkazuj�cego tonu. Ca�kiem inn� rzecz� by�o trzyma� w ryzach portowych rozrabiak�w i przywo�ywa� do porz�dku drobnych pijaczk�w� A teraz mia� przecie� do czynienia z zawodowym zab�jc�. Niejeden szlachetnie urodzony rycerz da�by za wygran� w takiej konfrontacji. A co dopiero zwyk�y kapral miejskiej stra�y?

Jednak kapral nie by� tch�rzem i wiedzia�, na czym polega jego obowi�zek. Odkaszln��, a potem powoli, powoli uni�s� r�k�.

��Od�� ten� �uk�� wycedzi�.

Na pr�no. Grot strza�y wci�� mierzy� w jego twarz. Bardzo powoli post�pi� do przodu.

��Nie r�b tego.

Nie, to nie zabrzmia�o przekonuj�co. Kapral da�by g�ow�, �e w tej chwili s�ysza� bicie w�asnego serca, �omocz�cego niczym werbel. Tak g�o�no, �e chyba wszyscy inni te� je s�yszeli. Wzi�� g��boki wdech. �lubowa� wierno�� swojemu kr�lowi. Nie by� szlachcicem ani rycerzem, lecz zwyk�ym poddanym swojego w�adcy. Jednak s�owa przysi�gi znaczy�y dla niego nie mniej ni� uroczyste zapewnienia jakiego� wielmo�y. Dot�d tej zrodzonej z honoru pewno�ci siebie starcza�o mu, by radzi� sobie z pijanymi rozrabiakami i drobnymi rabusiami. Teraz chodzi�o o co� wi�cej, znacznie wi�cej. Mianowicie o to, by okaza� si� godnym z�o�onej przysi�gi, cho�by za cen�

Jeszcze krok do przodu.

W dojmuj�cej ciszy odg�os zwalnianego �uku by� wprost og�uszaj�cy. Machinalnie kapral cofn�� si�, zachwia�, oczekuj�c ju� tylko potwornego b�lu ostrza rozdzieraj�cego jego m�zg i z�owrogiego mroku nieuniknionej �mierci.

W nast�pnej chwili zda� sobie spraw�: ci�ciwa �uku p�k�a.

Zwiadowca spogl�da� z niedowierzaniem na bezu�yteczny or�. Przez u�amek sekundy wszystko jakby zamar�o, a potem kapral i jego ludzie rzucili si� na niskiego m�czyzn�, t�uk�c go kr�tkimi, ci�kimi maczugami. Gdy zwiadowca upad� pod ich ciosami, nikt nie dostrzeg�, �e Halt ukradkiem upu�ci� na ziemi� male�kie ostrze, kt�rym pos�u�y� si�, by przeci�� ci�ciw�. Jednak ober�ysta, kt�ry niejedn� b�jk� ju� widzia�, troch� si� zdziwi�, �e cz�owiek, kt�ry nader sprawnie poradzi� sobie z dwukrotnie ro�lejszym od siebie tragarzem, da� si� pojma� tak �atwo miejskim stra�nikom.

Will bieg� wzd�u� wybrze�a nagiej, ch�ostanej wiatrem wysepki Skorghijl. Przemierzy� ju� pi�ciokrotnie kamienist� pla��, a teraz ruszy� po stromym zboczu wznosz�cym si� na ty�ach chat. Mi�nie n�g pali�y go, gdy zmusza� si� do pospiesznej wspinaczki. Tygodnie bezczynno�ci na wilczym okr�cie os�abi�y jego sprawno��, tote� postanowi� odzyska� j� jak najpr�dzej i przywr�ci� mi�niom krzep�. Tego w�a�nie oczekiwa�by od niego Halt.

Nie m�g�, co prawda, �wiczy� strzelania z �uku ani rzucania no�em, ale postanowi� zrobi� wszystko, by jego cia�o by�o gotowe, je�li tylko nadarzy si� okazja do ucieczki.

Co wi�cej, Will nie zamierza� dopu�ci� do siebie my�li, �e takowa mo�e si� nie nadarzy�.

Wdrapywa� si� wi�c po stromym stoku, a spod jego st�p osypywa�y si� drobne kamyki. Im wy�ej si� znajdowa�, tym silniej wicher targa� jego ubraniem. Wreszcie dotar� na szczyt, gdzie wichura uderzy�a w niego z ca�� moc�. To w�a�nie by� �w wiej�cy z p�nocy letni sztormowy wiatr. Po p�nocnej stronie wysepki wiatr gna� fale na czarne ska�y, wyrzucaj�c wysoko w powietrze rozbryzgi piany. W zatoce, z kt�rej tu przyby�, wody by�y wzgl�dnie spokojne dzi�ki naturalnej os�onie wysokiego cypla, tworz�cego co� w rodzaju obszernej podkowy.

Jak zawsze, gdy znajdowa� si� w tym miejscu, przemierzy� wzrokiem po�a� oceanu, rozgl�daj�c si� za jakim� statkiem. Jednak i teraz, tak jak zwykle, nie wida� by�o nic opr�cz niestrudzenie nap�ywaj�cych fal.

Popatrzy� zn�w w kierunku zatoki. Obie chaty, kt�re w rzeczywisto�ci by�y ca�kiem spore, wydawa�y si� st�d �miesznie ma�e. W jednej z nich Skandianie spali, druga przeznaczona by�a na jadalni�, gdzie sp�dzali wi�kszo�� czasu, k��c�c si�, graj�c na pieni�dze i pij�c. Przy jednej ze �cian chaty sypialnej znajdowa�a si� ma�a przybud�wka, kt�r� Erak wyznaczy� na tymczasowe miejsce zamieszkania Willa i Evanlyn. By�a ciasna, ale przynajmniej nie musieli mieszka� razem ze Skandianami. Po�rodku Will zawiesi� stary koc, by Evanlyn mia�a przynajmniej odrobin� prywatno�ci.

Siedzia�a teraz obok tej przybud�wki. Nawet z oddali Will dostrzega� jej zrezygnowan�, przygn�bion� postaw�. Zmarszczy� brwi. Kilka dni wcze�niej zaproponowa�, �eby �wiczy�a razem z nim. Evanlyn jednak z miejsca odm�wi�a. Wygl�da�o na to, �e po prostu pogodzi�a si� z losem. Podda�a si�. Przez nast�pne dni prawie nie odzywali si� do siebie. Will usi�owa� podnie�� j� na duchu i wci�� m�wi� o mo�liwo�ci ucieczki�� zacz�� mu si� ju� bowiem wykluwa� w g�owie pewien plan. Jednak jej zachowanie dziwi�o go i rozczarowywa�o. Dziewczyna nie by�a ju� t� dzieln� Evanlyn, kt�ra razem z nim podpali�a most, kt�ra przebieg�a po w�skiej k�adce nad bezdenn� przepa�ci�, by mu pom�c i nawet przez chwil� nie pomy�la�a o w�asnym bezpiecze�stwie, a potem jeszcze pr�bowa�a walczy� ze Skandianami, gdy ci ich dopadli.

Ta nowa Evanlyn by�a dziwnie zrezygnowana. Zdumiewa�o go to, bo nigdy by nie przypuszcza�, �e w�a�nie ona si� podda w niesprzyjaj�cych okoliczno�ciach.

Mo�e po prostu takie s� dziewczyny�� mrukn�� do siebie. Ale jako� nie chcia�o mu si� w to wierzy�. Wyczuwa�, �e chodzi tu o co� innego, o co�, czego mu nie powiedzia�a. Wzruszy� ramionami, nie zamierzaj�c pogr��a� si� w ja�owych rozmy�laniach i zacz�� schodzi� na d�.

By�o to �atwiejsze ni� wspinaczka, ale te� wcale nie takie proste. Osuwaj�ce si�, zdradliwe pod�o�e sprawia�o, �e musia� biec coraz pr�dzej i pr�dzej, by utrzyma� r�wnowag�, zrzucaj�c po drodze miniaturowe lawiny. Bieg pod g�r� najbardziej obci��a� mi�nie ud, teraz przede wszystkim dawa�y si� Willowi we znaki �ydki. Znalaz� si� w ko�cu u st�p zbocza. Zdyszany, opad� na r�ce, by wykona� seri� szybkich pompek.

Po kilku minutach rozbola�y go ramiona, ale nie przestawa�, zmuszaj�c si�, by przekroczy� barier� b�lu. �ciekaj�cy po twarzy pot o�lepia� go� a� nie by� w stanie wykona� ani jednego �wiczenia wi�cej. Opad� na ziemi�, r�ce odm�wi�y ju� wsp�pracy. Przez dobrych kilka minut le�a� bez ruchu, usi�uj�c z�apa� oddech.

Evanlyn zbli�y�a si�, kiedy robi� pompki, wi�c jej nie s�ysza�. Teraz drgn�� nerwowo na d�wi�k jej g�osu.

��Willu, tracisz tylko czas.

W jej g�osie nie s�ycha� by�o tego k��tliwego tonu, kt�ry tak dawa� mu si� we znaki przez ostatnie dni. Przeciwnie, s�owa dziewczyny brzmia�y raczej pojednawczo. St�kn�� cicho i d�wign�� si� z kamieni, nast�pnie przewr�ci� na bok i usiad�, otrzepuj�c z r�k mokry piasek.

U�miechn�� si� do niej, na co odpowiedzia�a u�miechem, a potem siad�a obok niego na pla�y.

��Dlaczego uwa�asz, �e trac� czas?�� spyta�. Machn�a r�k�, tak jakby tym jednym ruchem chcia�a pokaza� mu pla��, na kt�rej dopiero co robi� pompki i wzg�rze, na kt�re si� wspina�.

��Po co ci ca�e to bieganie i �wiczenia? I plany ucieczki?�� spyta�a.

Zmarszczy� lekko brwi. Nie chcia� si� z ni� k��ci�, tote� odpowiadaj�c, starannie dobiera� s�owa. Odezwa� si� tonem rozs�dnym i neutralnym:

��Przecie� �wiczenia, pozwalaj�ce utrzyma� form�, nigdy nie s� strat� czasu�� zauwa�y�.

Skin�a g�ow�, jakby cz�ciowo przyznaj�c mu racj�.

��Mo�e i nie. Ale ucieczka? St�d? Przecie� to bez szans.

Wiedzia�, �e teraz musi bardzo uwa�a�. Je�li dziewczyna uzna, �e zn�w czeka j� kazanie, zamknie si� w skorupie i nie spos�b b�dzie si� porozumie�. Wiedzia� jednak, �e w takich sytuacjach jak ta najwa�niejsze jest, by nie traci� nadziei i pragn��, �eby tak�e ona to zrozumia�a.

��Przyznaj�, �e sprawy nie maj� si� najlepiej�� stwierdzi�.�� Jednak nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro. Najwa�niejsze, �eby wierzy�, nie poddawa� si�. Tego nauczy� mnie Hak. Nigdy si� nie poddawaj, bowiem kiedy pojawi si� sposobno��, musisz by� got�w, �eby z niej skorzysta�. A wi�c prosz� ci�, Evanlyn, nie poddawaj si�.

Potrz�sn�a g�ow�, cho� wcale nie zamierza�a si� z nim spiera�.

��Nie zrozumia�e� mnie. Wcale si� nie podda�am. M�wi� tylko, �e snucie plan�w ucieczki jest niepotrzebn� strat� czasu. Nie musimy wcale ucieka�. Istnieje inne wyj�cie.

Will rozejrza� si� ostentacyjnie dooko�a, jakby szukaj�c wyj�cia, o kt�rym m�wi�a.

��Czy�by?�� spyta�.�� Obawiam si�, �e go nie widz�.

��Mo�emy zosta� wykupieni�� powiedzia�a, a on z miejsca wybuchn�� g�o�nym �miechem, w kt�rym nie by�o wzgardy, za to szczere rozbawienie jej naiwno�ci�.

��Szczerze w�tpi�. Kt� zap�aci okup za ucznia zwiadowcy i pokoj�wk�? Prawd� m�wi�c, wiem, �e Halt by to zrobi�, ale on z pewno�ci� nie ma tylu pieni�dzy. Kto zdecyduje si� wy�o�y� �yw� got�wk� w zamian za nasze skromne osoby?

��Kr�l�� odpowiedzia�a po prostu.

Will popatrzy� na ni�, jakby postrada�a zmys�y. W�a�ciwie nawet powa�nie zaniepokoi� si�, czy aby nie oszala�a ze zgryzoty, bowiem z pewno�ci� utraci�a poczucie rzeczywisto�ci.

��Kr�l?�� powt�rzy�.�� A dlaczego kr�l mia�by nagle si� nami zainteresowa�?

��Dlatego, �e jestem jego c�rk�.

U�miech znik� z twarzy Willa. Gapi� si� na ni�, nie ca�kiem pewien, czy dobrze us�ysza�. Przypomnia� sobie jednak s�owa Gilana wypowiedziane jeszcze w krainie Celt�w, kiedy to m�ody zwiadowca ostrzega� go, �e z Evanlyn co� jest nie tak.

��Jeste� jego��� zacz�� i umilk�. Po prostu nie mie�ci�o mu si� to w g�owie.

��Jestem jego c�rk�. Strasznie mi przykro, Willu. Powinnam ci o tym powiedzie� du�o wcze�niej. Ale sam zrozum, podr�owa�am po Celtii incognito�� t�umaczy�a si�.�� Ukrywanie prawdziwego imienia wesz�o mi w nawyk. A potem, kiedy Gilan odjecha�, zamierza�am ci powiedzie�. Zda�am sobie jednak spraw�, �e je�li tak uczyni�, b�dziesz nalega�, �eby odwie�� mnie jak najpr�dzej do ojca.

Will pokr�ci� z niedowierzaniem g�ow�, usi�uj�c zrozumie�, ale przychodzi�o mu to z trudem.

��A czy tak nie by�oby lepiej?�� spyta� z nutk� goryczy w g�osie. Odpowiedzia�a mu smutnym u�miechem.

��Pomy�l tylko, Willu. Gdyby� wiedzia�, kim jestem, nie poszliby�my za wargalami. I nie odkryliby�my mostu.

��I nie dostaliby�my si� do niewoli�� wtr�ci� Will, jednak Evanlyn nie da�a si� przekona�.

��Wtedy Morgarath by zwyci�y��� stwierdzi�a stanowczo.

Popatrzy� w jej oczy i zda� sobie spraw�, �e dziewczyna ma racj�. Przez d�u�sz� chwil� oboje milczeli.

��A wi�c naprawd� nazywasz siꅠ� zawaha� si�, a ona doko�czy�a za niego zdanie:

��Cassandra. Ksi�niczka Cassandra�� a potem doda�a z figlarnym u�miechem:�� I przykro mi, je�li czasem zachowywa�am si� jak ksi�niczka, zw�aszcza ostatnio. Mia�am wyrzuty sumienia, w�a�nie dlatego, �e ci o tym nie powiedzia�am. Nie chcia�am by� opryskliwa.

��Nie, nic si� nie sta�o�� odpar� machinalnie. Wci�� nie posiada� si� ze zdumienia. Potem nagle co� przysz�o mu do g�owy:�� Kiedy powiesz Erakowi?

��My�l�, �e wcale mu nie powiem�� odpar�a.�� Takie sprawy najlepiej za�atwia� na najwy�szym szczeblu. Erak i jego ludzie to w ko�cu tylko zwykli piraci. Nie wiem, jak by zareagowali. Moim zdaniem, najlepiej b�dzie, je�li pozostan� Evanlyn a� do czasu, gdy dotrzemy do Skandii. Potem znajd� jaki� spos�b, �eby porozumie� si� z ich w�adc��� jak on si� nazywa?

��Ragnak�� podpowiedzia� Will.�� Oberjarl Ragnak.

Rozmy�la� gor�czkowo. Jasne, �e mia�a racj�. Ksi�niczka Cassandra z Araluenu przedstawia�aby swoj� osob� niema�� warto�� dla oberjarla. A poniewa� Skandianie walczyli przede wszystkim dla zysku, bez w�tpienia zgodzi�by si� uwolni� j� w zamian za poka�ny okup.

Jego w�asna sytuacja przedstawia�a si� jednak nieco inaczej. Evanlyn tymczasem m�wi�a dalej:

��Kiedy ju� powiem im, kim jestem, postaram si�, by wp�acono okup za nas oboje. Jestem pewna, �e ojciec si� zgodzi.

No tak, na tym w�a�nie polega� k�opot. By� mo�e zreszt�, gdyby osobi�cie poprosi�a o to ojca, w�adca by si� zgodzi�. Jednak przecie� rozmowy prowadzi� b�d� Skandianie. Najpierw powiadomi� kr�la Duncana, �e jego c�rka znalaz�a si� w ich r�kach i wyznacz� okup. Takie historie cz�sto zdarza�y si� podczas wojny, ale dotyczy�o to tylko przedstawicieli szlachty. Ze zwyk�ymi wojownikami i zwiadowcami sprawy przedstawia�y si� zgo�a inaczej. Skandianie niech�tnie wypuszcz� na wolno�� zwiadowc�, nawet je�li jest tylko uczniem, bowiem w przysz�o�ci mo�e im sprawi� niema�o k�opot�w.

Nale�a�o te� wzi�� pod uwag� inny aspekt zagadnienia. Nim wie�� dotrze do Araluenu, min� d�ugie miesi�ce, mo�e nawet p� roku. Odpowied� Duncana w�drowa� b�dzie r�wnie d�ugo. A potem rozpoczn� si� negocjacje. Przez ca�y ten czas Evanlyn �y� sobie b�dzie bezpiecznie i wygodnie. B�d� co b�d� przedstawia sob�, jako si� rzek�o, niema�� warto��. Tylko co w tym czasie stanie si� z Willem? Gdy zostanie wp�acony okup, mo�e po prostu ju� go nie by� w�r�d �ywych.

Evanlyn najwyra�niej o tym wszystkim nie pomy�la�a. Ci�gn�a dalej sw�j wyw�d:

��Wi�c sam widzisz, Willu, �e ta bieganina w g�r� i w d�, i to wymy�lanie sposob�w ucieczki nie ma sensu. Nie musisz tego robi�. W dodatku budzisz podejrzenia Eraka. On nie jest g�upcem i zauwa�y�am, �e ci� obserwuje. Po prostu odpu�� sobie i zaufaj mi. Moja w tym g�owa, �eby�my wr�cili bezpiecznie do domu.

Ju� mia� podzieli� si� z ni� swoimi przemy�leniami, otworzy� nawet usta, ale natychmiast je zamkn��. Zda� sobie spraw�, �e nawyk�a do rozkazywania i przeprowadzania wszystkiego po swej my�li ksi�niczka nigdy nie zdo�a go zrozumie�. By�a przekonana, �e zdo�a doprowadzi� do ich powrotu, tote� nic, co by powiedzia�, i tak nie zmusi�oby jej do zmiany zdania. U�miechn�� si� wi�c tylko i skin�� g�ow�. By� to jednak u�miech wymuszony.

Poj��, �e b�dzie musia� samotnie odnale�� drog� do domu.

Zamek Araluen, siedziba kr�la Duncana, by� pi�knym, majestatycznym budynkiem. Strzeliste, zwie�czone iglicami wie�e i smuk�e przypory przydawa�y mu malowniczo�ci, cho� by� zarazem budowl� pot�n� i warown�.

Nawiasem m�wi�c, wysokie wie�e nie tylko przydawa�y lekko�ci bryle zamczyska, ale zapewnia�y te� jego mieszka�com dogodne pozycje obserwacyjne i strzeleckie, z kt�rych mo�na by�o ciska� kamienie czy la� wrz�cy olej na napastnik�w, je�li takowi powa�yliby si� podj�� jego obl�enie.

Sala tronowa znajdowa�a si� w samym sercu budowli; aby do niej dotrze�, nale�a�o przej�� bramy w kolejnych pier�cieniach muru i przeby� mosty zwodzone�� bowiem zamek zbudowano tak, by mo�na go by�o broni� nawet po zdobyciu przez nieprzyjaciela jego zewn�trznych mur�w. Jak wszystko w tej budowli, sala tronowa o wysokim sklepieniu by�a ogromna. Pod�og� w niej wy�o�ono p�ytami z czarnego, tudzie� r�owego marmuru.

W wysokich oknach umieszczono witra�e, przez kt�re l�ni�o padaj�ce teraz pod niskim k�tem zimowe �wiat�o s�oneczne. Kolumny podpieraj�ce ci�k� konstrukcj� zw�a�y si� ku g�rze. Ustawiono je tak, �eby doda� wn�trzu wra�enia lekko�ci i przestronno�ci. Nad tronem Duncana, kt�ry by� zwyk�ym siedziskiem z d�bowego drewna, wisia� wyrze�biony li�� d�bu. Pod przeciwleg��, po�udniow� �cian�, ci�gn�y si� drewniane �awy i sto�y dla doradc�w kr�la. Przestrze� po�rodku by�a pusta, tam w�a�nie podczas uroczystych okazji gromadzi�o si� nawet kilkuset dworzan; ich barwne szaty i tarcze z herbami oraz polerowane srebrzyste zbroje po�yskiwa�y istn� feeri� kolor�w opromienione czerwonym, b��kitnym, z�otym i pomara�czowym �wiat�em wpadaj�cym przez okna.

Dzi� jednak, zgodnie z rozkazem Duncana, obecnych by�o zaledwie kilkana�cie os�b�� czyli tyle tylko, ile wymaga�o prawo, aby w�adca m�g� ferowa� prawomocne wyroki. Duncan niech�tnie my�la� o czekaj�cym go zadaniu. Dlatego te� postara� si�, by jak najmniej �wiadk�w asystowa�o przy tym, co, jak wiedzia�, b�dzie musia� uczyni�.

Zasiad� na tronie, nachmurzony, spogl�daj�c wprost przed siebie�� na podw�jne wrota. Jego ogromny, dwur�czny miecz o g�owicy wyrze�bionej na kszta�t �ba lamparta, kt�ry stanowi� osobiste insygnium kr�la, sta� oparty o tron z jego prawej strony.

Lord Anthony ze Spaax, kt�ry od pi�tnastu lat pe�ni� obowi�zki szambelana na dworze Duncana, sta� obok tronu, kilka stopni ni�ej. Spojrza� znacz�co na kr�la i odkaszln�� przepraszaj�co, by przyku� uwag� monarchy.

Niebieskie oczy Duncana zwr�ci�y si� ku niemu, brwi w�adcy unios�y si� w niewypowiedzianym pytaniu. Kanclerz sk�oni� si�.

��Ju� czas, wasza wysoko�栗 rzek� p�g�osem. Lord Anthony, niski oraz oty�y, nie mia� w sobie nic z wojownika. Nie umia� zreszt� pos�ugiwa� si� broni�, tote� jego nie�wiczone mi�nie zwiotcza�y. By� natomiast wyj�tkowo zr�cznym administratorem i zarz�dc�; to g��wnie dzi�ki niemu kr�lestwo Araluenu kwit�o, op�ywaj�c w dobrobyt.

Duncan by� kr�lem sprawiedliwym i lubianym przez swych poddanych. Nie oznacza�o to jednak s�abo�ci, przeciwnie: jako w�adca dba� o to, by obowi�zuj�ce w jego pa�stwie prawa nie pozostawa�y martw� liter�.

St�d te� bra� si� ponury nastr�j i z�y humor, jaki mia� tego dnia kr�l Duncan. Ot� dzisiaj b�dzie musia� wyda� surowy wyrok na cz�owieka, kt�ry by� jego przyjacielem i wiernym s�ug�. Ma�o tego, Duncan zawdzi�cza� mu w�a�ciwie wszystko, bowiem cz�owiek ten w ci�gu ostatnich dw�ch dziesi�cioleci dwukrotnie ocali� Araluen przed mroczn� groz� kl�ski z r�k szale�ca.

Lord Anthony poruszy� si� niespokojnie. Duncan dostrzeg� to i uni�s� d�o� w ge�cie przyzwolenia.

��No c󿠗 rzek��� miejmy to ju� za sob�. Anthony zwr�ci� si� ku sali. W�wczas zgromadzeni spojrzeli wyczekuj�co na drzwi. Uni�s� d�ug� hebanow� lask� okut� stal�, symbol urz�du szambelana, i uderzy� ni� dwukrotnie o marmurowe p�yty. Odg�os poni�s� si� echem przez sal� jako sygna� dla ludzi czekaj�cych przed zamkni�tymi drzwiami.

Po kr�tkiej chwili wrota otwar�y si� na o�cie�. Sta�o si� to niemal bezg�o�nie, bowiem wrota wywa�one by�y doskonale, a zawiasy starannie naoliwione. Nast�pnie do wn�trza sali ceremonialnym krokiem wkroczy�a grupka m�czyzn, kt�rzy zatrzymali si� u st�p szerokich schod�w, prowadz�cych na szczyt podium, gdzie wznosi� si� tron.

Wesz�o ich tylko czterech. Trzej odziani byli w kolczugi, kaftany i he�my stra�y kr�lewskiej. Czwarty by� niskiego wzrostu, okryty szaro�� zielonym p�aszczem. Nie mia� nakrycia g�owy, tote� dobrze by�o wida� jego szpakowate w�osy, potargane i �le przystrzy�one. Kroczy� pomi�dzy dwoma stra�nikami, trzeci szed� tu� za nim. Na twarzy wi�nia widnia�a zaschni�ta krew, mia� te� paskudnie podbite i opuchni�te lewe oko.

��Halt?�� odezwa� si� kr�l.�� Nic ci nie jest?

Halt uni�s� g�ow�, ich spojrzenia spotka�y si�. Przez kr�tk� chwil� Duncan odni�s� wra�enie, �e w oczach zwiadowcy dostrzega bezbrze�ny smutek. Jednak ju� w nast�pnej chwili ciemne spojrzenie Halta wyra�a�o tylko determinacj�, mo�e nawet z lekk� domieszk� kpiny.

��Miewam si� tak dobrze, jak tylko to mo�liwe w obecnej sytuacji, wasza wysoko�栗 odpar� sucho. Lord Anthony zareagowa� tak, jakby uk�si�a go osa.

��Trzymaj j�zyk za z�bami, wi�niu!�� krzykn��.

Na te s�owa kapral stoj�cy za Haltem zamierzy� si�, by wi�nia uderzy�. Nim jednak zd��y� to uczyni�, Duncan na wp� uni�s� si� z tronu.

��Dosy� tego!�� jego g�os zagrzmia� pot�nie w niemal pustej sali.

Kapral opu�ci� d�o�, troch� zawstydzony. Duncan zdawa� sobie spraw�, �e ta scena nikomu nie sprawia�a przyjemno�ci. Halt by� osobisto�ci� powszechnie znan� i szanowan� w ca�ym kr�lestwie. Zawaha� si�, wiedz�c, co musi teraz zrobi�, ale nie maj�c po temu najmniejszej ochoty.

��Czy mam odczyta� akt oskar�enia, wasza wysoko��?�� spyta� lord Anthony. W zasadzie to Duncan powinien mu t� czynno�� nakaza�. Kr�l machn�� tylko r�k� w niech�tnym przyzwoleniu.

��Tak, tak. Skoro to nieodzowne�� mrukn��. Anthony popatrzy� na monarch� z wyrzutem.

No tak�� zda� sobie spraw� Duncan�� oczywi�cie. Dla niego to te� przykry obowi�zek. Kr�l wzruszy� ramionami.

��Wybacz, lordzie Anthony. Odczytaj, prosz�, akt oskar�enia.

Anthony odkaszln��, zak�opotany. �le si� sta�o, �e kr�l zaniedba� formalnej procedury. Jednak dla szambelana o wiele bardziej kr�puj�ce by�o to, �e w�adca go przeprosi�.

��Wi�zie� Halt, nale��cy do kr�lewskiego Korpusu Zwiadowc�w, z kr�lewskiego mianowania nosz�cy odznak� Srebrnego Li�cia D�bu, dopu�ci� si� obrazy majestatu, poddaj�c w w�tpliwo�� nale�ne mu przez urodzenie prawa oraz prawowito�� tego� urodzenia, wasza wysoko�栗 oznajmi�.

Kto� spo�r�d w�skiego grona oficjalnych �wiadk�w pozwoli� sobie na ciche, ledwo dos�yszalne westchnienie. Duncan spojrza� w tamt� stron�, zastanawiaj�c si�, kto to m�g� by�. Zapewne baron Arald, w�adca Zamku Redmont i suweren lenna, w kt�rym s�u�y� Halt. A mo�e Crowley, dow�dca Korpusu Zwiadowc�w. Ci dwaj byli najdawniejszymi przyjaci�mi Halta.

��Przypominam waszej wysoko�ci�� odezwa� si� ostro�nie Anthony�� �e takie wypowiedzi stanowi� pogwa�cenie z�o�onej przez wi�nia przysi�gi wierno�ci i tym samym tworz� podstaw� do oskar�enia o zdrad� stanu.

Duncan spogl�da� bezradnie na swego szambelana. Gdy chodzi�o o to przest�pstwo, regulacje prawa by�y jednoznaczne i przewidywa�y tylko dwa rodzaje kary.

��Doprawdy, lordzie Anthony�� rzek��� kilka s��w rzuconych w gniewie to przecie� jeszcze nie zdrada.

Kanclerz czu� si� coraz niezr�czniej. Szczerze m�wi�c liczy�, �e kr�l nie b�dzie pr�bowa� na niego wp�yn�� w tym wzgl�dzie.

��Wasza wysoko��, jest to pogwa�cenie przysi�gi. Nie idzie tu o same s�owa, lecz o fakt, i� wi�zie� z�ama� powy�sz�, wypowiadaj�c je publicznie. W tej materii przepisy prawa s� nieugi�te.

Spojrza� na Halta i roz�o�y� r�ce, jakby pokazuj�c, �e nic wi�cej w tej sprawie nie jest w stanie uczyni�.

Pokiereszowane oblicze zwiadowcy rozja�ni�o si� p�u�miechem.

��Co wi�cej, lord Anthony z�ama�by swoj� przysi�g�, nie powiadamiaj�c o tym w�adcy�� zauwa�y� Halt.

Tym razem Anthony nie nakaza� mu milczenia. M�g� tylko przytakn��, bowiem Halt mia� racj�. W niczym nie umniejsza�o to jednak faktu, �e swoimi niewybaczalnymi pijackimi wybrykami postawi� wszystkich w wyj�tkowo k�opotliwej sytuacji.

Duncan chcia� si� odezwa�, zawaha� si� jednak, by zacz�� zn�w:

��Z pewno�ci� zasz�o tu nieporozumienie, prawda?�� zasugerowa� w nadziei, �e zwiadowca znajdzie jaki� spos�b, �eby zaprzeczy� oskar�eniom.

Ten jednak odpowiedzia� spokojnie:

��Nie mam nic do powiedzenia na swoj� obron�, wasza wysoko��. W rzeczy samej, s�yszano mnie, jak m�wi�em� no, do�� nieprzyjemne rzeczy o waszej wysoko�ci.

W tym w�a�nie ca�y problem: Halt wyg�asza� obra�liwe stwierdzenia publicznie, w obecno�ci co najmniej sze�ciu �wiadk�w. Jako cz�owiek i jako przyjaciel Duncan m�g� mu je wybaczy�, co te� z pewno�ci� ju� zrobi�. Jednak jako w�adca mia� obowi�zek strzec godno�ci swojego urz�du.

��Ale� dlaczego, Halt? Dlaczego to zrobi�e�? Dlaczego zrobi�e� to�� nam wszystkim?

Zwiadowca odwr�ci� wzrok i spu�ci� g�ow�. Mrukn�� pod nosem co�, czego Duncan nie zrozumia�.

��Co rzeczesz?�� spyta�, wci�� jeszcze �udz�c si�, �e znajdzie jakie� wyj�cie ze �lepego zau�ka, w kt�rym si� znalaz�.

��Za du�o gorza�ki, wasza wysoko�栗 odpowiedzia� g�o�niej Halt. A potem doda� jeszcze z ponurym u�miechem:�� Nigdy nie mia�em dobrej g�owy do trunk�w. Mo�e nale�a�oby doda� te� oskar�enie o pija�stwo, kanclerzu Anthony?

Kr�lewski dostojnik ju� ca�kiem straci� panowanie nad sob��� i procedurami.

��Halt, prosz� ciꅠ� zacz�� i urwa�. O ma�o nie poprosi� oskar�onego, by ten nie narusza� protoko�u oskar�enia.

Wzi�� si� w gar�� i sk�oni� kr�lowi.�� Oto zarzuty, wasza wysoko��. Oskar�ony przyznaje si� do winy.

Przez d�u�sz� chwil� Duncan siedzia� w milczeniu. Spogl�da� na niskiego m�czyzn� stoj�cego przed nim, pr�buj�c odgadn�� jego my�li skryte za nieprzeniknion� mask�; dostrzec, co kryje si� za wyzywaj�cym spojrzeniem i zrozumie� prawdziwe przyczyny post�pku Halta. Wiedzia�, �e zwiadowca ma mu za z�e odmow� pozwolenia na wypraw� w poszukiwaniu ucznia. Jednak Duncan szczerze wierzy�, �e obecno�� Halta w Araluenie jest niezb�dna, dop�ki nie wyja�ni si� sytuacja z Foldarem. Z ka�dym mijaj�cym dniem dawny doradca Morgaratha stawa� si� coraz wi�kszym zagro�eniem, tote� Duncan chcia� mie� przy sobie wszystkich najlepszych ludzi, by dopomogli mu za�atwi� t� spraw�.

A Halt by� najlepszym z najlepszych.

Duncan postukiwa� nerwowo palcami w drewniany pod�okietnik swego siedziska. Taki brak szerszego spojrzenia� to niepodobne do Halta. Przez wszystkie te lata, odk�d go zna�, Halt nigdy nie przedk�ada� swoich cel�w nad dobro kr�lestwa. Tymczasem nagle, najwyra�niej z gniewu i urazy, a przy tym pod wp�ywem trunku, pozwoli�, by uczucia przy�mi�y jasno�� jego os�du. Wobec �wiadk�w obrazi� kr�la, a nad tym nie mo�na by�o przej�� do porz�dku dziennego, bowiem nie chodzi�o tu o s�owa rzucone w gniewie, podczas rozmowy mi�dzy przyjaci�mi. Duncan spojrza� na swego starego przyjaciela i doradc�. Wzrok Halta wbity by� w pod�og�. Mo�e gdyby b�aga� o �ask�, powo�a� si� na swe przesz�e zas�ugi w s�u�bie korony� S�owem, gdyby zrobi� cokolwiek w swojej obronie, mo�e da�by w ten spos�b swemu w�adcy szans�, by m�c jako� wybrn�� z tego nader k�opotliwego po�o�enia.

��Halt?�� odezwa� si� Duncan.

Zwiadowca uni�s� wzrok, na co Duncan odpowiedzia� pytaj�cym wzniesieniem brwi. W oczach Halta malowa�a si� zimna determinacja i kr�l zrozumia�, �e zwiadowca nie b�dzie prosi� o �ask�. Ma�o tego, uczyni� ledwo dostrzegalny przecz�cy ruch g�ow�. W�adca podj�� jeszcze jedn�, ostatni� pr�b� pokonania przepa�ci, jaka rozwar�a si� mi�dzy nim a zwiadowc�.

��Prawd� m�wi�c�� rzek�, staraj�c si� nada� swoim s�owom ton przyjaznej perswazji�� mog� przecie� ca�kiem dobrze zrozumie�, co czujesz. Moja rodzona c�rka zosta�a uprowadzona razem z twoim uczniem. Czy nie wydaje ci si�, �e wola�bym pozostawi� kr�lestwo i wyruszy� jej na ratunek?

��Tutaj zachodzi pewna istotna r�nica, wasza wysoko��. Kr�lewska c�rka mo�e spodziewa� si� nieco lepszego traktowania ni� zwyk�y czeladnik zwiadowcy. Przecie� jest cenn� zak�adniczk�.

Duncan odchyli� si� nieco na swym tronie. Gorycz w g�osie Halta odczu� jak uderzenie w twarz, tym bole�niejsze, �e przecie� Halt mia� s�uszno��. Gdy Skandia�� nie dowiedz� si�, kim jest Cassandra, nic nie b�dzie jej grozi�, po prostu za��daj� za ni� wysokiego okupu. Ku swemu ubolewaniu zda� sobie spraw�, �e ta pr�ba pojednania jeszcze bardziej oddali�a w�adc� od cz�owieka, kt�ry dot�d by� najwierniejszym z jego s�ug. Zapad�o d�ugie milczenie, kt�re przerwa� wreszcie lord Anthony.

��O ile wi�zie� nie ma czego� do powiedzenia na sw� obron�, zostanie uznany za winnego�� ostrzeg� Halta.

Halt wci�� spogl�da� na kr�la i raz jeszcze nieznacznie pokr�ci� g�ow�. Anthony zwleka�, rozejrza� si� po sali, spogl�daj�c na szlachetnych wielmo��w w nadziei, �e kto� zdo�a znale�� jaki� argument przemawiaj�cy za Haltem. Jednak, oczywi�cie, nikt si� nie odezwa�. Szambelan dostrzeg�, �e masywna posta� barona Aralda jakby skurczy�a si� w przygn�bieniu, widzia� te� bole�� na twarzy Crowleya, gdy dow�dca zwiadowc�w odwr�ci� g�ow�, nie chc�c patrze� na rozgrywaj�c� si� scen�.

��Wi�zie� jest winny czyn�w, o kt�re go oskar�ono�� oznajmi� Anthony.�� Przywilejem waszej wysoko�ci jest wyda� wyrok.

Ot� to�� my�la� Duncan�� oto jedno z tych zada�, do kt�rych nikt nie jest w stanie przygotowa� przysz�ego w�adcy. Wierno�� i oddanie, w�adza, ceremonia�. Wino i wykwintne potrawy, rasowe wierzchowce, kosztowna bro�. A potem trzeba p�aci� za to wszystko. Chwile takie jak ta, kiedy nie ma innego wyj�cia i trzeba post�pi� zgodnie z nakazami prawa. Zgodnie z tradycj�. Gdy godno�� urz�du wymaga surowego wyroku, nawet je�li musi to oznacza� utrat� jednego z najcenniejszych doradc�w i najserdeczniejszych przyjaci�.

��Prawo przewiduje tylko dwie mo�liwe kary za zdrad�, wasza wysoko�栗 ponagli� go Anthony, pragn�c zako�czy� jak najpr�dzej rozpraw� i uwolni� w�adc� od ci���cego na nim brzemienia nieodwo�alnej decyzji.

��Tak. Tak, wiem�� rzuci� gniewnie Duncan, ale lord Anthony zd��y� doko�czy�:

���mier� lub wygnanie.

Na d�wi�k tych s��w kr�lowi przysz�a do g�owy pewna my�l.

��A wi�c taki mam wyb�r, lordzie Anthony?�� spyta�. Anthony sk�oni� si� ze z�owrog� powag�.

��Nie ma innego, wasza wysoko��. Tylko kara �mierci lub wygnanie.

Duncan wsta� powoli, ujmuj�c miecz praw� d�oni�. Wyci�gn�� go przed siebie, trzymaj�c ukryt� w pochwie kling� tu� pod kunsztownie rze�bionym i wyk�adanym klejnotami jelcem. Poczu� ogarniaj�c� go satysfakcj�, bowiem znalaz� ju� rozwi�zanie. Dlatego w�a�nie spyta� Anthony�ego, by ten po dwakro� powt�rzy� to w obecno�ci �wiadk�w.

��Ja, Duncan, kr�l Araluenu�� odezwa� si� w�adczym tonem, �wiadom, �e spojrzenia wszystkich skierowa�y si� ku niemu�� skazuj� ciebie, by�ego kr�lewskiego zwiadowc� rezyduj�cego w lennie Redmont, na banicj� ze wszystkich mych ziem i w�o�ci.

I zn�w w sali zapanowa�o nieznaczne poruszenie, bowiem s�uchacze odetchn�li z ulg�, s�ysz�c, �e nie pada wyrok �mierci. Z drugiej jednak strony zdawa� sobie spraw�, �e nikt z obecnych tak naprawd� najwy�szego wymiaru kary si� nie spodziewa�. Teraz jednak czeka�a ich niespodzianka.

��Moc� tego wyroku, pod gro�b� �mierci zabraniamy ci wst�pu i pobytu w tym kr�lestwie��� zawiesi� g�os, bo spojrza� w tej chwili w oczy Halta i dojrza� w nich rozpaczliwy smutek, kt�rego zwiadowca nie potrafi� ju� ukry�. Doko�czy� wi�c co pr�dzej:�� �na czas roku, licz�c od dnia dzisiejszego.

Natychmiast w sali tronowej zapanowa�o o�ywienie. Lord Anthony post�pi� krok do przodu, na jego twarzy malowa�o si� wzburzenie.

��Wasza wysoko��! Musz� zaprotestowa�! Tak by� nie mo�e!

Duncan zachowa� kamienny spok�j, czego nie mo�na by�o powiedzie� o innych �wiadkach rozprawy. Baron Arald nie kry� promiennego u�miechu, za� Crowley stara� si� jak m�g�, by ukry� zadowolenie za szarym ko�nierzem swego p�aszcza. Duncan, cho� wci�� nie pojmowa� motyw�w kieruj�cych Haltem, nie bez skrywanej skrz�tnie satysfakcji zauwa�y�, �e po raz pierwszy tego ranka zwiadowca wydawa� si� zaskoczony obrotem wydarze�. Na pewno jednak nie do tego stopnia, co g�o�no sprzeciwiaj�cy si� wyrokowi lord Anthony. Kr�l uni�s� brwi, spogl�daj�c na niego pytaj�co.

��Tak by� nie mo�e, lordzie Anthony?�� spyta�, staraj�c si�, by zabrzmia�o to odpowiednio wynio�le.

Anthony zmitygowa� si�, zdaj�c sobie spraw�, �e b�d� co b�d� nie przystoi mu poucza� kr�la.

��Chcia�em tylko rzec, wasza wysoko�� �e kara wygnania, banicji� No c�, to kara banicji�� urwa�, nie mog�c znale�� w�a�ciwych s��w.

Duncan z wielk� powag� skin�� g�ow�.

��Jako �ywo�� stwierdzi�.�� Sam rzek�e�, lordzie szambelanie, nie mam innego wyboru, je�li nie liczy� kary �mierci.

��Ale�, wasza wysoko��, przecie� wygnanie� to wygnanie! Na zawsze!�� upiera� si� Anthony. Poczerwienia� jak burak, ca�kiem ju� nie wiedz�c, w jaki spos�b ma si� zachowa�. Nie �ywi� nieprzychylnych uczu� wobec Halta, przeciwnie�� jak dot�d darzy� go niema�ym szacunkiem, przynajmniej do chwili, gdy zwiadowca zosta� zatrzymany pod zarzutem skandalicznego i obra�liwego wobec majestatu zachowania. Niemniej jednak, jego niewdzi�czn� rol� by�o s�u�y� kr�lowi rad� w kwestii odwiecznych praw.

��A wi�c tak w�a�nie stanowi prawo? Czy�by zapisano w kodeksach, �e banicja musi by� do�ywotnia?�� spyta� Duncan, a Anthony musia� zaprzeczy�, rozk�adaj�c jednocze�nie r�ce w bezradnym ge�cie, przy czym omal nie wypu�ci� z d�oni laski, stanowi�cej nieodzowny atrybut jego szacownego urz�du.

��Ach nie, nie. Tego nigdzie nie zapisano, bowiem nie by�o takiej potrzeby. Wygnanie zawsze by�o kar� do�ywotni�, bowiem tak stanowi tradycja!�� doda�, gdy wreszcie uda�o mu si� znale�� stosowne s�owa.

��Ot� to�� odpar� Duncan.�� Tradycja za� nie jest prawem.

��Lecz��� zacz�� Anthony, a potem nagle sobie uzmys�owi�, �e nie ma powodu, by si� tak upiera�. Przecie� w�a�nie sprawiedliwy kr�l wymierzy� Hakowi kar� zgodn� z prawem, a jednocze�nie znalaz� spos�b, by okaza� sw� �askawo��.

Nie daj�c mu czasu do namys�u, kr�l odezwa� si� zn�w:

��Tak oto moc� naszego majestatu wydali�my wyrok, a brzmi on: wygnanie, na czas ca�ych dwunastu miesi�cy. Wi�niu, masz czterdzie�ci osiem godzin, by opu�ci� granice Araluenu.

Raz jeszcze kr�l spojrza� w oczy swego zwiadowcy. Halt sk�oni� si�, daj�c tym wyraz szacunku i wdzi�czno�ci wobec w�adcy. Duncan tymczasem westchn�� cicho. Nie mia� poj�cia, czemu Halt go do tego zmusi�. By� mo�e, kiedy ten rok minie, dowie si� czego� wi�cej.

Nagle poczu�, �e ma ju� powy�ej uszu ca�ej tej sprawy. Zatkn�� ukryty w pochwie miecz za pas.

��Posiedzenie sko�czone�� oznajmi� zgromadzonym.�� Sprawa zosta�a zamkni�ta.

Odwr�ci� si� na bok, zszed� po stopniach i opu�ci� sal� tronow� przez ma�e drzwiczki prowadz�ce do jego osobistych apartament�w. Lord Anthony popatrzy� uroczy�cie po zgromadzonych i oznajmi�:

��Kr�l przem�wi� i wyda� wyrok�� rzek� uroczy�cie, ale w jego g�osie s�ycha� by�o znu�enie.�� Wi�zie� skazany jest na roczn� banicj�. Stra�, odprowadzi� go.

To rzek�szy, uda� si� za kr�lem.

Evanlyn z irytacj� przygl�da�a si� Willowi, kt�ry po raz kolejny przebieg� wzd�u� ca�ej pla�y, a potem opad� na ziemi�, by wykona� dziesi�� szybkich pompek.

Nie mog�a poj��, dlaczego ch�opak tak si� upar�, �eby kontynuowa� sw�j program �wicze�. Gdyby chodzi�o tylko o utrzymanie formy, nie mia�aby nic przeciwko temu�� b�d� co b�d� na Skorghijl nie by�o nic poza tym do roboty. Czu�a jednak, �e chodzi tu o co� wa�niejszego. Pomimo rozmowy, kt�r� odby�a z nim kilka dni wcze�niej, by�a pewna, �e nadal snuje plany ucieczki.

��Uparty g�upiec�� mrukn�a. Swoj� drog�, u ch�opaka to normalne. Nie m�g� pogodzi� si� z my�l�, �e ona, dziewczyna, mo�e zaj�� si� wszystkim i zapewni� im bezpieczny powr�t do Araleuenu. Jednak w Celtii zachowywa� si� zupe�nie inaczej. Kiedy planowali zniszczenie pot�nego mostu Morgaratha, nie mia� nic przeciwko jej udzia�owi i realizowaniu jej pomys��w. Zastanawia�a si�, co spowodowa�o t� zmian�.

Will tymczasem podszed� do samego brzegu zatoki, by zamieni� kilka s��w ze Svengalem, zawijaj�cym w�a�nie nale��c� do okr�tu szalup�. Zast�pca dow�dcy Skandian by� zr�cznym rybakiem. Wyp�ywa� szalup� niemal co rano, o ile tylko pozwala�a na to pogoda, dzi�ki czemu ich monotonna dieta, sk�adaj�ca si� z suszonego solonego mi�sa i suszonych ryb, wzbogaci�a si� o �wie�e dorsze oraz okonie schwytane w g��bokich, lodowatych wodach zatoki Skorghijl.

Poczu�a drobne uk�ucie zawi�ci, patrz�c jak Will rozmawia ze Skandianinem. Wiedzia�a, �e nie potrafi z tak� �atwo�ci� jak Will nawi�zywa� kontakt�w z lud�mi. By� bezpo�redni, otwarty�� a to sprawia�o, �e wszyscy z miejsca darzyli go sympati�. Ona za� cz�sto czu�a si� skr�powana wobec obcych, kt�rzy chyba to wyczuwali. Nie przysz�o jej jednak na my�l, �e mo�e to by� wynikiem wychowania, jakie odebra�a na dworze. A poniewa� tego ranka by�a w z�ym humorze i mia�a wszystko Willowi za z�e, nie spodoba�o jej si�, �e ch�opak pomaga Svengalowi wci�gn�� ��d� poza lini� przyp�ywu.

Kopn�a gniewnie kamie� i zakl�a, gdy okaza� si� wi�kszy ni� z pozoru, a w dodatku wcale nie chcia� si� ruszy� ze swego miejsca. Kulej�c, posz�a do przybud�wki, sk�d przynajmniej nie musia�a patrze� na Willa i jego nowego przyjaciela.

Szary je�dziec kuli� si� z ch�odu, szczelnie zawini�ty w p�aszcz, gdy z wolna przemierza� pola po�r�d g�stej m�awki. Kopyta jego koni�� jednego dosiada�, a drugi s�u�y� mu za luzaka, nios�cego kilka niezbyt ci�kich tobo�k�w�� rozbryzgiwa�y wod� w ka�u�ach powsta�ych w zag��bieniach drogi.

Za nim, na tle szarego nieba, wznosi�y si� wie�e Zamku Araluen. Jednak Halt nie ogl�da� si�, by podziwia� ten wspania�y widok. Gna� prosto przed siebie.

Us�ysza� pod��aj�cych za nim je�d�c�w na d�ugo, nim si� z nim zr�wnali. Abelard zastrzyg� uszami na odg�os �omocz�cych kopyt ko�skich i Halt wiedzia�, �e jego konik rozpozna� konie zwiadowc�w. Nadal si� nie odwraca�. Wiedzia�, kim s� je�d�cy. Wiedzia� te�, dlaczego go �cigaj�. By� nawet nieco zawiedziony. Mia� nadziej�, �e w ca�ym zamieszaniu, jakie towarzyszy�o jego banicji, Crowley zapomni o pewnym drobiazgu, kt�ry teraz jednak Halt b�dzie musia� odda�.

Westchn�� lekko ze znu�eniem, godz�c si� z tym, co nieuniknione. Dotkn�� lekko szyi Abelarda. Konik zareagowa� natychmiast, staj�c w miejscu. Luzak pod��aj�cy z ty�u uczyni� to samo. T�tent zbli�a� si�; Halt nie porusza� si�, patrz�c t�po na horyzont, gdy Crowley i Gilan znale�li si� u jego boku.

Cztery konie dotkn�y si� pyskami na powitanie. Trzej m�czy�ni wykazali nieco wi�cej rezerwy. Przez chwil� panowa�o niemi�e milczenie, kt�re wreszcie przerwa� Crowley.

��Ha, wcze�nie wsta�e�. Musieli�my zdrowo pospieszy� nasze konie, by ci� dogoni栗 rzek�, sil�c si� bez wi�kszego powodzenia na jowialno��, kt�r� maskowa� swe ubolewanie wobec tego, jak potoczy�y si� wypadki. Halt zerkn�� bez zaciekawienia na ich wierzchowce. Z ich nozdrzy unosi�y si� w zimnym powietrzu k��by pary.

��Widzꠗ odpar� spokojnie. Stara� si� udawa�, �e nie dostrzega wzburzenia maluj�cego si� na twarzy Gilana. Wiedzia�, �e jego dawny ucze� szczerze cierpi z powodu niewyt�umaczalnego zachowania swego mistrza, nic jednak nie m�g� na to poradzi�.

Teraz i Crowley spowa�nia�. Nie by�o po co odwleka� przykrej formalno�ci.

��Halt, jest pewna rzecz, o kt�rej mo�e zapomnia�e�. Przykro mi, ale musz� nalega慠� urwa�.

Halt nie zamierza� u�atwia� mu zadania, tote� przybra� zdumiony wyraz twarzy.

