Nikt na mnie nie czeka. Wysoki klif na brzegu morza jest pusty po horyzont. A� po kraniec rzadko poro�ni�tych pokr�conymi krzewami s�onych bagien, gdzie majaczy ciemna linia lasu.

Zupe�nie bezludnie. To dobrze. Gdyby kto� si� tu napatoczy�, musia�bym go zabi�.

To nie �art.

Misja jest �ci�le tajna. Oficjalnie nielegalna. Ca�y ten �wiat jest okryty ca�kowit� kwarantann�. Od kl�ski programu badawczego kwarantann� absolutn�. Pierwsza antropoidalna cywilizacja w zbadanym kosmosie. Bezcenna. Nie mog� si� dowiedzie�, �e nie s� sami we wszech�wiecie. Nie wolno nam grzeba� w ich kulturze, cokolwiek by wyprawiali. Kim�e jeste�my, by s�dzi�, i tak dalej. Wszystko, co robi�, samo moje istnienie gwa�ci wszelkie przepisy, uroczy�cie wydane w Brukseli. Lodowiec jest w �wietle ideologii nieingerencji zbrodniarzem. Ryzykuje szok kulturowy, �eby uratowa� kilku ludzi. Kilka jednostek. I mo�e jeszcze chce wiedzie�, o co tu chodzi.

To niezgodne z dyrektywami.

Zupe�nie mi to nie przeszkadza.

L�duj� z dok�adno�ci� do jednego metra jakie� pi��dziesi�t metr�w od kraw�dzi klifu. Spadochron typu skrzyd�o i grawitacyjne silniczki manewrowe.

Czekam pi�� minut, a� pow�oki ostygn� na tyle, �e b�dzie mo�na wyj��, a potem odpalam rygle pokrywy i odpinam pasy.

Kapsu�a, stoj�ca w kr�gu wypalonej trawy, wygl�da jak p�kni�ty owoc.

Mam ma�o czasu. Nie mog� gapi� si� na widoki. Czym pr�dzej wszelkie �lady mojego przybycia musz� znikn��.

Trzeba wydoby� ca�y sprz�t, jaki mam ze sob� zabra�. Zwin�� spadochron i wepchn�� go do luku. A potem objuczy� si� wszystkimi manelami i uruchomi� odliczanie.

Musz� odej�� p� kilometra. To dystans, jaki dzieli mnie od wapiennych ska� pod lasem. To dobrze. Powinny da� os�on� przez wszelkimi od�amkami.

Rzeczy przenosz� na raty. Wypchane torby juczne, siod�o, worek, bro�. Powietrze jest ch�odne i czyste, prze�wietlone niesamowitym, ostrym blaskiem zachodu. To jedyna obca planeta, jak� ogl�dam w �yciu. Jak wi�kszo�� ludzi, nigdy nie rusza�em si� z Ziemi. Przede wszystkim jako� nie mog� poj��, �e wszystko wok� mnie wygl�da tak pospolicie.

Swojsko.

Trawa to jest trawa. Ro�liny jak ro�liny. Troch� obce, ale nie bardziej ni� w takiej Brazylii czy Australii. Niebo nad g�ow�, zach�d s�o�ca, morskie fale poni�ej klifu wygl�daj� normalnie. Jak na poligonie Costa Verde. Jak w domu pod Splitem.

Tak jak wsz�dzie.

�al mi spadochronu. Kilkudziesi�ciu metr�w kwadratowych folii. Mocniejszej i l�ejszej ni� jakakolwiek dost�pna tu tkanina. Mn�stwo cudownych linek plecionych z arachnidu. Na ka�dej mo�na by powiesi� wo�u. Wszystko to ma w u�amku sekundy zamieni� si� w par�, a we mnie miesi�ce morderczego treningu przetrwania wyrobi�y instynkt �mieciarza. Ka�da rzecz, jak� znajdziesz, mo�e si� przyda�. Dlatego trudno mi rozsta� si� ze spadochronem. Marnuj� go, a ju� nied�ugo, walcz�c z jakim� tandetnym powr�s�em, b�d� do niego t�skni�.

Podnosz� os�on� zapalnika, przekr�cam klucz, wprowadzam sze�ciocyfrowy kod, a potem odchylam pomalowan� na czerwono r�koje��, przekr�cam j� i wyci�gam na ca�� d�ugo��.

Nic.

Zamiast kwadratowych cyfr odliczania widz� na wy�wietlaczu listing kod�w maszynowych, potem jakie� znaczki i jeden po drugim komunikaty o b��dach.

Robi mi si� gor�co.

To jedna z tajemnic tego �wiata.

Jedna z tych, kt�re mam wyja�ni�.

Midgaard jest stref� �mierci dla elektroniki. Tu w kr�tkim czasie wszystkie bajery, kt�rymi w domu jeste�my otoczeni od narodzin a� po godn� �mier�, zaczynaj� najpierw wariowa�, potem si� psu�, a w ko�cu umieraj�.

Pierwsza ekspedycja nie zdo�a�a nawet wystartowa�. Prom ratunkowy, kt�ry po nich wys�ano, po starcie dotar� tylko na orbit�, chwil� p�niej wszystkie urz�dzenia zdech�y. Zgas�o nawet �wiat�o w kabinie, a potem prom stan�� w dryfie. Musieli go zholowa�. Wszyscy prze�yli, ale musieli wyrzuci� nawet zegarki.

Pojazd, kt�ry przyby� po ostatni� ekspedycj�, czeka� w um�wionym punkcie zaledwie p� godziny. Kiedy wr�ci�, o ma�o nie rozbi� si� o dok statku macierzystego.

Teraz nie wiem, czy zapalnik ruszy�, a pad� wy�wietlacz, czy te� sekwencja samozniszczenia nie zosta�a przyj�ta. Je�eli si� myl�, b�d� tu dalej kuca� i walczy� z klawiatur�, a� g�owica hipertermobaryczna o�yje pod moimi nogami.

Koniec misji.

Czuj�, �e p��cienna koszula robi si� mokra. Stukam nerwowo w martwe klawisze, wprowadzaj�c procedur� zatrzymania, potem resetuj� urz�dzenie kluczem.

Podnosi si�, ale trwa to trzy razy d�u�ej ni� zwykle. Znowu klucz, kody, wajcha. Tym razem odliczanie rusza. Niekt�re cyfry wygl�daj� cudacznie jak litery obcego alfabetu.

Zak�adam, �e zapalnik dzia�a i rzucam si� galopem w kierunku ska�.

Eksplozja dopada mnie po najwy�ej dwustu metrach.

Zobaczy�em o�lepiaj�cy b�ysk i nawet nie zd��y�em pa��. Fala uderzeniowa zmiata mnie niczym tsunami i wlecze po b�ocie i mchach trz�sawiska. W ustach mam pe�no bagiennej wody, jedna r�ka i plecy p�on� jak oblane ukropem.

Za p� sekundy podmuch wraca. Powietrze wype�nia obszar pr�ni w epicentrum.

Wniosek jest prosty: zapalnik ruszy� za pierwszym razem.

Ma�o brakowa�o.

Wok� miejsca, gdzie znajdowa�a si� moja kapsu�a, jest tylko p�okr�g�a wyrwa jakby ogryziona od klifu i pier�cie� zw�glonej trawy. Nad tym wszystkim formuje si� grzyb dymu, jak miniaturowa eksplozja nuklearna.

I nakaza� spali� wszystkie okr�ty na brzegu.

Za pier�cieniem ska�, za kt�rym z�o�y�em sprz�t, siadam na p�askim kamieniu i opieram si� plecami o granit. Patrz� w ciemniej�ce niebo. S�ucham obcych, t�sknych g�os�w ptak�w.

W naszym �wiecie trudno znale�� pustkowie, w kt�rym nie b�dzie niczego opr�cz przyrody, nieba nad g�ow� i cz�owieka siedz�cego na kamieniu. Cz�owieka, kt�rego obowi�zuje jedynie to prawo, jakie ma w sercu. Przez ca�e moje �ycie, gdziekolwiek bym si� ruszy� i cokolwiek bym robi�, kontrolowa�y mnie miliony przepis�w. Tysi�ce urz�dnik�w normalizowa�o ka�d� moj� my�l i ka�dy post�pek. Na wszystko mieli procedury. Przez ca�y czas usi�owali si� mn� opiekowa� i uchroni� przed jakimkolwiek ryzykiem. Przez ca�e �ycie czu�em si�, jakbym mia� dwana�cie lat. I miliony rodzic�w.

Tu nikt si� mn� nie opiekuje. Mog� si� upi�, skr�ci� nog�, wylecie� w powietrze dzi�ki w�asnemu �adunkowi termicznemu albo wpa�� do jakiej� studni. Wszystko na w�asne ryzyko.

Bo�e, co za ulga.

Pod klap� juk�w znajduj� p�ask�, plastikow� butelk� palinki �Monastyr� i poci�gam spory �yk, ale najpierw wylewam odrobin� na wn�trze d�oni i przyciskam d�o� do ziemi. Ofiara dla Hinda, boga woj�w. Teraz Wybrze�e �agli to moja jedyna ojczyzna. Czuj� smak �liw, kt�re ros�y po drugiej stronie kosmosu, gdzie� pod Rijek�. Smak adriatyckiego s�o�ca, kt�re tu jest ledwo dostrzegaln� blad� gwiazdk� wewn�trz nieistotnego gwiazdozbioru zwanego D�oni�. Niewyobra�alnie daleko. Nie do poj�cia. Cz�owiek nie umie my�le� w astronomicznych kategoriach. Przestrzegano mnie przed tym. To fatalne dla samopoczucia. Mo�na oszale�.

Tak jakby kto�, kto zabiera si� za co� podobnego, m�g� by� normalny.

Rozk�adam sw�j skromny dobytek. Ka�dy przedmiot znam na pami��, tysi�ce razy mia�em go w r�kach. Umiem go z�o�y� i roz�o�y� nawet przez sen.

Na pocz�tku nie rozumia�em, po co to wszystko. Uwa�a�em, �e powinienem mie� normaln� bro�. Chocia� pistolet. Mog� przypomina� tubylca, jasne, ale po co zatrudnia� sztab ludzi, �eby pod kierunkiem ksenoetnolog�w szyli mi buty ze specjalnych, modyfikowanych sk�r, za pomoc� klonowanych �ci�gien, skoro mog� po prostu za�o�y� solidne, wojskowe albo turystyczne buty za pi��dziesi�t euro? Komu to zrobi r�nic�? Przejd� do legendy jako Ten, Kt�ry Mia� Czarodziejskie Buty i zmieni� kultur� tego �wiata?

Dlaczego nie wolno mi zabra� majtek? Jestem okr�cony cienk�, p��cienn� chust� jak pieluch�. To nie takie trudne. Przewi�zuje si� w pasie ta�m�, nast�pnie zwisaj�c� z ty�u prostok�tn� szmat� odwraca na drug� stron� tak, by powsta�y dwa tr�jk�ty, i przeci�ga mi�dzy nogami, a potem przeciska koniec pod ta�m� i wywija na zewn�trz. Proste.

I niewygodne.

Mam �adunek, kt�ry objuczy�by du�ego konia, ale musz� si� jako� zabra�. Nauczono mnie obywa� si� bez sprz�tu, ale nie wiadomo, jak d�ugo tu zabawi�. Ka�dy przedmiot zwi�ksza moje szanse prze�ycia.

Zostan� uznany za zaginionego w akcji, je�eli nie znajd� mnie za rok w tym samym miejscu lub je�eli nie dam znaku �ycia.

Elektronika umiera natychmiast, ale uk�ady bioniczne jako� egzystuj�. Nie dziwi mnie to. W ko�cu ludzie i zwierz�ta maj� si� tu doskonale.

Wyci�gam pojemnik z radiolari�. Moja maskotka. Moje zwierz�tko.

M�j nadajnik.

Metalowy cylinder pokryty pl�tanin� ornament�w. Naciskam kilka ozd�b w ustalonej kolejno�ci � �eb w�a, li�� klonu, ko�o wozu, oko �aby. Wewn�trzny tank wysuwa si� z sykiem, radiolaria unosi si� bezw�adnie w zielonkawym �elu jak wielka meduza. Macki zwisaj� swobodnie, kapelusze anten otulaj� jej dzwon, po szklistym ciele przebiegaj� tylko drobne punkciki b�ysk�w luminescencji. Nadajnik �pi w p�trwaniu i czeka na sw�j czas. Kiedy� b�d� musia� wezwa� pomoc, zameldowa� o zako�czeniu misji albo z�o�y� sw�j ostatni meldunek i wtedy radiolaria si� obudzi. Wy�le m�j przekaz prosto do satelity obserwacyjnego i przypuszczalnie b�dzie j� to kosztowa�o �ycie.

Podczas treningu okaza�o si�, �e do marszu powinienem za�o�y� na siebie pe�n� zbroj�. Inaczej si� nie zabior� z tym wszystkim. Nie jest ci�ka, ale po zdj�ciu strasznie niepor�czna. Wype�nia p�katy worek, a ja musz� zabra� jeszcze sakwy, zrolowany p�aszcz, bro�, tarcz� i siod�o. Gdyby to by�a normalna, tutejsza zbroja, to ledwo bym z tym wszystkim �azi�. Dzi�ki nowoczesnym materia�om, kt�rym kazano jak najwierniej udawa� kut� stal, plecione rzemienie i utwardzan� sk�r�, wszystko, ��cznie z he�mem, to tylko dwana�cie kilo. Pe�en rynsztunek normalnego woja z Wybrze�a wa�y dwukrotnie wi�cej. Zak�adam nagolenniki, karwasze, kolczug�, folgowy p�pancerz i he�m. Przypinam pas z broni� i po raz pierwszy tutaj wyci�gam miecz.

Wykonano go w zak�adach Nordland produkuj�cych grawitacyjne helikoptery bojowe. Nie przypomina miecza Ludzi Wybrze�a. Jest troch� d�u�szy, ma dwa razy d�u�sz� r�koje�� bez wyra�nej g�owicy, kwadratowy, tarczowy jelec i jednosieczne ostrze, wyhodowane jako monomolekularna cz�steczka. Jego kszta�t troch� wzorowano na shinobi ken, mieczu starojapo�skich skrytob�jc�w. Wola�em samurajsk� katan�, ale m�j instruktor walki za pomoc� kilku bolesnych przyk�ad�w udowodni� mi, �e to g�upi kaprys. Dosta�em za to du�o bardziej uniwersalne narz�dzie, kt�rym mog� walczy� w kilku r�nych stylach. U�ywaj�c tarczy, jedn� r�k� albo obur�cz. Mog� si� fechtowa�, walczy� w stylu ken-jutsu albo r�ba� jak templariusz.

Maczet� dosta�em dodatkowo jako zwyk�e narz�dzie. Jest r�wnie prosta w budowie i r�wnie wyrafinowana technologicznie co miecz. Jednak w parafeudalnych kulturach takich jak ta, miecz to zazwyczaj nie byle co. Nie tylko kosztuje maj�tek. Mie�ci si� w nim honor wojownika, duchy ofiar, fart, jaki� b�g osobi�cie i diabli wiedz� co jeszcze. Je�eli zaczn� nim �cina� suche ga��zie na ognisko albo kopa� w ziemi, narobi� sobie k�opotu lub zrobi� z siebie po�miewisko. W ka�dym razie niepotrzebnie przyci�gn� uwag�.

Jest jeszcze n�, troch� sprz�tu biwakowego, ciep�e ubranie, zapasowe buty, zimowe buty, roz�o�ony �uk, strza�y, owalna tarcza z laminatu i rz�d ko�ski. Cholerne siod�o. Jest doskona�e i lekkie, zawiera mn�stwo skrytek i r�nych sakw, ale chyba nie istnieje nic bardziej niepor�cznego w transporcie.

He�m oczywi�cie na g�ow�. Sakwy s� tak skonstruowane, �e mog� powiesi� je na ramionach, jedn� z przodu, drug� z ty�u i spi�� po bokach. Powstaje wtedy co� w rodzaju pokracznego plecaka. Tarcz� mo�na przytroczy� na plecach. �uby ze z�o�onym �ukiem na pasie u prawego boku. Maczet� pod klap� torby wisz�cej na piersi.

Siod�o �aduj� w ko�cu na kark, opiera si� wewn�trznym czaprakiem o tarcz�, jedna tybinka wchodzi mi�dzy sakw� i nakarczek he�mu.

Oto ja.

Nadchodz�.

Ob�adowany jak dromader, w pe�nej zbroi, z siod�em na karku, wygl�daj�c jak Tweedledum i Tweedledee w jednej osobie. Potykam si� w b�otnistym, pe�nym ska� i usch�ych drzew trz�sawisku, dzwoni� oporz�dzeniem i zmierzam w stron� lasu, kt�ry skryje ca�e to dziwowisko.

Kr�lestwo za konia.

Zapada mrok. Postanawiam obudzi� cyfrala.

Cyfral. M�j paso�ytniczy anio� str�, wyhodowany w tajnym laboratorium Nishima Biotronics na potrzeby Morskiego Oddzia�u Rozpoznania Specjalnego.

Jedyny element ekwipunku, kt�rego na pewno nie zgubi� i bez kt�rego trudno by�oby mi tu prze�y�.

Czyni ze mnie nadcz�owieka. To dzi�ki niemu widz� w ciemno�ci, s�ysz� pisk myszy z dwustu metr�w, to on w chwili zagro�enia t�oczy mi w �y�y hiperadrenalin�, kt�ra przyspieszy moje ruchy i reakcje. Dzi�ki niemu metaliczny szwargot Ludzi Wybrze�a albo gard�owy be�kot Amitraj�w brzmi w moich uszach jak w�asna mowa. W razie czego znieczuli mnie, wyleczy, wy�wietli map� na zamkni�tych powiekach albo celownik na siatk�wce oka.

To tylko dzi�ki niemu przez rok szkolenia nauczy�em si� tyle, ile normalnie musia�bym poznawa� przez dwadzie�cia lat.

Bez tego cholernego, paso�ytniczego grzyba w moim m�zgu ca�a misja by�aby tylko kosztownym samob�jstwem.

Wpu�cili mi go przez nos.

Wtedy by� jeszcze ziarnem. Rozpu�ci� �luz�wk� i zamieni� si� w larw� nie wi�ksz� ni� zarodziec malarii. A potem w�drowa� krwiobiegiem, wyprowadzaj�c w pole bia�e cia�ka krwi, a� dotar� do podwzg�rza. Tam zagnie�dzi� si� i zacz�� rosn��, karmi�c si� moj� krwi�.

Kiedy w g��bokiej tajemnicy dwana�cie lat temu zastosowano pierwszy model, moja ukochana ojczyzna ustami jakiego� oszala�ego eurokraty upar�a si�, �eby cyfral dopilnowa�, aby �o�nierz funkcjonowa� zgodnie z regulaminem, procedurami i stosownymi przepisami. I najlepiej, �eby by� pos�uszny. Podejrzewam, i� roi� sobie Europ�, w kt�rej kiedy� za�aduje si� co� takiego ka�demu noworodkowi. Tamci szcz�liwcy byli z oddzia�u Falschirmjager. Kilku komandos�w zgin�o ju� podczas pr�b poligonowych, a dw�ch paln�o sobie w �eb, zanim zd��ono zdezaktywowa� im wszczepy. Trzech wyl�dowa�o w wariatkowie.

Ba�em si� jak cholera, kiedy mi go wpuszczali.

T�umaczyli, �e to sz�sta, dok�adnie przetestowana wersja. �e to tylko uk�ad wspomagaj�cy, dopalacz, kt�ry nie b�dzie wtr�ca� mi si� do osobowo�ci. �e to po prostu wewn�trzny komputer. Udost�pni mi czasowo nieu�ywane obszary m�zgu i pozwoli na sterowanie si�� woli procesami, na kt�re normalnie nie mamy wp�ywu. �e w razie czego jest to ca�kowicie odwracalne. Je�eli go zdezaktywowa�, po prostu zdechnie i zostanie zresorbowany przez organizm. Twierdzili, �e wiedz�, co robi�.

Nie wierzy�em im za grosz.

Cholernie si� ba�em.

A potem cyfral si� uaktywni� i odebra� mi strach.

To pierwsze, co zrobi�. Zabi� we mnie zdolno�� do zwyk�ego, ludzkiego przera�enia. Do paniki albo histerii. Nie dostan� ju� uczciwej, ludzkiej nerwicy i nie b�d� si� budzi� z brzuchem pe�nym niepokoju i przeczucia nieokre�lonego nieszcz�cia jak normalny cz�owiek. W obliczu zagro�enia do ko�ca kombinuj�, my�l� i planuj�. Jestem zaniepokojony albo przestraszony, ale nie mog� poczu� parali�uj�cej grozy. Nie umiem. Kiedy nie dzieje si� nic szczeg�lnego, jestem bezmy�lnie pogodny. Nie przejmuj� si� na zapas.

My�la�em, �e zrobi� ze mnie psychopat�, i natychmiast polecia�em z tym do Lodowca.

Przebadali mnie. Cyfral po prostu za�o�y� mi filtry. Umiem kocha�, lubi�, wsp�czu�. Mo�e mi by� smutno. Mog� si� przestraszy�. Uczucia wy�sze zosta�y. Ale negatywne emocje nie s� w stanie u mnie urosn�� do takich rozmiar�w, �eby mnie powali�.

Lodowiec ostrzeg�, �e to mo�e zabi�. �e w takim razie musz� mie� dwa razy wi�cej rozs�dku ni� inni, bo te mechanizmy: przera�enie i panika, to naturalne zabezpieczenia wynikaj�ce z instynktu samozachowawczego.

Tyle �e od pewnego czasu i tak mia�em go troch� za ma�o.

Najlepszy dow�d, �e zgodzi�em si� wzi�� udzia� w misji.

S� i kiepskie strony. Czasem przyspieszenie reakcji wcale nie jest wygodne. Kiedy hiperadrenalina wype�nia krew, mo�na przebi� r�k� drzwi, kt�re chce si� otworzy�, i pogruchota� sobie ko�ci. D�wi�ki s� obni�one o kilka oktaw i nieczytelne. Nie daj Bo�e w takim stanie klasn�� w d�onie. Mo�na uci�� sobie palce, chwytaj�c za sznurek.

Wszyscy, kt�rzy szkolili�my si� w zamku Darkmoor, po aktywacji cyfrali bali�my si� dotyka� kobiet. To w ko�cu te� potrafi� by� emocje. Opowiadali�my sobie legendy o tym, jak to rzekomo jaki� komandos rozni�s� kompletnie panienk� w przyp�ywie nami�tno�ci. Zreszt� by�y te� dziewcz�ta w grupie. Dwie.

O tym, co si� dzieje, kiedy trafi na siebie dwoje takich z dopalaczem, te� kr��y�y legendy.

Jak o mnie i o Deirdre.

Na szcz�cie to by�y tylko legendy.

Kiedy cyfral pob�ogos�awi� mnie darem j�zyk�w, na przepustce poszed�em do pubu w Axenhill i nie potrafi�em zam�wi� piwa. Be�kota�em jak�� mieszanin� mowy Wybrze�a i kebiryjskiego, wtr�caj�c chorwackie, fi�skie i polskie przekle�stwa. Potem si� wyregulowa�o.

Z kolei noktolopia wydaje si� wygodna, dop�ki nie wlezie si� w ciemno�ciach na jakie� �r�d�o �wiat�a. �renica reaguje momentalnie, cyfral te�, ale powidok na siatk�wce zostaje na par� minut. Deirdre polaz�a kiedy� w nocy do lod�wki, przy�wiecaj�c sobie oczami, i otworzy�a j�. Wzrok odzyska�a dopiero po �niadaniu.

Z drugiej strony �wiadomo��, �e w razie potrzeby mo�na z�apa� w d�o� lec�c� strza�� albo trafi� no�em os� na pniu, pomaga. Pozwala przetrwa�. Moim zadaniem jest zebranie informacji. Moj� g��wn� broni� jest m�zg. Tego mnie nauczono. Ale fizyczna przewaga daje zupe�nie inne nastawienie psychiczne.

S�o�ce zachodzi. Brn� przez trz�sawisko, st�paj�c tu� przy usch�ych pniach, skacz� po ska�ach i kamieniach, balansuj�c piramid� �adunku na karku. Koszula pod zbroj�, kolczug� i kaftanem przesi�ka potem. Plecy, poparzone od eksplozji, piek� nie do wytrzymania. Ciemny, spl�tany las, istna �ciana omsza�ych konar�w, ju� o kilkana�cie metr�w. Staj� na uginaj�cym si� dywanie mchu, spogl�dam jeszcze na morski horyzont tu� nad kraw�dzi� klifu i aktywuj� cyfrala.

Zapada� ju� wczesny zmierzch, kiedy Vuko Drakkainen wszed� mi�dzy drzewa. Las by� nieprzyjemny. Niski, spl�tany, pe�en rachitycznych drzewek o pokr�conych konarach, obro�ni�tych brodatymi porostami. Gdzie� w ga��ziach pokrzykiwa�y ptaki.

Drakkainen maszerowa� r�wnym, rytmicznym krokiem, przytrzymuj�c jedn� d�oni� r�koje�� miecza, a drug� stabilizuj�c umieszczone na karku siod�o, zaczepiaj�ce si� o ga��zie. W tym lesie nie by�o �cie�ek. Drzewa, kt�re umar�y ze staro�ci, pada�y na �ci�k�, przegradzaj�c drog� albo zaczepia�y si� o korony s�siednich i wisia�y na spl�tanych konarach, a potem obrasta�y grzybami i porostami, a� spr�chnia�y. Istna d�ungla.

Po godzinie zmierzy� pr�dko�� marszu i uzna�, �e do oddalonej o osiem kilometr�w stacji badawczej w tym tempie b�dzie szed� jeszcze co najmniej dwie godziny.

Oczywi�cie istnia�a mo�liwo��, �e po dotarciu na miejsce dostanie herbat� i kanapk� z dziczyzn�. �Nauczyli�my si� robi� miejscowy chleb! My�leli�my, �e nikt po nas ju� nie przyleci.� W ten spos�b misja zostanie zako�czona w dwa dni, nie licz�c czasu przeznaczonego na planowanie, szkolenie i przygotowania.

Droga si� d�u�y�a. Las by� monotonny i nudny. Te same pokr�cone, czarne konary i niechlujne festony ko�ysz�cych si� na wietrze porost�w. Pachnia�o mokr� grzybni�, pr�chnem i ostro, pi�mowo ma�ymi gryzoniami.

Spojrza� na �wiat w podczerwieni. Troch� z nud�w, a troch� dlatego, �e busz zaczyna� ju� ton�� w mroku. Podmalowane zieleni� drzewa nie zrobi�y si� �adniejsze, za to mo�na by�o dostrzec podobne do ma�ych kapibar gryzonie siedz�ce w �ci�ce, b�yskaj�ce rozjarzonymi srebrem oczkami, ptaki skacz�ce w ga��ziach, owady �migaj�ce w powietrzu jak pociski smugowe, w�e czaj�ce si� w�r�d zaro�li.

W rzeczywisto�ci marsz trwa� prawie trzy godziny i kiedy doszed� na miejsce, zapad�a ju� noc. W krajobrazie wok� W�drowca nic si� nie zmieni�o. Po prostu w pewnym momencie zatrzyma� si� i powiedzia�: �Tutaj�.

Wiedzia�, �e znajduje si� o kilkadziesi�t metr�w od polany na szczycie wzg�rza, na kt�rej wzniesiono kryt� gontem, drewnian� chat� z bali, otoczon� palisad� i nazwano Terenow� Stacj� Badawcz� Midgaard II.

Drakkainen zdj�� z siebie niepor�czny dobytek i jak najciszej u�o�y� go pomi�dzy dwoma spr�chnia�ymi pniami, maskuj�c pierzastymi li��mi podobnymi do paproci. Panowa�a cisza. Ptaki ju� umilk�y, od czasu do czasu s�ycha� by�o tylko przeci�g�e buczenie nocnego drapie�nika.

