��To musi by� to, czego szukamy�� powiedzia� Skandar, Sudvik Gorn, stoj�c na kraw�dzi urwiska i wskazuj�c w d� ostrymi ruchami lewej dolnej r�ki. Dotarli na szczyt wzg�rza. Skaliste pod�o�e by�o tu bardzo pokruszone, tak �e szlak, kt�rym pod��ali, ko�czy� si� �ach� ostrego, zielonkawego �wiru. Dalej by� tylko ostry spadek w g�sto zaro�ni�t� dolin�.�� Warownia Vorthinar, tu� pod nami! Co to mo�e by�, je�li nie kryj�wka rebeliant�w? A o tej porze roku �atwo j� b�dzie podpali�.

��Niech no popatrzꠗ powiedzia� m�ody Thastain.�� Mam lepsze oczy ni� ty.�� Ochoczo si�gn�� po lunet�, kt�r� Sudvik Gorn trzyma� w drugiej dolnej r�ce.

To by� b��d. Sudvik Gorn lubi� podpuszcza� Thastaina, a teraz ch�opak da� mu kolejn� okazj�. Wielki Skandar, wy�szy od niego o dobre dwie stopy, wyszarpn�� lunet� z jego zasi�gu, prze�o�y� do g�rnej r�ki i weso�o macha� mu ni� nad g�ow�. U�miecha� si� nie�adnie, ods�aniaj�c krzywe z�by.

��Skacz! Dalej, skacz!

Thastain poczu�, �e rumieni si� z w�ciek�o�ci.

��Niech ci�! Po prostu mi j� daj, ty skretynia�y, czworor�ki b�karcie!

��Co� powiedzia�? B�kart? Jestem b�kartem? Nu�e, powt�rz!�� kud�ata twarz Skandara pociemnia�a. Trzyma� teraz lunet�, jakby by�a broni� i gro�nie kiwa� ni� na boki.�� Tak. Powt�rz to, a wtedy waln� ci� tak, �e dolecisz a� do Ni-moya.

Thastain spojrza� na niego w�ciekle.

��B�kart! B�kart! No dalej, walnij mnie, je�li potrafisz!

Mia� szesna�cie lat, ten smuk�y ch�opiec o jasnej sk�rze, tak szybki, �e pieszo prze�ciga� bilantoona. To by�a jego pierwsza wa�na misja w s�u�bie Pi�ciu Lord�w Zimroelu i z jakiego� powodu Skandar wybra� go sobie na ofiar�. Nieustaj�ce, doprowadzaj�ce do sza�u kpiny Sudvika Gorna sprawia�y, �e raz za razem dostawa� atak�w furii. Thastain d�awi� w sobie emocje przez trzy ostatnie dni, niemal od pocz�tku podr�y z ziem Pi�ciu Lord�w, le��cych daleko na po�udniowym wschodzie, do terytorium rebeliant�w, ale teraz ju� nie m�g� si� powstrzyma�.

��Musia�by� mnie najpierw z�apa�, a przecie� m�g�bym biega� wok� ciebie w k�ko i dobrze o tym wiesz, Sudviku Gornie, ty kupo zapchlonego futra!

Skandar zawarcza� i ruszy� naprz�d. Thastain, zamiast ucieka�, zr�cznie uskoczy� kilka jard�w w ty� i, obracaj�c si� szybko, porwa� z ziemi gar�� kamyk�w. Zamachn�� si�, jakby zamierza� rzuci� je Sudvikowi w twarz. Zacisn�� d�o� tak mocno, �e ostre kraw�dzie kamyk�w wbi�y mu si� w sk�r�. Takimi kamieniami mo�na kogo� o�lepi�, pomy�la�.

Sudvik Gorn najwyra�niej my�la� o tym samym. Zatrzyma� si� w p� kroku, zdezorientowany i w�ciek�y. Obaj stali naprzeciw siebie bez ruchu. Pat.

��No dalej�� powiedzia� Thastain, skin�� r�k� na Skandara i spojrza� kpi�co.�� Jeszcze jeden kroczek.�� Zatacza� ramieniem kr�gi, jakby na pr�b�, jakby zbiera� si�y do rzutu.

Czerwonawe oczy Skandara zap�on�y gniewem. Z jego szerokiej piersi dobieg� d�wi�k, jaki mo�e wydawa� wulkan na chwil� przed erupcj�. Cztery pot�ne ramiona zadr�a�y gro�nie. Nie poruszy� si� jednak.

Pozostali cz�onkowie grupy zwiadowczej zorientowali si� ju�, co si� dzieje. K�tem oka Thastain zauwa�y�, jak zbli�ali si� z lewej i z prawej, jak ustawiali si� lu�nym p�kolem wok� szczytu i patrzyli, i chichotali. Nikt nie lubi� Skandara, lecz Thastain nie s�dzi�, �eby i jego ktokolwiek darzy� ciep�ymi uczuciami. By� za m�ody, za ma�o do�wiadczony, za przystojny. Zapewne my�leli, �e troch� poniewierania dobrze mu zrobi, �e �ycie powinno do�wiadczy� go tak samo, jak ich.

��No, ch�opcze�� to by� g�os pochodz�cego z Piliploku Gambrunda o puco�owatej twarzy, kt�rej lew� stron� przecina�a jasnofioletowa blizna. Niekt�rzy m�wili, �e by�a to pami�tka po tym, jak na polowaniu na gihorny zepsu� strza� hrabiemu Mandralisce, inni, �e po spotkaniu z jego lordowsk� mo�ci� Gaviniusem, gdy ten akurat by� pijany. Zreszt� jego lordowska mo�� Gavinius niecz�sto znajdowa� si� w innym stanie.�� Co tak stoisz? Rzucaj! Rzu� je w ten w�ochaty pysk!

��Tak jest, rzucaj�� zawo�a� kto� inny.�� Poka� tej w�ochatej ma�pie! Wy�up mu �lepia!

To bardzo g�upie, pomy�la� Thastain. Je�li mia�by rzuca� kamieniami, musia�by od razu o�lepi� Sudvika Gorna, w przeciwnym razie Skandar najpewniej go zabije. Je�li za� go o�lepi, spotka go surowa kara ze strony hrabiego, mo�e nawet wy�upienie oczu. M�g�by po prostu upu�ci� kamienie i uciec, i musia�by biec naprawd� szybko, bo je�li Sudvik Gorn go dopadnie, to st�ucze go na krwaw� miazgꠗ tyle �e je�li to zrobi, uznaj� go za tch�rza. Nie by�o dobrego wyj�cia z tej sytuacji. Jakim cudem si� w ni� wpakowa�? I jakim cudem si� wygrzebie?

Ca�ym sercem pragn��, by kto� go uratowa�. Chwil� p�niej to w�a�nie si� sta�o.

��Wy dwaj, przesta�cie�� powiedzia� nowy g�os, dobiegaj�cy z odleg�o�ci paru st�p za Thastainem. To by� Criscantoi Vaz, �ylasty, szeroki w ramionach, siwobrody m�� z Ni-moya, najstarszy w grupie, bo o rok czy dwa przekroczy� czterdziestk�. By� jednym z niewielu, kt�rzy na sw�j spos�b polubili Thastaina. To Criscantoi Vaz wybra� go do swojego oddzia�u w Horvenar nad Zimrem, gdzie rozpocz�a si� ta ekspedycja. Teraz wyszed� z t�umu i stan�� pomi�dzy Thastainem i Skandarem. Mia� kwa�n� min�, jak kto�, kto wdepn�� w kup� odchod�w. Bezceremonialnie skin�� na Thastaina.�� Wyrzu� kamienie, ch�opcze.�� Thastain natychmiast rozwar� palce i pozwoli� kamykom upa�� na ziemi�.�� Gdyby hrabia Mandralisca widzia�, co tu si� dzieje, kaza�by przybi� was do drzewa i wych�osta�. Marnujecie cenny czas. Zapomnieli�cie, idioci, �e mamy zadanie do wykonania?

��Ja tylko chcia�em, �eby po�yczy� mi lunetꠗ powiedzia� ponuro Thastain.�� Nie widz� w tym nic idiotycznego.

��Daj mu j��� powiedzia� Criscantoi Vaz do Sudvika Gorna.�� Te gierki s� g�upie, wi�cej, s� niebezpieczne. Nie przysz�o wam do g�owy, �e pan na Vorthinar rozstawi� po tych wzg�rzach stra�e? Przez ca�y czas jeste�my nara�eni na niebezpiecze�stwo.

Krzywi�c si�, gigantyczny Skandar poda� Thastainowi lunet�. Jego spojrzenie wyra�nie m�wi�o, �e zamierza doko�czy� t� spraw� innym razem.

Thastain stara� si� nie zwraca� na to uwagi. Odwr�ci� si� do Sudvika Gorna plecami, podszed� do samej kraw�dzi zbocza, wbi� buty w �wir i wychyli� si� tak daleko, jak tylko si� odwa�y�. Przy�o�y� lunet� do oka. Zbocze przed nim i le��ca ni�ej dolina nagle nabra�y szczeg��w.

Panowa�a tu jesie�, a dzie� by� upalny. D�uga pora sucha, kt�ra w tej cz�ci centralnego Zimroelu uchodzi�a za lato, jeszcze si� nie sko�czy�a i wzg�rza poro�ni�te by�y g�stym dywanem p�owej trawy z gatunku, kt�ry wyr�nia� si� jasnym, szklanym po�yskiem i sprawia� wra�enie sztucznej ro�linno�ci, wytworzonej przez mistrza rzemie�lniczego dla ozdoby zboczy. Wysokie, l�ni�ce �d�b�a by�y ci�kie od k�os�w, wi�c ciep�y, po�udniowy wiatr pochyla� je �atwo. Wygl�da�y jak fale na rzece z�ota, sp�ywaj�cej ze wzg�rza.