��Na opuszczenie kr�lestwa mam czterdzie�ci osiem godzin�� zauwa�y�.�� Licz�c od �witu dzisiejszego dnia. Zapewniam ci�, �e nim up�ynie wyznaczony czas, znajd� si� za granic�. Nie ma potrzeby, by� mnie eskortowa�.

Crowley potrz�sn�� g�ow�. K�tem oka Halt dostrzeg�, �e Gilan odwraca wzrok. By�a to bolesna scena dla wszystkich trzech zwiadowc�w. Wiedzia� dobrze, po co przyjecha� Crowley. Halt si�gn�� pod p�aszcz do zawieszonego na szyi srebrnego �a�cuszka.

��Liczy�em troch� na to, �e zapomnisz�� odezwa� si�, staraj�c si�, by zabrzmia�o to beztrosko, jednak z umiarkowanym powodzeniem, bowiem co� chwyta�o go za gard�o. Crowley skrzywi� si� nieweso�o.

��Wiesz, �e nie wolno ci zachowa� Li�cia D�bu. Jako skazany na banicj�, zosta�e� tym samym wykluczony z Korpusu Zwiadowc�w.

Halt skin�� g�ow�. Czu� bolesne uk�ucie w sercu, gdy rozpi�� �a�cuszek i przekaza� dow�dcy srebrn� odznak�. Metal wci�� jeszcze by� ciep�y od dotyku jego cia�a. Oczy zamgli�y mu si�, gdy odznaka spocz�a na d�oni Crowle�a. Taki ma�y, nic nieznacz�cy kawa�ek metalu�� pomy�la��� a przecie� znaczy� dla niego tak wiele. Przez wi�ksz� cz�� �ycia nosi� �w Li�� D�bu z dum��� jak wszyscy zwiadowcy. A teraz musia� si� z nim rozsta�.

��Przykro mi�� rzek� Crowley grobowym g�osem. Halt machn�� r�k�.

��Przecie� to drobiazg�� odpowiedzia�.

Zn�w zapad�o milczenie. Crowley spogl�da� w oczy Halta, pr�buj�c przenikn�� zas�on� tajemnicy. Zas�on� niedba�ej, oboj�tnej akceptacji. Wiedzia�, �e to tylko pozory, lecz musia�a istnie� przecie� jaka� przyczyna�

Wreszcie dow�dca nie wytrzyma�, pochyli� si� w siodle i chwyci� mocno Halta za przedrami�.

��Dlaczego? Dlaczego to zrobi�e�?�� spyta� gniewnie.

I zn�w to irytuj�ce machni�cie r�k�.

��Ju� m�wi�em�� przypomnia� Halt�� �e wypi�em za du�o gorza�ki. Wiesz dobrze, �e zawsze mia�em s�ab� g�ow�.

Zdo�a� nawet si� u�miechn��. Jednak u�miech na jego twarzy przypomina� raczej dziwaczny grymas. Crowley pu�ci� go, zawiedziony.

��Z Bogiem�� rzek� w ko�cu, g�osem dr��cym od t�umionych emocji. W nast�pnej chwili niezwykle jak na siebie gwa�townym ruchem szarpn�� za wodze, odwracaj�c �eb wierzchowca, i odjecha� galopem z powrotem w stron� Zamku Araluen.

Halt spogl�da� za nim przez chwil�; maskuj�cy p�aszcz zwiadowcy wkr�tce znikn�� po�r�d szarej m�awki. Nast�pnie odwr�ci� si� do swego by�ego ucznia i u�miechn�� si� smutno. Tym razem i u�miech, i smutek by�y szczere.

��Zegnaj, Gilanie. Mi�o mi, �e zechcia�e� si� ze mn� po�egna�.

Jednak m�odszy zwiadowca przyby� tu z ca�kiem innym zamiarem.

��Wcale nie zamierzam si� z tob� po�egna栗 o�wiadczy� stanowczo.�� Wyruszam z tob�.

Halt uni�s� jedn� brew. Gilan wiedzia� a� nazbyt dobrze, co to znaczy.

��Na wygnanie?�� spyta� Halt m�odzie�ca, a Gilan potrz�sn�� energicznie g�ow�.

��Nie. Wiem, co zamierzasz uczyni栗 odpar�. Wskaza� na jucznego konika, czekaj�cego cierpliwie za Abelardem.�� Zabra�e� ze sob� Wyrwija. To jasne jak s�o�ce, �e wyruszasz na poszukiwanie Willa. Prawda?

W pierwszej chwili Halt chcia� zaprzeczy�, ale udawa� ju� zbyt d�ugo i mia� tego powy�ej uszu. Poczu� co� na kszta�t ulgi, kiedy wreszcie m�g� przyzna� si� do prawdziwych przes�anek, jakie nim powodowa�y.

��Nie mia�em wyj�cia, Gilanie�� o�wiadczy� spokojnie.�� Obieca�em mu to. Nie istnia� �aden inny spos�b, by zwolniono mnie ze s�u�by.

��Ale czy musia�e� posun�� si� a� tak daleko?�� spyta� Gilan z niedowierzaniem w g�osie.�� Nie przysz�o ci na my�l, �e Duncan m�g� kaza� ci� �ci��?

��Co� mi m�wi�o, �e tego nie uczyni. Trzeba by�o zaryzykowa�.

Gilan smutno pokr�ci� g�ow�.

��Na wygnanie, czy dok�dkolwiek�� oznajmi��� ale jad� z tob�.

Halt odwr�ci� wzrok. Wzi�� g��boki wdech, potem westchn��. Musia� przyzna�, �e by�a to niema�a pokusa. Wybiera� si� w d�ug�, ci�k� i niebezpieczn� drog�, tote� cieszy�by si�, maj�c Gilana za towarzysza, nie m�wi�c ju� o tym, �e miecz m�odego zwiadowcy m�g� si� podczas niej bardzo przyda�. Jednak Gilan potrzebny by� gdzie indziej i Halt, kt�remu mocno ci��y�a �wiadomo��, i� porzuci� swe obowi�zki, nie m�g� pozwoli�, by m�odzieniec poszed� jego �ladem.

��Gilanie, nie wolno ci�� powiedzia�. Gilan ju� chcia� si� odezwa�, ale Halt powstrzyma� go ruchem r�ki.�� Miej na uwadze, �e prosi�em, by pozwolono mi uda� si� na poszukiwanie Willa, ale mi odm�wiono, jako �e pono� jestem tu potrzebny. A raczej by�em potrzebny�� u�ci�li�. Umilk� na chwil�, a Gilan przytakn�� ruchem g�owy.

��No c�, w moim mniemaniu ta potrzeba nie jest a� tak wielka. Jednak to tylko moja ocena i niewykluczone, �e si� myl�. Foldar na wolno�ci stanowi rzeczywiste zagro�enie dla kr�lewskiej w�adzy. Jego op�r trzeba zd�awi� w zarodku. Nim jeszcze zdo�a skupi� wok� siebie wi�ksz� grup� zwolennik�w, trzeba go wytropi�, osaczy� i unieszkodliwi�. I powiem szczerze, �e �aden ze zwiadowc�w nie nadaje si� do tego zadania lepiej ni� ty.

��Nie licz�c ciebie�� zauwa�y� Gilan, a Halt przyzna� mu racj� lekkim skinieniem g�owy. Nie by�a to kwestia zbyt wyg�rowanego mniemania o sobie, a po prostu �wiadomo�� w�asnych mo�liwo�ci.

��Mo�e i tak�� stwierdzi��� ale nie w tym rzecz. Je�li zabraknie nas obu, Crowley b�dzie musia� powierzy� to zadanie komu� innemu.

��Nie obchodzi mnie to�� obruszy� si� Gilan. Zwin�� rzemie� wodzy w d�oni, po czym zn�w go rozprostowa�. Halt u�miechn�� si� do niego �agodnie.

��A mnie owszem, Gilanie. Nie�atwo jest zerwa� wi�zy lojalno�ci. To boli, mo�esz mi wierzy�. Ot� nie pozwol�, �eby� wyrz�dzi� podobn� krzywd� sobie samemu.

��Ale� Halt�� Gilan by� bliski rozpaczy, a szpakowaty zwiadowca zdawa� sobie spraw�, �e wr�cz bliski �ez.�� Ci��y na mnie odpowiedzialno��, bowiem to ja porzuci�em Willa. Zostawi�em go samego w Celtii! Gdybym zosta� wtedy z nim, nigdy nie wpad�by w �apy Skandian!

Halt pokr�ci� g�ow�. Gdy stara� si� pocieszy� m�odzie�ca, jego g�os zabrzmia� zaskakuj�co �agodnie:

��Nie mo�esz si� o to wini栗 stwierdzi�.�� To, co w�wczas uczyni�e�, by�o s�uszne. Mo�esz wini� raczej mnie�� o to, �e przyj��em w nasze szeregi ch�opaka, kt�ry mia� do�� honoru i odwagi, by tak si� zachowa�. No i za to, �e wyszkoli�em go w taki spos�b, �eby nie istnia� ani cie� w�tpliwo�ci, i� tak w�a�nie post�pi.

Przerwa�, by da� mu czas na przetrawienie tych s��w. Gilana ogarn�y w�tpliwo�ci i nie by� ju� tak pewien swego postanowienia, a Halt doskonale zdawa� sobie z tego spraw�. Dorzuci� jeszcze jeden argument:

��Gilanie, czy nie pojmujesz, �e mog� porzuci� swe stanowisko dlatego w�a�nie i tylko dzi�ki temu, �e ty pozostaniesz na stra�y? Wiem, i nie b�d� tego kry�, �e ma�o kto mo�e mnie zast�pi�. Jednak ty, jako jeden z niewielu, potrafisz sprosta� temu zadaniu.

S�ysz�c to, Gilan zgarbi� si� lekko. Ze wzrokiem wbitym w ziemi� mrukn�� gard�owym g�osem:

��Dobrze. Ju� dobrze. Ale znajd� go, Halt. Znajd� go i przywie� z powrotem.

Halt zn�w obdarzy� go nieweso�ym u�miechem i pochyli� si�, by pochwyci� rami� m�odzie�ca.

��To tylko rok�� stwierdzi�.�� B�dziemy z powrotem, ani si� obejrzysz. A teraz �egnaj, Gilanie.

��Z Bogiem�� odpowiedzia� mu m�ody zwiadowca �ami�cym si� g�osem. Rozleg� si� g�uchy stukot kopyt na nawierzchni drogi: Abelard i Wyrwij ruszyli w stron� wybrze�a.

Gdy tak jechali, wiatr wia� Haltowi w twarz, ciskaj�c w ni� male�kie kropelki deszczu. Woda zbiera�a si� w wi�ksze krople na jego ogorza�ym obliczu, a krople te sp�ywa�y w d� po policzkach.

Nadp�ywaj�cy okr�t zbli�a� si� powoli ku pla�y, mocno przechylony na bok, a przy tym zanurzony znacznie g��biej ni� powinien. Kraw�d� lewej burty wznosi�a si� zaledwie dziesi�� centymetr�w nad lini� wody. Tymczasem za�oga Eraka wyleg�a z chaty, by przyjrze� si� nowo przyby�ym.

��To Slagor!�� zawo�a� jeden ze Skandian na pla�y, rozpoznawszy rze�by zdobi�ce dzi�b.

��Co on tu robi?�� zdziwi� si� kto� inny.�� Kiedy wyp�ywali�my do Araluenu, siedzia� sobie spokojnie i bezpiecznie w Skandii.

Will wybieg� zza ska�, gdzie rzuca� do wody kawa�ki drewna. Dostrzeg� Evanlyn, kt�ra wyjrza�a z przybud�wki. Po chwili znalaz� si� tu� obok niej. Wobec nowych okoliczno�ci zapomnia�a o swym rozdra�nieniu.

��Sk�d przyp�yn�� ten okr�t?�� spyta�a ciekawie, ale Will tylko wzruszy� ramionami.

��Nie mam poj�cia. By�em tam, przy ska�ach, spojrza�em, a tamci ju� wp�ywali do zatoki.

Okr�t znajdowa� si� ju� blisko brzegu. Will stwierdzi�, �e cz�onkowie jego za�ogi sprawiali wra�enie wycie�czonych i wyn�dznia�ych. Teraz dawa�o si� te� dostrzec, i� wiele z desek tworz�cych pokryw� kad�uba by�o potrzaskanych; zamiast masztu stercza� tylko kikut. Stoj�cy wok� Willa Skandianie tak�e nie omieszkali tego zauwa�y�.

��Slagor!�� zawo�a� Erak.�� Sk�d, u diab�a, si� tu wzi��e�?

Krzepki m�czyzna siedz�cy u steru uni�s� d�o� w ge�cie powitania. Wida� by�o, �e jest tak samo wycie�czony, jak reszta jego za�ogi. Jeden z �eglarzy stan�� na dziobie i rzuci� zw�j ci�kiej liny ludziom Eraka czekaj�cym na brzegu. W mgnieniu oka kilkunastu z nich pochwyci�o j� i zacz�o ci�gn�� okr�t przez ostatnich kilka metr�w. Wio�larze z ulg� wypu�cili drzewca wiose�, nie maj�c nawet si�, by wci�gn�� je na pok�ad. Ci�kie, d�bowe wios�a pogr��y�y si� w wodzie, obijaj�c si� o burty.

Kil zazgrzyta� o kamienie i okr�t zatrzyma� si�. Poniewa� by� zanurzony znacznie g��biej ni� �Wilczy wicher�, nie spos�b by�oby go wyci�gn�� na brzeg. Jego dzi�b ugrz�z� ju� na dobre.

�eglarze zacz�li zeskakiwa� do p�ytkiej wody. Brn�li ku pla�y. Gdy tylko znale�li si� na suchym l�dzie, padli bez si� na nagie kamienie. Jednym z ostatnich, kt�rzy dotarli do brzegu, okaza� si� Slagor, kapitan statku.

Wycie�czony, usiad� ci�ko na pla�y. Brod� i w�osy pokryte mia� kryszta�kami soli, zmatowia�e. Przekrwione oczy spogl�da�y dziko. Erak stan�� przed nim, lecz ku zdziwieniu Willa wodzowie nie przywitali si� zbyt serdecznie, nawet nie u�cisn�li sobie d�oni. Najwyra�niej nie przepadali za sob�.

��Co ty tu robisz o tej porze roku?�� spyta� Erak. Slagor skrzywi� si� z niech�ci�.

��Mamy sporo szcz�cia, �e�my w og�le dotarli. Sztorm dopad� nas dwa dni po tym, jak wyp�yn�li�my z Hallasholm. Fale wielkie jak zamczyska i wiatr prosto z bieguna. Maszt nie wytrzyma� nawet godziny, a niepr�dko uda�o nam si� go odci��. Stracili�my przy tym dw�ch ludzi. A potem jeszcze obija� si� o burt� i zanim uda�o nam si� od niego odp�yn��, zdo�a� wybi� dziur� w deskach. Jedn� z kom�r mi�dzy grodziami ze szcz�tem zala�o, nim si� zorientowali�my, co si� dzieje, a i inne te� nabra�y wody.

Wilcze okr�ty, cho� wygl�da�y jak wielkie otwarte �odzie, by�y w rzeczywisto�ci jednostkami pe�nomorskimi przystosowanymi do �eglugi w ka�dych niemal warunkach. Zawdzi�cza�y to swej budowie, a mianowicie temu, �e ich kad�uby podzielono na cztery osobne i wodoszczelne komory, znajduj�ce si� pod g��wnym pok�adem. To w�a�nie pozwala�o im utrzymywa� si� na powierzchni nawet wtedy, gdy zalewa�y je gigantyczne fale szalej�ce na Morzu Bia�ych Sztorm�w.

Will spojrza� na Eraka. Pot�nie zbudowany jarl zmarszczy� brwi na s�owa Slagora.

��Ale co ci� sk�oni�o, �eby wyp�yn�� na morze?�� spyta�.�� To nie czas, �eby zapuszcza� si� na szerokie wody.

Slagor wzi�� do r�ki drewniany kubek pe�en w�dki, kt�ry poda� mu jeden z ludzi Eraka. Wok� nich cz�onkowie za�ogi �Wilczego wichru� cz�stowali �wie�� wod� i gorza�k� swych wymizerowanych rodak�w, opatruj�c te� niekiedy rany, jakie tamci odnie�li podczas sztormu. Slagor nie podzi�kowa� ani s�owem, nie uczyni� nawet najmniejszego gestu, by okaza� wdzi�czno��, tote� Erak zn�w przybra� marsowy wyraz twarzy. Bez w�tpienia�� uzna� Will�� ci dwaj dow�dcy odnosili si� do siebie niemal wrogo. Gdy Slagor opowiada� o swych przej�ciach na morzu, robi� to w spos�b napastliwy, jakby uprzedzaj�c zaczepk�, kt�rej si� spodziewa�.

��W Hallasholm przeja�ni�o siꠗ wyja�ni� zwi�le.�� My�la�em, �e damy rad� przep�yn�� przez stref� sztorm�w.

Wypi� jednym haustem po�ow� zawarto�ci kubka i otar� usta wierzchem d�oni. Erak spogl�da� na niego z niedowierzaniem.

��O tej porze roku?�� powt�rzy�.�� Czy�e� ze szcz�tem oszala�?

��My�la�em, �e si� uda�� mrukn�� opryskliwie Slagor, a Will dostrzeg�, �e oczy Eraka zw�zi�y si�. Jarl zni�y� g�os, aby nie dos�yszeli go inni z za�ogi, s�owa, kt�re wypowiedzia�, dotar�y tylko do uszu Willa i Evanlyn.

��Do diab�a z tob��� stwierdzi�.�� Pr�bowa�e� podj�� wypraw� wcze�niej, nim nadesz�a pora�� by zd��y� przed innymi!

Slagor rzuci� mu gniewne spojrzenie.

��A je�eli nawet, to co? M�j okr�t i moja wola! Nikt nie b�dzie mi m�wi�, co mam czyni�.

��Ta twoja wola kosztowa�a �ycie dw�ch ludzi�� oburzy� si� Erak.�� Dw�ch ludzi, kt�rzy nie mieli wyboru i musieli s�ucha� twoich rozkaz�w, cho�by nawet najg�upszych. A przecie� ktokolwiek, kto ma cho� troch� do�wiadczenia, zdawa�by sobie spraw�, �e jest jeszcze za wcze�nie, by pr�bowa� przeby� morze!

��Rozcogodzi�o si�!�� warkn�� tamten, a Erak parskn�� pogardliwie:

��Rozpogodzi�o si�, dobre sobie! To zwyk�a rzecz. Takie rozpogodzenie trwa dzie� albo dwa. Nigdy jednak do�� d�ugo, by przep�yn�� morze, a ty o tym wiesz. Do czorta z tob� i twoj� chciwo�ci�, Slagorze!

Slagor wsta�.

��Nie masz prawa mnie os�dza�, Eraku. Kapitan jest panem swojego statku i nic nikomu do tego. Moj� rzecz� jest decydowa�, kiedy i dok�d podoba mi si� wyruszy�.

Przemawia� podniesionym g�osem; wida� by�o, �e ponosi go gniew.

��Nie spodoba�o ci si� wyruszy� z nami na wojnꠗ wytkn�� mu Erak z uraz� w g�osie.�� Siedzia�e� sobie bezpiecznie w domu, a potem pomy�la�e�, �e sprz�tniesz innym sprzed nosa �atwy �up.

��M�j wyb�r�� powt�rzy� Slagor�� i to trafny, jak si� okaza�o.�� Teraz w jego g�osie zabrzmia�o szyderstwo:�� Jak wie�� niesie, niewiele zwyci�stw i �up�w przynios�a wam ta wyprawa. Czy� si� nie myl�, drogi Eraku?

Erak podszed� do niego bli�ej.

��Zwa�aj na s�owa, podst�pny z�odzieju. Na tej wyprawie poleg�o wielu dobrych przyjaci�.

��A tak, s�ysza�em. Nie tylko przyjaci󳠗 stwierdzi� Slagor.�� Nie tylko, bo i kto� wi�cej. Ragnak ci nie podzi�kuje za t� wypraw�, bowiem straci� na niej rodzonego syna.

Erak cofn�� si� mimo woli, zdumiony.

��Aralue�czycy pojmali Gronela?

Na ustach Slagora pojawi� si� paskudny u�mieszek, gdy zorientowa� si�, �e jego s�owa wprawi�y rozm�wc� w takie zdziwienie.

��O nie. Gronel pad� w boju. Zgin��, jak s�ysza�em, podczas bitwy pod Lasem Cierniowym. Musisz wiedzie�, �e niema�o z naszych okr�t�w zdo�a�o dop�yn�� do Skandii, nim rozp�ta�y si� sztormy.

Rzeczywi�cie, gdy Will zastanowi� si� nad tym, u�wiadomi� sobie, �e �Wilczy wicher�, okr�t Eraka, by� jednym z ostatnich, kt�re opu�ci�y wybrze�a Araluenu. Za�oga wci�� jeszcze czeka�a na powr�t dow�dcy, podczas gdy ci, kt�rzy ocaleli z zako�czonej kl�sk� wyprawy Hortha, zd��yli ju� przedrze� si� na swe okr�ty z wie�ci� o przegranej i odp�yn��. P�niej Will s�ysza� ludzi z za�ogi �Wilczego wichru�, kt�rzy rozmawiali o bitwie pod Cierniowym Lasem. Kr�lewskie si�y, kt�re zdziesi�tkowa�y Skandian, prowadzi�o dw�ch zwiadowc�w, jeden by� niski i szpakowaty, drugi za� m�ody i wysoki; to dzi�ki nim nie powi�d� si� manewr oskrzydlaj�cy, planowany przez naje�d�c�w. Will dobrze wiedzia�, kim byli owi zwiadowcy.

Erak ze smutkiem sk�oni� g�ow�.

��Gronel by� wielkim wojownikiem�� rzek�.�� To ogromna strata.

��Jego ojciec z pewno�ci� jest tego samego zdania. Zaprzysi�g� Vallom zemst� na rodzie Duncana!

��Nie mo�e by�.�� Erak uni�s� brwi z niedowierzaniem.�� Takie �lubowanie sk�ada si� tylko wobec zdrady lub skrytob�jstwa!

Slagor parskn�� wzgardliwie.

��Jest oberjarlem, wi�c mo�e sobie poczyna�, jak mu si� spodoba. Ale teraz powiedz mi lepiej, czy na tej przekl�tej wyspie jest co� do jedzenia? S�ona woda zniszczy�a wszystkie nasze zapasy.

Erak, wci�� pod wra�eniem zas�yszanych wie�ci, otrz�sn�� si� jednak, by rzuci� polecenie Willowi i Evanlyn:

��Rozpalcie ogie� rozkaza�.�� Tym ludziom trzeba gor�cej strawy.

Gniewny by� na siebie samego, �e Slagor musia� przypomnie� mu o jego obowi�zkach. Nie znosi� Slagora, ale jego ludziom nale�a�a si� pomoc po tym, co przeszli. Pchn�� obcesowo Willa w stron� chat. Ch�opak a� zatoczy� si�, ale zaraz ruszy� biegiem, a Evanlyn tu� za nim.

Will nie mia� poj�cia, czym jest owo �lubowanie Vallom, ale mia� paskudne przeczucia�� oraz pewno�� co do tego, �e odt�d utrzymanie w sekrecie to�samo�ci Evanlyn sta�o si� kwesti� �ycia albo �mierci.

Droga zbli�a�a si� do morskiego brzegu, a do niej po obu stronach podchodzi� coraz bli�ej z ka�d� przebyt� mil� las; wreszcie �yzne ziemie i uprawne pola sko�czy�y si� ca�kiem; odt�d go�ciniec wi�d� na przemian przez puszcz� i nieu�ytki.

By�a to okolica, w kt�rej bandyci z �atwo�ci� mogli wpa�� na podr�nych. G�ste drzewa w pobli�u drogi stwarza�y doskona�e warunki do zasadzki. Halt jednak by� w tak pos�pnym nastroju, �e wr�cz ucieszy�by si�, gdyby jacy� pechowi zb�jnicy zechcieli podj�� pr�b� pozbawienia go nielicznych d�br, jakie mia� w swym posiadaniu.

Ci�ka saksa i lekki n� do rzucania, ukryte pod p�aszczem, znajdowa�y si� w zasi�gu r�ki, podobnie jak d�ugi �uk oparty o ��k siod�a�� z za�o�on� ci�ciw�, zgodnie z przyj�tym przez zwiadowc�w zwyczajem. Spod p�aszcza wygl�da�y pierzaste be�ty strza�; by�o ich dwa tuziny, a w razie jakiego� zagro�enia trzeba by�o zaledwie u�amka sekundy, by �mierciono�ne pociski zacz�y ze �wistem przecina� powietrze. Powiadano, �e ka�dy zwiadowca nosi w ko�czanie �ycie dwudziestu czterech ludzi, co stanowi�o wyraz swoistego uznania dla ich nieomylnej, nieludzkiej wprost celno�ci przy strzelaniu z �uku.

Opr�cz broni i w�asnego wyczulonego instynktu Halt dysponowa� te� nad potencjalnym napastnikiem przewag� innego rodzaju. Oba konie�� Wyrwij i Abelard�� zosta�y wyszkolone w ten spos�b, by niepostrze�enie dawa� znak je�d�cowi, gdy wyczuj� czyj�� obecno��. I oto w�a�nie Abelard zastrzyg� kilkakrotnie uszami, po czym i on, i Wyrwij potrz�sa�y �bami, cicho przy tym parskaj�c.

Halt wyci�gn�� r�k� i leciutko poklepa� swojego wierzchowca po grzbiecie.

��Dobre koniki�� rzek� p�g�osem.

Ka�dy niewtajemniczony obserwator uzna�by, �e je�dziec po prostu uspokaja zwierz�ta, w czym nie by�o zgo�a nic niezwyk�ego. Tymczasem, wyostrzone zmys�y zwiadowcy rejestrowa�y ka�dy szczeg� otoczenia. On sam pozostawa� za� w stanie najwy�szej gotowo�ci. Wypowiedzia� niemal bezg�o�nie jeszcze jedno s�owo:

��Gdzie?

Abelard przekrzywi� nieznacznie g�ow� w lew� stron�, wskazuj�c w ten spos�b k�p� drzew rosn�cych bli�ej drogi ni� pozosta�e, oko�o pi��dziesi�ciu metr�w przed nimi. Halt odwr�ci� si� niedbale za siebie i spostrzeg�, �e Wyrwij k�usuj�cy lekko za nim, spogl�da w tym samym kierunku. Nie ulega�o w�tpliwo�ci: oba koniki wyczu�y czyj�� obecno�� po�r�d drzew. Halt przem�wi� znowu:

��Dobrze.

Wiedz�c, �e ich ostrze�enie zosta�o odebrane i potraktowane z nale�yt� powag�, oba konie z powrotem skierowa�y �by przed siebie. Tak oto, dzi�ki doskona�emu porozumieniu cz�owieka ze zwierz�ciem, zwiadowcy, pr�cz w�asnych niezwyk�ych umiej�tno�ci, byli w stanie wykorzysta� w starciu z nieprzyjacielem czu�y w�ch swoich wierzchowc�w.

Udaj�c, �e wci�� nie zdaje sobie sprawy z tego, �e kto� kryje si� po�r�d drzew, Halt jecha� dalej. U�miechn�� si� do siebie na my�l, �e konie by�y jedynie w stanie powiadomi� go o tym, �e kto� tam jest, ale nie potrafi�y przewidzie� intencji tej osoby ani odr�ni� wroga od przyjaciela. To by dopiero by�y nadnaturalne zdolno�ci�

Od drzew dzieli�o go tylko czterdzie�ci metr�w; ros�o ich tam kilka, otoczone by�y g�stymi krzakami. Wprost idealna kryj�wka dla kogo�, kto chcia�by przygotowa� zasadzk�. Ale z drugiej strony�� rozumowa� Halt�� kto� m�g� po prostu skry� si� tam przed m�awk� padaj�c� ju� od z g�r� dziesi�ciu godzin. Halt spogl�da� bystro spod kaptura. Teraz, gdy zbli�yli si� do potencjalnego napastnika, Abelard wyda� z siebie co� w rodzaju g��bokiego pomruku. By� to odg�os w�a�ciwie nies�yszalny, raczej gard�owa wibracja, kt�r� zwiadowca bardziej wyczu� ni� us�ysza�. Halt lekko ucisn�� kolanem bok wierzchowca.

��Wiem�� szepn��; zdawa� sobie spraw�, �e cie� kaptura skrywa poruszenie jego ust.

Wreszcie uzna�, �e jest ju� do�� blisko. �uk dawa� mu przewag� tylko dop�ty, dop�ki pozostawa� w odpowiedniej odleg�o�ci. Leciutko poci�gn�� za wodze, Abelard zatrzyma� si�, Wyrwij post�pi� jeszcze krok i r�wnie� stan��.

Wprawnym, p�ynnym ruchem Halt wydoby� z ko�czana strza�� i za�o�y� j� na ci�ciw�. �uku nie naci�gn��, bo dziesi�ciolecia nieustannych wytrwa�ych �wicze� sprawi�y, i� by� w stanie tego dokona� oraz wycelowa� i wystrzeli� w mgnieniu oka.

��Poka� si�, chc� ci� zobaczy栗 zawo�a� dono�nym g�osem. Po chwili z krzak�w wy�oni� si� je�dziec�� mocno zbudowany, ros�y. Zatrzyma� konia na skraju drogi.

Wojownik�� stwierdzi� Halt, spostrzegaj�c matowy po�ysk kolczugi. Mia� te� na sobie p�aszcz z kapturem, chroni�cy go przed deszczem. Zwyk�a sto�kowata misiurka zwisa�a u jego siod�a, na rami� mia� zarzucon� okr�g�� tarcz� bez herbu. Halt nie dostrzeg� miecza ani �adnej innej broni, ale, logicznie rzecz bior�c, takowa powinna znajdowa� si� po lewej stronie je�d�ca, czyli po tej, kt�rej nie widzia�. Niew�tpliwie jednak mo�na by�o za�o�y�, i� jakowym� or�em tamten dysponuje. By�oby rzecz� do�� niezwyk��, gdyby kto� nosz�cy zbroj� i tarcz� nie mia� te� i miecza.

Wszelako jednak sylwetka wyda�a mu si� znajoma. Jeszcze chwila i Halt rozpozna� je�d�ca. Wsun�� z powrotem strza�� do ko�czanu i ruszy� do przodu.

��Co tu robisz?�� spyta�, wiedz�c ju� niemal na pewno, jak� us�yszy odpowied�.

��Jad� z tob��� oznajmi� Horace, potwierdzaj�c przypuszczenia Halta.�� Chcesz znale�� Willa, a ja zamierzam wybra� si� z tob�.

��Rozumiem�� rzek� Halt, �ci�gaj�c wodze, gdy znalaz� si� obok m�odzie�ca.

Horace by� wysokim ch�opakiem, a przy tym jego bojowy rumak mierzy� w k��bie kilka pi�dzi wi�cej ni� Abelard. Zwiadowca musia� tedy zadrze� g�ow� do g�ry, by popatrze� na twarz m�odego wojownika. Dostrzeg� w niej spokojn� determinacj�, wyraz powzi�tego postanowienia.

��A jak my�lisz, co powie tw�j mistrz sztuk walki, gdy si� o tym dowie?�� spyta�.

��Sir Rodney?�� Horace wzruszy� ramionami.�� Ju� o tym wie. Powiedzia�em mu.

Halt przekrzywi� g�ow�, nieco zaskoczony. Przypuszcza� bowiem dot�d, �e Horace po prostu uciek�, by do niego do��czy�. Jednak rycerski czeladnik by� m�odzie�cem prostolinijnym, szczerym i niesk�onnym do dzia�ania w ukryciu czy do podst�p�w. Potajemna ucieczka po prostu nie le�a�a w charakterze Horace�a.

��I c� rzek� na t� wiekopomn� wie��?

Horace zmarszczy� brwi, wyra�nie nie zrozumia�.

��S�ucham?�� spyta� niepewnie, na co Halt westchn��.

��Co powiedzia�, kiedy go o tym powiadomi�e�? Jak go znam, to pewnie da� ci w ucho?�� Rodney nie s�yn�� bynajmniej z wyrozumia�o�ci wobec niezdyscyplinowanych uczni�w swej szko�y. Przeciwnie, cechowa�a go porywczo��, kt�ra nieraz dawa�a si� kadetom we znaki.

��Nie�� odpar� bezbarwnym g�osem Horace.�� Poprosi�, �ebym przekaza� ci wiadomo��.

Halt potrz�sn�� g�ow� z niedowierzaniem.

��A jaka to wiadomo��?�� spyta�; zauwa�y�, �e Horace poruszy� si� niespokojnie w siodle, wyra�nie czuj�c si� nieswojo wobec mrukliwego zwiadowcy.

��Kaza� �yczy� ci powodzenia�� odpar� po chwili.�� I jeszcze, �e przybywam za jego zgod�, ale �ebym nikomu o tym nie rozpowiada�.

��Rzecz jasna�� powt�rzy� Halt, nie daj�c po sobie pozna�, jak zaskoczy� go ten nieoczekiwany gest ze strony Sir. Rodneya.�� Trudno si� spodziewa�, by wyrazi� oficjaln� zgod� na twoj� ucieczk� w towarzystwie przest�pcy skazanego na banicj�, nieprawda�?

Horace zastanowi� si� nad tym i skin�� g�ow�.

��Pewnie nie�� odezwa� si�.�� A wi�c pozwolisz, �ebym z tob� pojecha�?

Halt �achn�� si�.

��Oczywi�cie, �e nie�� o�wiadczy�.�� Nie mam czasu, �eby si� tob� opiekowa�.

S�ysz�c lekcewa��cy ton Halta, ch�opak poczerwienia� z gniewu.

��Sir Rodney powiedzia� te�, �e przyda si� dobry miecz, by chroni� ci� podczas twych w�dr�wek.

��Tak w�a�nie brzmia�y jego s�owa?�� spyta� Halt, spogl�daj�c uwa�nie na m�odzie�ca.

Horace potrz�sn�� g�ow�.

��No� niezupe�nie.

��W takim razie powt�rz mi je dok�adnie�� za��da�. Horace wzi�� g��boki wdech.

��No� powiedzia�: �przyda ci si� dobry miecz do obrony.�

Halt skry� u�miech.

��Do czyjej obrony? Masz nim broni� mnie czy raczej w�asnego ty�ka?

Horace zaczerwieni� si� jak burak i nic nie odpowiedzia�. Jednak milczenie by�o w tym wypadku najlepsz� replik�. Halt przygl�da� mu si� uwa�nie. Nie lekcewa�y� bynajmniej s��w Rodneya i zdawa� te� sobie spraw�, �e ch�opakowi nie brak odwagi. Dowi�d� tego na r�wninie Uthal, gdy wyzwa� na pojedynek samego Morgaratha.

Mog�o si� jednak zdarzy�, i� za spraw� tamtego zwyci�stwa sta� si� zarozumia�y i zbytnio zadufany w sobie�� innymi s�owy, �e s�awa i pochwa�y zawr�ci�y mu w g�owie. Gdyby tak si� sta�o, natychmiast odpowiedzia�by na sarkastyczn� uwag� Halta. Jednak tego nie uczyni� i takie zachowanie m�wi�o niema�o o charakterze ch�opaka. Jak te dzieciaki si� zmieniaj��� pomy�la� Halt. Pami�ta�, �e przed wst�pieniem do szko�y, Horace zachowywa� si� niekiedy jak t�py osi�ek i dokucza� s�abszym. Jednak od tego czasu najwyra�niej dojrza�, a i dyscyplina Szko�y Rycerskiej uczyni�a swoje. Ciekawa przemiana�

Zastanowi� si� raz jeszcze. Prawd� powiedziawszy, mi�o by by�o mie� towarzystwo podczas tej wyprawy. Odm�wi� Gilanowi, bo wiedzia�, �e jego dawny ucze� potrzebny jest w Araluenie. Tymczasem sprawa z Horace�em przedstawia�a si� zgo�a inaczej. Otrzyma� pozwolenie na t� wypraw� od swego dow�dcy�� nieoficjalne, ale pozwolenie. Ten dzieciuch potrafi� pos�ugiwa� si� mieczem jak ma�o kto. By� przy tym lojalny i mo�na by�o na niego liczy�.

No i�� Halt musia� si� do tego przyzna� przed samym sob��� odk�d Will znalaz� si� w niewoli, brakowa�o mu obecno�ci kogo� m�odego. Brakowa�o mu m�odzie�czego entuzjazmu i zapa�u� I wstyd powiedzie�, ale brakowa�o mu nawet tych nigdy nieko�cz�cych si� pyta�, kt�re stanowi�y, tak czasem irytuj�cy, przywilej m�odo�ci.

U�wiadomi� sobie, �e Horace spogl�da na niego z niepokojem. Czeka� na decyzj�, bo jak dot�d otrzyma� w odpowiedzi tylko zjadliw� uwag� Halta na temat tego, czyj mianowicie ty�ek ma by� chroniony. Westchn�� ci�ko i nieco przesadnie zmarszczy� brwi.

��Pewnie b�dziesz dniem i noc� zasypywa� mnie pytaniami, co?

Na d�wi�k napastliwego tonu jego g�osu Horace skuli� si� nieco, ale w nast�pnej chwili poj�� znaczenie wypowiedzianych s��w. Twarz ch�opaka rozja�ni�a si�.

��To znaczy, �e mog� jecha�?�� spyta�; w podnieceniu jego g�os zabrzmia� piskliwiej, ni�by wypada�o tak dzielnemu wojownikowi. Halt pochyli� si�, by poprawi� rzemie� u przytroczonej do siod�a sakwy, kt�ry wcale nie wymaga� poprawienia. Nie chcia�, by akurat teraz ch�opak dojrza� u�miech, jaki pojawi� si� na jego twarzy.

��Chyba musz� si� zgodzi栗 rzek� z udawan� niech�ci�.�� Przecie� nie mo�esz wr�ci� do sir Rodneya, skoro ju� i tak uciek�e�, no nie?

��On przecie�� to znaczy� Dzi�kuj� ci, Halt! Nie po�a�ujesz, obiecuj�! Dawno sobie obieca�em, �e pomog� ci znale�� Willa i go uratowa�.

Ch�opak perorowa� dalej, zachwycony tym, �e Halt pozwoli� mu wzi�� udzia� w wyprawie. Zwiadowca tymczasem �cisn�� lekko Abelarda kolanami i ruszy� do przodu, a Wyrwij pod��y� za nim. Horace spi�� swojego wierzchowca, by zr�wna� si� z Haltem, wci�� daj�c upust swej rado�ci i wdzi�czno�ci.

��Wiedzia�em, �e wyruszysz na jego poszukiwanie. Od razu zgad�em, �e specjalnie obrazi�e� kr�la Duncana. Nikt w ca�ym Redmont nie m�g� uwierzy�, kiedy rozesz�a si� wie�� o tym, co zrobi�e�, ale ja od razu poj��em, �e to po to, �eby m�c wyruszy� i odbi� Willa, i �eby �

��Dosy� tego!�� Halt uni�s� d�o�, by przerwa� ten potok s��w, a Horace umilk� wp� zdania, chyl�c g�ow�.

��Tak. Jasne. Przepraszam. Ju� ani s�owa�� obieca�.

��By�bym wdzi�czny��� skin�� g�ow� Halt.

Uciszony Horace jecha� w milczeniu obok swego nowego mistrza. Zmierzali w kierunku wschodniego wybrze�a. Przebyli co najmniej sto metr�w, nim ciekawo�� zn�w wzi�a g�r�:

��Gdzie znajdziemy jaki� statek?�� spyta�.�� Czy pop�yniemy prosto do Skandii? Czy o tej porze roku mo�na tam dop�yn��?

Halt odwr�ci� si�, by zgromi� m�odzie�ca spojrzeniem.

��No pi�knie, ju� si� zaczyna�� mrukn�� zrz�dliwie.

Jednak w g��bi duszy poczu� si� znacznie ra�niej. Ma�o tego: tak lekko na sercu nie by�o mu ju� od d�ugich tygodni.

Niespodziewane przybycie okr�tu Slagora, nosz�ce go nazw� �Wilczy Kie��, sprawi�o, �e �ycie na Skorghijl sta�o si� jeszcze ci�sze.

Przede wszystkim w kwaterach zrobi�o si� ciasno, bo zamieszkiwa�y je dwie za�ogi, podczas gdy miejsca by�o tylko dla jednej. Ciasnota sprawia�a, �e coraz cz�ciej dochodzi�o do b�jek. �le znosz�cy bezczynno�� Skandianie zabijali czas, oddaj�c si� pija�stwu i grze�� co nader cz�sto ko�czy�o si� gwa�townymi sprzeczkami. Dop�ki dotyczy�o to cz�onk�w jednej za�ogi, k��tnie wybucha�y i szybko gas�y, po czym zapominano o nich. Jednak gdy w gr� zacz�a wchodzi� lojalno�� wobec koleg�w, z kt�rymi �eglowa�o si� i walczy�o rami� w rami�, spory stawa�y si� za�arte i nieraz si�gano po bro�, nim Erak zd��y� na powr�t zaprowadzi� spok�j.

Will zauwa�y�, �e Slagor nigdy nie podnosi� g�osu, by uciszy� spory. Im d�u�ej obserwowa� kapitana �Wilczego K�a�, tym bardziej zdawa� sobie spraw�, �e cz�owiek ten ma niewielki mir u swych ludzi i nie cieszy si� szczeg�lnym powa�aniem innych Skandian. Zrozumia�, �e ludzie z jego za�ogi s�u�yli mu dla pieni�dzy, nie za� z poczucia lojalno�ci.

Gdy przyby�a druga za�oga, Willowi i Evanlyn przyby�o te� pracy�� w dw�jnas�b. Musieli teraz, gotowa� dla dwukrotnie wi�kszej liczby wyg�odnia�ych woj�w, kt�rym trzeba by�o podawa� misy z jedzeniem, a potem je po nich zmywa�. Dwakro� wi�cej Skandian wydawa�o im teraz polecenia, ��daj�c takich czy innych pos�ug. Na szcz�cie, przynajmniej ich skromna kwatera w przybud�wce wci�� pozosta�a do ich wy��cznej dyspozycji. Jako �e by�o tam zbyt ciasno dla kt�regokolwiek z ros�ych wojownik�w, �aden z nich nawet nie pomy�la�, by si� w niej urz�dzi�. C󿠗 jak stwierdzi� Will�� by�a to jedyna dobra strona niewoli u wielkolud�w.

Jednak Willowi i Evanlyn da�y si� we znaki nie tylko ci�g�e b�jki i dodatkowe obowi�zki. Dla ksi�niczki wie�� o zem�cie zaprzysi�onej przez Ragnaka tajemniczym Vallom by�a wprost druzgoc�ca. Bez w�tpienia sz�o teraz o jej �ycie, a najdrobniejszy b��d, jakiekolwiek rzucone przez kt�re� z nich nieopatrzne s�owo, mog�y stanowi� dla niej wyrok �mierci. Wci�� przypomina�a Willowi, by strzeg� si�, by dalej odnosi� si� do niej jak do r�wnej sobie, tak jak czyni� to, nim wyjawi�a mu sw� prawdziw� to�samo��. Najdrobniejszy cho�by znak respektu z jego strony m�g�by wywo�a� podejrzenia i przyczyni� si� do jej zguby.

Oczywi�cie Will zapewnia� j�, �e zrobi wszystko, by dochowa� sekretu. Pilnowa� si�, by nawet w my�lach nie nazywa� jej Cassandr�, lecz zawsze u�ywa� imienia Evanlyn. Jednak im bardziej wystrzega� si� tego imienia, tym usilniej mu si� ono narzuca�o, wci�� mia� je na ko�cu j�zyka� tote� �y� w bezustannym l�ku, �e niechc�cy j� wyda.

Wszelkie animozje, jakie powsta�y mi�dzy nimi z frustracji czy nudy, posz�y w niepami�� wobec tego nowego, przera�aj�co rzeczywistego zagro�enia. Zn�w byli przyjaci�mi i sprzymierze�cami, a ich determinacja, by pomaga� sobie wzajemnie, na nowo sta�a si� r�wnie silna, jak podczas wsp�lnego kr�tkiego pobytu w krainie Celt�w.

Teraz oczywi�cie nie mog�o by� ju� mowy o realizacji planu Evanlyn, bowiem nie by�o co liczy� na odzyskanie wolno�ci dzi�ki okupowi. �wiadomo�� ta i fakt, �e zmuszona by�a bezustannie wykonywa� upadlaj�c�, niewolnicz� prac�, czyni�y jej �ycie na Skorghijl czym� naprawd� trudnym do zniesienia. Jedyn� jej pociech� by� Will�� pe�en optymizmu, radosny, zawsze dobrej my�li. Nie usz�o jej uwadze, �e gdy tylko by�o to mo�liwe, podejmowa� si� za ni� najczarniejszej roboty i by�a mu za to wdzi�czna. Wstydzi�a si� teraz swojego zachowania sprzed kilku dni. Jednak kiedy pr�bowa�a go przeprosi栗 za�mia� si� tylko.

��Oboje wariujemy od tej ciasnoty�� twierdzi�.�� Im pr�dzej st�d uciekniemy, tym lepiej.

A wi�c wci�� planowa� ucieczk�! Zda�a sobie spraw�, �e b�dzie musia�a ucieka� razem z nim. Projekt jednak nie zosta� jeszcze chyba dopracowany w szczeg�ach.

Przynajmniej tak jej si� zdawa�o, bo ch�opak nic jej o nim nie m�wi�.

Tymczasem jednak Skandianie uko�czyli w�a�nie wieczorny posi�ek, a wi�c trzeba by�o upora� si� ze stosem drewnianych talerzy i �y�kami oraz kubkami, kt�re nale�a�o wyczy�ci� w morskiej wodzie, a potem wypolerowa� piaskiem. Westchn�a i schyli�a si� po naczynia. By�a zm�czona, a my�l o tym, �e musi wej�� po kostki do lodowatej wody i szorowa� gary, niezbyt j� poci�ga�a.

��Ja to zrobiꠗ rzek� cicho Will. Rozejrza� si�, by sprawdzi�, czy �aden z wojownik�w ich nie obserwuje i odebra� od niej ci�ki w�r.

��Nie�� zaprotestowa�a.�� To niesprawiedliwe. Powstrzyma� j� ruchem r�ki.

��I tak chcia�em co� sprawdzi� na brzegu. Dzi�ki temu b�d� mia� dobry pretekst. A zreszt� masz za sob� kilka ci�kich dni. Id� i odpocznij�� u�miechn�� si�.�� Je�li to ci poprawi humor, zapewniam, �e i jutro, i pojutrze te� b�dzie mn�stwo zmywania, wi�c b�dziesz mia�a okazj� nadrobi� zaleg�o�ci, a ja sobie wtedy poleniuchuj�.

Obdarzy�a go s�abiutkim u�miechem i dotkn�a jego r�ki na znak podzi�kowania. My�l o tym, �e za chwil� b�dzie mog�a wyci�gn�� si� na swym twardym legowisku i nie b�dzie mia�a nic do roboty, zdawa�a si� a� zbyt pi�kna, by by� prawdziw�.

��Dzi�ki�� powiedzia�a.

Will u�miechn�� si� szerzej, zadowolony, �e wszelkie niesnaski mi�dzy nimi zosta�y zapomniane.

��Przynajmniej to dobre, �e naszym gospodarzom nie brak apetytu�� zauwa�y�.�� Nie zostawiaj� zbyt wiele na talerzach.

Zarzuci� na rami� w�r z grzechocz�c� zawarto�ci� i skierowa� si� w stron� pla�y. Evanlyn schyli�a si� i wesz�a do przybud�wki.

By�o tu tyle ogl�dania i s�uchania, �e Horace po prostu nie wiedzia�, w kt�r� stron� si� odwr�ci�.

Portowe miasto La Rivage t�tni�o �yciem. U nabrze�a kotwiczy�o mn�stwo statk�w, od zwyk�ych rybackich �odzi, po kupieckie dwumasztowce. Las maszt�w i lin ci�gn�� si� w dal jak okiem si�gn��. W uszach dzwoni�o mu od wrzask�w mew, kt�re walczy�y zawzi�cie o odpadki ryb, rzucane przez rybak�w do zatoki. Wielkie oraz ma�e statki unosi�y si� i opada�y na falach, ani przez chwil� nie przestaj�c si� porusza�. Pr�cz przenikliwych okrzyk�w ptactwa port wype�nia�o skrzypienie i trzeszczenie setek wiklinowych odbojnik�w, chroni�cych kad�uby statk�w.

Czu� zapach dymu i sma�onych oraz gotowanych potraw, ca�kiem r�nych od prostych da�, jakie przyrz�dzano na Zamku Redmont. W tych aromatach kry�o si� co� wi�cej; co� egzotycznego, kusz�cego i obcego.

C󿠗 pomy�la��� tego nale�a�o si� spodziewa�, przecie� po raz pierwszy w swym m�odym �yciu postawi� nog� na obcej ziemi. Owszem, ju� wcze�niej pozna� krain� Celt�w, ale ta przecie� stanowi�a tylko cz�� tej samej wyspy, na kt�rej po�o�ony by� Araluen. Tutaj za� wszystko by�o inne. Wok� rozlega�y si� g�osy, gniewne lub rozbawione, nawo�uj�ce si�, k��tliwe albo radosne. Nie pojmowa� ani s�owa, cho� m�g� domy�la� si�, �e wyra�a�y z�o��, zadowolenie, przekomarzanie si� czy obelgi.

Sta� na nabrze�u; w�a�nie opu�cili pok�ad statku kupieckiego, kt�ry przewi�z� ich przez W�skie Morze. Dzier�y� w d�oni wodze trzech wierzchowc�w, podczas gdy Halt rozlicza� si� z szyprem. Statek jako g��wny �adunek wi�z� do Galii ca�e stosy cuchn�cych sk�r wo�owych, przeznaczonych do tutejszych garbarni, tote� po czterech dniach sp�dzonych po�r�d tego obmierz�ego fetoru Horace zastanawia� si�, czy b�dzie jeszcze kiedykolwiek w stanie w�o�y� na siebie co� wykonanego ze zwierz�cej sk�ry.

Jaka� d�o� chwyci�a go za pas�� odwr�ci� si�, zaskoczony.

Zgarbiona i pomarszczona starucha szczerzy�a si� do niego w u�miechu, ukazuj�c bezz�bne dzi�s�a i wyci�gaj�c w jego kierunku r�k� w �ebrz�cym ge�cie.

Odziana by�a w �achmany, a na g�owie mia�a chustk�, kt�ra by� mo�e kiedy� by�a pstrokata, teraz jednak tak przesi�k�a brudem, �e trudno by okre�li� jej kolor. Rzek�a co� w tutejszym j�zyku, na co on m�g� tylko wzruszy� ramionami. Domy�li� si�, �e to �ebraczka, ale przecie� nie mia� ani grosza.

Jej natarczywy u�miech znikn�� i przerodzi� si� we w�ciek�y grymas. Powiedzia�a co�, a ch�opak, nie znaj�c ani s�owa w jej j�zyku, zda� sobie spraw�, �e nie by�o to nic mi�ego. Odwr�ci�a si� i poku�tyka�a dalej, czyni�c na odchodnym dziwny znak r�k� w powietrzu. Horace bezradnie pokr�ci� g�ow�.