Siedz�c w�r�d paproci, czeka�, a� wyschnie przemoczona, p��cienna koszula, i nas�uchiwa�. Wiatr nie ni�s� �adnych znajomych d�wi�k�w. Z tej odleg�o�ci powinno by� s�ycha� trzask ognia, szcz�kanie metalowych naczy�, rozmowy. W sam raz pora na kolacj� w stacji badawczej. Nikt nie rozmawia�. Martw� cisz� przerywa� tylko cichutki, tajemniczy d�wi�k. Co� podzwania�o i klekota�o delikatnie, na granicy s�yszalno�ci.

Wyra�ny za to by� zapach zgnilizny. Ostry i md�y r�wnocze�nie, niemo�liwy do pomylenia z niczym innym.

Przez chwil� kr�ci� g�ow�, wci�gaj�c powietrze, a� ustali� kierunek. �mierdzia�o dok�adnie od strony stacji. Nie tak mocno, jak mog�yby cuchn�� ludzkie zw�oki, a zw�aszcza osiem trup�w, ale jednak.

Mo�e to po prostu jakie� porzucone zapasy, pomy�la�.

Zrezygnowa� z he�mu i tarczy. Przewiesi� miecz przez plecy i skontrolowa�, czy si�ga do r�koje�ci, a potem doci�gn�� wszystkie sprz�czki i podskoczy� kilka razy na mchu, sprawdzaj�c, czy nic nie dzwoni. Na g�owie zawi�za� chust�, a potem znalaz� pod korzeniami ka�u�� i wysmarowa� b�otem czo�o i policzki.

Stacja wznosi�a si� na wzg�rzu poro�ni�tym p�o��cymi si� rzadko po ziemi krzewami. Nie dostrzega� �adnego ruchu. Widzia� tylko szczerbat�, niezbyt wysok� palisad� jak garnitur popsutych z�b�w i zapadni�ty po�rodku dach. Nie by�o dymu, ognia, �adnego ruchu. Stacja wygl�da�a na opuszczon� i to raczej dawno. A jednak czu� niepok�j.

Po pierwsze, na ca�ym zboczu wzg�rza w odleg�o�ci kilkudziesi�ciu metr�w od palisady le�a�y martwe zwierz�ta. Otacza�y ca�� plac�wk� kr�giem. Szczury, dziki, jelenie, wilki, nawet ptaki. W r�nym stadium rozk�adu. Widzia� ko�ci, pi�ra, strz�py mi�sa i futra. Wi�kszo�� zwierz�t poci�to albo rozszarpano. �adnego porz�dnie nie oprawiono ani nie obdarto ze sk�ry. Wszystkie natomiast pozbawiono g��w.

Poza tym na wzg�rzu by�o o dobre pi�� stopni zimniej ni� gdzie indziej. Taka plama ch�odu i wij�cej si� pasmami mg�y z epicentrum po�rodku stacji, widoczna jako b��kitnawa po�wiata.

Podkrad� si�, przemykaj�c bezg�o�nie od krzaka do wykrotu, od wykrotu do ska�y niczym poluj�cy kocur. Zmasakrowane szcz�tki le�a�y gdziekolwiek spojrze�, niekt�re �wieci�y zielonkawym, fosforycznym blaskiem ciep�a bij�cego od proces�w gnilnych. Postanowi� odfiltrowa� fetor padliny, bo nie czu� ju� �adnych innych woni. Im bli�ej stacji, tym by�o zimniej, widzia� ob�oczki pary buchaj�ce mu z ust.

Bram�, zbit� byle jak z krzywych, od�upanych klinami desek, wy�amano dawno temu. Tyle �e najwyra�niej wy�amano j� od �rodka. Przywar� plecami do palisady i przesun�� si� bli�ej furty, delikatnie obejmuj�c palcami oplecion� rzemieniem r�koje�� miecza. Normalnie bram� ryglowa�a pot�na belka, teraz ju� nadpr�chnia�a. Kiedy�, co najmniej rok temu, prze�ama�o j� pot�ne uderzenie, jakby kto� wjecha� w bram� teren�wk�. Tylko �e uczeni nie dysponowali teren�wk�.

Pochyli� si� pod wy�amanymi deskami i szybkim ruchem zajrza� na dziedziniec. Pusto. Ba�agan. Ruina.

Wewn�trz palisady wzniesiono dom, teraz pusty, cz�ciowo zburzony i ciemny, po�rodku znajdowa�a si� kwadratowa studnia z �urawiem, kilka mniejszych budyneczk�w pod sam� �cian� cz�stoko�u. Wszystko to zd��y�o si� ju� zamieni� w sterty belek i kamieni.

Gdzie� kapa�a woda, sk�d� dobiega� delikatny klekot przywodz�cy na my�l drewniane ko�atki. Poza tym panowa�a tu cisza i martwota.

Drakkainen wsun�� si� do �rodka jak kot, st�paj�c ostro�nie po drodze u�o�onej z mokrych, spr�chnia�ych desek.

Zaklekota�o po raz kolejny i dopiero wtedy to zobaczy�. Wisia�y na krokwiach chaty, na ga��ziach drzewa rosn�cego po�rodku dziedzi�ca, na zaostrzonych palach cz�stoko�u. Dzwonki wiatrowe. Ko�ysz�ce si� z wiatrem niewielkie konstrukcje uplecione z cienkich rzemyk�w i trawy.

I ko�ci.

Piszczele, ko�ci �eber, czaszki mniejszych zwierz�t. Wisia�y na rzemykach, ozdobione p�czkami pi�r, ko�ysa�y si� w podmuchach wiatru i zderza�y ze sob�, wydaj�c ten cichy, natr�tny d�wi�k, kt�ry s�ysza� od d�u�szego czasu. Postukiwania o r�nych tonach, uk�adaj�ce si� w przypadkowe melodyjki. D�wi�k, kt�ry m�g�by by� mi�y dla ucha, gdyby nie mia� tak upiornego �r�d�a.

W�lizgn�� si� do chaty. Pachnia�o starym drewnem, zwietrza�ymi dawno odczynnikami i ple�ni�. D�ugie wn�trze podzielono na kilka pomieszcze�. Rozszerzy� �renice i wzmocni� jeszcze bardziej percepcj� �wiat�a, dzi�ki czemu zobaczy� wn�trze szare jak o bladym �wicie. Gdyby nie cyfral, w chacie by�oby dla niego ciemno niczym w studni. Drewniane prycze wzd�u� �cian, d�ugi, zbity z bali st� po�rodku. Palenisko.

A przy tym stole nad metalowym kubkiem kto� siedzia�. Siedzia� nieruchomo jak pos�g, pochylony do przodu, oparty �okciami o blat jakby duma� nad wieczorn� herbat�. Sk�r� mia� g�adk� i nienaturalnie szar�, b�yszcz�c� lekko w �wietle gwiazd wpadaj�cym przez dziurawy dach.

Drakkainen nie odezwa� si�, tylko obszed� st� dooko�a i zobaczy� siedz�cego z drugiej strony: odart� z mi�sa czaszk�, pier�cie� wyszczerzonych z�b�w, pa��ki �eber, ko�ci drugiej r�ki. Trup.

A �ci�lej p�trup, p�pos�g. Wygl�da�o na to, �e kto� umie�ci� go prawym bokiem w czym� w rodzaju betonu, a potem posadzi� przy stole. Vuko wyci�gn�� r�k� i dotkn�� lekko d�oni tamtego. By�a zimna i twarda. Jednolicie szara, z kaszk� drobnych kryszta�k�w. Granit.

Wypolerowany i precyzyjnie wyrze�biony pos�g prawej strony cia�a m�czyzny. Lewa roz�o�y�a si� i zosta� tylko szkielet z wyschni�tymi resztkami sk�ry i mi�ni, kawa�kiem skalpu z d�ugimi, jasnymi w�osami wci�� trzymaj�cym si� czaszki.

Przykucn�� z boku i obejrza� uwa�nie miejsce, w kt�rym ko�czy�a si� rze�ba a zaczyna�o cia�o. Tam, gdzie by�o wida� ko�ci, wnika�y p�ynnie w kamie�, tak jakby by�y ze sob� stopione. Czy to rzeczywi�cie by�a rze�ba? Kto zrobi� co� podobnego? W jaki spos�b? I po co?

Na blacie przed m�czyzn� zobaczy� �lady krwi. Br�zowe, ciemne kleksy, kt�re wsi�k�y w drewno dawno temu. Potar� je palcem, przy�o�y� go do nosa i mocno wci�gn�� powietrze. Potem, przem�g�szy obrzydzenie, wyrwa� jeden w�os z czaszki tamtego i r�wnie� przeci�gn�� nim pod nosem. Hallering. Doktor Johann Hallering z uniwersytetu w Monachium.

W po�owie zamieniony w rze�b�.

�wie� Panie nad jego dusz�.

Szuka� laboratorium w nadziei na jakie� notatki, ale ca�e wn�trze cha�upy by�o kompletnie zdemolowane. �rodek ucierpia� najbardziej. Wygl�da�o, jakby co� tu wybuch�o, z�ama�o konstrukcj� dachu, a belki zwali�y si� na pod�og�. Znalaz� troch� naczy�, skrzyni� z resztkami wojskowych racji �ywno�ciowych w torebkach, jakie� zetla�e szcz�tki ubra�. Damska szminka, rozdeptane lusterko.

Nie mogli tu u�ywa� komputer�w, �adnych dysk�w, dyktafon�w. Musieli zapisywa� wszystko na papierze. Musia�y wi�c gdzie� by� protoko�y z bada�, notatniki, zapiski. Ale niczego takiego nie m�g� znale��.

Co tu si� dzia�o? Napad tubylc�w?

Pomieszczenia stacji wygl�da�y na celowo zdemolowane, ale nie spl�drowane. Drakkainen zosta� przygotowany do my�lenia kategoriami Ludzi Wybrze�a przynajmniej na tyle, na ile to by�o mo�liwe. Jednak wiedzia� na pewno, �e gdyby by� na ich miejscu, nie darowa�by cho�by doskona�ej, stalowej siekierze, kt�ra le�a�a sobie na ziemi. Zabra�by naczynia, kanistry, lustro z prymitywnej �azienki i mn�stwo innych rzeczy, chocia�by damsk� kosmetyczk�, w kt�rej spokojnie po�yskiwa�a gar�� bi�uterii. Wyni�s�by, co si� da�o, a potem dopiero posortowa�, wyrzucaj�c to, co bezwarto�ciowe.

Laboratorium sk�ada�o si� mi�dzy innymi z d�ugiego, solidnego sto�u, o�wietlanego polowymi lampami na paliwo ciek�e. Wy�o�ono na nim kolekcj� najr�niejszych miejscowych przedmiot�w.

By�y posegregowane. Osobno guziki, sprz�czki, zapinki � wszystko, czego u�ywano do zdobienia i spinania odzie�y. Osobno bi�uteria � damska i m�ska. Naszyjniki, amulety, naramienniki, kolczyki. Kamienie, srebro, odrobina z�ota. Pude�ko pe�ne monet. Te� mieszanina: srebrne sieka�ce, toporne korony Wybrze�a, bita cesarska moneta z Amitraju, kwadratowe kebiryjskie tigriki. Mn�stwo. Dla ewentualnego tubylca niez�y �up.

Jedyne notatki, na jakie natrafi�, to plik rysunk�w na kalce technicznej przedstawiaj�cych ornamenty i zdobienia ubra�. Poza tym nie by�o nic. �adnych notes�w, protoko��w, nic.

Kto� tu kiedy� siedzia�. Na sk�adanym krzese�ku i w ciep�ym �wietle spirytusowej lampy dzieli� pr�bki przedmiot�w. Popija� co� z metalowego kubka, kupionego kiedy� w sklepie sportowym, teraz zmatowia�ego i obro�ni�tego od �rodka zeskorupia��, szar� mas�, kt�ra nie by�a ju� nawet ple�ni�.

Us�ysza� co�... Na przyk�ad to, co wydarzy�o si� Halleringowi. Mo�e towarzyszy� temu jaki� ha�as? Wsta� gwa�townie i przewr�ci� krzese�ko. Z�o�y�o si� i upad�o.

Te cz�ci stacji, kt�rych nie zdemolowano, wygl�da�y na porzucone w jednej chwili niczym statek dryfuj�cy po Tr�jk�cie Bermudzkim. Rozgrzebana po�ciel na pryczy zbitej z okorowanych �erdzi i materacu z przeplecionej mi�dzy belkami napi�tej linki. Obw�cha� �piw�r, zamykaj�c oczy i wdychaj�c g��boko powietrze.

Ple��... kurz... trociny, py� ze spr�chnia�ych belek i gdzie� g��boko ledwo wyczuwalne, znikome resztki DNA. Kilka kom�rek nask�rka. �lina. �ladowe ilo�ci nasienia. Letherhaze. Nigel Letherhaze.

Systematycznie, obszed� pomieszczenia mieszkalne obw�chuj�c zetla�e resztki ubra�, staro�wieckie ostrza maszynek do golenia, utyt�ane sztu�ce. Znalaz� �lady wszystkich o�miorga.

Ale tylko �lady.

Na zewn�trz rozleg� si� pusty odg�os, jakby co� potoczy�o si� po drewnianych belkach.

Uj�� d�oni� stercz�c� znad ramienia r�koje�� miecza i ostro�nie wy�lizgn�� si� z chaty, sun�c plecami po belkowanej �cianie. W por�wnaniu w p�mrokiem chaty noc na zewn�trz wyda�a mu si� zupe�nie jasna. Dzi�ki wzmocnieniu �wiat�a widzia� niemal jak o szarym, pochmurnym �wicie, jednak tam, gdzie nie dociera� blask gwiazd i rozproszona po�wiata atmosfery, kry�y si� plamy g��bokiego cienia.

Drakkainen skoncentrowa� si�, precyzyjnie stawiaj�c nogi w mi�kkich butach i utrzymuj�c nisk� postaw� bojow�. Jedna d�o� na r�koje�ci, druga wyci�gni�ta do przodu na wysoko�ci punktu chudan. Tu� obok studni, na �cie�ce wy�o�onej drewnianymi podk�adami koleba� si� plastikowy, ��ty kube�ek. Ekipa nie musia�a a� tak dba� o dostosowanie do miejscowych, jak on. Popijali ziemskie piwo z puszek, odgrzewali sobie rostbef z jarzynami, czerpali wod� polietylenowym wiadrem.

Co� mign�o mu na granicy cienia. Ruch zbyt szybki jak na istot� ludzk�. Jak przelatuj�cy nisko ptak.

Za�o�y�, �e cokolwiek to by�o, wie ju� o jego obecno�ci. Te wszystkie ko�ci wok� wzg�rza pozostawiano od niedawna. Niekt�re truch�a by�y ca�kiem �wie�e. A ostatni �lad uczonych pochodzi� sprzed dw�ch lat.

Powoli, ostro�nie obszed� cha�up� dooko�a, ale nic si� nie porusza�o.

Z ty�u za domem, gdzie jeszcze nie by�, natkn�� si� na pos�g. Tym razem normalny. Wyg�adzona rze�ba z kamienia, chyba bazaltu. Niew�tpliwie miejscowa i dobrze wykonana. Przypomina�a z grubsza uproszczon� sylwetk� ta�cz�cej ci�arnej kobiety o wyszczerzonych z�bach tr�jk�tnych jak z�by rekina. W jednej d�oni tkwi�o co�, co przypomina�o sierp, umieszczony w wywierconym otworze tak, �e mo�na go by�o wyj��. W drugiej d�oni kobieta dzier�y�a kamienn� mis�. Pos�g mia� z p�tora metra wysoko�ci i zapewne przywleczono go tu w celach badawczych, mimo �e by� upiornie ci�ki. Ale pod jego uniesion� w ta�cu stop� pi�trzy�a si� sterta czaszek. Ptasich, zwierz�cych, o r�nej wielko�ci i najr�niejszych gatunk�w.

Oraz dwie ludzkie.

Przysiad� ostro�nie w pozycji, z kt�rej m�g� natychmiast poderwa� si� do walki, i delikatnie rozgarn�� ko�ci. Pierwsza czaszka, kt�r� wydoby�, by�a drobna, ko�� �uchwowa gdzie� przepad�a. Zosta�a dok�adnie oczyszczona przez owady: ich ostre, octowe �lady czu� bardzo wyra�nie; sp�owia�a od s�o�ca, sp�ukana przez deszcze. Jednak �lady aminokwas�w by�y jeszcze wyczuwalne, zapad� si� wi�c w sobie, usi�uj�c wychwyci� drzemi�ce gdzie� pod spodem, przypominaj�ce wo� sparzonych pi�r, �lady nukleotyd�w.

Znalaz� je, a potem czeka� przez chwil�, a� jego zamienione w baz� danych cz�ci m�zgu rozpoznaj� indywidualny wz�r. Na razie wiedzia� tylko, �e to DNA pachnie znajomo. Marzena Zavratilova... Specjalistka od ksenozoologii.

Dotkn�� d�oni� pos�gu. Mis� i uniesione udo wyra�nie znaczy�y obfite, rdzawe �lady i zacieki.

Uderzy�o w niego z boku.

Z nag�ym, podobnym do �wi�skiego kwiku wizgiem, szare, rozmazane i z�bate.

Drakkainen przerazi� si� i nagle ca�y �wiat zwolni�, wrzask zamieni� si� w du�o ni�szy d�wi�k jakby rozstrojonej tr�by. Padaj�c, zobaczy�, jak rozczapierzona, chuda ko�czyna z imponuj�cymi, wygi�tymi jak haki szponami przelatuje tu� ko�o jego twarzy. Powietrze zg�stnia�o jak woda, chwyci� to co� gdzie� mniej wi�cej za kark, dopiero wtedy uderzaj�c biodrem i udem o ziemi�. Spr�chnia�e tramy ugi�y si� pod ci�arem jego cia�a, uchyli� g�ow� przed zatrzaskuj�cymi si� jak potrzask szcz�kami i, przetaczaj�c si�, trafi� podeszw� w biodro przeciwnika, po czym wypchn�� go nad swoim cia�em. Rzut po �uku. Wykonany z dziwnej pozycji, ale w ko�cu skutecznie.

Wyrzuci� obie nogi, jak spr�yna wstaj�c z ziemi od razu w postawie bojowej, i r�wnocze�nie wydoby� miecz z niskim, �lizgaj�cym si� d�wi�kiem, kt�ry przywodzi� na my�l hamuj�cy tramwaj.

Stworzenie jeszcze p�yn�o w powietrzu, bokiem, nieporadnie wios�uj�c ko�czynami. W md�ym �wietle nocy jego sk�ra po�yskiwa�a lekko. By�o kr�pe, mia�o mo�e z p�tora metra wysoko�ci i w jaki� spos�b przypomina�o upiornie cz�ekokszta�tn� �ab�. Uderzy�o bokiem o ziemi�, odbi�o si� i pojecha�o na grzbiecie metr, ale ju� wstawa�o jednym, gwa�townym ruchem, kt�ry przy normalnym up�ywie czasu musia� by� niezauwa�alnym mgnieniem. Szeroki pysk, jak szrama w p�askim �bie wyrastaj�cym bezpo�rednio z ramion, b�ysn�� znowu rz�dami tr�jk�tnych, rekinich z�b�w.

Pulsuj�cy b�l nap�yn�� z ramienia, Drakkainen k�tem oka zobaczy� kilkana�cie w�skich, p�ytkich zadrapa�, jak pozostawionych przez drucian� szczotk�. Chyba mia�o kolce w sk�rze niczym p�aszczka.

Uni�s� miecz z boku g�owy w zwyk�ym hasso-no-kamae. To by�o tylko zwierz�.

Zobaczy�, jak mi�nie n�g stworzenia kurcz� si�, po czym ono samo wystrzeli�o w jego stron� dok�adnie jak gigantyczna �aba. Widzia�, jak tr�jk�tne, d�ugie stopy ko�ysz� si� w powietrzu, jak rozk�ada �apy z nastawionymi szponami.

Wytrzyma� do ostatniej chwili i umkn�� przed b�yskawicznym ciosem �apy obrotowym unikiem zgodnym z �zasad� wiruj�cej kuli�, po czym ci�� sko�nie, mierz�c tak, by przeci�� kr�gos�up. Ostrze pop�yn�o przez zg�stnia�e powietrze. Drakkainen zobaczy� ze zdumieniem, �e stw�r obraca si� w powietrzu, unikaj�c ci�cia, i ustawia si� przodem, niemal r�wnocze�nie z jego w�asnym ruchem. Fenomenalna szybko�� reakcji.

Wyl�dowa�o bokiem, spod szpon�w unios�y si� drzazgi i chmura pr�chna, kt�ra puch�a powoli jak wzburzony mu�. Istota natychmiast spr�y�a mi�nie do kolejnego skoku.

Rozpocz�� wdech, kiedy skoczy�a. Zszed� z linii ataku jednym p�ynnym ruchem i ci�� p�asko, najszybciej jak umia�, wiedz�c, �e mo�e zerwa� sobie �ci�gna. Po ostrzu pop�yn�a fala drga� wywo�anych turbulencjami. Tym razem sam sztych na chwil� w czym� ugrz�z�, nie zauwa�y� w czym, bo przekr�ci� d�o� do odwr�conego chwytu, ostrzem w d�, i chlasn�� na krzy�, opisuj�c w powietrzu le��c� �semk�. Trafi� raz, znowu samym ko�cem. Odszed� krok w ty� i jeszcze raz zmieni� chwyt miecza. Wdech dobieg� ko�ca.

Teraz wydech. Obserwuj�c �wiat w zwolnionym tempie, mo�na zapomnie� o oddychaniu.

Jaki� pod�u�ny kszta�t przesun�� si� powoli, kozio�kuj�c w powietrzu jak porzucony w stanie niewa�ko�ci. Przypomina� ukwia�. Drakkainen spojrza� jeszcze raz i zobaczy�, �e to odci�ta �apa. D�o� z kawa�kiem przedramienia, dryfuj�ca w powietrzu i rozpryskuj�ca krople krwi jak male�kie, pulsuj�ce baloniki.

Wystawi� ostrze przed siebie, a potem uni�s� nad g�ow�. Szpony zag��bi�y si� w ziemi�, stw�r wyszczerzy� si� w upiornym u�miechu i nagle wzd�u� grzbietu i przez g�ow� zje�y� grzebie� kolc�w podobnych do kolc�w je�ozwierza. Zapachnia�o ostro aldehydem mr�wkowym i rycyn�. Dra�stwo by�o te� jadowite. Niedobrze.

Trzeba by�o zabra� tarcz� i oba karwasze. Lenistwo si� m�ci.

Wystrzeli�o jak torpeda. Te tylne nogi musia�y mie� si�� katapulty. Skoczy�o jednak troch� w bok, zagarniaj�c ocala�� �ap� obszar, w kt�rym Drakkainen musia� si� znale�� w swoim obrotowym uniku zgodnym z zasad� wiruj�cej kuli. Wobec tego cz�owiek odchyli� si� do ty�u, z uniesionym mieczem, nadal stoj�c stopami na ziemi. Ugi�� kolana, szpony mign�y mu nad twarz�, a wtedy z uczuciem, �e p�kaj� mu napr�one jak liny mi�nie brzucha, wyprostowa� si� i, wypuszczaj�c powietrze w strasznym, wibruj�cym wrzasku, kt�ry brzmia� jak rozci�gni�ty grzmot, ci�� uko�nie i wykr�caj�c unik w drug� stron�, rozmin�� si� ze stworem niczym torreador.

Stw�r wyl�dowa� na tylnych ko�czynach i odwr�ci� si�.

Odr�bana �apa zako�czy�a lot i uderzy�a o ziemi� z mokrym pla�ni�ciem.

Zn�w stali naprzeciw siebie. Drakkainen oddycha� ci�ko, czuj�c pulsowanie wszystkich mi�ni. Nie widzia�, gdzie trafi�.

Stw�r otworzy� paszcz� i nagle sko�nie przez jego pier� pojawi� si� ciemny, l�ni�cy niczym w�ska szarfa w�yk.

Dalej tak stali. Bez ko�ca.

A potem �eb razem z jednym ramieniem zacz�� zje�d�a� z korpusu i po d�ugiej chwili uderzy� elastycznie o ziemi�.

Czas pop�yn�� normalnie, �wiat�o gwiazd z ��tawo-sepiowego zrobi�o si� znowu zielone, a kad�ub si� zwali� na wznak, nogi zadygota�y. W�drowiec sta�, dysz�c ci�ko, zadrapania na ramieniu pulsowa�y piek�cym b�lem, ale nie czu� dzia�ania �adnej trucizny. Wszystkie mi�nie mu dr�a�y, skurcz zacisn�� si� na �ydce jak stalowe c�gi.

Potw�r dalej porusza� si� na ziemi, ale do�� niezbornie. Ko�czyny drga�y, nadal dziko b�yska�y �lepia, pysk otwiera� si� i zamyka�, co chwil� wysuwa� si� z niego jaki� pojedynczy szpikulec, je�y� si� i k�ad� grzebie� kolc�w na czaszce. Nawet odr�bana �apa ci�gle drapa�a ziemi� pazurami. Przer�bany tu��w bluzga� rytmicznie strugami krwi.

Nie przypomina� sobie takiego zwierz�cia. Wi�kszo�� fauny Midgaardu przypomina�a nieco ziemsk�. W pewnym stopniu. Konwergencja � przystosowanie do warunk�w. Jednak byli to krewni niczym ze z�ego snu. Nied�wiedzie, stoj�c na tylnych �apach, si�ga�y trzech metr�w, grzebi�cy w ziemi ro�lino�erny stw�r, kt�ry by� odpowiednikiem leniwca, wa�y� prawie dwie tony, mia� szpony jak szable i pysk, kt�rego m�g� pozazdro�ci� krokodyl. Jak na Ziemi w trzeciorz�dzie. Miejscowy Stw�rca najwyra�niej nie porzuci� upodobania do z�batych jak smoki przedstawicieli megafauny. Mog�o si� okaza�, �e le��cy tu potw�r, pro�ciutko z �Ogrodu rozkoszy ziemskich� Boscha, lokalnie uchodzi� za zwyk�� �ab�.

Nitj�sefni uderzy� d�oni� w gard� miecza. Na ziemi przed nim pojawi�a si� kreska krwi. Machn�� ostrzem w niedba�ym reishiki, obr�ci� r�koje�� w palcach i wsun�� miecz z powrotem do pochwy.

� Ulf Pogromca �ab � powiedzia� nieg�o�no.

Wr�ci� do pos�gu i zbada� drug� czaszk�. Znalaz� si� Letherhaze. Biedak, nie wr�ci ju� do Cambridge.

Istnienie stwora, drgaj�cego obecnie na ziemi, nie dawa�o �adnej odpowiedzi. To zwierz� by�o wyj�tkowo niebezpieczne i tak szybkie, �e cz�owiek nie dysponuj�cy cyfralem nie mia� z nim najmniejszych szans, ale z ca�� pewno�ci� to nie ono za�atwi�o Halleringa, zmieniaj�c mu po�ow� cia�a w granitowy pos�g. To nie ono wyko�czy�o Zavratilov� i Letherhaze�a, poniewa� tym ludziom odr�bano g�owy za pomoc� ostrego, metalowego i raczej ci�kiego narz�dzia. Kr�gi zachowa�y �lady przeci�cia i zmia�d�enia. Najprawdopodobniej ciesielskiej siekiery, nadal wbitej w pieniek przy drewutni. Obok, w stercie por�banych, spr�chnia�ych dzi� polan, znalaz� rozsypane ludzkie ko�ci. Zawleczono ich tam i �ci�to. W warstwie trocin i na samym pniu zachowa�y si� �lady krwi ich obojga. I to krwi traumatycznej, pe�nej bilirubiny. Nast�pnie ten, kto to zrobi�, zani�s� g�owy i rzuci� u st�p pos�gu. Zebra� te� krew do jakiego� naczynia i nape�ni� ni� mis� pos�gu. Kto� z�o�y� tu ofiar�. Kto?

Pos�g by� miejscowy, ale nie pochodzi� z Wybrze�a. W�r�d tutejszych mieszka�c�w nie by�o wyznawc�w ci�arnej ta�cz�cej bogini z sierpem. Nie mieli takiej postaci w panteonie.