Zbocze opada�o stromo w kilku ostrych odcinkach i tylko gdzieniegdzie nakrapiane by�o poszarpanymi, czarnymi g�azami, wyrastaj�cymi jak smocze z�by. Thastain dostrzeg� jak zwinny, kr�tkonogi helgibor przemyka w trawie sto st�p ni�ej, podnosi do ataku w�ochat�, zielon� g�ow� i obna�a krzywe k�y. T�usty, niebieski, niczego niepodejrzewaj�cy vrimmet pas� si� spokojnie niedaleko. Za par� chwil b�dzie w powa�nych tarapatach.

Po chwili przesun�� lunet� nieco na zach�d i ujrza� warowni�, zbudowan� w bezpiecznym za�amaniu doliny. By�a to niska, szara, ob�a budowla, niczym ciemna blizna na p�owej trawie. Zdawa�o si�, �e podmur�wka zamku zrobiona by�a z kamienia, si�gaj�cego mo�e na wysoko�� ud doros�ego m�czyzny, wy�ej za� wszystko by�o drewniane, a� do krytego strzech� dachu.

��Nie ma w�tpliwo�ci, �e to warownia�� powiedzia� Thastain, nie oddaj�c lunety.

Sudvik Gorn mia� racj�. Teraz, w porze suchej, podpalenie budynku nie sprawi najmniejszych trudno�ci. Wystarczy zrzuci� z g�ry trzy czy cztery g�ownie, a dach zap�onie. Iskry spadn� na such�, nieskoszon� traw�, kt�ra ro�nie wok� warowni, a od niej zajm� si� skr�cone, powykrzywiane krzaki, wygl�daj�ce, jakby by�y pokryte olejem. Wsz�dzie wok� rozp�ta si� ogniste piek�o. W kilka chwil pan na Vorthinar i jego ludzie upiek� si� �ywcem.

��Widzisz stra�nik�w?�� zapyta� Criscantoi Vaz.

��Nie. Ani �ywej duszy. Wszyscy pewnie s� w �rodku. Nie� chwila� tak, kto� tam jest!

Zza rogu budynku wysz�a dziwaczna posta�, bardzo chuda i dziwnie wyd�u�ona. Zatrzyma�a si� i spojrza�a w g�r�, jakby wprost na Thastaina. Ch�opak b�yskawicznie upad� na brzuch i w�ciek�ym machni�ciem lewej r�ki nakaza� stoj�cym za nim ludziom, by odsun�li si� od kraw�dzi. P�niej wychyli� si� znowu. Ostro�nie wysun�� lunet�. Cz�owiek na dole szed� w swoj� stron�. Mo�e niczego nie zauwa�y�.

W jego sposobie poruszania by�o co� wyj�tkowo dziwnego. Krok mia� chwiejny, ruchy dziwacznie spr�yste. Zdawa�o si�, �e cz�owiek �w ma jakby za lu�ne stawy, by�o w nim co�, rzec by mo�na, gumowego. I ta twarz, niepodobna do �adnej, jak� Thastain dotychczas widzia�. Jakby� czy to mo�liwe?

Thastain zamkn�� jedno oko, a drugim patrzy� najuwa�niej, jak umia�.

Tak. Po plecach ch�opaka przebieg� dreszcz. Metamorf. Bez w�tpienia Metamorf. By� to dla Thastaina nowy widok. Ca�e swoje kr�tkie �ycie sp�dzi� tutaj, w p�nocnym Zimroelu, gdzie Metamorf�w spotyka�o si� sporadycznie, gdzie w�a�ciwie byli postaciami na po�y legendarnymi.

Dobrze si� przyjrza�. Poprawi� ostro�� w lunecie i teraz wyra�nie dostrzega� zielonkawy odcie� sk�ry tamtego, jego w�skie usta, wydatne ko�ci policzkowe, male�ki nos. D�ugi �uk, kt�ry to stworzenie nosi�o przerzucony przez plecy, bez w�tpienia by� dzie�em Metamorf�w, wykonanym z lekkiej plecionki i na oko piekielnie gi�tkim. Idealna bro� dla kogo�, kto ma elastyczny szkielet, umo�liwiaj�cy prawie dowolne transformacje.

Niewiarygodne. By�o tak, jakby teren wok� warowni patrolowa� demon. Kto sprzymierza si� z Metamorfami, nawet je�li buntuje si� przeciwko swym prawowitym panom? Jakiekolwiek kontakty z tajemniczymi autochtonami tej planety sprzeciwia�y si� prawu. Thastain pomy�la�, �e to nie tylko nielegalne, lecz zwyczajnie potworne.

��Tam jest Zmiennokszta�tny�� wyszepta� za siebie.�� Widz�, jak chodzi przed budynkiem. Tak wi�c prawd� s� historie, kt�re s�yszeli�my: pan na Vorthinar sprzymierzy� si� z nimi!

��My�lisz, �e ci� widzia�?�� zapyta� Criscantoi Vaz.

��W�tpi�.

��W porz�dku. Odsu� si� od kraw�dzi, zanim ci� zobaczy.

Thastain, nie wstaj�c, pope�zn�� do ty�u i d�wign�� si� na nogi dopiero w bezpiecznej odleg�o�ci od zbocza. Gdy podni�s� g�ow�, zda� sobie spraw�, �e wci�� ci��y na nim pe�ne lodowatej nienawi�ci spojrzenie Sudvika Gorna, ale teraz on i jego wrogo�� ma�o go interesowa�y. Mieli zadanie do wykonania.

Poranek na Zamku. Jasne, z�otozielone �wiat�o wpada�o do wspania�ego apartamentu na szczycie Wie�y Lorda Thrayma, rezydencji Koronala i jego ma��onki. L�ni�cym strumieniem zalewa�o okaza�� sypialni� o �cianach z granitu w ciep�ym kolorze, przybranych arrasami ze z�otog�owiu, w kt�rej budzi�a si� lady Varaile.

Zamek.

Kiedy m�wi�o si� �Zamek�, wszyscy na �wiecie wiedzieli, o kt�ry dok�adnie zamek chodzi: �aden inny, jak tylko Zamek Lorda Prestimiona, nazywany tak przez mieszka�c�w Majipooru przez ostatnie dwadzie�cia lat. Wcze�niej zwali go Zamkiem Lorda Confalume�a, wcze�niej Lorda Prankipina, i tak dalej, a� do czas�w skrytych we mgle przesz�o�ci: Zamek Lorda Guadelooma, Zamek Lorda Pinitora, Zamek Lorda Kryphona, Zamek Lorda Thrayma, Zamek Lorda Dizimaule�a� Kolejni Koronalowie niesko�czonych stuleci d�ugiej historii Majipooru, wielcy i przeci�tni, a tak�e tacy, kt�rych imiona i osi�gni�cia zosta�y niemal ca�kiem zapomniane. Kr�l za kr�lem, a� do na wp� mitycznego budowniczego Zamku, Lorda Stiamota sprzed siedemdziesi�ciu wiek�w. Wszyscy na czas swego panowania nadawali Zamkowi swoje imi�. A teraz by� to Zamek Lorda Koronala Prestimiona i jego �ony, lady Varaile.

Ka�de rz�dy maj� sw�j koniec. Pewnego dnia, to miejsce prawie na pewno b�dzie Zamkiem Lorda Dekkereta i Varaile o tym wiedzia�a.

Niech jednak ten dzie� nie nadejdzie pr�dko. Modli�a si� o to.

Kocha�a Zamek. Przez p� �ycia mieszka�a w tej niepoj�tej budowli, sk�adaj�cej si� z trzydziestu tysi�cy pokoi, po�o�onej na szczycie zadziwiaj�cej, wysokiej na trzydzie�ci mil G�ry Zamkowej, wystaj�cej z powierzchni planety jak gigantyczny kolec. To by� jej dom. Nie chcia�a go opuszcza�, a musia�o to nast�pi� z dniem, gdy Prestimion zostanie Pontifexem, a Dekkeret zast�pi go na stanowisku Koronala.

Tego ranka, gdy Prestimion przebywa� w jednym z miast po�o�onych ni�ej na G�rze i otwiera� now� tam�, przewodniczy� nadaniu tytu�u diuka czy te� wykonywa� jedn� z miliona innych czynno�ci, przypisanych Koronalowi�� Varaile nie pami�ta�a, z jakiego powodu wyruszy� w podr� tym razem�� ona obudzi�a si� samotna w wielkim �o�u w kr�lewskim apartamencie, tak jak dzia�o si� to ostatnio zbyt cz�sto. Nie mog�a towarzyszy� Koronalowi w jego nieko�cz�cych si� pielgrzymkach. Wrza� w nim niepok�j, z powodu kt�rego wci�� musia� podr�owa�.

Ch�tnie widzia�by j� u swego boku w czasie tych wypraw, gdyby tylko mog�a z nim wyruszy�. Oboje jednak wiedzieli, �e zazwyczaj by�o to niemo�liwe. Dawno temu, kiedy byli nowo�e�cami, zawsze podr�owa�a z Prestimionem, potem jednak pojawi�y si� dzieci i jej w�asne obowi�zki, ceremonie, dzia�alno�� spo�eczna i audiencje, kt�re trzyma�y j� na Zamku. Teraz tylko z rzadka Koronal i jego ma��onka podr�owali razem.