Jego uwag� przyku� g�o�ny �miech; ujrza� trzy m�ode dziewczyny, najwy�ej o kilka lat od niego starsze, kt�re przygl�da�y si� tej scence. Nie m�g� oderwa� od nich wzroku. Wszystkie by�y wyj�tkowo �adne, a tak przynajmniej mu si� zdawa�o, przy tym za� odziane nader sk�po. Jedna z nich nosi�a sp�dnic�, kt�ra ko�czy�a si� wysoko nad kolanami.

Najwyra�niej rozbawione jego zachwytem, zacz�y dawa� mu znaki. Szybko zamkn�� rozdziawione ze zdumienia usta, na co one roze�mia�y si� jeszcze g�o�niej. Jedna z nich zawo�a�a co�, czyni�c przyzywaj�cy gest. Oczywi�cie nic nie zrozumia�, zmiesza� si� okropnie i poczerwienia� na twarzy.

To za� wprawi�o dziewcz�ta w jeszcze wi�ksz� weso�o��. Przycisn�y d�onie do policzk�w, daj�c mu do zrozumienia, �e spostrzeg�y jego zmieszanie, i trajkocz�c co� w tym dziwnym j�zyku.

��O, widz�, �e ju� zawierasz nowe znajomo�ci�� zauwa�y� Halt, kt�ry niepostrze�enie stan�� obok niego. Zwiadowca spogl�da� na niego i dziewczyny z lekkim rozbawieniem.

��Znasz tutejszy j�zyk?�� spyta� ch�opak. W�a�ciwie nie by� tym zaskoczony. Od zawsze przypuszcza�, �e zwiadowcy dysponuj� najrozmaitszymi umiej�tno�ciami, a dotychczasowe do�wiadczenia przekona�y go, �e tak w istocie by�o. Jego towarzysz skin�� g�ow�.

��Owszem, przynajmniej na tyle, �eby jako� sobie poradzi栗 odpar� spokojnie, a Horace, tak dyskretnie, jak tylko potrafi�, wskaza� tamte trzy dziewczyny.

��Co one m�wi�?�� spyta�.

Twarz zwiadowcy przybra�a kamienny wyraz, kt�ry Horace zd��y� ju� dobrze pozna�.

��Mo�e lepiej, �eby� nie wiedzia��� odpowiedzia�. Horace nie mia� poj�cia, o co chodzi, ale nie chcia� wyj�� na takiego g�upca, jakim czu� si� w tej chwili.

��Aha. Mo�e i lepiej�� zgodzi� si�.

Hak dosiad� Abelarda, tote� i Horace wskoczy� lekko na siod�o Kickera, swojego wierzchowca. Dziewcz�ta wyrazi�y sw�j entuzjazm ha�a�liwymi okrzykami. Poczu�, �e zn�w czerwieni si� jak burak. Halt rzuci� mu spojrzenie, kt�re po trosze wyra�a�o politowanie, a po trosze rozbawienie. Ruszy� przodem w�sk�, zat�oczon� uliczk� prowadz�c� z nabrze�a.

Gdy Horace znalaz� si� w siodle, odzyska� zwyk�� pewno�� siebie. T�um spiesz�cych we wszystkie strony cudzoziemc�w przesta� wprawia� go w zak�opotanie. Teraz�� wyda�o mu siꠗ nikt nie zamierza� si� z niego na�miewa�, domaga� ja�mu�ny lub obrzuca� obelgami. Piesi zawsze odnosili si� z naturalnym respektem do ludzi zbrojnych i dosiadaj�cych wierzchowc�w�� zd��y� do tego przywykn�� w Araluenie, jednak tutaj, w Galii, sta�o si� to jakby jeszcze bardziej widoczne. Przechodnie szybciej usuwali si� na boki, schodz�c z drogi je�d�com i pod��aj�cemu za nimi jucznemu konikowi.

Przysz�o mu do g�owy, �e by� mo�e w Galii panuj� nieco inne zwyczaje ni� w jego ojczy�nie. W Araluenie piesi ust�powali drogi je�d�com, powodowani zwyk�ym rozs�dkiem. Tutaj odnosi�o si� wra�enie, i� powoduje nimi l�k. Ju� mia� spyta� o to Halta, gdy ugryz� si� w j�zyk. Halt wci�� zbywa� jego pytania byle czym, pragn�c zapewne utemperowa� ciekawo�� ch�opaka. Postanowi�, �e wstrzyma si� do czasu, gdy stan� gdzie� na po�udniowy posi�ek.

Zadowolony z siebie i z tego postanowienia, nawet nie zda� sobie sprawy, �e ca�kiem inna kwestia nie daj�ca mu spokoju zmusi�a go, by niemal machinalnie przywo�a� uwag� zwiadowcy:

��Halt?�� odezwa� si� nie�mia�o. Us�ysza� westchnienie jad�cego obok niego niskiego, kr�pego m�czyzny.

��Ju� my�la�em, �e z�apa�e� tu jak�� cudzoziemsk� chorobꠗ zauwa�y� Halt.�� Od trzech minut nie zada�e� mi �adnego pytania.

Horace od razu po�a�owa�, �e otworzy� usta, ale brn�� dalej:

��No� bo jedna z tych dziewczyn�� zwiadowca natychmiast spojrza� na niego bystro�� no, tego� mia�a bardzo kr�tk� sp�dnic�.

Chwila milczenia.

��I co?�� ponagli� go Halt, nie bardzo wiedz�c, do czego poprowadzi ta rozmowa. Horace niespokojnie poruszy� si� w siodle. Wspomnienie tej dziewczyny i jej zgrabnych n�g sprawi�o, �e jego policzki zn�w przybra�y �ywy kolor.

��No��� rzek� niepewnie�� chcia�em tylko wiedzie�, czy to tutaj normalne.

Halt przygl�da� si� uwa�nie powa�nemu obliczu m�odzie�ca. Odkaszln�� kilka razy, nim przem�wi�:

��Mo�e jest kurierk�?�� zaproponowa� odpowied�. Horace zmarszczy� brwi.

��Jak to, kurierk�?

��Zwyczajnie. Wiesz chyba, co to kurier, nie? Pos�aniec, kt�ry przenosi wiadomo�ci�� zerkn�� na Horace�a, by sprawdzi�, czy ch�opak da� si� nabra�. Najwyra�niej Horace nie podejrzewa�, �e Halt kpi sobie z niego, wi�c doda�, tonem wyja�nienia:�� Pilne wiadomo�ci.

��Aha. Pilne wiadomo�ci�� powt�rzy� Horace, nie bardzo rozumiej�c, w czym rzecz. Wyra�nie jednak bra� jego wyja�nienia za dobr� monet�. Tak wi�c Halt ci�gn�� dalej:

��No w�a�nie. Je�li wiadomo�� jest naprawd� pilna, trzeba biec, �eby j� przekaza�, prawda?

Dostrzeg� w oczach ch�opca b�ysk zrozumienia. Horace pokiwa� g�ow�, jakby zaczyna� pojmowa�.

��Rozumiem. W kr�tkiej sp�dnicy �atwiej biega�, czy tak?

��No w�a�nie, w�a�nie. D�uga sp�dnica by�aby przeszkod�, przyznasz? Zw�aszcza, kiedy biega si� cz�sto�� zn�w rzuci� Horace�owi kr�tkie spojrzenie, by sprawdzi�, czy ch�opak nie zorientowa� si� aby, �e Halt kpi sobie z niego w �ywe oczy. Jednak twarz m�odego rycerza wyra�a�a tylko szczere zainteresowanie oraz ch�� poznania prawdy.

��No tak. Tak�� odpar� w ko�cu ch�opak, a potem doda� nieco ciszej:�� A przy tym to nie�le wygl�da.

Halt zn�w spojrza� na niego bystro, ale Horace chyba by� zadowolony z odpowiedzi. Przez chwil� zwiadowca odczuwa� drobne�� drobniutkie�� poczucie winy. Naiwno�� tego dzieciaka by�a wprost rozczulaj�ca i doprawdy, zbyt �atwo uda�o si� go wprowadzi� w b��d. Jednak nast�pne spojrzenie na poczciwe oblicze rycerskiego czeladnika utwierdzi�o go w przekonaniu, �e Horace ma przed sob� mn�stwo czasu, by pozna� nieco mroczniejsz� stron� �ycia. Nic si� nie stanie, je�li ta rozbrajaj�ca niewinno�� przetrwa nieco d�u�ej.

Opu�cili La Rivage p�noc� bram�. Droga wiod�a po�r�d uprawnych p�l. Horace wci�� rozgl�da� si� ciekawie, bo tutejszy krajobraz by� ca�kowicie inny ni� w Araluenie. Ros�o wi�cej r�nych gatunk�w drzew, tote� wida� by�o tak�e wi�cej odcieni zielonego listowia. Uprawiano jak�� ro�lin�, kt�ra by�a mu nieznana�� widzia� wielkie, szerokie li�cie na �odygach, kt�rych wysoko�� si�ga�aby jego g�owy; wi�d�y ju�, i najwyra�niej pozwalano im wyschn��, nim zostan� zebrane. W kilku miejscach Horace dostrzeg� takie same li�cie, kt�re suszy�y si� dalej na drewnianych kratownicach pod wiatami. Ciekaw by�, co to mo�e by�, ale postanowi� nie nadu�ywa� cierpliwo�ci Halta i powstrzyma� si� z pytaniami.

Dostrzeg� te� inn� r�nic�, subtelniejsz�. Zreszt� nie od razu u�wiadomi� sobie, na czym ona polega�a. Ot� odnosi�o si� wra�enie pewnej nieschludno�ci, zaniedbania�� spogl�daj�c na te pola i zgromadzone zbiory. Owszem, niekt�re z p�l by�y zaorane, lecz brakowa�o tak wyra�nej i widocznej troski, jaka rzuca�a si� w oczy, gdy spogl�da�o si� na u�ytki w jego kraju. Tutejsi rolnicy mniej dbali o swoje pola, a po�r�d uprawnych ro�lin wida� by�o wi�cej chwast�w.

��Plag� tej ziemi jest wojna�� rzek� cicho Halt.

Horace spojrza� na niego, zdumiony. Rzadko si� zdarza�o, by mrukliwy zwiadowca z w�asnej inicjatywy przerywa� cisz�.

��Wojna? Kto z kim walczy?�� zaciekawi� si�. Halt podrapa� si� po brodzie.

��Gallowie. Brak tu silnej kr�lewskiej w�adzy. Tym krajem rz�dz� dziesi�tki pomniejszych mo�now�adc�w, rycerzy, baron�w�� w gruncie rzeczy lokalnych rozb�jnik�w. Napadaj� na siebie bezustannie i walcz� ka�dy z ka�dym. W�a�nie dlatego pola s� tu tak zaniedbane. Pewnie po�owa rolnik�w zosta�a zmuszona, by zaci�gn�� si� do armii kt�rego� z nich.

Horace rozejrza� si� po polach ci�gn�cych si� wzd�u� drogi. Nie wida� by�o �lad�w bitwy, tylko brak dba�o�ci.

��Czy to dlatego� ludzie spogl�daj� tu na nas� z l�kiem?�� spyta�, a Halt kiwn�� g�ow� z uznaniem.

��A, zauwa�y�e�? To dobrze. B�d� z ciebie ludzie�� kiedy�. Owszem�� ci�gn�� dalej, odpowiadaj�c na pytanie Horace�a�� jezdni czy zbrojni w tym kraju raczej budz� l�k ni� zaufanie. Zamiast strzec pokoju, najcz�ciej nios� ze sob� groz� i �mier�.

W Araluenie wie�niacy darzyli �o�nierzy szacunkiem, jako obro�c�w swych p�l, swego �ycia i swoich rodzin przed potencjalnymi napastnikami. Tutaj�� u�wiadomi� sobie Horace�� kto� nosz�cy bro� kojarzy� si� raczej z rozbojem.

��W tym kraju panuje zam�t�� m�wi� dalej Halt.�� Kr�l Henryk jest s�aby i nie dysponuje prawdziw� w�adz�. Tote� baronowie wiod� ze sob� nieustanne wojny i morduj� si� wzajemnie. Niewielu z nich do�ywa p�nej staro�ci� co akurat nie jest wielk� strat�, zapewniam.

Gorzej jednak, �e cierpi na tym niewinny lud, tylko dlatego, �e wchodzi im w drog�. Ten stan rzeczy mo�e oznacza� k�opoty tak�e dla nas, ale b�dziemy musieli po prostu� A, niech to.

Te ostatnie s�owa wypowiedzia� cicho, ale co� w jego g�osie sprawi�o, �e Horace drgn�� nerwowo. Popatrzy� w t� sam� stron� co zwiadowca.

Zje�d�ali w�a�nie drog� wiod�c� w d� z niewielkiego wzg�rza, poro�ni�t� po obu stronach g�stymi zaro�lami. U st�p pag�rka bieg� strumyk przecinaj�cy pola, nad kt�rym wybudowano kamienny most. By� to widok malowniczy, poza tym do�� zwyk�y, nawet sielski.

Jednak to nie zaro�la, nie mostek i nie strumie� sk�oni�y Halta do wydania cichego okrzyku. K�opot polega� na tym, �e ich drog� przegradza� dosiadaj�cy konia rycerz w zbroi.

Evanlyn poczu�a lekkie dotkni�cie d�oni Willa na ramieniu. Zaskoczy� j�, co prawda nie spa�a, ale nie us�ysza�a go.

��W porz�dku�� szepn�a.�� Nie �pi�.

��Ksi�yc si� schowa��� odpar� tak�e szeptem Will.�� Czas na nas.

Odrzuci�a koce i usiad�a. By�a ca�kowicie ubrana, zdj�a tylko buty. Si�gn�a teraz po nie i zacz�a je naci�ga�. Will poda� jej kilka szmat, kt�re wyci�� z w�asnego koca.

��Obwi�� tym stopy�� poleci�.�� St�umi� odg�os krok�w na kamieniach.

Zauwa�y�a, �e on sam ju� zd��y� owin�� swoje buty, uczyni�a wi�c pospiesznie to samo.

Przez cienk� �cian� dziel�c� przybud�wk� od dormitorium s�yszeli odg�osy chrapania i pomruk�w wydawanych przez sen. Jeden ze Skandian dosta� ataku kaszlu, a Will i Evanlyn zamarli w bezruchu, by przekona� si�, czy kaszel kogo� nie obudzi�. Odczekali kilka minut, a� zn�w zapanowa� spok�j. Will wsta� i podszed� do drzwi; Evanlyn za nim.

Wstrzymuj�c oddech, ch�opak pchn�� drzwi przybud�wki, kt�re poruszy�y si� bezg�o�nie�� nasmarowa� uprzednio ich zawiasy �ojem. Odetchn�� z ulg�. Skoro ksi�yc zaszed�, brzeg by� teraz tylko pasmem czerni, a woda ledwie po�yskiwa�a w ciemno�ciach, odbijaj�c s�abe �wiat�o gwiazd. Od kilku dni pogoda uspokoi�a si�. Noc by�a bezchmurna, wiatr te� jakby nieco ucich�. Wci�� jednak rozbrzmiewa�o g�uche dudnienie fal rozbijaj�cych si� o zewn�trzny brzeg wysepki.

Evanlyn z trudem dostrzega�a w ciemno�ciach mroczne kszta�ty dw�ch wyci�gni�tych na pla�� okr�t�w. Obok widnia� jeszcze jeden, du�o mniejszy. By�a to szalupa, kt�r� pozostawi� tam Svengal po swojej ostatniej rybackiej wyprawie. Do niej w�a�nie mieli wsi���.

Will spokojnie przypomnia� jeszcze raz marszrut�, jak� postanowi� obra�. Omawiali j� co prawda ju� tej nocy, ale chcia� mie� pewno��, �e dziewczyna wszystko dobrze zapami�ta�a. On sam ca�kiem nie�le opanowa� sztuk� poruszania si� w taki spos�b, by nikt go nie widzia� i sta�o si� to niemal jego drug� natur�, ale wiedzia�, �e Evanlyn nie b�dzie czu�a si� tak pewnie na otwartej przestrzeni. A wi�c�� b�dzie stara�a si� przeby� j� jak najpr�dzej, aby w mo�liwie najkr�tszym czasie dotrze� do okr�t�w.

Po�piech oznacza� za� wi�cej ha�asu i zwi�kszone ryzyko, �e zostan� spostrze�eni. Zbli�y� usta do jej ucha i rzek� najcichszym z szept�w:

��Tylko spokojnie. Najpierw do �aw. Potem do ska�. Dopiero w�wczas kieruj si� w stron� okr�t�w i tam na mnie zaczekaj.

Skin�a g�ow�. Widzia�, �e jest zdenerwowana, jej oddech przyspieszy�. �cisn�� j� delikatnie za rami�.

��Spok�j. I pami�taj, gdyby ktokolwiek si� pojawi�, po prostu natychmiast przesta� si� porusza�. Gdziekolwiek b�dziesz si� znajdowa�, w jakiejkolwiek pozycji.

W tak s�abym �wietle to w�a�nie by�o podstawow� zasad� krycia si�. Obserwator m�g� nie zauwa�y� kogo� pozostaj�cego w idealnym bezruchu. Natomiast najdrobniejsze poruszenie mog�o zwr�ci� jego uwag�, bowiem w ciemno�ciach oko lepiej dostrzega ruch ni� kszta�ty.

Pchn�� j� leciutko.

��Ruszaj.�� Wzi�a g��boki wdech i wysz�a na zewn�trz. Gdy zmierza�a w stron� pierwszego schronienia, jakim mia�y by� �awy i st� odleg�e od chaty o dziesi�� metr�w, czu�a si� ca�kiem ods�oni�ta. Nik�y blask gwiazd wydawa� jej si� tak intensywny jak �wiat�o dzienne i musia�a walczy� z przemo�n� ch�ci�, by przyspieszy� kroku, ruszy� biegiem. Zamiast tego ostro�nie stawia�a kroki, jeden za drugim.

Owini�te wok� st�p szmaty ca�kiem skutecznie t�umi�y zgrzyt kamieni. Jednak pomimo tego mia�a wra�enie, i� czyni wprost og�uszaj�cy ha�as. Jeszcze cztery kroki� trzy� dwa� jeden.

Z bij�cym sercem przycupn�a wreszcie w cieniu sto�u. Nast�pnym celem mia�o by� skupisko ska� znajduj�cych si� opodal pla�y. Zawaha�a si�, kusi�o j�, by pozosta� w bezpiecznym cieniu. Wiedzia�a jednak, �e je�li nie ruszy od razu, potem mo�e zabrakn�� jej odwagi. Post�pi�a wi�c zn�w przed siebie, ostro�nie stawiaj�c stopy i krzywi�c si� przy ka�dym cichutkim stukni�ciu kamyk�w. Przechodzi�a teraz na wprost drzwi chaty sypialnej, tote� gdyby pojawi� si� w nich kt�ry� ze Skandian, natychmiast by j� zobaczy�.

Znalaz�a si� u podn�a ska�, zn�w pod os�on� cienia. Najci�szy odcinek drogi mia�a ju� za sob�. Odczeka�a chwil�, by uspokoi� �omotanie serca, a potem rozpocz�a ostatni etap w�dr�wki. Teraz, gdy by�a ju� blisko celu, ogarn�a j� przemo�na ch��, by ruszy� biegiem. Zwalczy�a jednak t� pokus� i skradaj�c si� powoli, dosz�a do okr�t�w, po czym skry�a si� w czerni pod burt� �Wilczego k�a�.

Wyczerpana napi�ciem, opad�a na mokre kamienie, opieraj�c si� o deski poszycia. Teraz Will ruszy� jej �ladem.

Gdy spojrza�a w niebo, zorientowa�a si�, �e jest na nim jednak kilka rozproszonych chmur i rzucaj� one g��bszy cie� na pla��. Will dostosowywa� rytm swoich ruch�w do wiatru i w�druj�cych cieni, pokonuj�c tras� dopiero co przebyt� przez Evanlyn. Wstrzyma�a oddech w zdumieniu, gdy nagle po kilku pierwszych metrach straci�a go z oczu, tak jakby w og�le nie by�o go tam, gdzie przecie� musia� si� znajdowa�. Potem widzia�a ch�opca przez kr�tk� chwil�, ale zn�w wtopi� si� w t�o i ujrza�a go dopiero przy ska�ach. A po d�u�szej chwili wyr�s� spod ziemi kilka metr�w od niej. Niesamowite�� pomy�la�a.�� Trudno si� dziwi�, �e ludzie pos�dzaj� zwiadowc�w o czary. Nie�wiadom tych przemy�le� Will, rzuci� jej u�miech i zbli�y� si�, �eby mogli zamieni� par� s��w.

��Wszystko w porz�dku?�� spyta� p�g�osem, a gdy skin�a g�ow�, spyta�:�� Jeste� pewna, �e nie chcesz si� wycofa�?

Tym razem nie waha�a si� ani chwili.

��Tak�� o�wiadczy�a stanowczo. Zn�w lekko �cisn�� jej rami�, by wyrazi� swe uznanie dla jej determinacji.

���wietnie�� stwierdzi�.

Rozejrza� si�. Znajdowali si� ju� w sporej odleg�o�ci od chat, z pewno�ci� nikt by ich nie us�ysza�, zreszt� dodatkowo ich g�osy zag�usza� szum wiatru�� kt�ry wia� bezustannie, cho� nie by� ju� tak porywisty jak wcze�niej. Przysz�o mu natomiast do g�owy, �e dobrze b�dzie doda� dziewczynie nieco odwagi. Wskaza� palcem na ��d�.

��Pami�taj, to w gruncie rzeczy ma�a ��dka. O wiele mniejsza od ich okr�t�w, wi�c b�dzie unosi� si� na falach, a nie je przecina�. B�dziemy na niej bezpieczni, jakby�my byli w domu.

Nie by� tak ca�kiem pewien, czy te dwa ostatnie stwierdzenia s� zgodne z prawd�, wydawa�o mu si� jednak, �e nie mo�e by� inaczej. Sp�dzi� sporo czasu, przygl�daj�c si� mewom i pingwinom u brzeg�w wyspy. Ptaszyska p�ywa�y sobie po powierzchni, nie dbaj�c o wielkie fale, tote� doszed� do wniosku, �e im jest si� mniejszym, tym bezpieczniej.

Przyd�wiga� ze sob� wielki sk�rzany buk�ak na wino, kt�ry ukrad� ze spi�arni. Wino wyla� i zamiast alkoholu nape�ni� go wod�. Nie smakowa�a najlepiej, lecz dzi�ki niej b�d� mogli prze�y�. A zreszt��� doszed� do wniosku�� czym paskudniej sza, tym mniej b�dzie chcia�o im si� pi�. U�o�y� ostro�nie buk�ak na dnie �odzi, po czym przez kilka minut dokonywa� jej inspekcji, sprawdzaj�c, czy wios�a, ster i maszt wraz z �aglem s� bezpiecznie umocowane. Wiedzia�, �e za chwil� ruszy odp�yw i woda zacznie si� cofa�. Mia� niejasne wra�enie, �e wybrze�e Teutonii znajduje si� gdzie� na po�udnie od nich. Mo�e zreszt� trafi im si� jaki� statek, bowiem letnie wichury mia�y si� w oczywisty spos�b ku ko�cowi. Nie zastanawia� si� zbytnio nad tym, co mo�e przynie�� przysz�o��. Pewien by� tylko jednego, a mianowicie, �e nie zamierza d�u�ej pozostawa� wi�niem. Je�li trzeba b�dzie, woli umrze�, pr�buj�c odzyska� wolno��.

��C�, nie b�dziemy tu sterczeli ca�� noc�� stwierdzi�.�� �ap za drug� burt�, zepchniemy ��d� do wody. Najpierw do g�ry, potem pchaj.

Podpieraj�c ramionami nadspodziewanie ci�ki kad�ub, z pocz�tku ledwie zdo�ali sprawi�, by drgn��. Jednak wsp�lnymi si�ami uda�o si� im pchn�� ��d� o kilka centymetr�w w stron� wody, a potem, gdy st�pka nie tkwi�a ju� tak g��boko po�r�d kamieni, posz�o �atwiej. Jeszcze chwila i ��d� unosi�a si� na spokojnej powierzchni wody. Wspi�li si� oboje do �rodka, Will odepchn�� si� nog�. Zacz�li poma�u oddala� si� ku �rodkowi zatoki. Will poczu� przez chwil� ogarniaj�ce go uczucie tryumfu, ale natychmiast zda� sobie spraw�, �e jeszcze nie czas, by sobie gratulowa�. Spi�ta i blada Evanlyn trzyma�a si� kurczowo obu burt, gdy ��dka zacz�a si� chybota�.

��Jak na razie, wszystko idzie dobrze�� stwierdzi�a, ale dr�enie jej g�osu zdradza�o zdenerwowanie. Will niezdarnie umie�ci� wios�a w dulkach. Nieraz przygl�da� si� czyni�cemu to Svengalowi, ale teraz okaza�o si�, �e to wcale nie takie �atwe, jak si� zdawa�o. Po raz pierwszy ogarn�y go w�tpliwo�ci. Kto wie, czy nie podj�� si� aby zadania ponad si�y? Spr�bowa� wios�owa�, ale pi�ro lewego wios�a nawet nie zanurzy�o si� w wodzie, ��d� skr�ci�a gwa�townie, a on sam omal nie spad� z �awki.

��Powoli, spokojnie�� poradzi�a mu Evanlyn. Spr�bowa� zn�w, tym razem ostro�niej. Poskutkowa�o, zdo�a� wprawi� ��dk� w ruch. Przypomnia� sobie, �e Svengal pod koniec ka�dego ruchu obraca� wios�a, by �atwiej by�o wyci�gn�� je z wody. Rzeczywi�cie, przy zastosowaniu tej metody sz�o l�ej. Poczu� si� nieco pewniej, wykona� jeszcze kilka zamach�w, ��d� nabra�a pr�dko�ci. Odp�yw wspomaga� ich, a gdy Evanlyn rzuci�a okiem w stron� brzegu, a� przestraszy�a si�, widz�c, jak bardzo ju� si� od niego oddalili.

Will zauwa�y� to.

��Gdy wyp�yniemy na �rodek, b�dzie jeszcze szybciej�� stwierdzi� pomi�dzy dwoma poci�gni�ciami wiose�.�� Poniesie nas g��wny pr�d odp�ywu.

��Willu!�� zawo�a�a nagle z przera�eniem w g�osie.

����d� nabiera wody!

Dot�d nie poczu�a tego, bo stopy mia�a wci�� owini�te szmatami. Teraz jednak przesi�k�y, a gdy spojrza�a w d�, zorientowa�a si�, �e woda chlupie na dnie �odzi, przelewaj�c si� po jej deskach tam i z powrotem.

��E tam, troch� si� nala�o i tyle�� stwierdzi� lekcewa��co.�� Wybierzemy j�, gdy opu�cimy zatok�.

��Nie, zobacz!�� zawo�a�a g�o�no.�� Naprawd� nabieramy wody! Sp�jrz!

Teraz przyjrza� si� uwa�nie i l�k chwyci� go za gard�o. Mia�a s�uszno��. Na dnie by�o ju� kilka centymetr�w wody i zdawa�o si�, �e jej poziom szybko si� wznosi.

��Zacznij wylewa栗 zawo�a�.�� Pr�dko!

Na rufie znajdowa�o si� ma�e wiaderko, kt�re pochwyci�a teraz i zacz�a pospiesznie wybiera� nim wod� i wylewa� j� za burt�. Nie nad��a�a jednak, a Will poczu� tymczasem, �e ��d� coraz oporniej reaguje na jego ruchy.

��Zawracaj! Zawracaj!�� wrzasn�a Evanlyn. Teraz nie by�o ju� sensu zachowywa� ciszy. Will bez s�owa skin�� g�ow� i napar� desperacko na jedno z wiose�, obracaj�c ��d� dziobem ku brzegowi. Teraz musia� walczy� z pr�dem odp�ywu i w przestrachu zacz�� wios�owa� gor�czkowo. Zn�w przeci�gn�� wios�o nad wod� i straci� r�wnowag�; ma�o brakowa�o, a zgubi�by je. Zasch�o mu w ustach ze strachu, gdy pochwyci� w ostatniej chwili drzewce. Evanlyn, kt�ra w gor�czkowym po�piechu wybiera�a wod�, zda�a sobie spraw�, �e wlewa jej z powrotem do �rodka niemal tyle samo, co wylewa na zewn�trz. Zmusi�a si� wi�c, by zapanowa� nad ogarniaj�c� j� panik� i zadba� o wi�ksz� staranno��. Teraz posz�o troch� lepiej, ale wci�� nie nad��a�a�� ��d� nape�nia�a si� pr�dzej, ni� Evanlyn by�a w stanie j� opr�nia�.

Na szcz�cie Will mia� do�� rozs�dku, by skierowa� ��d� nieco na bok, wydostaj�c si� w ten spos�b z g��wnego nurtu odp�ywu. Zacz�li wreszcie przybli�a� si� do brzegu. Wci�� jednak nabierali coraz wi�cej wody, a im g��biej zanurza�a si� ��dka, tym dzia�o si� to szybciej i tym ci�ej by�o wios�owa�.

��Wios�uj, wios�uj! Z ca�ych si�!�� zach�ca�a go Evanlyn. St�kaj�c ci�ko, napiera� mocno na drzewca wiose�, wlok�c oporn� ��d� w stron� pla�y. Prawie im si� uda�o. Byli zaledwie trzy metry od brzegu, gdy ��dka zanurzy�a si� ca�kowicie. Morze przela�o si� przez jej burty i posz�a na dno. Gdy stali w wodzie po pas, dysz�c ci�ko z wyczerpania, Will u�wiadomi� sobie, �e pozbawiona ich ci�aru szalupa wyp�yn�a teraz i unosi si� tu� pod powierzchni�. Pochwyci� j� i poci�gn�� ku pla�y, Evanlyn pod��y�a za nim.

��Chcieli�cie si� potopi�?�� spyta� ponury g�os. Ujrzeli stoj�cego na brzegu Eraka; kilku ludzi z jego za�ogi towarzyszy�o mu, przygl�daj�c si� przemokni�tym do suchej nitki Willowi i Evanlyn z widocznym rozbawieniem.

��Jarlu Eraku��� zacz�� Will i umilk�. Co mia� powiedzie�?

Erak obraca� w d�oniach jaki� niewielki, pod�u�ny przedmiot, kt�ry rzuci� teraz Willowi.

��Nie zapomnia�e� o czym�?�� odezwa� si� znacz�cym tonem.

Will przyjrza� si�: przedmiot mia� kszta�t cylindryczny, d�ugi na sze��, o przekroju oko�o dw�ch centymetr�w. Uni�s� brwi, nie rozumiej�c.

��My, pro�ci �eglarze, nazywamy takie co� szpuntem�� wyja�ni� kpi�co Erak.�� Przydaje si� o tyle, �e dzi�ki niemu ��d� nie nabiera wody. Zawsze warto sprawdzi�, czy jest na swoim miejscu.

Will my�la�, �e si� rozp�acze. By� przemoczony, wyczerpany i wci�� jeszcze trz�s� si� ze zdenerwowania. Najbardziej jednak przyt�acza�o go poczucie poniesionej kl�ski. I to z powodu zwyk�ego, g�upiego korka! Ca�y plan na nic, bo nie pomy�la� o kawa�ku drewna!

W nast�pnej chwili pot�na d�o� pochwyci�a go za koszul� i unios�a w g�r� tak, �e nagle jego twarz znalaz�a si� na wysoko�ci gniewnego oblicza Eraka.

��Nie pr�buj robi� ze mnie g�upca, ch�opcze!�� warkn�� Skandianin.�� Jeszcze raz spr�bujesz czego� takiego, a wybato�� ci� do krwi!�� odwr�ci� si� do Evanlyn:�� I ciebie te�!

Przytrzyma� go jeszcze przez moment w g�rze, a potem cisn�� na ziemi�. Ucze� zwiadowcy upad�, uderzaj�c bole�nie o twarde kamienie pla�y, z�amany i pokonany.

��A teraz precz mi st�d!�� rozkaza� Erak.

No prosz�, �adne rzeczy�� rzek� cicho Halt z wyra�nym niesmakiem w g�osie.�� Przed sob� mieli kamienny mostek, wznosz�cy si� nad niewielk� rzeczk�. Na mostku czeka� konny rycerz w pe�nej zbroi.

Halt si�gn�� za rami� i wydoby� strza�� z ko�czanu, zak�adaj�c j� na ci�ciw�.

��Co si� sta�o?�� spyta� Horace.

��Kiedy ja si� spiesz�, tym Gallom zachciewa si� psich figli�� mrukn�� zwiadowca.�� Patrz na tego g�upca: b�dzie domaga� si� myta za przekroczenie byle g�upiego mostku.

W tej samej chwili odziany w stal m�czyzna uni�s� wierzchem prawej d�oni przy�bic�. Wysz�o to do�� niezr�cznie, tym bardziej, �e prawic� zaciska� na d�ugiej, trzymetrowej kopii. O ma�o jej przy tym nie upu�ci� i waln�� si� jednocze�nie drzewcem w he�m. Obaj podr�ni us�yszeli g�uchy brz�k.

��Halte-là, mes seigneurs! Il-y-a ici un droit de passage qui m�est dû!�� zawo�a�, raczej do�� piskliwym g�osem. Horace oczywi�cie nie zrozumia�, jednak nie m�g� nie dos�ysze� gro�by w tych s�owach.

��Co on powiedzia�?�� spyta�, ale Halt machn�� tylko r�k�.

��Niech gada po naszemu, je�li chce z nami rozmawia栗 rzuci� gniewnie, a potem g�o�no zawo�a�:�� Jeste�my Aralue�czykami!

Nawet z tej odleg�o�ci mo�na by�o dostrzec pogardliwe wzruszenie ramion, kt�re unios�o naramienniki i napier�nik zbroi; wyra�nie ich rodacy nie cieszyli si� tu wielk� estym�. Potem za� rycerz zn�w si� odezwa�, a uczyni� to z tak wyra�nym gallijskim akcentem, �e trudno by�o cokolwiek zrozumie�.

��Jest tu do zap�aci�, �eby przejecha� ten most�� zawo�a�.�� Nie ma zap�ata, nie ma przejecha�!

Horace zmarszczy� czo�o.

��Co takiego?�� spyta� Halta, a znu�ony zwiadowca wyja�ni�:

��Co za dzicz, prawda? Chodzi mu o to, �e musimy zap�aci�, �eby przekroczy� nale��cy do niego mostek.

��Zap�aci�? Za co?�� zdziwi� si� Horace.

��Zwyk�y rozb�j i tyle�� odpar� Halt.�� Gdyby w tym g�upim kraju istnia� prawdziwy w�adca, takim jak on nie usz�oby to na sucho. Tymczasem ka�dy rz�dzi si� tu w�asnym prawem. Rycerze zasadzaj� si� na podr�nych u most�w czy na skrzy�owaniach dr�g i domagaj� si� op�acenia haraczu. Podr�ni maj� do wyboru�� p�aci� albo walczy� z nimi. Ma�o kto mo�e mierzy� si� ze zbrojnym rycerzem, tote� wi�kszo�� po prostu p�aci.

Horace uni�s� si� w strzemionach, by lepiej obejrze� sobie gallijskiego rycerza. Obcy, spinaj�c wierzchowca ostrogami i jednocze�nie �ci�gaj�c wodze, sk�oni� konia do postukiwania w miejscu kopytami, co zapewne mia�o wywo�a� wra�enie, i� w ka�dej chwili gotowy jest do morderczej szar�y, tym sposobem zniech�caj�c podr�nych, na wypadek gdyby mieli ch�� stawi� op�r. Na romboidalnej tarczy rycerza widnia� topornie odmalowany herb, przedstawiaj�cy g�ow� jelenia. Mia� na sobie pe�n� zbroj� i kolczug� oraz narzucon� na wierzch tunik� przyozdobion� tym samym god�em. Zbroi dope�nia�y metalowe r�kawice, takie� nagolennice i he�m w kszta�cie garnka z nasuwan� przy�bic��� obecnie otwart�. Spod niej wyziera�a poci�g�a twarz o d�ugim, spiczastym nosie. Ko�ce sumiastych w�s�w wystawa�y na zewn�trz, tote� Horace wywnioskowa�, i� zamykaj�c przy�bic�, rycerz za ka�dym razem musi wtyka� je do �rodka.

��I co robimy?�� spyta�.

��No, nie wiem. Chyba b�d� musia� zastrzeli� tego g�upka�� rzek� zrezygnowanym tonem Halt.�� Nie ma mowy, �ebym mia� p�aci� myto ka�demu bandycie, kt�remu si� zdaje, �e reszta �wiata ma zapewnia� mu �rodki na utrzymanie. A jednak to spory k�opot.

��Czemu?�� zdziwi� si� Horace.�� Je�li zast�puje nam drog� i sam si� naprasza, �eby oberwa�, to przecie� musi liczy� si� z tym, �e kto� go zabije. Dostanie tylko to, na co zas�u�y�.

Halt opu�ci� �uk, ale wci�� by� gotowy do strza�u.

��Chodzi o co�, co ci g�upcy nazywaj� kodeksem rycerskim�� wyt�umaczy�.�� Gdyby zosta� zabity lub ranny w honorowym pojedynku, to inna rzecz. Oczywi�cie, przykre zdarzenie, ale nikt by si� tym nie przej��. Natomiast je�li ja wbij� mu strza�� w jego pust� �epetyn�, inni uznaj� to za pogwa�cenie regu�. Bez w�tpienia ma tu przyjaci� albo krewnych. Tacy g�upcy zawsze znajd� sobie podobnych, kt�rzy b�d� ich wspiera�. Ot�, je�li go zabij�, mog� zechcie� nas �ciga�. Tak wi�c, jak m�wi�em, oznacza to k�opoty.

Westchn�� i podni�s� �uk.

Horace raz jeszcze rzuci� okiem na wojownicz� posta� przed nimi. Rycerz najwyra�niej nie zdawa� sobie sprawy, �e dzieli go tylko kilka sekund od marnego ko�ca. Zapewne niewiele mia� w �yciu do czynienia ze zwiadowcami, a zbroja dodawa�a mu z�udnej pewno�ci siebie. Nie mia� poj�cia, �e je�li Halt zechce, strza�a trafi dok�adnie w otw�r zamkni�tej przy�bicy�� za� przy�bica podniesiona by�a celem wr�cz banalnym dla kogo� dysponuj�cego takimi umiej�tno�ciami jak Halt.

��A� mo�e ja si� tym zajm�?�� zaproponowa� niepewnie Horace. Halt, kt�ry got�w ju� by� do strza�u, zdziwi� si�.

��Ty? A w jaki spos�b?

��Co prawda nie jestem jeszcze rycerzem, wiem o tym, ale chyba sobie z nim poradzꠗ stwierdzi� Horace.�� Sam m�wi�e�, �e je�li jego przyjaciele uznaj�, i� pokona� go inny rycerz, nie b�d� nas n�ka�, prawda?

��Panowie!�� zawo�a� tymczasem tamten, zniecierpliwiony.�� Trzeba odpowiedzie� moja ��danie!

Tym razem Horace zrozumia� i popatrzy� pytaj�co na Halta.

��Sam s�yszysz, domaga si� odpowiedzi. Jeste� pewien, �e nie bierzesz na siebie zbyt wiele?�� upewni� si� zwiadowca.�� B�d� co b�d�, jeste� jeszcze uczniem, a masz przed sob� pe�noprawnego rycerza.

��No� owszem�� Horace zaj�kn�� si�, nie chcia� bowiem, by Hak uzna�, �e si� przechwala.�� Tylko, �e on raczej niewiele umie, prawda?

��Czy�by?�� w g�osie Halta zabrzmia�a ironia, ale ku jego zaskoczeniu ch�opak spokojnie pokr�ci� g�ow�.

��No, tak. Nie za wiele. Popatrz, jak trzyma si� w siodle. Ledwie utrzymuje r�wnowag�. I ju� teraz zbyt mocno �ciska kopi� w r�ku. Widzisz? No i ta jego tarcza, zauwa�y�e�? Jest o wiele za nisko, �eby poradzi� sobie z �nag�� Julka�.

Halt uni�s� w zdumieniu brwi.

��Jak� znowu Julka?

Horace nie zwr�ci� uwagi na sarkastyczny ton w g�osie zwiadowcy. Wyja�ni� po prostu:

��Chodzi o szybk� zmian� kierunku uderzenia kopi�. Udajesz, �e chcesz uderzy� w tarcz� na wysoko�ci piersi, a potem w ostatniej chwili podnosisz grot, mierz�c w he�m�� urwa�, a potem doda� przepraszaj�co:�� Nie wiem, dlaczego to si� tak nazywa.

Przez d�u�sz� chwil� obaj milczeli. Halt zda� sobie spraw�, �e to nie s� pr�ne przechwa�ki ze strony jego towarzysza. Najwyra�niej wiedzia�, o czym m�wi. Zwiadowca w zamy�leniu podrapa� si� po policzku. W�a�ciwie warto by si� przekona�, na ile dobrze Horace sprawuje si� w walce�� pomy�la�.�� Gdyby co� posz�o nie tak, Halt zawsze b�dzie m�g� po prostu przeszy� strza�� samozwa�czego stra�nika mostu. Pozostawa� jeszcze jeden drobny problem.

��Tylko, �e je�li chodzi o t� �Julk�, wydaje mi si�, �e dostrzegam pewne braki w twoim planie. Ot� jako� nie zauwa�y�em, �eby� mia� przy sobie kopi�.

Horace skin�� powa�nie g�ow�.

��E, to powinno p�j�� �atwo. Przy pierwszym starciu postaram si�, �eby i on jej nie mia�.

��Panowie!�� zawo�a� rozjuszony ju� na dobre rycerz.�� Trzeba, �eby odpowiedzie�!

��Och, zamknij si�, durniu�� mrukn�� Halt.�� Powiadasz wi�c, �e jeste� w stanie pozbawi� go tej kopii?

Horace nie mia� co do tego w�tpliwo�ci:

��Wystarczy na niego popatrze�. Odk�d mu si� przygl�damy, ju� trzykrotnie o ma�o jej nie upu�ci�. Nawet dziecko mog�oby mu j� odebra�.

Halt nie potrafi� powstrzyma� u�miechu. Oto Horace, kt�ry sam ledwie wyr�s� z wieku dzieci�cego, powiada�, �e dziecko mog�oby odebra� kopi� zast�puj�cemu im drog� doros�emu rycerzowi. Jednak w nast�pnej chwili i Halt przypomnia� sobie, czego zdarza�o mu si� dokonywa�, gdy by� w wieku Horace�a i czego dokona� sam Horace podczas pojedynku z Morgarathem, bez w�tpienia o wiele gro�niejszym przeciwnikiem ni� ten �mieszny b�azen u mostu. Zda� sobie spraw�, �e ch�opak najzwyczajniej w �wiecie zna si� na rzeczy, a jego pewno�� siebie nie wynika z zadufania, lecz z rzetelnych umiej�tno�ci.

��Brzmi to tak, jakby� rzeczywi�cie wiedzia�, o czym m�wisz�� rzek�. Mimo woli zabrzmia�o to raczej jako stwierdzenie ni� pytanie. A Horace po prostu raz jeszcze skin�� g�ow�.

��Nawet nie wiem, sk�d to si� bierze. Posiadam wyczucie w takich sprawach. Sir Rodney powiada, �e mam to we krwi.

Niemal zupe�nie to samo Halt us�ysza� od Gilana po bitwie na R�wninie Uthal. W jednej chwili podj�� decyzj�:

��No, dobrze�� powiedzia�.�� Spr�bujmy.

Zwr�ci� si� z pe�n� rewerencj� do poirytowanego rycerza, wo�aj�c do niego g�o�no:

��Panie, m�j towarzysz postanowi� zmierzy� si� z tob� po rycersku!

Je�dziec zesztywnia� i wyprostowa� si� w siodle. Teraz tak�e Halt zauwa�y�, �e omal nie spad� z niego ra�ony nieoczekiwan� wie�ci�.

��Po rycersku, tak?�� zawo�a�.�� Ale on nie by� rycerz!

Halt pok�oni� si� ostentacyjnie, tak by tamten to dostrzeg�.

��Ale� jest rycerzem, zaprawd�!�� odkrzykn��.�� Oto sir Horace z Zakonu Feuille de Chêne�� umilk�, a w nast�pnej chwili mrukn�� do siebie:�� Zaraz, a mo�e Crêpe de Chêne? Ba, niewa�ne.

��Co to znaczy?�� spyta� Horace, zsuwaj�c jednocze�nie tarcz� z plec�w i mocuj�c j� na lewym przedramieniu.

��Powiedzia�em, �e jeste� sir Horace�em z Zakonu D�bowego Li�cia�� wyt�umaczy� Halt, po czym doda� mniej pewnym g�osem:�� O ile si� nie pomyli�em. By� mo�e nazwa�em ten zakon imieniem �D�bowego Nale�nika�.

Horace niewiele dba� o zakony rycerskie, natomiast rzecz tak�, jak rycerskie regu�y traktowa� nader powa�nie, wi�c zmiesza� siꠗ z ca�� pewno�ci� nie mia� prawa pos�ugiwa� si� tytu�em �sir�.

��Czy to by�o naprawd� konieczne?�� upewni� si�.

��O, tak�� zapewni� go zwiadowca.�� Nie b�dzie walczy� z byle kim. Wiesz, tylko rycerz jest godnym przeciwnikiem dla rycerza. Pewnie nawet nie zauwa�y�, �e masz na sobie zbrojꠗ doda�, gdy Horace stanowczym ruchem za�o�y� na g�ow� sto�kowat� misiurk�.

Zd��y� ju� przedtem nasun�� na g�ow� nag�ownik kolczugi, kt�ry dot�d skrywa� si� pod jego p�aszczem. Swoj� drog�, samego p�aszcza nale�a�o si� pozby�, wi�c ch�opak rozpi�� zapink� i rozejrza� si�, nie wiedz�c, co zrobi� z okryciem. Halt wyci�gn�� r�k�.

��Daj�� rzek�, odbieraj�c je od niego i przerzucaj�c przez siod�o. Horace zauwa�y�, �e Halt zrobi� to w taki spos�b, �eby jego d�ugi �uk nie zapl�ta� si� w tkanin�.

��Nie b�dzie ci potrzebny�� stwierdzi�.

��R�ni ju� tak m�wili�� zauwa�y� Halt, po czym zerkn�� w stron� stra�nika mostku, kt�ry zn�w si� odezwa�:

��Wasz przyjaciel nie ma kopia�� zauwa�y� tamten, potrz�saj�c w�asnym jesionowym drzewcem zako�czonym stalowym grotem.

��Sir Horace wyzywa ci�, panie, na miecze�� odpar� Halt, ale rycerz potrz�sn�� gwa�townie g�ow�.

��Nie! Nie! Ja wybiera� walczy� na kopie!

Halt uni�s� jedn� brew, zwracaj�c si� do Horace�a:

��Tak to ju� jest z regu�ami rycerskiej walki�� rzek� p�g�osem.�� Id� w niepami��, kiedy chodzi o trzy metry przewagi.

Na Horace�em uwaga ta nie zrobi�a wi�kszego wra�enia.

���aden k�opot�� stwierdzi� spokojnie, ale potem co� nagle przysz�o mu do g�owy, wi�c spyta�:�� Ale� Halt, czy ja musz� go zabi�? Poradz� sobie z nim bez u�miercania.

Halt zastanowi� si� przez moment.

��C�, nie masz takiego obowi�zku�� przyzna�.�� Ale nie ryzykuj. Dobrze by mu zrobi�o, gdyby kto� go u�mierci�. Po czym� takim nie si� rwa�by si� ju� do wymuszania op�at od przejezdnych!

Horace sprawia� wra�enie zdezorientowanego, wi�c zwiadowca machn�� r�k�.

��No, kr�tko m�wi�c�� r�b co chcesz, byle ten pajac jako� ci� nie nabra��� powiedzia�.

��Panie!�� zakrzykn�� rycerz, zmierzaj�c si� kopi� i spinaj�c konia ostrogami.�� En gard�! Ja ci� jecha� zabi�!

Horace ze �wistem doby� miecza i ruszy� na spotkanie swego przeciwnika.

��Zaraz b�dzie po wszystkim�� rzuci�; ju� po chwili Kicker p�dzi� pe�nym galopem.

Po nieudanej pr�bie ucieczki Willowi i Evanlyn zakazano oddala� si� na wi�cej ni� pi��dziesi�t metr�w od chat. �adnych bieg�w czy �wicze�. Erak wynalaz� dla obojga nowe prace, od cerowania i zaplatania sznurowych materac�w w dormitorium, po uszczelnianie kad�uba �Wilczego wichru� nas�czonymi smo�� kawa�kami liny, co czynili pod �cis�ym nadzorem wojownik�w. By�a to robota ci�ka i niewdzi�czna, ale Evanlyn i Will nie mieli innego wyj�cia, musieli pogodzi� si� z losem.

Ksi�niczka i przysz�y zwiadowca pozostawali pod ci�g�� obserwacj� i mimo woli jeszcze cz�ciej uczestniczyli w niesnaskach, podczas kt�rych �ciera�y si� dwie grupy Skandian. Slagor oraz jego ludzie, znudzeni i spragnieni rozrywek, domagali si� g�o�no, by oboje Aralue�czyk�w przyk�adnie wych�ostano. Kapitan �Wilczego k�a�, oblizuj�c lubie�nie wargi zaoferowa� si� nawet, �e sam ch�tnie tego dokona.

Erak odpowiedzia� mu wprost, by pilnowa� w�asnego nosa i trzyma� si� z dala od jego niewolnik�w. Coraz bardziej nie podoba�o mu si� wyzywaj�ce, zaczepne zachowanie Slagora, a tak�e to, �e jego ludzie przy ka�dej nadarzaj�cej si� okazji oszukuj� i prowokuj� �eglarzy z �Wilczego wichru�. Tak si� jako� z�o�y�o, �e Erakowi samo nasun�o si� por�wnanie Slagora, kt�ry by� zwyk�ym tch�rzliwym awanturnikiem, z dw�jk� swoich je�c�w, te� �obcych� na tej nienale��cej do nikogo wyspie� I cho� jego wsp�rodak mia� tu by� mo�e wi�ksze prawa, wi�ksz� sympati� darzy� Willa i Evanlyn. Tym dwojgu m�odych nie mia� za z�e, �e pr�bowali uciec. Sam zrobi�by to samo na ich miejscu. Tymczasem Slagor upiera� si�, by dobra� si� nieszcz�nikom do sk�ry, tylko po to, by m�c si� nad kim� pozn�ca�. W tej sytuacji Erak bra� raczej stron� swych pojmanych wrog�w ni� Slagora.

A co do jego ludzi, z ca�ym przekonaniem m�g� stwierdzi�, �e tylko marnowali miejsce i psuli powietrze na Skorghijl.

Kryzys nast�pi� pewnego wieczoru podczas posi�ku. Will rozstawia� drewniane talerze i uk�ada� przy nich no�e. Evanlyn nalewa�a zup� z wielkiej misy wojownikom z otoczenia Eraka i Slagora. Gdy nachyli�a si� mi�dzy Slagorem i jego zast�pc�, skirl nagle poruszy� si� gwa�townie, rozk�adaj�c ramiona i �miej�c si� g�o�no w odpowiedzi na �art kt�rego� ze swych ludzi. Tr�ci� �okciem pe�n� chochl�, rozlewaj�c gor�c� zup� na w�asne przedrami�.