O ile wiedzia�, boginie �eglarzy wygl�da�y zupe�nie inaczej i nie wymaga�y ofiar z ludzi. To mog�aby by� ewentualnie amitrajska Pani �niw, Azzina, ale st�d do Amitraju by�o ponad tysi�c kilometr�w, g�ry i pustynia. Nie by�o dok�adnie wiadomo, na czym ten kult polega�, ale mo�e i wymaga� ofiar. Tylko sk�d tu Amitraje? Ich kraj by� wielkim, wojowniczym imperium, kt�re zagarn�o wiele krain, w��cznie z szeregiem nadmorskich kr�lestw, sk�d przybyli �eglarze. A ci byli ludem uchod�c�w. Nie znie�liby tu Amitraj�w. Uwa�ali ich za demony i szczerze nienawidzili.

Same zagadki. Napotyka� na razie na same pytania i �adnych odpowiedzi.

Kilkunastosekundowa walka zm�czy�a go potwornie. Mi�nie ju� zaczyna�y bole�, jutro b�dzie �azi� jak paralityk. Tak to ju� si� dzia�o po przyspieszeniu. Cz�owiek nie jest przystosowany do czego� takiego. Przez kilka chwil jest nadcz�owiekiem, a potem choruje przez dob�. Wiedzia�, �e za par� godzin padnie i b�dzie spa�. Ju� kr�ci�o mu si� w g�owie. Mi�nie mia�y potworny d�ug tlenowy, spali� niemal ca�� glukoz�, jak� dysponowa� jego organizm, ju� w tej chwili �o��dek skr�ca� mu si� z g�odu. Na pewno te� nadwer�y� �ci�gna. Drobne szramy pulsowa�y gor�cym b�lem. Chyba nie dosta� si� do nich jad, ale z pewno�ci� b�d� si� papra�. Oparzone plecy, zalane potem, przyci�ni�te kolczug� i pancerzem, te� bola�y jak diabli.

Obszed� ca�y teren, ale nie znalaz� wi�cej cia�. Zavratilova, Letherhaze, Hallering. Brakowa�o pi�ciu. Odeszli? Porwano ich? Zgin�li r�wnie tajemniczo, ale gdzie� poza obr�bem stacji?

Wiedzia�, �e niczego ju� si� tu nie dowie. Poszed� poszuka� czego� do jedzenia. Wojskowe racje nie by�y wiecznotrwa�e, ale mog�y przetrwa� bardzo d�ugo. Niestety, uczeni nie gustowali w gotowych racjach polowych, kt�re zamkni�te w hermetycznych torebkach wygl�da�y i smakowa�y jak �arcie dla zwierz�t, ale niczego nie trzeba by�o z nimi robi�. Wystarczy�o otworzy� i zje��, ostatecznie nawet nie podgrzewaj�c. Zabrali natomiast smaczniejsze racje liofilizowane, do kt�rych trzeba by�o dola� wody. Prze�u� jedn� na sucho, przypomina�o to jedzenie gipsu. Proszek zwi�za� natychmiast ca�� �lin� i zastyg� w postaci s�onego, oblepiaj�cego mu gard�o i j�zyk kitu. W zbiorniku w �azience przetrwa�o troch� wody, zasta�ej, cuchn�cej plastikiem pojemnika i pe�nej glon�w. Wype�ni� jednak tym usta i wymiesza� z zaschni�t� skorup� czego�, co mia�o by� ragout z kr�lika z warzywami, w obrzydliw� papk�, kt�r� m�g� ju� jako� po�kn��. Znalaz� jeszcze tub� d�emu poziomkowego, batonik i popi� to mlekiem skondensowanym. Na zako�czenie wydusi� wprost do ust tub� pasty anchovis. W takim stanie w�a�ciwie by�o mu wszystko jedno, co je. Czu� si� jak umieraj�cy z g�odu rozbitek. Znalaz� jeszcze trzy ca�e opakowania i schowa� za napier�nik. Reszta by�a rozdarta, pognieciona, zawarto�� dawno rozpu�ci�a si� z deszcz�wk�, wy�ar�y j� zwierz�ta. Niewiele zreszt� tego zosta�o.

Obszed� ponownie laboratorium i stwierdzi�, �e zachowa�o si� tu sporo przedmiot�w, kt�re jeszcze mog� si� przyda�. Niestety, prawie nic nie m�g� ju� zabra� ze sob�. I tak chodzi� ob�adowany jak w�drowny kramarz. Po namy�le zabra� przynajmniej tutejsze monety. Bi�uteri� ziemskiej roboty wsypa� do puszki po kawie i schowa� pod kamieniami podmur�wki.

Wyszed� przed cha�up� i pomy�la�, �e wbrew wszystkim za�o�eniom nie zostanie tutaj. To miejsce nie nadawa�o si� na baz� wypadow�. Nie nadawa�o si� do niczego. Trzeba by�o i�� dalej. Dok�d, nie mia� poj�cia. Za�o�y�, �e dop�ki nie znajdzie cia�, pozosta�ych b�dzie uwa�a� za �ywych. To znaczy, �e musieli st�d odej��. Dok�d? Na pocz�tku prawdopodobnie przed siebie.

Drzewo, kt�re ros�o po�rodku dziedzi�ca, mia�o dziwny pie� z beczkowatym wybrzuszeniem po�rodku, przypominaj�cym pier� m�czyzny. Przyjrza� si� uwa�niej i zauwa�y�, �e wyrastaj�ce z niego konary tak�e mia�y wyra�n� lini� mi�ni ramion � barki, bicepsy, nawet �y�y na przedramionach. Im d�u�ej patrzy�, tym wi�cej widzia� szczeg��w. �ebra, sutki, obojczyki, grdyk� � wreszcie zobaczy� te� twarz.

� Nast�pna rze�ba � powiedzia� na g�os. � Istna galeria sztuki.

A wtedy w drewnianej twarzy otwar�y si� oczy.

Drakkainen wzdrygn�� si� i, odskakuj�c w ty�, wyj�� miecz do po�owy. Oczy patrzy�y na niego z jakim� ob��kanym cierpieniem. Normalne oczy � z bia�kami, ludzkie. Tutejsi mieli t�cz�wki niemal na ca�� ga�k� oczn� jak konie.

Twarz by�a znajoma. Duval. Joaqin Duval. Kierownik ekspedycji.

� Co ci si� sta�o? � zapyta� i us�ysza�, �e bezwiednie m�wi w j�zyku Wybrze�a. Powt�rzy� pytanie po angielsku. Oczy poruszy�y si� gwa�townie.

� Nie mo�esz m�wi�?! Mrugnij dwa razy na tak, raz na nie.

Dwa mrugni�cia. Bardzo szybko.

� Czy to zrobili miejscowi?

Trzy mrugni�cia. Co to znaczy?

� Czy pozostali �yj�?

Trzy mrugni�cia.

� Czy to znaczy, �e nie wiesz?

Chwila zastanowienia.

Dwa mrugni�cia.

Przez umys� W�drowca przep�ywa�y setki pyta�, ale niewiele wymaga�o odpowiedzi tak lub nie.

Co� zastuka�o cicho.

Jedna ga��zka na prawym konarze porusza�a si� lekko, uderzaj�c o s�siedni�. Stuktuk...stuk... stuktuk... Przerwa. Stuk... stuk... Przerwa.

Alfabet Morse�a? Usi�owa� zrozumie�, co tamten nadaje, ale pogubi� si�.

Kropka, kreska, kropka, kropka, kreska, kreska, kropka.

L-M-E?

Tamten zacz�� jeszcze raz.

Kreska, kropka, kreska. Kropka, kropka.

Wreszcie zrozumia�: Kill Me. Zabij mnie.

� Mam ci� zabi�? � Tamten przesta� stuka�. Mrugn�� dwa razy i zamkn�� oczy.

� Duval! Nie chc� ci� zabija�! To ekspedycja ratunkowa! �ci�gn� tu statek! Ale musz� si� dowiedzie�! Gdzie tamci poszli? Co tu si� sta�o?! Kto ci to zrobi�? Jak mog� pom�c?!

� Kill Me Killme Kilmekilme Kilem Kill...

Nic z tego.

Drakkainen prosi�, b�aga�, przekonywa� i t�umaczy�. Bez skutku. Tamten nie odpowiada� na �adne pytanie, tylko w k�ko powtarza� swoje.

Obmaca� drzewo ze wszystkich stron, ale nie m�g� znale�� niczego pr�cz drewna. Zwyk�ego, g�adkiego, suchego drewna, prawie pozbawionego kory. Pie�, ga��zie, w�skie, lancetowate li�cie podobne do oliwnych. Drzewo, kt�re zawiera�o w sobie Duvala, podobnie jak pos�g w cha�upie zawiera� w sobie Halleringa.

Jednak Duval �y�. Mia� tylko oczy i zdolno�� poruszania jedn� ga��zk�. Czy r�s� razem z tym drzewem?

Nic dziwnego, �e zwariowa�.

Przej�ty zgroz� i wsp�czuciem mo�e rzeczywi�cie zdo�a�by go zabi�, ale nie mia� poj�cia jak. Jak szybko i humanitarnie zabi� drzewo? Zreszt� to nie takie proste.

Odszed�, staraj�c si� nie s�ucha� stukaj�cej z uporem ga��zki.

� KlLMEKILMEKILMEKILME...

Podszed� do le��cej na ziemi po�owy stwora i postanowi� zbada� go dok�adniej. Na pr�b� d�gn�� go mieczem. Blade, okr�g�e oczy otworzy�y si� raptownie, rami� wbi�o si� szponami w grunt i g�owa nagle wyskoczy�a jak rakieta na wysoko�� jego twarzy. Przyspieszenie spad�o jak zas�ona, na plecach i szyi poczu� nap�r powietrza, kiedy odskakiwa� w ty�, wywin�� si� wyskokiem i trzasn�� g�ow� stwora pot�nym, zamachowym kopni�ciem w powietrzu. Zmieni�a kierunek lotu, przyspieszaj�c wyra�nie, a potem potoczy�a si� po ziemi z obrzydliwym, pustym odg�osem.

Drakkainen patrzy� na ni� ze zgroz�, dysz�c ci�ko, a p�niej zobaczy�, �e rami� wyci�ga si� przed siebie, pazury wbijaj� w klepisko, po czym mi�nie napinaj� si�, przyci�gaj�c bark i �eb, i rami� znowu wyci�ga si� do przodu, zupe�nie jak w jakim� kiepskim horrorze. I pe�znie. Do niego.

� Piczku materi! � wrzasn�� Drakkainen. � Zdychaj�e, �cierwo!

Uchwyci� miecz obur�cz i z ca�ej si�y przebi� stworzeniu czaszk�. A potem uni�s� zaskakuj�co ci�ki zew�ok na ostrzu, zamachn�� si� i pu�ci� �eb prosto w �cian� palisady, a� zadudni�o.

� Pi�� razy ci� ju� zabi�em! � wrzeszcza� rozw�cieczony do granic. � Przesta� �y�! Co to za jakie� krety�stwa? Co za pochrzaniony �wiat! Zaraz tu przeleci Baba Jaga na miotle! Przejdzie kocio�ek i z�o�y mi uszanowanie!

Stw�r jakby go pos�ucha�, bo zasycza� cicho i znieruchomia�.

� No! � powiedzia� Drakkainen. � I le�e� mi tu.

Mia� dosy� tego miejsca, by� w�ciek�y, zm�czony i g�odny. Kln�c pod nosem, przemierzy� wielkimi krokami dziedziniec i wszed� do chaty. Wyszed� po chwili, nios�c stary, postrz�piony koc. Rzuci� go na ziemi� i kopniakiem wtoczy� na� odr�ban� �ap�, po czym owin�� j�, tworz�c gruby t�umok. Wewn�trz szmat zacz�o si� co� porusza�, wi�c Nitj�sefni, kln�c strasznie po fi�sku, grzmotn�� kilka razy zawini�tkiem o ziemi�.

Nast�pnie zebra� pozosta�e na dziedzi�cu szcz�tki cz�onk�w wyprawy i zani�s� do wn�trza chaty. Po�o�y� wszystko, co znalaz�, na stole naprzeciw pos�gu Halleringa i sta� przez chwil� z pochylon� g�ow�, poruszaj�c bezg�o�nie ustami. Przeszuka� jeszcze raz chat� i wreszcie wyszed� z niewielkim, plastikowym kanistrem, oblewaj�c �ciany i zapadni�ty dach z gont�w. A potem przysiad� w bezpiecznej odleg�o�ci i wydoby� z sakiewki przy pasie krzesiwo.

�Ma pan sprawdzi�, co si� sta�o � m�wi� Lodowiec. � A je�eli b�dzie trzeba, sprz�tn�� ca�y ba�agan�.

Duval ca�y czas stuka� monotonnie ga��zi�.

Drakkainen wsta�, kopn�� w ocembrowanie studni i poszed� po siekier�.

Kiedy schodzi� ze wzg�rza, p�omienie si�ga�y ju� ponad palisad� i sypa�y iskrami w nocne niebo.

Budzi mnie deszcz. Obrzydliwy, o�owiany poranek w�r�d mg�y i uporczywej m�awki. Wszystko mnie boli. Ju� nie wiem, czy z powodu wczorajszej walki, czy nocy sp�dzonej na grubym, rozwidlonym konarze. Jest zimno.

Rozwi�zuj� sznur, kt�ry utrzymywa� mnie na pniu, i schodz� na ziemi�, otulony we�nianym p�aszczem.

Co ja si� nas�ucha�em o tym p�aszczu. �e naturalna we�na grzeje, nawet kiedy jest mokra. �e pod wp�ywem deszczu w��kna si� kurcz� i p�aszcz robi si� wodoodporny.

Mo�e i tak.

Tylko �e wtedy jest ju� zupe�nie przemoczony. Podobnie jak nosz�cy go cz�owiek.

Boli mnie staw skokowy, wszystkie mi�nie, zadrapania na przedramieniu i oparzone plecy. Jestem mokry, zmarzni�ty i w�ciekle g�odny.

Tamten odzywa si� akurat, kiedy stoj� w�r�d paproci, daj�c ulg� p�cherzowi.

Siedzi na skraju lasu na drewnianym, jednoosiowym wozie, zaprz�onym w kr�pe zwierz� kojarz�ce si� odlegle z os�em albo okapi.

� To by�a pi�kna walka � m�wi. � Mo�e nawet warta pie�ni.

� Jaka walka? � pytam.

Jest chudy, okryty p�aszczem z kapturem i trzyma w r�ku po�e� s�oniny, od kt�rego odkrawa niewielkie kawa�ki trzymanym w d�oni zakrzywionym no�em.

Spokojnie sznuruj� rozporek. Zd��� w razie czego. Zd���, zanim zeskoczy z koz�a albo si�gnie po cokolwiek ostrego.

Ignoruj� go. Tutaj podej�cie samotnego cz�owieka we �nie to czyn niekulturalny i niebezpieczny. W�a�ciwie mnie obrazi�.

Przynajmniej o ile wiem.

Nie mam poj�cia, jak mnie wypatrzy� w g�stym listowiu, w�r�d ga��zi. Dlatego jestem w�ciek�y w�a�ciwie na siebie.

Zbieram odpowiednie patyki na ognisko. Jest tu par� ro�lin, kt�rych zesch�e ga��zie zap�on�, nawet kiedy s� wilgotne. Tamten �uje swoje k�sy, patrz�c na mnie badawczo tymi niesamowitymi oczami wype�nionymi czerni�. Chyba jest stary. Trudno oceni�. Tutaj czterdziestolatek w�a�ciwie jest stary. Chud� twarz ma pobru�d�on� zmarszczkami i w jaki� spos�b zm�czon�.

Krzesiwo strzela p�kami iskier. Rozdmuchuj� �ar na kawa�ku kory, kupce pr�chna i igie�, a� pojawi si� p�omyk.

Kiedy grzej� d�onie przy trzeszcz�cym ogniu poch�aniaj�cym suche patyki, my�l� o kawie. Espresso w malutkiej fili�ance z warstewk� cr�ma na wierzchu. Tamten wci�� siedzi i podaje sobie do ust kawa�ki sad�a na ko�cu no�a.

� Usi�d� przy ogniu � m�wi�.

� Mog�em ci� zabi� � odpowiada z pe�nymi ustami.

� Ale nie zabi�e�.

� To sprytne tak spa� na drzewie.

� Wida� nie do�� sprytne. B�dziesz tak krzycza� z tego wozu?

� Wol� ogl�da� �wiat z koz�a. Wy�ej. Lepiej wida�.

Wyci�gam z ukrycia swoje rzeczy. Torby, sakwy, wreszcie siod�o, na kt�rym siadam przy ogniu. Przynajmniej si� do czego� przyda. Znajduj� twarde paski solonego, suszonego mi�sa zawini�te w pergamin. Ugotuj� je we wrz�tku. Nie ma kawy, przynajmniej wypij� co� w rodzaju bulionu. Zawsze to co� ciep�ego w �o��dku.

� Kto tam mieszka�? � Macham r�k� w kierunku wzg�rza, na kt�rym czernieje wypalony kikut stacji. Palisada cz�ciowo ocala�a, ale jeszcze unosi si� stamt�d s�up szarego dymu.

Wzrusza ramionami.

� Nikt. Ka�dy wie, �e to przekl�te miejsce. Uroczysko. Jakich wiele. Tylko g�upi wchodzi w takie miejsca.

� Szukam kogo�. Jestem obcy w tych stronach. Szukam takich, kt�rzy byli obcy jak ja i zgubili si�.

� Mnie te� tu d�ugo nie by�o. Wyprawa.

U�ywa s�owa �hansing�. Wyprawa, a konkretnie �upieska podr� morska. Dos�ownie: �droga po szcz�cie�.

Wyci�ga d�o� z no�em, wskazuj�c las po drugiej stronie polany, gdzie szumi potok.

� Tam jest trakt. Prowadzi najpierw do pierwszego domostwa. Tam mieszka Grisma Szalony Krzyk.

� B�dzie co� wiedzia� o moich krewnych?

� Nie. A mo�e tak. Ale st�d mo�esz i�� tylko tam. Grisma Szalony Krzyk, otoczony kolczastym wa�em z jesionu, siedzi w domu przodk�w i razem z garstk� swoich dr�y ze strachu przed tym, co wychodzi z lasu. Pierwszy, kt�ry mieszka za Pustkowiami Trwogi. Id� i daj mu prezent. Daj mu sw�j �up.

� Jaki �up?

M�czyzna na wozie wskazuje zawini�tko, kt�re le�y opodal. T�umok ze starego pledu cz�ciowo przesi�kni�tego krwi�. T�umok, kt�ry ci�gle troch� si� porusza.

� Czasem wysy�a do lasu kogo� obcego. Zbyt m�odego, by si� ba�, i zbyt g�upiego, by odm�wi�, �eby uwolni� go od kolejnych upior�w. Od dzieci zimnej mg�y. Obudzonych. Ale oni nigdy nie przestan� przychodzi�. To z�y czas. Wojna bog�w. Kiedy� tak nie by�o. Ale daj mu to na pami�tk�. Niech powiesi na cz�stokole i krzyczy swoim ludziom, �e jest wielkim styrsmanem.

Mam ju� troch� �aru, mog� postawi� na nim kubek z wod� i po�amanym paskiem mi�sa.

� Nie wiem, o czym m�wisz. My�la�em, �e to �aba.

Tamten �mieje si� z aprobat�.

� Jestem Kruczy Cie�. Sprzedaj� magiczne rzeczy. Chcesz sztylet, kt�ry sprowadza kl�tw� na w�a�ciciela? Kamie�, kt�ry wraca? Mam kamienie drogi, amulety czarnego snu, pi�ra ptaka grzmotu. Mam wszystko.

� Potrzebuj� konia.

� Nie handluj� ko�mi. Handluj� rzeczami, kt�re czyni�.

� Masz co�, co potrafi zamieni� cz�owieka w kamie�?

� Czas? Mam mn�stwo czasu.

� A gdzie mog� kupi� konie?

� Tam, gdzie kto� je sprzedaje. Chyba ci� jeszcze zobacz�. Znajd� drog�.

�Znajd� drog� to po�egnanie. Przynajmniej wed�ug �Kultury i ontologii Wybrze�a� Rekovica.

� Nazywaj� mnie Nitj�sefni � wo�am za nim.

� To wida�. Dla mnie jeste� �pi�cy Na Drzewie � odkrzykuje przez rami� i zje�d�a swoim skrzypi�cym wozem na dno kotlinki, mia�d��c ko�ami bia�e kwiaty paproci.

Zostaj� sam. Deszcz szumi monotonnie w li�ciach, moje ognisko syczy niech�tnie pod kroplami spadaj�cymi z ga��zi. Gdzie� wysoko w niebie s�ycha� pisk drapie�nego ptaka.

Popijam cienki bulion i zaczynam systematyzowa� plan dzia�a�. Pr�ne, skomplikowane zaj�cie, bo tak naprawd� nie wiem, co robi� dalej. P�jd� t� �cie�k�. Dok�dkolwiek poszli nieszcz�ni badacze, na pewno nie brn�li na prze�aj przez las, wi�c i ja p�jd�. Zobaczymy, co tam s�ycha� u kogo�, kogo nazywaj� Grisma Szalony Krzyk.

Musz� mie� konia. Pieni�dzy mam do��, nie licz�c nawet tego, co zrabowa�em w stacji. Mam pas wypchany u�o�onymi r�wno stosikami z�otych i srebrnych monet, wisz�cy mi na biodrach jak syty w�� boa. Potrzebuj� tylko sklepu z ko�mi.

I musz� wiedzie�, co si� wydarzy�o. To nawet wa�niejsze od znalezienia rozbitk�w.

Tamten wiecz�r w jadalni w Darkmoor. Uroczy�cie. W kamiennym kominie p�onie ogie�, siedzimy wzd�u� d�ugiego sto�u w blasku �wiec, w�r�d sreber, pieczonych kuropatw, ziemniak�w z pieca i oczywi�cie przy ohydnym yorkshire pudding. Lodowiec ociera usta serwetk� i w�adczym ruchem d�oni nakazuje, by nalano nam wina.

� Zmieniono za�o�enia misji. Poleci jeden � m�wi wreszcie. � Zesp� pozostaje, szkolenie zostaje utrzymane, czekamy na rozw�j wypadk�w. Polityka � dodaje wyja�niaj�cym tonem.

Kamieniejemy przy stole, patrz�c to na siebie nawzajem, to na Lodowca. Wypija �yk sherry i odwraca si� do jednego ze steward�w, kt�ry podaje mu tac� z zalakowan� na czerwono kopert� i le��cym obok srebrnym sztyletem. Przez rok przyzwyczaili�my si� do celebry, obrz�d�w i cudacznej ni to pseudo�redniowiecznej, ni to maso�skiej atmosfery. Do smoking�w i wieczorowych sukien, kt�re nagle zast�puj� zgrzebne drelichy. Nikogo to ju� nie �mieszy.

Wszyscy si�gaj� do umiej�tno�ci wyniesionych ze szkolenia. Kiedy Lodowiec, pomagaj�c sobie ostrzem, kruszy piecz��, Kaufmann dok�ada sobie nadzienia, ja obracam w palcach srebrny kielich i w�cham sherry, Cavallino d�ubie w z�bach, a Deirdre ogryza ga��zk� winogron. Wszyscy wygl�daj� na rozlu�nionych i swobodnych.

� Panu Corvinaque dzi�kujemy za wsp�prac�. Panie Corvinaque, bosman Harding pomo�e panu spakowa� rzeczy, na dole w hallu czeka kierowca. Przypominam, �e obowi�zuje pana najwy�sza klauzula tajemnicy pa�stwowej. Prosz� zapomnie� o wszystkim, co pan tu s�ysza� i widzia� poza jednym. Tym, �e my nie zapomnimy o panu. Dzi�kuj� i do widzenia.

W g��bokiej ciszy s�ycha� odbijaj�ce si� echem spod sklepienia kroki Ren�. Kiedy ogromne wierzeje zamykaj� si� z hukiem, nikt nadal nie m�wi ani s�owa.

� Panowie Kaufmann, Nilfsson i pani Decrout do ubezpieczania. Na razie. Pani Mulligan, pan Cavallino, pan Rogowski, pan Kohoutek i pan Dartlow � zesp� rezerwowy.

Cisza.

� Leci pan Drakkainen.

U�amek sekundy, kiedy wszystkim puszczaj� nerwy. Na nasz� miar� oczywi�cie. Nilfsson prostuje si� z ulg� i wypija �yk wina. Dartlow zaciska z�by, wida�, jak pulsuj� mu mi�nie szcz�k. Decrout jest zaskoczona, ma min�, jakby trafi� j� piorun. Deirdre przez chwil� wygl�da jak walkiria. Zaci�ni�te usta, wysuni�ty podbr�dek, w oczach b�ysk diament�w. Ja nie czuj� nic. Nic, poza zapachem yorkshire pudding.

Nawet Kohoutek przestaje na chwil� je��.

� Pana Drakkainena poprosz� ze mn�. Pa�stwa zapraszam do dalszej kolacji w swobodniejszej atmosferze. Smacznego, dzi�kuj� i dobranoc. Prosz� by� dobrej my�li. Misja b�dzie kontynuowana.

� Domy�la si� pan, dlaczego? � pyta badawczo, ju� siedz�c za swoim biurkiem i nabijaj�c fajk�.

� Nie, komandorze.

� Jest pan najstarszy. Pan pami�ta jeszcze �wiat, w kt�rym byli�my jedynym �yciem we wszech�wiecie. Pami�ta pan czasy, kiedy nie istnia� nap�d nadgrawitacyjny, a astronautyka to by� niepewny eksperyment. Ma pan to jeszcze w g�owie. Jest pan dzieckiem starego �wiata i urodzi� si� pan w przekonaniu, �e istnieje tylko to, co na Ziemi, �e jeste�my jedynym bytem rozumnym we wszech�wiecie, a pr�dko�� �wiat�a jest nieprzekraczalna. Wed�ug mnie lepiej pan si� dostosuje do tamtych i do ich mentalno�ci, bo oni my�l� tak samo, miar� swojego �wiata. Do tego pa�ska matka by�a Polk�, ojciec Finem, a wychowa� si� pan w Chorwacji. Szok kulturowy to dla pana codzienno��. Poza tym pan, jako jeden z niewielu, zrobi� sobie religi� z niezale�no�ci. Pan nie wierzy w pa�stwo, przepisy ani rozum zbiorowo�ci. Jest pan samotnikiem. Wierzy pan w to swoje prawo moralne i rozs�dek. Mia� lecie� zesp� i wtedy pan zosta�by na Ziemi. Ale musimy wys�a� jednego. Jednego cz�owieka. S�dz�, �e pan prze�yje. Przynajmniej jest na to jaka� szansa.

� Teraz powiem panu co�, co wie poza mn� mo�e z sze�� os�b. To ju� nawet nie b�dzie najwy�sza klauzula tajno�ci. Je�eli pi�nie pan s�owo komukolwiek, cho�by kapral Mulligan, zginiecie oboje. Przepraszam za ten ton, ale to niezb�dne. Wiadomo, �e ma pan znale�� grup� badawcz� albo ustali�, co si� z nimi sta�o, ewakuowa� kogo si� da i usun�� �lady, ewentualnie naprawi� szkody, kt�re mogliby wyrz�dzi�, je�eli dosz�o do nieautoryzowanego kontaktu z ksenocywilizacj�, ale o tym pan doskonale wie. Nie wie pan natomiast, �e otrzyma� pan oficjaln� zgod� na u�ycie wszelkich �rodk�w stosownie do oceny sytuacji. Wie pan, co to znaczy?

Poci�gam �yk whisky.

� Licencja na zabijanie...

� Tak. Je�eli b�dzie pan zmuszony zabi�, ma pan do tego prawo. Ja ponosz� pe�n� odpowiedzialno��. Jest jeszcze druga sprawa. Natrafiono tam na zjawisko, kt�rego nie umiemy nawet porz�dnie nazwa�, a co dopiero wyja�ni�. Co�, co mo�e by� niebywale niebezpieczne albo przynajmniej mie� najwy�sze znaczenie.