Chocia� momenty roz��ki by�y konieczne, Varaile wci�� nie mog�a pogodzi� si� z faktem, �e zdarza�y si� tak cz�sto. Po szesnastu latach ma��e�stwa kocha�a Prestimiona nie mniej, ni� kiedy si� poznali. Kiedy pierwsze, ja�niej�ce promienie s�o�ca wpad�y do kr�lewskiej sypialni przez wielkie, kryszta�owe okno, odruchowo spojrza�a w bok, by dostrzec z�otozielony b�ysk �wiat�a na ��tych w�osach Prestimiona na poduszce obok.

Ale by�a w ��ku sama. Jak zawsze, potrzebowa�a chwili, by to zrozumie�, by przypomnie� sobie, �e Prestimion wyjecha�, cztery czy pi�� dni temu, dok�d? Do Bombifale? Hoikmar? Doliny Deepenhow? Tego te� nie pami�ta�a. Gdzie� by�, w jednym z Miast Zbocza, albo mo�e w pier�cieniu Miast Stra�niczych. Na zboczach G�ry by�o pi��dziesi�t miast. Koronal pozostawa� w nieustannym ruchu, Varaile przesta�a ju� �ledzi� trasy jego podr�y, zna�a tylko daty jego d�ugo wyczekiwanych powrot�w.

��Fiorinda?�� zawo�a�a.

Natychmiast z pokoju obok dobieg�a j� wypowiedziana ciep�ym kontraltem odpowied�:

��Id�, pani!

Varaile wsta�a, przeci�gn�a si� i pozdrowi�a swoje odbicie w lustrze na przeciwleg�ej �cianie. Wci�� sypia�a nago, jak wtedy, gdy by�a jeszcze dziewczynk�. Cho� mia�a ponad czterdzie�ci lat i da�a Koronalowi trzech syn�w i c�rk�, pozwala�a sobie na jeden przejaw pr�no�ci: czerpa�a przyjemno�� z obserwowania, jak jej cia�o nie poddaje si� starzeniu. Nie wspomaga�a go magi�. Prestimion wyrazi� kiedy� pogard� dla takich zabieg�w, poza tym Varaile uznawa�a je za zbyteczne, przynajmniej na razie. By�a wysoka, gibka, mia�a d�ugie uda i cho� by�a do�� mocno zbudowana, z pe�nymi piersiami i raczej szerok� tali�, z wiekiem nie przybra�a na wadze. Jej sk�ra by�a g�adka i j�drna, w�osy wci�� kruczoczarne i l�ni�ce.

��Czy moja pani dobrze spa�a?�� zapyta�a Fiorinda, wchodz�c.

��Na ile to mo�liwe, gdy sypiam sama.

Fiorinda u�miechn�a si�. By�a �on� Teotasa, najm�odszego brata Prestimiona, i co ranka, o �wicie, opuszcza�a swoje ma��e�skie �o�e, by by� na us�ugach lady Varaile. Nie mia�a jednak nic przeciwko temu, a Varaile by�a jej za to wdzi�czna. Fiorinda by�a dla niej wi�cej ni� szwagierk�, by�a jak siostra. Varaile nigdy nie mia�a siostry, braci te� nie, i ta przyja�� wiele dla niej znaczy�a.

Jak co ranka, wyk�pa�y si� razem w wielkiej, marmurowej wannie, wystarczaj�co du�ej dla sze�ciu czy o�miu os�b, kt�r� �ona Koronala kaza�a kt�rego� dnia umie�ci� w kr�lewskiej komnacie. P�niej Fiorinda, niewysoka, szczup�a kobieta o jasnokasztanowych w�osach, z lekcewa��cym u�miechem zarzuci�a prost� szat�, by m�c pomaga� Varaile w wybieraniu ubioru.

��Za�o�� chyba r�owy sieronal�� powiedzia�a Varaile�� i z�ot� difin� z Alaisor.

Fiorinda przynios�a jej spodnie i ozdobion� delikatnym haftem bluzk�, a tak�e, bez polecenia, jasno��t� sfif�, kt�r� Varaile lubi�a zawi�zywa� na piersi jako dodatek do tego stroju oraz pasuj�cy do niej szeroki, czerwono-br�zowy pas tkany w Makroposopos. Podczas gdy Varaile si� ubiera�a, Fiorinda zaj�a si� w�asnym strojem na ten dzie�. Za�o�y�a turkusow� kamizelk� i mi�kkie, pomara�czowe szarawary.

��S� jakie� wie�ci?�� spyta�a Varaile.

��O Koronalu, pani?

��O kimkolwiek. Jakiekolwiek!

��Niewiele�� odpar�a Fiorinda.�� Stado smok�w morskich, kt�re widziano u wybrze�y Stoien przemieszcza si� na p�noc, w stron� Treymone.

��Smoki w tych wodach o tej porze roku? To bardzo dziwne. My�lisz, �e to znak?

��Musz� wyzna�, pani, �e nie bardzo wierz� w znaki.

��Ani ja. Ani Prestimion. Ale co te stwory tam robi�, Fiorindo?

��Och, pani, czy kiedykolwiek zrozumiemy smoki morskie? Pr�cz tego, p�no w nocy na Zamek przyby�a delegacja z Sisivondal. Przywie�li dary dla muzeum Koronala.

Varaile zadr�a�a.

��By�am raz w Sisivondal. Dawno temu. Ponure miejsce i mam z niego z�e wspomnienia. Tam w�a�nie pierwszy ksi��� Akbalik zmar� od truj�cego ugryzienia bagiennego kraba w d�ungli Stoienzar. Polec�, by kto� inny zaj�� si� mieszka�cami Sisivondal i ich podarunkami� Pami�tasz ksi�cia Akbalika, Fiorindo? Wspania�y cz�owiek, spokojny, m�dry, bardzo bliski Prestimionowi. My�l�, �e gdyby prze�y�, m�g�by zosta� Koronalem. Zmar� podczas kampanii przeciwko prokuratorowi.

��By�am wtedy jeszcze dzieckiem, pani.

��Tak. Oczywi�cie. Nie pomy�la�am o tym.

Potrz�sn�a g�ow�. Czas p�dzi� jak op�tany. Oto Fiorinda, doros�a kobieta, niemal trzydziestoletnia, a jak niewiele wie o trudnych pocz�tkach rz�d�w Lorda Prestimiona, o buncie prokuratora Dantiryi Sambaila, o pladze szale�stwa, kt�ra przetoczy�a si� wtedy przez �wiat i o innych, towarzysz�cych mu wydarzeniach. Oczywi�cie, nie ma te� poj�cia o straszliwej wojnie domowej, kt�ra poprzedzi�a te zdarzenia, o walce mi�dzy Prestimionem i uzurpatorem, Korsibarem. Pr�cz kilku wybra�c�w spo�r�d najbli�szych ludzi Koronala, nie wiedzia� o niej nikt. Wielcy magowie Prestimiona wymazali z pami�ci �wiata wszelkie wspomnienia o tych wydarzeniach�� i dobrze. Fiorindzie nawet Dantirya Sambail jawi� si� jako posta� z ksi��ek. Dla niej by�a to tylko historia jak z ba�ni.

Tym w�a�nie staniemy si� wszyscy, pomy�la�a z nag�ym smutkiem. Tylko historiami z bajek.

��A inne wie�ci?�� zapyta�a.

Fiorinda zawaha�a si�. Trwa�o to tylko chwilk�, ale wystarczy�o. Varaile przejrza�a to kr�tkie zawahanie, jakby potrafi�a czyta� w my�lach przyjaci�ki.

By�y inne wie�ci, wa�ne, a Fiorinda je ukrywa.

��Powiedz mi�� ponagli�a j� Varaile.

��C�

��Przesta�, Fiorindo. O cokolwiek chodzi, mo�esz mi teraz powiedzie�.

��C󿅠� Fiorinda obliza�a usta.�� Otrzymali�my raport z Labiryntu�

��Tak?

��Wydaje mi si�, �e zupe�nie nic nie znaczy.

��M�w!�� Wiadomo�� ju� nabiera�a kszta�tu w umy�le Varaile. I przera�a�a.�� Pontifex?

Fiorinda rozpaczliwie przytakn�a. Nie potrafi�a spojrze� Varaile w oczy.

��Nie �yje?

��O nie, nic podobnego, pani!

��Wi�c m�w!�� krzykn�a Varaile, w�ciek�a.

��Odczu� nieznaczn� s�abo�� w nodze i r�ce. Lewej nodze, lewej r�ce. Wezwa� mag�w.

��Masz na my�li udar? Czy Pontifex Confalume mia� udar?

Fiorinda na chwil� zamkn�a oczy i zrobi�a kilka g��bokich wdech�w.

��To jeszcze niepotwierdzone, pani. To tylko przypuszczenie.

Varaile poczu�a, jak skronie jej p�on�, nag�e zrobi�o si� jej s�abo. Z trudem zachowa�a panowanie nad sob� i zmusi�a si� do spokoju.

To niepotwierdzone, pomy�la�a.

To tylko przypuszczenie.

Przem�wi�a spokojnie:

��Opowiadasz mi o smokach morskich w dalekim morzu, o niewa�nej delegacji z nieznacz�cego miasta le��cego po�rodku niczego, ale nie wspominasz, �e Confalume mia� udar i musz� to z ciebie wyci�ga�? Czy my�lisz, Fiorindo, �e jestem dzieckiem i trzeba zataja� przede mn� z�e wie�ci?

Fiorinda by�a bliska �ez.

��Pani, jak w�a�nie powiedzia�am, nie wiadomo nawet, czy to by� udar.

��Pontifex dawno sko�czy� osiemdziesi�t lat. O ile mi wiadomo, pewnie i z dziewi��dziesi�t. Kiedy wzywa mag�w, to zawsze jest z�a wiadomo��. A co, je�li umrze? Wiesz, co si� wtedy wydarzy. Sk�d w og�le us�ysza�a� o jego chorobie?