Wrzasn�� z b�lu i chwyci� Evanlyn za nadgarstek, przyci�gaj�c j� ku sobie i wykr�caj�c jej rami� tak, �e zmusi� j�, by pochyli�a si� nad sto�em. Waza z zup� i �y�ka pad�y na pod�og�.

��Przekl�ta dziewucha! Poparzy�a� mnie! Patrz, ty leniwa, aralue�ska �winio!

Podsun�� ociekaj�ce zup� rami� pod jej nos, wci�� trzymaj�c j� za r�k�. Evanlyn czu�a w nozdrzach jego oddech i smr�d nieumytego cia�a.

��Przykro mi�� rzek�a czym pr�dzej, krzywi�c si� zarazem z b�lu w wykr�conym ramieniu.�� Ale potr�ci�e� mnie, panie.

��Aha, to znaczy, �e to moja wina! Ju� ja ci� naucz� pyskowa� szyprowi!

Twarz jego pociemnia�a z gniewu, gdy si�ga� po kr�tki, zako�czony trzema rzemieniami bicz, kt�ry nosi� u pasa. Zwa� go �swoim sier�antem� i zapewnia� wszystkich, �e smaga nim nie do�� wytrwa�ych wio�larzy�� w co nie wierzy� nikt, kto go zna�. Wiedziano powszechnie, i� nie o�mieli�by si� podnie�� r�ki na ros�ego �eglarza.

Co innego, gdy chodzi�o o m�od� dziewczyn�. Zw�aszcza, gdy by� pijany i rozz�oszczony.

W pomieszczeniu zapanowa�a cisza. Z zewn�trz dobiega� jak zawsze szum wiatru �wiszcz�cego po�r�d szczelin mi�dzy belkami chaty. Wewn�trz, czas jakby zatrzyma� si� na chwil� po�r�d dymu, migaj�cego blasku ognia i olejowych lampek roz�wietlaj�cych wn�trze chaty.

Siedz�cy naprzeciw Slagora, Erak zakl�� cicho. W przeciwnym kra�cu pomieszczenia Will odstawi� w�a�nie stos talerzy. Jego spojrzenie, tak jak i wzrok wszystkich innych, skupi�o si� na Slagorze, na jego zapitej twarzy i oczach; Skandyjski kapitan przesun�� j�zykiem po ustach, ukazuj�c jednocze�nie krzywe, poplamione z�by. Ucze� zwiadowcy, na kt�rego nikt nie zwraca� w tej chwili uwagi, si�gn�� po ci�ki, obosieczny n�, u�ywany do ci�cia solonej wieprzowiny. Jego klinga mia�a oko�o dwudziestu centymetr�w d�ugo�ci, ca�kiem przypomina�a przy tym jeden z no�y, kt�rymi pos�ugiwa� si� podczas nieko�cz�cych si� kiedy� godzin treningu z Haltem.

W ko�cu Erak odezwa� si� niskim g�osem i przem�wi� spokojnie. Ju� to sprawi�o, �e jego ludzie otrze�wieli nieco i zacz�li s�ucha�. Kiedy Erak wykrzykiwa� albo i dar� si� na ca�y g�os�� w�wczas zazwyczaj �artowa�. Gdy m�wi� cicho, z naciskiem, wiedzieli, �e sko�czy� si� czas kpin i biada temu, kto wejdzie w drog� ich wodzowi.

��Zostaw j�, Slagorze�� powiedzia�.

Slagor wykrzywi� si� paskudnie, gniewny, �e kto� o�miela si� mu rozkazywa�, a jeszcze bardziej dra�ni� go stanowczy ton polecenia.

��Poparzy�a mnie!�� wrzasn��.�� Zrobi�a to specjalnie, wi�c zostanie ukarana!

Erak si�gn�� po kubek z piwem i upi� g��boki �yk. Gdy si� odezwa�, w jego g�osie s�ycha� by�o co� na kszta�t znudzenia, znu�enia i niesko�czonej pewno�ci siebie.

��Ju� m�wi�em. Pu�� j�. To moja niewolnica.

��Niewolnikom trzeba dyscypliny�� wrzasn�� Slagor, rozgl�daj�c si� po sali.�� Wszyscy�my si� przekonali, �e ty sobie z nimi nie radzisz. Ju� czas, �eby kto� ci pokaza�, jak to si� robi!

Skoro przesta� na ni� zwraca� uwag�, Evanlyn spr�bowa�a wyrwa� r�k� z jego u�cisku, ale przytrzyma� j� mocno. Kilku ludzi z za�ogi �Wilczego k�a� przyklasn�o mu.

Erak nagle zawaha� si�. Wystarczy�o trzasn�� pi�ci� Slagora, by ten pad� bez przytomno�ci. M�g�by tego dokona�, nie wstaj�c nawet z krzes�a. Tyle �e to by�oby zbyt ma�o. Wszyscy zgromadzeni wiedzieli, �e w walce wr�cz Slagor nie ma z nim �adnych szans, tote� post�puj�c w ten spos�b, nie dowi�d�by niczego. Do�� ju� mia� tego g�upca, kt�ry na ka�dym kroku usi�owa� go upokorzy� i poni�y�. Slagor zas�ugiwa� na porz�dn� nauczk�, a Erak wiedzia�, jak powinien mu j� wymierzy�.

Zn�w westchn�� ostentacyjnie i opar� si� �okciami o st�. M�wi� powoli, jakby do kogo�, kto umys�em swym nie jest w stanie mu dor�wna�. I rzeczywi�cie, w przypadku Slagora, ten spos�b wypowiadania si� by� ca�kiem na miejscu.

��Slagorze, mam za sob� ci�k� kampani�, a ci dwoje to jedyny m�j zysk z tej wyprawy. Nie �ycz� sobie, �eby� przyczyni� si� do �mierci kt�regokolwiek z nich.

Slagor wyszczerzy� z�by w okrutnym u�miechu.

��Za bardzo si� z nimi cackasz, Eraku. Chc� tylko wy�wiadczy� ci przys�ug�. A przy tym porz�dna ch�osta jej nie zabije, tylko sprawi, �e na przysz�o�� b�dzie bardziej uwa�a�.

��Nie o dziewczynie m�wiꠗ sprostowa� Erak�� tylko o tym ch�opaku�� to m�wi�c, skin�� g�ow� w stron� Willa, na p� ukrytego po�r�d migocz�cych cieni. Slagor zwr�ci� wzrok tam we wskazanym kierunku, inni r�wnie�.

��O nim m�wisz?�� zdziwi� si�.�� Przecie� do niego nic nie mam.

Erak pokiwa� spokojnie g�ow�.

��Wiem o tym�� stwierdzi�.�� Jednak je�li cho�by tkniesz t� dziewczyn�, istnieje spora szansa, �e on ci� zabije. A wtedy ja b�d� musia� si� z nim rozprawi�, czyli zabi� go za kar�. Rzecz w tym, �e nie mog� sobie pozwoli� na tak� strat�. Tote� powiadam: zostaw j� w spokoju.

Niekt�rzy z pozosta�ych Skandian ju� �miali si� w g�os z tego rzeczowo wyg�oszonego wywodu Eraka. Byli w�r�d nich tak�e ludzie Slagora.

Szyper pociemnia� na twarzy od gniewu i zmarszczy� brwi. Erak najwyra�niej kpi� sobie z niego, a nade wszystko obra�a� go, dopuszczaj�c cho�by my�l, �e taki aralue�ski m�okos by�by w stanie pokona� go w walce.

��Chyba zmys�y postrada�e�, Eraku�� rzuci� wzgardliwie.�� Ten ch�opak tyle mo�e mi zrobi� co mysz polna! Rozprawi�bym si� z nim jedn� r�k�.

Potrz�sn�� pi�ci� wolnej r�ki, bowiem drug� wci�� trzyma� Evanlyn za rami�. Erak u�miechn�� si� do niego ponuro.

��Zabije ci�, zanim zd��ysz post�pi� cho� krok w jego stronꠗ zapewni�.

Co� w jego g�osie kaza�o zrozumie� rozm�wcy, �e Erak nie �artuje. Przemawia� ze spokojn� pewno�ci�, kt�ra sprawi�a, �e wyczuli to r�wnie� pozostali i ucichli. Zapanowa�o przyt�aczaj�ce milczenie. Slagor zmarszczy� brwi, pr�buj�c poj��, o co w tym wszystkim chodzi. Alkohol m�ci� jego my�li. Czego� tu nie rozumia�. Chcia� si� odezwa�, ale Erak uciszy� go ruchem r�ki.

��Niestety, nie mo�emy pozwoli�, �eby go naprawd� zabi� na dow�d prawdziwo�ci moich s��w, mianowicie z powod�w, kt�re ju� wymieni�em�� stwierdzi�, zwracaj�c si� do grona wojownik�w. Zabrzmia�o to tak, jakby szczerze nad tym ubolewa�.

Rozejrza� si� po pomieszczeniu; oczy mu zab�ys�y na widok do po�owy opr�nionego anta�ka z w�dk� stoj�cego na przeciwleg�ym kra�cu sto�u. Wskaza� go palcem.

��Svengalu, pchnij no tu t� beczu�kꠗ za��da�. Jego zast�pca wykona� polecenie, anta�ek przejecha� po blacie, a kapitan pochwyci� go, podni�s� i przyjrza� mu si� krytycznie.�� Jest rozmiar�w zbli�onych do wielko�ci twojego �ba, Slagorze�� zauwa�y� z kwa�nym u�miechem. Nast�pnie si�gn�� po sw�j n�, kt�ry le�a� na stole i dwoma szybkimi ruchami wyci�� w ciemnym drewnie dwa jasne zag��bienia.�� I powiedzmy, �e to s� twoje oczy.

Pchn�� teraz beczu�k� w stron� Slagora, tak �e zatrzyma�a si� tu� ko�o jego ramienia. Po wn�trzu chaty przeszed� pomruk oczekiwania, wszyscy byli ciekawi, do czego to wszystko prowadzi. Tylko Svengal i Horak, kt�rzy byli z Erakiem przy mo�cie, mieli niejakie przeczucie, co planuje ich jarl. Wiedzieli, �e Will jest przeciwnikiem, z kt�rym warto si� liczy�. Nie mia� jednak przy sobie �uku i nie widzieli tego, co nie umkn�o uwadze Eraka�� czyli no�a, kt�ry Will ukry� pod prawym ramieniem.

��Ot� to, ch�opcze�� ci�gn�� Erak.�� Te oczy s� troch� za blisko siebie, ale akurat u Slagora te� tak jest�� kilku Skandian za�mia�o si�, a Erak zwr�ci� si� teraz bezpo�rednio do nich:�� Przypatrzmy si� uwa�nie i przekonajmy si�, czy aby co� si� mi�dzy nimi nie pojawi.

M�wi�c to, ostentacyjnie pochyli� si� i zacz�� wpatrywa� w beczu�k�. Rzecz jasna wszyscy obecni pod��yli za jego przyk�adem. Will zawaha� si� przez chwil�, ale czu�, �e mo�e zaufa� Erakowi. Sugestia skandyjskiego kapitana by�a a� nazbyt przejrzysta. B�yskawicznym ruchem zamachn�� si� i cisn�� no�em przez pok�j.

Klinga b�ysn�a w czerwonym �wietle lampek oliwnych i ognia na kominku, by w tej samej chwili z g�o�nym stukni�ciem wbi� si� g��boko w drewno mi�dzy wyci�tymi �oczami�, cho� nie ca�kiem po�rodku. Od si�y uderzenia anta�ek przesun�� si� o dobre dziesi�� centymetr�w.

Wystraszony Slagor wrzasn�� i cofn�� si� gwa�townie. Mimo woli wypu�ci� rami� Evanlyn. Dziewczyna szybko oddali�a si� od niego, a potem, widz�c, �e Erak nagl�cym ruchem g�owy wskazuje jej drzwi, wybieg�a z pomieszczenia, niezauwa�ona po�r�d zam�tu, jaki zapanowa�.

Najpierw rozleg� si� zdumiony okrzyk dobywaj�cy si� z wielu gardzieli naraz, a potem ludzie Eraka zacz�li �mia� si� do rozpuku oraz klaska� w uznaniu dla celno�ci rzutu. Po kilku chwilach przy��czyli si� te� do nich ludzie Slagora, podczas gdy skirl siedzia� przygarbiony i rzuca� woko�o gniewne spojrzenia. Nie by� lubiany przez swoich ludzi. S�u�yli mu tylko dlatego, �e by� bogaty i sta� go by�o na wyposa�enie okr�tu s�u��cego do �upie�czych wypraw. Kilku z nich posun�o si� nawet do tego, �e zacz�li przedrze�nia� jego przera�ony okrzyk, jaki wyda�, kiedy n� wbi� si� w beczu�k�.

Erak wsta� i ruszy� wok� sto�u, przemawiaj�c jednocze�nie:

��Tak wi�c, jak widzisz, Slagorze, gdyby ch�opak celowa� w inny drewniany �eb, teraz z pewno�ci� ju� by� nie �y�, a ja by�bym zmuszony go zabi�.

Zatrzyma� si� obok Willa, u�miechaj�c si� do Slagora, podczas gdy ten spogl�da� na niego spode �ba, czekaj�c, co zdarzy si� dalej.

��A tak�� m�wi� dalej Erak�� musz� go tylko delikatnie skarci� za to, �e przestraszy� kogo� tak wa�nego jak ty.

Nim Will zd��y� cho�by mrugn��, Erak trzasn�� go wierzchem pi�ci w bok g�owy; ch�opak upad� bez przytomno�ci na pod�og�. Jarl skin�� na Svengala, wskazuj�c mu nieruchom� posta� skulon� na deskach pod�ogi.

��Wrzu� tego bezczelnego ch�ystka do jego psiej budy�� rozkaza�, a potem odwr�ci� si� plecami do zgromadzonych i wyszed� na zewn�trz, w noc.

Odetchn�� zimnym, czystym powietrzem i spojrza� na niebo. By�o czyste. Wiatr wci�� wia�, ale nie by� ju� tak gwa�towny i zmieni� kierunek na wschodni. Nadszed� kres letnich sztorm�w.

��Czas si� st�d wynosi栗 szepn�� do gwiazd.

Pojedynek, je�li mo�na go tak nazwa�, nie trwa� d�ugo.

Obaj je�d�cy ruszyli na siebie, kopyta ich rumak�w zadudni�y po powierzchni drogi, wzbijaj�c za sob� chmury kurzu i py�u.

Galijski rycerz wyci�gn�� przed siebie kopi�. Teraz i Hak zauwa�y� b��d, na kt�ry Horace zwr�ci� uwag� ju� wcze�niej. Niew�a�ciwa technika pos�ugiwania si� d�ug� broni� przez w�sacza polega�a na tym, �e dzier�y� kopi� zbyt mocno we wczesnym stadium, przez co jej ostrze ko�ysa�o si� na boki i unosi�o do g�ry i do do�u wraz z ruchami wierzchowca. Gdyby trzyma� j� lu�niej, spr�y�ciej, pozwoli�oby mu to mierzy� znacznie celniej.

Horace tymczasem oszcz�dza� si�y, z mieczem opartym o rami�, porusza� si� r�wnomiernie wraz z ruchami konia.

Zmierzali ku sobie tarcza w tarcz�. Halt po trosze spodziewa� si�, �e Horace powt�rzy manewr, jaki zastosowa� w starciu z Morgarathem i w ostatniej chwili zmieni kierunek. Jednak tym razem rycerski czeladnik post�pi� inaczej. Gdy znale�li si� w odleg�o�ci dziesi�ciu metr�w od siebie, g�ownia jego miecza zatoczy�a �uk w powietrzu, po czym jego czubek wykona� p�obr�t, a gdy grot kopii zbli�y� si� do tarczy Horace�a, przed�u�eniem tego samego p�ynnego ruchu bez trudu odbi� drzewce, tak �e poszybowa�o ku g�rze i znalaz�o si� nad g�ow� ch�opca. Wygl�da�o to niby na �atwizn�, ale przygl�daj�cy si� ch�opakowi Halt u�wiadomi� sobie, �e jest on w rzeczy samej urodzonym mistrzem w pos�ugiwaniu si� broni�. Gall, kt�ry spi�� si� w sobie, oczekuj�c wstrz�su, jaki poczuje uderzaj�c w tarcz� Horace�a, nagle straci� r�wnowag�, poniewa� nie natrafi� praktycznie na �aden op�r. Zachwia� si� i o ma�o nie wypad� z siod�a. Musia� przytrzyma� si� czym pr�dzej jego ��ku, a pech chcia�, �e uczyni� to praw� r�k�, kt�r� jednocze�nie usi�owa� utrzyma� panowanie nad kopi��� ta jednak ca�kowicie wymkn�a si� spod jego kontroli pod wp�ywem uderzenia miecza ch�opaka i w�asnego gwa�townego ruchu. Aby nie spa��, musia� wypu�ci� kopi�; spod przy�bicy rozleg�o si� st�umione przekle�stwo.

Si�gn�� na o�lep po r�koje�� miecza, zamierzaj�c doby� go z pochwy, by pos�u�y� si� nim w drugim starciu.

Na jego nieszcz�cie drugiego starcia nie by�o.

Halt potrz�sn�� g�ow� w niemym podziwie, gdy Horace, wyeliminowawszy kopi� z gry, w jednej chwili spi�� Kickera kolanami i wodzami, trzymanymi w tej samej r�ce, co tarcza. Wierzchowiec zary� kopytami i wspi�� si� na zadnie nogi, nim jeszcze gallijski rycerz zd��y� go min��.

Miecz wykona� kolejny obr�t, na poz�r lekki i swobodny, lecz zako�czony pot�nym uderzeniem w ty� he�mu, czemu towarzyszy� dono�ny, d�wi�czny brz�k.

Halt a� skrzywi� si�, wyobra�aj�c sobie, jak ten odg�os musia� zadudni� wewn�trz stalowego garnka. Nie mo�na by�o oczekiwa�, �e jeden cios zdo�a przebi� si� przez gruby metal. Do tego trzeba by ca�ej serii pot�nych uderze�, jednak klinga Horace�a poczyni�a w nim pot�ne wg��bienie, a si�a ciosu przenios�a si� po�rednio na czaszk� nieszcz�nika.

Cho� Aralue�czycy tego nie widzieli, oczy rycerza zamgli�y si�, a zaraz potem zamkn�y.

Najpierw bardzo powoli, a potem coraz szybciej przechyla� si� na bok, by run�� ci�ko na ziemi� i zastygn�� w bezruchu. Jego ko� galopowa� jeszcze przez kilka metr�w, ale wkr�tce zda� sobie spraw�, �e nikt go ju� do tego nie zmusza, tote� zwolni� kroku, opu�ci� �eb i zacz�� skuba� d�ug� traw� rosn�c� na poboczu.

Horace podjecha� do le��cego przeciwnika wolnym truchtem i zatrzyma� si� obok niego.

��M�wi�em ci, �e nie jest bardzo gro�ny�� stwierdzi� powa�nie, zwracaj�c si� do Halta.

Zwiadowca, kt�ry zazwyczaj chlubi� si� sw� pow�ci�gliwo�ci�, nie m�g� powstrzyma� szerokiego u�miechu, kt�ry odmalowa� si� na jego twarzy.

��Mo�e i nie jest�� rzek� do tego powa�nego m�odego cz�owieka�� ale ty z pewno�ci� nie�le si� spisa�e�.

Horace tylko wzruszy� ramionami.

��Takich rzeczy ucz� nas w szkole�� odpar�.

Halt u�wiadomi� sobie, �e ch�opak nie ma w sobie nic z pysza�ka. Bez w�tpienia Szko�a Rycerska mia�a na niego dobroczynny wp�yw.

��Jego te� kto� kiedy� uczy�, ale nie na wiele si� to zda�o�� zauwa�y�, po czym doda�:�� Dobra robota, Horace.

Ch�opak zaczerwieni� si�, zadowolony z uznania zwiadowcy. Wiedzia� doskonale, �e Halt nie nale�y do os�b rzucaj�cych pr�ne pochwa�y.

��A co z nim teraz zrobimy?�� spyta�, ostrzem miecza wskazuj�c powalonego wroga. Halt zsun�� si� szybko z siod�a i podszed� do le��cego.

��Pozw�l, �e ja si� tym zajmꠗ o�wiadczy�.�� Uczyni� to z prawdziw� przyjemno�ci�.

Rycerz tymczasem zacz�� odzyskiwa� przytomno��. Jego r�ce i nogi wykonywa�y s�abe, nieskoordynowane ruchy, przez co wygl�da� jak na wp� zdech�y krab. Halt pochwyci� go jedn� r�k� i uni�s� do pozycji siedz�cej. Oszo�omiony rycerz wybe�kota� co� wewn�trz he�mu i teraz, gdy m�g� mu si� przyjrze� dok�adniej, Horace zauwa�y�, �e ko�ce jego w�s�w wystawa�y po obu stronach zamkni�tej przy�bicy.

��Dzi�kuj�, panie�� wyst�ka� niewyra�nie rycerz, gdy Halt wyprostowa� go jeszcze nieco bardziej. Poruszy� stopami, pr�buj�c wsta�, ale Halt do�� brutalnie zmusi� go, by usiad� z powrotem.

��Co to, to nie, je�li mo�na prosi栗 rzek� zwiadowca. Wsun�� d�o� pod podbr�dek Galla, a Horace dopiero teraz zauwa�y�, �e trzyma w niej mniejszy ze swych dw�ch no�y. Przez chwil� przera�onemu ch�opakowi wydawa�o si�, �e Halt zamierza poder�n�� biedakowi gard�o. Jednak zwiadowca tylko jednym szybkim ruchem przeci�� sk�rzany pasek podtrzymuj�cy he�m, po czym �ci�gn�� �elazne nakrycie z jego g�owy i cisn�� je w krzaki. Rycerz j�kn�� g�ucho z b�lu, gdy poczu� gwa�towne szarpni�cie za przytrza�ni�te przy�bic� w�sy.

Horace schowa� miecz do pochwy, pewien ju�, �e rycerz nie stanowi zagro�enia. Tymczasem pokonany wojownik spogl�da� t�po na Halta i wynios�� posta� przypatruj�c� mu si� z ko�skiego grzbietu. Wci�� mia� zamglone oczy.

��My dalej walczy� pieszo�� o�wiadczy� dr��cym g�osem. Halt trzepn�� go mocno w plecy, tak �e tamtemu zn�w zakr�ci�o si� w g�owie.

��Akurat. Przegra�e�, m�j przyjacielu. Przegra�e� z kretesem. Sir Horace, rycerz zakonu Feuille de Chene, pokona� ci� w uczciwej walce, lecz w swej �askawo�ci daruje ci �ycie.

��O� dzi�kujꠗ zabrzmia�a wyg�oszona dr��cym g�osem odpowied�, po czym rycerz pok�oni� si�, mniej wi�cej w stron� Horace�a.

��Wszelako�� ci�gn�� Halt, kt�rego s�owa pobrzmiewa�y tonem lekkiego rozbawienia�� zgodnie z obyczajem, twoja zbroja, bro�, wierzchowiec i inne rzeczy stanowi� rycersk� zdobycz sir Horace�a.

��Stanowi�?�� spyta� Horace z niedowierzaniem. Halt skin�� powa�nie g�ow�.

��Owszem.

Rycerz jeszcze raz spr�bowa� wsta�, ale Halt zn�w go�� Ale� panie�� zaprotestowa� s�abo.�� Moja bro� i zbroja? Przecie� nie?

��Przecie� tak�� zapewni� go Halt. Twarz nieszcz�nika, kt�ra i tak nie przedstawia�a sob� szczeg�lnego widoku, poblad�a jeszcze bardziej, gdy rycerz zda� sobie spraw� ze znaczenia s��w okrytego p�aszczem cudzoziemca.

��Halt�� wtr�ci� Horace�� czy on sobie poradzi bez broni i bez konia?

��Poradzi sobie�� stwierdzi� zwiadowca z satysfakcj��� ale trudniej mu b�dzie napada� na niewinnych podr�nych, kt�rzy chc� przejecha� tym mostem.

Teraz Horace zrozumia�.

��Aha. Wi�c o to chodzi.

��Istotnie, o to�� rzek� Halt.�� W�a�nie spe�ni�e� dobry uczynek, Horace. Co prawda zaj�o ci to ledwie dwie minuty, ale dzi�ki niemu przez d�u�szy czas ta droga stanie si� bezpieczniejsza, bo temu s�powi wyrwiemy pazury. No i, rzecz jasna, wejdziemy teraz w posiadanie ca�kiem kosztownej zbroi, miecza, tarczy i bardzo �adnego konia, a wszystko to sprzedamy przy najbli�szej okazji.

��Jeste� pewien, �e takie s� regu�y?�� upewni� si� Horace, a Halt obdarzy� go radosnym u�miechem.

��O, tak. Jak najbardziej. On doskonale o tym wie. Nie przysz�o mu tylko do g�owy, by przyjrze� nam si� uwa�niej, zanim rzuci� wyzwanie. A teraz, pi�knisiu�� zwr�ci� si� do zgn�bionego rycerza siedz�cego u jego st�p�� zechciej wyzby� si� tej kolczugi.

Cho� niech�tnie, pokonany rycerz us�ucha�. Halt zwr�ci� rozpromienione oblicze do swego towarzysza.

��U Gall�w zaczyna mi si� podoba� bardziej, ni� tego oczekiwa�em.

Dwa dni p�niej �Wilczy wicher� opu�ci� Skorghijl i skierowa� si� na p�nocny wsch�d w stron� skandii. Slagor i jego ludzie pozostali jeszcze na wyspie, bowiem czeka�o ich nie�atwe zadanie dokonania tymczasowych napraw okr�tu, nim zdo�aj� dowlec si� nim do macierzystego portu. Zbyt zosta� pokiereszowany, by p�yn�� dalej na zach�d i dokonywa� grabie�czych napa�ci. Podj�ta przez Slagora decyzja o tym, by wyp�yn�� wcze�niej od innych, okaza�a si� niezwykle kosztowna.

Wiatr, kt�ry dot�d przez ca�e tygodnie d�� z p�nocy, zmieni� kierunek na zachodni, co pozwoli�o Skandianom na postawienie wielkiego �agla. �Wilczy wicher� przemierza� swobodnie szare wody, p�yn�c z niema�� pr�dko�ci�, ku wielkiemu zadowoleniu ca�ej za�ogi, wszyscy bowiem czuli, �e z ka�dym dniem zbli�aj� si� do ojczyzny.

Og�lny dobry nastr�j nie udzieli� si� tylko Willowi i Evanlyn. Skorghijl by�o miejscem ponurym, ja�owym oraz nieprzyjaznym. Jednak pobyt na wyspie odwleka� przynajmniej chwil�, w kt�rej zostan� rozdzieleni i sprzedani jako niewolnicy�� szansa, �e trafi� do tego samego w�a�ciciela, by�a niewielka.

Will pr�bowa� pocieszy� Evanlyn.

��Podobno Hallasholm wcale nie jest wielkim miastem, wi�c nawet je�li nas rozdziel�, b�dziemy mogli czasem si� widywa�. Przecie� chyba nie zmusz� nas do pracy przez dwadzie�cia cztery godziny na dob� i siedem dni w tygodniu.

Evanlyn nie odpowiedzia�a. S�dz�c po dotychczasowych do�wiadczeniach ze Skandianami, niestety w�a�nie tego nale�a�o si� spodziewa�.

Erak zauwa�y� ich milczenie i ponury nastr�j, jaki obydwoje ogarn��. Nawet wsp�czu� im nieco i zastanawia� si�, czy m�g�by w jaki� spos�b postara� si�, by zostali razem.

Rzecz jasna, m�g�by zachowa� ich dla siebie jako w�asnych niewolnik�w. Tyle �e nie byli mu do niczego potrzebni. Jako jeden ze skandyjskich dow�dc�w, mieszka� w kwaterach oficerskich, gdzie by�o do�� s�u�by. Gdyby zachowa� dla siebie tych dwoje Aralue�czyk�w�� rozumowa��� musia�by p�aci� za ich wy�ywienie i ubranie. Ma�o tego, by�by za nich odpowiedzialny. Na to za� nie mia� najmniejszej ochoty, wi�c parskn�� z irytacj�:

��A, do diab�a z nimi�� i wyrzuci� ich ze swych my�li, skupiaj�c si� na utrzymaniu idealnego kursu. Zmarszczywszy brwi, zacz�� wpatrywa� si� w magnetyczn� ig�� p�ywaj�c� po powierzchni wody w s�oju zawieszonym na rufie.

M�wi�em ci, �e ten znak uczyni nasz� podr� �atwiejsz��� rzek� Halt do Horace�a. Siedzieli odpr�eni w siod�ach, Halt z nog� za�o�on� na ��k, i przygl�dali si� gallijskiemu rycerzowi, kt�ry jeszcze niedawno sta� w pe�nej zbroi na skrzy�owaniu dr�g, a teraz oddala� si�, zmaltretowany, cz�api�c noga za nog�. Horace rzuci� okiem na zielony li�� d�bu namalowany przez Halta na jego tarczy.

��Wiesz dobrze�� odpar� z nut� dezaprobaty w g�osie�� �e nie przys�uguje mi �aden herb, dop�ki nie zostan� oficjalnie pasowany na rycerza.

W dowodzonej przez sir Rodneya Szkole Rycerskiej wpajano Horace�owi nader surowe zasady, wobec czego ch�opak mia� czasem wra�enie, �e Halt odnosi si� do owego rycerskiego kodeksu nieco zbyt lekcewa��co. Zwiadowca spojrza� na niego z ukosa i u�miechn�� si� pod w�sem.

��Je�li chodzi o �cis�o�栗 zauwa�y��� nie wolno ci tak�e rzuci� wyzwania �adnemu z tych rycerzy, ale jako� nie zauwa�y�em, �eby to ci� powstrzymywa�o.

Od pierwszego starcia przy mo�cie ju� kilkakrotnie zatrzymywali ich rycerze�� rabusie strzeg�cy rozstaj�w dr�g, most�w czy w�woz�w. M�ody i muskularny czeladnik rycerski rozprawia� si� z nimi wszystkimi bez trudu, niemal od niechcenia. Halt by� naprawd� pod wra�eniem zr�czno�ci m�odzie�ca, jego umiej�tno�ci i wrodzonego talentu. Herbowi bandyci jeden po drugim wylatywali z siode�, z pocz�tku po kilku celnych ciosach jego miecza, a ostatnio, poniewa� zdoby� dobr�, solidn� kopi�, kt�rej wywa�enie przypad�o mu do gustu, nie musia� go nawet dobywa� i pokonywa� swoich przeciwnik�w w mia�d��cej szar�y. Jedno starcie i wylatywali w powietrze, po czym twardo l�dowali kilka metr�w za swymi galopuj�cymi wierzchowcami. Obaj podr�ni zgromadzili w ten spos�b spory zapas broni i pancerzy, kt�re transportowali przytroczone do siode� zdobycznych koni. Halt zamierza� spieni�y� wszystkie te trofea w najbli�szym wi�kszym mie�cie.

Pomimo ca�ego podziwu dla umiej�tno�ci Horace�a i niema�ej satysfakcji, jak� sprawia�a mu �wiadomo��, �e oto dzi�ki nim wypadaj� z gry kolejni rabusie, Halt mia� �wiadomo��, �e ka�dy z tych pojedynk�w oznacza irytuj�c� przeszkod� na drodze i op�nienie w podr�y. Nawet bez tego dotarcie do odleg�ej granicy ze Skandi� przed nadej�ciem zimy stanowi�o nie lada wyzwanie. Tymczasem po pierwszych �nie�ycach prze��cze stawa�y si� nie do przebycia. Powodowany t� w�a�nie my�l�, gdy zatrzymali si� kt�rej� nocy w na po�y zrujnowanym, opuszczonym gospodarstwie, przekopa� si� przez stosy starych, zardzewia�ych narz�dzi i przegni�ych work�w, a� znalaz� to, czego szuka�: pojemnik z zielon� farb� oraz stary zaschni�ty p�dzel. Pos�uguj�c si� tymi dwoma znaleziskami, namalowa� na g�adkiej tarczy Horace�a Znak zielonego li�cia d�bu. Rezultat by� taki, jakiego oczekiwa�. Reputacja sir Horace�a z Zakonu D�bowego Li�cia wyprzedzi�a ich, tote� odt�d najcz�ciej na ich widok rycerze�� rabusie po prostu dawali nog�.

��Nie mog� powiedzie�, �eby jego ucieczka mnie zmartwi�a�� zauwa�y� Horace, pop�dzaj�c lekko Kickera, skoro droga przed nimi sta�a si� zn�w wolna.�� Rami� wci�� mi troch� doskwiera.

Jego ostatni przeciwnik odznacza� si� zdecydowanie wi�kszymi umiej�tno�ciami ni� dotychczasowi. Niezra�ony widokiem d�bowego li�cia na tarczy i wyra�nie niewiele sobie robi�cy ze s�awy, jak� ch�opak zd��y� ju� zdoby�, ruszy� ra�no do walki. Pojedynek trwa� dobrych kilka minut, a podczas niego uderzenie maczugi, kt�ra zsun�a si� po kraw�dzi tarczy, rani�o bole�nie g�rn� cz�� ramienia Horace�a.

Szcz�ciem g��wna si�a ciosu posz�a na tarcz�, bo w przeciwnym razie Horace mia�by najprawdopodobniej z�aman� r�k�. Sko�czy�o si� tylko na bolesnym st�uczeniu, kt�re sprawia�o, �e ch�opak nie m�g� porusza� lewym ramieniem z tak� swobod�, jakiej by sobie �yczy�.

W nast�pnej sekundzie klinga miecza Horace�a trafi�a w prz�d he�mu przeciwnika, kt�ry run�� nieprzytomny na ziemi�.

Ku swej uldze od tamtej pory nie musia� ju� walczy�.

��T� noc sp�dzimy w mie�cie�� stwierdzi� Halt.�� Mo�e uda si� zdoby� tam nieco zi�, z kt�rych b�d� m�g� sporz�dzi� ok�ad na twoje pot�uczenia.

Zauwa�y�, �e ch�opak oszcz�dza lewe rami�. Cho� si� nie skar�y�, wyra�nie odczuwa� w nim b�l.

��Z mi�� ch�ci��� o�wiadczy� Horace.�� Noc przespana w prawdziwym ��ku b�dzie przyjemn� odmian� po tych wszystkich, kt�re sp�dzili�my na go�ej ziemi.

Halt parskn�� z �artobliw� pogard�.

��Widz�, �e Szko�a Rycerska nie jest ju� tym, czym by�a kiedy��� odpowiedzia�.�� �adne rzeczy: stary cz�owiek, taki jak ja, nie uskar�a si�, a m�ody ch�opak t�skni do wygodnego ��eczka i boi si� reumatyzmu.

Horace wzruszy� ramionami.

��M�w, co chcesz�� odpar��� a ja i tak nie pogardz� odrobin� wygody.

Prawd� m�wi�c, Halt r�wnie� nie mia� nic przeciwko takim luksusom, ale nie zamierza� pozwoli�, by Horace si� tego domy�li�.

��Wobec tego mo�e warto si� pospieszy栗 zaproponowa�.�� Im pr�dzej wyl�dujesz pod ciep�� pierzyn�, tym mniejsza obawa, �e zacznie ci� �upa� w stawach.

Spi�� Abelarda do �ywszego truchtu, a Wyrwij natychmiast si� dostosowa�. Zaskoczony Horace, kt�ry prowadzi� za sob� jeszcze kilka dodatkowych koni, dogoni� go dopiero po d�u�szej chwili.

Sznur bojowych rumak�w obci��onych broni� i zbrojami wzbudzi� niema�e zainteresowanie w miasteczku, gdy przemierzali jego ulice. Horace zn�w zwr�ci� uwag� na ludzi, kt�rzy pospiesznie ust�powali mu z drogi. Nie m�g� te� nie zauwa�y� ukradkowych spojrze� rzucanych na niego, a przy tym wi�cej ni� raz us�ysza� s�owa �chevalier du chêne� wypowiadane szeptem przez mijanych ludzi. Popatrzy� ciekawie na Halta.

��Co oni gadaj� o jakich� szynach?�� spyta�.

Halt wskaza� znak d�bowego li�cia na jego tarczy zwisaj�cej u siod�a.

��Chêne�� wyja�ni�.�� To znaczy �d�b�. M�wi� o tobie, �e to w�a�nie ty jeste� tym d�bowym rycerzem. Jak widzisz, sta�e� si� s�awny.

Horace skrzywi� si�. Nie by� wcale pewien, czy jest tym zachwycony.

��Miejmy nadziej�, �e nie wynikn� z tego jakie� k�opoty�� stwierdzi�. Halt machn�� r�k�.

��W takiej ma�ej mie�cinie? Ma�o prawdopodobne. Spodziewam si�, �e raczej twoja nowo nabyta chwa�a przyniesie nam same korzy�ci.

Miasto rzeczywi�cie nie nale�a�o do wielkich, by�o raczej spor� wiosk�. Sk�ada�o si� g��wnie z jednej ulicy, kt�ra by�a na tyle w�ska, �e z trudem mie�cili si� na niej dwaj je�d�cy jad�cy obok siebie. By zej�� jezdnym z drogi, piesi musieli przyciska� si� do �cian domostw lub chroni� si� w bocznych uliczkach i czeka�, a� ma�a karawana objuczonych wierzchowc�w przejdzie dalej.

Owa g��wna ulica nie by�a wybrukowana�� ot, zwyk�a gruntowa droga, kt�ra podczas deszczu przekszta�ca�a si� natychmiast w b�otne grz�zawisko. Domostwa by�y niewielkie, najcz�ciej parterowe i sprawia�y wra�enie, jakby zbudowano je w pomniejszonej skali.

��Rozgl�dajmy si� za jak�� ober���� rzek� cicho Halt.

Podr� w towarzystwie kogo� s�awnego by�a dla Haka nowym prze�yciem. W Araluenie przyzwyczai� si� do podejrzliwych spojrze� i niekiedy l�ku, z jakim odnoszono si� do cz�onk�w Korpusu Zwiadowc�w. Ich szaro�� zielone p�aszcze z kapturami znane by�y wszystkim mieszka�com kr�lestwa. Tutaj, w Galii, ku swemu zadowoleniu zauwa�y�, �e str�j zwiadowcy i charakterystyczne uzbrojenie, czyli d�ugi �uk i dwa no�e, nie budzi�y wi�kszego zainteresowania.

Sprawa z Horace�em przedstawia�a si� ca�kiem odwrotnie. By�o rzecz� oczywist�, i� jego s�awa wyprzedza�a w�drowc�w, tote� ludzie spogl�dali na� z takim w�a�nie zabobonnym niepokojem, do jakiego Halt przyzwyczai� si� przed laty. Sytuacja ta jednak jak najbardziej zwiadowcy odpowiada�a. W razie jakich� powa�nych k�opot�w zyskiwali w ten spos�b wraz z Horace�em zdecydowan� przewagꠗ je�li ewentualny nieprzyjaciel zak�ada�, �e niebezpiecze�stwo grozi mu wy��cznie ze strony ros�ego m�odzie�ca odzianego w zbroj�.

M�czyzna o szpakowatej brodzie by� tymczasem przeciwnikiem znacznie gro�niejszym�� tym niebezpieczniejszym, �e niepozornym.

��O, tam�� odezwa� si� Horace, wyrywaj�c Haka z zamy�lenia. Spojrza� w �lad za wskazuj�cym palcem ch�opaka i ujrza� budynek nieco wi�kszy od pozosta�ych, a przy tym pi�trowy; g�rna jego cz�� zwisa�a niebezpiecznie nad ulic�, podparta do�� niepewnie wygl�daj�cymi krzywymi d�bowymi belkami. Odrapany szyld ko�ysa� si� lekko na wietrze, a przedstawia� raczej nieudolnie odmalowany kielich z winem oraz talerz pe�en jad�a.

��Tylko nie przywi�zuj si� zbytnio do my�li o wygodnym �o�u na t� noc�� Halt ostrzeg� Horace�a.�� Kto wie, czy wygodniej nie by�oby nam w lesie.

Powstrzyma� si� lito�ciwie od stwierdzenia, i� z pewno�ci� by�oby tam czy�ciej.

Jednak nieoczekiwanie gospoda okaza�a si� ca�kiem schludna. By�a co prawda ciasna, a �ciany mia�a niezbyt proste, sufit niski i nier�wny, schody pochyla�y si� na bok� ale gdy znale�li si� w pokoju na g�rze, stwierdzili, �e jest tam czysto i przytulnie, a spore oszklone okno otwarto, by wpu�ci� do �rodka rze�kie popo�udniowe powietrze. Z oddali dochodzi�a wo� �wie�o zaoranych p�l; przez okno wida� by�o g�szcz stromych dach�w.

Ober�ysta i jego �ona, oboje w �rednim wieku, odnie�li si� do go�ci �yczliwie a nawet przyja�nie�� zw�aszcza gdy ujrzeli pi�trz�ce si� na ko�skich grzbietach bogactwa. Stwierdzili wi�c, �e m�ody rycerz z pewno�ci� jest cz�owiekiem zamo�nym. Zamo�nym, a ponadto posiadaj�cym niebagateln� pozycj�. W�a�ciciele ober�y wywnioskowali to po tym, jak Horace zdawa� si� w przyziemnych sprawach na swego s�u��cego, tego mruka w szarym p�aszczu z kapturem. Ober�ysta ho�dowa� przekonaniu, wedle kt�rego prawdziwemu wielmo�y nie wypada zajmowa� si� rzeczami tak b�ahymi, jak cena, kt�r� zap�aci za wynajmowany pok�j.

Kiedy Halt stwierdzi�, �e w miasteczku nie ma targowiska, gdzie mogliby zamieni� na got�wk� swe rycerskie �upy, pozwoli� stajennemu zaj�� si� zdobycznymi ko�mi. Rzecz jasna, nie dotyczy�o to Abelarda i Wyrwija, kt�rymi zaj�� si� osobi�cie, a ku swemu uznaniu stwierdzi�, �e r�wnie� Horace sam zadba� o potrzeby Kickera.

Oporz�dziwszy wierzchowce, obaj towarzysze powr�cili do swego pokoju. Kolacja mia�a by� gotowa za godzin� lub dwie, a przynajmniej tak zapewnia�a ich �ona gospodarza.

��Wykorzystamy ten czas, �eby przyjrze� si� twojemu ramieniu�� rzek� Halt do Horace�a.

M�odzieniec z ulg� opad� na �o�e i odetchn�� g��boko. Wbrew pesymistycznym oczekiwaniom Halta pos�anie okaza�o si� mi�kkie, wygodne, wy�cielone grubymi, czystymi kocami i bia�ym, wykrochmalonym prze�cierad�em. Na znak dany przez Halta ch�opak wsta� i �ci�gn�� przez g�ow� kolczug� wraz z tunik�, st�kaj�c cicho, kiedy musia� przy tym unie�� lew� r�k� do g�ry.

St�uczenie widoczne by�o na ca�ej g�rnej cz�ci ramienia w postaci mozaiki sinych i granatowych plam otoczonych obw�dk� w paskudnie ��tawym kolorze. Halt pr�bowa� zorientowa� si�, czy jaka� ko�� nie jest z�amana.

��Au!�� sykn�� Horace, gdy palce zwiadowcy obmacywa�y pot�uczone miejsce.

��Boli?�� spyta� Halt, a Horace rzuci� mu oburzone spojrzenie.

��Jasne, �e boli�� warkn��.�� Dlatego w�a�nie powiedzia�em �au!�

��Hm�� mrukn�� w zamy�leniu Halt i wzi�wszy go za r�k�, zacz�� podnosi� j� i opuszcza� oraz obraca� w r�ne strony, podczas gdy Horace zaciska� z z�by. Wreszcie nie wytrzyma�, cofn�� si� o krok i wyrwa� r�k� z uchwytu Halta.

��Naprawd� my�lisz, �e to cokolwiek da?�� spyta� poirytowanym tonem.�� Czy te� po prostu bawi ci� sprawianie mi b�lu?

��Pr�buj� ci pom�c�� zapewni� Halt i wyci�gn�� r�k� w jego stron�, ale Horace zn�w si� cofn��.

��Nie dotykaj mnie�� powiedzia�.�� Tylko macasz i ugniatasz. W�tpi�, �eby od tego zrobi�o mi si� lepiej.

��Pr�buj� tylko upewni� si�, �e nie ma �adnego z�amania�� wyja�ni� Halt.

Horace jednak potrz�sn�� g�ow�.

��Nic nie jest z�amane. To pot�uczenie, nic wi�cej.

Halt ju� mia� si� odezwa�, by dalej przekonywa� Horace�a, �e jednak wie, co robi, kiedy nagle i niespodziewanie sprawy wymkn�y mu si� z r�k.

Rozleg�o si� szybkie stukanie do drzwi, kt�re w tej samej chwili rozwar�y si� na o�cie� i do pokoju wtoczy�a si� pulchna ma��onka ober�ysty z nar�czem �wie�ych poduszek. U�miechn�a si� do obu go�ci promiennie, lecz potem spojrzenie jej spocz�o na ramieniu Horace�a i u�miech znikn��, zast�piony wyrazem matczynej troski.

Pop�yn�� potok gallijskich s��w, kt�rych �aden z nich nie zrozumia�, przy czym niewiasta podesz�a czym pr�dzej do Horace�a, rzucaj�c poduszki na ��ko. Spogl�da� na ni� podejrzliwie, gdy si�gn�a r�k� do jego st�uczonego ramienia. Znieruchomia�a i popatrzy�a mu powa�nie w oczy, sznuruj�c usta. Co� sprawi�o, �e zaufa� jej i pozwoli� dokona� ogl�dzin.

Uczyni�a to delikatnie, ledwo muskaj�c go opuszkami palc�w. Horace, poddaj�c si� jej badaniu, popatrzy� znacz�co na Halta. Zwiadowca odpowiedzia� mu gniewn� min�, siad� i z boku obserwowa�, co te� kobieta b�dzie robi� z ramieniem m�odego rycerza. Po chwili Gallijka odst�pi�a, wzi�a Horace�a za r�k� i da�a mu zna�, by usiad� na kraw�dzi ��ka. Potem odezwa�a si�, wskazuj�c na posiniaczone rami�:

��Nic z�amane�� orzek�a, nie ca�kiem pewna, czy u�y�a w�a�ciwego s�owa. Halt skin�� g�ow�.

��Te� mi si� tak zdawa�o�� stwierdzi�, a Horace parskn�� pogardliwie. Niewiasta kontynuowa�a przemow�, z trudem dobieraj�c s�owa. M�wi�c ogl�dnie, jej znajomo�� j�zyka aralue�skiego by�a do�� skromna.

��St�uczone�� powiedzia�a.�� Trzeba��� zawaha�a si�, szukaj�c w�a�ciwego s�owa, nim je znalaz�a:�� Zio�a��� wykona�a gest na�laduj�cy rozcieranie zi� d�o�mi.�� Zio�a pomiesza�, pokruszy� tu przy�o�y栗 dotkn�a palcem ramienia chorego. Halt przytakn�� ruchem g�owy.

��Doskonale. Prosz� si� nim zaj�栗 zerkn�� na Horace�a.�� Mamy szcz�cie, ona chyba dobrze si� na tym zna.

��Chcesz powiedzie�, �e to ja mam szcz�cie�� odpar� ura�onym tonem Horace.�� Gdybym by� zdany na twoj� trosk�, pewnie nie mia�bym ju� r�ki.

Gospodyni, wyczuwaj�c ton g�osu, lecz nie rozumiej�c s��w, zacz�a go pospiesznie uspokaja�, wydaj�c �piewne odg�osy i z nies�ychan� delikatno�ci� g�adz�c po st�uczonym ramieniu.

��Dwa dni� trzy� nie ma bole�. B�dzie dobrze�� zapewni�a go. U�miechn�� si� w odpowiedzi.

��Dzi�kuje pani, madame�� rzek� tonem, jaki wyobra�a� sobie za odpowiedni dla wytwornego m�odego rycerza.�� Na zawsze pozostan� pani d�u�nikiem.

Pokaza�a mu na migi, �e p�jdzie teraz po swe zapasy zi� i medykament�w. Horace wsta� i wykona� nieudolny dworski uk�on, gdy wychodzi�a z pokoju.

��Horace�� j�kn�� Halt, wznosz�c oczy ku niebu.

Na sali jadalnej dworu Ragnaka by�o niezno�nie gor�co. St�oczy�o si� tam sporo ludzi, a na ogromnym palenisku buzowa� pot�ny ogie�, tote� cho� na zewn�trz zalega�a gruba warstwa �niegu, tutaj trudno by�o wytrzyma�.

By�a to ogromna, pod�u�na sala o niskim suficie, wzd�u� kt�rej ustawiono dwa sto�y oraz prostopadle do nich trzeci, przy kt�rym zasiada� Ragnak. �ciany zbudowano z napr�dce ociosanych sosnowych belek, kt�re uszczelniono tam, gdzie nale�a�o, tward� po zastygni�ciu niczym kamie� mieszanin� b�ota oraz gliny.

Sosnowe belki podtrzymywa�y r�wnie� dach zrobiony z g�sto splecionego sitowia i s�omy, kt�rego warstwa miejscami le�a�a grubo nawet na metr. Nikt nie pomy�la� o po�o�eniu sufitu, kt�ry by oddziela� strzech� od pomieszczenia.

Opr�cz skwaru, wewn�trz panowa� te� og�uszaj�cy zgie�k, bo przebywa�o tam prawie stu pi��dziesi�ciu pijanych Skandian, kt�rzy jedli, �miali si� i przekrzykiwali nawzajem. Erak popatrzy� na nich i jego twarz rozpromieni�a si�. Jak dobrze by� znowu w domu�! Skin�� g�ow�, gdy Borsa, hilfmann Ragnaka zaproponowa� mu kolejny kufel jasnego piwa. Ragnak dzier�y� godno�� oberjarla, czyli naczelnego jarla wszystkich Skandian, za� Hilfmann by� jakby zarz�dc� zajmuj�cym si� codziennymi sprawami�� pilnowa�, by o w�a�ciwym czasie posiano i z��to zbo�e, p�acono podatki oraz wyruszano na �upie�cze wyprawy; jego te� obowi�zkiem by�o �ci�ganie nale�nego Ragnakowi udzia�u we wszystkich zdobyczach, wynosz�cego jedn� czwart� ca�o�ci �up�w; dogl�da�, by odbywa�o si� to rzetelnie, sprawnie i szybko, co w przypadku niekt�rych szypr�w wilczych okr�t�w wcale nie nale�a�o do oczywisto�ci.

��Zrobili�my kiepski interes, Eraku�� stwierdzi�. Omawiali w�a�nie losy nieszcz�snej wyprawy do Araluenu.�� Nie powinni�my w �adnym razie wdawa� si� w d�ugotrwa�� wojn�. Nie do tego jeste�my stworzeni. Co innego kr�tkie wypady. Spa�� jak burza, zrabowa�, co si� da i znika� czym pr�dzej. Tak powinni�my dzia�a�. I zawsze tak czynili�my.

Erak by� tego samego zdania, wi�c nie omieszka� tego g�o�no stwierdzi�, gdy Ragnak wyznaczy� go do udzia�u w wyprawie. Jednak oberjarl nie by� w�wczas w nastroju, by s�ucha� czyichkolwiek rad.

��Dobrze chocia�, �e Morgarath zap�aci� nam z g�ry�� ci�gn�� hilfmann. Erak uni�s� brwi.