Wypijam �yk whisky. Milcz�.

� Tam wyst�puje magia � m�wi wreszcie Lodowiec, jakby z za�enowaniem i niesmakiem. � Przynajmniej tak to wygl�da w raportach, z kt�rymi si� pan zapozna. Niech pan wr�ci stamt�d �ywy i powie mi, �e padli�my ofiar� z�udzenia, kuglarstwa albo efekt�w ubocznych nieznanego fenomenu fizycznego. Mam nadziej�, �e tak b�dzie. Albo niech pan wr�ci i powie, �e wszech�wiat stan�� na g�owie, a nasz �wiat za chwil� stanie si� piek�em.

Obudzi� si� nagle, pogr��ony w ciemno�ci �a�ni i dusznym zapachu wygas�ego paleniska. Obudzi� si� i nas�uchiwa�. Nie usiad�, tylko uchyli� powieki i powoli przesun�� d�o�, by namaca� r�koje�� miecza. �a�nia nie mia�a okna, a �wiat�o wpadaj�ce przez dymniki by�o zbyt s�abe, nawet po wzmocnieniu. Spojrza� na rozk�ad temperatur, ale i tak czu�, �e budka jest pusta. To by�o co� na zewn�trz.

Odwin�� koc p�ynnym, bezszelestnym ruchem i ze�lizgn�� si� z podestu, na kt�rym roz�o�y� pos�anie.

Na zewn�trz cicho, uspokajaj�co szumia� deszcz. Odzywa�y si� powolne kroki ci�kich but�w stra�nika. Stukn�o drzewce. Nap�yn�� delikatny odg�os towarzysz�cy rozcieraniu mokrych, zmarzni�tych d�oni. Gdzie� blisko wy�owi� cichutki oddech: przez nos, powolny, ale przecie� ka�dy oddech to d�wi�k. Lekki szelest ubrania. Mla�ni�cie b�ota.

Poczu� mrowienie d�oni. Hiperadrenalina. Skoncentrowa� si�, wyhamowa� nadej�cie przyspieszenia. Proces mo�na by�o zatrzyma�, ale wymaga�o to kilku sekund. Ostatnie, czego potrzebowa� w tej chwili, to trzepota� si� po tej �a�ni jak nietoperz w klatce, gruchoc�c wszystko wok�.

�Twoj� jedyn� broni� jest m�zg � m�wi� Levisson. � Nie mi�nie, nie miecz, ale m�zg. To nie b�dzie tak jak na filmach. Wiele razy zostaniesz osaczony albo zaskoczony. Stracisz bro� albo nie zd��ysz jej doby�. Poznasz smak paniki, pora�ki, zm�czenia walk�. Pami�taj, gin� g��wnie ci, kt�rzy przestali my�le�. Poddali si�. Opu�cili r�ce. Nigdy nie przestawaj planowa�. Nawet na sekund�. Wszystko jest broni�. Krzyk, omdlenie, wezwanie pomocy, �y�ka albo kawa�ek szmaty. Ka�de przetrwanie to zwyci�stwo improwizacji�.

Spokojnym ruchem wyci�gn�� miecz z pochwy i spojrza� na tr�jk�tny wylot jednego z dymnik�w. Po prostu niezabudowan� przestrze� pod szczytem dachu, troch� za ma��, �eby zmie�ci� si� tam cz�owiek. Na zewn�trz rozleg�o si� pla�ni�cie b�ota. Kto� tam wdepn�� w ka�u��.

Rozejrza� si� jeszcze raz. Zgaszona lampa. Stos sprz�tu w k�cie. Podest z rozw��czonym pos�aniem. Kamienne palenisko. Wszystko mo�e by� broni�.

W szczelinie drzwi pojawi�o si� w�skie ostrze no�a i zacz�o unosi� obrotowy, drewniany rygiel. Leciutko. Tylko tak, �eby wysun�� si� z haka, ale nie wywr�ci� w drug� stron�. Potem wystarczy�o lekko naprze� na drzwi. Zawiasy ze sk�rzanych pas�w nie powinny zaskrzypie�.

Intruz w�lizgn�� si� do �rodka, zamykaj�c drzwi za sob�. A potem bezg�o�nie podkrad� si� do podestu, na kt�rym spoczywa� skulony kszta�t przykryty kocem. W �a�ni by�o kompletnie ciemno, wi�c przybysz nie m�g� zobaczy� Drakkainena stoj�cego nad drzwiami na o�cie�nicy, przylepionego do �ciany. Vuko natomiast widzia� zupe�nie wystarczaj�co. Wsadzi� ostrze miecza t�p� stron� do ust i, wyci�gn�wszy przed siebie d�onie, run�� p�asko na twarz. Wszystko odby�o si� w ciszy.

Drakkainen trafi� d�o�mi na belk� stropow�, wyrzuci� cia�o do przodu, l�duj�c na klepisku, po czym jednym ruchem si�gn�� pod pach� intruza, chwytaj�c go za gard�o, i zaciskaj�c mu t�tnice po bokach tchawicy, uj�� miecz. Podbi� kolanem nogi napastnika, przewracaj�c go na siebie. Odwr�cone w d� ostrze opar�o si� o t�tnic� szyjn�. Teraz wystarczy� jeden ruch.

Kr�tki.

Ale ostrze si� nie poruszy�o.

� Teraz ci� puszcz� � tchn�� Drakkainen delikatnym szeptem. � Ale je�eli spr�bujesz krzykn��, je�li poczuj�, �e tw�j brzuch si� napina, przetn� ci lini� oddechu. Nie zd��ysz nawet kwikn��... moja pani.

Pu�ci� j�.

Kr�lowa kaszla�a chwil� i rozciera�a gard�o, kl�cz�c obok niego ze zwieszon� g�ow�.

Podni�s� n�, kt�ry upu�ci�a. W�ski, niezbyt d�ugi. Szyd�o. Przebije prawie ka�de ubranie i si�gnie g��boko, ale nie zostawi wiele �lad�w. Narz�dzie skrytob�jcy.

Pr�bowa�a co� powiedzie�, znowu si� zakrztusi�a. Zaczerpn�� kubek w cebrze z wod� i poda� jej.

� M�wi�, �e przyjdziesz. M�wi�, �e za nim b�d� szli inni. Od razu ci� pozna�am. Nie masz �wi�tych oczu jak on, ale jeste� podobny. Wysoki, o dziwnej twarzy. Wiedzia�am, �e te� jeste� synem bog�w. On tak samo siedzia� i patrzy�. Tak, jakby widzia� wszystko na wylot. Czeka�am, a� przyjdziesz. I przyszed�e�. Przynosz�c r�k� mojego syna.

Drakkainen zdr�twia�.

Nale�a�o zada� teraz jedno z miliona pyta�, kt�re przysz�y mu do g�owy, ale nie wiedzia� kt�re.

Szarpn�a zapink� i otulaj�ce j� futro spad�o na ziemi�. Kr�lowa podgarn�a kiecki i po�o�y�a si� na wznak z brzegu podestu, rozk�adaj�c szeroko nogi. Wyci�gn�a do niego ramiona.

� We� mnie.

� Chcia�a� mnie zabi�.

� Odk�d odszed�, co dziewi�� miesi�cy rodz� dziecko, chocia� nie chodz� brzemienna. Boj� si�. Stara ka�e wynosi� je w tajemnicy. Do lasu. W zimn� mg��, �eby umar�y. Ale one wracaj�. Id� do swojego ojca. Pewnego dnia pomszcz� mnie i zabior� ze sob�. Nale�� do niego. Nie chc�, �eby to si� sko�czy�o. We� mnie, chc� rodzi� wi�cej dzieci zimnej mg�y. Pewnego dnia stara mnie zabije. Tyle lat udawa�a Wiedz�c�, dopiero on jej pokaza�, czym jest naprawd�.

Co ten van Dyken tu narozrabia�? � pomy�la� rozpaczliwie Drakkainen. Pi�kna sytuacja. By� ciekaw, czy wielu ludzi w historii, znajduj�cych si� w analogicznej sytuacji, zd��y�o krzykn�� przed �mierci�: �Kr�lu, to nie jest to, co my�lisz!�.

� Musisz mi odp�aci�. Oddaj mi dziecko za to, kt�re zabi�e�.

� Mia�a� dziecko z van Dykenem?

� Z kim?

� Pie�niarzem o rybich oczach. Czy to on kaza� ci mnie zabi�?

� Mia�am z nim wiele dzieci. I dalej b�d� mia�a. Z nim i z tob�. A nazywa� si� Aaken.

Aaken. Hieronimus van Aken, zwany Bosch.

I dzieci zimnej mg�y. Rodzone bez ci��y i wynoszone do lasu.

Jasne.

Ciemno�� �a�ni maskowa�a te wszystkie odpychaj�ce, drobne r�nice. W�skie skrzyde�ka nosa. Wype�nione czerni� wole oczy. W�osy rosn�ce na karku i u szczytu plec�w, jak ko�ska grzywa. Wyd�u�one uszy. I inne szczeg�y, kt�re sprawia�y, �e wydawa�a si� nieludzka. W ciemno�ciach by�a po prostu jak kobieta. Mia�a zimne d�onie i mokre stopy.

Pachnia�a troch� ko�skim potem, troch� pi�mem i skis�ym mlekiem. Obco. Nieludzko.

M�g�by j� wzi��.

U�wiadomi� sobie, �e m�g�by j� r�wnie� zabi�, gdyby mia� taki kaprys.

M�g�by zrobi� w�a�ciwie wszystko, co przysz�oby mu do g�owy. Zabi� Grism� i rz�dzi� zamiast niego. Panowa� nad t�umem zwariowanych, zawszonych, na�panych halucynogennym oparem dzikus�w. Albo pozabija� ich wszystkich i i�� dalej. Nie mia� nad sob� prawa ani religii, ani niczego. By� tu sam. M�g� robi� wszystko albo nic. Obie mo�liwo�ci by�y r�wnie nudne i do niczego nie prowadzi�y. �wiat nihilizmu.

Spojrza� w jej szeroko rozwarte, wole oczy, rozchylone usta pe�ne drobnych z�b�w.

Kr�lowa...

Zachcia�o mu si� �mia�.

To nieprofesjonalne.

� Chod�... � st�kn�a.

Na dworze rozleg� si� nagle jaki� ha�as. Trzaskanie drzwi, tupot wielu n�g, wrzaski, co� przewr�ci�o si� z �omotem, psy eksplodowa�y zaciek�ym ujadaniem.

Odskoczyli od siebie. Drakkainen porwa� spodnie, wskoczy� w buty, owijaj�c cholewki byle jak rzemieniami, wbi� na g�ow� he�m i, z jednym karwaszem trzymanym w z�bach, spojrza� na kr�low�, skulon� na pode�cie, patrz�c� na niego wilgotnymi oczami jak przestraszony szczurek.

Za drzwiami zabrzmia� w�ciek�y, zawodz�cy ryk. Przeci�g�y, wywo�uj�cy ciarki na plecach. Taki sam, jaki wyda� z siebie ksi��� podczas pojedynku.

� Szalony krzyk... � wyszepta�a. A potem jej z�by ods�oni�y si� w ob��ka�czym u�miechu. � Id� moje dzieci! Przywo�a�e� je! Nadchodzi zimna mg�a!

Drakkainen spojrza� na ni� ci�ko, nadal trzymaj�c blach� karwasza w z�bach, i szarpn�� drzwi.

Na majdanie panowa� kompletny chaos. Mo�na by�o zobaczy� woj�w w he�mach, ale bez gaci albo kompletnie ubranych, za to bez broni. Ludzie biegali we wszystkie strony bez �adu i sk�adu, wpadaj�c na siebie. Zapalono pochodnie w kaga�cach wzd�u� cz�stoko�u i teraz majdan zalany by� migotliwym �wiat�em jak od po�aru. Mokre pochodnie sypa�y iskry i kopci�y, kto� przewr�ci� si� o beczk�, kto� wrzeszcza� jakie� komendy, ale nikt go nie s�ucha�. Nad tym wszystkim wznosi�o si� ponure buczenie rogu.

Drakkainen znalaz� niewybrukowany kawa�ek dziedzi�ca i wbi� miecz w ziemi�, po czym wsun�� palce w otwory sk�rzanej mitenki umocowanej do karwasza.

� Co za burdel... � wymamrota� niewyra�nie po chorwacku, zaci�gaj�c z�bami paski. Klepn�� d�oni� w blachy, wyj�� miecz i schowa� go pod pach�. � W �rodku nocy... A mia�em akurat rozbieran� randk�... Z kr�low�, piczku materi...

Kto� wybieg� zza niego. Vuko trzasn�� go p�ask� d�oni� w pier�, zgarn�� w gar�� jego kolczug� i przyci�gn�� do siebie.

� Co si� dzieje?! Gdzie lecisz?!

� Obudzeni... � wybe�kota� tamten, zion�c zapachem przetrawionego piwa. � Obudzeni...

� Wszyscy tu ju� s� obudzeni, barania g�owo! � warkn�� Drakkainen. Pchn�� tamtego na �cian� �a�ni i ruszy� do bramy.

Dziki, bojowy wrzask rozbrzmia� ponownie, mro��c krew w �y�ach. Woje zatrzymali si� i ucichli na chwil�.

Ksi��� sta� w deszczu z mieczem i tarcz� w r�ku. P�nagi, tylko w futrzanych butach i spodniach. Drakkainen nie pozna� go w pierwszej chwili, bo Grismalfi wymalowa� sobie na twarzy i piersi czarne, szerokie zygzaki. Sta� teraz i wydawa� z siebie ten upiorny wrzask, od kt�rego dzwoni�o w uszach. Odpowiedzieli mu ch�rem jak stado szakali.

Chyba troch� za mocno go paln��em, pomy�la� Drakkainen z trosk�.

� Grismalfi, nie! � wrzasn�a piskliwie jaka� dziewczyna i zanios�a si� rozdzieraj�cym p�aczem.

� Stan� na zgliszczach, ostatni �ywy � krzykn�� ksi���. � Nie cofn� si� ani nie zap�acz�! Niech p�acze �wiat, niech cofn� si� wrogowie. Niech stan� za mn� umarli. Niech pami�taj� ci, co zostan�. Obud�cie boga opowie�ci� o ostatnim �ywym! Zap�acz, Hindzie, nad tym, kt�ry si� nie cofn��! Oto nadchodz�! Ten, kt�ry zast�pi drog�! Nie przejdziecie!

To jaki� obrz�d, pomy�la� Drakkainen. Pozostali rozst�pili si�, daj�c Grismalfiemu przej�cie. Stra�nicy mocowali si� z zasuw� ma�ych drzwi na �rodku wr�t. Naje�onych od zewn�trz �elaznymi kolcami, drewnianych drzwiczek wielko�ci cz�owieka. Uchylili je lekko, Grismalfi przecisn�� si� przez szczelin� i wsi�k� w mrok.

St�oczyli si� na pode�cie wie�y bramnej, �eby popatrze�, jak bohaterski syn w�adcy b�dzie zmywa� ha�b� wieczornej kl�ski. Przy kolacji �miali si� z niego, a teraz maj� �zy w oczach, kiedy po�wi�ca si� w ostatecznym m�stwie. B�dzie tam sta� i odp�dza� narkotyczne widziad�a, wymachuj�c swoim prostym mieczem. B�dzie d�ga� mg�� i rozp�dza� opar.

Bohater.

W�drowiec przecisn�� si� przez zbit� l�kliwie grupk� woj�w na schodkach i wyszed� na pok�ad z mokrych �erdzi nad bram�.

Nic nie by�o wida�. Nawet mg�y.

Tylko Grismalfiego stoj�cego w ciemno�ci, z cia�em pomalowanym w czarne zygzaki, krzesz�cego p�ki iskier ostrzem o brzeg tarczy.

� Tam nic nie ma � powiedzia� g�o�no Drakkainen. � Nie ma potwor�w. To tylko widziad�a. Mg�a jest truj�ca.

Spalony Gniew, stoj�cy obok, chwyci� go za rami� i, milcz�c, wskaza� le��cego na pode�cie bezg�owego trupa stra�nika. Tego samego, z kt�rym Drakkainen rozmawia� przed kilkoma godzinami. Nad bram� stercza�a po�owa rze�bionej w��czni, ale �apy potwora nie by�o.

Vuko otworzy� usta, jednak nic nie powiedzia�.

Najpierw pojawi�o si� przera�one stadko jeleni. Samiec, samica i cztery m�ode. Wybieg�y z lasu i pu�ci�y si� w stron� fortu, ignoruj�c zupe�nie Grismalfiego, jakby ich nie interesowa�.

Mg�a zatopi�a nagle drzewa i zala�a polan� jak fala powodziowa. Ogarn�a uciekaj�ce zwierz�ta i, zanim znik�y, Drakkainen zobaczy� z os�upieniem, �e p�dz�cy na przedzie rogacz rozpada si� nagle w biegu na idealnie kwadratowe po�cie, jakby przebieg� przez siatk� wi�zek lasera. Potrz�sn�� g�ow�.

� Tam nic nie ma � powt�rzy�.

A potem przypomnia� sobie stwora, kt�rego zar�ba�. Mg�a czy nie, tamto stworzenie by�o realne i piekielnie niebezpieczne. Zadrapania na sk�rze wci�� piek�y go jak uk�szenia mr�wek.

Zrobi�o si� zimno. Vuko spojrza� przez filtr termiczny i zobaczy�, jak przed stoj�cym z wyci�gni�tym mieczem Grismalfim g�stnieje s�up mg�y, jak majaczy w nim co� krzywonogiego, wielkiego i cz�ekokszta�tnego niczym rozw�cieczony goryl g�rski.

Kto� wrzasn��. W zwyk�ym widzeniu stw�r by� zg�stnia�� ciemno�ci�. Kosmatym mrokiem, w kt�rym l�ni�y tylko rozjarzone czerwieni� oczy i palisada pot�nych z�b�w.

� Tam nic nie ma � powiedzia� Drakkainen po raz trzeci. � To tylko widziad�o. Patrzcie, to przeleci na wylot.

Wyrwa� pochodni� z kaga�ca i cisn�� prosto w potwora. Hucz�cy p�omieniami pocisk przekozio�kowa� i odbi� si� od piersi stwora, sypi�c iskrami. Stworzenie przysiad�o nieco i wyda�o z siebie grzmi�cy, infrad�wi�kowy ryk niemal na granicy s�yszalno�ci, od kt�rego dr�a�o powietrze.

Drakkainen zakl��, wyrzuci� miecz za blanki i przeskoczy� barier�, staraj�c si� nie poharata� o zaostrzone ko�ce pali.

Przyspieszenie spad�o na niego jak zas�ona, zmieniaj�c lot w senne szybowanie jak opadanie na spadochronie. Ustawi� nogi, napi�� mi�nie, podwin�� j�zyk i zacisn�� z�by. Z podestu do ziemi nie by�o wi�cej ni� cztery i p� metra. Pami�ta�, �e na wprost bramy nie by�o �adnych pali.

Ziemia nap�yn�a mu na spotkanie. Zamortyzowa� upadek przewrotem przez bark i wyrwa� sw�j miecz z ziemi.

Uni�s� or� z boku g�owy, patrz�c przez sun�ce ku ziemi krople deszczu, ka�da l�ni�a w blasku pochodni jak diament. W wyhamowanym �wiecie hiperadrenaliny mg�a wydawa�a si� sztywna jak zas�ona. Krzyk Grismalfiego zmieni� si� w zawodzenie wieloryba.

Stw�r zmaterializowa� si� nagle i ruszy� do przodu jak kosmata g�ra. Przypomina� nied�wiedzia jaskiniowego, kt�rego mama zapomnia�a si� z Yeti. S�kata �apa z hakowatymi szponami �mign�a mu obok g�owy, dr�c zg�stnia�e powietrze jak odrzutowiec. Unikn�� jej p�obrotem, zanurkowa� przewrotem mi�dzy nogami potwora i, powstawszy po drugiej stronie, ci�� dwukrotnie tam, gdzie powinny by� �ci�gna.

Ryk b�lu brzmia� nisko, wibruj�co, a� dr�a�a przepona. Stw�r odwr�ci� si�, grzmotn�� po gorylemu obiema olbrzymimi pi�ciami, wzbijaj�c fontanny b�otnistej wody, ale Drakkainena ju� tam nie by�o. Mokra r�koje�� doskonale trzyma�a si� d�oni, a klinga by�a ostra jak brzytwa. Wiwat zak�ady Nordland, producent najlepszych mieczy we wszech�wiecie.

To tylko zwierz�, pomy�la� Vuko. Du�e, ale tylko zwierz�.

Ogromny �eb strzeli� do przodu, szcz�ki zatrzasn�y si� jak potrzask. W powietrzu poszybowa�y lepkie, ci�gn�ce si� jak nici krople �liny, owia� go ci�ki, niemal mineralny smr�d. Drakkainen uchyli� si� p�obrotem i ci�� jedn� r�k� odwr�conym ostrzem tu� pod pot�nymi szcz�kami. Po gardle.

Patrzy�, jak z szyi stwora wytryskuje pulsuj�cy strumie� czarnej krwi, jak rozpada si� na okr�g�e krople.

I wtedy oberwa�.

Dopiero kiedy upad� po d�ugim, idiotycznym locie, ci�gn�cym si� bez ko�ca w spowolnionym czasie, zrozumia�, �e jest niedobrze. B�l nap�yn�� gdzie� z kostki d�ug�, mdl�c� fal� i ju� zosta�.

Zlekcewa�y�e� to bydl�, skarci� si� w my�lach. Odpu�ci�e� sobie, pompatyczny durniu.

Pr�bowa� wsta�, ale upad� z powrotem na mokr� traw�. Zmieni� pozycj�, ale w tym momencie rozczapierzona �apa, czarna jak sk�rzana r�kawica, spad�a mu na pier�, przygwa�d�aj�c do ziemi.

G�upio tak, pomy�la� Drakkainen, szkoda.

�Gin� ci, kt�rzy przestaj� my�le� � m�wi� Levisson. Do miecza by�o za daleko. Wyci�gn�� d�o�, nie spuszczaj�c wzroku z paskudnego, p�askiego jak ludzka twarz, nied�wiedziowatego pyska. Z przeci�tej t�tnicy bucha� pulsuj�cy strumie�, ale cz�� posoki powoli, szybuj�cymi w nocnym powietrzu kroplami, wsi�ka�a w futro i kapa�a na twarz W�drowca.

Miecz le�a� za daleko.

Nie przestawaj my�le�.

Zarzuci� zdrow� nog� na przyciskaj�ce go do ziemi rami� i zrobi� potworowi d�wigni� na �okie�.

R�wnie dobrze m�g�by chcie� z�ama� filar mostu.

Czarne wargi unios�y si�, odklei�a si� od nich kropla lepkiej �liny, a Drakkainen niby urzeczony patrzy�, jak pojawiaj� si� k�y, a potem sto�kowaty, cz�ciowo wylinia�y �eb, wielki jak ceber, spada na niego, prosto na jego g�ow�.

Szcz�ki zatrzasn�y si�.

Na skorupie karwasza, kt�rym Drakkainen si� zas�oni�. Ochraniacz pod warstw� udaj�cego blach� tytanu mia� modyfikowany, siedemnastowarstwowy laminat. Szkielet o strukturze plastra miodu, wype�niony prasowanym arachnidem. Ciekawe, jakie to bydl� mia�o nacisk szcz�k.

Karwasz zatrzeszcza�. Lada chwila p�knie, a wtedy rami� Vuka po prostu rozbry�nie si� niczym pomidor.

Si�gn�� drug� r�k� i wetkn�� j� w ran� na szyi potwora, po czym namaca� tam w �rodku cokolwiek i szarpn��.

Stw�r wyprostowa� si� nagle i na chwil� uni�s� �ap� przygwa�d�aj�c� W�drowca do ziemi, wydaj�c z siebie grzmi�cy ryk. Nie porusza� si� specjalnie szybko. Mia�d��cy nacisk powoli ust�pi�, �apa podjecha�a w g�r�, a w tym czasie Drakkainen zd��y� poderwa� zdrow� nog�, odepchn�� si� od tu�owia bestii i pojecha� plecami po mokrej trawie, rozcinaj�c sobie sk�r� o jaki� korze�.

Miecz le�a� w trawie, nietkni�ty.

Rozmin�li si� w ataku. W zwolnionym tempie wydawa�o mu si�, �e potw�r cz�apie jak baw� krok za krokiem, wyrywaj�c strz�py darni i rozbryzguj�c b�oto. Sam wykr�ci� ci�ki, zezowaty unik, skacz�c na jednej nodze i ci�� poziomo przez brzuch.

Potw�r wali� si� do przodu sennie, powoli jak wysadzony budynek, uderzy� o ziemi� z �omotem, od kt�rego wszystko zadr�a�o. Mi�nie i futro zafalowa�y od wstrz�su, w g�r� wylecia�y bryzgi mokrej ziemi i kozio�kuj�ce patyki.

A potem krople pomkn�y normalnie, wr�ci� szum deszczu i wrzaski woj�w stoj�cych na pode�cie.

Tr�ci� �eb potwora czubkiem buta, doskonale wiedz�c, �e to idiotyzm, ale nic si� nie sta�o. Zwierz� jak zwierz�. �aden tam Obudzony.

� Ale� ty brzydki � mrukn�� Drakkainen. � Chyba niepodobny do taty.

Przez chwil� siedzia�, dysz�c ci�ko.

Nied�ugo.

Grismalfi sta� samotnie przed bram� z wyci�gni�tym mieczem, jako� �a�o�nie i bezradnie.

Na pode�cie zapad�a martwa cisza. Straszna. Nawet psy umilk�y.

Przed ch�opakiem wyr�s� wysoki, chudy stw�r w czarnej, mokrej pelerynie z g�ow� wygl�daj�c� jak szczurza czaszka. Trzyma� co�, co przypomina�o jaki� instrument muzyczny podobny do masywnego fletu.

Bardzo ci�ko jest biec, ku�tykaj�c na jednej nodze, z obna�onym mieczem. Zw�aszcza po kilku minutach przyspieszenia.

Istota stoj�ca przed bram� unios�a piszcza�k� i wyda�a z niej d�wi�k, kt�ry brzmia� jak krzyk kobiety. Przera�aj�cy, pe�en udr�ki i strachu, tylko d�u�szy ni� mog� wyda� z siebie ludzkie p�uca.

Drakkainen bieg�.

W powietrzu unosi� si� upiorny lament, a Grismalfi sta� z uniesionym mieczem.

I starza� si�.

Starza� si� z trzaskiem. Z chrz�stem podobnym do odg�osu p�on�cej trawy. B��kitne w�osy blak�y i pokrywa�y si� srebrem siwizny, sk�ra marszczy�a si� g��bokimi bruzdami, miecz dygota� w coraz bardziej paj�czych palcach, na ko�cach kt�rych ros�y po�amane, ��tawe paznokcie, zwijaj�c si� w haki. Z p�otwartych ust wypada�y mu z�by, jeden po drugim, ci�gn�c nitki g�stej krwi i �liny.

Drakkainen bieg�. Unosz�c w powietrzu skr�con� nog�, ku�tykaj�c i podskakuj�c.

Nawet ubranie Grismalfiego si� starza�o. W jednej sekundzie pokry�o si� plamami, metalowe okucia poczernia�y, hafty straszy�y strz�pami zetla�ych nitek.

A nad tym wszystkim unosi�a si� nieko�cz�ca si� skarga jak krzyk torturowanej banshee.

Vuko dobieg� i zatrzyma� si� w pozycji kota, pozwalaj�c wywichni�tej nodze ledwo dotyka� ziemi.

Pod przyspieszeniem skarga by�a niskim, wibruj�cym buczeniem pe�nym infrad�wi�k�w.

Nie zd��y�.

Zanim klinga opad�a, przecinaj�c �piew upiornego grajka, ten urwa� nagle i zacz�� si� rozsypywa�.

To nie by� py�.