Fiorinda, coraz bardziej zmieszana, powiedzia�a:

��M�j pan, Teotas, dowiedzia� si� od delegata Pontyfikatu p�no w nocy i powiedzia� mi, gdy wychodzi�am dzi� do ciebie, pani. Om�wi to z tob� osobi�cie po �niadaniu, tu� przed spotkaniem z kr�lewskimi ministrami. Teotas prosi�, bym nie m�wi�a ci o tym za szybko, pani, poniewa� podkre�la, �e nie jest to sprawa tak powa�na, jak mo�e si� wydawa�, a Pontifex cieszy si� og�lnie dobrym zdrowiem i nie jest w niebezpiecze�stwie, i �e�

��Poza tym smoki morskie ko�o Stoien i tak s� wa�niejsze�� powiedzia�a kwa�no Varaile.�� Czy wys�ano kogo� do Koronala?

��Nie wiem, pani�� powiedzia�a Fiorinda bezradnie.

��A ksi��� Dekkeret? Nie widzia�am go od kilku dni. Wiesz mo�e, gdzie jest?

��Chyba pojecha� do Normork, pani. Ze swoim przyjacielem, Dinitakiem Barjazidem.

��Nie z lady Fulkari?

��Nie, nie z ni�. Zdaje si�, �e ostatnio mi�dzy ksi�ciem Dekkeretem a lady Fulkari nie uk�ada si� najlepiej. Pojecha� z Dinitakiem, drugiego dnia. Do Normork.

��Normork!�� Varaile zadr�a�a.�� Kolejne paskudne miejsce, cho� Dinitak je uwielbia, Bogini raczy wiedzie�, czemu. Zak�adam, �e nie wiesz, czy kto� pr�bowa� si� z nim skontaktowa�? Ksi��� Dekkeret mo�e o zmierzchu zosta� Koronalem, ale nikt mu tego nie powie�

Varaile poczu�a, �e znowu traci panowanie nad sob�. Odzyska�a je natychmiast.

���niadanie�� powiedzia�a ju� ciszej.�� Powinny�my co� zje��, Fiorindo. Mo�e i dzi� rano znale�li�my si� w g��bokim kryzysie, ale nie nale�y mierzy� si� z dniem o pustym �o��dku, nieprawda�?

Latacz pokona� ostatni zakr�t drogi prowadz�cej przez skalisty Szczyt Normork i przed oczyma podr�nych ukaza� si� ogromny, kamienny mur miasta Normork, biegn�cy prostopadle do drogi, kt�ra doprowadzi�a ich z Zamku a� tutaj, w ni�sze rejony stoku G�ry. Mur ten by� gigantyczn�, pora�aj�c� zapor�, zbudowan� z czarnych, prostok�tnych blok�w, wzniesion� na zdumiewaj�c� wysoko��. Miasto, kt�re chroni�, by�o za nim ca�kowicie schowane.

��Jeste�my�� powiedzia� Dekkeret.�� Oto Normork.

��A to?�� zapyta� Dinitak Barjazid. Cz�sto podr�owa� z Dekkeretem, ale po raz pierwszy odwiedza� miasto, z kt�rego ten pochodzi�.�� Czy ten drobia�d�ek to brama? Czy nasz latacz naprawd� si� przez ni� przeci�nie?�� w zdumieniu patrzy� na male�ki, groteskowo nieproporcjonalny otw�r, wci�ni�ty w wielkie fortyfikacje jak co� wstydliwego. Zdawa�o si�, �e ledwo mo�e przez niego przejecha� spory w�z. Po obu jego stronach stali sztywno na baczno�� stra�nicy w zielonych mundurach. Przez ma�� bram� mo�na by�o wypatrzy� kusz�cy kawa�eczek ukrytego miasta, magazyny i kilka wielo�ciennych, szarych wie�.

Dekkeret u�miechn�� si�.

��Ta brama nazywana jest Okiem Stiamota. Wielka nazwa jak na tak �a�osne drzwiczki. Masz przed sob� jedyne wej�cie do s�awnego miasta Normork. Robi wra�enie, co? Ale nam wystarczy. Nie martw si�, przeci�niemy si�.

��To dziwne�� powiedzia� Dinitak, gdy pod spiczastym �ukiem wje�d�ali do miasta.�� Taki wielki mur, a taka niepozorna, byle jaka brama. Przybysze nie czuj� si� tu szczeg�lnie mile widziani, nie s�dzisz?

��Zamierzam to zmieni�, kiedy b�d� mia� okazjꠗ o�wiadczy� Dekkeret.�� Jutro zobaczysz.

Pretekstem do wizyty by�y narodziny syna obecnego hrabiego Normork, Considata. Normork nie by�o szczeg�lnie wa�nym miastem, ani Considat istotn� figur� w hierarchii G�ry Zamkowej, przez co w innym wypadku Koronal zareagowa�by na wiadomo�� o narodzinach dziecka przes�aniem listu gratulacyjnego i szczodrego prezentu. Na pewno nie by�by to pow�d oficjalnej wizyty. Jednak Dekkeret, kt�ry od wielu miesi�cy nie by� w Normork, wyprosi� pozwolenie, by osobi�cie przekaza� gratulacje od Koronala, a dla towarzystwa zabra� ze sob� Dinitaka.

��Czemu nie Fulkari?�� zapyta� Prestimion.

Dekkeret i Fulkari byli nieroz��czni przez ostatnie dwa, mo�e trzy lata. A jednak na to pytanie Dekkeret odpar�, �e hrabia Considat jest cz�owiekiem konserwatywnym i nie wydaje mu si� w�a�ciwe odwiedza� go w towarzystwie kobiety, kt�ra nie jest �on�. Zabierze Dinitaka. Prestimion nie nalega�. Podobnie jak wszyscy na dworze, s�ysza� ju� plotki, �e ostatnio pomi�dzy ksi�ciem Dekkeretem i lady Fulkari nie uk�ada�o si� najlepiej, cho� sam Dekkeret nigdy o tym nikomu nie wspomina�.

Przez lata Dekkeret i Dinitak byli najbli�szymi przyjaci�mi, cho� mieli zupe�nie r�ne charaktery i style bycia. Dekkeret by� du�y, mia� szerok� klatk� piersiow� i ramiona, odznacza� si� niespo�yt� energi� i twardym, nieugi�tym duchem. Gdy m�wi�, s�owa wyp�ywa�y z niego radosnym, dono�nym strumieniem. Dotychczasowe wydarzenia w jego �yciu sprawi�y, �e by� pe�en optymizmu, nadziei i niewyczerpanego entuzjazmu.

Dinitak Barjazid, m�odszy o kilka lat, o szczup�ej, w�skiej twarzy i ciemnych, l�ni�cych, sceptycznych oczach, by� ni�szy od Dekkereta o p� g�owy i du�o l�ej zbudowany, niewielki i szczup�y, cho� czu� by�o, �e mi�nie ma mocne i zawsze napi�te. �niad� sk�r� kogo�, kto przez lata �y� pod okrutnym s�o�cem po�udniowego kontynentu, mia� ciemniejsz� nawet ni� oczy. Dinitak m�wi� du�o ciszej ni� Dekkeret i mia� bardziej ponur� wizj� �wiata. By� sprytnym, pragmatycznym cz�owiekiem, wychowanym w nieprzyjaznej, spalonej s�o�cem krainie przez twardego, przebieg�ego ojca �ajdaka, wyj�tkowego kr�tacza. O wielu sprawach cz�sto wyra�a� si� z pow�tpiewaniem, co sprawia�o, �e Dekkeret g��biej zastanawia� si� nad wieloma kwestiami. Pr�cz tego, Barjazid kierowa� si� ostrym, surowym poczuciem tego, co w�a�ciwe, zestawem srogich imperatyw�w moralnych, jak gdyby w m�odo�ci postanowi�, �e zbuduje swoje �ycie na filozofii dzia�ania i my�lenia dok�adnie odwrotnej, ni� jego ojciec.

Darzyli si� ogromnym wzajemnym szacunkiem. Dekkeret przysi�g� sobie, �e w miar�, jak on sam b�dzie si� wspina� po drabinie kr�lewskiego rz�du Majipooru, Dinitak b�dzie wspina� si� wraz z nim; chocia� z pocz�tku nie wiedzia�, jak mo�na to osi�gn��, szczeg�lnie w �wietle nie do ko�ca znanej i otoczonej z�� s�aw� przesz�o�ci Barjazid�w. Ale wiedzia�, �e znajdzie spos�b.

��To chyba nasz komitet powitalny�� powiedzia� Dinitak, kciukiem wskazuj�c w stron� miasta.

Tu� za murem le�a� tr�jk�tny, brukowany kocimi �bami plac, otoczony szarymi, drewnianymi stra�nicami. Tam czeka� na nich wys�annik hrabiego Normork, niedu�y, czarnobrody, s�abowicie wygl�daj�cy cz�owieczek, sprawiaj�cy wra�enie, �e mo�e go zdmuchn�� mocniejszy podmuch wiatru. Ca�y w uk�onach wyprowadzi� ich z latacza, przestawi� si� jako justycjariusz Corde i w kwiecistych zdaniach powita� ksi�cia Dekkereta i jego towarzyszy w mie�cie. Justycjariusz wskaza� potem oko�o tuzina uzbrojonych m�czyzn w zielonych mundurach, stoj�cych nieopodal.

��Ci ludzie b�d� was chroni�, p�ki tu b�dziecie.

��Dlaczego?�� spyta� Dekkeret.�� Mam w�asn� ochron�.