��Doprawdy?�� zdziwi� si�. Zaskoczy�a go ta wiadomo��, bowiem dot�d s�dzi�, �e jedynym wynagrodzeniem dla niego i jego za�ogi mia�y by� �upy, jakie zdo�a zgarn��; pod tym za� wzgl�dem napa�� na Araluen zako�czy�a si� ca�kowitym niepowodzeniem. Rozm�wca rozwia� jego w�tpliwo�ci:

��O tak, i to sowicie. Ragnak, gdy idzie o pieni�dze, jest twardy jak stal. Wym�g� na nim zap�at� z g�ry, tak�e za us�ugi twoje i twoich ludzi.

Ta pomy�lna wiadomo�� wprawi�a Eraka w dobry humor, przynajmniej nie za darmo zmagali si� przez te d�ugie miesi�ce z wszelkimi przeciwno�ciami losu. Tymczasem Borsa nadal roztrz�sa� przebieg kampanii aralue�skiej.

��Wiesz, w czym le�y nasza najwi�ksza s�abo��?�� spyta�, i nim Erak zd��y� cokolwiek rzec, sam odpowiedzia� na swoje pytanie:�� Brak nam genera��w, strateg�w. Ka�dy Skandianin walczy na w�asny rachunek. Pod tym wzgl�dem jeste�my najlepsi w �wiecie. Ale te� walcz�c w s�u�bie tych, kt�rzy nam za to p�ac�, nie mamy w�asnych dow�dc�w, by nas poprowadzili. Musimy wi�c polega� na g�upcach, takich jak Morgarath.

Erak nie m�g� nie przyzna� mu racji.

��Jeszcze w Araluenie stwierdzi�em, �e jego plany s� zbyt zagmatwane. Chcia� by� taki chytry, �e a� sam siebie przechytrzy�.

Borsa gwa�townym ruchem wyci�gn�� r�k� z palcem wskazuj�cym mierz�cym w Eraka. Opanowany zwykle hilfmann okaza� tym razem niezwyk�� jak na siebie zapalczywo��:

��Dobrze m�wisz! Przydaliby nam si� tacy zwiadowcy, jakich maj� Aralue�czycy�� zawo�a�.

��Powiadasz?�� zdumia� si� Erak.�� A na co nam oni?

��Nie oni, tylko tacy jak oni. Ludzie wyszkoleni w planowaniu i taktyce, kt�rzy potrafi� si�gn�� wzrokiem dalej ni� do czubka w�asnego nosa i wykorzysta� nasze wojsko w najlepszy mo�liwy spos�b.

Erak musia� przyzna�, �e Borsa ma s�uszno��. Jednak wzmianka o zwiadowcach przypomnia�a mu o Willu i Evanlyn. Dostrzeg� sposobno�� rozwi�zania tego problemu.

��Nie przyda ci si� dw�jka nowych niewolnik�w?�� spyta� niedba�ym tonem.

��Zawsze brakuje r�k do pracy�� odpowiedzia� od razu Borsa.�� Masz kogo� na zbyciu?

��Ch�opaka i dziewczynꠗ odpar� Erak. Uzna�, �e lepiej nie wspomina� o zwiadowczej przesz�o�ci Willa.�� Oboje silni, zdrowi i nieg�upi. Pojmali�my ich na granicy Celtii. Zamierza�em ich sprzeda�, �eby przynajmniej cz�ciowo op�aci� moich ludzi za poniesione trudy. Ale teraz, skoro powiadasz, �e dostaniemy pieni�dze, ch�tnie ci ich odst�pi�.

Borsa skin�� g�ow�.

��B�d� ci wdzi�czny. Na pewno si� przydadz��� odpowiedzia�.�� Przy�lij mi ich jutro.

��Sprawa za�atwiona!�� oznajmi� zadowolony z siebie Erak. Mia� wi�c z g�owy k�opot, kt�ry nie dawa� mu spokoju.�� M�wi�e� co� o piwie?

Godzin� po zachodzie s�o�ca Halt i Horace zeszli na d�, by zje�� kolacj�.

�ona ober�ysty upichci�a wielki kocio� smakowitej potrawki. Naczynie wisia�o nad ogniem w ogromnym palenisku, dobiega�o z niego apetyczne bulgotanie, a s�u��ca przynios�a im dwie du�e drewniane miski gor�cej strawy oraz dziwne kromki chleba�� d�ugie i w�skie. Horace nigdy jeszcze takich nie widzia�, ale sk�rka by�a chrupi�ca, a mi��sz puszysty i smakowity; wkr�tce odkry�, �e nadaj� si� idealnie do maczania w pysznej potrawce.

Halt popi� posi�ek winem ze sporej karafki. Horace zadowoli� si� wod�. Nast�pnie, zjad�szy deser w postaci poka�nej porcji wybornego ciasta z jagodami, raczyli si� aromatycznym naparem zio�owym.

Horace wla� do swojego kubka pe�n� �y�k� miodu. Na ten widok zwiadowca zmarszczy� brwi.

��Psujesz smak dobrego naparu�� mrukn��. Horace u�miechn�� si� tylko; przyzwyczai� si� ju� do tych wyg�aszanych surowym tonem �artobliwych docink�w swojego towarzysza podr�y.

��Nauczy�em si� tego od twojego ucznia�� odparowa�. Przez chwil� obaj milczeli, my�l�c o Willu i zastanawiaj�c si�, jaki te� los przypad� w udziale jemu oraz Evanlyn. Mogli tylko mie� nadziej�, �e oboje miewaj� si� dobrze i s� zdrowi.

Halt ockn�� si� z zamy�lenia i ruchem g�owy wskaza� Horace�owi grupk� tubylc�w zgromadzonych przy ogniu. Zwiadowca, jak to by�o w jego zwyczaju, zaj�� wraz ze swym towarzyszem stolik w g��bi pomieszczenia�� maj�c dzi�ki temu za plecami solidn� �cian� i mog�c obserwowa� wszystko, nie zwracaj�c na siebie niepotrzebnie niczyjej uwagi.

W czasie, gdy posilali si�, pomieszczenie gospody stopniowo zape�nia�o si� go��mi przyby�ymi tu, by naje�� si� do syta lub wychyli� kilka kubk�w wina czy piwa przed udaniem si� do domu. Zwiadowca zauwa�y�, �e jeden z nich ze swego tobo�ka wydoby� dudy, a drugi zabra� si� do strojenia p�katego instrumentu o o�miu strunach.

��Czeka nas chyba nieco rozrywki�� stwierdzi� Halt.

Tymczasem reszta go�ci w oczekiwaniu na popisy grajk�w przesuwa�a swoje krzes�a bli�ej ognia, domagaj�c si� od ober�ysty i jego pomocnik�w, by na nowo nape�nili im kielichy.

Dudziarz rozpocz�� melancholijn� nut�, a instrument strunowy natychmiast mu zawt�rowa�, wydaj�c szybkie, wibruj�ce d�wi�ki tworz�ce ci�g�y, wysoki podk�ad dla wznosz�cej si� i opadaj�cej melodii. D�wi�k fletni wype�ni� gospod� nastrojow� skarg� si�gaj�c� g��bin duszy i budz�c� u s�uchaczy my�li o przyjacio�ach, kt�rzy odeszli oraz o dawnych, dobrych czasach.

Gdy rozleg�y si� nuty, Halt z�apa� si� na tym, �e wspomina d�ugie letnie dni sp�dzone w lasach otaczaj�cych Zamek Redmont i drobn� posta� rezolutnego ch�opaka, kt�ry wci�� zadawa� pytania, lecz za to wni�s� do jego �ycia powiew m�odo�ci i �wie�ej energii. Widzia� oczyma wyobra�ni twarz Willa�� w�osy potargane od kaptura, wiecznie ciekawe �wiata b�yszcz�ce, br�zowe oczy. Pami�ta�, jak dumny by� Will, gdy okaza�o si�, �e stanie si� posiadaczem w�asnego wierzchowca, jak potem dba� troskliwie o Wyrwija i jak pr�dko nawi�za�a si� mi�dzy ch�opakiem a zwierz�ciem szczeg�lna wi� wzajemnej blisko�ci i zrozumienia.

Mo�e to dlatego, �e Halt czu� na swych barkach ci�ar prze�ytych lat, a siwe w�osy na brodzie sta�y si� raczej norm� ni� wyj�tkiem, pojawienie si� Willa sprawi�o, �e i on sam poczu� si� m�odszy, �ledz�c na co dzie� post�py czynione przez ch�opaka, za� rado�� �ycia udziela�a si� po trosze i jemu�� co stanowi�o mile widzian� odmian� wobec codziennej rutyny, je�li takim s�owem mo�na by�o okre�li� niebezpieczne i owiane mrokiem tajemnicy zadania spe�niane przez zwiadowc�.

Pami�ta� te�, jaki by� dumny z Willa, gdy dowiedzia� si�, �e ch�opak postanowi� na w�asn� r�k� �ledzi� poczynania wargal�w w Celtii, a potem sam jeden trzyma� w szachu wargal�w i Skandian, podczas gdy Evanlyn rozpala�a na nowo przygas�y ogie�, aby zniszczy� most, niwecz�c plany wroga. W tym m�odym cz�owieku tkwi�o co� wi�cej ni� tylko nieposkromiona si�a ducha. By� odwa�ny, przemy�lny i lojalny. Mia� wszystkie cechy, dzi�ki kt�rym m�g�by z czasem sta� si� jednym z najlepszych zwiadowc�w�� pomy�la� Halt, a potem nagle zda� sobie spraw�, �e oto my�li ju� o Willu tak, jakby plany z nim zwi�zane ju� nigdy nie mia�y si� urzeczywistni�. Poczu�, �e do oczu nap�ywaj� mu �zy; poruszy� si� niespokojnie. Min�o doprawdy niema�o czasu, odk�d Hakowi zdarzy�o si� podda� wzruszeniu. A, co tam�� pomy�la�. W ko�cu Will wart by� kilku �ez przelanych przez takiego zgorzknia�ego, siwiej�cego starca jak on� Spojrza� z ukosa na Horace�a, by sprawdzi�, czy ch�opak je widzi, ale m�ody czeladnik rycerski da� si� porwa� muzyce; oparty o st�, z lekko rozchylonymi ustami, nie�wiadomie wystukiwa� palcem rytm. To i dobrze�� uzna� Halt, u�miechaj�c si� gorzko do siebie. Lepiej, �eby ch�opak nie widzia�, jak si� zalewa �zami, gdy tylko muzykanci zagraj� kilka markotnych nut. Zwiadowcy, a szczeg�lnie wygnani byli zwiadowcy, na kt�rych ci��y zbrodnia obrazy kr�lewskiego majestatu, powinni by� ulepieni z twardszej gliny�

Muzyka ucich�a. Rozleg� si� g�o�ny aplauz zgromadzonych go�ci. Halt i Horace przy��czyli si� do niego, a zwiadowca skorzysta� z okazji, by unie�� d�o� i otrze� z oczu �lady wilgoci.

Zauwa�y�, �e s�uchacze nagradzaj� muzykant�w, wrzucaj�c monety do po�o�onej w tym celu na pod�odze czapki. Przesun�� w stron� Horace�a kilka sztuk srebra i wskaza� ruchem g�owy grajk�w.

��Daj im to�� rzek�.�� Zas�u�yli.

Horace przytakn�� z zachwytem i wsta�, po czym podszed� ku nim, schylaj�c g�ow�, aby nie uderzy� w kt�r�� z belek podtrzymuj�cych niski sufit. Wrzuci� monety do czapki jako ostatni z obecnych. Dudziarz uni�s� wzrok, ujrza� nieznan� twarz i sk�oni� si� w podzi�kowaniu. Nast�pnie �cisn�� �okciem miech instrumentu i zn�w zacz�� narasta� zniewalaj�cy d�wi�k piszcza�ek.

Horace zawaha� si�, bo nie chcia� przeciska� si� przez zgromadzony wok� grajk�w t�umek�� teraz, gdy zacz�� si� nowy utw�r. Rzuci� okiem w stron� siedz�cego w cieniu Halta, machn�� r�k� i przysiad� na skraju jednego ze sto��w.

Tym razem grajkowie uderzyli w odmienny ton. Melodia zabrzmia�a subteln� nut� tryumfu, wzmocnion� �mia�ymi akordami wygrywanymi na strunach, kt�re zdawa�y si� przejmowa� prowadzenie, wybijaj�c si� d�wi�cznymi uderzeniami przed dudy i wprawiaj�c stopy oraz d�onie s�uchaczy w rytmiczne postukiwanie do taktu. Na twarzy Horace�a pojawi� si� b�ogi u�miech. Gdy otworzy�y si� drzwi wiod�ce na ulic� i do �rodka wtargn�� powiew wiatru, prawie nie zwr�ci� uwagi na nowo przyby�ego.

Nie mo�na jednak tego by�o rzec o pozosta�ych i Halt, kt�rego zmys�y wyostrzy�y si� przez lata ci�g�ego obcowania z niebezpiecze�stwem, natychmiast wyczu� zmian� atmosfery w pomieszczeniu. S�uchaczy zgromadzonych wok� grajk�w nagle opanowa� niepok�j, mo�e nawet l�k.

Nawet muzykant graj�cy na dudach zawaha� si� przez u�amek chwili, gdy uni�s� g�ow� i zobaczy�, kto przyszed�; by�o to niemal niezauwa�alne zak��cenie rytmu, lecz nie umkn�o uwadze Halta.

W drzwiach sta� ros�y, mocno zbudowany m�czyzna, mo�e o jakie� dziesi�� lat m�odszy od niego. Czarna broda i w�osy, a zw�aszcza krzaczaste czarne brwi nadawa�y mu gro�ny wygl�d. Z pewno�ci� nie by� to prosty wie�niak ani zwyk�y mieszczuch. Gdy odrzuci� p�aszcz, ukaza�a si� kolczuga z narzucon� na ni� tunik� i herbem przedstawiaj�cym bia�ego kruka.

Ukaza�a si� te� r�koje�� miecza okr�cona z�otym drutem, ze z�ot�, matowo po�yskuj�c�, g�owic�. Po wysokich butach z mi�kkiej sk�ry mo�na by�o pozna�, �e jest je�d�cem�� i rycerzem, s�dz�c po herbie. Halt by� pewien, �e przed ober�� czeka� na niego uwi�zany bojowy rumak�� najprawdopodobniej kruczoczarny, bo wyra�nie czer� by�a ulubionym kolorem obcego.

Nowo przyby�y rozgl�da� si�, szukaj�c kogo�. Omi�t� wn�trze spojrzeniem, nawet nie dostrzegaj�c w g��bi sali mrocznej postaci Halta, a� wzrok jego spocz�� na Horace�u. Jego brwi zmarszczy�y si� lekko, niemal niedostrzegalnie skin�� g�ow�, jakby do samego siebie. Tymczasem ch�opak, kt�ry da� si� oczarowa� muzyce, ledwie spojrza� w stron� rycerza i ca�kiem nie�wiadom by� faktu, i� sta� si� przedmiotem bacznej obserwacji z jego strony.

Nie umkn�o to jednak uwadze pozosta�ych go�ci. Halt zauwa�y�, jak zmienili si� na twarzach ober�ysta i jego �ona. Znieruchomieli, w napi�ciu przygl�dali si�, oczekuj�c dalszego rozwoju wypadk�w. Wielu z go�ci tak�e sprawia�o wra�enie, jakby nagle poczuli si� bardzo nieswojo i nade wszystko pragn�li znale�� si� w jakimkolwiek innym miejscu, byle nie tu.

R�ka Halta si�gn�a pod st� do ko�czanu. Jak zawsze mia� bro� w pogotowiu, nawet podczas posi�ku; d�ugi �uk sta� oparty o �cian� tu� za nim, z na�o�on� ci�ciw�. Wydobyt� z ko�czana strza�� po�o�y� na stole przed sob�. Tymczasem utw�r dobiega� ko�ca.

Tym razem grajkowie nie zostali nagrodzeni nale�nym aplauzem. Tylko Horace klasn�� par� razy d�o�mi, a potem, zdawszy sobie spraw�, �e jest jedynym, kt�ry to czyni, zmiesza� si� i zaczerwieni�. Teraz i on zda� sobie spraw� z obecno�ci zbrojnego m�czyzny, kt�ry sta� w odleg�o�ci kilku krok�w od niego i wpatrywa� si� we� tak uporczywie, �e ju� samo to zakrawa�o na obelg�.

W jednej chwili odzyska� panowanie nad sob� i powita� nowo przyby�ego grzecznym uk�onem. Halt z zadowoleniem stwierdzi�, �e Horace, wykazuj�c si� przytomno�ci� umys�u, nawet nie spojrza� w stron� zwiadowcy. Od razu poj��, �e wydarzy� si� mo�e co� niemi�ego, wobec czego fakt, i� Halt pozostawa� niezauwa�ony, m�g� oznacza� dla nich istotn� przewag�.

Wreszcie rycerz odezwa� si�, g�osem g��bokim i chrapliwym. Wzrostem dor�wnywa� Horace�owi, zbudowany by� nawet mocniej od niego.

To nie jaki� zwyk�y przydro�ny bandyta�� uzna� Halt.�� Ten cz�owiek jest niebezpieczny.

��Ty� jest rycerzem d�bowego li�cia?�� spyta� nowo przyby�y z nut� kpiny w g�osie. M�wi� dobrze po aralue�sku, cho� z silnym gallijskim akcentem.

��Tak mnie zw�, jak si� zdaje�� odpar� Horace po chwili milczenia. Rycerz uda�, �e zastanawia si� nad t� odpowiedzi�, pokiwa� g�ow�, po czym jego usta wykrzywi�y si� w szyderczym p�u�miechu.

��Tak ci si� zdaje?�� rzuci�.�� A mnie si� zdaje, �e� jest tylko aralue�skim psem, kt�ry szczeka w rynsztoku.

Zdumiony Horace zmarszczy� brwi. Ten cz�owiek najwyra�niej usi�owa� go obrazi�. Z jakiego� niezrozumia�ego powodu chcia� go sprowokowa�, co dla Horace�a by�o wystarczaj�cym powodem, by mu na to nie pozwoli�.

��Skoro tak s�dzisz, panie�� odpar� spokojnie, z oboj�tnym wyrazem twarzy. Halt zauwa�y� jednak, �e jego lewa r�ka wykona�a lekki, niemal instynktowny ruch w stron� lewego biodra, gdzie zazwyczaj znajdowa�a si� r�koje�� miecza. Jednak teraz miecz wisia� za drzwiami ich pokoju na g�rze. Horace uzbrojony by� tylko w sztylet.

Rycerz tak�e zauwa�y� ten nieznaczny gest. U�miechn�� si�, przez co jego oblicze przybra�o wyraz drapie�nej satysfakcji. Post�pi� krok w stron� m�odzie�ca. Przyjrza� mu si� teraz i oceni�: szerokie ramiona, w�ski w pasie, niew�tpliwie dobrze umi�niony. I porusza� si� z naturaln� gracj� znamionuj�c� wytrawnego wojownika.

Wojownika� o twarzy dzieciucha. Poczciwej, wr�cz naiwnej. Nie by� to przeciwnik, kt�ry m�g� mie� za sob� wiele do�wiadczenia w walkach toczonych na �mier� i �ycie, nie przeszed� tej bezlitosnej szko�y, w kt�rej nabywa si� umiej�tno�ci, o jakich prawi rycerze rzadko wspominaj�, lecz przecie� cz�sto je stosuj�. B�d� co b�d� ten m�okos dopiero zacz�� si� goli�. Cho� bez w�tpienia by� to wyszkolony wojownik, kt�rego nale�a�o szanowa�.

Ale nie na tyle, by si� go l�ka�.

Dokonawszy oceny, m�czyzna post�pi� kolejny krok do przodu.

��Jestem Deparnieux�� oznajmi�. Najwyra�niej spodziewa� si�, �e przedstawiaj�c si�, wywo�a odpowiednie wra�enie. Ale Horace tylko wzruszy� nieznacznie ramionami.

��Mi�o mi�� odpowiedzia�.

Czarne brwi zn�w si� zmarszczy�y.

��Nie jestem przydro�nym b�aznem, kt�rego mo�na omami� sztuczkami lub niegodziwym wybiegiem. Nie zaskoczysz mnie �adnym z tch�rzliwych forteli, kt�rymi zdo�a�e� ju� zwie�� kilku moich rodak�w.

Przerwa�, by przekona� si�, jakie wra�enie wywo�a�y te obra�liwe s�owa. Horace jednak mia� do�� rozumu, by zachowa� panowanie nad sob�.

��B�d� to mia� na uwadze�� odpowiedzia� grzecznie.

Jeszcze krok i pot�nie zbudowany rycerz by� ju� o wyci�gni�cie r�ki. Jego twarz st�a�a od gniewu na t� beznami�tn� odpowied� Horace�a, jak te� i ze z�o�ci, bo ch�opak wci�� nie dawa� si� wyprowadzi� z r�wnowagi.

��Jam jest panem tutejszych w�o�ci!�� zagrzmia�.�� Rycerzem, kt�ry nasiek� wi�cej cudzoziemskich przyb��d�w, wi�cej aralue�skich tch�rzy, ni� jakikolwiek inny w tym kraju. Spytaj ich, czy to nie prawda!�� wskaza� kolistym ruchem r�ki nieszcz�nik�w skulonych ze strachu przy sto�ach wok� ognia. Przez chwil� panowa�a cisza, wi�c skierowa� ku nim w�ciek�e spojrzenie, jakby pytaj�c, czy kt�ry� o�mieli si� zaprzeczy�.

Wszyscy, jak jeden m��, spu�cili g�owy i rozleg�o si� mrukliwe, niech�tne potwierdzenie jego s��w. Rycerz zn�w wbi� wzrok w Horace�a. Ch�opak odwzajemni� spojrzenie z niezm�conym spokojem, cho� na jego policzkach pojawi� si� lekki rumieniec.

��Tak jak m�wi�em�� odpar� cierpliwie�� b�d� to mia� na uwadze.

Oczy Deparnieux zab�ys�y.

��A ja powiadam, �e� tch�rz i z�odziej, podst�pny morderca, kt�ry zabija gallijskich woj�w, by skra�� nikczemnie ich bro�, konie i inn� w�asno��!�� W miar� tej wypowiedzi podnosi� g�os coraz bardziej. W sali na chwil� zapanowa�o milczenie.

��S�dz�, �e mylisz si�, panie�� odpowiedzia� w ko�cu Horace tym samym uprzejmym tonem. Wszyscy przys�uchuj�cy si� wstrzymali oddech.

���miesz zwa� mnie k�amc�?�� rykn�� w�ciekle Deparnieux.

Horace pokr�ci� g�ow�.

��Ale� sk�d, panie. Nic podobnego. Rzek�em tylko, �e si� mylisz. Zapewne kto� wprowadzi� ci� w b��d.

Deparnieux roz�o�y� r�ce, zwracaj�c si� do wszystkich obecnych.

��S�yszeli�cie! Mia� czelno�� nazwa� mnie k�amc�! Na to pozwoli� nie mog�!

Rozk�adaj�c r�ce, tym samym ruchem wyci�gn�� zza pasa jedn� ze sk�rzanych r�kawic, a teraz zamachn�� si�, by trzasn�� ni� Horace�a w twarz i rzuci� tym samym wyzwanie, kt�rego ha�b� zmy� mog�a tylko krew.

Jednak w tej�e chwili jaka� pot�na a niewidzialna si�a wyszarpn�a mu t� r�kawic� z d�oni i porwa�a j� dalej, a� na drugi koniec pomieszczenia. Gdy si� odwr�ci�, ujrza� j�, oniemia�y, przybit� do d�bowej belki przez drgaj�c� jeszcze strza��.

A wi�c jednak nas rozdzielili�� pomy�la� Will ze smutkiem. Odprowadzana do kuchni Evanlyn potkn�a si�, spogl�daj�c na niego przez rami�; na jej twarzy malowa� si� wyraz zdumienia i �alu. Zmusi� si� do u�miechu, by podnie�� j� na duchu i pomacha� r�k�, co mia�o sprawia� wra�enie pogodnego i beztroskiego po�egnania, jakby wkr�tce zn�w mieli si� zobaczy�.

Mocne uderzenie w g�ow� przywo�a�o go jednak szybko do rzeczywisto�ci. Zachwia� si�, dzwoni�o mu w uszach.

��Ruszaj si�, niewolniku!�� warkn�� Tirak, Skandianin trudni�cy si� nadzorem nad niewolnikami zatrudnionymi na dziedzi�cu.�� Przekonamy si�, czy b�dzie ci do �miechu, jak ju� we�miesz si� za robot�.

Wkr�tce mia�o si� okaza�, �e w rzeczy samej Will nie mia� wielu powod�w do rado�ci.

Ze wszystkich bra�c�w pojmanych przez Skandian, los niewolnik�w pracuj�cych na dziedzi�cu by� najci�szy. Ci, kt�rych przydzielono do obs�ugi domostwa oberjarla�� w kuchniach, sali jadalnej i na pokojach�� mieli przynajmniej to szcz�cie, �e pracowali i spali w cieple. Pod koniec dnia padali na swe legowiska wycie�czeni, lecz ich bar�ogi by�y przytulne, a przy kuchni nie grozi� im te� g��d.

Tymczasem niewolnicy przypisani do dziedzi�ca musieli wykonywa� najci�sze prace, takie jak r�banie drew, odgarnianie �niegu, opr�nianie latryn i wyw�zka nieczysto�ci, karmienie i pojenie byd�a czy sprz�tanie stajni, a wszystko to trzeba by�o robi� na dworze, gdzie panowa� dojmuj�cy zi�b. Praca ponad si�y powodowa�a, �e zalewali si� potem, lecz przesi�k�e nim �achmany zamarza�y wkr�tce po uko�czeniu pracy, wysysaj�c z nich resztki ciep�a.

Spali w starej szopie, po kt�rej hula�y przeci�gi; jej cienkie �ciany nie stanowi�y dostatecznej os�ony przed ch�odem. Ka�dy z niewolnik�w otrzymywa� cienki koc, ale okrycie to nie wystarcza�o, gdy noc� robi�o si� tak zimno, �e woda zamarza�a w kadziach i dzbanach. Starali si� wi�c za wszelk� cen� zdoby� jakiekolwiek stare �achmany, kt�rymi mogli dodatkowo si� okry�. Zebrali o nie lub je kradli. Cz�sto te� si� o nie bili. W ci�gu trzech dni na oczach Willa dw�ch niewolnik�w pad�o na �mier� w b�jkach o szmaty z worka.

Zda� sobie spraw�, �e by� niewolnikiem przypisanym do dziedzi�ca to nie tylko ci�ki los i mordercza praca. Stanowi�o to bezpo�rednie zagro�enie dla zdrowia i �ycia.

By�o tym niebezpieczniej, �e dziedziniec rz�dzi� si� swoimi w�asnymi, okrutnymi prawami. Co prawda nominalnie odpowiada� za� Tirak, ale faktycznie w�adz� sprawowa�a niewielka grupka wybranych niewolnik�w, zwana �hord��. Do grupy tej zalicza�o si� pi�ciu czy sze�ciu niewolnik�w pe�ni�cych tu s�u�b� od dawna, wspieraj�cych si� i os�aniaj�cych wzajemnie, a dysponowali oni w�adz� absolutn�, decyduj�c o �yciu lub �mierci swoich towarzyszy. W zamian za to, �e wyr�czali swych pan�w, trzymaj�c reszt� niewolnik�w w ryzach, utrzymuj�c na dziedzi�cu brutaln� dyscyplin� i organizuj�c prac� poprzez wyznaczanie zada�, otrzymywali dodatkowe koce i �ywno��. Tym, kt�rzy okazywali bezwzgl�dne pos�usze�stwo i starali si� ze wszech si�, by im si� przypodoba�, wyznaczali wzgl�dnie l�ejsze zadania. Kto pr�bowa� si� sprzeciwia� ich w�adzy, tego czeka�a niezno�na mord�ga na mrozie i w wilgoci, wycie�czaj�ca, niebezpieczna. Tirak nie zwraca� uwagi na nadu�ycia z ich strony. Los podleg�ych mu niewolnik�w nie obchodzi� go wcale. Z jego punktu widzenia byli tylko narz�dziami, kt�re wyrzuca�o si� na �mietnik, gdy si� zu�y�y, a zrzucaj�c odpowiedzialno�� za tych, kt�rzy odpadli, na cz�onk�w �hordy�, pozbywa� si� k�opotu z utrzymaniem porz�dku na dziedzi�cu. Je�li zdarzy�o im si� zabi� lub okaleczy� kt�rego� z niewolnik�w�� c�, nie byli oni jego w�asno�ci�, tote� ch�tnie godzi� si� z p�acon� nie ze swojej kieszeni cen� za sw�j �wi�ty spok�j.

Bior�c pod uwag� charakter Willa, starcie ch�opaka z cz�onkami �hordy� musia�o pr�dzej czy p�niej nast�pi�. Dosz�o do niego ju� trzeciego dnia. Wraca� z lasu, wlok�c po cienkim �niegu ci�kie sanie za�adowane drwami. Jego ubranie mokre by�o od potu i topniej�cego �niegu, wiedzia� te�, �e gdy tylko wysi�ek ustanie, b�dzie trz�s� si� z zimna. G�odowe racje �ywno�ci, kt�re im dawano, nie starcza�y, by rozgrza� si� oraz odzyska� utracon� energi�. Czu�, �e z ka�dym dniem traci si�y i odporno��.

Zgi�ty niemal w p�, zaci�gn�� sanie na dziedziniec, pod same drzwi kuchni, gdzie niewolnicy domowi mieli je roz�adowa� i zanie�� por�bane szczapy do kuchni, a nast�pnie u�o�y� je w stosy obok buchaj�cych �arem palenisk. Gdy rozprostowa� plecy, kr�ci�o mu si� nieco w g�owie. W tej samej chwili doszed� go czyj� g�os rozlegaj�cy si� w jednej z kuchennych przybud�wek; najpierw g�o�ne przekle�stwa, potem skowyt b�lu.

Zostawi� sanie przed kuchni� i wszed� do �rodka, by sprawdzi� przyczyn� zamieszania. Chudy, wymizerowany ch�opak kuli� si� na ziemi, podczas gdy starszy i ro�lejszy m�odzieniec z �hordy� ch�osta� go bezlito�nie kawa�kiem liny.

��Wybacz mi, Egonie!�� �ka� nieszcz�nik.�� Nie wiedzia�em, �e to twoje!

Will zda� sobie spraw�, �e obaj s� niewolnikami. Tyle �e ten starszy sprawia� wra�enie od�ywionego i mia� na sobie ciep�e ubranie, cho� zszargane i poplamione. M�g� mie� mo�e ze dwadzie�cia lat. Will ju� wcze�niej zwr�ci� uwag�, �e starszych niewolnik�w na dziedzi�cu nie by�o. Odni�s� nader niemi�e wra�enie, i� to dlatego, �e �ywot niewolnik�w z dziedzi�ca by� nader kr�tki.

��Ulrich, ty z�odzieju!�� wrzeszcza� oprawca.�� Ju� ja ci� naucz� trzyma� �apy z dala od moich rzeczy!

Wali� go teraz lin� po g�owie. Twarz ch�opaka naznaczona by�a purpurowymi pr�gami, kolejny cios rozci�� sk�r� tu� pod okiem; trysn�a krew. Ulrich wi� si� na ziemi i usi�owa� zas�oni� twarz nagimi ramionami. Tamten nie przestawa� si� nad nim pastwi�, przeciwnie, bi� tym zawzi�ciej. Will nie m�g� ju� tego d�u�ej znie��. Podbieg� do Egona od ty�u i wyrwa� mu sznur, gdy ten zamierza� si� do kolejnego uderzenia.

Egon straci� r�wnowag�. Zachwia� si� i odwr�ci�, zaskoczony, by sprawdzi�, kto o�mieli� si� mu przeszkodzi� w wymierzeniu kary. Spodziewa� si� ujrze� Tiraka albo innego ze Skandian, bo przecie� nikt inny nie zadar�by z cz�onkiem �hordy�. Jednak ku swemu zaskoczeniu ujrza� tylko drobnego, niewysokiego ch�opaka, kt�ry na oko m�g� mie� oko�o szesnastu lat.

��Ma ju� do�栗 odezwa� si� Will, ciskaj�c lin� w topniej�c� brej� za drzwiami.

Rozw�cieczony Egon chcia� si� na niego rzuci�. By� wy�szy coraz ci�szy od Willa i zamierza� da� porz�dn� nauczk� bezczelnemu �mia�kowi. Jednak powstrzyma�o go co�, co ujrza� w oczach nieznajomego, a nie usz�a te� jego uwagi postawa Willa, gotowego do odparcia ataku. Ten ch�opak nie ba� si� go. By� zdrowy i krzepki, pojawi� si� na dziedzi�cu dopiero przed kilkoma dniami, wi�c wci�� by� jeszcze w pe�ni si�. M�g� okaza� si� niebezpiecznym przeciwnikiem, nie za� bezsiln� ofiar� jak Ulrich.

��Wybacz mi, Egonie�� szlocha� tymczasem pobity nieszcz�nik. Przyczo�ga� si� do swego oprawcy i zacz�� ca�owa� jego zniszczone buciory.�� To si� nigdy nie powt�rzy�

Egon przesta� si� nim interesowa�, odsun�� go na bok stop�. Ulrich zerkn�� na�, zorientowa� si�, �e Egon zaj�� si� ju� kim innym i czym pr�dzej umkn��.

Egon nie zwr�ci� na to uwagi. Wpatrywa� si� intensywnie w Willa, dokonuj�c oceny i wa��c swe si�y. Nie, ryzyko by�o zbyt wielkie. W pobli�u nie by�o nikogo innego z �hordy�, a gdyby na oczach niewolnik�w Egon poni�s� w tym starciu pora�k�, straci�by ca�y sw�j autorytet. Ma�o tego, �w przyb��da m�g�by w�wczas zaj�� jego uprzywilejowan� pozycjꠗ pomy�la� Egon, nie zdaj�c sobie sprawy, �e Will z pewno�ci� nie mia� takiego zamiaru.

Istnia�y jednak inne sposoby, by poradzi� sobie z niepokornymi.

��Jak si� nazywasz?�� spyta�, mru��c oczy, g�osem zduszonym od w�ciek�o�ci.

��Mam na imi� Will�� rzek� ch�opak, a Egon z wolna skin�� kilkakrotnie g�ow�.

��B�d� pami�ta��� zapewni�.

Nast�pnego dnia Willa wyznaczono do pracy przy studni.

Odziany na czarno rycerz zakl�� g�o�no, gdy strza�a wyszarpn�a r�kawic� z jego d�oni i wbi�a si� w d�bow� belk�.

Odruchowo spojrza� w �lad za ni�, ale natychmiast skierowa� sw� uwag� w stron�, z kt�rej nadlecia� pocisk. Dopiero teraz dostrzeg� skryt� w p�mroku posta� na ty�ach sali. Gdy Halt wyszed� zza sto�u, dojrza� te� jego d�ugi �uk i za�o�on� ju� na ci�ciw� kolejn� strza��. �ucznik nie pofatygowa� si�, by �uk naci�gn��, ale Deparnieux dopiero co mia� okazj� przekona� si� o jego umiej�tno�ciach. Doskonale zdawa� sobie spraw�, �e ma do czynienia z prawdziwym mistrzem, kt�ry potrafi naci�gn�� �uk i wystrzeli� z niego w u�amku sekundy. Sta� bez ruchu, z trudem panuj�c nad gniewem, ale wiedzia�, �e jego �ycie wisi na cienkim w�osku.

��Tak si� niefortunnie sk�ada�� odezwa� si� Halt�� �e sir Horace, szlachetny rycerz Zakonu D�bowego Li�cia, jest niezdr�w, bowiem zosta� raniony w lew� r�k�. Z tej oto przyczyny nie b�dzie w stanie przyj�� uprzejmego zaproszenia, jakie zamierza�e� mu, panie, przed�o�y�.

Post�pi� o krok ku �wiat�u i teraz Deparnieux m�g� przyjrze� si� lepiej jego twarzy. Oblicze ponure i zaro�ni�te, twarz do�wiadczonego wojaka. Zimne spojrzenie, a w nim ani �ladu wahania. Rycerz poj�� od razu, �e z tym cz�owiekiem nale�y post�powa� bardzo ostro�nie.

Kt�ry� z miejscowych st�umi� �miech, a w gallijskim rycerzu a� zagotowa�o si� ze w�ciek�o�ci. Rzuci� szybko okiem w stron�, z kt�rej dobiega� ten odg�os i ujrza� pewnego cie�l�, kt�ry pr�bowa� odwr�ci� si�, by ukry� rozbawienie. Deparnieux zapami�ta� go sobie. Rozprawi si� z nim we w�a�ciwym czasie. Teraz jednak zmusi� si� do u�miechu.

��Jaka szkoda�� odpowiedzia�, zwracaj�c si� do �ucznika.�� Liczy�em na to, �e b�d� mia� okazj� zmierzy� si� z m�odym rycerzem w przyjacielskim pojedynku, oczywi�cie, nie maj�c wrogich zamiar�w, lecz tylko dla rycerskiego �wiczenia.

��Oczywi�cie�� odpowiedzia� spokojnym g�osem Halt, a Deparnieux zrozumia�, �e jego rozm�wca nie da� si� omami� ani na chwil�.�� Jednak, jak ju� wspomnia�em, nie b�dziemy ci� mogli zadowoli�, panie. Wzywaj� nas pilne sprawy, musimy wi�c uda� si� w dalsz� drog�.

Deparnieux uni�s� brwi w wyrazie grzecznego zainteresowania.

��Ach, doprawdy? A dok�d to wybiera si� tw�j m�ody pan, je�li wolno spyta�?

Z rozmys�em u�y� tego okre�lenia, by przekona� si�, jakie wra�enie wywrze ono na rozm�wcy. Nie mog�o by� w�tpliwo�ci, kto tu jest panem. Z pewno�ci� nie m�ody rycerz! Mia� nadziej�, �e mo�e uda mu si� urazi� dum� tamtego, a przez to sk�oni� do pope�nienia jakiego� b��du.

Jednak nadzieja ta szybko okaza�a si� p�onna. Dostrzeg� tylko nik�y b�ysk rozbawienia w oczach rozm�wcy, kt�ry bezb��dnie rozszyfrowa� jego zamiary.

��Och, do�� daleko�� odpar� wymijaj�co Halt.�� Nie jest to jednak rzecz do�� wa�na, by zaprz�ta� ni� uwag� takiego s�awnego rycerza, jak ty, m�j panie.

Ton g�osu Haka dawa� wyra�nie do zrozumienia, �e rycerz nie ma co liczy� na jakiekolwiek wyja�nienia.

��Sir Horace�� zwr�ci� si� teraz do ch�opca, kt�ry przecie� wci�� sta� tu� obok czarnego rycerza i w zasi�gu jego r�ki�� zechciej, panie, si��� tu bli�ej. Jeste� wszak ranny i potrzeba ci odpoczynku.

Horace popatrzy� na niego, potem nagle zrozumia�, co Halt ma na my�li, i odsun�� si� od Deparnieux, po czym zasiad� w bezpiecznej odleg�o�ci przy palenisku. Teraz w sali ober�y zapanowa�a kompletna cisza. Miejscowi spogl�dali na tych dw�ch, stoj�cych twarz� w twarz, gro�nych m�czyzn, zastanawiaj�c si�, do czego doprowadzi ich pr�ba si�. Tylko dwaj zainteresowani, a wi�c Halt i Deparnieux, wiedzieli, �e rycerz stara si� oceni� swe szanse wyliczaj�c, czy zd��y doby� miecza i ci�� nim �ucznika, nim ten wystrzeli�by. Spojrzenia ich spotka�y si�.

��Nie radzꠗ rzek� Halt.

Czarny rycerz odczyta� w jego oczach przeznaczon� dla siebie wiadomo�� i poj��, �e ani on, ani nikt inny nie zdo�a�by dokona� tak pr�dkiego wypadu, jaki by�by konieczny, aby uprzedzi� strza�� przeciwnika. Skin�� lekko g�ow� w uznaniu tego faktu. W rzeczy samej, chwila nie by�a odpowiednia.

Przywo�a� u�miech na twarz i zgi�� si� w kpi�cym uk�onie przed Horace�em.

��A wi�c mo�e innym razem, sir Horace�� rzuci� beztrosko.�� Z wielk� przyjemno�ci� zmierz� si� z tob� w przyjacielskim starciu, gdy ju� w pe�ni odzyskasz si�y, panie.

Zauwa�y�, �e tym razem ch�opak rzuci� szybkie spojrzenie ku swemu starszemu towarzyszowi, nim odpowiedzia�:

��By� mo�e, innym razem.

Rozejrzawszy si� jeszcze po pomieszczeniu, z bladym u�miechem na ustach, Deparnieux odwr�ci� si� i ruszy� ku drzwiom. Tam zatrzyma� si� na chwil�, by raz jeszcze spojrze� w stron� Haka. U�miech znik� bez �ladu. Spojrzenie rycerza m�wi�o wyra�nie: �Jeszcze si� spotkamy, przyb��do�.

Drzwi zamkn�y si� za nim, a wszyscy w gospodzie odetchn�li z ulg�. Natychmiast rozleg� si� gwar rozm�w; muzykanci stwierdzili, �e dobry nastr�j ulotni� si� i nic tu po nich, wi�c spakowali swoje instrumenty. Gospodyni pocz�stowa�a ich napitkiem, kt�ry przyj�li z wdzi�czno�ci�.

Horace podszed� do belki, gdzie wisia�a przygwo�d�ona strza�� Haka r�kawica. Rzuci� j� na st�, wyrwa� grot, a pocisk odda� Hakowi.

��O co mu chodzi�o?�� spyta�, mocno zbity z tropu. Halt poprowadzi� go do stolika w cieniu, kt�ry zajmowali od pocz�tku wieczoru i opar� �uk o �cian�.

��Tak to jest�� rzek� do ch�opaka�� gdy kto� zaczyna sobie zyskiwa� niejak� reputacj�. Nasz przyjaciel Depanieux to najwyra�niej wa�na posta�. Rz�dzi niepodzielnie w okolicy i uzna� ciebie za zagro�enie dla swych rz�d�w. Tak wi�c przyby� tu, aby ci� zabi�.

��Ale� dlaczego?�� spyta� Horace z niedowierzaniem.�� Przecie� ja w og�le nie wiedzia�em o jego istnieniu i nic od niego nie chc�. A mo�e obrazi�em go w jaki� spos�b? Je�li tak, to z pewno�ci� niechc�cy�� stwierdzi�.

Halt skin�� powa�nie g�ow�.

��Nie w tym rzecz�� wyja�ni� swemu m�odemu towarzyszowi.�� Ty sam go nie obchodzisz ani troch�. Natomiast twoja obecno�� to dla niego okazja, sposobno��.

��Sposobno��?�� zdziwi� si� Horace.

��A i owszem. Sposobno�� po temu, by utwierdzi� sw� w�adz� nad miejscowymi�� wyt�umaczy� Halt.�� Ludzie tacy jak on rz�dz� za pomoc� strachu, w ka�dym razie na nim przede wszystkim opiera si� ich si�a. Tote� gdy w okolicy pojawia si� m�ody rycerz, kt�rego poprzedza niejaka s�awa, dla takiego Deparnieux to okazja, by sprowokowa� go do walki i zabi�, a tym samym ugruntowa� sw� reputacj� i w�adz�. Ludzie b�d� si� go ba� jeszcze bardziej i mniejsza b�dzie gro�ba, �e kto� zechce kwestionowa� jego osob� w charakterze lokalnego w�adcy. Rozumiesz?

Ch�opiec skrzywi� si� z niech�ci�.

��Tak by� nie powinno�� oznajmi�.�� To niegodne.

��Zapewne�� przyzna� Halt�� ale w tutejszej cz�ci �wiata tak w�a�nie sprawy si� maj�.

Jarl Erak, kapitan wilczego okr�tu i cz�onek wewn�trznej rady starszych na dworze Ragnaka, sp�dzi� kilkana�cie dni poza Hallasholm.

Pogwizdywa� sobie ra�no, przechodz�c przez otwart� bram� wiod�c� do dworu swego w�adcy w poczuciu satysfakcji z dobrze wype�nionego zadania. Borsa pos�a� go do osady po�o�onej na po�udnie od Hallasholm, powierzaj�c Erakowi pewn� delikatn� misj�. Chodzi�o mianowicie o to, �e wysoko�� nap�ywaj�cych stamt�d podatk�w systematycznie mala�a. Nie o wiele, lecz ju� od czterech czy pi�ciu lat z ka�dym rokiem pieni�dzy nap�ywa�o coraz mniej.

Kto inny mo�e da�by si� zwie��, lecz nie bieg�y w rachunkach Borsa, kt�rego uwadze nie umkn�a te� pewna istotna zbie�no��. Ot� stopniowy spadek dochod�w rozpocz�� si� w�a�nie wtedy, gdy tamtejsi wojownicy wybrali nowego jarla. Zw�chawszy pismo nosem, hilfmann wydelegowa� Eraka, by ten zbada� spraw� i przekona� tamtejszego w�adc�, �e je�li chodzi o p�acone Ragnakowi podatki, zdecydowanie najkorzystniejszym dla� wyj�ciem jest uczciwe wywi�zywanie si� ze swych zobowi�za�.

Erak szybko upora� si� z problemem: noc�, tu� przed nastaniem �witu, wpad� do domostwa niesfornego jarla, po czym wywl�k� go za brod� z �o�a i zagrozi�, �e roz�upie mu czaszk� toporem, je�li winowajca natychmiast nie sp�aci wszystkiego, co jest winien urz�duj�cemu w Hallasholm w�adcy. By�a to do�� brutalna metoda perswazji, ale okaza�a si� nad wyraz skuteczna. Jarl bez oci�gania, a wr�cz skwapliwie ui�ci� wszystko, co do grosza.

Traf chcia�, �e Erak przechodzi� przez bram� w�a�nie w tym momencie, gdy zjawi� si� tam Will. Ch�opak szed� chwiejnym krokiem, nios�c ze sob� szufl�, by odgarn�� �nieg, kt�ry zaleg� przez noc.

W pierwszej chwili Erak nie rozpozna� wyniszczonej i wyn�dznia�ej postaci, kt�r� ujrza�. Jednak czupryna kasztanowych w�os�w wyda�a mu si� znajoma. Podszed� bli�ej, by przyjrze� si� dok�adnie.

��Na bog�w ciemno�ci!�� mrukn��.�� Ch�opcze, to ty?

Will odwr�ci� si� i popatrzy� na niego�� beznami�tnie, bez zainteresowania. Wezwano go, wi�c zareagowa� na wo�aj�cy go g�os, nic wi�cej. Nic na jego twarzy nie wskazywa�o, by rozpozna�, z kim ma do czynienia. Przekrwionymi oczyma wpatrywa� si� przez chwil� bezmy�lnie w oblicze ros�ego Skandianina. Erak poczu�, �e ogarnia go dojmuj�cy smutek.

Rzecz jasna od razu rozpozna� symptomy uzale�nienia od tego przekl�tego ziela. Wiedzia� te�, �e u�ywa si� go, by �atwiej sprawowa� kontrol� nad niewolnikami. I widzia� ju� niejednego z nich, kt�ry po�egna� si� z �yciem wskutek zimna, niedo�ywienia i zaniku woli przetrwania, wynik�ego z uzale�nienia od narkotyku. Ci, kt�rych ziele cieplaka pochwyci�o w swe szpony, w ot�pieniu nie my�leli ju� o przysz�o�ci, nie snuli plan�w. Nie mieli wi�c nadziei, kt�ra podtrzymywa�aby ich na duchu. To za� zabija�o ich szybciej jeszcze ni� praca i mr�z.

Erak ze zgroz� zorientowa� si�, jak nisko upad� ten ch�opak. W jego oczach, ongi� tak pe�nych odwagi i determinacji, teraz by�a tylko pustka, t�pa nico��.

Will sta� tak przez chwil�, czekaj�c na polecenie. Gdzie� w g��bi duszy co� drgn�o, pojawi� si� �lad wspomnienia, ta twarz wyda�a mu si� chyba znajoma, kiedy� ju� s�ysza� ten g�os� Jednak wspomnienie okaza�o si� zbyt nik�e, by przebi� si� przez g�stw� zamroczenia, wysi�ek pami�ci zbyt nu��cy dla ot�pia�ego umys�u. Odwr�ci� si� i powl�k� do bramy, by zacz�� odgarnia� �nieg. Za kilka minut b�dzie mokry od potu, a potem wilgotne ubranie zacznie przymarza� do jego cia�a i zi�b zn�w przeniknie ca�e jego jestestwo. Zi�b sta� si� ca�ym �wiatem Willa, towarzyszy� mu nieustannie w ka�dej godzinie i nie by�o ode� �adnej ucieczki pr�cz chwili, o kt�rej my�la� ju� teraz, bo te� i nie potrafi� my�le� o niczym innym�� chwili, w kt�rej cierpkie li�cie przynios� pulsuj�ce ciep�o oraz b�ogie ukojenie.

Erak przygl�da� si� Willowi, kt�ry zabra� si� tymczasem do swojej roboty, niezdarnie zgi�ty w p�. Zakl�� szpetnie pod nosem i odwr�ci� si�. Inni niewolnicy rozpocz�li ju� prac� przy studni, rozbijaj�c wios�ami grub� warstw� lodu, kt�ra utworzy�a si� przez noc.

Min�� ich szybkim krokiem, nawet nie patrz�c w ich stron�. Nie pogwizdywa� ju�.

Halt i Horace mieli si� na baczno�ci przez ca�� noc, na przemian pe�ni�c wart�. Obawiali si�, �e Deparnieux mo�e napa�� ich podst�pnie, pod os�on� ciemno�ci. Jednak tej nocy okoliczny pan i w�adca ju� si� nie pojawi�.

Wczesnym rankiem nast�pnego dnia�� bowiem po wydarzeniach poprzedniej nocy uznali, �e im pr�dzej wyjad� z miasteczka, tym lepiej�� gdy siod�ali konie przed stajni� na ty�ach budynku, ober�ysta podszed� do Halta, rozgl�daj�c si� nerwowo na boki.

��Nie mog� rzec, panie, i�bym �a�owa�, �e opuszczacie moj� gospodꠗ rzek� przepraszaj�cym tonem. Halt poklepa� go po ramieniu na znak, �e nie czuje si� ura�ony.

��Rozumiem ci�, przyjacielu. Chyba nie zyskali�my sobie sympatii waszego lokalnego bandyty.

Gospodarz raz jeszcze spojrza� dooko�a, nim szeptem przyzna� Haltowi racj�; widocznie ba� si�, �e kto� mo�e ich obserwowa� i donie�� Deparnieux o jego nielojalno�ci. Halt domy�la� si�, �e mieszka�cy miasteczka ju� niejednokrotnie mieli okazj� przygl�da� si� rozmaitym wyczynom czarnego rycerza. M�g� tylko wsp�czu� nieszcz�nikowi, kt�ry zesz�ego wieczoru nie potrafi� skry� swego rozbawienia�� co najwyra�niej nie umkn�o uwadze Deparnieux.

��Z�y to cz�owiek, panie, tak jest�� przyzna� ober�ysta dr��cym g�osem.�� Ale co mog� pocz�� tacy jak my? On ma na swe us�ugi ca�� armi�, a my jeste�my tylko prostymi lud�mi, nie wojownikami.

��Niestety, nie mog� wam pom�c�� odpar� Halt�� bowiem musimy czym pr�dzej wyrusza� w drogꠗ o�wiadczy� i po chwili wahania spyta�:�� Czy prom w Les Sourges codziennie przewozi podr�nych na drugi brzeg rzeki?