Grajek o g�owie w kszta�cie szczurzej czaszki rozpada� si� na �my. P�kate, o l�ni�cych metalicznie odw�okach i skrzyd�ach jak male�kie, czarne peleryny. Setki ma�ych owad�w odlatuj�cych w noc.

Miecz przeci�� pustk�.

Grismalfi le�a� nieruchomo na ziemi, z wyblak�ymi, czarnymi oczami patrz�cymi w deszczowe niebo. Nie mruga� mimo drobnych kropli deszczu pr�sz�cych mu prosto w �renice.

By� bardzo lekki jak pusta skorupa. Przypomina� zrzucon� wylink� w�a, ale rys�w twarzy nie by�oby �atwo rozpozna�. Wygl�da� jak mumia.

Mg�a si� rozwia�a. Pozosta� tylko deszcz.

Vuko uderzy� czo�em he�mu w t� cz�� bramy, na kt�rej nie by�o kolc�w, i us�ysza� w �rodku zgrzyt rygli.

Rozst�pili si� w milczeniu, kiedy szed�, ku�tykaj�c, z martwym ksi�ciem na r�kach.

Po�o�y� go na stole w wielkiej halli tu� przy wygas�ym palenisku.

Patrzy�, jak wchodz� za nim, staj�c pod �cianami, jakby bali si� podej��.

� To tw�j syn, Grismo! � krzykn�� Drakkainen. Szcz�ki mu pulsowa�y. � Mia� rz�dzi� po tobie, ale zgin��, �eby ci� broni�. Zgin��, rozp�dzaj�c w��czni� mg��. Staj�c przeciwko burzy. D�gaj�c mieczem wulkan. R�bi�c trz�sienie ziemi. Po to, by� m�g� m�wi�, �e nigdy si� nie cofasz. Nazywa� si� Grismalfi Deszczowy Ptak.

Odku�tyka� od sto�u. Stoj�cy rozst�powali si� przed nim, kiedy laz� niezgrabnie na dw�r. Patrzyli w milczeniu, jak szuka czego� po majdanie. Wreszcie znalaz� drabin�, potem wszed� do stajni i przyni�s� stare tr�zle. Stali dooko�a, �ledz�c ka�dy jego krok. Patrzyli, kiedy obwi�zywa� nog� rzemieniami i zaczepia� stop� o szczeble drabiny. Przez jaki� czas szuka� odpowiedniego u�o�enia, w ko�cu szarpn�� ca�ym cia�em, z nog� unieruchomion� mi�dzy szczeblami. Rozleg� si� chrupot, a potem zduszony krzyk brzmi�cy jak g�os wilka. Patrz�cy cofn�li si�.

Drakkainen, siedz�c, rozwi�za� rzemienie i rozmasowa� sobie kostk�, obracaj�c stop� we wszystkie strony. Potem za�o�y� but i wr�ci� do halli, roztr�caj�c tych, kt�rzy nie zd��yli si� cofn��.

Znalaz� ko��, na kt�rej zosta�o sporo mi�sa, wyschni�t� gom�k� sera, pozbiera� jakie� nadgryzione cebule, przysun�� sobie fask� z og�rkami.

Patrzyli, jak �apczywie rwie placki chleba, jak prosto z dzbana ��opie piwo ciekn�ce mu po brodzie, jak rwie z�bami gicz, wgryza si� w cebul�.

Nikt nic nie powiedzia�.

Nawet Grisma.

Potem Drakkainen odsun�� od siebie resztki jedzenia, wsta� i wyszed� z halli.

Stali na brukowanym dziedzi�cu, kiedy wchodzi� do �a�ni i trzasn�� za sob� drzwiami. S�ycha� by�o, jak zapiera czym� drzwi.

Klan Szalonego Krzyku sta� na dziedzi�cu i patrzy� na �a�ni�.

Pada� deszcz.

Rano przesta�o pada�, ale wszyscy dalej stali, milcz�co i bezradnie.

Wreszcie stopniowo si� rozeszli. Trzeba w ko�cu jako� �y�. Otwarto bram�, pasterze wyprowadzili krowy i kozy. Zacz�� si� jaki� ruch. Spod strzech cha�up zacz�� s�czy� si� dym.

Tylko z dworu dobiega�o ju� zawodzenie kobiet i g�os b�benka Wiedz�cej. Ksi��� mia� wyruszy� w dalek� drog�.

Kto� zaprz�g� wo�u do por�banego trupa potwora i odci�gn�� kawa�ek od grodu. Najm�drsi i najodwa�niejsi woje poszli tam z rogami piwa w d�oniach, �eby d�ga� �cierwo w��czni�, gapi� si� i wymienia� fachowe uwagi.

P�nym rankiem drzwi �a�ni otworzy�y si� i ukaza� si� Drakkainen. Utyka� troch� na jedn� nog�, ale szed� pewnie, objuczony sakwami i torb�, w pe�nej zbroi, z siod�em na ramieniu. Dalej mia� kamienn� twarz i nadal si� nie odzywa�.

Grisma zast�pi� mu drog�.

� M�j syn umar� wczoraj w nocy � oznajmi�.

� Widzia�em � warkn�� Drakkainen.

� Umar� po to, �eby� ty z nami zosta�. Jeste� mi to winien � zacz�� Grisma, ale zobaczy� min� Vuka i przerwa�.

Ten rzuci� siod�o na ziemi� i szybkim, w�owym ruchem wydoby� miecz. Tylko troch� � na pi�� palc�w, ale Grisma odskoczy� gwa�townie do ty�u. Pozostali te� si� cofn�li.

� Spr�buj mnie zatrzyma�, kr�lu � powiedzia� Drakkainen cichym, strasznym g�osem. � A obiecuj� ci, �e jeszcze dzi� do po�udnia nie b�dzie plemienia Szalonego Krzyku.

Grisma milcza�.

Nitj�sefni schowa� miecz i zarzuci� siod�o na rami�. Odszed� wzd�u� strumienia, nie ogl�daj�c si� za siebie i nikt go nie zatrzymywa�. M�wili, �e mg�a sz�a za nim.

Budzi mnie huk eksplozji. Gwa�towny grzmot, kt�ry przetacza si� echem po g�rach. Inny ni� trzask b�yskawicy, zw�aszcza �e poranne niebo nie zwiastuje burzy.

Wyskakuj� z sza�asu jak spr�yna.

Przedzieram si� mi�dzy drzewami w stron�, z kt�rej dobieg� mnie d�wi�k, ostro�nie, z mieczem w r�ku. Blady brzask, mokre ga��zie chlastaj� mnie po twarzy. Tu nie ma dos�ownie niczego, co mog�oby wybuchn��. Pierwsze, co przychodzi mi do g�owy, to jaka� sztuczka van Dykena. Cz�owiek z Ziemi m�g�by spowodowa� wybuch, gdyby pokombinowa�. Je�eli znalaz� gdzie� saletr�, siark� i w�giel drzewny, m�g� zrobi� proch. Niewa�ne po co, wa�ne, �e gdzie� tu jest.

Szukam dymu, leja w ziemi, czegokolwiek. Ale nie znajduj� nic i, zmarzni�ty, wracam do obozu.

Dzie� zaczyna si� od brak�w.

Najpierw brak pasty do z�b�w. Brak myd�a. Kremu do golenia, wody kolo�skiej.

Rezygnuj� z golenia. Zarost drapie mnie i sw�dzi, ale nie chce mi si� korzysta� z archaicznej brzytwy w kszta�cie p�ksi�yca schowanej w sk�rzanym pokrowcu.

Tajemniczy huk nie daje mi spokoju. Postanawiam jeszcze raz przed wymarszem przeszuka� teren.

Brakuje mi cappuccino, grzanek i pasty z tu�czyka albo sa�atki z o�miornicy, takiej, jak� daj� w restauracji �Redi Mare�.

Jest za to gor�ca woda z rozpuszczon� czekolad�, pasek suszonej wo�owiny i kawa�ek cha�wy.

Po k�pieli w lodowatej rzece i myciu popio�em jestem zzi�bni�ty i mokry, ale nie czysty.

A potem, kiedy pakuj� dobytek, doskwiera mi jeszcze brak konia.

Przechodz� ledwo kilkana�cie metr�w i tym razem znajduj� co�, co mo�e by� �ladem mojej eksplozji. Okr�g�y placek posiwia�ej dziwnie trawy, dok�adnie oczyszczony z krzak�w rozrzuconych dooko�a, ale nie jest to ani lej w ziemi, ani nie ma �lad�w dzia�ania temperatury. A po�rodku � widz� konia. Gapi� si� w os�upieniu, przekonany, �e to halucynacja. Jest du�y: prawie dwa metry w k��bie, sier�� o dziwacznej, pr�gowanej ma�ci jak u tygrysa. Stoi na idealnie okr�g�ej polance, wyci�tej w�r�d kar�owatych sosenek, jakby kto� postawi� tam gigantyczn� szklank�.

Odpinam pasy i bardzo powoli k�ad� na ziemi baga� i siod�o. Robi mi si� gor�co. Ca�y rz�d mam zwini�ty w jednej z sakw. Gor�czkowo usi�uj� sobie przypomnie�, gdzie podzia�em zw�j linki. Otwieram klapy, powoli grzebi� w�r�d najr�niejszych przedmiot�w, nie spuszczaj�c zwierz�cia z oka.

Ta�czy niepewnie po dziwacznej polance, po kr�gu posiwia�ej, przygi�tej do ziemi trawy. Wysuwam ostro�nie d�o� i dotykam jej. Wygl�da jak tajemniczy kr�g w zbo�u, ale trawa jest zmarzni�ta i pokryta szronem. Chrz�ci pod potr�jnymi kopytami jak szk�o. Taki okr�g�y przymrozek z koniem po�rodku.

Najwyra�niej jest r�wnie zdziwiony i spanikowany jak ja. Tuli uszy, wydaje dziwne, warcz�ce odg�osy. Nie wiem, co to znaczy � szkolono mnie na normalnych, ziemskich koniach.

Znajduj� wreszcie link� i robi� p�tl� na jednym ko�cu, po czym przeplatam przez ni� reszt� i mam lasso.

Zwierz� wydaje z siebie nerwowy, przeci�g�y kwik i odbiega kawa�ek, ale tylko na skraj polanki, jakby ba�o si� j� opu�ci�.

Kr��ymy jak po arenie. Ja, powolnymi, niemal hipnotycznymi krokami, jednocze�nie uk�adam lin� w du�e ko�a, r�wno, jedna przed drug�, tak jak mnie uczono. Zaciskaj�c� si� p�tl� na ko�cu rozci�gam szeroko i uk�adam w palcach tak, �eby m�c wykona� obszerny, okr�ny ruch nad g�ow� i rzuci�. Ko� nie spuszcza mnie z oczu, drepcz�c bokiem i staraj�c si� utrzyma� jak najwi�kszy dystans.

To nie jest dziki wierzchowiec. Kto� przyci�� mu poro�e, kr�tko, mo�e nie a� tak kr�tko jak ja bym to zrobi�, ale jednak. Na boku wida� wypalony znak � kr�g przeci�ty pionow� lini� jak greckie �fi�. Nie mam czasu bada� polanki ani zastanawia� si�, w jaki spos�b powsta�a. Teraz najwa�niejszy jest ko�. Kiedy los, B�g albo tutejsi bogowie daj� mi w r�ce skarb, mam zamiar po niego si�gn��.

Ca�y czas przemawiam do niego �agodnie, po chorwacku, polsku, fi�sku i mow� Wybrze�a. Strzy�e uszami i powarkuje niech�tnie, ale nie pozwala podej��. Uczy� mnie Indianin. Danny Three Feathers. Zaklinacz koni z Wyoming. Uczy� cierpliwo�ci, wdzierania si� w �aski stworzenia, zrozumienia dla skomplikowanej psychiki stadnego zwierz�cia.

Zwierz�cia z Ziemi. Poza tym Danny mia� czas. Du�o czasu. Ocean czasu. M�g� pozwoli� sobie na cierpliwo��. Ja nie mam czasu.

Kr��ymy po polance. Nie wiem, jak d�ugo. Tu potrzebna jest cierpliwo��.

Potrzebne mi wspomaganie.

M�g� by� pewny rzutu. Cyfral wyrysowa� mu w polu widzenia z�udzenie toru, po jakim poleci p�tla zale�nie od po�o�enia r�ki i napi�cia mi�ni. �wietlista krzywa p�ywa�a to w g�r�, to w d�, czasem uk�ada�a si� na ko�skim �bie, a czasem obok.

Drakkainen skoncentrowa� si�, lina ze �wistem kr��y�a mu nad g�ow�. Ko� przekr�ci� �eb po psiemu i wyszczerzy� z�by.

Najwyra�niej postanowi� jednak czmychn�� z kr�gu. Vuko ruszy� bokiem, �eby zast�pi� mu drog� ku rzece i traktowi.

� Dobry ko�... Dobry, bardzo dobry ko� � mamrota� na przemian przymilnie i stanowczo. Uzna�, �e nie ma d�u�ej na co czeka�, i rzuci�. Lasso �mign�o w powietrzu jak w��, wierzchowiec stuli� uszy i wystrzeli� nag�ym, panicznym k�usem wprost na W�drowca.

Szarpni�cie omal nie wyrwa�o mu nadgarstka. Co gorsza, wstrz�s urazi� te� kostk� i Drakkainen run�� na ziemi�. Zwierz�, kwicz�c przera�liwie, przewlok�o go po mokrej, pokrytej topniej�cym szronem trawie, najwyra�niej zamierzaj�c dotrze� do szlaku, co oznacza�o, �e Vuko b�dzie wleczony po ska�ach i kamieniach.

Podci�gn�� si� na linie, ile si� da�o, po czym popu�ci� j�, usi�uj�c przekr�ci� si� nogami do przodu. Szarpni�cie postawi�o go na nogi, ale za chwil� run�� ponownie.

Uratowa�o go to, �e podduszony wierzchowiec postanowi� zatrzyma� si� na moment i stan�� d�ba, a potem otrz�sn�� si� i poluzowa� p�tl�.

� Z�y ko�! Bardzo z�y, niepozytywny ko�! Niedobry ko�! � krzykn�� Drakkainen, wypluwaj�c traw�. � Znaczy w�a�ciwie nie ko�, tylko ten, renifer jaki�... Czy daniel... Cholera ci� wie. Z�y jele�! Bardzo niedobre zwierz� wierzchowe nieznanego gatunku! Z�e okapi! Brzydka �yrafa!

Uwi�za� lin� do pnia i usiad�, �eby sprawdzi�, co zosta�o z jego kostki. Pierwszy etap zosta� osi�gni�ty.

Wierzchowiec szarpa� arkanem, wierzga�, stawa� d�ba i w og�le pokazywa� na wszelkie dost�pne mu sposoby, �e nie akceptuje sytuacji, a zachowanie Drakkainena uwa�a za skandaliczne i jest oburzony.

Chwilowo nie mia�o to znaczenia.

Vuko przygotowa� sobie wszystko, niespiesznie i metodycznie uk�adaj�c starannie ca�y rz�d na trawie: kantar, wodze, siod�o z u�o�onym na g�rze popr�giem, kr�tki czaprak.

�Nale�y podchodzi� powoli i spokojnie � t�umaczy� Three Feathers. � Zwierz� nigdy nie mo�e widzie�, �e si� boisz. To najwa�niejsze�.

Najpierw trzeba by�o podej��. Z szeroko roz�o�onymi ramionami, �eby wydawa� si� jak najwi�kszym i zajmowa� jak najwi�cej miejsca. Powoli, ale pewnie. I ca�y czas m�wi�.

Uspokajaj�cym tonem.

Wierzchowiec zn�w zacz�� szarpa� lin� i wierzga�. Odg�osy, kt�re wydawa�, najbardziej przypomina�y ryk wielb��da i kwik �wini.

Trzeba m�wi�. �agodnie i cierpliwie.

Je�eli idziesz, musisz podej��. Nie wolno si� cofa�. Je�eli wyci�gasz r�k�, musisz dotkn��. Musisz pokaza�, �e jeste� tu szefem. To w�a�nie w tej chwili jest ustalane � raz na zawsze. Zwierz� nie mo�e osi�gn�� ani na chwil� przewagi. Raz stracisz twarz i koniec. Zostaniesz istot� podrz�dn� ju� na zawsze. Ale nie szarp i nie bij. To �adna metoda.

Wyci�gn�� d�o� do wielkiego �ba. Ko� rzuci� si�, przewr�ci� dziko oczami i k�apn�� imponuj�cymi z�bami, a potem spr�bowa� stan�� d�ba, ale uniemo�liwi� mu to napr�ony arkan.

Drakkainen momentalnie uchyli� si� przed trzaskaj�c� szcz�k�, a potem dotkn�� jego szyi. Dla konia taka pieszczota powinna by� uspokajaj�ca.

Pog�aska� po bokach wielki �eb, doskonale wiedz�c, �e i tak zd��y odskoczy� przed ka�dym atakiem.

Jeden z india�skich sekret�w to delikatne dmuchanie koniowi w nozdrza. W stadzie jest to objaw sympatii. Budzi uczucie wsp�lnoty i zaufania.

W zupe�nie innym �wiecie, u zupe�nie innych zwierz�t.

Nie zauwa�y�, czy to odnios�o jaki� skutek. W ka�dym razie nie oberwa�.

Teraz smako�yk. Postanowi� sprawdzi�, czy w tej roli mo�e wyst�pi� suchar.

Kiedy podchodzi� po raz drugi, wierzchowiec rzuca� si� ju� mniej, boczy� si�, warcza� i potrz�sa� g�ow�, ale nie pr�bowa� kopa�.

� Dobry ko�, dobre konisko... Dobre, dobre zwierz�. � Mia� wra�enie, �e za chwil� ochrypnie. Papla� tak bez przerwy ju� od godziny.

Suchar zosta� bardzo dok�adnie obw�chany, a nast�pnie znikn�� z chrupni�ciem w olbrzymich szcz�kach, znacznie wi�kszych ni� u zwyk�ych koni, jak we m�ynie.

� Dobra � powiedzia� Drakkainen. � Teraz ziarno. Wcale mi si� to nie podoba, ale tak by� musi i miejmy to ju� za sob�. Nie ma wyj�cia, m�j drogi. Ja tak naprawd� nie znam si� na uje�d�aniu antylop i �aden ze mnie kowboj. Zaliczy�em kurs i tyle, ale wcale nie by�em ulubie�cem Three Feathersa ani ukrytym talentem.

Otworzy� skrytk� w sk�rzanych zakamarkach sakwy i znalaz� szpryc� oraz trzy ziarna zamkni�te w metalowych ampu�kach.

� To nie b�dzie bola�o � zapewni� przekrzywiaj�cego �eb wierzchowca, otwieraj�c pokrywy szprycy i rozkr�caj�c ampu�k�. � Sam przeszed�em przez co� podobnego i �yj�.

Ziarno p�ywa�o w pojemniczku jak szklista, zielonkawa kijanka. Drakkainen zatrzasn�� pokryw� szprycy i zacz�� pompowa� powietrze miarowymi ruchami t�oka.

� Gdyby�my mieli wi�cej czasu � t�umaczy�. � Gdybym by� lepszym m�wi�cym-do-koni, a przynajmniej, gdybym mia� lepsz� wiedz� o twojej biologii zamiast tych og�lnych, niechlujnych i niedok�adnych bzdet�w, kt�re mamy... No, ale jest, jak jest.

Westchn�� i podszed� do wierzchowca, chowaj�c l�ni�c� szpryc� w d�oni.

� Czuj� si� okropnie � zapewni� zwierz�, lew� r�k� g�aszcz�c bok �ba, a potem garbaty, czarny grzbiet nosa. Ko� zamrucza� i brzmia�o to prawie przyja�nie. Drakkainen westchn�� i podni�s� drug� d�o�, pewnym ruchem wsun�� zwierz�ciu wylot szprycy w nozdrze i nacisn�� t�ok.

Ko� wyda� z siebie przera�aj�cy kwik i stan�� d�ba, a potem szarpn�� si� gwa�townie, napinaj�c lin�. Drakkainen odskoczy�, unikaj�c pot�nego kopni�cia w g�ow�, po czym przetoczy� si� po trawie. Lasso zacisn�o si� na szyi zwierz�cia i ko�, zamiast rycze�, charcza�. Oczy wysz�y mu z orbit, na pysku pojawi�a si� piana. Nie mog�c do niego podej��, �eby zdj�� p�tl�, Vuko wyj�� n� i ciachn�� link� tu� przy drzewie. Ko� wystrzeli� jak rakieta, wierzgaj�c na przemian to przednimi, to tylnymi nogami, przeskoczy� k�p� niskich krzak�w kos�wki i pogalopowa� w las.

Drakkainen schowa� n�.

Ale� ze mnie skurwysyn, pomy�la� ze zdumieniem. Czuj� si�, jakbym zer�n�� delfina.

Odwr�ci� si� i os�upia�. Na jego sakwach panoszy�o si� wielkie jak g� czarne ptaszysko z ogromnym �bem i pot�nym jak ostrze czekana dziobem.

� To niewiarygodne! � wrzasn�� Drakkainen pe�en zaskoczonego oburzenia. � Wynocha mi st�d!

Ptak przekr�ci� �eb na bok, patrz�c na Drakkainena, b�ysn�� bia�� powiek�, po czym chamskim, chrapliwym tonem, ale ca�kiem wyra�nie powt�rzy�: � Wynocha!

Rozgarn�� dziobem rozsypane rzeczy i znalaz� kawa�ek suchej kie�basy, kt�ry po�kn�� natychmiast, nie przejmuj�c si� krzykami i dzikim galopem W�drowca. Drakkainen p�dzi� przez ca�� polan�, wywrzaskuj�c najgorsze fi�skie przekle�stwa, ale podskakuj�c na obola�ej nodze, nie mia� �adnych szans. Ptak dziobn�� pot�nie w stert� jego rzeczy, co wygl�da�o, jakby zdzieli� je kilofem. Kiedy uni�s� �eb, w jego dziobie tkwi� ma�y, l�ni�cy metalem walec.

Ziarno.

� Nie! � dar� si� Drakkainen. � W tej chwili to wypluj!

Ptak uderzy� ogromnymi skrzyd�ami i wzni�s� si� nad polank�. Niezbyt pospiesznie.

� �eby ci� pokazi�o! � wrzeszcza� zwiadowca. � �eby� ssa� �osiowi w piekle, cholerna pokrako!

Ale kruk unosi� si� ju� wysoko nad drzewami.

� Zakracz triumfuj�co, sukinsynu � krzykn�� za nim Drakkainen. � Zakracz i wypluj to! �eby� si� tym ud�awi�, cholero.

Obejrza� pozosta�e rzeczy. Kocio�ek zosta� przedziurawiony, co gorsza, jego ostatnie ocala�e ziarno mia�o wgniecion� obudow�. Kln�c, z�o�y� szpryc� i pozbiera� pozosta�e rzeczy, a potem zabra� si� za montowanie �uku.

� Nigdy wi�cej, nigdy ju�! � wycedzi�, montuj�c oba pi�ra �uczyska i osadzaj�c bloczki wielokr��ka. Je�eli ptak po�knie pojemnik w ca�o�ci, nie powinno si� nic sta�. Przez g�upie ptaszysko cz�owiek b�dzie teraz zabija� kruki dziesi�tkami, a potem je patroszy�. Zaj�cie na lata. Chyba �e bydl� ozdobi ziarnem gniazdo, tak jak to robi� sroki. Beznadziejne.

� Dlaczego nie mog�e� ze�re� czego innego! � wrzasn�� ku niebu. � Nie wystarczy�a ci moja �owiecka?! Nie mog�e� si� na�re� z�ota, je�eli to ju� musia�o by� co� b�yszcz�cego?

Mia� par� strza�, kt�re trzeba by�o poskr�ca�. A i tak musia� tu czeka�. Nic wi�cej nie mo�na by�o zrobi�.

Za�o�y� z powrotem zbroj�, pozbiera� sw�j dobytek i wr�ci� na kamienist� �ach�, gdzie wci�� wznosi� si� jego sza�as. Mia� wra�enie, �e zaczyna si� tu ju� zadomawia�.

Na miejscu znowu rozpali� ognisko, skr�ci� do ko�ca wszystkie elementy �uku i specjalnym kluczem skr�ci� i napi�� kilkumetrow� ci�ciw�, przeplecion� przez system wielokr��k�w. Dobrych strza� o toczonych drzewcach by�o tylko pi��, ale mia� jeszcze spory zapas grot�w w specjalnym woreczku.

Zabra� maczet� i poszed� szuka� materia�u na strza�y.

Zabra�o mu to sporo czasu � znalezienie w naturze zdecydowanie prostych pr�t�w nie jest takie �atwe. Tak naprawd�, produkcja g�upich strza� powinna trwa� przez ca�� zim� � wybrane patyki, obci��one na dole odwa�nikami, wiesza si� gdzie� w suchym miejscu i czeka, a� wysezonuj� si�, wyschn� i stan� idealnie proste, a dopiero potem zaopatruje je w brzechwy i groty.

Siedz� i robi� strza�y. To uspokajaj�ce zaj�cie. Ludzie, �yj�cy w prymitywnych kulturach, sp�dzaj� w ten spos�b wi�kszo�� wolnego czasu. Robi si� strza�y, naprawia narz�dzia i bro�, szyje ubrania. Tak trzeba robi� bez przerwy i musz� si� do tego przyzwyczai�. Pas pe�en z�ota niczego tu nie zmienia. Nie mog� wezwa� taks�wki, pojecha� do supermarketu i kupi� sobie wi�zki strza� albo paczki risotto z owocami morza. Pewnie gdzie� tu istnieje handel, ale na og� nikt nie sprzedaje but�w, strza�, cebuli, bu�ek czy mas�a. Ka�dy robi takie rzeczy sam. Ka�dy sam hoduje kury, piecze chleb, tka koce albo warzy piwo. Mo�esz gdzie� kupi� gwo�dzie lub zapinki, ale nie ma tu sklep�w spo�ywczych. To rolnicza kultura.

Dzi�ki spacerowi w�r�d krzak�w znalaz�em cztery pi�ra r�nej wielko�ci, kt�re nadadz� si� na brzechwy. Dziel� je na p�, nacinam ko�ce, mocuj� pi�ra �ywic� i dratw�, a po dw�ch godzinach pracy mam jeszcze sze�� strza�.

Strzelam przez jaki� czas w kup� piachu pomi�dzy wysokimi ska�ami na brzegu. Wracam do wprawy. Strza�y lataj� rozmaicie, wi�c staram si� oblicza� poprawki, a� wreszcie po d�u�szym czasie trafiam za ka�dym razem w mi�sisty li��, umieszczony na skarpie jako cel. M�j �uk z naci�giem bloczkowym wali z si�� siedemdziesi�ciu funt�w, ale dzi�ki wielokr��kom naci�ga si� jak trzydziestofuntowy � strza�y wbijaj� si� w piach a� po brzechwy. Mimo to po godzinie bol� mnie ju� mi�nie prawego ramienia i plec�w. Przed oczami staj� mi zniekszta�cone szkielety �redniowiecznych �ucznik�w, o krzywych kr�gos�upach i ze �ladami po nadwer�onych �ci�gnach. Naci�gam po angielsku od nogi, po sportowemu na wprost i po japo�sku znad g�owy. Dla pewno�ci strzelam jeszcze spod pachy, i z biodra, trzymaj�c �uczysko poziomo. Na dwadzie�cia metr�w umieszczam ju� strza�y mniej wi�cej gdzie chc�, z wyj�tkiem jednej, kt�r� wyra�nie znosi.

Wbijam strza�y w ziemi� obok namiotu, gotowe do u�ytku. Bro� strzelecka poprawia mi samopoczucie. Pochodz� ze �wiata, gdzie najch�tniej zabija si� na odleg�o��.

Przerwa w podr�y, przeznaczona na czekanie.

Wi�c czekam.

Po jakim� czasie zabieram miecz, n�, ko�czan i id� na polowanie.