��To �yczenie hrabiego Considata�� odpar� justycjariusz Corde tonem nieznosz�cym sprzeciwu.�� Prosz�, ekscelencjo, gdyby�cie byli �askawi p�j�� za mn��

��O co tu chodzi?�� zapyta� szeptem Dinitak, kiedy pieszo, os�aniani z przodu i z ty�u przez stra�nik�w w zieleni, szli do swoich kwater w�skimi, kr�tymi uliczkami pradawnego miasta.�� Nie my�la�em, �e mo�e tu na nas czyha� jakie� niebezpiecze�stwo.

��Bo nie czyha. Ale kiedy Prestimion przyjecha� tutaj z urz�dow� wizyt� wkr�tce po tym, jak zosta� Koronalem, przed samym pa�acem hrabiego pr�bowa� go zamordowa� szaleniec. To by�o w czasach hrabiego Meglisa, ojca Considata. Jak mo�e pami�tasz, szale�stwo by�o wtedy bardzo powszechne. �wiat opanowa�a prawdziwa epidemia.

Dinitak a� si� zakrztusi�.

��Zamordowa� Koronala? Chyba �artujesz. Kto odwa�y�by si� na tak wariacki czyn?

��Wierz mi, Dinitaku, to sta�o si� naprawd�, a ja by�em tu� obok. Wtedy wci�� jeszcze mieszka�em w Normork i widzia�em to na w�asne oczy. To by� wariat, wymachuj�cy zaostrzonym sierpem. Wypad� z t�umu, zgromadzonego na placu i bieg� prosto na Prestimiona. Zatrzymano go w sam� por�, w przeciwnym razie historia wygl�da�aby inaczej.

��Niewiarygodne. I co sta�o si� z tym zamachowcem?

��Zosta� zabity na miejscu.

��Bardzo s�usznie�� o�wiadczy� Dinitak.

S�ysz�c to, Dekkeret u�miechn�� si�. Kolejny raz Dinitak pokaza�, �e jest za�artym moralist�. Jego s�dy, kierowane bezwzgl�dn� ocen� tego, co dobre, a co z�e, by�y cz�sto surowe i bezkompromisowe, czasem a� zdumiewa�y. Kiedy ich przyja�� by�a jeszcze m�oda, Dekkeret poprosi� go, by to wyja�ni�. Dinitak w odpowiedzi zapyta�, czy wola�by, by by� bardziej podobny do swego ojca i to zako�czy�o dyskusj�. Cz�sto jednak Dekkeret s�dzi�, �e przyjacielowi musi by� ci�ko, skoro wci��, nawet w najbli�szych, widzi lenistwo, zepsucie i b��dy.

��Prestimionowi oczywi�cie nic si� nie sta�o. Ale ca�e to wydarzenie by�o dla Meglisa wielkim wstydem, z kt�rym nie pogodzi� si� do ko�ca �ycia. Poza Normork nikt o tym nie my�li, ale przez ponad dwadzie�cia lat reputacja miasta by�a nadszarpni�ta. I chocia� nie ma raczej szansy, by co� takiego si� powt�rzy�o, s�dz�, �e Considat chce by� ca�kowicie pewien, �e nikt, kto wymachuje ostrym narz�dziem, nie zbli�y si� do kandydata na Koronala.

��To kretynizm. Czy on naprawd� s�dzi, �e to miasto jest gniazdem oszala�ych morderc�w? A poza tym, ta w��cz�ca si� za nami obstawa, c� to za okropna niedogodno��!

��Fakt. Ale je�li hrabia uwa�a, �e powinien wyj�� z siebie, by zapewni� nam bezpiecze�stwo, musimy to znie��. Nasz sprzeciw by�by dla niego niepotrzebn� obraz�.

Dinitak wzruszy� ramionami i porzuci� temat. Dekkeret a� za dobrze wiedzia�, jak kiepsko jego przyjaciel znosi wszystko, co jawi�o mu si� jako niem�dre, a za takie wyra�nie uwa�a� przydzielanie zb�dnej ochrony przybyszom z G�ry Zamkowej. Dinitak rozumia� jednak, �e stra�nicy b�d� irytuj�cy, ale nieszkodliwi, za to w kwestiach protoko�u zawierza� Dekkeretowi.

Szybko rozlokowali si� po kwaterach. Dekkeretowi przydzielono przestronny apartament, zwykle zarezerwowany dla Koronala, a Dinitakowi mniejsze, lecz wygodne pokoje pi�tro ni�ej. Wczesnym popo�udniem ruszyli z pierwsz� wizyt�: by odwiedzi� matk� Dekkereta, lady Taliesme. Dekkeret nie widzia� si� z ni� od wielu miesi�cy. Mimo i� fakt, �e jej syn by� wyznaczonym nast�pc� tronu dawa� jej prawo do zamieszkania na Zamku, wola�a wi�kszo�� czasu sp�dza� w Normork. Wci�� mieszka�a w tym samym domku na Starym Mie�cie, kt�ry ich rodzina zajmowa�a, gdy Dekkeret by� ma�ym ch�opcem.

Teraz mieszka�a tam sama. Ojciec Dekkereta, w�drowny kupiec, kt�ry z r�nym skutkiem podr�owa� z towarem pomi�dzy Pi��dziesi�cioma Miastami, zmar� dekad� wcze�niej. By� do�� m�ody, ale zm�czony, wr�cz wycie�czony ci�k� walk�, jak� by�o ca�e jego �ycie. Nigdy do ko�ca nie uwierzy�, �e syn, Dekkeret, zdo�a� jako� przyku� uwag� samego Lorda Prestimiona i dosta� si� do kr�gu pani�tek, kt�re otacza�y Koronala na Zamku. Fakt, �e Dekkeret zosta� rycerzem kandydatem niemal nie mie�ci� mu si� w g�owie, a kiedy Koronal nada� jego synowi tytu� ksi�cia, stary kupiec uzna� to za absurdalny �art.

Dekkeret cz�sto zastanawia� si�, co by by�o, gdyby przyszed� do ojca i o�wiadczy�:

��Ojcze, zosta�em wybrany nast�pnym Koronalem.

Najpewniej roze�mia�by mu si� w twarz. Mo�e nawet uderzy� za zawracanie g�owy takimi bzdurami. Nie �y� jednak do�� d�ugo, by si� o tym dowiedzie�.

Taliesme za to przyj�a niezwyk�y awans syna i id�c� z nim w parze zmian� w�asnej pozycji ze zdumiewaj�cym spokojem. Nigdy wprawdzie nie spodziewa�a si�, �e Dekkeret zostanie rycerzem na Zamku, a co dopiero ksi�ciem i bez w�tpienia nawet w snach nie wyobra�a�a go sobie jako Koronala, ale nie by�a te� nadopieku�cz� matk�, kt�ra przyjmuje ka�dy sukces swojego dziecka jako co� bezwzgl�dnie mu nale�nego, nieuniknionego i zas�u�onego. Przez ca�e �ycie jednak kierowa�a si� prost� i pot�n� wiar� w Bogini�. Nie k��ci�a si� z losem. Z tego powodu nic jej nie mog�o zaskoczy�, a cokolwiek si� jej przytrafia�o, czy to b�l, czy smutek, czy chwa�a ponad wszelkie wyobra�enie, by�o wed�ug niej z g�ry zapisane i przyjmowa�a to bez narzekania i bez okazywania zdziwienia. Najwyra�niej od pocz�tku by�o zamierzone, �e Dekkeret zostanie kiedy� Koronalem, a wi�c �e do�yje ona swoich dni jako Pani Wyspy Snu, Pot�ga Kr�lestwa. To stanowisko zawsze przypada�o w udziale matce Koronala. Doskonale wi�c, niech i tak b�dzie. Nie mog�a oczywi�cie tego przewidzie�, ale skoro tak si� dzia�o, c�, w retrospekcji te zdarzenia musia�y jawi� si� jako co� naturalnego i niezaskakuj�cego, jak codzienny wsch�d s�o�ca.

Dinitaka natomiast zaskoczy�a surowo�� domu lady Taliesme, kt�ry by� ma�y i nier�wny, z wypaczonymi futrynami okien, wci�ni�ty pomi�dzy mas� ma�ych budynk�w, kt�re mog�y mie� i po pi�� tysi�cy lat, przy ciemnej, krzywej, brukowanej nier�wnymi, szarozielonymi kamieniami uliczce, biegn�cej w pobli�u centrum Starego Miasta. Co to za dom dla matki nast�pnego Koronala?

��Tak, wiem�� powiedzia� z u�miechem Dekkeret.�� Ale jej si� tu podoba. Mieszka�a w tym domu przez czterdzie�ci lat i znaczy on dla niej wi�cej, ni� dziesi�� Zamk�w. Kupi�em jej nowe meble, dro�sze od tych, kt�re by�y tu wcze�niej i nosi teraz ubrania, na kt�re mojego ojca nigdy nie by�oby sta�, ale poza tym nie zmieni�o si� nic. Ale tego w�a�nie chce.

��A ludzie wok�? Nie wiedz�, �e mieszkaj� po s�siedzku z przysz�� Pani� Wyspy? Czy ona sama tego nie wie?

��Nie mam poj�cia, co wiedz� s�siedzi. S�dz�, �e dla nich pozostaje tylko Taliesme, wdow� po kupcu, Orvanie Pettirze. A co do niej�

Drzwi otworzy�y si�.

��Dekkeret�� powiedzia�a lady Taliesme.�� Dinitak. Jak dobrze was znowu widzie�.