Miejscowo�� Les Sourges po�o�ona by�a o jakie� dwadzie�cia kilometr�w na zach�d. Halt i Horace wybierali si� w kierunku p�nocnym, ale zwiadowca by� pewien, �e Deparnieux powr�ci i b�dzie chcia� wiedzie�, w kt�r� stron� si� udali. Nie spodziewa� si�, by ober�ysta zechcia� zachowa� w tajemnicy zadawane mu pytania i nie mia�by te� mu za z�e, gdyby tego nie uczyni�.

��Tak, panie, o tej porze roku prom p�ywa codziennie. W przysz�ym miesi�cu, kiedy rzeka zamarznie, trzeba b�dzie w�drowa� a� do mostu w Colpennieres.

Halt wskoczy� na siod�o. Horace dosiada� ju� swojego wierzchowca i trzyma� sznur, na kt�rym prowadzi� d�wigaj�ce sw�j �adunek zdobyczne konie.

��W takim razie przeprawimy si� promem�� oznajmi� zwiadowca dono�nym g�osem.�� O ile si� nie myl�, droga do niego prowadzi od rozstaj�w kilka mil st�d, czy nie tak?

��Tak jest, panie. To b�dzie pierwsze znaczniejsze rozwidlenie. Aby dotrze� do przeprawy, trzeba skr�ci� na prawo.

Halt uni�s� r�k� w ge�cie podzi�kowania oraz po�egnania, po czym spi�� Abelarda kolanami i ruszy� przodem, wyje�d�aj�c z podw�rza.

Tego dnia nie zatrzymywali si� na popasy; parli wytrwale naprz�d. Na rozstajach nie skr�cili w prawo, lecz jechali dalej na p�noc. Cz�sto ogl�dali si� za siebie, ale nic nie wskazywa�o na to, by kto� pr�bowa� ich �ciga�. Jednak otaczaj�ce wzg�rza i lasy stanowi�y wystarczaj�c� kryj�wk� cho�by i dla ca�ej armii. Halt wcale nie by� pewien, czy znaj�cy dobrze te ziemie Deparnieux nie pod��a przypadkiem jakim� r�wnoleg�ym szlakiem, aby wyprzedzi� ich i przygotowa� zasadzk� gdzie� na drodze.

Niemal odetchn�li z ulg�, gdy wczesnym popo�udniem dotarli do kolejnego mostku i ujrzeli kolejnego rycerza pe�ni�cego przy nim stra��� z pewno�ci� aby pobra� haracz lub rzuci� wyzwanie w razie odmowy.

Rycerz �w dosiada� ko�cistego kasztana, kt�remu ju� od dw�ch czy trzech lat nale�a�o si� zwolnienie ze s�u�by, i w niczym nie przypomina� gro�nego wojownika napotkanego zesz�ego wieczoru. Jego zszargany p�aszcz, kiedy� zapewne ��ty, lecz teraz sp�owia�y do brudnej bieli, nosi� wyra�ne �lady b�ota. Na zbroi widoczne by�y plamy rdzy, a kopia wykonana zosta�a z topornie ociosanej i niezbyt nawet prostej ga��zi, z widocznym zgrubieniem w jednej trzeciej d�ugo�ci. Na tarczy rycerz nosi� znak przedstawiaj�cy �eb dzikiej �wini�� herb ca�kiem odpowiedni dla tak niechlujnej postaci.

Zatrzymali si�, by oceni� sytuacj�. Halt westchn�� ci�ko.

��Och, jakie� to nudne�� mrukn�� do Horace�a i zsun�� �uk z ramienia.

��Zaczekaj, Halt�� zaoponowa� Horace, zdejmuj�c puklerz z plec�w i mocuj�c go na lewym ramieniu.�� Mo�e najpierw poka�my mu li�� d�bu, a nu� zmieni zdanie?

Halt skrzywi� si�, spogl�daj�c w stron� rycerza�� obdartusa zagradzaj�cego im drog�, ale nie za�o�y� strza�y na ci�ciw�.

��No, dobrze�� zgodzi� si� niech�tnie.�� Ale damy mu tylko jedn� szans�. Je�li nie ust�pi, zrobi� z nim porz�dek. Mam ju� powy�ej uszu tych pr�niak�w.

Horace ruszy� na spotkanie dziwacznego rycerza, a Halt opu�ci� �uk. Swoj� drog��� pomy�la��� to rzecz szczeg�lna, �e ten �achmyta nie wyda� dot�d �adnego rycerskiego okrzyku. Zazwyczaj przydro�ni wojownicy a� rwali si� do rzucania wyzwa�, zazwyczaj urozmaicaj�c je dziarskimi: �Hola, psubracie!� czy �St�jcie no, panie rycerzu!� oraz innymi r�wnie bu�czucznymi zawo�aniami i obelgami.

W chwili, gdy umys� Halta sformu�owa� bezg�o�nie t� my�l, w jego g�owie rozleg�o si� bicie dzwon�w na trwog�. Zawo�a� do rycerskiego czeladnika, kt�ry zd��y� si� ju� oddali� na dwadzie�cia metr�w, cwa�uj�c na grzbiecie Kickera w stron� przeciwnika:

��Horace! Wracaj! To�

Nim jednak zdo�a� wypowiedzie� zdanie do ko�ca, z ga��zi d�bu zwisaj�cych nad drog� opad�o co� bezkszta�tnego, co owin�o si� wok� g�owy i ramion m�odzie�ca. Przez chwil� Horace zmaga� si� na pr�no z kr�puj�cymi jego ruchy fa�dami sieci. W nast�pnej chwili niewidzialna r�ka poci�gn�a za lin�, sie� zacisn�a si�, ch�opak wypad� z siod�a i run�� ci�ko w py� drogi.

Wystraszony Kicker odskoczy� na bok i o kilka krok�w do ty�u od swego je�d�ca le��cego na ziemi, a potem, zorientowawszy si�, �e jemu samemu nie grozi niebezpiecze�stwo, zatrzyma� si�, strzyg�c niespokojnie uszami.

���pu�apka�� doko�czy� cicho Halt, przeklinaj�c w�asn� nieuwag�. Komiczny wygl�d obdartusa u�pi� czujno�� zwiadowcy, a przez to znale�li si� teraz w tarapatach.

Jego �uk gotowy by� do strza�u, lecz brakowa�o widocznego celu, je�li nie liczy� rycerza na starej szkapie, kt�ry nadal w milczeniu sta� po�rodku drogi. Bez w�tpienia odegra� rol� przyn�ty w tej zasadzce. Nawet nie drgn��, gdy sie� spad�a na Horace�a.

��No c�, przyjacielu, zap�acisz mi za to�� mrukn�� Halt i p�ynnym ruchem uni�s� �uk, naci�gaj�c go, a� pierzasty be�t musn�� jego policzek, tu� nad k�cikiem ust.

��Na twym miejscu nie czyni�bym tego�� ozwa� si� znajomy tubalny g�os. Wy�wiechtany rycerz uni�s� zardzewia�� przy�bic� i ukaza�y si� ciemne rysy Deparnieux.

Halt zakl�� pod nosem. Nie strzeli�, cho� strza�a wci�� pozostawa�a w gotowo�ci, bo us�ysza� jakie� odg�osy w krzakach po obu stronach drogi. Powoli opu�ci� �uk, zdawszy sobie spraw�, �e z zaro�li wy�oni�o si� co najmniej kilkana�cie postaci, a wszystkie z nich dzier�y�y w r�kach mordercze kusze.

Wymierzone w niego.

Od�o�y� strza�� do ko�czana umocowanego na plecach. Zerkn�� w stron� Horace�a, kt�ry wci�� tarza� si� w bezsilnym zmaganiu z oplataj�c� go sieci�. Zza krzew�w i drzew rosn�cych u skraju drogi wy�oni�y si� kolejne postacie. Kilku ludzi podesz�o do obezw�adnionego Horace�a�� czterech wymierzy�o w niego kusze, a pozostali zdj�li sie�, odebrali mu bro� i postawili na nogi. Ch�opak by� purpurowy na twarzy.

Deparnieux z zadowolonym u�miechem zbli�y� si� ku nim, spi�wszy ko�cistego wierzchowca. Zatrzyma� si� w takiej odleg�o�ci, by wyra�nie by�o s�ycha� jego s�owa, i pok�oni� si� niedbale.

��B�d� zaszczycony, panowie�� rzuci� szyderczym tonem�� mog�c go�ci� was w Chateau Montsombre.

Halt uni�s� brew.

��Czy� mo�na odm�wi� tak grzecznemu zaproszeniu?�� spyta�, nie zwracaj�c si� do nikogo w szczeg�lno�ci.

Min�o pi�� dni, odk�d Erak wezwa� Evanlyn do swojej kwatery. Czekaj�c na znak od niego, przeprowadza�a tymczasem drug� cz�� planu, jaki jej przedstawi�, a mianowicie wyrzeka�a g�o�no na sw�j los, bowiem Erak wyznaczy� j� rzekomo na jedn� ze swych osobistych niewolnic. Zgodnie z ustalon� przez nich oboje wersj�, mia�a do ko�ca tygodnia pracowa� w kuchni, a potem obj�� swoje nowe obowi�zki. Og�asza�a wszem i wobec swoj� niech�� wobec jego osoby w og�le, a zw�aszcza je�li chodzi o nadmierne zami�owanie jarla do czysto�ci, przy czym, gdy tylko si� da�o, skar�y�a si� na z�e traktowanie przez niego podczas podr�y do Hallasholm.

Je�liby wierzy� g�oszonej przez Evanlyn opinii, Erak by� istnym nikczemnikiem z piek�a rodem, a do tego cuchn�o mu z g�by.

Po kilku dniach jej narzeka�, Yanna, jedna z niewolnic zawiaduj�cych prac� w kuchni, stwierdzi�a ze znu�eniem w g�osie:

��Gorszy los m�g�by ci� spotka�, dziewczyno. Pog�d� si� z tym, na co i tak nie masz wp�ywu.

Odwr�ci�a si� i odesz�a, nie chc�c ju� wys�uchiwa� nieustannych skarg Evanlyn. Bo i rzeczywi�cie�� �ycie niewolnik�w, kt�rych wojowie brali do swych osobistych pos�ug, mia�o swoje zalety�� cho�by lepsze wy�ywienie, porz�dne ubrania i wygodniejsze kwatery.

��Raczej si� zabij�!�� zawo�a�a za ni� Evanlyn, korzystaj�c z okazji, by rozg�osi� wi�kszej liczbie �wiadk�w sw�j wstr�t wobec osoby jarla. Przechodz�cy mimo kuchcik, kt�ry nie by� niewolnikiem, trzepn�� j� mocno d�oni� w ty� g�owy, a� zad�wi�cza�o jej w uszach.

��Zrobi� to za ciebie, leniwy kocmo�uchu, je�eli natychmiast nie we�miesz si� do roboty�� wrzasn��. Otrz�sn�a si�, rzuci�a w �lad za nim nienawistne spojrzenie i pochwyci�a dzban z piwem, kt�ry mia�a zanie�� Ragnakowi oraz jego wsp�biesiadnikom.

Jak zwykle, gdy wchodzi�a do sali jadalnej, gdzie m�g� dostrzec j� skandyjski w�dz, czu�a przyp�yw obezw�adniaj�cego l�ku. Wbrew wszelkiemu rozs�dkowi�� bowiem trudno by�o si� spodziewa�, �e w og�le zauwa�y j� po�r�d dziesi�tk�w innych uwijaj�cych si� niewolnik�w, kt�rzy podawali jad�o i napitki�� �y�a w nieustannym strachu, �e oto kto�, kiedy�, nie wiadomo jak�� ale rozpozna w niej c�rk� Duncana. Obawa ta, w nie mniejszym stopniu ni� ci�ka praca od �witu do nocy, sprawia�a, i� pod koniec ka�dego dnia wprost pada�a ze zm�czenia.

Gdy sko�czy� si� wreszcie d�ugi dzie�, niewolnicy z ulg� udali si� do wyznaczonych im komnat, zajmuj�c przypisane miejsca na pod�odze. Nie bez rozgoryczenia Evanlyn spostrzeg�a, �e Yanna, najwyra�niej znu�ona jej ci�g�ymi narzekaniami na Eraka, przenios�a sw�j koc do odleg�ego kra�ca pomieszczenia. Umo�ci�a w�asny bar��g na tyle wygodnie, na ile to by�o mo�liwe, i ju� mia�a owin�� drewnian� poduszk� star� koszul�, gdy nagle zauwa�y�a, �e z fa�d wypad� skrawek papieru.

Serce zabi�o jej mocniej. Zakry�a papier stop�, zerkaj�c na boki, czy nie dostrzeg�a tego kt�ra� z jej s�siadek. Ale nie, wszystkie zaj�te by�y przygotowaniami do snu. Staraj�c si� zachowywa� tak jak zwykle, Evanlyn po�o�y�a si�, nieznacznym ruchem zgarn�a �wistek i ukry�a go pod d�oni�. Podci�gaj�c koc pod brod�, spojrza�a. Widnia�o na nim jedno s�owo: �dzisiaj�.

Kilka minut p�niej zgaszono lampy; odt�d jedynie p�omienie migocz�ce na palenisku roz�wietla�y wn�trze. Evanlyn le�a�a na plecach z otwartymi oczyma, czuj�c krew pulsuj�c� w skroniach. Czeka�a.

Rozmowy wok� stopniowo milk�y, a zamiast nich da� si� s�ysze� r�wnomierny oddech �pi�cych niewolnik�w. Czasem rozlega�o si� ciche chrapanie, kto� kaszla�, raz czy dwa odezwa� si� g�os�� stara teuto�ska niewolnica gada�a co� przez sen w swym niezrozumia�ym j�zyku.

Ogie� przygas�, tylko czerwony �ar bi� od paleniska. W oddali, nad zatok�, stra� odegra�a na rogu sygna� zwiastuj�cy p�noc�� ostatni przed �witem, kiedy to oko�o si�dmej tr�biono pobudk�. Erak kaza� jej od tej chwili odczeka� jeszcze godzin�. �W ten spos�b wszyscy zd��� si� u�o�y� i zasn�� g��bokim snem�� stwierdzi�, przedstawiaj�c jej sw�j plan.�� Je�li b�dziemy zwleka� d�u�ej, ci, kt�rzy �pi� lekko oraz starsi niewolnicy zaczn� si� budzi� i chodzi� do latryny�.

Pomimo nerwowego napi�cia jej powieki zacz�y opada�; nagle przerazi�a si�, bo zda�a sobie spraw�, �e prawie ju� usn�a. Tego by tylko brakowa�o�� pomy�la�a�� �eby jarl czeka� na ni�, podczas gdy ona b�dzie sobie smacznie chrapa� pod kocem. Zmieni�a pozycj� na mniej wygodn� i wbi�a paznokcie w d�onie, aby b�l nie pozwoli� jej usn��. Zacz�a odlicza� mijaj�cy czas�� i zn�w niemal w ostatniej chwili zda�a sobie spraw�, �e ta monotonna czynno�� j� usypia.

Wreszcie, znu�ona oczekiwaniem, uzna�a, �e godzina musia�a ju� up�yn��. Odgarn�a ostro�nie koc i wsta�a. W kuchni nikt si� nie poruszy�, zreszt� przecie� nawet gdyby kto� zwr�ci� na ni� uwag�, pomy�la�by, �e wychodzi za potrzeb�. Kiedy si� k�ad�a, zdj�a tylko buty. Teraz trzyma�a je w r�ce; koc zarzuci�a na ramiona. W miar� jak przygasa� ogie�, w kuchni robi�o si� coraz ch�odniej, tote� zadr�a�a, poczuwszy na sk�rze ch�odne powietrze.

Mia�a wra�enie, �e skrzypienie drzwi prowadz�cych na dziedziniec obudzi�oby umar�ego. Krzywi�c si�, zamkn�a je najostro�niej, jak tylko mog�a, dziwi�c si� przy tym, �e przera�liwy odg�os nikogo nie obudzi�.

Noc by�a ciemna, ksi�yc i gwiazdy przys�oni�te grubymi, ci�kimi chmurami. Lecz zalegaj�cy ziemi� �nieg pozwala� dostrzec w odleg�o�ci dwudziestu czy trzydziestu metr�w czerniej�c� bry�� szopy, w kt�rej nocowali niewolnicy przypisani do dziedzi�ca.

Podskakuj�c na jednej nodze, a potem na drugiej, naci�gn�a buty. Nast�pnie, trzymaj�c si� �ciany g��wnego budynku, skierowa�a si� w lewo ku jego naro�nikowi, zgodnie z poleceniem Eraka. Gdy sko�czy�a si� �ciana, mimo woli krzykn�a cicho. W cieniu ujrza�a ros�� posta�.

Na moment ogarn�a j� panika, jednak w nast�pnej chwili zda�a sobie spraw�, �e widzi jarla Eraka.

��Sp�ni�a� siꠗ us�ysza�a gniewny szept. Zda�a sobie spraw�, �e jest nie mniej zdenerwowany ni� ona. Cho� by� jarlem, pomagaj�c niewolnikowi w ucieczce, ryzykowa� �ycie i doskonale o tym wiedzia�.

��Troch� potrwa�o, nim wszyscy si� u�o�yli do snu�� sk�ama�a. Nie by�o sensu t�umaczy�, �e nie dysponowa�a �adnym sposobem, by zmierzy� dok�adnie czas. Mrukn�� co� w odpowiedzi, z czego wywnioskowa�a, �e jej wyja�nienie zosta�o przyj�te do wiadomo�ci. Wcisn�� jej w d�o� ma�y mieszek.

��Trzymaj�� powiedzia�.�� W �rodku jest par� srebrnych monet. Przypuszczalnie b�dziesz musia�a przekupi� kt�rego� z cz�onk�w �hordy�, �eby wypu�ci� ch�opaka. Tyle powinno wystarczy�. Gdyby� da�a wi�cej, wygl�da�oby to podejrzanie i zacz�liby si� zastanawia�, sk�d masz tak du�o pieni�dzy.

Om�wili ju� t� spraw� w jego kwaterze przed pi�cioma dniami. Ucieczka musia�a odby� si� w taki spos�b, by podejrzenie nie pad�o na Eraka. W�a�nie dlatego kaza� jej skar�y� si� g�o�no i ostentacyjnie na sw�j los oraz zarzeka�, �e za nic w �wiecie nie zostanie osobist� s�u�k� Eraka. W ten spos�b mia�o powsta� wra�enie, i� taka w�a�nie by�a przyczyna jej ucieczki.

��We� tak�e to�� rzek�, podaj�c jej kr�tki sztylet w sk�rzanej pochwie.�� Mo�e ci si� przyda� na wypadek jakich� k�opot�w.

Zatkn�a bro� za szeroki pas. Ubrana by�a w obszerne spodnie i kaftan, koc okrywa� jej ramiona niczym p�aszcz.

��A kiedy ju� go stamt�d wyci�gn�, co p�niej?�� spyta�a szeptem. Erak wskaza� drog� wiod�c� w d� do zatoki.

��Najpierw w tamt� stron�. Niedaleko za bram� zobaczysz drog� odchodz�c� na lewo. Skr�cisz w ni�. Nieco dalej uwi�za�em kucyka. Na jego grzbiecie znajdziesz sakwy z �ywno�ci� i ciep�ym odzieniem. Bez konia Will daleko nie ujdzie�� zawaha� si� i doda�:�� A w ma�ym woreczku znajdziesz tak�e niewielki zapas cieplaka.

Popatrzy�a na niego, zaskoczona. Przecie� podczas ostatniej rozmowy nie ukrywa� swego wstr�tu wobec zio�a o tak zgubnym dzia�aniu.

��B�dziesz go potrzebowa� dla Willa�� wyja�ni� kr�tko.�� Gdy kto� ju� raz przywyknie do tego �wi�stwa, mo�e nawet umrze�, je�li nagle zostanie go pozbawiony. B�dziesz musia�a odzwyczaja� ch�opaka, wydzielaj�c mu z ka�dym tygodniem coraz mniej�� dop�ki jego umys� nie wyzdrowieje i nie b�dzie m�g� si� oby� bez ziela.

��Zrobi�, co w mojej mocy�� o�wiadczy�a; u�cisn�� jej r�k� w nadgarstku, chc�c jej tym gestem doda� odwagi. Spojrza� na zwisaj�ce nisko chmury i poci�gn�� nosem.

��Przed �witem spadnie �wie�y �nieg, kt�ry zakryje wasze �lady. A ja dodatkowo stworz� fa�szywy trop. Musicie zmierza� wci�� przed siebie, a� znajdziecie si� w g�rach. Potem dalej t� sam� drog�, do rozwidlenia, kt�re rozpoznasz po tym, �e wznosz� si� przy nim trzy wielkie g�azy, �rodkowy jest najwy�szy. Wtedy p�jdziecie na lewo, a po dw�ch dniach dotrzecie do chaty. Jest to ma�y domek w g�rach, kt�rego w okresie letnich polowa� my�liwi u�ywaj� jako bazy wypadowej. W zimie stoi pusty i mo�e zapewni� wam wzgl�dnie bezpieczne schronienie. I pami�taj�� doda��� gdy tylko zaczn� si� wiosenne roztopy, ruszajcie w drog�. Ch�opak do tego czasu powinien ju� odzyska� si�y. Tylko za �adn� cen� nie dajcie si� pojma� my�liwym. Musicie znikn��, zanim pojawi� si� pierwsi z nich. A wi�c gdy ujrzysz pierwsze oznaki wiosny, ruszajcie na po�udnie�� umilk� na chwil�.�� Przykro mi, �e nie mog� wi�cej dla was zrobi�. Ale czas nagli i je�li teraz nie uciekniecie, Will nie po�yje ju� za d�ugo.

Wspi�a si� na palce i uca�owa�a go w zaro�ni�ty policzek.

��Zrobi�e� i tak bardzo wiele�� powiedzia�a.�� Nigdy ci tego nie zapomn�, jarlu Eraku. Nawet nie wiem, jak ci dzi�kowa�.

Machn�� niezdarnie r�k�, zak�opotany jej podzi�kowaniami. Rzuci� raz jeszcze okiem na niebo, a potem wskaza� kciukiem szop� na dziedzi�cu.

��Bierz si� do dzie�a, dziewczyno�� rzek�. I doda�:�� Powodzenia.

Rzuci�a mu u�miech na po�egnanie, odwr�ci�a si� i ruszy�a na ukos przez dziedziniec�� ku szopie niewolnik�w. Wydawa�o jej si�, �e jest doskonale widoczna na bia�ym �niegu i w ka�dej chwili spodziewa�a si�, �e kto� zatrzyma j� okrzykiem. Dotar�a jednak do celu bez przeszk�d i z ulg� schroni�a si� w cieniu budynku, przycupn�wszy pod jego �cian�.

Odczeka�a kilka chwil, by z�apa� oddech i cho� troch� uspokoi� bij�ce serce. Potem przesun�a si� wzd�u� �ciany do drzwi. By�y rzecz jasna zamkni�te, ale tylko z zewn�trz i tylko na zwyk�� zasuw�. Odsun�a j�, wstrzymuj�c dech, gdy zazgrzyta� metal, uchyli�a rozchwiane drzwi i wsun�a si� do wewn�trz.

W �rodku nie p�on�� ogie�, wi�c by�o tam ciemniej ni� w kuchni. Odczeka�a, a� jej oczy przywykn� do mroku. Po chwili zacz�a wyra�niej dostrzega� le��ce na pod�odze postacie owini�te kocami i �achmanami. �wiat�o pada�o na nie z zewn�trz, przez szpary mi�dzy balami, z kt�rych zbudowano �cian�.

Od Eraka wiedzia�a, �e cz�onkowie �hordy� zajmuj� osobne pomieszczenie w ko�cu szopy, gdzie ogrzewaj� si� ogniem z niewielkiego paleniska. Mog�o jednak si� zdarzy�, �e kt�ry� z nich b�dzie sprawowa� stra� nad podw�adnymi. W�a�nie dlatego jarl da� jej srebro.

I sztylet.

Dotkn�a d�oni� lodowatej r�koje�ci, by doda� sobie odwagi. Dzie� po spotkaniu w kwaterze Eraka odwiedzi�a to miejsce, tote� orientowa�a si� z grubsza, gdzie znajduje si� miejsce zajmowane przez Willa. Ruszy�a w tamt� stron�, st�paj�c ostro�nie, by nie nadepn�� na kt�rego� ze �pi�cych. Rozgl�da�a si� na wszystkie strony, ale nigdzie nie mog�a go dostrzec; ogarnia�o j� poczucie coraz straszniejszej rozpaczy. A potem nagle ujrza�a znajom� czupryn� wystaj�c� spod poszarpanej szmaty i odetchn�a z ulg�.

Przedosta�a si� ku niemu. Wiedzia�a, �e kiedy ju� zdo�a go obudzi�, nie b�dzie sprawia� k�opot�w i p�jdzie za ni� bez s�owa. Niewolnicy z dziedzi�ca, kt�rych zmys�y i m�zgi ot�pia� narkotyk, pos�uszni byli ka�demu poleceniu, jakie im wydano.

Owszem, ale najpierw trzeba by�o go wyrwa� ze snu. Przykucn�a obok Willa, potrz�sn�a go za rami�. Najpierw �agodnie, potem, zdawszy sobie spraw�, �e pod wp�ywem ziela �pi jak zabity, coraz mocniej.

��Willu!�� sykn�a, pochylaj�c si� nisko nad jego uchem.�� Wstawaj. Obud� si�!

Mrukn�� tylko przez sen. Jednak jego oczy wci�� by�y zamkni�te, oddycha� g��boko. Potrz�sn�a nim jeszcze mocniej, czuj�c jak zn�w ogarnia j� przera�enie.

��Willu, proszꠗ b�aga�a.�� Obud� si�!

Wreszcie w panice z ca�ej si�y trzepn�a go p�ask� d�oni� w policzek.

To poskutkowa�o. Powieki unios�y si�, spojrza� na ni� zamglonymi oczami. Chyba jej nie pozna�, ale przynajmniej ju� nie spa�. Poci�gn�a go za r�k�.

��Wstawaj�� rozkaza�a.�� P�jdziesz ze mn�. Poruszy� si�; powoli, ospale. D�wign�� si� chwiejnie na nogi, po czym stan�� przed ni�, czekaj�c na dalsze rozkazy.

Wskaza�a uchylone drzwi, przez kt�re do wn�trza wpada�a smuga �wiat�a.

��Id�. Id� do drzwi�� poleci�a, a on natychmiast powl�k� si� w tamtym kierunku, nie zwa�aj�c wcale, gdzie stawia stopy, kopi�c i depcz�c �pi�cych towarzyszy niedoli. Co dziwne, prawie nie reagowali, tylko niekt�rzy pomrukiwali przez sen albo przewracali si� na drugi bok. Ju� mia�a p�j�� za nim, gdy powstrzyma� j� zimny g�os dochodz�cy z drugiego ko�ca pomieszczenia.

��Ej, ty, tam. Dok�d go zabierasz?

Jeden z �hordy�. Gorzej, bo Egon we w�asnej osobie. Jarl Erak nie myli� si�, rzeczywi�cie pe�nili noc� warty, nadzoruj�c poddanych sobie niewolnik�w. Odwr�ci�a si� w jego stron�, podczas gdy on zbli�a� si� ku niej. Tak jak Will, nie zwraca� uwagi na u�pione postacie, st�paj�c po nich.

Evanlyn wyprostowa�a si�, wzi�a g��boki wdech i oznajmi�a tak pewnym g�osem, na jaki tylko by�o j� sta�:

��Jarl Erak przys�a� mnie po tego niewolnika. Sko�czy�y mu si� drwa do ognia. Will ma mu przynie�� nowy zapas.

Szef �hordy� zmarszczy� brwi. Niewykluczone, �e m�wi�a prawd�. Zdarza�o si� nie raz, �e gdy kt�remu� z wojownik�w zgas� ogie�, w �rodku nocy posy�ano po niewolnika. Co� tu si� jednak nie zgadza�o, poza tym mia� wra�enie, �e rozpoznaje t� dziewczyn�.

��Pos�a� w�a�nie po tego niewolnika?�� spyta�.

��Tak�� odpar�a Evanlyn, sil�c si� na niedba�y ton. Na tym w�a�nie polega�a s�abo�� wymy�lonej przez nich historyjki. W ko�cu dlaczego Erak albo kt�rykolwiek inny ze Skandian mia�by domaga� si�, by prost� robot� wykona� dla niego akurat ten, a nie inny niewolnik?

��Tak? A dlaczego w�a�nie po niego?

Zrozumia�a, �e nie przekona go tak �atwo. Postanowi�a wi�c improwizowa�, pr�buj�c bardziej wiarygodnej wym�wki.

��No dobrze. Nie m�wi�, �e mam przyprowadzi� akurat tego. Powiedzia� tylko, �ebym wzi�a kt�rego� z niewolnik�w. Ale Will jest moim przyjacielem i w ten spos�b przez par� godzin m�g�by popracowa� w cieple, mo�e zjad�by raz porz�dny posi�ek, wi�c pomy�la�am sobie��� zawiesi�a g�os i wzruszy�a ramionami w nadziei, �e to wystarczy. Jednak Egon wci�� tylko wpatrywa� si� w ni�.

��Taak�� odezwa� si�.�� By�a� tu par� dni temu. Widzia�em, jak si� rozgl�dasz.

Evanlyn przekl�a go w duchu. Postanowi�a szybko zako�czy� spraw�. Wyci�gn�a mieszek z drobniakami i zabrz�cza�a nimi.

��Pos�uchaj, pr�buj� wy�wiadczy� przys�ug� mojemu przyjacielowi�� powiedzia�a.�� Tobie te� co� z tego przyjdzie. Wi�c jak?

Rzuci� szybko okiem przez rami�, by upewni� si�, �e �aden z cz�onk�w �hordy� nie obserwuje tej sceny. Wyci�gn�� r�k� i wyrwa� jej sakiewk�.

��To rozumiem�� stwierdzi�.�� Ja co� zrobi� dla ciebie, ty zrobisz co� dla mnie.

Wetkn�� pieni�dze za po�� koszuli i podszed� do niej bli�ej. Obejrza�a si�: Will sta� przy drzwiach, nie zdradzaj�c �adnych oznak zainteresowania. Na jego pomoc z pewno�ci� nie mog�a liczy�. Nagle Egon chwyci� j� za ramiona i przyci�gn�� do siebie.

��A mo�e znajdziesz jeszcze par� pieni��k�w, co?

W nast�pnej chwili skrzywi� si�, bo poczu� ostry b�l w dolnej cz�ci brzucha i co� ciep�ego sp�ywaj�cego po sk�rze. Evanlyn u�miechn�a si� lodowato.

��A mo�e ci� wypatrosz� jak �ledzia, je�eli mnie nie pu�cisz�� sykn�a, szturchaj�c go raz jeszcze ostrzem sztyletu.

Nie mia�a poj�cia, czy �ledzie si� patroszy, ale i dla Egona wydawa�o si� to nie mie� w tej chwili znaczenia. Cofn�� si� b�yskawicznie. Machn�� r�k� w stron� drzwi, kln�c pod nosem.

��Dobra�� rzuci�.�� Wynocha st�d. Ale tw�j kole�ka zap�aci za to, kiedy tu wr�ci.

Evanlyn odetchn�a bezg�o�nie i ruszy�a czym pr�dzej ku drzwiom. Chwyci�a Willa za r�k�, po czym wyci�gn�a go na dw�r. Odwr�ci�a si�, by zamkn�� drzwi na zasuw�.

��Idziemy, Willu. Nic tu po nas�� rzek�a i poprowadzi�a go prosto ku drodze wiod�cej nad zatok�.

Ukryty w cieniu jarl Erak obserwowa� ich�� teraz i on odsapn�� z ulg�.

Odczeka� kilka minut i poszed� w tym samym kierunku. Mia� jeszcze par� spraw do za�atwienia tej nocy.

Kawalkada pod��a�a dalej na p�noc. Halt i Horace jechali w �rodku, a towarzyszy� im Deparnieux, kt�ry przebra� si� tymczasem w swoj� czarn� zbroj� i tunik�. R�wnie� stara szkapa, kt�rej dosiada� poprzednio, pow�drowa�a na ty�y; teraz ni�s� go pot�ny, ognisty rumakkarej ma�ci, jak trafnie domy�li� si� Halt.

Otacza�o ich co najmniej trzydziestu zbrojnych, a ponadto jeszcze dziesi�ciu je�d�c�w�� pi�ciu na czele i pi�ciu w ariergardzie kolumny.

Kusznicy wci�� trzymali bro� gotow� do strza�u. Bez w�tpienia, gdyby Halt lub Horace zechcieli spr�bowa� ucieczki, zostaliby naszpikowani be�tami, nim zdo�aliby umkn�� cho�by na kilka krok�w.

Deparnieux nie kaza� mu odebra� �uku, a Horace r�wnie� zachowa� sw�j miecz i kopi�. Gdy otoczyli ich jego ludzie, wskaza� ich tylko i stwierdzi�:

��Widzicie sami, �e op�r nie zda si� na nic, wi�c nie odbior� wam broni�� po czym zerkn�� znacz�co na d�ugi �uk oparty przez Halta niedbale o ��k siod�a.�� Jednak poczuj� si� swobodniej w tak zacnej kompanii, gdy z tego �uku zostanie zdj�ta ci�ciwa.

Halt wzruszy� ramionami i wykona� wydane w ten spos�b polecenie. Spojrzeniem da� zna� Horace�owi, �e nie jest to odpowiednia chwila, by walczy栗 i �e na razie trzeba pogodzi� si� z nieuniknionym. Horace skin�� g�ow�, po czym ruszyli za gallijskim rycerzem, ciasno otoczeni jego poplecznikami. Co do wielkoduszno�ci Deparnieux, nie tyczy�a si� ona zdobycznych koni d�wigaj�cych trofea. Czarny rycerz rozkaza� jednemu ze swych jezdnych przej�� sznur, na kt�rym by�y wiedzione�� i teraz w�drowa�y na samym ko�cu orszaku. Deparnieux nie omieszka� te� zauwa�y�, �e ma�y kud�aty konik juczny bez uwi�zi pod��a tu� za wierzchowcem Halta�� uni�s� lekko brwi, ale nie rzek� ani s�owa.

Ku zaskoczeniu Halta nie zawr�cili w stron� miasteczka, lecz ruszyli dalej w kierunku p�nocnym, tak jak prowadzi�a ich droga.

��Czy wolno spyta�, dok�d nas zabierasz, panie rycerzu?�� spyta�.

Deparnieux sk�oni� mu si� dwornie ze swego siod�a.

��Jak wspomnia�em, zd��amy do mego zamku, zwanego Montsombre�� oznajmi��� gdzie przez czas jaki� pozostaniecie mymi go��mi.

Halt skin�� g�ow�, przyjmuj�c do wiadomo�ci te s�owa.

��A czemu� zawdzi�czamy ten zaszczyt?�� spyta�. Czarny rycerz obdarzy� go ponurym u�miechem.

��Poniewa� wzbudzili�cie, szlachetni panowie, moje zainteresowanie�� wyja�ni�.�� A zw�aszcza ty. Podr�ujesz w kompanii rycerza, bez zbroi, i nosisz prostack� bro�. Nie jeste� jednak prostym r�kodajnym, nieprawda�?

Na to Halt nie odpowiedzia� nic, wzruszy� tylko ramionami.

Deparnieux, kt�ry przygl�da� mu si� uwa�nie, uzna� to za potwierdzenie swych przypuszcze�.

��No w�a�nie, nie jeste� nikim takim. To ty dowodzisz, nie jeste� z tych, kt�rym wydaje si� rozkazy. A przy tym zaciekawi� mnie tw�j str�j. Ten p�aszcz��� pochyli� si�, by zmaca� palcami tkanin� zwiadowczego okrycia.�� Nigdy dot�d takiego nie widzia�em.

Umilk�, czekaj�c na odpowied� Halta. Skoro by�o ni� milczenie, niezbyt zaskoczony Deparnieux m�wi� dalej:

��A przy tym jeste� wy�mienitym �ucznikiem. O nie, wi�cej ni� wy�mienitym. Nigdy nie spotka�em �ucznika, kt�ry zdolny by�by do takiego strza�u jak ten, kt�ry widzia�em zesz�ej nocy.

Tym razem Halt odpowiedzia�, u�miechaj�c si� przepraszaj�co:

��To nie by� a� tak udany strza��� stwierdzi�.�� Mierzy�em w twoj� krta�, panie.

Deparnieux za�mia� si� g�o�no i �mia� si� przez d�u�sz� chwil�.

��Och, nie wydaje mi si�, by tak by�o, przyjacielu. Zaiste s�dz�, �e strza�a uderzy�a tam w�a�nie, gdzie� j� wycelowa�.

I zn�w wybuchn�� �miechem. Halt zauwa�y�, �e pomimo tego wybuchu weso�o�ci, oczy rycerza pozostawa�y pos�pne i z�owrogie.

��Tak wi�c�� m�wi� dalej Deparnieux�� postanowi�em dokona� uwa�niejszego os�du takiej osobliwo�ci. Mo�e si� okaza�, przyjacielu, �e b�dziesz mi przydatny. Kt� bowiem wie, jakie jeszcze inne umiej�tno�ci i talenty kryj� si� pod tym dziwacznym p�aszczem?

Horace przygl�da� si� im obu. Gallijski rycerz nie zwraca� na niego najmniejszej uwagi, co zreszt� Horace�owi jak najbardziej odpowiada�o. Cho� zdawa�o si�, �e obaj m�czy�ni wiod� mi�dzy sob� rozmow� b�ah� i lekk�, czu�, �e w istocie jest ona jednak �miertelnie powa�na. Wszystko to przerasta�o go, wi�c by� zadowolony, mog�c zda� si� na przewodnictwo Halta i po prostu czeka�, do czego to wszystko doprowadzi.

��W�tpi�, by� m�g� mie� ze mnie jaki� po�ytek, panie�� odpar� spokojnie Halt na ostatnie s�owa czarnego rycerza. Horace zastanowi� si� przez chwil�, czy Deparnieux zrozumia� ukryty przekaz tej wypowiedzi, a mianowicie, �e Halt, niezale�nie od swych umiej�tno�ci czy uzdolnie�, nie zamierza� oddawa� ich w us�ugi tutejszego wielmo�y.

Jednak Deparnieux chyba poj�� sens tych s��w, bowiem raz jeszcze zmierzywszy wzrokiem kr�p� posta� rozm�wcy, rzek�:

��To si� jeszcze oka�e. Tymczasem pozwol� sobie s�u�y� wam moj� go�cinno�ci�, przynajmniej dop�ki nie wy�� dobrzeje rami� twojego m�odego przyjaciela�� obdarzy� Horace�a zimnym u�miechem, po raz pierwszy od pocz�tku rozmowy zwracaj�c na� uwag�.�� B�d� co b�d�, nie jest to ca�kiem bezpieczna okolica, zw�aszcza je�li kto� nie w pe�ni w�ada r�k� dzier��c� tarcz�.

Noc sp�dzili w obozowisku rozbitym na ma�ej polance opodal drogi. Deparnieux wystawi� stra�e, ale Halt spostrzeg� od razu, �e wi�kszo�� wartownik�w czuwa pilnie nad jego osob� oraz Horace�em, nie troszcz�c si� zbytnio o ewentualnych napastnik�w z zewn�trz. Bez w�tpienia Deparnieux czu� si� tu bezpiecznie. Co znamienne, gdy roz�o�ono ju� obozowisko, czarny rycerz za��da�, by oddali mu bro�, stwierdziwszy lekko kpi�cym tonem, i� jest wszak jego obowi�zkiem zadba�, by cenny dobytek jego go�ci znalaz� si� pod odpowiedni� stra��. Nie maj�c w gruncie rzeczy �adnego wyboru, obaj Aralue�czycy musieli by� pos�uszni.

Potem Deparnieux zrezygnowa� ju� z wszelkich pozor�w go�cinno�ci, bowiem spo�y� wieczerz� samotnie w rozbitym dla� przez s�ugus�w namiocie�� oczywi�cie czarnym�� gdzie te� sp�dzi� reszt� nocy.

Halt tymczasem znalaz� si� w nie lada k�opocie. Gdyby by� sam, gdyby nie by� obarczony swym m�odocianym towarzyszem, nic prostszego: rozp�yn��by si� w mrokach nocy, a po drodze odzyska�by bez trudu sw� bro�, nawet gdyby cen� za to mia�o by by� uszczuplenie �wity Deparnieux o kilku ludzi.

Jednak k�opot polega� na tym, �e Horace jako rycerski czeladnik nie przeszed� szkolenia w kryciu si�, tote� nie istnia� ani cie� szansy, by Halt zdo�a� go jako� przemyci�. Gdyby za� on, Halt, znikn�� bez �ladu, pozostawiaj�c Horace�a w niewoli, szanse ch�opaka na przetrwanie by�yby do�� nik�e. Tak wi�c Halt, ku swej niema�ej irytacji, musia� zadowoli� si� czujnym snem i oczekiwaniem, co czas poka�e. Przynajmniej zmierzali nadal na p�noc, a wi�c we w�a�ciwym kierunku.

Ponadto dowiedzia� si� jeszcze w tawernie, �e o tej porze roku prze��cze Teutonii, a tym samym drogi wiod�ce z niej do Skandii, s� ju� zasypane �niegiem. Tak wi�c Zamek Montsombre, skoro nie by�o niczego lepszego, tak�e m�g� spe�ni� dla podr�nych rol� zimowej przechowalni. Halt nie mia� w�tpliwo�ci, �e Deparnieux domy�la si� z grubsza, na czym polegaj� owe �umiej�tno�ci i talenty� i w jaki spos�b chce je wykorzysta栗 z pewno�ci� przeciw swoim s�siadom, feuda�om rz�dz�cym w�o�ciami. Mia� tedy wra�enie, �e na razie�� on i Horace�� s� w miar� bezpieczni.

Natomiast gdy przyjdzie czas, nast�pi� mog� istotne zmiany. Lecz czas ten jeszcze nie nadszed�.

Kucyk przywi�zany u skraju drogi do m�odego �wierczka, odwr�cony zadem w kierunku, z kt�rego d�� lodowaty wiatr, naganiaj�cy �nie�ne chmury nad po�o�one ni�ej Hallasholm. Evanlyn odwi�za�a sznur, a potulny zwierzak ruszy� pos�usznie za ni�. Nad ich g�owami wicher �wista� po�r�d szczyt�w drzew i wprawia� w ko�ysanie pokryte �niegiem ga��zie.

Will st�pa� za ni�, potykaj�c si� co rusz w si�gaj�cym po kostki �niegu pokrywaj�cym drog�. Nie�atwa by�a to w�dr�wka dla Evanlyn, lecz jeszcze trudniejsza dla ch�opca, wyniszczonego ca�ymi tygodniami morderczej pracy w ci�g�ym ch�odzie, niedo�ywionego i os�abionego dzia�aniem narkotyku. Wiedzia�a, �e wkr�tce b�dzie musia�a si� zatrzyma� i wydoby� ciep�e odzienie z sakw przytroczonych do siod�a konika. Pewnie b�dzie te� trzeba sk�oni� jako� Willa, by wsiad� na grzbiet kucyka�� o ile maj� dok�dkolwiek dotrze� przed �witem. Jednak tymczasem nie chcia�a zwleka� ani przez chwil�. Teraz bowiem chodzi�o o to, �eby szybko znale�� si� jak najdalej od skandyjskiej osady.

Droga wi�a si� po�r�d drzew. Evanlyn pochyli�a si�, by stawi� mniejszy op�r wiatrowi; jedn� r�k� prowadzi�a kucyka, a drug� �ciska�a lodowat� d�o� Willa id�cego za ni�. Brn�li razem, �lizgaj�c si� i potykaj�c o korzenie drzew ukryte w �niegu.

Mniej wi�cej po godzinie w�dr�wki poczu�a na twarzy pierwsze p�atki bia�ego puchu. Potem rozpada�o si� na dobre, mocno i g�sto. Zatrzyma�a si� przez chwil� i spojrza�a za siebie; ich �lady ju� si� zaciera�y, przykrywane �wie�� warstw� bieli. Erak przewidzia� �nieg tej nocy�� pomy�la�a.�� To dlatego zwleka� tak d�ugo; chcia�, �eby znik�y wszelkie �lady ich ucieczki. Po raz pierwszy, odk�d przekroczy�a bram� dworu Ragnaka, poczu�a w sercu nadziej�. Kto wie, mo�e jednak mimo wszystko los si� jeszcze do nich u�miechnie.

St�paj�cy za ni� Will potkn�� si� i wydaj�c jaki� niezrozumia�y pomruk, upad� na kolana w �nieg. Gdy pochyli�a si� nad nim, ujrza�a, �e ch�opak trz�sie si� na ca�ym ciele, posinia�y od zimna, kompletnie wycie�czony. Rzuci�a si� do torby zarzuconej na ko�ski grzbiet i zacz�a gor�czkowo przegl�da� jej zawarto��.

Znalaz�a tam mi�dzy innymi gruby serdak z owczej sk�ry; zarzuci�a go ch�opcu na ramiona, potem pomog�a mu prze�o�y� r�ce przez przeznaczone do tego celu wyci�cia. Gdy to czyni�a, spogl�da� na ni� t�po. Jak otumanione, zastraszone zwierz� godzi� si� w milczeniu na wszystko, co mu si� przydarza�o. Wiedzia�a, �e mog�aby go uderzy�, a on nawet nie pr�bowa�by si� zas�oni�. Przykro by�o na niego patrze�, je�li pami�ta�o si� go z nie tak przecie� dawno minionych czas�w. Erak twierdzi�, �e ch�opak przyjdzie do siebie�� gdy zamieszkaj� odci�ci od �wiata i ludzi w g�rskim sza�asie, b�dzie mia� szans� wyleczy� si� z na�ogu i przerwa� b��dne ko�o uzale�nienia. Mog�a tylko mie� nadziej�, �e skandyjski jarl si� nie myli� i �e Will pozostanie przy �yciu, nawet gdy sko�czy si� zapas ziela cieplaka.

Pchn�a niestawiaj�cego oporu ch�opaka w stron� kucyka i kaza�a mu go dosi���. Will waha� si� przez chwil�, jakby nie rozumiej�c, a potem niezdarnie wspi�� si� na siod�o. Zachwia� si� w nim, gdy ruszyli naprz�d le�n� �cie�k� prowadz�c� w g�ry.

Wok� nich wirowa�y coraz g�ciej opadaj�ce na ziemi� �nie�ne p�atki.

Halt rozejrza� si� po obszernych komnatach, do kt�rych ich zaprowadzono.

��No c󿠗 stwierdzi��� skromnie tu, ale przynajmniej mamy dach nad g�ow�.

Znajdowali si� w centralnym don�onie Zamku Montsombre, czyli wie�y, kt�r� Deparnieux przeznacza� wy��cznie dla w�asnego u�ytku oraz dla swych go�ci, jak uparcie ich nazywa�. G��wna komnata przydzielonego im apartamentu by�a przestronna i ca�kiem wygodnie umeblowana. Sta�y w niej st� i krzes�a, tak by mo�na by�o spo�ywa� posi�ki; po obu stronach wielkiego kominka ustawione dwa wygodne drewniane fotele. Po�o�one naprzeciw siebie drzwi prowadzi�y do dw�ch mniejszych sypialni. By� tam nawet ma�y pokoik k�pielowy z blaszan� wann� i stojakiem na miednic�. Na kamiennych �cianach wisia�y ca�kiem jeszcze niezniszczone kilimy, wi�ksz� cz�� pod�ogi pokrywa� kobierzec. Okno niewielkiego tarasu wychodzi�o na drog�, kt�r� przybyli, dalej wida� by�o zalesion� r�wnin�. Okno nie by�o oszklone, ale zaopatrzono je w drewniane okiennice umocowane od wewn�trz dla ochrony lokator�w przed wiatrem i niepogod�.

Jedyny dysonans stanowi�y drzwi�� bowiem od wewn�trz pozbawiono je klamki. Cho� wi�c wyznaczono im ca�kiem przyzwoit� kwater�, nie zmienia�o to faktu, �e pozostawali w niej wi�niami.

Horace rzuci� na ziemi� sw�j tobo�ek i z westchnieniem ulgi zasiad� w jednym z foteli przy ogniu. Od okna szed� przeci�g. Pomy�la�, �e noc� b�dzie tu zimno, ale z drugiej strony, nie widzia� w tym niczego dziwnego, rzadko kiedy w zamkowych pomieszczeniach panowa�y dobre warunki. Te, kt�re im wyznaczono, nie okaza�y si� ani gorsze, ani lepsze od tych, kt�re spotyka� wcze�niej.

��Halt�� odezwa� siꠗ nie daje mi spokoju jedna rzecz. Dlaczego Abelard ani Wyrwij nie ostrzegli nas o zasadzce? Przecie� konie zwiadowc�w s� do tego szkolone.

��R�wnie� si� nad tym zastanawia�em�� odpar� Halt.�� Przypuszczam, �e mo�e to mie� co� wsp�lnego z nagromadzonymi przez ciebie trofeami.

Ch�opiec popatrzy� na niego ze zdziwieniem, nie rozumiej�c, wi�c Halt wyja�ni�:

��Prowadzili�my ze sob� sze�� koni bojowych ob�adowanych blachami i �elastwem, wi�c towarzyszy� nam nieustaj�cy g�o�ny brz�k, nie zapominajmy te� o stukocie ich kopyt. Mam wra�enie, �e ca�y �w ha�as zag�uszy� odg�osy, jakie musieli wydawa� ludzie Deparnieux. Horace zmarszczy� czo�o. Nie przysz�o mu to na my�l.

��Czy jednak nie mog�y wyczu� ich zapachu?

��Owszem, mog�y�� gdyby wiatr wia� w odpowiednim kierunku. K�opot w tym, �e wia� z naszej strony ku nim, jak mo�e pami�tasz�� spojrza� z ukosa na Horace�a, kt�ry sprawia� wra�enie lekko rozczarowanego faktem, i� tak b�ahe przeszkody mog� uniemo�liwi� koniom spe�nianie ich zada�.�� Bywa�� doda��� �e stawiamy zbyt wielkie wymagania zwiadowczym wierzchowcom. A przecie� s� tylko lud�mi�

Horace nie zauwa�y�, �e w k�cikach ust Halta pojawi� si� przelotny cie� u�miechu. Skin�� powa�nie g�ow� i przeszed� do nast�pnego pytania:

��I co teraz zrobimy?

Zwiadowca wzruszy� ramionami. Otworzy� w�a�nie swoj� torb� i zacz�� wyjmowa� z niej r�ne przedmioty�� czyst� koszul�, brzytw� i przybory do mycia.

��Zaczekamy�� oznajmi�.�� Na razie nie tracimy czasu. Prze��cze g�rskie prowadz�ce do Skandii jeszcze co najmniej przez miesi�c pokryte b�d� �niegiem. R�wnie dobrze mo�emy wi�c sp�dzi� kilka dni tutaj i dowiedzie� si�, jakie zamiary �ywi wobec nas nasz gallijski gospodarz.

Pos�uguj�c si� w�asn� stop�, Horace zsun�� z drugiej but; poruszy� z ulg� palcami.

��No w�a�nie�� powiedzia�.�� Jak my�lisz, Halt, co ten Deparnieux knuje?

Halt milcza� przez chwil�.

��Nie jestem pewien. Prawdopodobnie zorientujemy si� w ci�gu najbli�szych kilku dni. Ale mam wra�enie, i� domy�la si�, �e jestem zwiadowc��� rzek� w zamy�leniu.