To nie takie proste. Jedn� strza�� marnuj� krety�sko, strzelaj�c do lec�cego ptaka, kt�ry wyda� mi si� apetycznie podobny do g�si. Zbytnio ufam we wspomaganie cyfrala i chybiam o w�os, ale strza�a pryska na dobre dwie�cie metr�w w g�r�, a potem spada w g�stwin� i znika mi z oczu.

Po kilku godzinach trac� nadziej�. Okolica jest jak wymar�a. Nie ma nawet niczego w rodzaju kr�lik�w. Wi�ksze zwierz�ta trawo�erne �eruj� o �wicie, to nie jest odpowiednia pora. Ale nie tylko o to chodzi. Nie napotykam �ab, myszy, nie s�ycha� ptak�w, nie wida� nawet owad�w.

Ostatecznie ko�cz�, brodz�c po p�yciznach rzeki z �ukiem w r�ku i wypatruj�c ryb w�r�d kamieni i ska�. Kilka razy strzelam bez �adnego skutku, a� wreszcie wij�cy si�, srebrzystopr�gowany kszta�t podobny do mureny, zaznaczony stercz�c� z wody strza�� jak gigantycznym sp�awikiem, wie�czy moje dzie�o. Nios� ryb� do obozu i przepe�nia mnie trudna do wyobra�enia duma. Czuj� si� jednocze�nie niepokonany i �mieszny. Przez ca�e �ycie, kiedy chcia�em ryb�, to j� sobie kupowa�em. Szed�em do Tesco w Hvarze albo na nabrze�e za portem, gdzie cumowa�y rybackie poduszkowce, albo do ribaricy i tam przebiera�em w�r�d skorpen, sardeli i zubatacy, le��cych pi�knie na lodzie, prosto z nocnego po�owu. A teraz rozpiera mnie duma z powodu jednej rybki. Tylko dlatego, �e zdoby�em jedzenie w zapomnianym przez Boga i ludzi zak�tku Wybrze�a, zdany jedynie na �uk i natur�.

Po dw�ch latach szkolenia, modyfikowany bionicznie, �wiczony w szkole komandos�w, zyska�em umiej�tno�ci, kt�re tutaj posiada ka�de dziecko.

Kiedy zapada zmierzch, piek� nad �arem ryb� poci�t� na dzwona.

Po raz pierwszy tutaj kolacja mi smakuje.

Paruj�ce kawa�ki bia�ego mi�sa, dzielone palcami na li�ciu, kubek s�abego grogu.

Zaczynam czu�, �e jestem cz�ci� natury. Na przyk�ad nigdy tak bardzo nie obchodzi�a mnie pogoda. Przez ca�e moje �ycie to m�g� by� najwy�ej pow�d, �eby jak najszybciej wr�ci� do domu. Deszcz, upa� albo �nieg to by�o zjawisko wyst�puj�ce za oknem. Trzeba podkr�ci� ogrzewanie albo w��czy� klimatyzacj�, albo schowa� zapomniane meble z tarasu.

Tutaj dopiero literalnie nie mam dachu nad g�ow� i bez przerwy spogl�dam w niebo. Nic, tylko ten lichy sza�asik, kt�ry wznios�em sobie z ga��zi i zwi�zanych m�odych drzewek. Wydaje mi si�, �e zbiera si� na deszcz, wi�c okrywam go jeszcze cuchn�c� derk�, kt�r� zabra�em ze stacji do noszenia �apy mojego Grendela. Nie mam nic, a mimo to zbudowa�em schronienie i zdoby�em �ywno��. Czuj� si� jednocze�nie ubogi i dziwnie wolny.

Budzi mnie zimno i migotliwy, seledynowy poblask jak zorzy polarnej. Wp� do trzeciej rano � wilcza godzina. Czas, kiedy �pi si� najmocniej, a do �witu jeszcze daleko. Czas, kiedy cz�owiek jest psychicznie najs�abszy. Czas zasadzek i nocnych atak�w.

Siedz� potem u wej�cia do sza�asu, skryty za tarcz�, kt�r� zastawi�em wej�cie, z �ukiem w d�oni i strza�� na ci�ciwie, i patrz� na rzek�.

Przy brzegu woda a� si� gotuje od tysi�cy ryb i wodnych zwierz�t, kt�re migoc� jak gar�� srebrnych monet i wygl�daj�, jakby chcia�y ucieka� na l�d przed tym, co dzieje si� na �rodku nurtu.

Troch� to rzeczywi�cie przypomina zorz�. Przelewa si� pasmami i ob�okami, opalizuje sino i seledynowo, i rzuca migotliwy blask na brzegi. Tylko �e pe�znie po powierzchni wody jak gigantyczny w��. To zimna mg�a w�druje rzek�. W p�ywaj�cych nad wod� smugach i pasmach majacz� przenikaj�ce si� sylwetki bestii i potwor�w, k��bi� si� gmatwaniny macek. Widz� mgliste grzywy i �by koni, widz� naje�one kolcami grzbiety. A wewn�trz oparu materializuj� si� bardziej solidne sylwetki maszeruj�cych zwierzoludzi. Pokracznych, pokr�conych, jak z p��cien Boscha. Przypominam sobie pradawne plemi�, z celtyckich wierze�, starsze od ludzkiej rasy. Fomorianie. Przedstawiano ich jako cz�ekokszta�tne bestie o wyra�nie zwierz�cych cechach. Potwory pochodz�ce z g��bin, walcz�ce z lud�mi o wysp�, kt�r� potem nazwano Irlandi�. W�a�nie to w tej chwili widz�.

Ci�gn�cy w zupe�nej ciszy nad powierzchni� rzeki nieko�cz�cy si� korow�d Fomorian, spowitych w opalizuj�c� mg��.

Siedz�, �ciskaj�c �uk, i patrz�. Zimno �cina sk�r�.

Wiem, �e to tylko halucynacja, ale nic nie poradz� na to, �e wali mi serce, �e d�o� �ciskaj�ca �uk jest mokra od potu, �e powstrzymywana ostatkiem si� hiperadrenalina gotuje mi si� pod sk�r�.

Patrz� na cudaczne, �abie, rybie, gadzie i ko�skie pyski, na l�ni�ce grzbiety, pokryte guzami podobnymi do wrzod�w, z kolcami albo g�adkie, patrz� na ryje i mordy pe�ne k��w, i zaczyna we mnie narasta� idiotyczne, przes�dne przekonanie. Besztam si� w my�lach, ale to nie pomaga.

Jestem pewien, �e Dw�r Szalonego Krzyku pad�.

Korow�d ci�gnie �rodkiem rzeki i trwa to prawie godzin�.

Potem odchodz� i na powr�t zapada ciemno��. Z minuty na minut� robi si� cieplej.

Przeszli.

Wiem, �e byli halucynacj�. Byli tylko mg��. Szli przecie� �rodkiem rzeki, po powierzchni wody. Zatem halucynacja albo iluzja.

Moje niez�omne �wierz� tylko w to, co ma sens� jednak nie bardzo chce dzia�a� o wp� do czwartej rano w ciemn�, bezksi�ycow� noc.

Wierz� w to, co widzia�em.

A widzia�em w�druj�c� rzek� armi� upior�w.

Tak wiele rzeczy musz� pami�ta�.

Tu, gdzie teraz jestem, tylko to ma znaczenie. Musz� pami�ta�.

Kirenen, kt�rego nigdy nie widzia�em, a kt�ry musz� nie�� w sobie, �eby ca�kiem nie zgin��. Pie�ni mojej nieznanej ziemi... Moj� matk�, konkubiny mojego ojca... Samego ojca, szlachetnego i prawego cz�owieka, kt�ry m�g� naprawi� �wiat. Mojego Nauczyciela. Moj� nauczycielk�, Aiin�. Nawet mojego brata, Kimir Zy�a. Wiosk� Chmur.

Musz� pami�ta� te� wielkie marzenie mojego rodu. Mojego nieistniej�cego klanu. Marzenie o Amitraju takim, jaki mieli�my stworzy�. Powoli i konsekwentnie, pokolenie za pokoleniem. Amitraju, jaki tworzy� m�j ojciec. Kraju, w kt�rym warto �y�, a kt�rego nikt nie musi si� ba�. Kraju, w kt�rym warto by� zacnym cz�owiekiem.

By� pierwszym cesarzem, kt�remu by�o dane widzie� pierwsze efekty tej pracy. Widzia�, jak to wszystko si� staje.

I widzia�, jak wali si� w morze ognia i krwi.

Musz� to wszystko ocali�.

Jest tego tak wiele, �e nie wiem, od czego zacz��. Opowiem o wszystkim, nie pozwol� temu umrze�. Zamkn� to w s�owach i przenios� przez czas ognia. Czas wojny bog�w.

Najpierw jednak opowiem o moim dzieci�stwie.

Dopijam piwo i zawieszam r�g na pasie. M�j gospodarz, Gor�cy Krzemie�, te� o tym wspomina�. O kim�, kto nazywa� si� Skifanar Drewniany P�aszcz i napyta� sobie biedy, bo nie przyj�� w�drowca.

Miejscowy, kt�rego wybieram na informatora, stoi oparty o stragan z we�nianymi derkami i z kciukami zatkni�tymi za pas obserwuje �wilczy okr�t�, kt�ry wchodzi do portu, halsuj�c na podobnym do wachlarza foku.

� Zacny cz�owieku, gdzie kiedy� mieszka� kmie� zwany Drewnianym P�aszczem?

Tamten pluje przez z�by i nie odrywa oczu od okr�tu.

� Rozs�dny cz�ek nie ciekawi si� takimi sprawami. Chcesz cieszy� oczy krzywd� przekl�tego cz�owieka? Chcesz zobaczy� Dw�r �elaznych Cierni? Trzeba i�� w g�r�, na zbocze. Do miejsca, gdzie rosn� �liwy i stoi najpi�kniejszy rze�biony dw�r, jaki w �yciu widzia�e�. Tam, sk�d wida� ca�� zatok� i morze. Na wzg�rzu. Tam, gdzie nikt nie chodzi i nawet droga wygni�a. �cie�k� g�upc�w.

Id� wi�c �cie�k� g�upc�w. Pod g�r�, mi�dzy �cianami z belek zabudowanych w czworoboki gospodarstw. Niekt�re s� bardzo stare, a niekt�re remontowano i wymieniano poszczeg�lne belki, teraz widoczne jako �aty m�odego, jasnego drewna. Jednak wszystkie s� niemal identyczne. I te na oko kilkusetletnie, i te, kt�re postawiono niedawno. Identyczne. �adnego post�pu, �adnej ch�ci ulepszenia czegokolwiek, �adnych pr�b u�ycia nowych materia��w. Zaczynam w�tpi�, czy rozpoznam ten �najpi�kniejszy dw�r� w mie�cie. Jedyne r�nice to wielko��, poza tym te ubo�sze kryte s� gontem albo strzech�, bogatsze kawa�kami �upka. Na filarach bogatszych dom�w wida� wi�cej ornament�w. To wszystko.

To samo dotyczy okr�t�w. S� niemal bli�niacze jak wykonane ta�mowo. Wcale nie takie prymitywne. Nisko zanurzone, stabilizowane ruchomymi mieczami, przy brzegu podnoszonymi wahad�owo na burt�. Takie samo o�aglowanie, takie same rufowe kasztele, taka sama pojedyncza katapulta w cz�ci dziobowej, przystosowana do miotania oszczep�w. I taki sam zacios na prawym dziobowym relingu tu� poni�ej bukszprytu. Powt�rzony z bezmy�ln� dok�adno�ci� na ka�dym statku. Jak klasa regatowa. Dlaczego? Przecie� ka�dy wynalazek to przewaga nad przeciwnikiem, wi�ksza pr�dko��, lepsza manewrowo��. Szansa na zwyci�stwo albo uratowanie �ycia.

I te domy, i okr�ty, i miecze nie zosta�y wymy�lone przed chwil�. S� opracowane ca�kiem sprytnie, przesz�y d�u�sz� ewolucj�. Bodaj dobrze spe�niaj� swoj� funkcj�, ale najwyra�niej u�ytkowane s� w tym kszta�cie od kilkuset lat. Wygl�daj�, jakby my�l techniczna rozwija�a si� ra�no do pewnego momentu, a� kto� powiedzia� �stop�. I wszystko stan�o.

Przywodzi mi to na my�l �redniowieczn� Japoni�. Istnia�y takie konserwatywne kultury, ale przecie� nie do tego stopnia, �eby powiela� szczerb� na burcie ka�dego okr�tu.

Widz� k�p� drzew na szczycie wzg�rza i dachy domostwa. Cha�upa jak cha�upa, ale rzeczywi�cie postawiona w miejscu, z kt�rego rozci�ga si� najlepszy widok. Wida� st�d i koniec klifu, a za nim morze, wida� port i miasto w dole. Wa� miejski ci�gnie si� o sto metr�w st�d a� do zbocza, ale tu jest du�o ni�szy i bardziej zaniedbany ni� w dole.

Kiedy� by�o tu wi�cej dom�w, ale zosta�y porzucone. Na samym brzegu stoj� te� resztki jakiej� okr�g�ej konstrukcji, zosta�y z niej tylko kamienne z�omki stoj�ce w kr�gu niczym dolmeny. Dawna �wi�tynia?

Staj� przed zbutwia�� bram�, zamykaj�c� frontowy mur.

Niekt�re belki ca�kiem spr�chnia�y, daszek nad furt� zapad� si� z jednej strony, przez szczeliny wida� zaro�ni�ty krzakami podw�rzec. Wzd�u� �cian wij� si� tylko sztywne, czarne pn�cza podobne do bluszczu. Obficie porastaj� wszystkie �ciany, w�a�� na dach, le�� na kamieniach podw�rca.

Trac� tu czas.

Wchodz� na k�adk� prowadz�c� do bramy, przerzucon� nad rowem odwadniaj�cym. Stare, zgni�e belki skrzypi� mi pod nogami.

� Wynocha! � wrzask.

Znajomy, kracz�cy g�os.

M�j kruk.

Trzepie skrzyd�ami, wisz�c w miejscu nad podw�rcem, jak mewa walcz�ca ze sztormowym wiatrem.

A potem pikuje prosto na mnie. Jak jastrz�b, kt�ry znalaz� kr�lika.

Jest wielki, wa�y z osiem kilo, ma dzi�b wielko�ci czekana lodowego i szpony jak moje palce.

Kiedy taki ptak leci komu� prosto na g�ow�, to robi wra�enie.

Drakkainen przysiad� odruchowo i uni�s� d�o�, chc�c os�oni� twarz i zeskoczy� z k�adki, gdy spadaj�cy jak pocisk kruk uderzy� nagle skrzyd�ami i, skr�ciwszy w miejscu, wystrzeli� znowu w g�r�.

Z bliska dobieg� W�drowca dziwny, metaliczny d�wi�k i grzechot jakby rozwijaj�cego si� �a�cucha.

Bluszcz zacz�� si� rusza�.

Przypomina�o to gniazdo obudzonych nagle w�y.

P�dy porusza�y si� mi�kkim ruchem, wij�c po �cianach, znad dachu wystrzeli�y w g�r� kolejne liany, rozwijaj�c si� jak ko�ce pejcza.

Kruk m��ci� skrzyd�ami, po�ykaj�c kolejne metry, a tu� pod nim prostowa� si� p�d czarnego bluszczu. W�r�d spowolnionego czasu s�ycha� by�o �wist, z jakim �odyga, li�cie i ciernie ci�y powietrze.

Ostry, metaliczny �wist.

Jeszcze uderzenie skrzyde� i kruk umkn�� poza zasi�g jednej �odygi, ale druga przeci�a mu drog� tu� przed dziobem. By�a znacznie d�u�sza.

Drakkainen us�ysza� w�asny, ostrzegawczy krzyk, kt�ry rozla� si� w przeci�g�y, basowy grzmot.

Kolejne p�dy �mign�y przez powietrze prosto w jego stron�, zbyt szybko, �eby sensownie zareagowa�.

W�drowiec odchyli� tu��w i zobaczy�, jak ga��� przelatuje mu przed twarz�, a potem wyprostowa� si� i, patrz�c na zwijaj�cy si� jak bat koniec ga��zi, wybi� si� z obu n�g do ci�kiego p�salta w ty�.

Jeszcze w powietrzu poczu�, �e oberwa� samym ko�cem p�du przez udo. Zapiek�o gwa�townie jak smagni�cie rozplecion� stalow� link�.

Wyl�dowa� chwiejnie poza k�adk� i odskoczy� kilka krok�w w ty�. Ledwo zagojona kostka znowu zareagowa�a �mi�cym b�lem nadwer�onych �ci�gien.

Liana cofa�a si� zygzakowatym, w�owym ruchem. Uni�s� nog�, �eby j� przydepn��, ale w ostatniej chwili zrezygnowa�. P�k czarnych jak sadza li�ci zawin�� si� na belkach k�adki, tn�c na nich g��bokie szramy niczym stalowe ostrza. Druga ga��� prze�lizgn�a si� obok i poszatkowa�a na strz�py ma�e drzewko rosn�ce w rowie.

Spojrza� na swoje udo. Spodnie wisia�y w strz�pach, przeci�te g�adko w kilku miejscach, sk�ra pod spodem te� by�a pokaleczona, ca�y bok uda mia� ju� przesi�kni�ty krwi�.

� Moje najlepsze spodnie � warkn��.

W powietrzu wirowa�o kilka czarnych pi�r. Kruk zakraka� tryumfalnie, szybuj�c poza zasi�giem p�d�w, kt�re smaga�y powietrze nad dziedzi�cem.

� Ma�o brakowa�o. Zdaje si�, �e uratowa�e� mi �ycie � powiedzia� Vuko. Uni�s� niewielki kamie� i rzuci�.

Pocisk poszybowa� nad k�adk� i zosta� uderzony w powietrzu niewielk� wici�. Rozleg� si� metaliczny brz�k, b�ysn�y iskry.

� Rozumiem � wycedzi� Drakkainen. � To reaguje na ruch.

P�dy znowu zacz�y si� wi� paskudnym, mackowatym ruchem, dr�c drzazgi z belek i wydrapuj�c szramy na kamieniach.

A wtedy z g��bi domostwa buchn�� krzyk. Przera�liwy ch�ralny wrzask kilkorga torturowanych ludzi. Krzyk nie by� artyku�owany, s�ycha� by�o m�czyzn i kobiety, wrzeszcz�cych udr�czonymi g�osami.

Drakkainen cofn�� si� jeszcze kilka krok�w, kln�c po fi�sku, a wtedy macki przesta�y si� porusza�. Krzyk zamieni� si� w ch�r zawodze� i j�k�w, po czym stopniowo zamilk�.

W�drowiec os�upia�.

� Trzeba im pom�c � mrukn��. � Tylko jak, kiedy podej�� nie mo�na?

Obszed� dw�r dooko�a w bezpiecznej odleg�o�ci, ale niczego nie wymy�li�.

� Wysadzi� to w choler�? � zastanawia� si�. � Wjecha� czo�giem?

Kruk zakraka�, kr���c mu nad g�ow�.

� Co za popieprzony �wiat � westchn�� Drakkainen. Spojrza� w d� i zobaczy�, �e trawa wok� dworu pokry�a si� szronem. � Dobrodoszli. Znowu to samo.

Dw�r ponownie buchn�� wrzaskiem, pn�cza porastaj�ce �ciany od ty�u zacz�y si� wi�. S�ysza� szcz�k skacz�cych po belkach i zderzaj�cych si� li�ci, zgrzyt zaciskaj�cych si� lian, skrzypi�cych jak stalowe liny. I wycie dr�czonych ludzi wewn�trz. Przera�aj�ce, jak prosto z piek�a.

I jeszcze jeden krzyk cz�owieka, dochodz�cy sprzed bramy.

Pobieg� tam i zobaczy� m�odego �eglarza, tego samego, kt�ry rozmawia� z miejscowym przy straganach, jak le�y na plecach, szarpi�c si� bezradnie, z bia�� z przera�enia twarz� i nogami oplecionymi ciasno lian�. P�d wl�k� go powoli po k�adce prosto na dziedziniec.

W d�, po pokrytej spr�chnia�ymi podk�adami drodze, ucieka� jego towarzysz.

� Nie ruszaj si�! � wrzasn�� Drakkainen. � Zupe�nie przesta� si� rusza�!

Porwany �eglarz spojrza� na niego z rozpacz� i zdumieniem na twarzy, ale jakby us�ucha�. Trzymaj�ce go pn�cze lekko zwolni�o, lecz nadal wlok�o ofiar� po belkach, tylko leniwiej.

Vuko rozejrza� si� rozpaczliwie, ale nie zobaczy� niczego, co mo�na by wykorzysta�. Najbardziej przyda�by si� drogowy zestaw ratowniczy. Z hydraulicznymi no�ycami do ci�cia karoserii i wyci�gark�.

Pobieg� do najbli�szego gospodarstwa, jednego z tych opuszczonych, kt�re spokojnie chyli�o si� ku upadkowi o dwie�cie krok�w obok. Nie zosta�o tam nic, tylko zapadni�ty dach, burzany i rosn�ce na dziedzi�cu krzaki. Nie by�o �ladu czarnego bluszczu.

Po namy�le chwyci� zbite z desek drzwi, wisz�ce na jednym sk�rzanym zawiasie, i wyrwa� gwo�dzie trzymaj�ce pas przy framudze. Uni�s� drzwi nad g�ow� i pop�dzi� z powrotem.

Do k�adki podchodzi� ostro�nie. Coraz wolniej, a� stan�� i zamar� zupe�nie nieruchomo tu� przy granicy, za kt�r� pn�cza zaczyna�y reagowa�. Kilka p�d�w unios�o si� ostrzegawczo, jednak zaraz znieruchomia�y. Drakkainen sta� przez chwil� z drzwiami nad g�ow�, czuj�c, jak dr�� mu mi�nie, po czym zrobi� bardzo powolny, g��boki wdech i cisn�� deskami prosto we wrota.

P�dy �mign�y z wizgiem i oplot�y w powietrzu lec�cy pocisk. Ga��zie zacisn�y si� w�owym ruchem na deskach, wycinaj�c w nich g��bokie �lady jak �a�cuch pi�y mechanicznej.

� Nie ruszaj si� � powt�rzy� Drakkainen. � Nawet nie oddychaj.

Hiperadrenalina p�on�a mu w mi�niach, jednak musia� nad tym zapanowa�. M�g� wyprzedzi� ruch macek i wyszarpn�� le��cego, ale urwa�by mu nogi.

Pochyli� si� p�ynnym, niemal niezauwa�alnym ruchem jak w sennym koszmarze. Zupe�nie jakby porusza� si� zatopiony w stygn�cej �ywicy. Wolno. Bardzo wolno. Milimetr po milimetrze. Tak, �eby nie poruszy� powietrza. Ugina� kolana, jego prawa d�o� w�drowa�a do pochwy no�a przy pasie. Wolno. Bardzo wolno.

Tak wolno, jak ro�nie bluszcz.

Nie potrafi�by powiedzie�, jak d�ugo to trwa�o.

Wydawa�o mu si�, �e ca�ymi tygodniami. �e s�o�ce zasz�o i wsta�o, zanim wreszcie przykl�kn�� przy le��cym �eglarzu, z no�em w d�oni, i zdo�a� przy�o�y� ostrze do p�du oplataj�cego jego kostki.

Gdzie� tam, daleko, nios�y si� �piewy i �oskot b�bna. Szumia�o morze. Krzycza�y mewy.

Trzeszcza�y i p�ka�y deski drzwi, szarpane przesuwaj�cymi si� p�dami przy samej bramie.

Czubek ostrza no�a opar� si� o belki, tworz�c d�wigni�, i bardzo powoli, ale ze sta�ym naciskiem kraw�d� tn�ca nasun�a si� na ga��� �ciskaj�c� kostki �eglarza. Teraz potrzebny by� ruch w d�.

Monomolekularne ostrze, wyhodowane w zak�adach lotniczych Nordland, przeciwko �elaznemu p�dowi czarnego bluszczu. Materia� o twardo�ci diamentu, przeciwko zasilanej zimn� mg�� magii kl�twy. Milimetr po milimetrze.

W��kno po w��knie.

Krzycza�y mewy.

Wydawa�o mu si�, �e s�yszy, jak w��kna ro�liny ust�puj� stopniowo pod naciskiem ostrza, wydaj�c cichutkie, �piewne d�wi�ki p�kaj�cych strun.

Pn�cze ust�pi�o.

I wtedy jedna, gruba kropla potu oderwa�a si� spomi�dzy brwi W�drowca i poszybowa�a w d�, na belki, rozpryskuj�c si� na wy�lizganym drewnie i poruszaj�c miniaturow� fal� powietrza.

Macki strzeli�y z chrz�stem rozkr�conych �a�cuch�w.

Czas ruszy� do przodu i wyhamowa�, zatopiony w wodospadzie hiperadrenaliny, kt�ra run�a przez jego �y�y.

Bardzo wiele rzeczy wydarzy�o si� r�wnocze�nie.

Cisn�� n� za plecy, uderzy� d�o�mi w belki, wyrzucaj�c cia�o w powietrze, i chwyci� �eglarza za pas, staraj�c si� nie wyszarpn�� mu przy tym wn�trzno�ci.

Kruk sfrun�� z nieba z odg�osem krakania rozci�gni�tym do buczenia transformatora.

P�dy przeci�y powietrze tysi�cem czarnych ostrzy, faluj�c jak wodorosty w przyp�ywie.

Jaki� ciemny, obracaj�cy si� przedmiot przetoczy� si� w powietrzu tu� ko�o g�owy W�drowca i z grzmotem pogr��y� si� w belkach pomostu, wgniataj�c w nie nadlatuj�ce p�dy.

Obaj, i Drakkainen, i �eglarz run�li na wznak w traw� i kamienie.

Us�ysza� krzyki kilku ludzi i nagle ze zdumieniem poj��, �e s�yszy zrozumia�e g�osy i �e czas p�ynie normalnie. �wiat�o wydawa�o mu si� dziwnie jaskrawe i sine, d�wi�ki nienormalnie ostre.

Usiad� w trawie.

Jeden z przyby�ych, �ylasty �eglarz o czerwonych w�osach rozcina� spodnie kompana i usi�owa� zatamowa� krew szmat�.

� Ko�ci s� ca�e. B�dziesz chodzi� � powiedzia�.

� My�la�em, �e m�j kum uciek�.

� Pobieg� po nas. Wyci�gn�liby�my ci�.

� Nie � odpar� m�ody �eglarz kr�tko. � Nawet by�cie tam nie weszli. To poci�oby was na strz�py. To tamten m�� mnie uratowa�.

� Jak to zrobi�e�? � zapyta� wielki typ bez koszuli o tatuowanej czaszce.

� Ostro�nie � odpar� Drakkainen i wsta� poszuka� no�a. � Po co� tam w�azi�?

� Nikt, kto ma rozum, nie m�wi takim tonem do Atleifa Krzemiennego Konia, styrsmana Ludzi Ognia!

� Nikt rozs�dny nie b�dzie si� oburza� na rozs�dn� przygan�, Grunfie � odpar� m�odzieniec. � Poszed�em, bo us�ysza�em krzyk cierpi�cych ludzi. Nie kocha�em wuja, ale odda�bym �ycie za Hrodin�, moj� ciotk�. My�l� te�, �e nawet taki cap jak Skifanar nie powinien tyle cierpie�. Nikt nie powinien.

� Te� ich s�ysza�em � powiedzia� Drakkainen. � Ale przysz�o mi do g�owy, �e ludzie nie mog� �y� bez jedzenia i wody, dr�czeni od kilku lat.

� A to, �e ga��zie zwykle si� nie ruszaj�, czasem te� ci nie przysz�o do g�owy?

Drakkainen znalaz� n� i schowa� go do pochwy.

� Spalmy to � powiedzia� rudy �eglarz, obwi�zuj�c przyjacielowi �ydk� szarpiami. � B�dziesz ku�tyka�, wsparty o oszczep, jak dziad... Spalmy ca�y dw�r.

� To si� chyba nie b�dzie chcia�o pali� � zauwa�y� Vuko z pow�tpiewaniem. � S� jak �elazo.

� Nie zostawimy tak tego � o�wiadczy� Atleif, usi�uj�c wsta�.