Dekkeret obj�� matk� z mi�o�ci�, bardzo ostro�nie, jakby by�a delikatna i krucha. W rzeczywisto�ci wiedzia�, �e nie jest nawet w po�owie tak delikatna, jak mog�o mu si� wydawa�, ale mimo to by�a niewielka, lekka i drobna. Ojciec Dekkereta te� nie by� du�y. Od lat ch�opi�cych Dekkeret wci�� czu� si� jak ohydny, przero�ni�ty potw�r, kt�rego kapry�ny los umie�ci� w domu tej dw�jki niewielkich ludzi.

Taliesme ubrana by�a w pozbawion� ozd�b sukni� z jedwabiu w kolorze ko�ci s�oniowej, a jej l�ni�ce, srebrne w�osy przytrzymywa�a prosta, cienka, z�ota opaska. Dekkeret przywi�z� jej prezenty w podobnym, surowym stylu, ma�y, l�ni�cy wisiorek z ko�ci smoka, lekki jak paj�czyna, b�yszcz�cy zaw�j zrobiony w dalekim Gabilornie, g�adki pier�cie� z fioletowego jadeitu z Vyrongimond i kilka podobnych drobiazg�w. Przyj�a je z wyra�n� przyjemno�ci� i wdzi�czno�ci�, ale od�o�y�a tak szybko, jak tylko pozwala�a grzeczno��. Taliesme, gdy by�a jeszcze biedna, nigdy nie po�wi�ca�a czasu takim przedmiotom i teraz te� zdawa�a si� nie po�wi�ca� im wi�cej uwagi.

Przy herbacie i ciastkach rozmawiali lekko o sprawach Zamku. Zapyta�a o Lorda Prestimiona i lady Varaile, o ich dzieci, kr�tko�� bardzo kr�tko�� wspomnia�a lady Fulkari; m�wi�a o Septachu Melaynie i innych cz�onkach Rady, pyta�a o obecne obowi�zki Dekkereta na dworze�� wszystko tak, jakby sama, ka�d� cz�stk� swego cia�a, by�a cz�ci� tego dworu, a nie zaledwie wdow� po prowincjonalnym kupcu. Z du�� wiedz� wypowiada�a si� te� o niedawnych wydarzeniach w pa�acu w Normork, o zdymisjonowaniu ministra, kt�ry zbytnio ukocha� wino, o narodzinach nast�pcy hrabiego Considata i o podobnych sprawach. Dwadzie�cia lat wcze�niej mia�aby o tym wszystkim takie samo poj�cie, jak o prywatnych rozmowach Zmiennokszta�tnych mag�w w plecionym pa�acu w odleg�ym Piurifayne.

Dekkeret z ogromn� przyjemno�ci� patrzy�, jak lady Taliesme wchodzi w rol�, kt�r� zgotowa�o jej przeznaczenie. Ponad po�ow� �ycia sp�dzi� w�r�d ksi���t na Zamku i nie by� ju� tym ch�opcem z prowincji, kt�rego dawno temu, w Normork, po raz pierwszy zauwa�y� Prestimion. Jego matka nie mia�a okazji nabra� podobnego obycia w sprawach ludzi w�adzy. A jednak jako� si� uczy�a. Wprawdzie pozosta�a tak samo szczera i skromna, jak kiedy�, ale w niezbyt dalekiej przysz�o�ci mia�a zosta� Pot�g� Kr�lestwa i wida� by�o, jak sprawnie dostosowywa�a si� do tej dziwnej i ca�kowicie niespodziewanej zmiany, kt�ra mia�a nast�pi� w jej �yciu.

Tak wi�c odbywa�a si� mi�a, grzeczna pogaw�dka: matka, syn, kt�ry przyby� z wizyt�, przyjaciel syna. Stopniowo jednak Dekkeret zacz�� zdawa� sobie spraw� z panuj�cego w pokoju napi�cia, jakby w powietrzu ponad nimi, niewypowiedziana i przez nikogo otwarcie nie uznana, toczy�a si� druga rozmowa:

��Jak s�dzisz, czy Pontifex jeszcze d�ugo po�yje?

��Wiesz, matko, �e nie o�mielam si� o tym nawet my�le�.

��Ale my�lisz. Ja r�wnie�. Nie da si� nic na to poradzi�.

By� pewien, �e w jego matce odbywa si� jaka� sekretna rozmowa, gdzie� pomi�dzy brz�kiem fili�anek i grzecznym podawaniem sobie tacek z ciastkami. Taliesme by�a opanowana, zr�wnowa�ona, zawsze spokojna w obliczu przeznaczenia, ale nawet pomimo tego nie mog�a nie my�le� o przysz�o�ci, o nadchodz�cej niezwyk�ej przemianie, kt�r� los wkr�tce sprowadzi na syna kupca z Normork i jego matk�. Na niego czeka korona gwiazd, a na ni� trzeci taras Wyspy Snu. Je�liby te my�li nie przebiega�y jej przez g�ow� tysi�c razy dziennie, musia�aby nie by� cz�owiekiem.

Nie inaczej dzia�o si� w jego g�owie.

Oczyma duszy Thastain ju� widzia� poczernia�e bale domu pana na Vorthinar, krusz�ce si� w czerwonym ogniu, kt�ry mieli zaraz rozpali�. Sam sobie na to zas�u�y�. Ledwie ogarnia� umys�em powag� tego, co w�a�nie zobaczy�. Do�� z�e by�o buntowanie si� przeciwko Pi�ciu Lordom, ale �eby jeszcze sprzymierza� si� z Metamorfami! To by�o z�o, kt�rego Thastain nie m�g� poj��.

C�, znale�li to, co znale�� tu chcieli. Teraz jednak pojawi�a si� niezgoda co do tego, co mieli robi� dalej.

Criscantoi Vaz nalega�, by zawr�cili, zdali raport z odkrycia hrabiemu Mandralisce i pozwolili, by to on opracowa� dalsz� strategi�. Jednak cz�� jego ludzi, szczeg�lnie Agavir Toymin z Pidruid w zachodnim Zimroelu, nalega�a na natychmiastowy atak. Warownia rebeliant�w mia�a zosta� zniszczona, wi�c to w�a�nie powinni bezzw�ocznie zrobi�. Po co mieli pozwala�, by kto� inny dokona� za nich tego chwalebnego czynu? Nie by�o w�tpliwo�ci, �e Pi�ciu Lord�w hojnie nagrodzi ka�dego, kto pozb�dzie si� ich wroga. W tej chwili, gdy ob�z wroga by� w zasi�gu r�ki, wahanie nie mia�o sensu.

Thastain by� jednym z tych, kt�rzy tak uwa�ali. By� przekonany, �e w tej chwili nale�y zej�� ze wzg�rza, skradaj�c si� ostro�nie jak z�baty helgibor i bez dalszego zastanowienia zabra� si� do podpalania.

��Nie�� powiedzia� Criscantoi Vaz.�� Jeste�my tylko zwiadowcami. Nie mamy prawa atakowa�. Thastain, biegnij do obozu i powiedz hrabiemu, co znale�li�my.

��Zosta� tam gdzie jeste�, ch�opcze�� powiedzia� Agavir Toymin, pot�ny m�czyzna, znany z ci�g�ego podlizywania si� ich lordowskim mo�ciom Gaviralowi i Gaviniusowi. Zwr�ci� si� do Criscantoi Vaza.�� Kto niby da� ci zwierzchnictwo nad t� misj�? Nie pami�tam, �eby ktokolwiek uczyni� ci� dow�dc��� ton mia� ostry i ca�kowicie pozbawiony ciep�a.

��Ani ciebie, o ile mi wiadomo. Biegnij, Thastainie. Trzeba powiadomi� hrabiego.

��Wi�c powiadomimy go, �e znale�li�my warowni� i j� zniszczyli�my�� powiedzia� Agavir Toymin.�� Co niby zrobi, wych�oszcze nas za wykonanie zadania, kt�re nam powierzono? Od obozu hrabiego dziel� nas trzy mile. Zanim ch�opak tam dotrze, wiatr zaniesie nasz zapach Zmiennokszta�tnym tam w dole i mi�dzy nami i warowni� zaroi si� od obro�c�w, tylko czekaj�cych, a� st�d zejdziemy. Nie, musimy za�atwi� co mamy do za�atwienia, i ju�.

��M�wi� ci, nie mamy �adnego prawa��� zacz�� Criscantoi Vaz, a w jego g�osie s�ycha� by�o narastaj�c� z�o��. Oczy zap�on�y mu gwa�townym gniewem.

��A ja m�wi� tobie, Criscantoi��� przerwa� Agavir Toymin, d�gaj�c go palcem w mostek.

W oczach Criscantoi Vaza zab�ys�a w�ciek�o��. Otwart� d�oni� uderzy� z zamachu w wyci�gni�ty palec swojego oponenta.

Tylko tyle wystarczy�o, tylko te dwa b�yskawiczne gesty, by pomi�dzy nimi, jak p�omie�, eksplodowa�a furia. Thastain z niedowierzaniem patrzy�, jak twarze im ciemnia�y i wykrzywia�y si�, gdy opuszcza� ich ca�y zdrowy rozs�dek, i jak rzucili si� na siebie jak szale�cy, prychaj�c, popychaj�c si�, zamachuj�c szeroko i uderzaj�c dziko. Inni szybko do��czyli do b�jki. W ci�gu kilku sekund rozgorza�a wariacka bijatyka pomi�dzy o�mioma, mo�e dziewi�cioma m�czyznami, t�uk�cymi si� na o�lep w�r�d st�kni��, przekle�stw i ryk�w.

Niesamowite, pomy�la� Thastain. Niesamowite! Jak na oddzia� zwiadowczy, to by�o wyj�tkowo idiotyczne zachowanie. R�wnie dobrze mogli na szczycie wzg�rza wyci�gn�� sztandar klanu Sambailid�w, pi�� krwistoczerwonych ksi�yc�w na bladokarmazynowym tle, i g�osem tr�b og�osi� tym, kt�rzy znajdowali si� w warowni, �e na g�rze znajduje si� wrogie wojsko, szykuj�ce si� do ataku z zaskoczenia.