��To tutaj maj� zwiadowc�w?�� spyta� zdziwiony Horace. Dot�d przypuszcza�, �e Korpus Zwiadowc�w istnieje tylko w Araluenie. Jednak Halt potrz�sn�� g�ow�, co oznacza�o, �e Horace mia� racj�.

��Nie, nie maj��� potwierdzi� Halt.�� Poza tym zawsze dok�adali�my niema�ych stara�, by wie�ci o istnieniu zwiadowc�w nie rozesz�y si� zbyt szeroko. Nigdy nie wiadomo, z kim trzeba b�dzie prowadzi� wojn�. Oczywi�cie, czego� takiego nie spos�b jednak zachowa� w ca�kowitej tajemnicy, wi�c mo�e o nas s�ysza�.

��A je�li tak, to co?�� zapyta� Horace.�� Przedtem m�wi�e�, �e interesuje si� nami dlatego, �e chce walczy� ze mn�.

��Przypuszczalnie tak by�o z pocz�tku�� przyzna� Halt�� ale teraz co� wyw�cha� i pr�buje si� zorientowa�, jak mo�e mnie wykorzysta�.

��Wykorzysta�?�� powt�rzy� Horace, marszcz�c brwi. Halt machn�� r�k�.

��Ludzie tacy jak on zwykle rozumuj� podobnie�� stwierdzi�.�� Ze wszystkiego staraj� si� wyci�gn�� jak najwi�ksze korzy�ci dla siebie. Poza tym s� przekonani, �e ka�dego mo�na kupi� i w gr� wchodzi tylko kwestia ceny. Jak my�lisz, czy nie m�g�by� ju� w�o�y� ten but z powrotem?�� spyta� i wyja�ni�:�� Przez okno dostaje si� do wewn�trz ledwie odrobina �wie�ego powietrza, tymczasem twoje onuce, ujmuj�c rzecz ogl�dnie, nie s� pierwszej �wie�o�ci.

��Och, wybacz!�� zawo�a� Horace, naci�gaj�c na powr�t bucior na nog�. Teraz, gdy Halt o tym wspomnia�, i on zda� sobie spraw� z niezbyt mi�ego zapachu wype�niaj�cego pomieszczenie.

��Czy rycerze w tym kraju nie sk�adaj� rycerskich �lubowa�?�� spyta�, powracaj�c do poprzedniego tematu, czyli osoby Deparnieux.�� Przecie� rycerze �lubuj�, �e nie�� b�d� pomoc innym, prawda? Nie powinni wi�c nikogo wykorzystywa�.

���lubowania sk�adaj�, a jak�e. Tylko �e z�o�y� przysi�g�, a dotrzyma� jej, to dwie r�ne rzeczy. Za� co do rycerzy opiekuj�cych si� prostym ludem� co� takiego mo�e dzia�a� u nas, w Araluenie, bo mamy silnego kr�la. Tu rzeczy maj� si� zgo�a inaczej. Ka�dy, kto ma cho� troch� w�adzy, na podleg�ym sobie terytorium mo�e czyni�, co mu si� spodoba.

��To nie jest w porz�dku�� mrukn�� Horace. Halt by� tego samego zdania, lecz w tej akurat chwili niewiele z ich s�d�w wynika�o.

��Cierpliwo�ci�� rzek�.�� Nie mo�emy niczego zrobi�, aby przyspieszy� obr�t wydarze�. Wkr�tce dowiemy si�, czego chce od nas Deparnieux. Obecnie mo�emy tylko czeka� i zbytnio si� nie przejmowa�.

��Jeszcze jedno��� rzek� Horace, nie zwracaj�c uwagi na sugesti� towarzysza.�� Te klatki przy drodze� �aden prawdziwy rycerz nie powinien kara� w taki spos�b swoich poddanych, niezale�nie, jak strasznych zbrodni si� dopu�cili. Przecie� to przera�aj�ce. Nieludzkie!

Halt popatrzy� mu w oczy. M�g� rzecz jasna skwitowa�, �e nie warto turbowa� si� czym�, na co nie maj� �adnego wp�ywu, ale wiedzia�, �e to marna pociecha.

Nieludzkie�� Horace u�y� w�a�ciwego okre�lenia.

��Tak�� rzuci� wreszcie.�� I mnie si� to nie podoba�o. Co� mi si� zdaje, �e nim opu�cimy te go�cinne progi, poprosimy wielmo�nego pana Deparnieux o bli�sze wyja�nienia w tej sprawie.

Evanlyn nie mia�a poj�cia, jak d�ugo brn�li za�nie�on� drog�. Kucyk uparcie i wytrwale par� naprz�d z opuszczonym �bem, tymczasem na jego grzbiecie Will chwia� si� i cicho j�cza�. Evanlyn z t�pym uporem sz�a przed siebie, zatraciwszy rachub� czasu i przebytego dystansu. �wie�y �nieg skrzypia� pod jej stopami.

Wreszcie zda�a sobie spraw�, �e nie jest ju� w stanie i�� dalej. Zatrzyma�a si� i odpoczywa�a przez d�u�sz� chwil�, po czym zacz�a rozgl�da� si� za schronieniem na reszt� nocy.

Wiej�cy od kilku dni p�nocny wiatr utworzy� �nie�ne zaspy przy pniach sosen po ich nawietrznej stronie; tym samym po stronie przeciwnej uformowa�y si� zag��bienia, nad kt�rymi rozci�ga�y si� ga��zie drzew. Powsta�a w ten spos�b naturalna kryj�wka nie tylko zapewnia�a ochron� przed porywami wichru i pr�sz�cym �niegiem, ale te� i os�on�, dzi�ki kt�rej nie by�o ich wida� od strony drogi.

Kryj�wk� trudno by nazwa� idealn�, ale w obecnej sytuacji zdawa�a si� najlepsz� z mo�liwych. Zszed�szy z drogi, Evanlyn skierowa�a si� ku jednemu z wi�kszych drzew, rosn�cemu w pewnej odleg�o�ci od traktu.

Niemal natychmiast zapad�a w �nieg po pas. Brn�a jednak przed siebie, prowadz�c za uzd� kucyka. My�la�a, �e jeszcze chwila, a upadnie, by ju� si� wi�cej nie podnie��. W ko�cu jednak jako� dotar�a do upatrzonej sosny i dopiero w �nie�nym zag��bieniu za ni� leg�a na ziemi bez si�. Kucyk sta� przez chwil� obok, ale zaraz poszed� jej �ladem�� Will mia� na szcz�cie do�� przytomno�ci umys�u, by si� pochyli�. Inaczej nisko zwisaj�ce ga��zie zmiot�yby go z ko�skiego grzbietu.

Pod drzewem by�o do�� miejsca i dla nich dwojga, i dla kucyka. D�wign�a si� z trudem, pomog�a zsun�� si� Willowi z siod�a, po czym kaza�a mu usi���. Opar� si�, dr��c, o szorstk� kor� drzewa, ona za� tymczasem wyci�gn�a z sakwy dwa grube we�niane koce. Okry�a ch�opca, po czym usiad�a obok. Uj�a jego d�o� swoimi d�o�mi, poczu�a w nich palce zimne jak l�d. Zacz�a je rozciera�. U�miechn�a si� do swego towarzysza niedoli.

��Wszystko b�dzie dobrze�� zapewni�a.�� Zobaczysz.

Spojrza� na ni� i przez chwil� my�la�a, �e zrozumia�. W nast�pnej jednak chwili u�wiadomi�a sobie, �e po prostu reagowa� na d�wi�k jej g�osu, nic wi�cej.

Gdy przytuleni do siebie, ogrzali si� nieco pod ciep�ymi kocami i ch�opak przesta� si� trz���, wsta�a, by poluzowa� rzemienie mocuj�ce siod�o; kucyk st�kn�� i parskn�� z ulg�, kiedy przesta�y uciska� jego brzuch. Po chwili ugi�� kolana i u�o�y� si� na ziemi.

By� mo�e w tutejszej mro�nej krainie konie uczono takiego zachowania. Nie mia�a poj�cia. Jednak przebywanie we wzgl�dnie zamkni�tej przestrzeni, ogrzewanej ciep�em trzech cia� dawa�o szans� na ca�kiem zno�ne sp�dzenie nocy. Nadal by�o zimno, ale nie grozi�o im ju�, �e zamarzn�. Odci�gn�a niestawiaj�cego oporu ch�opaka od pnia i u�o�y�a go tak, �e opiera� si� o ciep�y brzuch zwierz�cia. Potem owin�a ich oboje kocami. Ku swemu zdumieniu wkr�tce zorientowa�a si�, �e ciep�o bij�ce od kucyka jest prawdziwym b�ogos�awie�stwem. Poczu�a, jak rozchodzi si� po jej ciele. Wkr�tce po raz pierwszy od wielu, wielu godzin nie by�o ju� jej zimno, ogarn�a j� rozkoszna b�ogo��. G�owa Evanlyn opad�a na rami� Willa i dziewczyna usn�a.

Wok� wci�� wirowa�y bia�e p�atki spadaj�ce z nisko zwisaj�cych chmur.

Nie min�o p� godziny, a pozostawione przez nich w �niegu �lady znik�y, jakby nigdy ich tam nie by�o.

�ycie na Zamku Montsombre toczy�o si� ustalonym trybem. Pan Deparnieux widywa� swoich go�ci, tylko gdy przysz�a mu na to fantazja, najcz�ciej podczas wieczornego posi�ku, raz lub dwa razy w tygodniu. Zazwyczaj, zdarza�o si� to wtedy, gdy wpad� na jaki� nowy pomys�, jak podej�� Halta i wyprowadzi� go z r�wnowagi.

Poza tym wi�kszo�� czasu obaj Aralue�czycy sp�dzali g��wnie w swej komnacie w wie�y, cho� zezwolono im ka�dego dnia odby� kr�tki spacer po zamkowym dziedzi�cu. Zawsze jednak pod okiem kilkunastu zbrojnych, kt�rzy sprawowali nad nimi nadz�r z wysoko�ci mur�w. Pytali kilkakrotnie, czy nie mogliby wyj�� poza bram� i pow��czy� si� nieco po p�askowy�u, ale za ka�dym razem odpowiedzi� by�o tylko kamienne milczenie dowodz�cego stra�� sier�anta�� co prawda nie spodziewali si� niczego innego, lecz przygn�bia�a ich �wiadomo�� ci�g�ego przebywania w zamkni�ciu.

Halt siedzia� w�a�nie ze skrzy�owanymi nogami na ��ku i dokonywa� ostatnich poprawek w konstrukcji nowego �uku przeznaczonego dla Willa. Pracowa� nad nim, odk�d znale�li si� w krainie Gall�w. Dobra� starannie kawa�ki drewna, po czym sklei� je i zwi�za� mocno, tak aby za spraw� ich naturalnych kszta�t�w wytworzy�o si� wewn�trzne napi�cie, tworz�c �agodn� krzywizn� ��czyska. Nast�pnie przymocowa� do obu jego ko�c�w podobne, lecz kr�tsze fragmenty wyginaj�ce si� w drug� stron�. W ten spos�b uzyska� po��dany kszta�t �uku refleksyjnego.

Od razu gdy przybyli do Montsombre, Deparnieux przejrza� zawarto�� ich baga�y, nie widzia� jednak powodu, by skonfiskowa� niewyko�czony �uk, kt�ry bez strza� nie stanowi� dla� �adnego zagro�enia.

Wiatr �wiszcza� po�r�d wie�yczek budowli, hulaj�c pomi�dzy kamiennymi gargulcami. Poni�ej tarasu kr��y�o ma�e stadko gawron�w, najwyra�niej rodzina�� co chwila kt�ry� z nich l�dowa� w gnie�dzie uwitym wewn�trz szczeliny w granitowym murze, a potem zn�w zrywa� si� do lotu.

Horace, kt�ry przechadza� si� w�a�nie po ich pokoju, dozna� lekkiego zawrotu g�owy, gdy spojrza� na ptaki lataj�ce poni�ej, zamiast nad nim. Cofn�� si� od balustrady i otuli� szczelniej p�aszczem, bo wiatr stawa� si� coraz bardziej dokuczliwy. W powietrzu czu� by�o wilgo� zapowiadaj�c� deszcz, a na p�nocy gromadzi�y si� ci�kie chmury gnane ku nim na skrzyd�ach wiatru. Jeszcze jedno bezczynne zimowe popo�udnie w Chateau Montsombre. Ci�gn�ca si� a� po horyzont po�a� lasu by�a r�wna i monotonna�� z tej wysoko�ci przypomina�a gruby dywan.

��Co teraz zrobimy, Halt?�� spyta� po raz kolejny Horace, a jego towarzysz nie od razu odpowiedzia�. Nie dlatego, �e nie zna� odpowiedzi, lecz raczej z tej przyczyny, i� nie by� pewien, jak przyjmie j� jego zapalczywy m�ody przyjaciel.

��Zaczekamy�� odpar� kr�tko i natychmiast ujrza� bezsilny gniew w oczach Horace�a. Zdawa� sobie spraw�, �e ch�opak oczekuje od niego decyzji, kt�ra przyspieszy przebieg wypadk�w.

��Ale Deparnieux torturuje i zabija ludzi! A my tylko siedzimy i przygl�damy si� temu!�� zawo�a� ch�opak. Spodziewa� si� czego� wi�cej po tak przemy�lnym zwiadowcy�� wi�cej ni� zwyk�e nawo�ywanie do cierpliwo�ci.

Przymusowa bezczynno�� �le wp�ywa�a na Horace�a. Nie potrafi� spokojnie znosi� nudy i frustracji, jaka towarzyszy�a jego codziennemu �yciu w Montsombre. Szkolono go do dzia�ania, do dzia�ania by� stworzony. Czu� przymus, �eby co� zrobi栗 cokolwiek. Chcia� ukara� Deparnieux za jego bestialstwo.

A nade wszystko pragn�� na zawsze opu�ci� Montsombre i ruszy� w drog� na poszukiwanie Willa.

Halt milcza� tak d�ugo, a� uzna�, �e Horace uspokoi� si� ju� nieco.

��To prawda. Ale jest r�wnie� panem tego zamku�� odpar� spokojnie�� a nade wszystko ma za sob� oko�o pi��dziesi�ciu ludzi na ka�de zawo�anie. Obawiam si�, �e to troch� za wiele jak na nas dw�ch, nie uwa�asz?

Horace uj�� w palce ma�y od�amek granitu le��cy na rogu balustrady i cisn�� go daleko przed siebie, po czym spogl�da�, jak leci i w ko�cu niknie mu z oczu.

��Wiem. Tylko �e pragn��bym co� zrobi�.

Halt podni�s� oczy znad swojej roboty. Cho� ukrywa� uczucia starannie, prze�ywa� podobne rozterki. Mo�e nawet jeszcze gorsze, bowiem gdyby by� tu sam, m�g�by bez trudu uciec z zamku. M�g�by po prostu zej�� po �cianie wie�y! Jednak musia�by w�wczas pozostawi� Horace�a na pastw� losu�� a na to nie potrafi� si� zdoby�. Zbieg wydarze� postawi� go wobec wyboru�� albo spieszy� czym pr�dzej na pomoc Willowi, albo pozwoli�, by mija� cenny czas, ale ocali� Horace�a, m�odego cz�owieka, kt�ry w porywie wielkoduszno�ci do��czy� do niego, chc�c odnale�� przyjaciela. Wiedzia�, �e Deparnieux nie oszcz�dzi Horace�a, gdyby on znik� bez �ladu. A przecie� nie marzy� o niczym innym, jak tylko o tym, by wyrwa� si� z ponurej twierdzy. Pilnowa� si� wi�c skrz�tnie, by ch�opak nie dos�ysza� w jego g�osie echa targaj�cych nim rozterek.

��Niestety, nast�pny ruch nale�y do naszego gospodarza�� powiedzia�.�� Rzecz w tym, �e �w szlachetny pan nie bardzo wie, co ma o mnie my�le�. Nie jest pewien, czy przypadkiem nie mog� mu si� na co� przyda�.

��A czy nie mo�na mu po prostu powiedzie�, �e ju� czuj� si� dobrze i przyjmuj� jego wyzwanie?

Jednak Halt zdecydowanie pokr�ci� g�ow�.

��To nie �aden przydro�ny pata�ach. Deparnieux jest zawodowym morderc� i wyrachowanym graczem. Prawdopodobnie w obecnej sytuacji, gdy jeste�my jego wi�niami, nawet nie zgodzi�by si� na ten pojedynek. Lepiej b�dzie, je�li sytuacja troch� si� uspokoi�� oznajmi�.�� Wola�bym, �eby przesta� uwa�a� nas za tak gro�nych lub u�ytecznych, jak z pocz�tku mu si� zdawa�o. Czuj� wyra�nie, �e Deparnieux usi�uje wyrobi� sobie o mnie zdanie. Ta historia z kuchark� by�a pr�b�, rodzajem sprawdzianu.

Pierwsze krople deszczu zab�bni�y o kamienn� posadzk� tarasu. Horace spojrza� w g�r� i nieco zaskoczony, zda� sobie spraw�, �e chmury, kt�re zaledwie kilka minut temu by�y jeszcze odleg�e, zawis�y teraz tu� nad jego g�ow�.

��Sprawdzianu?�� powt�rzy�. Halt skrzywi� si� niech�tnie.

��Chcia� si� przekona�, co zrobi� w takiej sytuacji. Albo raczej, co mog� zrobi�.

��Ty za� nie zrobi�e� nic�� stwierdzi� Horace i od razu po�a�owa� pochopnej wypowiedzi. Halt jednak nie obrazi� si�. Popatrzy� ch�opcu w oczy, ale nie rzek� ani s�owa. Horace spu�ci� wzrok i mrukn��:

��Wybacz, Halt.

Halt skin�� g�ow� na znak, �e przyjmuje jego przeprosiny.

��Widzisz, Horace, niewiele mog�em zrobi栗 wyja�ni�.�� A najgorsze, �e nadal nie mog�, dop�ki Deparnieux pozostaje czujny i ma si� na baczno�ci. Nie jest to czas, by podejmowa� dzia�ania, bowiem to on w tej chwili dysponuje wszystkimi atutami. Ma�o tego�� doda��� obawiam si�, �e wkr�tce czeka nas wi�cej takich sprawdzian�w.

Horace zaniepokoi� si�.

��Co masz na my�li? Lub raczej�� jak s�dzisz, co on zamierza?

��Tego nie mog� wiedzie栗 stwierdzi� Halt.�� Ale jestem przekonany, �e czeka nas jeszcze wi�cej przykrych niespodzianek ze strony naszego rycerskiego przyjaciela. B�dzie mnie prowokowa�, by zobaczy�, jak si� w�wczas zachowam�� skrzywi� si� zn�w.�� Rzecz w tym, �e je�li nie b�d� reagowa�, z czasem przestanie na mnie zwa�a�, przestanie si� wi�c mnie strzec.

��I tego w�a�nie chcesz?�� spyta� Horace, kt�ry wreszcie zacz�� rozumie�. Halt ponuro skin�� g�ow�.

��Owszem, w�a�nie tego�� stwierdzi�. Spojrza� na czarne chmury.�� A teraz chod� do �rodka, bo w przeciwnym razie ca�kiem przemokniesz.

Evanlyn obudzi�a si� p�nym rankiem, ale nie dysponowa�a �adnym sposobem, by m�c okre�li� por� dnia.

S�o�ca nie by�o wida�, zas�ania�y je g�ste, nabrzmia�e od �niegu chmury. �wiat�o by�o rozproszone, jakby pada�o ze wszystkich stron naraz. W ka�dym razie niew�tpliwie nasta� ju� dzie� i to musia�o jej wystarczy�.

Przeci�gn�a si�, napinaj�c odr�twia�e mi�nie i rozejrza�a si� wok�. Will siedzia� obok niej, wyprostowany i rozbudzony. Kto wie, mo�e tkwi� ju� tak od d�ugich godzin, a mo�e obudzi� si� zaledwie kilka minut przed ni�. Tego tak�e nie by�o jak si� dowiedzie�. Will siedzia� z szeroko otwartymi oczami, wpatrzony przed siebie i ko�ysa� si� powoli, do przodu i do ty�u, do przodu i do ty�u�

Przykro by�o patrze� na niego w tym stanie.

Gdy si� poruszy�a, kucyk wyczu� zmian� i wsta�. Odsun�a si�, by zrobi� zwierz�ciu miejsce, wzi�a te� Willa za r�k�, �eby go odci�gn��. Kucyk d�wign�� si� na nogi, tupn�� kilka razy, potem otrz�sn�� si� i parskn�� g�o�no, wydychaj�c w mro�ne powietrze wielki k��b pary.

W nocy �nieg przesta� pada�, lecz zd��y� ca�kowicie zasypa� przej�cie, jakie dziewczyna utorowa�a do kryj�wki pod drzewem. Czeka�a j� wi�c nie�atwa przeprawa z powrotem ku drodze, ale teraz przynajmniej by�a wypocz�ta. Przez chwil� zastanawia�a si�, czy nie lepiej si� najpierw posili栗 w sakwie znajdowa� si� niewielki zapas �ywno�ci�� szybko jednak odrzuci�a t� my�l, postanawiaj�c ruszy� natychmiast w dalsz� drog�, aby oddali� si� jak najbardziej od Hallasholm. Nie mog�a przecie� wiedzie�, �e poszukiwania zosta�y ju� przerwane na rozkaz Borsy.

Uzna�a, �e prze�yje jeszcze kilka godzin z uczuciem g�odu �ciskaj�cym jej �o��dek, natomiast nie wytrzyma ani chwili d�u�ej niezno�nej sucho�ci w ustach. Si�gn�a w miejsce, gdzie �nieg by� �wie�y i czysty, nabra�a pe�n� gar�� i w�o�y�a puch do ust, czekaj�c, a� si� roztopi. Uzyska�a w ten spos�b zadziwiaj�co ma�� ilo�� wody, musia�a wi�c powt�rzy� t� czynno�� jeszcze kilkakrotnie. Ju� chcia�a da� zna� Willowi, �eby uczyni� to samo, ale w ko�cu machn�a r�k�. Spieszno jej by�o ruszy� w drog�, a je�li ch�opakowi doskwiera�o pragnienie, chyba potrafi� sobie z tym poradzi�.

Zarzuci�a siod�o na grzbiet kucyka i zacisn�a popr�gi tak mocno, jak tylko si� da�o. Sprytny zwierzak nabra� co policzek, czekaj�c teraz, a� �lina rozmoczy je, uwalniaj�c sok.

Evanlyn po raz pierwszy dostrzeg�a b�ysk w jego pozbawionych wyrazu oczach, ale skoro tylko narkotyk potrafi� go wywo�a�, zda�a sobie spraw�, do jakiego stopnia ta substancja rz�dzi �yciem i umys�em Willa. �zy zamgli�y jej wzrok, gdy przygl�da�a si� temu ludzkiemu wrakowi, kt�ry kiedy� by� pe�nym �ycia i entuzjazmu ch�opakiem. Przekl�a Bors� i innych Skandian, kt�rzy byli za to odpowiedzialni, �ycz�c im, by sma�yli si� w najgor�tszym k�cie swojego skandyjskiego piek�a.

Tymczasem dr�enie stopniowo usta�o. Po chwili Will ukl�k� w �niegu na skraju drogi, pochyli� si� i zacz�� ko�ysa� do przodu i do ty�u, z na p� przymru�onymi oczami, zn�w cicho zawodz�c. Lament dobiega� z jakiego� przepojonego samotno�ci� i cierpieniem �wiata, w kt�rym Will teraz przebywa�.

Kucyk przygl�da� si� wszystkiemu bez wi�kszego zainteresowania; od czasu do czasu rozgrzebywa� kopytem �nieg, po czym skuba� rzadkie �d�b�a trawy. Wreszcie Evanlyn wzi�a Willa za r�k� i poci�gn�a go ku sobie, by wsta�. Nie sprzeciwia� si�.

��Chod�my ju�, Willu�� rzek�a zrezygnowanym g�osem.�� Mamy przed sob� jeszcze d�ug� drog�.

R�wnocze�nie zda�a sobie spraw�, �e jej s�owa dotycz� czego� wi�cej ni� tylko odleg�o�ci dziel�cej ich od my�liwskiej chaty w g�rach.

Nuc�c do siebie pozbawion� melodii piosenk�, Will ruszy� za ni�, gdy zn�w zacz�a pi�� si� pod g�r�.

Halt i Horace nie byli zaskoczeni, gdy wkr�tce po nier�wnym pojedynku, dowodz�cy stra�� sier�ant oznajmi� im, i� pan Deparnieux �yczy sobie ich towarzystwa podczas wieczerzy. By� to rozkaz, a nie zaproszenie, wi�c Halt nie uzna� za stosowne, by udawa�, jakoby by�o inaczej. Nie odpowiedzia� tedy ani s�owem �o�dakowi, odwr�ci� si� tylko, by wyjrze� przez okno. Ze swej strony sier�ant nie przej�� si� szczeg�lnie. Wykona� polecenie i przekaza� wiadomo��, a cudzoziemcy j� us�yszeli. Reszta go nie obchodzi�a. Odwr�ci� si� i zaj�� zn�w swe stanowisko u szczytu schod�w prowadz�cych do komnaty jadalnej.

Tego wieczoru wyk�pali si�, przebrali i zeszli do jadalni, nas�uchuj�c echa swych krok�w rozlegaj�cego si� po�r�d kamiennych �cian. Wi�ksz� cz�� popo�udnia sp�dzili na omawianiu planu dzia�ania na ten wiecz�r i Horace nie m�g� ju� si� doczeka�, by wprowadzi� go w �ycie. Gdy znale�li si� przed trzymetrowej wysoko�ci podw�jnymi drzwiami prowadz�cymi do jadalni, Halt po�o�y� d�o� na ramieniu Horace�a i zatrzyma� go. Wiedzia�, �e ch�opak si� niecierpliwi. Siedzieli tu zamkni�ci ju� od tygodni, wys�uchuj�c kpin i zawoalowanych obelg Deparnieux oraz przygl�daj�c si�, jak w bestialski spos�b traktuje on swoj� s�u�b�. Incydent z kuchark� by� tylko jednym z wielu, jakich byli �wiadkami. Halt zdawa� sobie spraw�, �e Horace w swej m�odzie�czej zapalczywo�ci wprost marzy, by Deparnieux wreszcie dosta� za swoje. Jednak zbytni po�piech m�g� zniweczy� plan, kt�ry uzgodnili wcze�niej. Jego powodzenie zale�a�o od cierpliwo�ci i wyczucia czasu.

Halt, przygl�daj�c si� pojedynkowi, zrozumia�, �e usilne d��enie Deparnieux do tego, by uchodzi� w oczach swoich ludzi za niezwyci�onego wojownika i zab�jc�, stanowi�o zarazem jego s�abo��. S�abo��, kt�r� mogli wykorzysta�. Deparnieux sam postawi� si� w sytuacji, w kt�rej zmuszony by� przyj�� ka�de wyzwanie, jakie mu rzucono�� o ile sta�o si� to wobec �wiadk�w. Nie m�g� sobie pozwoli� na wykr�ty, musia� walczy�. Gdyby wielmo�a okaza� l�k lub wzdraga� si� przed przyj�ciem wyzwania, oznacza�oby to pocz�tek jego ko�ca.

Teraz, gdy si� zatrzymali, Halt ujrza� pe�ne zapa�u i wyczekiwania spojrzenie Horace�a�� i popatrzy� mu g��boko w oczy wzrokiem, w kt�rym ch�opak dojrza� spok�j, cierpliwo��, rozwag�.

��Pami�taj�� rzek� zwiadowca�� nie czy� nic, dop�ki nie dam znaku.

Horace skin�� g�ow�. Jego policzki by�y lekko zarumienione od podniecenia.

��Rozumiem�� odpar�, z niejakim trudem powstrzymuj�c entuzjazm, kt�rym a� kipia�. Czu� ci�k� r�k� Halta na swoim ramieniu i jego spojrzenie.

Odetchn�� trzy razy g��boko, by si� uspokoi�, po czym zn�w skin�� g�ow�, tym razem panuj�c ju� nad sob� ca�kowicie.

��Rozumiem, Halt�� rzek� znowu. Podni�s� wzrok i wytrzyma� uporczywe spojrzenie zwiadowcy.�� Zbyt d�ugo czekali�my na ten moment, bym mia� teraz wszystko zepsu�. Nie obawiaj si�.

Halt przygl�da� mu si� jeszcze przez d�u�sz� chwil�. Potem, usatysfakcjonowany wyrazem spokojnej ju� determinacji, kt�r� ujrza� w oczach ch�opca, pu�ci� jego rami�. Pchn�� podw�jne drzwi z tak� si��, �e trzasn�y g�o�no o �cian� po obu stronach. Halt i Horace rami� w rami� wkroczyli do komnaty jadalnej, gdzie Deparnieux ju� na nich czeka�.

Posi�ek, kt�ry im podano, by� kolejnym dowodem na to, �e w pochwa�ach g�oszonych na cze�� gallijskiej kuchni by�o du�o przesady. Jak na gust Halta, serwowane dania zawdzi�cza�y sw�j w�tpliwy smak nadmiarowi �mietany oraz czosnku. Jad� niewiele, zauwa�y� jednak mimochodem, �e Horace z m�odzie�czym apetytem poch�ania� wszystko, do ostatniego k�sa.

Przez ca�� wieczerz� gospodarz nie szcz�dzi� im nieustannych sarkazm�w oraz wyrzeka� g�o�no na niezdarno�� i g�upot� s�u�by, nie omieszka� te� wyrazi� si� kilkakrotnie z najwy�sz� pogard� o bojowych umiej�tno�ciach swego niedawnego przeciwnika. Zgodnie ze zwyczajem, Halt popija� jedzenie winem, za� Horace czyst� wod�. Gdy uko�czyli ci�kostrawny, obfity lecz niesmaczny posi�ek, s�u��cy wnie�li dzbany z zio�owym naparem.

Napar �w, co przyzna� musia� nawet Halt, przyrz�dzany by� przez Gall�w nader umiej�tnie. By� jak ambrozja, przewy�sza� smakiem wszystkie napoje, jakie zdarza�o mu si� kosztowa� w Araluenie. S�czy� wi�c z uznaniem aromatyczny, gor�cy p�yn, spogl�daj�c znad brzegu kubka na pana Deparnieux, kt�ry z kolei obserwowa� i jego, i Horace�a ze swym zwyk�ym pogardliwym u�mieszkiem.

Gallijski rycerz powzi�� ju� zdanie, co do Halta. Stwierdzi�, �e ze strony tego cudzoziemca o szpakowatej brodzie nie ma si� czego obawia�. Bez w�tpienia by� on wybornym �ucznikiem, zapewne posiada� te� jakie� umiej�tno�ci w tropieniu �lad�w i skradaniu si�, a tak�e w dziedzinie stolarki. Jednak pierwotne obawy, i� mo�e dysponowa� jakimi� tajemnymi, czarodziejskimi mocami�� rozwia�y si� bez �ladu. Stwierdzi� z zadowoleniem, �e niepotrzebnie si� przejmowa� t� dw�jk� przyb��d�w.

Teraz, gdy umocni� si� w przekonaniu, i� wolno mu post�powa� bezkarnie, nie m�g� oprze� si� pokusie, by tym dotkliwiej l�y� Halta i kpi� sobie z niego. Fakt, i� przez d�u�szy czas brodaty go�� budzi� w rycerzu niepok�j, zdwoi� w Deparnieux ch��, by mu teraz porz�dnie dopiec. Wielmo�a uwielbia� bawi� si� lud�mi. By� zachwycony, gdy m�g� pastwi� si� nad bezradnymi i bezbronnymi, obserwowa� ich bezsilny gniew lub cierpienie, kt�re pot�gowa� kolejnymi z�o�liwo�ciami.

W miar�, jak narasta�o jego lekcewa�enie wobec Halta, tym bardziej ignorowa� te� Horace�a. Za ka�dym razem, gdy wieczerzali tak we trzech, radowa� si� z g�ry na chwil�, kiedy odprawi bezceremonialnie m�odego osi�ka, odsy�aj�c go do komnaty w wie�y z policzkami p�on�cymi od gniewu i wstydu.

Uzna�, �e nadszed� czas, by sprawi� sobie przyjemno��.

Odchyli� si� wraz z ci�kim krzes�em do ty�u, opr�niaj�c srebrny kubek trzymany w lewej d�oni. Drug� r�k� machn�� od niechcenia w stron� m�odzie�ca.

��Odejd�, ch�opcze�� rozkaza�, nawet nie patrz�c. Przeszed� go dreszcz z�o�liwego zadowolenia, gdy Horace rzuci� spojrzenie swemu towarzyszowi i po kr�tkiej chwili wsta�.

Jednak ku swemu niebotycznemu zdumieniu w odpowiedzi us�ysza� kr�tkie:�� Nie.

S�owo to jakby zawis�o w powietrzu mi�dzy nimi. Deparnieux z przejawu szczeniackiego buntu ucieszy� si� jeszcze bardziej, nie da� jednak nic po sobie pozna�. Przeciwnie, przybra� na twarzy wyraz gniewnego oburzenia. Odwr�ci� si� w stron� Horace�a. Dostrzeg� wyra�ne zdenerwowanie ch�opca i jego przyspieszony oddech.

��Nie?�� powt�rzy� Deparnieux, jakby nie wierz�c temu, co w�a�nie us�ysza�.�� Jestem panem na tym zamku i moje s�owo jest tu prawem. Moje �yczenie�� rozkazem dla wszystkich i ka�dego. A ty �miesz obra�a� mnie swym grubia�skim �nie�?

��Min�� czas, panie, gdym s�ucha� twych s��w jak rozkazu�� wyrecytowa� Horace, marszcz�c lekko brwi i staraj�c si� wypowiedzie� wiernie, co do s�owa, kwesti� u�o�on� dla� przez Halta.�� Straci�e� prawo do pos�uchu za spraw� swych nierycerskich post�pk�w.

Deparnieux nadal udawa� zagniewanego.

��Odmawiasz mi prawa rozkazu we w�asnym lennie?

Horace nie odpowiedzia� od razu, bo chcia� mie� pewno��, �e wypowie w�a�ciwe s�owa. Halt z naciskiem powtarza�, �e jest to sprawa najwy�szej wagi, a i bez tego Horace a� nazbyt dobrze rozumia�, i� jest to kwestia �ycia lub �mierci.

��Nadszed� czas, by prawo twe poda� w w�tpliwo�栗 odpowiedzia� po kr�tkiej chwili. Deparnieux pozwoli� sobie na drapie�ny u�miech rozja�niaj�cy mroczne rysy, powsta� z krzes�a, pochyli� si� nad sto�em i opar� obiema r�kami o nagie deski.

��A wi�c rzucasz mi wyzwanie?�� spyta�, nie potrafi�c ukry� zadowolenia. Horace jednak uni�s� d�o�:

��Nim zostanie ono rzucone, domagam si�, panie, by� je uszanowa�.

Wielmo�a skrzywi� si�, zdziwiony.

��Uszanowa�? O czym m�wisz, skaml�cy szczeniaku? Horace wykona� nieokre�lony gest, nie zwa�aj�c na obelg�.

����dam, panie, by� przestrzega� warunk�w wyzwania. I domagam si�, by� si� do tego zobowi�za� wobec swoich ludzi.

��Ach, ��dasz?�� Teraz nuta gniewu w jego g�osie nie by�a udawana. Domy�la� si� ju�, do czego zmierza m�odzieniec.

��Mam wra�enie�� wtr�ci� spokojnie Halt�� �e zdaniem mojego m�odego przyjaciela, swe rz�dy opierasz na strachu, panie Deparnieux.

Gall odwr�ci� si� gwa�townie.

��A c� wam obu do tego, �uczniku?�� spyta�, cho� zdawa�o mu si�, �e ju� wie, w czym rzecz.

Halt roz�o�y� r�ce, po czym odpar� niedba�ym tonem:

��Ludzie, panie, s� ci pos�uszni za spraw� twej s�awy wojownika. Wydaje mi si�, �e Horace �yczy�by sobie, aby wyzwanie pad�o i zosta�o przyj�te w ich obecno�ci.

Deparnieux zmarszczy� brwi. Wyzwanie w�a�ciwie ju� zosta�o rzucone, cho� jeszcze nie wedle wszelkich regu� rycerskiego kodeksu, wi�c wiedzia�, �e nie ma wyboru. Musia� je przyj��, bo gdyby w�adca taki jak on okaza� cho�by cie� l�ku przed szesnastolatkiem, sta�by si� po�miewiskiem dla poddanych, nawet gdyby pokona� m�okosa.

��My�lisz, �e boj� si� wyzwania tego ch�ystka?�� jego g�os ocieka� sarkazmem.

Halt pokr�ci� przecz�co g�ow�.

��Wyzwanie nie zosta�o rzucone� jeszcze. Chcemy jedynie mie� pewno��, �e nie zbraknie ci odwagi, by je przyj�� w nale�ytej formie i zgodnie z rycerskim obyczajem.

Deparnieux, s�ysz�c te wywa�one s�owa, parskn�� pogardliwie.

��Teraz ju� pojmuj�, kim tak naprawd� jeste�, �uczniku�� rzuci�.�� S�dzi�em, �e� jest mo�e czarownikiem. Teraz ju� widz�, �e z ciebie zwyk�y skryba, czepiaj�cy si� s��wek oraz prawnych kruczk�w.

Halt u�miechn�� si� blado i lekko pochyli� g�ow�. Nie odpowiedzia�, wi�c w komnacie zapanowa�o milczenie.

Deparnieux rzuci� okiem w stron�, gdzie stali dwaj stra�nicy strzeg�cy wielkich wr�t wiod�cych do komnaty. Rozgrywaj�ca si� scena wyra�nie wzbudzi�a ich zainteresowanie�� nas�uchiwali uwa�nie. Nie minie godzina, a wie�� rozejdzie si� po ca�ym zamku; wyjdzie na tch�rza, je�li odrzuci wyzwanie lub spr�buje jakim� innym sposobem pozby� si� ch�opca. Wiedzia� doskonale, �e podw�adni nie darz� go szczeg�ln� mi�o�ci� i je�li nie zachowa si�, jak przysta�o na rycerza, b�dzie to niema�� ujm� na jego reputacji. Ma�o tego, gdy rozejdzie si� wie��, �e przel�k� si� Rycerza D�bowego Li�cia, kt�ry wszak zyska� ju� niema�� s�aw� w okolicy, zaczn� go opuszcza�. Mo�e nie od razu, lecz stopniowo, pojedynczo, po dw�ch, przejd� na s�u�b� jego wrog�w�� kt�rzy rzecz jasna przyjm� ich z otwartymi r�kami. Wrog�w za� Deparnieux mia� niema�o; gdy za� ci dowiedz� si� o jego s�abo�ci�

Rzuci� ch�opakowi gniewne spojrzenie. Nie w�tpi�, �e w uczciwej walce go pokona. T� pewno�� zyska� ju� dawno temu, gdy ujrza� go pierwszy raz. Dra�ni�o go jednak, �e przybysze postawili go w sytuacji, z kt�rej nie mia� wyj�cia. Pan na Zamku Montsombre lubi� zap�dza� innych w kozi r�g, nie dawa� im wyboru i zmusza�, by ta�czyli, jak im zagra. C󿠗 pomy�la��� szczeniak zap�aci za t� bezczelno��. Tymczasem zmusi� si� do u�miechu i przybra� znudzony wyraz oblicza.

��Dobrze wi�c�� rzuci� lekcewa��co�� je�li tego si� domagacie, o�wiadczam, �e zastosuj� si� do warunk�w wyzwania.

��I rzeczesz to, panie, wobec ludzi tu obecnych?�� podj�� szybko Horace, na co Deparnieux skrzywi� si� z irytacj�, nie udaj�c ju� ani szacunku, ani sympatii wobec tych spieraj�cych si� o s��wka kauzyperd�w.

��Tak�� warkn��.�� Pewnie chcesz, �ebym powt�rzy�, wi�c powiadam: wobec moich podw�adnych zapewniam, �e przyjm� wyzwanie.

Horace ostentacyjnie odetchn�� z ulg�.

��W takim razie�� stwierdzi�, wysuwaj�c zza pasa jedn� ze swych r�kawic�� wyzwanie mo�e pa��. Pojedynek odb�dzie si� za tydzie�.

��Zgoda�� odpar� Deparnieux.

���na traw� poro�ni�tej przestrzeni przed Zamkiem Montsombre�

��Zgoda�� ta odpowied� pad�a w p� s�owa.�� �na oczach twych poddanych, panie, oraz innych mieszka�c�w zamku�

��Zgoda!

���i b�dzie to walka na �mier� i �ycie�� tu Horace zawaha� si� przez u�amek chwili, jednak Halt, na kt�rego spogl�da�, skin�� nieznacznie g�ow�, by doda� mu odwagi.

Tymczasem na ustach wielmo�y pojawi� si� zn�w jadowity, wilczy u�miech.

��Ale� zgoda�� teraz przytakn�� niemal z rozkosz�.�� Ko�cz ju�, ch�opcze, nim narobisz ze strachu w pieluch�.

Horace przekrzywi� g�ow� na bok i po raz pierwszy podczas tej wieczerzy poczu� si� naprawd� pewnie.

��C� za wszawa gnida z ciebie, Deparnieux�� rzek�, z rozkosz� cedz�c s�owa, a czarny rycerz przechyli� si� bli�ej ku niemu nad sto�em, wysuwaj�c brod� i nastawiaj�c policzek na rytualne uderzenie r�kawicy, kt�re mia�o sprawi�, i� rzecz ca�a stanie si� nieodwo�aln�.

��Strach ci� oblecia�, smarkaczu?�� zaszydzi� i w tej samej chwili skrzywi� si�, gdy r�kawica plasn�a go w twarz.

Nie skrzywi� si� z b�lu lecz z zaskoczenia. Stoj�cy przed nim po drugiej stronie sto�u ch�opak ani drgn��, natomiast ten brodacz o pos�pnym obliczu, ten �ucznik, zerwa� si� na nogi z szybko�ci�, kt�ra nie pozostawi�a Deparnieux czasu na jakikolwiek unik, i trzasn�� go w twarz r�kawic�, kt�r� trzyma� pod sto�em.

��W takim razie ja tak�e wyzywam ci�, Deparnieux�� o�wiadczy� zwiadowca.

A czarny rycerz przez kr�tk� chwil� poczu� chwytaj�cy go za serce l�k, bowiem w tak pozbawionych zwykle wyrazu oczach tego cz�owieka ujrza� niepokoj�cy b�ysk satysfakcji.

Plama s�onecznego �wiat�a wpadaj�cego przez okienko do chaty spocz�a na twarzy Evanlyn, kt�ra zdrzemn�a si� na krzese�ku; dziewczyna poczu�a ciep�o i u�miechn�a si� przez sen. Na zewn�trz wci�� zalega�a gruba warstwa �niegu, lecz teraz na niebie nie by�o ani jednej chmurki.

W p�nie rozkoszowa�a si� grzej�cym jej twarz �wiat�em. Przez zamkni�te powieki ogl�da�a koj�c� jasn� czerwie�.

A potem, nagle, co� przes�oni�o �wiat�o. Otwar�a oczy.

Przed ni� sta� Will, w postawie, do kt�rej zd��y�a ostatnimi czasy przywykn��. Ze z�o�onymi d�o�mi, spogl�da� na ni� ciemnobr�zowymi oczami, w kt�rych kiedy� by�o tyle �ycia, a teraz tylko pokorna, rozpaczliwa pro�ba. Czeka� cierpliwie, a� si� ca�kiem obudzi. U�miechn�a si� do niego smutno.�� Dobrze�� powiedzia�a.

Co� na kszta�t u�miechu pojawi�o si� na jego ustach i mo�e nawet w ciemnych oczach. Zn�w poczu�a przyp�yw nadziei, kt�ra narasta�a w niej przez ostatnie dni. Stopniowo, lecz w widoczny spos�b, Will si� zmienia�. Z pocz�tku, gdy odwleka�a chwil�, w kt�rej podawa�a mu narkotyk, zdarza�y mu si� takie same napady drgawek, jak w�wczas, w drodze, a ko�czy�y si� dopiero wtedy, gdy otrzymywa� nast�pn� porcj� suchych li�ci z�owieszczego ziela.

W miar� jak dawki zmniejsza�y si� i otrzymywa� je coraz rzadziej, zacz�a mie� nadziej�, �e z czasem jednak przyjdzie do siebie. Ataki konwulsji odesz�y w zapomnienie. Chyba nie chodzi�o ju� teraz o potrzeb� organizmu, dla kt�rego kolejna porcja cieplaka okazywa�a si� niezb�dna, by �y�. Liczy� si� bardziej nawyk umys�u, uzale�nionego od truj�cej substancji, tylko �e obecnie przejawia�o si� to w pokornym, niemal dziecinnym b�aganiu.

Will znajdowa� si� teraz w takim stanie, �e dopiero po trzech dniach bez cieplaka przychodzi� i po prostu stawa� przed ni�, prosz�c�� a poniewa� reszt� czasu sp�dza� w odr�twieniu, nieobecny, nie mog�a mie� w�tpliwo�ci, czego pro�ba dotyczy. W odpowiedzi dostarcza�a mu kolejnej dawki suchych li�ci z p��ciennego woreczka. Nie chcia�a nawet my�le�, co si� stanie, gdy sko�czy si� zapas narkotyku. Trwa� swoisty wy�cig, w kt�rym sz�o o to, czy zapas ziela sko�czy si� wcze�niej, ni� minie jego z�owrogi wp�yw na Willa. Nie wiedzia�a, co by si� sta�o, gdyby do tego dosz�o. Niew�tpliwie czeka�yby ich trudne chwile. Prawdopodobnie powr�ci�yby te upiorne ataki drgawek.

By� mo�e�� zastanawia�a siꠗ trzeba b�dzie przej�� tak�e i przez to. P�ki jednak w impregnowanym woreczku znajdowa�o si� jeszcze nieco ziela, nie potrafi�a patrze� na to rozpaczliwe cierpienie, bezsilny, dojmuj�cy g��d. Je�li nie uda si� inaczej, czas na odmow� przyjdzie dopiero wtedy, gdy zapas trucizny si� sko�czy.

��Zaczekaj tu�� poleci�a, wstaj�c. Ruszy�a ku drzwiom, obejrza�a si� za siebie. Zn�w wyda�o jej si�, �e widzi w jego oczach co� na kszta�t zadowolenia. To co� zab�ys�o i prawie natychmiast zgas�o, ale aby nieco si� pocieszy�, Evanlyn postanowi�a uwierzy�, �e naprawd� dostrzeg�a w oczach Willa jaki� wyraz �ycia, �e nie by�o to tylko z�udzenie.

Zapas ziela przechowywa�a w stajni za obluzowan� desk� jednej ze �cian. Z pocz�tku zamierza�a ukry� sakiewk� pod stosem bierwion, potem zda�a sobie spraw�, �e Will, wybieraj�c si� po kolejne drwa do kominka, mo�e na ni� natrafi�. Wola�a nawet nie my�le� o tym, co si� stanie, gdy ch�opak znajdzie ca�y zapas trucizny.

Prawd� m�wi�c, nie mia�a poj�cia, co mo�e si� zdarzy�, je�li za�yje jej nazbyt wiele.

Zastanawia�a si�, czy w swym ot�pieniu nie poj�� jednak faktu, i� zawsze przed tym, jak otrzymywa� swoj� porcj�, wychodzi�a z chatki i wraca�a z li��mi; czy by� w stanie dopatrzy� si� zwi�zku mi�dzy przyczyn� a skutkiem i czy w jaki� mroczny spos�b nie doszed� do wniosku, �e zio�o kryje si� gdzie� na zewn�trz. Nie wiedzia�a tego, lecz na wszelki wypadek strzeg�a si� pilnie, sprawdzaj�c, czy nie idzie aby za ni�, gdy udawa�a si� do skrytki po �w woreczek z zawarto�ci� tak cenn� i z�owrog� zarazem.

Obejrza�a si�, ale nic nie wskazywa�o, by Will okazywa� jakiekolwiek zainteresowanie, dok�d udaje si� Evanlyn. Wygl�da�o na to, �e nauczony do�wiadczeniem, zadowala� si� pewno�ci�, i� wkr�tce powr�ci�� ona, Evanlyn�� z kolejn� dostaw� upragnionych zi�. Chyba ma�o go obchodzi�o�� albo i wcale�� sk�d je bra�a. Przypuszczalnie by�o mu to najzupe�niej oboj�tne dop�ty, dop�ki dostawa�, czego chcia�.

Kucyk powita� j� przyjaznym parskni�ciem. Poklepa�a go po szyi.

Odsypa�a minimaln� ilo�� suchych li�ci na d�o�, po czym zawin�a starannie reszt� i umie�ci�a j� z powrotem w kryj�wce. Zn�w odwr�ci�a si� szybko za siebie, �eby sprawdzi�, czy przypadkiem nikt jej nie obserwuje. Ale nie, je�li nie liczy� uwa�nego wzroku kucyka, kt�ry spogl�da� na ni� wielkimi, wodnistymi oczyma.

��Tylko ani s�owa�� rzek�a do konika przyciszonym g�osem. Co dziwne, w�a�nie w tej chwili zwierzak kiwn�� �bem, zupe�nie jakby w odpowiedzi na jej s�owa. Evanlyn zamar�a na kr�tk� chwil�, bo odnios�a wra�enie, jakby konik us�ysza� j� i zrozumia�, co ma na my�li.

Wetkn�a woreczek w zag��bienie �ciany i zas�oni�a je desk�. Pochyli�a si�, by zgarn�� nieco ziemi, kt�r� wtar�a w �cian�, aby zamaskowa� kryj�wk�.

Na jej widok Will u�miechn�� si� i przez moment zdawa�o si�, �e j� rozpozna�. Rozpozna� j� i pewnie przypomni sobie zaraz, jak wiele prze�yli razem�� tak przecie� niedawno, zaledwie kilka miesi�cy wcze�niej, cho� teraz tamte zdarzenia wydawa�y jej si� zamierzch�� przesz�o�ci�. W nast�pnej chwili u�wiadomi�a sobie, �e wzrok ch�opca wbity jest w jej zamkni�t� d�o�. U�miecha� si� do tego przekl�tego zielska, nie do niej.

Ale jednak si� u�miecha�, a to ju� by�o co��� pomy�la�a.

Wyci�gn�a przed siebie zaci�ni�t� pi��, a on podszed� ku niej i nadstawi� obie r�ce. Przesypa�a do nich rozdrobnione szarozielone li�cie, przygl�daj�c si� jego twarzy, gdy z zafascynowaniem wpatrywa� si� w drobink� narkotyku. Nie�wiadomie przesun�� j�zykiem po ustach w oczekiwaniu. Gdy dosta� ju� ca�� porcjꠗ oraz kiedy pozwoli�a mu starannie oczy�ci� swoj� d�o� z najdrobniejszych nawet resztek zio�a�� spojrza� na ni� i zn�w si� u�miechn��.

Tym razem z pewno�ci� do niej, co do tego nie mia�a w�tpliwo�ci.

��Dobre!�� oznajmi�, po czym jego wzrok pow�drowa� w d�, kieruj�c si� na male�k� kupk� suszonego ziela pi�trz�c� si� na jego d�oni. Odwr�ci� si� od niej, pochyli� i jednocze�nie podni�s� d�o� do ust.