� Tu nie tylko chodzi o twoj� ciotk� � odezwa� si� milcz�cy dot�d starszy �eglarz z przystrzy�on�, pomara�czow� brod� i zwi�zanymi na karku w�osami. � Strandlingowie b�d� udawali, �e nic tu nie ma, a w najlepszym razie zaczn� bra� pieni�dze za pokazywanie tego ciekawskim. Rzecz w tym, �e je�eli to s� ro�liny, to zwyk�y rozplenia� si� i rosn��. Mia�em kiedy� parz�cy krzak w ogrodzie. Zapomnia�em o nim i poszed�em na morze. Po roku trzeba by�o wszystko wypala�, bo zaros�o wysoko na ch�opa. Ale ten obcy m�� ma racj�. To mo�e nie chcie� si� pali�. To nasienie pie�ni bog�w.

� Przynie�cie tu kilka kotwic � poradzi� Drakkainen. � �elazny orczyk, du�o �a�cuch�w i poczw�rny zaprz�g wo��w.

� A co� ty za jeden, �eby nam radzi�?

� Taki, co uratowa� rzy� drugiemu cz�owiekowi, cho� nie musia� � zauwa�y� m�ody Atleif.

� Kiedy rozs�dny m�� radzi, to tylko g�upi nie s�ucha � zawt�rowa� mu pomara�czowobrody. � Spr�bujmy zrobi�, jak powiedzia�, podpali� zawsze mo�na. Jestem Grunaldi Ostatnie S�owo. Jak ci� zw�?

� Ulf Nitj�sefni, Nocny W�drowiec.

� Lepiej chodzi� za dnia. Jeste� cudzoziemcem?

� Z daleka. Szukam moich krajan�w, kt�rzy zagin�li tu dwa lata temu.

� Nazywasz si� jednak po naszemu.

� Nazywam si� po swojemu. M�wi�, jak by to brzmia�o w waszej mowie.

M�ody �eglarz podszed�, kulej�c, z wyci�gni�t� d�oni� i powita� Drakkainena tak, jak tu mieli w zwyczaju: �ciskaj�c biceps i chwytaj�c drug� d�oni� za kark.

� Uratowa�e� mi �ycie. Po mojemu to znaczy, �e jeste� dobrym cz�owiekiem, W�druj�cy Noc�. Jestem Atleif Krzemienny Ko�.

Sprowadzili wo�y, przynie�li kotwice, �a�cuchy, nawet jak�� drag� do wyrywania wodorost�w. Wok� zebra�o si� ju� kilkunastu gapi�w.

� Z tego nie b�dzie nic dobrego � wo�a� kto�.

� Trzeba wszystkie haki rzuci� naraz, i zaraz pogoni� wo�y � powiedzia� Drakkainen. � Zd��y�em zobaczy�, jakie szybkie s� te p�dy. Potn� �a�cuchy i �elaza zanim si� obejrzycie.

� Jednak bym je podpali� � zaproponowa� Grunaldi. � Wzi��em ze statku dwie beczki paliwa do katapulty. Mo�e to je przynajmniej os�abi.

� A jak oblejesz?

� Nie widzia�e� nigdy �smoczej oliwy�? To si� samo zapala na powietrzu.

P�dy chwyci�y bary�ki, ledwo je rzucono, jedn� nawet w powietrzu. Klepki p�k�y momentalnie, rozlewaj�c wok� brudno��t�, m�tn� ciecz, kt�ra natychmiast zacz�a parowa�, a po kilku sekundach buchn�a hucz�cym, kopc�cym g�stym czarnym dymem p�omieniem, si�gaj�cym a� do dachu.

Dw�r eksplodowa� wrzaskiem torturowanych wewn�trz ludzi.

P�dy zacz�y skr�ca� si� i smaga� powietrze, wlok�c za sob� hucz�ce wachlarze ognia, ale trudno by�o stwierdzi�, czy im to w czymkolwiek szkodzi.

� Kotwice! Teraz! � wrzasn�� Atleif. Haki poszybowa�y, wlok�c za sob� �a�cuchy, i wpad�y w k��bowisko wij�cych si� p�d�w.

� Poczekajcie, kiedy si� napn� � zawo�a� Drakkainen. � I pogo�cie wo�y!

Wo�y przypomina�y raczej jakie� mastodonty, bawo�y, skrzy�owane z nosoro�cami, ale wygl�da�y pot�nie niczym ruchome g�ry �ylastych mi�ni, pulsuj�cych pod br�zow� sk�r�.

W�drowiec patrzy�, jak pot�ne, potr�jne kopyta zapadaj� si� w trawie, jak z szerokich nozdrzy bucha para. Zaprz�g ruszy�.

Powoli, metr po metrze, p�dy napi�y si�, ogniwa �a�cuch�w zacz�y trzeszcze�.

� Dalej! Daaalej! Hooo! � darli si� poganiacze, ok�adaj�c zwierz�ta batami.

Jedna z �odyg, rozci�gni�ta ju� do granic, p�k�a nagle z hukiem i �mign�a w powietrzu. Gapie padli na ziemi�.

Kolejne p�dy smagn�y w napi�ty �a�cuch i owin�y si� wok� ogniw. Po nich nast�pne i nast�pne, po chwili wszystkie p�dy w zasi�gu wzroku trzyma�y ju� za haki. Zaprz�g stan��. Wo�y ci�gn�y nadal. Kopyta wbija�y si� w ziemi�, z pysk�w i bok�w kapa�a piana, ale czarny bluszcz nie dawa� si� wyrwa�.

Za wpl�tane w ga��zie, napi�te �a�cuchy trzyma�y ju� wszystkie �odygi.

Jeden z �a�cuch�w wyda� nagle cichutki d�wi�k.

� Do �rodka! � wrzasn�� Atleif.

Pu�cili si� galopem, dobywaj�c no�y, tylko Grunaldi jednym, mimowolnym ruchem wy�uska� z r�k miejscowego gapia w��czni�.

Drakkainen bieg� razem z nimi, ale �a�owa� ju� po sekundzie. To by� g�upi pomys�.

Stodo�a albo mo�e obora p�on�a z hukiem, s�up czarnego dymu wali� w niebo.

P�dy czarnego bluszczu �miga�y wok�, ale zachowywa�y si� jak zdezorientowane. M��ci�y p�on�cy budynek, siek�y k��by dymu i skacz�ce po dachu p�omienie, przecina�y spadaj�ce wok� przepalone belki. Wewn�trz ros�o ich o wiele mniej ni� wok� dworu.

Drakkainen, kln�c w trzech j�zykach w�asn� g�upot�, przeskoczy� wij�c� si� po ziemi ga���, Grunaldi pchn�� k��b lian w��czni� i p�dy momentalnie oplot�y drzewce.

�eglarz szarpn�� i uda�o mu si� uwolni� bro�, aczkolwiek ca�� w naci�ciach i z powyginanym ostrzem.

Na widok kobiety wszyscy zamarli na chwil�.

Le�a�a na ganku, opleciona czarnym bluszczem, li�cie jak wyci�te z okopconej blachy pokrywa�y jej g�ow� niczym peruka, cienkie p�dy wbija�y si� w pomarszczon�, woskow� sk�r�. By�o wida� tylko p� twarzy i jedno straszne, wyba�uszone oko, z kt�rego ciek� strumyczek �ez. Z otwartych ust dobiega� nieprzerwany gard�owy j�k, s�yszalny nawet poprzez huk p�omieni.

� Hrodino! � krzykn�� Atleif.

� Nie dotykaj jej! � rykn�� r�wnocze�nie Drakkainen, chwytaj�c go za rami�.

M�ody �eglarz patrzy� bezradnie, a r�ce mu opad�y. Kobieta zawodzi�a ca�y czas, szarpi�c si� w�r�d pruj�cych jej sk�r� czarnych li�ci.

Wielki, �ysy �eglarz z tatuowan� czaszk� rozepchn�� ich i b�yskawicznym ruchem wbi� jej ostrze pod brod�. Hrodina szarpn�a si� i wypr�y�a, a potem opad�a bezw�adnie.

Znale�li jeszcze dw�ch ludzi w r�nych miejscach. Jeden nie �y� od dawna i nie by�o ju� �adnych �lad�w po p�taj�cych go ga��ziach, z drugiego ocala�a tylko g�owa, ale ta g�owa, ca�a opleciona ga��ziami i li��mi jak makabryczny owoc, wci�� krzycza�a. Atleif bez s�owa pchn�� go no�em pod ucho i krzyk po chwili usta�.

W g��wnej halli wygl�da�o jak w szklarni. P�dy wi�y si� po pod�odze i �cianach, a na przeciwleg�ym ko�cu sto�u, w wielkim, rze�bionym fotelu siedzia� Skifanar Drewniany P�aszcz. Bluszcz oplata� mu r�ce, wbija� si� pod zgni�� sk�r�, owija� ko�ci i porusza� si� wok� g�owy.

� Zabij mnie! � wrzasn�� zaskakuj�co przytomnie na ich widok. � Na lito�� Skingi i m�stwo Hinda, Atleifie, synu Atlego, zabij mnie!

� Nie przejdziemy � powiedzia� Grunaldi. � Ju� nas widz�.

P�dy na pod�odze i �cianach unios�y si�, grzechocz�c li��mi, kt�re dzwoni�y jak kawa�ki blachy.

� Z ty�u te� jest niedobrze � dopowiedzia� tym samym, rzeczowym tonem. � Wszystkie s� ju� na dziedzi�cu.

Drakkainen odwr�ci� si� i p�ynnym ruchem zabra� mu w��czni�.

A potem obr�ci� si� i zamachn��.

Wszystko trwa�o u�amek sekundy. Grunaldi nie zd��y� nawet otworzy� ust.

W�drowiec w jednej chwili mia� bro� w r�kach, a w nast�pnej w��cznia wyrasta�a po�rodku czo�a Skifanara i wychodzi�a do po�owy z oparcia fotela. W�adyka dygota� przez chwil�, zaciskaj�c wygi�te palce, po czym wypr�y� si� na siedzisku i uwi�d�.

P�dy strzeli�y ze �cian i oplot�y drzewce, tn�c je na kawa�ki, ale nagle znieruchomia�y.

Rozleg� si� dziwaczny, g�uchy d�wi�k jak skrzypienie olbrzymich, �elaznych drzwi do hangaru, a potem �oskot, jakby wysypano skrzynk� gwo�dzi.

Zapad�a cisza. S�ycha� by�o tylko huk p�omieni.

Bluszcz obwis� i przesta� si� porusza�.

Drakkainen milcza� i patrzy� na nieruchome cia�o, oplecione lianami czarnego bluszczu. Milcza� i tylko szcz�ki mu pracowa�y.

� Kr�lewna zasn�a � wycedzi�. � Wyno�my si� st�d.

Ogie� dosi�gn�� ju� dachu dworzyszcza i wsz�dzie, d�ugimi, siwymi pasmami snu� si� dym.

�odygi le�a�y na ziemi albo porasta�y �ciany, ale nie by�o w nich wi�cej �ycia ni� w zwyczajnej ro�linie.

W�drowiec kopn�� le��c� mu na drodze ga���, wzbijaj�c chmur� rudego py�u.

� Ju� rdzewieje � powiedzia�.

Wyszli przed bram� zupe�nie spokojnie.

Gapie wiwatowali i ogl�dali ogromny k��b p�d�w wleczony za wo�ami.

Atleif odwr�ci� si� i patrzy� na p�on�cy dw�r w milczeniu. Po policzkach ciek�y mu �zy.

M�ody p�acze. Nic dziwnego, przecie� ma ledwo ze dwadzie�cia lat albo jeszcze mniej. A w�a�nie jeden z jego ludzi zabi� kobiet�, kt�r� kocha�. Na jego pro�b�. Kim by�a dla niego? Kochank�? Mo�e opiekunk�? Nie by�o wida�, ile mia�a lat.

Nie mog� pozby� si� sprzed oczu widoku w��czni p�yn�cej w powietrzu i ohydnego d�wi�ku, z jakim przebija czaszk� starca. Praktycznie ju� nie �y� i nie by�o czasu na cokolwiek innego. Ale to niczego nie zmienia.

To ju� drugi.

Tamten by� drzewem, a ten �ywym trupem, wro�ni�tym w �elazny bluszcz.

Nie wiem, co widz�.

Nie rozumiem tego, co widz�.

Ale wiem, �e zabi�em ju� dw�ch ludzi, bo nie mog�em im inaczej pom�c. Gdyby nie cyfral, by�oby ze mn� �le.

Siadam na ziemi i dr��cymi r�kami wyci�gam fajk�. Niedobrze mi ze zm�czenia.

Z wn�trza p�on�cego dworu wychodz� pozostali dwaj. Maj� szare, skamienia�e twarze.

Grunaldi wyciera n� o traw� i powoli wstaje.

� To wszyscy � m�wi kr�tko.

� A... dzieci?

� Wszyscy.

Dw�r p�onie.

Nie s�ycha� ju� krzyk�w.

Coraz cz�ciej dostawali�my niepokoj�ce raporty. Od komendant�w wojskowych stanic, od stra�y miejskich, od urz�dnik�w i szpieg�w. Powtarza�o si� w nich jedno okre�lenie, szeptane na bazarach, w przydro�nych gospodach, na stacjach i placach: �gniew bog�w�. Nie by�o nic dziwnego w tym, �e kiedy dzieje si� �le, ludzie podejrzewaj� o jakie� dzia�anie bog�w. Ale w imperium mojego ojca plotki o starych bogach by�y naprawd� niebezpieczne i pod ka�dym wzgl�dem polityczne.

Musia�bym opowiada� o tym, jak wygl�da� Amitraj w czasach, gdy m�j dziadek zasiada� na Tygrysim Tronie. Stopniowo o tym opowiem, ale jeszcze nie teraz. Do��, �e kiedy na bazarach szeptano o gniewie bog�w, miano na my�li starych bog�w. Wielk� Podziemn� Matk� i jej s�ugi. Azzin�, kt�rej przy ka�dych �niwach sk�adano dziesi�tki ofiar z krwi je�c�w. Dw�ch Ksi�ycowych Braci, kt�rzy patronowali m�czyznom. Kodeks Ziemi, kt�ry regulowa� nie tylko ka�dy krok cz�owieka od narodzin po �mier�, ale niemal ka�de s�owo, jakie wypowiada�.

W tamtym Amitraju cz�owiek nie mia� niemal niczego na w�asno��. Wszystko by�o po�wi�cone bogom i wszystko nale�a�o do nich. Oczywi�cie, widywano ich r�wnie rzadko jak teraz albo gdzie indziej. Jednak Amitraje wierzyli, �e s� ludem stanowi�cym w�asno�� Podziemnej Matki i �e wszystkie podboje s� odzyskiwaniem jej dziedzictwa. Ufali, �e kiedy podbij� ca�y �wiat i oddadz� go Matce, wr�ci z�oty wiek. Wiek obfito�ci, szcz�cia i mi�o�ci. Czas, kiedy ludzie nie mieli p�ci i wszystko, i wszyscy byli jedno�ci�. W�wczas p�kni�ty na dwoje �wiat zro�nie si� na nowo. Nie b�dzie dnia i nocy, kobiety i m�czyzny ani dobra i z�a, tylko harmonia jedno�ci.

My, Kireneni, wierzymy w co innego. W mozoln� Podr� Pod G�r� ku o�wieceniu i harmonii ze Stworzycielem. Wierzymy, �e s� r�ne drogi i wiele z nich, tych, kt�re id� Pod G�r� przez trud bycia sprawiedliwym, lito�ciwym, wolnym i dobrym, jest s�usznymi. Jednak ka�dy idzie sam i musi wybiera� sw�j szlak. Bogowie � dziwne postaci, pojawiaj�ce si� na ziemi � r�wnie� pod��aj� t� drog� tak samo jak inne stworzenia. Jedni zd��aj� Pod G�r�, a inni gubi� swoj� �cie�k� tak samo jak ludzie, ale nie maj� znaczenia. I zmusili�my Amitraj do przyj�cia tej filozofii.

Stopniowo, krok po kroku, pozwolili�my ludziom ��czy� si� w ma��e�stwa, mieszka� razem, budowa� domy, gromadzi� dobytek i wychowywa� w�asne dzieci. Pozwolili�my im i�� Pod G�r� i wybiera� drogi. Pozwolili�my im pami�ta� o dawnych j�zykach i obyczajach kraj�w, z kt�rych pochodzili, zanim zostali podbici przez cesarstwo, pozwolili�my k�ania� si� dawnym bogom, o ile tylko pozostawali pos�uszni naszym prawom i Tygrysiemu Tronowi.

Ale przysz�a susza, a z ni� g��d i choroby, i na bazarach zacz�to szepta� o gniewie bog�w.

Dawnych bog�w. Tych, kt�rych obra�ono.

I o prorokini zwanej Ogniem Pustyni. Pot�nej kobiecie, kt�ra ukrywa�a swoj� twarz pod kapturem i zosta�a przys�ana przez rozgniewan� Podziemn� Matk�, ch�oszcz�c� niepos�uszny lud ogniem suszy.

� Dlaczego ma to takie znaczenie? � spyta�em Rzemienia przy �niadaniu. � Sarkaj�, bo cierpi�. Deszcz spadnie pr�dzej czy p�niej. To okropne, �e niekt�rzy umr�, �e rok b�dzie gorszy, ale przecie� mo�emy podnie�� podatki w prowincjach, kt�re nie ucierpia�y. Mo�emy tam odbudowa� stada, kt�re damy poszkodowanym w Wewn�trznym Kr�gu. Deszcz kiedy� spadnie. Przecie� przywozimy wod� i rozdajemy j�. Rozdajemy te� �ywno��. Widz� przecie�, �e ojciec im pomaga. A deszcz spadnie i tak. Up�ynie czas i zapomn� o suszy. Tak samo jak zapomn� o tej prorokini.

� Chcia�bym, �eby� mia� racj� � powiedzia� Rzemie� i spojrza� ponuro w swoj� czark� z naparem orzechowym. � Powiedz, jaka jest najcenniejsza rzecz, kt�r� dali�my Amitrajowi?

� My. � Roze�mia�em si�. Trzepn�� mnie, ale te� si� u�miechn��. � Dali�my im wolno�� � powiedzia�em, powa�niej�c. � Czy istnieje wi�kszy skarb? Mog� obcowa� ze sob�, nie zwa�aj�c na kasty, ale nikt ich te� do tego nie zmusza. Stare rody nadal trzymaj� si� swoich kast, gdy chc�. Dali�my im prawo. Ka�dy mo�e wybiera� drog�. Mo�e uprawia� pole albo handlowa�, albo wst�pi� do wojska.

� Ka�dy? � zapyta� drwi�co. � To jak si� to dzieje, �e wszyscy Hirukowie uprawiaj� pola Sindar�w? �aden nie lubi handlu?

� Nie maj� czym handlowa�. Jednak kiedy� za opuszczenie wioski czeka�a ich �mier�, a teraz mog� i��, gdzie chc�, i robi�, co chc�.

� Wi�c dlaczego tego nie robi�, M�ody Tygrysie?

� Bo nie potrafi�! � rozz�o�ci�em si�. � Znowu wykr�casz s�owa. Jasne, �e je�li od setek lat ka�dy m�g� ich zabija�, bo byli najni�sz� kast� i niczym nie r�nili si� od niewolnik�w, to jeszcze d�ugo b�d� ciemni. Jednak, o ile wiem, Sindarowie musz� teraz im p�aci�. We wszystkich wiejskich osadach s� cesarscy nauczyciele. Mo�e wi�c ich dzieci...

� I zapewne Sindarowie s� z tego powodu szcz�liwsi.

� My�l�, �e tak, skoro teraz mog� si� bogaci�. Kiedy zap�ac� ludziom i oddadz� podatki, reszt� zysku maj� dla siebie. Wtedy nie mieli niczego.

� Zapewniam ci�, �e i wtedy umieli si� bogaci�. Mieli swoje sposoby. Kap�ani nie trzymali przecie� wszystkiego w tych swoich Czerwonych Wie�ach. Zatem ustalili�my ju�, �e Hirukom nie dali�my nic. A co dali�my Sindarom?

� Wiesz doskonale, �e jeszcze nie sko�czyli�my! Min�y dopiero trzy pokolenia! Usi�ujemy wyleczy� ca�y kraj! Powiniene� mie� wi�cej szacunku dla tego, co osi�gn�� m�j ojciec, a tw�j w�adca!

� Ho, ho, M�ody Tygrys b�dzie mnie straszy� zdrad� stanu. To tak, jakbym ja bi� ci�, tohimonie, za ka�dym razem, kiedy nie wiem, co powiedzie�.

� Pyta�em ci� tylko, dlaczego Tygrysie Imperium ma si� ba� jednej, szalonej kobiety. Ma�o jest prorok�w dziwnych kult�w krzycz�cych na placach? Tacy jeste�my s�abi? Wystarczy kilka tygodni upa�u?

� Jest inna. Gdziekolwiek si� pojawi, tam potem pozostaj� jej zwolennicy. Zak�adaj� kastowe ubrania, wznosz� znowu Czerwone Wie�e. Oddaj� maj�tek �wi�tyni.

� Dlaczego?

� Niewiele wiadomo. Rytua�y s� tajemne. Jej mowy to zwyk�e gro�by, stare bajki o Podziemnej Matce, kt�r� jej dzieci musz� nakarmi�, i te same wizje nowego, zro�ni�tego �wiata jedno�ci. Bez podzia��w, bez niesprawiedliwo�ci i tak dalej. S� w tym nowe rzeczy, kt�re doda�a do starej wiary, ale to niczego nie t�umaczy. Ma znaczenie to, �e rozdaje wod� i �ywno��. I wed�ug tego, co przysy�aj� w raportach urz�dnicy, daje ludziom �r�d�a.

� Jak to �daje �r�d�a�?

Rzemie� otworzy� grub� tulej� i wydoby� z niej plik zwoj�w.

� Prosz�: kisz�ak Kahir Dym w G�rach S�pich. Uderzy�a pi�ci� w kamie� stoj�cy po�rodku bazaru, a nast�pnie przewr�ci�a go. Pod spodem wytrysn�o �r�d�o. Jest ma�e, ale bije ju� od miesi�ca i wci�� daje wod�. To samo na przedmie�ciach Bausabadu. Zostawi�a po sobie �r�d�o, kt�re tryska ze �ciany skalnej, i na podmiejskim bazarze podburzy�a t�um do odebrania towar�w kupcom. Niewiele tego by�o, ale rozdawa�a potem durr� kobietom i dzieciom. Czerpa�a ziarna z beczki za pomoc� drewnianego skopka i wyda�a jej oko�o... Tutaj mam, prosz�: �wi�cej ni� pi�� razy po pi��dziesi�t korc�w�. Przesz�o binhon durry z jednej beczki! Dalej: zatrzymuje si� w jaskiniach albo piwnicach i tam uzdrawia chorych. Mam raporty o wyleczonych z�amaniach, o usuni�ciu ognistych wrzod�w, wyleczonej zgnili�nie oddechu i gor�czce bagiennej.

� Wi�c jest Czyni�c�. Mo�emy j� aresztowa�.

� Nie powiniene� szybciej m�wi� ni� my�lisz, tohimonie. Aresztowa� za to, �e napoi�a spragniony lud? �e zrobi�a to, czego my nie potrafimy? Mo�e jeszcze zaczopujmy te �r�d�a? A potem powie�my wyleczonych? Rzecz w tym, �e ozdrowie�cy ledwo stan� na nogi, zaczynaj� bredzi� o Podziemnej Bogini, oddaj� maj�tek i odbudowuj� Czerwone Wie�e.

S�ucha�em jaki� czas w milczeniu, bawi�c si� czark�.

� Przestaj� rozumie� twoje nauki, Rzemieniu. Nie wiem, czego chcesz mnie nauczy�? Jaka jest odpowied�?

Nauczyciel westchn��.

� Powoli ko�czy si� dla ciebie czas gotowych odpowiedzi, kt�re mo�na znale�� w zwojach i kodeksach. Ucz� ci� ju� tylko my�le�. Korzysta� z tej ca�ej wiedzy, kt�r� Dom Stali usi�owa� umie�ci� w twojej pustej g�owie przez tyle lat. Bowiem mo�e nadej�� czas, kiedy to ja b�d� oczekiwa� od ciebie odpowiedzi na pytanie, co robi�, M�ody Tygrysie, a ty b�dziesz musia� jej udzieli�. Jednak zanim to nast�pi, czas, by� pozna� �wiat.

� Jak to?

� Musisz wyj�� z pa�acu. Bez orszak�w, Tygrysiego Wozu, eskorty i ca�ego sztucznego �wiata, kt�ry ze sob� nosisz jak ��w nosi skorup�. Czas wyj�� ze skorupy. Masz by� Tygrysem, nie ��wiem.

No, to wynajmuj� krzykacza, ubranego w jaskraw� kurt�, obszyt� �atami w przer�nych kolorach i dzwoneczkami. Wygl�da jak trefni�, ale ma rzeczywi�cie doskona�� pami��. Nie mam poj�cia, jak to robi. Jest pewne, �e na widok srebrnego sieka�ca a� kipi od motywacji. Po kilku pr�bach wykrzykuje pe�en opis poszukiwanych wraz z tylko odrobin� zniekszta�conymi nazwiskami, oraz zupe�nie zrozumiale kr�tki komunikat po angielsku: �Ewakuacja! Wracajcie do domu! Zesp� ratunkowy jest tutaj! Szukajcie Ulfa Nocnego W�drowca. Stacja Midgaard II, wracajcie do domu!�. G�os ma jak tr�ba jerycho�ska. Po pierwszej pr�bie a� mi dzwoni w uszach.

Okre�lenie �rescue team is here� w stosunku do mnie jednego jest mo�e zbyt szumne, ale nie chc� odbiera� moim rozbitkom ducha. Niech wyobra�aj� sobie dziesi�cioosobowy zesp� ewakuacyjny obwieszony sprz�tem. O ile zrozumiej�, co to znaczy: �zezb�r rabunkowy yez duda!�.

W tej sytuacji mog� wr�ci� do stolika i wyrabia� si� towarzysko, wznosz�c puchary w poczuciu dobrze spe�nionego obowi�zku.

� Chcia�e� i�� z nami, jak b�dziemy kupowa� niewolnik�w � zauwa�a Atleif. � Musimy wszyscy kupi� przynajmniej ze dwudziestu m�czyzn i kilka dziewczyn. Ja dwie, Grunaldi te� ze dwie. Potrzebni i do wiose�, i w domu.

� P�jd�. Chodzi o to, �e ci, kt�rych szukam, mogli kiedy� p�j�� w niewol�. Sk�d si� bior� niewolnicy?

� No, najpierw jaki� niewolnik spotyka niewolnic�, a potem... � Najwyra�niej, pomimo krowich oczu, mam jeszcze jak�� ekspresj� w twarzy, bo Ostatnie S�owo nagle milknie.

� Pytam, czy kto� tu poluje na ludzi i sprzedaje ich potem?

� Nie. Ich krewni by ci� zabili. U was tak si� robi? Wszyscy �api� si� nawzajem i sprzedaj�? To s� bra�cy z obcych kraj�w, czasem je�cy. Zdarza si�, �e tak�e przy rodowych wr�dach. Jest te� takie prawo, �e przest�pca mo�e zosta� oddany poszkodowanemu, �eby odpracowa� win�. Ale to nie jest na zawsze � bra�cy id� w niewol� na lat dziesi��, je�cy na dwadzie�cia, a skazani zale�y, jak wiec postanowi.

Chc� jeszcze o co� zapyta�, ale raptem przy naszym stole staje dw�ch miejscowych w pe�nym rynsztunku, jeden z toporem w d�oni i tarcz�, a drugi z kr�tk� w��czni�.

� Ty jeste� ten dziwny cudzoziemiec, co go nazywaj� Nocny W�drowiec, kt�ry mieszka u Gor�cego Krzemienia?

� Tak � odpowiadam pe�en niepokoju. � O co chodzi? Znowu go napadli?

� Trza ci i�� pod s�d. Pod G��g Prawdy.