I pomy�le�, �e spokojny, zr�wnowa�ony Criscantoi Vaz, m�dry i odpowiedzialny, da� si� wci�gn�� w co� takiego�

Thastain nie chcia� bra� udzia�u w awanturze, wi�c szybko si� odsun��. Kiedy jednak obszed� grup� walcz�cych ludzi, stan�� twarz� w twarz z Sudvikiem Gornem, kt�ry te� nie bra� udzia�u w ca�ym zamieszaniu. Skandar g�rowa� nad nim jak olbrzymia masa szorstkiego, rudego futra. W jego oczach b�yszcza�a ch�� zemsty. Zaciska� wielkie d�onie w pi�ci, jakby ju� zamyka� je na gardle Thastaina.

��A teraz, ch�opcze�

Thastain rozejrza� si� w panice. Za nim znajdowa� si� stromy spadek wzg�rza, u podn�a kt�rego sta� ob�z wrogiej armii. Przed nim za� w�ciek�y i niezmordowany Skandar, kt�ry upar� si�, �e roz�aduje na ch�opaku sw�j gniew. By� w pu�apce.

Thastain si�gn�� do r�koje�ci no�a, kt�ry trzyma� za pasem.

��Nie zbli�aj si� do mnie!

Zastanawia� si�, jak mocno musia�by d�gn��, �eby przebi� grube zwa�y mi�ni pod sk�r� Skandara, czy mia� na to do�� si� i co Skandar mo�e mu zrobi� zanim uda mu si� trafi�. Thastain uzna�, �e n� my�liwski nijak nie przyda si� w walce z olbrzymim przeciwnikiem.

Sytuacja zdawa�a si� beznadziejna. A Criscantoi Vaz, uwi�ziony gdzie� w bandzie oszala�ych wariat�w, nie m�g� mu teraz pom�c.

Sudvik Gorn gapi� si� na niego, warcz�c jak molitor, zakradaj�cy si� do ofiary. Thastain wyszepta� modlitw� do Bogini.

W�a�nie wtedy, po raz drugi w ci�gu dziesi�ciu minut, nadesz�a niespodziewana pomoc.

��C� my tu mamy?�� powiedzia� cichy, przera�aj�cy g�os, g�os kontrolowany i nieugi�ty, kt�ry zdawa� si� dobiega� znik�d i by� jak metalowa spr�yna wyskakuj�ca z ukrytej maszyny.�� K��cimy si�, tak? Mi�dzy sob�? Poszaleli�cie?�� to by� g�os o stalowych kraw�dziach. Przecina� wszystko jak brzytwa.

��Hrabia!�� westchn�o rozpaczliwie p� tuzina garde�, a wszelka walka natychmiast usta�a.

Mandralisca niczym nie zdradzi�, �e zamierza� jecha� za nimi a� tutaj. Z tego, co wszyscy wiedzieli, planowa� pozosta� w namiocie, podczas gdy oni mieli szuka� warowni pana na Vorthinar. A jednak tu by�, on i jego ma�y, krzywonogi adiutant, Jacomin Halefice, oraz tuzin zbrojnych do ochrony. Ludzie z oddzia�u zwiadowczego, przy�apani jak rozbrykane dzieci z buziami umazanymi d�emem, stali bez ruchu, z przera�eniem patrz�c na strasznego, z�owrogiego doradc� Pi�ciu Lord�w.

Hrabia by� szczup�ym m�czyzn� o d�ugich r�kach i nogach, w wieku nieco starszym ni� �redni, a porusza� si� ze zdumiewaj�c� gracj�, jakby by� tancerzem. Jednak nigdy �aden tancerz nie mia� tak przera�aj�cej twarzy. Jego usta by�y twarde i w�skie, oczy po�yskiwa�y zimno, ko�ci policzkowe wystawa�y jak ostrza. Cienka, pionowa blizna, zapewne �lad po jakim� dawnym pojedynku, przecina�a jedn� z nich. Zazwyczaj nosi� obcis�y kostium z delikatnej, dobrze naoliwionej, czarnej sk�ry, kt�ry sprawia�, �e przypomina� l�ni�cego, wij�cego si� w�a. Jego str�j by� idealnie g�adki, poza wisz�cym mu na piersi z�otym pi�cioramiennym symbolem zajmowanego stanowiska, oznaczaj�cym w�adz� nad �yciem i �mierci� nieprzebranych milion�w, kt�re Pi�ciu Lord�w niezgodnie z prawem uwa�a�o za swoich poddanych.

Teraz Mandralisca, spowity okropn� cisz�, chodzi� po�r�d nich, niespiesznie przechodz�c od jednego do drugiego, d�ugo patrz�c ka�demu w oczy swoim spojrzeniem bazyliszka. Wszyscy odwracali wzrok. Czekaj�c na swoj� kolej Thastain czu� straszny ucisk w brzuchu.

Nigdy nie ba� si� niczego ani nikogo tak bardzo, jak hrabiego Mandraliski. Tego cz�owieka zawsze otacza�a jakby lodowata aura, trzeszcz�cy od mrozu, niebieski poblask. Wystarcza�o ujrze� go daleko w g��bi korytarza, by poczu� podziw i l�k. Kiedy Criscantoi Vaz wybra� Thastaina do tej misji i powiedzia�, �e dowodzi� ni� b�dzie sam tajny radca, pod ch�opakiem ugi�y si� nogi.

Niemo�liwo�ci� by�o uchyli� si� przed takim zadaniem, zw�aszcza, je�li chcia�o si� doj�� do jakiego� stanowiska w s�u�bie Pi�ciu Lord�w. Przez ca�� podr� przez domen� Sambailid�w do tego, pe�nego las�w i ��k, rejonu gdzie ukrywali si� buntownicy, Thastain pr�bowa� stawa� si� niewidzialnym, kiedy tylko spojrzenie hrabiego zwraca�o si� w jego stron�. A teraz� teraz musia� spojrze� mu prosto w oczy.

To by�o straszliwe, ale trwa�o bardzo kr�tko. Hrabia Mandralisca zatrzyma� si� przed Thastainem, popatrzy� na niego przez chwil�, tak jak m�g�by patrze� na nieciekawego robaka, kt�ry szed� przed nim po stole, po czym przeszed� do nast�pnego z grupy. Thastain a� os�ab� z ulgi.

��A wi�c�� powiedzia� Mandralisca, staj�c przed Criscantoi Vazem.�� Ma�a przepychanka, tak? Dla zabawy? Mia�em o tobie lepsze zdanie, Criscantoi Vazie.

Criscantoi Vaz nic nie odpowiedzia�. Nie odwr�ci� wzroku. Sta� sztywno na baczno��, bardziej przypominaj�c pos�g ni� cz�owieka.

Nagle oczy hrabiego rozb�ys�y jakby odbiciem b�yskawicy i je�dziecki bat, kt�ry Mandralisca zawsze nosi� przy sobie, �wisn�� z osza�amiaj�c� pr�dko�ci� w pogardliwym ciosie na odlew. Na policzku Criscantoi Vaza wykwit�a p�on�ca, czerwona linia.

Thastain wzdrygn�� si�, jakby to jego uderzono. Criscantoi Vaz by� cz�owiekiem charyzmatycznym, roztropnym, pe�nym nieostentacyjnej si�y. Thastain my�la� o nim niemal jak o drugim ojcu. A teraz widzia�, jak dostaje taki cios batem, na oczach wszystkich�

Jednak Criscantoi Vaz prawie nie zareagowa�. Mrugn�� tylko oczami i lekko si� skrzywi�, kiedy bat go trafi�. Dalej trwa� w bezruchu na baczno��, nawet nie podni�s� r�ki do zranionego policzka. Wygl�da�o to tak, jakby fakt, �e hrabia przy�apa� go na bezmy�lno�ci, ca�kowicie go sparali�owa�.

Mandralisca szed� dalej. Stan�� przed Agavirem Toyminem i jego te� uderzy�, niemal bez chwili namys�u. Kiedy dotar� na koniec rz�du ludzi, gdzie sta� Stravin z Til-omon, uderzy� go tak�e. Naznaczy� trzech najstarszych ludzi, dow�dc�w, tych, kt�rzy powinni mie� do�� rozs�dku, by si� nie bi�. To by�a wystarczaj�ca lekcja dla wszystkich, oni ju� nie potrzebowali raz�w.

To by� koniec. Wykonano kar�. Mandralisca odsun�� si� od nich i przygl�da� im si� z nieskrywan� pogard�.

Thastain znowu stara� si� by� niewidzialny. Intensywno�� spojrzenia Mandraliski by�a przera�aj�ca.

��Czy kto� mo�e mi powiedzie�, co tu si� dzieje?�� wzrok hrabiego zn�w spocz�� na Thastainie. Ch�opak zadr�a�, ale nie mia� wyboru, musia� spojrze� w te straszne oczy.�� Ty, ch�opcze, m�w!

Z ogromnym wysi�kiem Thastain wyda� z siebie zduszony szept.

��Znale�li�my warowni� nieprzyjaciela, wasza mi�o��. Le�y w dolinie, pod nami.

��Dalej. Ta b�jka�

��Wynikn�a dyskusja, czy mamy bezzw�ocznie si� do niej uda� i j� spali�, czy wr�ci� do obozu po dalsze rozkazy.