Nadzieja w sercu Evanlyn o�y�a ze zwi�kszon� moc�. Will odezwa� si� do niej po raz pierwszy, odk�d opu�cili Hallasholm.

Nie by�o tego wiele. Zaledwie jedno s�owo. Jednak to ju� naprawd� by�o co�! W ka�dym razie dobry pocz�tek. U�miechn�a si�, raczej do swoich my�li ni� do niego, bo ch�opak ju� skry� si� w k�cie chaty, instynktownie i niczym zaszczute zwierz� kryj�c si�, gdy za�ywa� narkotyk�� jakby si� obawia�, �e kto� mu go zechce odebra�.

��Witaj po�r�d �ywych, Willu�� rzek�a cicho. Jednak odpowiedzia�o jej tylko milczenie. Ziele cieplaka zn�w wzi�o Willa w swe posiadanie.

Horace uni�s� si� w strzemionach, gdy Kicker rozp�dzi� si� do pe�nego galopu. Ch�opak dzier�y� oni jesionow� tyk� opart� poziomo o ��k siod�a, prostopadle do kierunku jazdy. Przed nim, po�rodku pola rozci�gaj�cego si� przed bram� zamku, sta�a nieruchoma posta�: Halt napi�� �uk, a� pierzasty be�t strza�y dotkn�� lekko k�cika jego ust.

Horace ponagli� konia do jeszcze szybszego biegu; rzuci� okiem w praw� stron�, aby upewni� si�, �e umocowany na ko�cu dr�gu he�m nadal znajduje si� we w�a�ciwej pozycji naprzeciwko Halta, a potem spojrza� zn�w w stron� zwiadowcy, kt�rego posta� po�r�d traw wydawa�a si� dziwnie nik�a i drobna.

Ujrza� pierwsz� strza��, kt�ra jakby wytrysn�a z �uku, niewiarygodnie szybko przecinaj�c powietrze, po czym ruchem niemal zbyt pr�dkim, by mog�o zarejestrowa� go ludzkie oko, Halt wystrzeli� kolejny pocisk.

Trafi�y prawie w tej samej chwili, Horace poczu� nast�puj�ce jedno po drugim uderzenia, kt�rych impet przeni�s� si� po drewnianym dr�gu�� i dwie strza�y wbi�y si� w szyszak. Dzieli�o je mo�e p� sekundy.

�ci�gn�� wodze Kickera, by zwolni� do truchtu, nim zatrzyma� si� przed zwiadowc�, kt�ry sta� z �ukiem opartym o ziemi� i czeka� cierpliwie, by przyjrze� si� z bliska, jaki rezultat uda�o mu si� osi�gn��. Horace zni�y� umocowany na kiju he�m, by znalaz� si� na wysoko�ci g�owy Halta. Nie do wiary, ale obie strza�y przesz�y przez szczelin� przy�bicy i wbi�y si� w s�om�, kt�r� Halt upcha� ciasno wn�trze he�mu�� aby nie uszkodzi� ostrych grot�w strza�.

Gdy Halt wzi�� he�m w r�ce, Horace przerzuci� nog� przez ��k siod�a i zsun�� si� na ziemi�. Szpakowaty zwiadowca skin�� g�ow�, rzuciwszy okiem na stary szyszak i stwierdzi�:

��Nie�le. Ca�kiem nie�le.

Horace wypu�ci� wodze z r�ki, pozwalaj�c Kickerowi pa�� si� swobodnie w�r�d wysokiej, g�stej trawy porastaj�cej pole turniejowe. Post�powanie Halta zastanawia�o go i budzi�o w nim niema�y niepok�j.

Gdy wyzwanie zosta�o rzucone i przyj�te, Deparnieux zgodzi� si� odda� im bro�. Halt twierdzi�, �e nie wystrzeli� ju� od tygodni ani jednej strza�y i musi po�wiczy� przed walk�. Deparnieux, kt�ry �wiczy� rycerskie umiej�tno�ci codziennie, nie dopatrzy� si� w tym ��daniu niczego niezwyk�ego. Odzyskali wi�c bro�, cho� podczas �wicze� obaj Aralue�czycy przebywali pod sta�ym nadzorem kilku uzbrojonych w kusze stra�nik�w.

Przez ostatnie trzy dni �wiczenia Halta wygl�da�y zawsze tak samo: Horace galopowa� przez pole z he�mem zatkni�tym na dr�gu, a Halt wypuszcza� z �uku strza�y, mierz�c w otwory na oczy. Za ka�dym razem co najmniej jedna strza�a trafia�a w cel. Najcz�ciej jednak oba groty uderza�y dok�adnie w sam �rodek w�skich szczelin.

Owszem, ale Horace tego w�a�nie po Halcie oczekiwa�, bowiem bieg�o�� zwiadowcy w strzelaniu z �uku by�a wprost legendarna. Rzecz w tym, �e Halt nie potrzebowa� dodatkowych �wicze�, zw�aszcza �e zdradza� w ten spos�b swoj� taktyk� przeciwnikowi.

��Patrzy?�� spyta� p�g�osem Halt, jakby czyta� w my�lach Horace�a. Zwiadowca sta� plecami do zamku, wi�c nie m�g� widzie�, ale Horace, poruszaj�c tylko oczami i nie odwracaj�c g�owy, dostrzeg� czarn� sylwetk� na jednym z licznych taras�w zamku; Deparnieux przygl�da� si� im, oparty o balustradꠗ co czyni� za ka�dym razem, gdy wychodzili, by �wiczy�.

��Tak�� rzek� Horace.�� Patrzy na nas. Czy s�usznie post�pujemy, �wicz�c na jego oczach? Przecie� w ten spos�b zdradzasz si� ze swymi umiej�tno�ciami.

Na ustach zwiadowcy pojawi� si� jakby ulotny cie� u�miechu.

��By� mo�e nies�usznie�� przyzna�.�� Jednak gdziekolwiek by�my �wiczyli, z pewno�ci� wylaz�by ze sk�ry, �eby m�c si� temu przygl�da�, nieprawda�?

��Owszem�� zgodzi� si� niech�tnie Horace�� ale tobie chyba niepotrzebne s� �wiczenia�

Halt potrz�sn�� z ubolewaniem g�ow�.

��S�owa godne m�okosa, m�j drogi Horace. �wiczenia jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodzi�y�� i pami�taj o tym, gdy powr�cimy do Zamku Redmont�� pouczy� go.

Przygn�biony Horace przygl�da� si�, jak Halt wyci�ga jedn�, a potem drug� strza�� z otwor�w he�mu, sprawdza ich groty, a nast�pnie umieszcza w ko�czanie.

��Jeszcze jedna rzecz��� zacz��, a Halt przerwa� ch�opakowi:

��Wiem, wiem�� stwierdzi�.�� Zn�w nie daj� ci spokoju te jak�e szlachetne i cenne rycerskie obyczaje, czy nie tak?

Horace musia� przytakn��. �w sp�r powraca� ju� nieraz i trwa� w�a�ciwie od dnia, w kt�rym Halt cisn�� Deparnieux w twarz r�kawic�, wyzywaj�c go na pojedynek.

W pierwszej chwili wielmo�a by� w�ciek�y, zaraz potem oburzy� si�, i� kto� nikczemnego rodu �mie sobie wyobra�a�, �e on, Deparnieux, zechce stan�� z nim do walki.

��Jestem pasowanym rycerzem, szlachetnie urodzonym! Nie b�dzie mnie wyzywa� pierwszy lepszy dzikus z lasu!

Na te s�owa twarz zwiadowcy przybra�a gro�ny wyraz. Jego g�os, �ciszony i niski, zabrzmia� niczym gniewny pomruk. M�wi� na tyle cicho, �e i Deparnieux, i Horace odruchowo pochylili si� w jego stron�, by lepiej s�ysze�.

��Trzymaj j�zyk za z�bami, synu ciury! Masz do czynienia z cz�onkiem hibernijskiej rodziny panuj�cej, z sz�st� osob� w pa�stwie po kr�lu! Wywodz� si� z rodu uszlachconego w czasach, gdy twoi przodkowie wybierali psom �arcie z misek!

S�owa te wypowiada� z wyra�nym hibernia�skim akcentem. Horace zdumia� si�, bo nawet mu przez my�l nie przysz�o, �e Halt jest potomkiem kr�lewskiego rodu. Deparnieux tak�e nie posiada� si� ze zdumienia. Rzecz jasna, �aden rycerz nie mia� obowi�zku honorowa� wyzwania rzuconego przez kogo� urodzonego ni�ej od niego. Jednak skoro szpakowaty �ucznik twierdzi�, i� wywodzi si� z rodu panuj�cego w Hibernii, sprawy przedstawia�y si� ca�kiem inaczej. Wyzwanie nale�a�o potraktowa� jak najpowa�niej i z nale�ytym szacunkiem. Deparnieux nie m�g� go zignorowa�, zw�aszcza �e rzucone zosta�o w obecno�ci jego podw�adnych. Odrzucenie takiego wyzwania okry�oby go wr�cz ha�b�.

Przyj�� je wi�c; walka mia�a si� odby� za tydzie�, licz�c od tamtego dnia.

Nieco p�niej, gdy znale�li si� w swych komnatach, Horace wyrazi� zdumienie i zaskoczenie faktem, �e Halt wywodzi si� od tak znamienitych przodk�w.

��Nie wiedzia�em, �e jeste� potomkiem kr�lewskiego rodu�� stwierdzi�.

Halt parskn�� pogardliwie.

��Bo nie jestem�� odpar�.�� Ale nasz przyjaciel o tym nie wie i nie mo�e udowodni�, �e tak nie jest. Tym samym musi przyj�� moje wyzwanie.

To w�a�nie uchybienie wobec nader surowych zasad kodeksu rycerskiego sta�o si� ko�ci� niezgody. Przez osiemna�cie miesi�cy sp�dzonych w Szkole Rycerskiej, dzie� w dzie� wbijano Horace�owi do g�owy, i� honorowe zasady obowi�zuj� zawsze i bez wyj�tk�w. Owe prawa czy raczej konwencje nak�ada�y na rycerzy rozliczne obowi�zki i cho� dawa�y im zarazem ogromne przywileje, trzeba by�o na nie zas�u�y�. Rycerz musia� �y� i post�powa� zgodnie ze �ci�le okre�lon� regu��, a je�li by�o trzeba, umrze� za ni�.

Do najwa�niejszych zasad nale�a�y regu�y okre�laj�ce prawa honorowe zwi�zane z pojedynkiem. Ot� prawo do uczestnictwa w takowym przys�ugiwa�o tylko pasowanemu rycerzowi. Tak wi�c Horace, cho� na rycerza si� szkoli�, takiego prawa w�a�ciwie jeszcze nie posiada� i zgodnie z rycerskim obyczajem, je�li stosowa� by go co do joty, nie m�g� rzuci� wyzwania Deparnieux. Haltowi za� z ca�� pewno�ci� nie wolno by�o tego uczyni�. Lekcewa��cy stosunek zwiadowcy wobec regu�, kt�re Horace traktowa� jak �wi�to��, oburza� ch�opca, a w ka�dym razie budzi� jego moralny sprzeciw.

��Pos�uchaj�� rzek� Halt, przyjaznym gestem obejmuj�c go za ramiꠗ rycerskie obyczaje to rzecz pi�kna, nie przecz�. Jednak sens maj� tylko wtedy, gdy s� przestrzegane przez obie strony.

��Ale��� zacz�� Horace, lecz Halt mu przerwa�:

��Deparnieux pos�ugiwa� si� tymi zasadami, by rabowa� i zabija�, B�g raczy wiedzie�, od ilu ju� lat. Uznaje te prawa, kt�re mu odpowiadaj�, pozosta�e bezkarnie lekcewa�y. Sam mog�e� si� o tym przekona�.

Horace skrzywi� si�.

��Wiem, Halt. Tylko �e uczono mnie�

Halt zn�w mu przerwa�, cho� nie podni�s� g�osu.

��Uczyli ci� tego ludzie naprawd� szlachetni, ludzie stosuj�cy rycerskie zasady na co dzie�, �yj�cy zgodnie z kodeksem rycerza. Zapewniam ci�, �e nie znam szlachetniejszych ludzi ni� sir Rodney albo baron Arald. Obaj s� uciele�nieniem rycersko�ci, wszystkiego, co w niej pi�kne i s�uszne.

Umilk�, patrz�c w oczy zmieszanego ch�opaka. Co do tego Horace nie m�g� nie przyzna� zwiadowcy racji; zar�wno sir Rodney jak i baron wydawali mu si� niedo�cig�ymi wzorami. Zorientowawszy si�, �e jego s�owa trafi�y Horace�owi do przekonania, Halt m�wi� dalej:

��Rzecz w tym, �e tch�rzliwemu z�odziejowi i mordercy�� takiemu jak Deparnieux�� nie mog� przys�ugiwa� te same prawa. Ok�ama�em go bez �adnych skrupu��w, bowiem dzi�ki temu mog� z nim walczy栗 i pokona� go, przy odrobinie szcz�cia.

O ile zwiadowca w ten spos�b nieco uspokoi� moralne w�tpliwo�ci Horace�a, to w �aden spos�b nie wyja�ni� drugiej kwestii niedaj�cej ch�opcu spokoju. Horace wci�� nie m�g� poj��, czemu tak zazwyczaj roztropny Halt ujawnia swemu przeciwnikowi taktyk�, jak� zamierza pos�u�y� si� podczas walki�� od kt�rej dzieli� go ju� tylko jeden dzie�.

��Jak mo�esz s�dzi�, �e go pokonasz, skoro on dok�adnie wie, jakie s� twoje zamiary?�� spyta�, kr�c�c g�ow�.

Halt wzruszy� na to ramionami i odpowiedzia� z kamienn� twarz�:

��Mo�e szcz�cie mi dopisze.

Evanlyn trzyma�a niezdarnie w r�ce my�liwski �uk. Omal nie upu�ci�a na �nieg strza�y, kt�r� pr�bowa�a za�o�y� na ci�ciw�, nie trac�c jednocze�nie z oczu ma�ego zwierz�tka, niespiesznie przemierzaj�cego rozci�gaj�c� si� przed ni� le�n� polan�.

Sykn�a ze z�o�ci, a kr�lik natychmiast przysiad� na tylnych �apach, nastawiaj�c uszu, zaalarmowany nieznanym sobie d�wi�kiem. W�szy� nerwowo ruchliwym nosem, pr�buj�c wyczu�, czy w powietrzu nie ma jakiego� zwiastuj�cego niebezpiecze�stwo zapachu.

Evanlyn zamar�a w bezruchu, czekaj�c, a� stworzenie si� uspokoi. Po chwili kr�lik uzna�, �e nic mu nie zagra�a i zn�w zacz�� grzeba� przednimi �apkami w �niegu, by dosta� si� do przysypanej nim trawy. Przygl�da�a si� przez chwil�, wstrzymuj�c oddech, jak kr�lik zabra� si� do posi�ku, a potem, tym razem uwa�niej, na�o�y�a strza�� na ci�ciw�, tu� pod jej zgrubieniem wykonanym przez tw�rc� �uku.

W tym miejscu rzemie�lnik owin�� wielokrotnie wok� ci�ciwy cienk� ni�, dzi�ki czemu strza�a utrzymywa�a si� w miejscu i nie trzeba by�o przytrzymywa� jej palcami. Pocisk osadzony by� przez to solidnie, a zarazem lekko, tak �e w momencie zwolnienia ci�ciwy strza�a bez przeszk�d szybowa�a ku zadanemu celowi.

Unios�a �uk i zacz�a go napina� praw� r�k�. Wiedzia�a, �e nie robi tego prawid�owo. Ogl�da�a w swoim �yciu wystarczaj�co wielu �ucznik�w, by mie� pewno��, i� strzela� z �uku powinno si� zupe�nie inaczej. Zorientowa�a si� jednak, �e przygl�danie si� wy�wiczonemu �ucznikowi, a na�ladowanie jego ruch�w to zupe�nie co innego. Pami�ta�a, jak Will nak�ada� strza�� i naci�ga� ci�ciw� jednym p�ynnym i wy�wiczonym ruchem, na poz�r bez �adnego wysi�ku. Widzia�a w my�lach ten ruch, ale absolutnie nie by�a w stanie go odtworzy�. Trzyma�a wi�c �uk w pozycji pionowej lew� r�k�, za� palcem wskazuj�cym i kciukiem obejmowa�a be�t strza�y, usi�uj�c napi�� ci�ciw� si�� tylko ramienia oraz palc�w.

W ten spos�b zdo�a�a naci�gn�� �uk ledwie do po�owy drzewca strza�y. Zacisn�a usta, rozgniewana. Trudno, musi wystarczy�. Zmru�y�a oko i spojrza�a wzd�u� strza�y, pr�buj�c wycelowa� w niewielkie stworzonko, kt�re po�ywia�o si� ochoczo, niebaczne �miertelnego niebezpiecze�stwa czaj�cego si� po�r�d drzew otaczaj�cych polan�. Raczej z nadziej� ni� z przekonaniem pu�ci�a ci�ciw�.

Wydarzy�y si� trzy rzeczy.

�uk furkn�� i szarpn�� si� w jej d�oni. Strza�a polecia�a do przodu, lecz min�a cel o dobre trzy metry, zreszt� nie mia�a do�� energii, by uczyni� kr�likowi powa�niejsz� krzywd�. Ci�ciwa uderzy�a Evanlyn bardzo bole�nie w wewn�trzn� cz�� lewego przedramienia. Dziewczyna krzykn�a i upu�ci�a �uk. Strza�a tymczasem odbi�a si� od pnia drzewa po drugiej stronie polanki i znik�a w �niegu.

Kr�lik zn�w stan�� s�upka i popatrzy� na ni�; na jego pyszczku malowa�o si� zdumienie; a� przekr�ci� �epek, by przyjrze� jej si� dok�adniej. W nast�pnej chwili opad� na cztery �apy i pokica� niespiesznie, znikaj�c z polany.

��No tak�� powiedzia�a do siebie�� to tyle, je�li chodzi o gro��ce mu �miertelne niebezpiecze�stwo.

Podnios�a �uk, rozcieraj�c bol�ce miejsce, tam gdzie uderzy�a j� ci�ciwa, po czym uda�a si� na poszukiwanie strza�y. Po dziesi�ciominutowych poszukiwaniach uzna�a, �e musi j� spisa� na straty. W ponurym nastroju ruszy�a z powrotem do chaty.

��Chyba musz� wi�cej �wiczy栗 mrukn�a.

By�a to druga podj�ta przez ni� pr�ba �owiecka. Pierwsza okaza�a si� r�wnie bezowocna i tak samo frustruj�ca. Nie wiadomo, kt�ry ju� raz westchn�a ci�ko. Pomy�la�a, �e gdyby Will powr�ci� do zdrowia, bez trudu pos�u�y�by si� tym �ukiem, zapewniaj�c sta�e dostawy �wie�ego mi�sa na ich st�.

Pokaza�a mu oczywi�cie �uk w nadziei, �e widok broni pobudzi jego pami��. Jednak ch�opak gapi� si� tylko bez zainteresowania, bezmy�lnie i z oboj�tnym wyrazem twarzy, do kt�rego zd��y�a ju� przywykn��.

Noc� spad� �nieg, wi�c musia�a brn�� w nim po kolana. By� to pierwszy �nieg od ponad tygodnia, co da�o jej co nieco do my�lenia. Zapewne zima mia�a ju� si� ku ko�cowi, a gdy nadejdzie wiosna, Skandianie z Hallasholm zn�w pojawi� si� w tych g�rach. By� mo�e b�d� chcieli zatrzyma� si� w chacie, gdzie z Willem sp�dza�a zim�. Nim wi�c to nast�pi, musi przyj�� do si�, by by� w stanie przeby� d�ug� drog� wiod�c� na po�udnie. Tymczasem nie mia�a poj�cia, jak d�ugo jeszcze potrwa, nim Will w pe�ni powr�ci do zdrowia. Wydawa�o jej si�, �e czyni nieznaczne post�py, cho� nie by�a tego pewna. Nie wiedzia�a te�, ile jeszcze maj� przed sob� dni, zanim wraz z nadej�ciem wiosny zaczn� topnie� �niegi.

By� to swoisty wy�cig z czasem�� tyle �e Evanlyn nie mia�a poj�cia, kiedy si� zako�czy, a przy tym nie mia�a najmniejszego wp�ywu na oba decyduj�ce czynniki�� wyzdrowienie Willa oraz nadej�cie wiosny.

Ujrza�a chat� i ucieszy�a si�, widz�c w�ziutk� smu�k� dymu unosz�c� si� z komina. Przed wyj�ciem do�o�y�a do ognia, maj�c nadziej�, i� drew starczy, by nie wygas� pod jej nieobecno��. Nie raz ju� si� przekona�a, jak przykro jest, gdy cz�owiek zzi�bni�ty i przemoczony wraca do domu, w kt�rym ogie� zgas�.

Nie mog�a pod tym wzgl�dem liczy� na Willa, wykonanie nawet tak prostego zadania przerasta�o jego mo�liwo�ci. Nie wynika�o to ze z�ej woli, a po prostu z ca�kowitego braku zainteresowania czymkolwiek poza podstawowymi czynno�ciami. Jad�, spa� i co jaki� czas stawa� przed ni�, sk�adaj�c r�ce w niemym b�aganiu o kolejn� porcj� ziela. Pocieszaj�ce by�o przynajmniej to, �e od ostatniej takiej pro�by min�o ju� sporo czasu.

Poza tym sp�dza� ca�e dnie, siedz�c to tu, to tam i wpatruj�c si� w pod�og�, we w�asn� d�o� albo kawa�ek drewna, czy w cokolwiek, na czym akurat zatrzyma� si� jego wzrok.

Stare sk�rzane pasy pe�ni�ce rol� zawias�w zaskrzypia�y, gdy pchn�a drzwi. Odg�os sprawi�, �e Will drgn�� i odwr�ci� si� w jej stron�. Siedzia� ze skrzy�owanymi nogami na pod�odze, po�rodku pokoju, w�a�ciwie w tym samym miejscu, w kt�rym znajdowa� si�, gdy wychodzi�a par� godzin wcze�niej.

��Witaj. Wr�ci�am�� oznajmi�a, zmuszaj�c si� do u�miechu. Powtarza�a t� pr�b� za ka�dym razem, w nadziei, �e kt�rego� dnia jej odpowie.

Nie by� to jednak ten dzie�. Ch�opak nie zareagowa�, nie zdradza� �adnego zainteresowania jej osob�. Westchn�a cicho i odstawi�a �uk pod �cian� przy drzwiach. Przysz�o jej do g�owy, �e mo�e powinna zdj�� z niego ci�ciw�, ale by�a zbyt przygn�biona, by od razu si� tym zaj��.

Przesz�a do cz�ci spi�arnianej, by wzi�� stamt�d kawa�ek suszonej wo�owiny z ich uszczuplaj�cego si� wci�� zapasu. By�a tam tak�e kasza, tote� kasza o smaku wo�owiny przez minionych kilka tygodni stanowi�a podstaw� ich wy�ywienia. Zawiesi�a kocio�ek z wod� nad ogniem. Gdy woda zagotowa�a si�, wrzuci�a do niej pokrojone paski mi�sa�� w ten spos�b uzyska�a chudy ros�, w kt�rym mog�a ugotowa� kasz�, tak by nie by�a zupe�nie pozbawiona smaku.

Odmierzy�a kubek ziaren i ju� mia�a je wsypa� do kocio�ka, gdy us�ysza�a za sob� jaki� odg�os. Odwr�ci�a si�. Will przeni�s� si� ze �rodka pokoju, gdzie sp�dzi� wi�kszo�� dnia, i siedzia� teraz obok drzwi. Ciekawa by�a, co sk�oni�o go do tej zmiany, ale szybko dosz�a do wniosku, �e to po prostu kwestia przypadku, rzecz bez znaczenia.

A potem zobaczy�a, czemu tak si� sta�o i z zaskoczenia a� wysypa�a na st� nieco cennej kaszy.

Ma�y �uk nadal sta� oparty o �cian� przy drzwiach, ale teraz zdj�to z niego ci�ciw�.

Ludzie Deparnieux wylegli na ��k� wcze�nie rano, by skosi� u samej ziemi traw� porastaj�c� przedpole Zamku Montsombre. Gallijski rycerz nie zamierza� ryzykowa�. Widywa� ju� bojowe rumaki, kt�re potyka�y si� o spl�tane d�ugie �d�b�a i pada�y na ziemi�. Chcia� mie� pewno��, �e tak b�ahy drobiazg nie przeszkodzi mu podczas walki.

Godzin� po po�udniu wyjecha� przez t� sam� bram�, co ostatnio, gdy walczy� z m�odym rycerzem. Nie mia� w�tpliwo�ci, �e tak�e z Haltem zdo�a si� upora�, jednak nie �udzi� si� bynajmniej, i�by mia�o mu to przyj�� z �atwo�ci�. Przygl�da� si� �wiczeniom, kt�re odbywali Halt wraz z Horace�em i zdawa� sobie spraw�, �e ten Aralue�czyk jest �ucznikiem o niemal nadludzkich umiej�tno�ciach. Jednak tym samym zdradzi� mu sw�j plan i teraz Deparnieux wiedzia� dok�adnie, jakim sposobem przeciwnik zamierza go pokona�. U�miechn�� si� do siebie. Interesuj�ce by�o te� pewne zagranie psychologiczne ze strony Halta. Powtarzaj�cy si� wci�� i wci�� od nowa widok strza�y, bezb��dnie trafiaj�cej za ka�dym razem w wizjer poruszaj�cego si� szybko he�mu, przyprawi�by niejednego o nerwowe dr�enie. Jednak o ile Deparnieux nie w�tpi� w umiej�tno�ci Halta, jeszcze pewniejszy by� swoich w�asnych. Dysponowa� szybko�ci� b�yskawicy i dzi�ki temu nie w�tpi�, �e zdo�a os�oni� si� tarcz� przed pociskami Halta.

Szpakowaty Aralue�czyk nie doceni� go�� pomy�la� Deparnieux, troch� tym faktem rozczarowany. Tyle spodziewa� si� po tym cudzoziemcu. Obecnie niewiele pozosta�o z pierwotnego wra�enia. Rzecz jasna, Halt by� wyj�tkowym �ucznikiem�� ale na tym koniec. Nie posiada� nadnaturalnych mocy. W gruncie rzeczy, zdaniem wielmo�y, by� do�� ograniczonym, raczej nudnym osobnikiem maj�cym o sobie nader wyg�rowane mniemanie. Rzekome kr�lewskie pochodzenie �ucznika wydawa�o mu si� w�tpliwe, ale teraz to ju� nie mia�o znaczenia. Ten cz�owiek zas�ugiwa� na �mier�, a Deparnieux z przyjemno�ci� zajmie si�, czym trzeba.

Tego dnia nie odezwa�y si� tr�by ani werble, gdy Deparnieux k�usowa� na swym czarnym rumaku. To nie by� czas na ceremonie. Dla czarnego rycerza trwa� zwyk�y dzie� pracy. Przyb��da zagrozi� jego pozycji, tote� nale�a�o rozprawi� si� z nim przyk�adnie, aby da� wszem i wobec do zrozumienia, kto tu rz�dzi.

Publiczno�� dopisa�a, bo stawili si� niemal wszyscy wojownicy Deparnieux i wi�kszo�� zamkowej s�u�by, aby przygl�da� si� walce. U�miechn�� si� zjadliwie na my�l, jak wielu z nich przyby�o w nadziei, i� ujrz� jego kl�sk�.

O tak, wi�cej ni� wielu�� pomy�la�. Jednak czeka�o ich nieuchronne rozczarowanie. W ko�cu jednak odniesie jaki� po�ytek z �ucznika, niech wszyscy zobacz�, jak ich pan i w�adca rozprawia si� z zarozumia�ym w��cz�g�.

O wilku mowa�� w�a�nie ujrza� Halta. �ucznik nadje�d�a� z drugiej strony na tym swoim beczu�kowatym, �miesznym, kar�owatym koniu. Nie mia� na sobie zbroi, tylko nabijany �wiekami sk�rzany kaftan, kt�ry nie m�g� zapewni� �adnej ochrony przed kopi� i mieczem Deparnieux. No i oczywi�cie, jak zawsze, ten plamisty zielono�� szary p�aszcz.

Jego m�ody towarzysz pod��a� za nim. Przywdzia� kolczug�, he�m zawiesi� u ��ku siod�a. Przypasa� te� miecz i dzier�y� w d�oni okr�g�y puklerz przyozdobiony li�ciem d�bu.

Ha, ciekawe�� pomy�la� Deparnieux.�� Najwyra�niej na wypadek przegranej Halta�� kt�ra by�a nieunikniona�� ten m�okos zamierza pom�ci� przyjaciela. Tym lepiej�� rzek� do siebie czarny rycerz. �mier� jednego w��cz�gi b�dzie doskona�� nauczk� dla podw�adnych i s�siad�w, �mier� dw�ch intruz�w w ci�gu jednego dnia przyniesie nauczk� podw�jn�. B�d� co b�d�, tak w�a�nie ca�a ta nudna historia si� zacz�a�� mia� przecie� wyzwa� owego d�bowego rycerza, aby pokaza� wszystkim, kto rz�dzi w okolicy.

Zatrzyma� konia, sprawdzaj�c uchwyt na drzewcu kopii, aby upewni� si�, �e trzymaj� odpowiednio. Po drugiej stronie ��ki jego przeciwnik wci�� jecha� naprz�d, powoli i statecznie. Wydawa� si� komicznie ma�y wobec ros�ego m�odzie�ca na wysokim koniu, jad�cego tu� za nim.

Evanlyn pracowa�a w najwy�szym skupieniu. Koniuszek j�zyka przytkn�a do g�rnej wargi, zmarszczy�a lekko brwi�� staraj�c si� przyci�� do odpowiedniego kszta�tu skrawek mi�kkiej bydl�cej sk�ry.

Nie mog�a sobie pozwoli� na pope�nienie b��du. Mia�a tylko jeden taki kawa�ek, znalaz�a go w stajennej przybud�wce. By� mi�kki, cienki i gi�tki. W przybud�wce znalaz�a te� rozmaite inne fragmenty uprz�y, ale wyschni�te i sztywne. Tylko ten jeden, jedyny skrawek nadawa� si� do tego, co postanowi�a zrobi�.

Evanlyn sporz�dza�a proc�.

Po jakim� czasie zrezygnowa�a z pr�b wyuczenia si� �ucznictwa. Dosz�a do wniosku, �e pr�dzej oboje umr� z g�odu, ni� zdo�a opanowa� t� sztuk� na tyle, by trafi� cho�by w �cian� domu. Westchn�a. Wychowano j� na kr�lewn�, a nie na �uczniczk�. Potrafi�a wi�c szy� i haftowa�, doceni� dobre wino lub podj�� szlachetnie urodzonych go�ci. Potrafi�a dyrygowa� s�u�b� oraz umia�a ca�ymi godzinami siedzie� wyprostowana i udawa�, �e s�ucha uwa�nie ka�dego s�owa podczas najnudniejszych dworskich ceremonii.

Wszystkie te umiej�tno�ci by�y bardzo przydatne�� swego czasu. Jednak w obecnej sytuacji nie zdawa�y si� na nic. �a�owa�a, �e nie po�wi�ci�a cho�by paru godzin na nauk� podstaw �ucznictwa. Cho� z niech�ci�, musia�a przyzna�, �e sama nie jest w stanie tej umiej�tno�ci opanowa�.

Natomiast proca to ca�kiem co innego. Gdy by�a ma�� dziewczynk�, sporz�dzi�a, wraz z dwoma kuzynami, proce, a potem w��czyli si� po lasach wok� Zamku Araluen, ciskaj�c z nich kamieniami w najrozmaitsze cele.

O ile pami�ta�a, by�a w tym ca�kiem niez�a.

Gdy uko�czy�a dziesi�ty rok �ycia, ku jej niema�ej irytacji, ojciec oznajmi�, �e czas ju�, by jego c�rka przesta�a w��czy� si� z ch�opakami, a zamiast tego zacz�a zachowywa� si� jak dama. Sko�czy�y si� wi�c w�dr�wki po lesie i zabawa proc�. Rozpocz�y si� hafty i koronki.

Mia�a jednak nadziej�, �e zdo�a sobie przypomnie� to i owo z dzieci�cych czas�w i �e gdy troch� po�wiczy, dawne umiej�tno�ci powr�c�.

U�miechn�a si� lekko, wspominaj�c stare, dobre czasy na Zamku Araluen. Jak�e teraz odleg�e si� wydawa�y! Ostatnio oddawa�a si� zgo�a innym zaj�ciom. Nauczy�a si�, jak to jest, gdy trzeba ci�gn�� za sob� konia przez �nieg si�gaj�cy do pasa, spa� na go�ej ziemi i k�pa� si� o wiele rzadziej, ni� to przyj�te w eleganckim towarzystwie�� oraz, je�li szcz�cie dopisze, zabija�, patroszy� i gotowa� upolowan� przez siebie zwierzyn�.

To ostatnie jednak wy��cznie pod warunkiem, �e uda jej si� zrobi� t� przekl�t� proc� jak nale�y. Wyci�tym kawa�kiem sk�ry owin�a spory okr�g�y kamie�, naci�gaj�c go tak, aby utworzy�a si� miseczka. Powtarza�a t� czynno�� kilkakrotnie, wgniataj�c kamie� w sk�r�. Od wysi�ku zacz�y bole� j� r�ce. O ile dobrze pami�ta�a, w dzieci�stwie t� cz�� pracy wykonywali za ni� s�u��cy.

��Niewielki ze mnie po�ytek�� westchn�a do siebie.

W gruncie rzeczy by�a niesprawiedliwa wobec siebie samej. Bo przecie� dysponowa�a niema�ym zasobem odwagi, determinacji i lojalno�ci, a tak�e pomys�owo�ci.

Jak na kogo�, kto od dziecka przyzwyczajony zosta� do kr�lewskich warunk�w, nie�le sobie radzi�a. Mo�e nie zawsze wpada�a na najlepsze rozwi�zanie problemu, ale jednak w ko�cu dawa�a sobie rad�. Nie poddawa�a siꠗ nigdy. Jej zdecydowanie i umiej�tno�� dostosowywania si� do okoliczno�ci �wiadczy�y, �e w przysz�o�ci b�dzie doskona�� w�adczyni��� o ile oczywi�cie zdo�a kiedykolwiek dotrze� z powrotem do Araluenu.

Us�ysza�a za sob� jaki� ha�as; odwr�ci�a si�. Serce jej si� �cisn�o, gdy ujrza�a, �e Will stoi przy niej. W jego oczach widnia�a pustka, twarz pozbawiona by�a wyrazu. Przez jedn� straszn� chwil� s�dzi�a, �e b�dzie domaga� si� kolejnej dawki zio�a i wystraszy�a si� na dobre. Ostatni� da�a mu bowiem dwa tygodnie wcze�niej. W woreczku nie zosta�o ju� nic. Nie mia�a wi�c poj�cia, co si� stanie, gdy g��d zn�w go chwyci w swe szpony.

Ka�dego dnia l�ka�a si�, �e zn�w poprosi o zio�o, a jednocze�nie z ka�dym dniem ros�a jej desperacka nadzieja, �e mo�e ju� wi�cej tego nie uczyni. Od chwili, gdy zdj�� ci�ciw� z �uku, oczekiwa�a niecierpliwie jakich� innych oznak �wiadomo�ci czy pami�ci�� lecz jak dot�d na pr�no.

Wskaza� palcem dzban z wod� stoj�cy na �awce. Odetchn�a z ulg�. Nala�a mu wody do kubka, a on wzi�� go i odszed�, wci�� zamkni�ty w tym odleg�ym koszmarze odurzenia. Nie�� pomy�la�a�� nie jest jeszcze uleczony, ale przynajmniej chwila, kt�rej tak si� ba�a, nie nadchodzi�a. Mog�a wi�c dalej mie� nadziej�.

Oczy zasz�y jej �zami. Otar�a je i wr�ci�a do pracy. Wcze�niej z sakwy wyci�a dwa d�ugie rzemienie, kt�re przywi�za�a teraz po obu stronach sk�rzanego skrawka. W�o�y�a kamie� i na pr�b� zakr�ci�a proc�. Tak, to dzia�o si� bardzo dawno temu, lecz uczucie by�o jakby znajome� Ci�ar kamienia by� akurat odpowiedni, wg��bienie wyci�ni�te w mi�kkiej sk�rze wystarczaj�ce, by nie wypad� z niego przedwcze�nie. Spojrza�a na Willa. Siedzia� skulony pod �cian�, z zamkni�tymi oczyma, nieobecny. Wiedzia�a, �e mo�e pozostawa� w takiej pozycji ca�ymi godzinami.

��Nie ma co traci� czasu�� stwierdzi�a do siebie, a do Willa zawo�a�a:�� Wybieram si� na polowanie. Troch� to potrwa.

Nazbiera�a kamieni i wyruszy�a. Poprzednie do�wiadczenia z �ukiem nauczy�y j�, �e okoliczna zwierzyna omija chat� z daleka�� przynajmniej teraz, gdy kto� w niej mieszka�. Zapewne by�o to wynikiem jakich� gorzkich do�wiadcze� z przesz�o�ci, bowiem z pewno�ci� nie jej �a�osnych �owieckich wysi�k�w.

Aby wypr�bowa� sw�j nowy or�, umie�ci�a w sk�rzanej miseczce kamie� i zakr�ci�a proc� nad g�ow�, a� rozleg� si� g�uchy warkot, a nast�pnie wypu�ci�a pocisk w kierunku pobliskich pni drzew.

Z pocz�tku sz�o jej do�� kiepsko�� pociski osi�ga�y co prawda odpowiedni� pr�dko��, znacznie gorzej by�o z celno�ci�. Jednak z czasem dawna wprawa zacz�a powraca�. Coraz cz�ciej kamienie trafia�y w cel.

Jeszcze lepszy rezultat uzyskiwa�a, w�o�ywszy do miseczki dwa kamienie i podwajaj�c tym samym prawdopodobie�stwo trafienia. W ko�cu uzna�a, �e jest ju� gotowa; ruszy�a nad strumyk, gdzie widywa�a kr�liki przychodz�ce do wodopoju i wygrzewaj�ce si� na ciep�ych kamieniach.

Szcz�cie jej sprzyja�o. Du�y, puszysty kr�lik siedzia� z zamkni�tymi �lepiami, poruszaj�c nozdrzami i uszami, rozkoszuj�c si� ciep�em rozgrzanego w s�o�cu kamienia.

Poczu�a dreszcz satysfakcji, gdy w�o�y�a do miseczki procy dwa spore kamienie i zakr�ci�a ni�. Wibruj�cy d�wi�k narasta� w miar�, jak obraca�a ni� coraz szybciej; oczy kr�lika otworzy�y si�. Odg�os jednak nie skojarzy� mu si� z niebezpiecze�stwem, wi�c nie uciek�. Evanlyn zobaczy�a, jak otwiera �lepia, ale powstrzyma�a pokus�, by wystrzeli� od razu. Zakr�ci�a proc� jeszcze dwu czy trzykrotnie i dopiero w�wczas wypu�ci�a jeden jej koniec, a pociski poszybowa�y w kierunku celu.

By� mo�e mia�a szcz�cie pocz�tkuj�cego, ale oba kamienie trafi�y nieszcz�snego kr�lika z ca�� si�� impetu nadanego im przez wiruj�c� proc�. Wi�kszy z nich z�ama� zwierzakowi tyln� �apk�, tote� gdy pr�bowa� uciec, miota� si� tylko bezsilnie w �niegu. Triumfuj�ca Evanlyn przebieg�a przez polank�, pochwyci�a stworzenie i ukr�ci�a mu �epek, aby skr�ci� jego cierpienia.

�wie�e mi�so b�dzie mile widzianym dodatkiem do ich jednostajnej diety. Upojona powodzeniem, postanowi�a spr�bowa� szcz�cia gdzie indziej. Bez w�tpienia co dwa kr�liki, to nie jeden.

Porusza�a si� ostro�nie, powoli, a mi�kki �nieg pod nogami t�umi� odg�os jej krok�w. Gdy zbli�y�a si� do kolejnej polany, jeszcze zwolni�a kroku. Uwa�a�a, by odgarniane przez ni� ga��zie wraca�y na swe miejsce, nie wydaj�c �adnego d�wi�ku.

Najprawdopodobniej w�a�nie ta ostro�no�� ocali�a jej �ycie.

Mia�a w�a�nie wyj�� spo�r�d drzew, gdy nagle jakim� sz�stym zmys�em zorientowa�a si�, �e co� jest nie tak. Us�ysza�a co��� a mo�e instynktownie wyczu�a�� co�, co nie by�o tu na swoim miejscu. Cofn�a si� w cie�, czekaj�c, czy �w odg�os si� nie powt�rzy. Rzeczywi�cie, us�ysza�a go zn�w i tym razem rozpozna�a. St�panie ko�skich kopyt w mi�kkim �niegu, wci�� jeszcze za�cielaj�cym ziemi�.

Poczu�a sucho�� w ustach, serce bi�o jej jak oszala�e. Evanlyn zamar�a w bezruchu, pami�taj�c nauki Willa na Skorghijl.

Na szcz�cie g�sto rosn�ce sosny zapewnia�y niez�� os�on�, pr�cz tego mocne poranne s�o�ce rzuca�o g��bokie cienie pomi�dzy pniami. Poczu�a zimny dreszcz na plecach. Porusza�a tylko oczyma, spogl�daj�c na prawo i lewo, pr�buj�c co� dostrzec. Po chwili us�ysza�a wyra�niej parskaj�cy oddech konia. Teraz by�a ju� pewna, �e to nie z�udzenie. Nad polan� unios�y si� k��by pary, a po chwili ukaza� si� ko� i dosiadaj�cy go je�dziec.

Przez kr�tk� chwil� ogarn�a j� bezrozumna rado��, bowiem wyda�o jej si�, �e ten ko� to nale��cy do Willa Wyrwij. Ma�y, kr�py i kud�aty, niewiele wi�kszy od kucyka. Na jego widok chcia�a natychmiast wyj�� na s�o�ce, lecz powstrzyma�a si� w por�, gdy spojrza�a na je�d�ca.

Ubrany by� w futro, na g�owie mia� p�ask� futrzan� czapk�, �uk przerzucony przez rami�. Widzia�a wyra�nie twarz przybysza: ogorza�� sk�r� i wysokie, wystaj�ce ko�ci policzkowe, przez co jego oczy wygl�da�y jak uko�ne szparki. By� niewysoki i kr�py, ca�kiem jak jego wierzchowiec, a co� w postawie tego cz�owieka zwiastowa�o niebezpiecze�stwo. Odwr�ci� g�ow�, spogl�daj�c w prawo, a Evanlyn skorzysta�a z tego, by cofn�� si� dalej w cie�. Je�dziec ujecha� jeszcze kilka krok�w, po czym zatrzyma� si� na �rodku polany.

Wydawa�o si�, �e jego oczy przenikaj� na wskro� chropawy pie� wielkiej sosny, za kt�r� ukry�a si� teraz Evanlyn. Przez kilka przera�liwie d�ugich sekund mia�a wra�enie, �e j� dostrzeg�. Potem jednak pi�t� obszytego futrem buta dotkn�� boku wierzchowca, kieruj�c go w prawo i po chwili znikn�� w�r�d drzew. Jeszcze tylko przez chwil� w mro�nym powietrzu unosi�y si� k��by pary.

Przez dobrych par� minut Evanlyn sta�a bez ruchu, przyci�ni�ta do pnia, obawiaj�c si�, �e je�dziec mo�e powr�ci�. Potem, gdy odg�os kopyt umilk� zupe�nie, pobieg�a przez las do chaty.

Will spa�. Budzi� si� powoli, stopniowo dociera�a do jego umys�u �wiadomo��, �e siedzi na twardej drewnianej pod�odze. Otworzy� oczy i zmarszczy� brwi. Nie wiedzia�, gdzie si� znajduje. Patrzy� na wn�trze jakiego� drewnianego domu, przez nieoszklone ma�e okienko wpada�o do wewn�trz jaskrawe �wiat�o s�o�ca, tworz�c na pod�odze jasn� plam�.

Wsta� niepewnie, wci�� jeszcze nie mog�c otrz�sn�� si� ze snu. Zastanowi� si� przez chwil�, dlaczego spa�, siedz�c na pod�odze, oparty o �cian�. Przecie� m�g� wybra� sobie wygodniejsze miejsce, bo w pokoju sta�a prycza i dwa krzes�a. Kiedy d�wign�� si� na nogi, co� upad�o ze stukotem�� co�, co le�a�o na jego kolanach. Spojrza�: by� to ma�y my�liwski �uk. Podni�s� go, zaciekawiony. Nic specjalnego. Nadaje si� do polowania na drobn� zwierzyn� i prawie do niczego innego�� pomy�la� machinalnie. A gdzie podzia� si� jego w�asny �uk? Nie m�g� sobie przypomnie�, by kiedykolwiek mia� do czynienia z t� tutaj zabawk�.

Potem nagle pami�� powr�ci�a. Jego �uk przepad�, odebrali mu go Skandianie przy mo�cie. Wraz z tym wspomnieniem, powr�ci�y te� inne: w�dr�wka przez bagna i mokrad�a, gdy pojmali go Skandianie, �egluga przez Morze Bia�ych Sztorm�w. Okr�t Eraka� Potem pobyt na Skorghijl; tam przeczekali por� sztorm�w, a nast�pnie podr� do Hallasholm.

A potem� potem nic.

Nie dawa� za wygran�, usilnie stara� si� przebi� przez mrok, kt�ry otacza� to, co zdarzy�o si� potem. Odnale�� jakie� wspomnienia wydarze� w skandyjskiej stolicy. Nie odnalaz� jednak niczego. Tak jakby we w�asnym umy�le natkn�� si� na �cian� nie do przebicia.

Nagle ogarn�� go l�k. Evanlyn! Co si� z ni� sta�o? Pami�ta�, jak przez mg��, �e grozi�o jej jakie� okropne niebezpiecze�stwo. Nie wolno dopu�ci�, by ktokolwiek dowiedzia� si�, kim jest naprawd�. Czy na pewno dotarli do Hallasholm? Tego nie by� pewien, a mia� wra�enie, �e pami�ta�by, gdyby tak si� sta�o. Niewa�ne. Ale gdzie podzia�a si� ta zielonooka dziewczyna o jasnych w�osach, kt�ra znaczy�a dla niego tak wiele? Czy�by zdradzi� j� mimo woli? Czy Skandianie j� zabili?

Pami�ta� teraz: z�owieszcze �lubowanie Ragnaka, oberjarla Skandian, kt�ry zaprzysi�g� krwaw� zemst� ca�emu rodowi Duncana, kr�la Araluenu. A przecie� Evanlyn by�a w rzeczywisto�ci rodzon� c�rk� w�adcy, kr�lewn� Cassandra. Rozpaczliwie usi�uj�c przenikn�� pustk� swej pami�ci, Will uderzy� si� pi�ci� w czo�o, pr�buj�c przypomnie� sobie cokolwiek, pr�buj�c odnale�� w zakamarkach umys�u co�, co by go uspokoi�o, co �wiadczy�oby o tym, �e nie zawi�d� Evanlyn, �e kr�lewna �yje.

Gdy tak zmaga� si� z przera�liw� pustk�, drzwi otworzy�y si� i ujrza� j�, otoczon� �wiat�em odbitym od bia�ego �niegu, pi�kn� jak z obrazka i wiedzia�, �e tak� j� zawsze b�dzie pami�ta�, cho�by �y� sto lat, cho�by zestarzeli si� oboje�

Podszed�, promieniej�c u�miechem niezmiernej ulgi. Wyci�gn�� do niej r�ce, a ona sta�a, bez s�owa, wpatruj�c si� w niego, jakby by� duchem przyby�ym z za�wiat�w.

��Evanlyn!�� zawo�a�.�� Dzi�ki Bogu, �e nic ci nie jest!

Nie mia� poj�cia, dlaczego �zy pop�yn�y po jej policzkach.

Przecie� nic takiego si� nie sta�o.

Halt i Horace jechali w d� kr�t� drog�, pozostawiwszy za sob� Chateau Montsombre. Jechali w milczeniu, lecz ��czy�o ich to samo uczucie zadowolenia. Zn�w wyruszyli w drog�. Zima min�a; nim dotr� do granicy, prze��cze, przez kt�re wiedzie droga do Skandii, b�d� ju� przejezdne.

Horace odwr�ci� si�, by raz jeszcze spojrze� na ponure zamczysko, w kt�rym sp�dzili tyle czasu.�� Halt�� odezwa� siꠗ sp�jrz. Halt zatrzyma� Abelarda i odwr�ci� si� niedbale. Ze szczytu don�onu wznosi�a si� smuga szarego dymu, najpierw cienka, potem coraz grubsza i wyra�niejsza. Gdy spogl�dali, dym g�stnia� z ka�d� chwil� i stawa� si� coraz czarniejszy. Z oddali dosz�y ich okrzyki ludzi Filemona usi�uj�cych gasi� po�ar.

��Wygl�da mi na to�� rzek� z namys�em Halt�� �e kto� przez nieuwag� rzuci� p�on�c� pochodni� na stos naoliwionych szmat. Chyba gdzie� w dolnej cz�ci g��wnej wie�y.

Horace poj�� w lot i u�miechn�� si�.

��Potrafisz to stwierdzi�, widz�c tylko dym? Halt powa�nie skin�� g�ow�.

��O tak. My, zwiadowcy, obdarzeni jeste�my niezwyk�� przenikliwo�ci� oraz zmys�em obserwacyjnym�� odpar� z kamienn� twarz�. Po czym doda� rzeczowo:

��Uwa�am, �e Gallia b�dzie pi�kniejszym krajem, gdy akurat ten zamek zniknie z jej krajobrazu. Co innego malownicze ruiny na szczycie. To zawsze �adnie wygl�da. Nie uwa�asz?

W don�onie mieszka� tak naprawd� tylko Deparnieux. �o�nierze i s�u�ba zajmowali inne cz�ci budowli, tote� z pewno�ci� b�d� mieli do�� czasu, by umkn��. Nawet je�li zdo�aj� z czasem ugasi� szalej�cy ogie�, przynajmniej pot�na wie�a, ongi� siedziba okrutnego mo�now�adcy, przepadnie. I tak by� powinno. Zamek Montsombre przez wiele lat stanowi� sceneri� grozy i zbrodni, tote� Halt nie mia� zamiaru pozostawi� go w nienaruszonym stanie. Poza tym, pozbawiony bezpiecznego schronienia w tej twierdzy, Filemon nie b�dzie ju� m�g� tak �atwo p�j�� w �lady swego dawnego pana.

��Na szcz�cie kamiennych �cian p�omie� si� nie ima�� zauwa�y� Horace, a w jego g�osie s�ycha� by�o co� na kszta�t ubolewania.

��Rzeczywi�cie, nie�� przyzna� Halt.�� Ale z pewno�ci� sp�on� drewniane stropy i belki podtrzymuj�ce konstrukcj�. Niew�tpliwie wi�c run� schody, sufity i temu podobne, a �ar uszkodzi te� i �ciany.

���wietnie�� stwierdzi� Horace, a teraz w jego s�owach s�ycha� by�o wyra�ne zadowolenie.

Obaj odwr�cili si� plecami do ulatuj�cego z dymem wspomnienia o Deparnieux. Spi�li wierzchowce i ruszyli przed siebie: dwaj je�d�cy, a za nimi kud�aty Wyrwij.

��Pora odnale�� Willa�� rzek� Halt.