W jednej chwili staje mi przed oczami widok uliczki i le��ce na niej trzy trupy Ludzi W�y, a potem perspektywa utopienia w sieci. Cyfral reaguje na uderzenie strachu i natychmiast si� aktywuje.

Drakkainen spojrza� przeci�gle na stra�nik�w, szacuj�c si�y. Mimo broni, trzymanej w gotowo�ci, nie wydawali si� gro�ni.

Atleif odstawi� r�g i bardzo powoli wsta� z �awy, patrz�c na przybysz�w. Grunaldi wsadzi� do ust kciuk i palec wskazuj�cy, po czym przera�liwie gwizdn��.

Na jednym z wilczych okr�t�w rozleg�y si� krzyki i tupot n�g.

� Nikt, kto siedzi przy stole z Lud�mi Ognia, nie b�dzie nigdzie wleczony � o�wiadczy� Atleif stanowczo. � On jest cudzoziemcem. Przyby� na wybrze�e niedawno i nie mo�e mie� tu z nikim �adnej zwady, bo nikt go tu nie zna pr�cz nas. Nie mo�e mie� sporu w kraju, w kt�rym jest tak kr�tko.

Oj, mog�, pomy�la� Drakkainen, w ten czy inny spos�b zamieszany w, lekko licz�c, pi�� r�nych zab�jstw.

� Poza tym nie zna naszych praw, wi�c nie mo�na go wini� o ich �amanie.

� S� prawa, kt�re wsz�dzie na �wiecie s� takie same � odpowiedzia� flegmatycznie ten z toporem. � A nale�y do nich prawo przeciw z�odziejom. Za� Lyfdag Karmi�cy Ryby, handlarz koni z Ziemi S�onej Trawy m�wi, �e� mu ukrad� najlepszego konia ze stada, kt�re wi�d� na jarmark.

� Ten Karmi�cy Ryby powinien lepiej pilnowa� swojego dobytku, a nie zawraca� m�om g�ow� na jarmarku � wycedzi� Grunaldi. Po czym zwr�ci� si� do Drakkainena: � Ukrad�e� konia temu tam Lyfdagowi?

� Nie � odpar� Drakkainen. � Ale prawda, �e spotka�em konia samego w lesie i ujarzmi�em. Widzia�em, �e ma jaki� znak na sk�rze, ale tam nikogo nie by�o. Dobrze, p�jd�. Zobaczymy. Odp�ac� temu Karmi�cemu Ryby i po wszystkim.

� Sam nie p�jdziesz. Jeste� jednym z nas i w takim razie wszyscy Ludzie Ognia p�jd� pod G��g Prawdy.

� Jak m�wi wasze prawo? � zapyta� Vuko �eglarza, kiedy szli ju� w kilkunastu w stron� t�umu oblegaj�cego ��ki. � Je�eli ko� ma znaki, a ucieknie w�a�cicielowi, to trzeba go odda�?

� Ale! � �achn�� si� Grunaldi. � W og�le nie s�ysza�em, �eby kto oddawa� znalezionego konia.

Lyfdag Karmi�cy Ryby od razu robi� antypatyczne wra�enie. Mia� okr�g�e, bladoniebieskie oczka i rzadk� brod�, wygl�daj�c� jak k�pa wodorost�w, pr�cz tego by� jaki� taki blady i ciastowaty jak niedopieczona bu�ka. Wok� sta�o par� os�b, ale najwyra�niej ten s�d nie uchodzi� za szczeg�lnie pasjonuj�cy.

� Jestem Jolgwir Ksi�yc Na Twarzy, g�osiciel prawa � oznajmi� starzec siedz�cy przy ognisku na wysokim, bia�ym kamieniu. � Ten tu Lyfdag Karmi�cy Ryby powiada, �e� odebra� mu konia, kt�ry mia� by� po�wi�cony bogu morza Medirowi. M�wi, �e jeden z jego ludzi pozna� zwierz�, na kt�rym wjecha�e� do miasta. Wybra� mnie, bym rozs�dzi� ten sp�r, bo twierdzi, �e musi ci� zabi�, i chce, by zdj�to z ciebie mir jesiennego wiecu. Co na to powiesz?

� Szacowny Jolgwirze � zacz�� Drakkainen. � Nie znam Lyfdaga i nigdy go nie widzia�em i niczego mu nie ukrad�em. Tego rumaka spotka�em daleko st�d w lesie, kiedy szed�em rzek� od Pustkowi Trwogi. By� sam i b��ka� si� po puszczy. Okie�zna�em go i teraz jest m�j. Ale je�eli Lyfdag udowodni, �e naprawd� ko� jest jego, jestem got�w zap�aci� mu zwyk�� cen�, jak� bierze za konie, i dorzuci� co� jako odszkodowanie. Wierzchowca bowiem ju� nie oddam.

� To z Ziemi S�onej Trawy p�dzi si� stada wzd�u� rzeki Vlariny? Szed�e� tu przez Pustkowia Trwogi? � zapyta� Grunaldi.

� Szed�em prosto wzd�u� wybrze�a � zawo�a� Lyfdag. � Ko� zosta� ukradziony noc� na wydmach, siedem dni drogi st�d na p�noc. Zabrano go moc� Czyni�cych. Pos�yszeli�my huk gromu i konia nie by�o. Znikn�� ze �rodka stada. Mia� by� po�wi�cony w wa�nej, morskiej sprawie Medirowi, wi�c ponios�em strat� potr�jn�. Raz, �e straci�em rumaka wartego trzy gwichty, dwa, �e przepad�o obiecane wotum dla boga, trzy, �e ten przyb��da zakpi� ze mnie, wje�d�aj�c na moim ogierze do miasta. Dwie ostatnie rzeczy nie s� do wycenienia. Powiadam ci, Jolgwirze, �e ten w��cz�ga musi umrze�, a ja musz� odzyska� swoj� w�asno��. I jeszcze powiem, �e ten cz�ek ma k�amliwy j�zyk, bo to jest ko� szykowany na ofiar�, wybrany w �rebi�ctwie przez kap�ana Medira i najdzikszy z dzikich. Nie zna siod�a i nikt go nie okie�zna.

� Same� powiedzia�, �e Ulf obrazi� ci�, bo je�dzi na tym koniu � przerwa� Grunaldi. � Jakie� dziwy nam tu opowiadasz. Ten cz�owiek jest s�aby w g�owie, prawom�wco. Niepotrzebnie wstawali�my od piwa.

� Chyba musimy zobaczy� tego konia � powiedzia� Jolgwir. � Niech kto� po�le stra�nika do domu Lunfa i przyprowadzi to zwierz�.

� Tak nie mo�e by� � odezwa� si� Drakkainen. � Ten wierzchowiec zabije ka�dego, kto nie b�dzie mn�, a spr�buje go odwi�za�. Zesz�ej nocy ju� zabi� z�odzieja, kt�ry napad� na dom Lunfa i chcia� go ukra��. Sam musz� go przyprowadzi�. Po�lij mnie razem ze stra�nikiem.

� Wtedy uciekniesz! � krzykn�� Lyfdag.

� Wi�c po�lij z nim dziesi�ciu stra�nik�w albo chod�my wszyscy! � zniecierpliwi� si� Grunaldi. � Teraz to ja sam chc� zobaczy� ogiera, kt�ry jest wart trzy gwichty, bo jeszcze czego� takiego nie widzia�em. Czy on mo�e fajda z�otem? P�ywa po morzu? Fruwa w huku gromu? I jak to jest, �e jednocze�nie mo�na i nie mo�na go dosi���?

Ostatecznie Drakkainen odby� spacer do domu Lunfa pod eskort� stra�nik�w i wr�ci�, jad�c na Jadranie. Na widok ogniska i zebranych wok� ludzi, a zw�aszcza Lyfdaga, wierzchowiec zacz�� prycha� i porykiwa�, boczy� si� i ta�czy�, wi�c W�drowiec musia� go uspokoi�. Zsiad�, pog�adzi� konia po szyi i przytuli� czo�o do jego �ba.

� Jadran i Vuko razem. � Zabrzmia�o w rezonatorze. � Jadran nie p�jdzie. Z�y cz�owiek nie zabierze. Jadran i Vuko razem.

No nie, tak nie mog�, pomy�la� Drakkainen, nie oddam go.

� Ko� jak ko� � oznajmi� Grunaldi. � Wart mo�e trzy szekle, ale nie wi�cej. I wszyscy�my widzieli, jak Nitj�sefni na nim je�dzi.

� Czy to jest tw�j ko�, Lyfdagu? � zapyta� Jolgwir.

� Ka�dy widzi, �e Lyfdaga! Ma nasze znaki na boku! � wrzeszczeli ludzie Karmi�cego Ryby.

G�osiciel prawa wsta� z kamienia, krzywi�c si� i chwytaj�c za plecy na wysoko�ci krzy�a, a potem stukn�� lask� w ziemi�.

� Powiem tak: wy, Ludzie S�onej Trawy szli�cie wybrze�em. Nocnego W�drowca widziano, jak wje�d�a przez po�udniow� bram�, wi�c szed� zachodnim brzegiem Vlariny. Nie mog�o by� inaczej, bo obaj nie macie �odzi. Wi�c wynika z tego, �e nie m�g� ci ukra�� tego konia na wydmach, bo go tam nie by�o. Wi�c ani nie odebra� ci przemoc� twojej w�asno�ci, ani ci� nie obrazi�. Z drugiej strony nie ulega w�tpliwo�ci, �e to tw�j ko� i ponios�e� strat�. Wszystko wskazuje na to, �e rzecz sta�a si� z powodu mocy Czyni�cych, a prawo wtedy m�wi, �e takie przypadki traktuje si� tak samo, jak te, kt�re same si� staj�, spowodowane przez bog�w albo los. Jak uderzenie pioruna albo fal� na morzu, albo sztorm. Chyba �e schwyta si� Czyni�cego. Wi�c pytam was: czy Ulf Nocny W�drowiec jest Czyni�cym?

Ludzie Ognia popatrzyli po sobie, ale nic nie powiedzieli.

� Jest Czyni�cym! � darli si� stronnicy Lyfdaga. � M�wi si�, �e unikn�� �mierci od czarnego bluszczu w domu Skifanara.

� Jest szybki i szybko robi mieczem � powiedzia� grzmi�cym g�osem Grunaldi. � Do tego ma �eb na karku! Je�eli to znaczy, �e jest Czyni�cym, to u nas, w Ziemi Ognia, s� sami Czyni�cy! Powiedz mi, prawom�wco, jakie prawo �amie m��, kt�ry poradzi sobie z nieszcz�ciem? W�druj�cy Noc� nie posadzi� tam tego �ywego bluszczu z �elaza, tylko pom�g� go nam powyrywa� i zabi� Skifanara, co zdj�o kl�tw�. Wszyscy to widzieli�my. Gdyby by� Czyni�cym, to nie nara�a�by si� na �mier�, wyrywaj�c bluszcz kotwic� i r�bi�c no�em, tylko spopieli� by go pie�ni� bog�w.

� A zatem tego, czy Ulf Nitj�sefni jest Czyni�cym, nie mo�na rozstrzygn�� � oznajmi� prawom�wca. � Uwa�am zatem, �e sprawa powinna sko�czy� si� odszkodowaniem. Jednak gdy w gr� wchodzi obra�ona cze��, odszkodowanie nie wystarczy. Nie mo�na ukara� Ulfa, bo nic nie zrobi�. Sp�r jednak pozosta�. Musicie go wi�c rozstrzygn�� tu, przed G�ogiem Prawdy. Wystarczy zwyk�y pojedynek. Taki, w kt�rym przegrywa ten, kto wykroczy za wyznaczone pole, rzuci na ziemi� miecz albo ucieknie za kamie�. W�wczas nie wolno go zabija�, ale straci i konia, i odszkodowanie, kt�re wyniesie pi�� marek srebra.

� Nie chc� takiego pojedynku! � wrzasn�� Lyfdag. � Tu, przed s�dem jesiennego wiecu mam prawo ��da� pojedynku w Kr�gu Ognia!

� Nie, no! To brednie! � krzycza� Grunaldi. � Czego ty od niego chcesz? Wymordowa� ci rodzin� czy co? Przecie� do dzi� wcale go nie widzia�e�! Kr�g Ognia jest dla m�cicieli! Pozwolisz, prawom�wco, �eby kto� si�ga� po prawo zemsty z powodu konia za par� szekli?

� Prawo m�wi tylko, �e ka�dy mo�e ��da� Kr�gu Ognia.

� Co to za �Kr�g Ognia�? � zapyta� Drakkainen, nachylaj�c si� do Atleifa.

� Wyznacza si� pole ogniskami � odpowiedzia� m�ody. � A walczy dowoln� broni�, jak� kto chce. Wchodzi dw�ch, wychodzi jeden albo �aden. Proste i nie mo�na zrobi� inaczej. Je�eli obaj por�bi� si� tak, �e nie mog� dalej walczy�, zostawia si� ich w kr�gu, a� jeden umrze lub wydobrzeje na tyle, by dobi� drugiego. Tak d�ugo, jak trzeba.

Drakkainen zacisn�� szcz�ki. Wi�c znowu albo zabij�, albo umr�. Z powodu konia. Co za popieprzony �wiat!

� Rozs�d�, prawom�wco. Czy warto, by kto� umar� z powodu konia? � zapyta� Drakkainen. � Nie widzia�em nigdy tego cz�owieka. Nic dla mnie nie znaczy. Nie chc� go zabija�. Proponowa�em mu odp�at�. Czego on jeszcze chce ode mnie?

� Je�eli on ��da Kr�gu Ognia, ma do tego prawo � oznajmi� Jolgwir. � Bowiem wtedy ka�dy ryzykuje tak samo. Og�aszam zatem, Kr�g Ognia!

��d� sun�a wartko z pr�dem. Brus sterowa�, niemal nie u�ywaj�c wios�a. Od czasu do czasu pozwala� jej kr�ci� si� w wirach i dryfowa� bezw�adnie ty�em, po to, �eby nie zwraca�a na siebie uwagi po�r�d pni, desek, p�ywaj�cych beczek i rozmaitych �mieci, wleczonych rzek�.

Raz przelecia�o nad nami kilka zb��kanych strza�, wbijaj�c si� z pluskiem w wod�, raz ca�kiem niedaleko z sykiem uderzy� w wod� zapalaj�cy pocisk z jakiej� katapulty, po czym rozla� wok� siebie p�on�c� plam� ognia, ale my�l�, �e nie strzelano do nas.

Tym razem, po raz pierwszy od dawna, pogoda by�a po naszej stronie. Tam, gdzie nie dociera�a ruda �una po�ar�w, sta�a smolista ciemno��, lej�cy ca�y czas deszcz t�umi� chlupot wody, a szeroka nagle i wartka rzeka pe�na �mieci uniemo�liwia�a jak�kolwiek kontrol�.

W pewnym momencie znios�o nas pod lewy brzeg, gdzie p�on�� ogie� i na jego tle wida� by�o �o�nierzy w he�mach i z w��czniami w r�kach. Jednak Brus narzuci� tylko na siebie przemoczon� szmat� le��c� na palankinie i po�o�y� si� na wznak. Przyrzucona ciemnymi, brunatnymi plandekami nasza ��d� zamieni�a si� w pod�u�ny, bezkszta�tny cie�, taki sam jak pnie, wzd�te krowy i cia�a zabitych, p�yn�ce w d� rzeki.

�o�nierze nie zaszczycili nas nawet spojrzeniem.

Po jakim� czasie przesta�em wygl�da� spod daszku. Po�o�y�em si� na dnie, podpieraj�c g�ow� zwini�tym kocem, i postanowi�em zasn��, ale nie mog�em.

Czu�em, �e najwa�niejsze to nie my�le�. O niczym, co nie jest tera�niejszo�ci�. Tak, jak to robi� Brus. Przynajmniej takie sprawia� wra�enie. Kiedy spotkamy patrol, my�le� tylko o tym, jak go omin��, ukry� si� albo pozabija� �o�nierzy i co ewentualnie zrobi� z cia�ami. Dop�ki mamy ��d�, p�yn�� i my�le� tylko o wodzie, rzece, sterze i wio�le. Kiedy b�dziemy g�odni, my�le� o zdobyciu jedzenia. Nigdy o tym, co b�dzie dalej. Nigdy o tym, co ju� by�o. Nic takiego nie istnieje. Istnieje tylko to, co teraz. Nie jestem cesarzem, w�adc� �wiata, sierot� ani uciekinierem, �ciganym przez hordy oszala�ego wojska. Jestem tym, kt�ry p�ynie rzek�. A potem mo�e tym, kt�ry idzie przez las.

Nic wi�cej.

Brus te� straci� ca�y �wiat. Te� mia� przyjaci�, rodzin�, te� by� Kirenenem jak ja. Ale wydawa�o si�, �e interesuje go tylko, jak przedziera� si� przez miasto. Jak znale�� ��d�. A teraz, jak niezauwa�enie prze�lizgn�� si� rzek� i wydosta� ze strefy walk. I nie my�li o niczym innym.

P�yn�li�my z pr�dem na zach�d. Wiedzia�em, �e wioski, zabudowania i gospodarstwa ci�gn� si� za miastem ca�ymi milami na obu brzegach. Jednak nurt p�yn�� wartko i mia�em nadziej�, �e do �witu zdo�amy dop�yn�� do jakich� niezamieszkanych rejon�w.

Nie wiedzia�em, gdzie jeste�my, nie wiedzia�em te�, jak daleko jest do �witu.

Czu�em si�, jakbym siedzia� na koszu pe�nym jakich� w�ciek�ych zwierz�t. Wiedzia�em, �e wystarczy jeden nieostro�ny ruch, a pokrywa kosza spadnie i ca�y koszmar wydostanie si� na wolno��. Teraz moja g�owa by�a takim koszem. Sta� gdzie� tam w moim umy�le, a zwierz�ta wi�y si�, rzuca�y i pcha�y pokryw�.

Nie my�le�. Nie dopuszcza� do siebie ca�ej potworno�ci tego, co si� sta�o. Nie ogarnia� tego umys�em. Nie my�le� o nikim bliskim. Niech ci�gle jeszcze �yj� w mojej g�owie, niech w mojej pami�ci pa�ac nadal stoi, niech ptaki chodz� po trawie, niech moje dziewcz�ta siedz� na tarasie z cintarami w r�kach. Niech parzy si� napar w skr�canych, mosi�nych imbrykach.

Gdzie� w mojej pami�ci.

Gdzie� w mojej g�owie.

Jest tylko to albo chlupocz�ca wok�, m�tna woda pe�na odpadk�w, i pleciona plandeka nad g�ow�.

Ale nic wi�cej.

Min�li�my mosty, bulwary i trakty dochodz�ce do rzeki oraz wodopoje i ma�e przystanie. Tutaj na pewno nikt nas ju� nie m�g� widzie�, wi�c Brus zablokowa� ster i wios�owa� jak szalony to z jednej, to z drugiej burty. Walczy� o ka�d� chwil� ciemno�ci i ka�dy kolejny krok oddalaj�cy nas od miasta.

W ko�cu ruch, plusk i mrok wzi�y g�r� i zapad�em w p�sen, cho� wydawa�o mi si�, �e nie �pi� i ca�y czas s�ysz� ka�de plu�ni�cie, szum deszczu i krzyk nocnego ptaka.

Le�a� pod os�on� g�stych, spl�tanych krzak�w kos�wki i obserwowa�. Robi� nareszcie to, do czego si� przygotowywa�. Do zbrojnego odbijania i ewakuowania je�c�w. Wprawdzie nie tych je�c�w, ale na pocz�tek dobre i to.

W lesie znalaz� obro�ni�te li��mi p�dy bluszczu i okr�ci� si� nimi, improwizuj�c co� podobnego do stroju maskuj�cego snajpera. Teraz wiedzia�, �e p�ki nie zrobi jakiego� g�upstwa, nie powinni go zobaczy�. Na wprost bramy znajdowa� si� jeden du�y budynek, stoj�cy w poprzek, r�wnolegle do cz�stoko�u. Po bokach dwa d�ugie budynki gospodarcze.

Na dziedzi�cu kr�ci�o si� kilkunastu uzbrojonych Ludzi W�y, prawdopodobnie tych, kt�rzy przyjechali noc� z bra�cami w asy�cie �krab�w�.

Pr�cz tego byli tu jeszcze jacy� stali mieszka�cy. Wida� by�o, jak �a�� po obej�ciu, po godzinie przyjecha�o troje ma�ym wozem wy�adowanym sianem. By�a jeszcze tamta para pasterzy, kt�rych wytropi� kilkaset metr�w dalej nad rozlewiskiem potoku. Podkrad� si� w ich stron�. Ch�opak le�a� na trawie, z r�kami pod g�ow� i jak�� trawk� w z�bach oddawa� si� kontemplacji ob�ok�w. Dziewczyna za� kl�cza�a kawa�ek dalej przy skalnej �cianie, z kt�rej spada� ma�y wodospad. Woda pieni�a si�, wype�niaj�c okr�g�y, naturalny stawek, i spada�a do potoku. Sielanka.

Kl�cz�ca ty�em dziewczyna by�a naga, tylko na g�owie mia�a wieniec z ga��zi krzewu, obsypanego drobnymi, czerwonymi jagodami. Zygzakowate, czerwono-czarne tatua�e pokrywa�y nie tylko jej ramiona, ale tak�e plecy i uda. Unosi�a d�onie i �piewa�a, ale w szumie wodospadu nie by�o s�ycha� ani s�owa. Widzia� tylko jej plecy, t�ustawe nawiasem m�wi�c, z szeregami drobnych fa�dek nad biodrami, i ramiona, kt�re wznosi�a do g�ry, odrzucaj�c g�ow�. Potem unios�a si� na kolanach i wykona�a kilka wij�cych si� ruch�w biodrami, potem ramionami, jakby �wiczy�a taniec brzucha. Spojrza� uwa�niej i zauwa�y�, �e dziewczyna trzyma na kolanach ko�l�tko. Po�o�y�a je przed sob� na ziemi i znowu zacz�a ta�czy� na kl�czkach.

Przemkn�o mu przez g�ow�, �e mo�e warto by�oby tych dwoje czym� nastraszy�, ale nie wiedzia� czym. M�g�by ich zabi� i zostawi� tutaj, wtedy mieszka�cy fortu wyszliby na poszukiwanie, potem by ich znale�li i zbiegliby si� do wodospadu, zostawiaj�c tamt� flank� zupe�nie ods�oni�t�, ale okropnie nie chcia�o mu si� tego robi�.

Ju� zacz�� si� wycofywa�, kiedy zobaczy�, jak w bia�ej pianie pod wodospadem pojawiaj� si� jakie� ciemne kszta�ty, kt�re przecinaj� wod� esowatymi ruchami, a potem wok� dziewczyny wij� si� ogromne, czarno-czerwone w�e. Zwi�zane ko�l� szarpa�o si� rozpaczliwie, �by w�y uderzy�y je momentalnie jak pejcze i zwierz�tko pad�o w�r�d drgawek. Natychmiast zosta�o oplecione przez k��bowisko gad�w i znik�o pod pl�tanin� cia�. Kilka w�y wspi�o si� te� na dziewczyn�, oplataj�c si� wok� ud i ramion. By�y r�nej wielko�ci. Od ma�ych, grubo�ci kciuka i kr�tszych ni� p� metra, do dwumetrowych i grubych jak rami� m�czyzny.

Drakkainen przyj�� do wiadomo�ci to, co zobaczy�, po czym wycofa� si� i przez zagajnik wr�ci� w okolic� fortu. Najbardziej trapi�o go, �e przy takim ruchu na ma�ej przestrzeni nie zdo�a wkra�� si� do �rodka.

Czatowa� w kilku miejscach przez kilka godzin, ale nie by�o mo�liwo�ci.

Obserwowa� �kraba�, kt�ry wylaz� po raz kolejny i przechadza� si� przed bram�. Wartownik warkn�� co� do niego i d�gn�� pancerz ko�cem w��czni. Krab pokaza� nagle ramiona z krzywymi ostrzami, kt�re dot�d by�y ciasno splecione na beczkowatej piersi i zasycza�.

Stra�nik krzykn�� ostro i zdzieli� kraba drzewcem przez p�aski �eb, po czym wyj�� co� zza pazuchy. Krab wyda� z siebie upiorny, przeci�g�y wrzask, potwornie wysoki, i cofn�� si� do grodu.

To jakie� zwierz�, pomy�la� Drakkainen, przynajmniej stra�nik tak si� do tego odnosi�. Jednak ten pancerz wygl�da na sztuczny. Na tandetn� zbroj� z podrdzewia�ej blachy, jakkolwiek o wymy�lnym kszta�cie. Tylko na co ta zbroja jest nasadzona? Na gigantycznego kurczaka?

Postanowi� przeczo�ga� si� na drug� stron� fortu i spr�bowa� pods�uchiwa� pod cz�stoko�em.

Po po�udniu rozleg�o si� nagle przeci�g�e buczenie rog�w i otwarto bram�. Wypad�o stamt�d k�usem kilku je�d�c�w, a za nimi w dw�ch szeregach r�wno maszerowa�y kraby.

Drakkainen by� wtedy w po�owie przeczo�giwania si� przez ��k� na wprost grodu. Opleciony dok�adnie k��bowiskiem pn�czy i such� traw�, wygl�da� raczej jak pag�rek lub kupa siana, kt�ra spad�a z wozu. Porusza� si� tak powoli, �e trzeba by naprawd� uwa�nego obserwatora, �eby zauwa�y� jakikolwiek ruch.

Jednak kiedy oddzia� wymaszerowa� wprost na niego, jedyne, co m�g� zrobi�, to powoli opu�ci� twarz na ziemi� i czeka�.

Konie, na kt�rych je�dzili W�e, wygl�da�y cudacznie. Nosi�y pe�ne zbroje, ale ca�e w jakich� nieregularnych �uskach i odrostach, przypomina�y raczej jaszczurki albo koniki morskie. Ta sama estetyka dotyczy�a pancerzy �krab�w�.

Co� go strasznie m�czy�o w ich wygl�dzie, ale nie potrafi� sobie u�wiadomi�, co. Co� nie na miejscu. Co� z dziedziny: �Czym r�ni� si� te obrazki?�.

Ob�o�one kolczastymi segmentami kopyto uderzy�o w ziemi� tu� obok jego g�owy, wzbijaj�c chmur� py�u. O metr od niego maszerowa�y, chrz�szcz�c lu�nymi blachami, dziwaczne stwory. Prawie nie mia�y g��w tylko p�askie wybrzuszenie z czym� w rodzaju szerokiego dzioba z przodu i w�skiej szczeliny nad dziobem. Przypomina�o to szesnastowieczny he�m turniejowy typu ��abi pysk�.

Ko� wbi� kopyto obok jego uda, kolejny przeszed� tu� nad g�ow�. Drakkainen nawet nie drgn��, cho� ca�e cia�o chcia�o porwa� si� z wrzaskiem na r�wne nogi.

Je�dziec mo�e ci� nie widzi, ale ko� czuje, �e co� jest nie w porz�dku, i dlatego nie chce tu stawa�. Konie ceni� sobie r�wnowag� i nienawidz� depta� po nie wiadomo czym. Podejrzewa� jednak, �e si� pociesza. To w ko�cu nie by�y tak naprawd� konie.

Przejazd oddzia�u nad jego g�ow� trwa� mniej ni� trzydzie�ci sekund, ale Drakkainenowi wydawa�o si�, �e to nieko�cz�cy si� koszmar. Kiedy wszyscy przeszli, nie musia� si� nawet zmusza� do tego, �eby pozosta� na miejscu. By� wyko�czony.

Pole�� tu, pomy�la�. Mo�e nawet si� zdrzemn�.

Zacz�o si� robi� szaro. S�o�ce schowa�o si� ju� za kraw�dzi� szczytu i dolin� zala� d�ugi cie�.

Trzeba by�o si� spieszy�.

Przepe�z� na drug� stron� fortu � bagnist� ��k�, oddzielaj�c� go od zbocza doliny, i po d�u�szym czasie przekrad� si� do palisady. Nawet nie by�a taka wysoka.