��Ach. Dyskusja. Dyskusja�� w oczach Mandraliski wida� by�o niemal rozbawienie.�� Pi�ciami�� jego oczy zn�w pociemnia�y. Splun��.�� Dobrze wi�c. Oto rozkazy, kt�rych pragniecie. Ruszajcie na d� i spalcie ich, tak jak mieli�my zrobi�.

��Wasza mi�o��, strzeg� go Zmiennokszta�tni�� powiedzia� Thastain, zaskoczony, �e o�mieli� si� przem�wi� niepytany. Ale to ju� si� sta�o, s�owa wisia�y w powietrzu przed nim jak chmurki dziwacznego, czarnego dymu.

Hrabia popatrzy� na niego przeci�gle.

��Doprawdy? Strze�one przez Zmiennokszta�tnych. To ci niespodzianka�� nie wygl�da� jednak na zaskoczonego. Jego ton w og�le nic nie wyra�a�. Zwracaj�c si� do Criscantoi Vaza, powiedzia�:�� Sp�on� z ca�� reszt�. Ty: powierzam ci dow�dztwo. We� ze sob� trzech ludzi. Wrogowie Pi�ciu Lord�w musz� zgin��.

Criscantoi Vaz zasalutowa�. Zdawa� si� by� wdzi�czny, jakby hrabia nigdy nie uderzy� go w twarz.

Potoczy� wzrokiem po grupie m�czyzn.

��Agavir Toymin�� powiedzia�. Tamten, zadowolony, skin�� g�ow� i przy�o�y� dwa palce do czo�a.�� Gambrund�� powiedzia� Mandralisca. I, po kr�tkiej przerwie, doda��� Thastain.

Tego Thastain si� nie spodziewa�. On? Wybrany do tego zadania? Poczu� fal� podniecenia i szcz�cia. �omotanie serca by�o wr�cz bolesne, dotkn�� mostka, by je uspokoi�. To oczywiste, �e mnie wybrano, pomy�la� po chwili. By� najszybszy, najzr�czniejszy. To on by� got�w wybiec naprz�d i rzuca� �agwie.

Czterech ludzi schodzi�o ze wzg�rza w tr�jk�tnym szyku, z Thastainem na wierzcho�ku. Tu� za nim Gambrund ni�s� wi�zk� g�owni, a po jego bokach Criscantoi Vaz i Agavir Toymin, uzbrojeni w �uki w razie, gdyby ich zauwa�ono.

Thastain trzyma� g�ow� nisko i st�pa� z najwi�ksz� ostro�no�ci�, my�l�c o helgiborze, kt�rego niedawno widzia� i o innych stepowych drapie�nikach, kt�re mog�y skrywa� si� w g�stej ro�linno�ci. Szklany po�ysk p�owej trawy nie by� tylko z�udzeniem, �d�b�a nie tylko wygl�da�y jak szk�o, ale takie te� by�y w dotyku: sztywne i ostre. Niemi�o si� przez nie sz�o, rozgarniane wydawa�y nieprzyjemny, podobny do szeptu d�wi�k. Mia�d�one pod nogami stawa�y si� �liskim pod�o�em. Thastain stawia� ka�dy krok w napi�ciu, tak si� zsuwaj�c i skradaj�c �atwo m�g� straci� grunt pod nogami i spa�� g�ow� naprz�d prosto do obozu wroga.

Uda�o mu si� bezpieczne zej�� ze zbocza i zatrzyma� si� w miejscu, kt�re uzna� za znajduj�ce si� w zasi�gu rzutu od warowni. Po chwili do��czyli do niego pozostali trzej. Thastain wskaza� warowni�. Nigdzie nie wida� by�o stra�y.

Criscantoi Vaz szybkimi, nerwowymi gestami pokaza�, co nale�a�o zrobi�. Gambrund wyci�gn�� g�owni�, Agavir Toymin podpali� j� szybkim strza�em gor�ca z broni energetycznej, za� Thastain wzi�� j� od niego, podbieg� p� tuzina krok�w i rzuci� j� w stron� warowni, obracaj�c si� prawie w ko�o, by nada� pociskowi pr�dko��.

P�on�ca g�ownia polecia�a wysokim �ukiem i wyl�dowa�a na suchej trawie mniej ni� pi�� st�p od muru budynku. Rozleg� si� trzask szybko rozprzestrzeniaj�cego si� ognia.

P�o�, pomy�la� Thastain tryumfalnie. P�o�! P�o�! Tak gin� wrogowie Pi�ciu Lord�w!

Criscantoi Vaz poszed� zaraz w �lady Thastaina. Rzuci� �agiew mniej elegancko, za to mocniej. Poszybowa�a pi�knie i spad�a na strzech� dachu. Pojawi�a si� r�owawa spirala p�omienia. Thastain rzuci� kolejn� g�owni�, kt�ra wyl�dowa�a w k�pie rosn�cych przy samym murze krzak�w o czarnych pniach i l�ni�cych li�ciach, kt�re przez moment dymi�y, po czym wybuch�y �ywymi j�zykami ognia.

Wewn�trz warowni zorientowali si�, �e co� jest nie tak.

��Szybko�� zawo�a� Criscantoi Vaz. Mieli jeszcze dwie �agwie. Thastain z�apa� jedn� z nich obur�cz, kiedy tylko Agavir Toymin zd��y� j� podpali�, podbieg� par� krok�w, zawirowa� i rzuci�. Tym razem i on dosi�gn�� dachu. Criscantoi Vaz trafi� ostatni� w such� traw� pod drzwiami akurat w momencie, kiedy wychodzi�o nimi trzech czy czterech ludzi. Kilku z nich podj�o desperackie pr�by zadeptania p�omieni, inni, krzycz�c w szale, pobiegli w g�r� wzg�rza, w stron� napastnik�w. Jednak zbocze by�o tam prawie pionowe, a oni nie mieli broni. Po jakim� tuzinie jard�w zawr�cili w stron� warowni, kt�r� p�omienie ogarnia�y z szokuj�c� pr�dko�ci�. Wbiegli do �rodka jak szale�cy, cho� wej�cie ju� p�on�o. Za nimi zawali� si� front budynku. Buntownicy i ich oswojeni Zmiennokszta�tni upiek� si� tam jak blawy na ruszcie. Dobrze. Dobrze.

��Uda�o si�!�� Zawo�a� Thastain na ten widok.�� P�on�!

��Chod�, ch�opcze�� odpowiedzia� Criscantoi Vaz.�� Ruszaj.

Stan�� mocno na nogach i z napi�tym �ukiem os�ania� odwr�t pozosta�ych, ale nikt nie wychodzi� ju� z p�on�cego budynku. Kiedy Thastain dotar� do bezpiecznego szczytu wzg�rza, warownia buntownik�w i spora po�a� otaczaj�cego j� stepu p�on�a, a w niebo godzi�a czarna w��cznia dymu. Po�ar rozprzestrzenia� si� ze zdumiewaj�c� szybko�ci�. Wkr�tce sp�onie ca�a dolina. Nikt tam nie prze�yje.

C�, po to tu przybyli. Podobnie jak wiele miejscowych ksi���tek na wielkim kontynencie zimroelskim, pan Vorthinar przeciwstawi� si� zarz�dzeniom braci Sambailid�w, kt�rzy pretendowali do w�adztwa nad tymi ziemiami, wi�c musia� zgin��. Ten kontynent mia� by� terytorium Sambailid�w, by� nim przez pokolenia, zanim Lord Prestimion pokona� prokuratora i teraz powr�ci� pod w�adz� Sambailid�w. Tym razem tak pozostanie na wieczno��. Thastain, urodzony pod rz�dami Sambailid�w, nie mia� co do tego w�tpliwo�ci. Pozwoli� na co� innego by�oby jak otworzy� wrota si�om chaosu.

Hrabia Mandralisca zdawa� si� by� bardzo zadowolony ze sposobu, w kt�ry wykonali zadanie. W kr�tkim, zimnym u�miechu, kt�rym powita� ich na szczycie i w przelotnym, gratulacyjnym u�cisku d�oni by�o co� niemal mi�ego.

D�u�sz� chwil� stali razem na szczycie, z rado�ci� patrz�c, jak p�onie warownia buntownik�w. Ogie� wci�� si� rozprzestrzenia�, w ko�cu obj�� ca�� dolin�. Nawet kiedy ju� wr�cili do oddalonego o kilka mil obozu, w powietrzu czu� by�o kwa�ny zapach dymu, a wiej�cy na po�udnie wiatr czasami przynosi� p�aty popio�u.

Tej nocy otwarto niejedn� flaszk� wina, dobrego, ostrego, czerwonego wina z zachodu. Potem, w ciemno�ci, Thastain, wstawiony jak nigdy wcze�niej, cho� mniej od innych, zatacza� si� w stron� latryny i zobaczy� tam samego hrabiego i jego adiutanta, Jacomina Halefice�a. Tak wi�c hrabia Mandralisca te� opr�nia p�cherz, jak zwykli �miertelnicy! Thastainowi wyda�o si� to przyjemnie nieodpowiednie.

Nie odwa�y� si� podej��. Sta� w cieniu, gdy us�ysza� Mandralisk�, m�wi�cego z wyra�n� satysfakcj�:

��Wszyscy zgin� tak, jak zgin�� dzi� pan na Vorthinar, co, Jacominie? Pewnego dnia nie b�dzie tu pan�w innych, ni� Pi�ciu Lord�w.

��A Lord Prestimion?�� zapyta� adiutant.�� A Lord Dekkeret, kt�ry go zast�pi?

Thastain widzia�, jak Mandralisca obraca si� i staje twarz� w twarz z mniejszym m�czyzn�. Nie widzia� wyrazu twarzy hrabiego, ale wyczuwa� ponury i lodowaty ton, kt�rym odpowiedzia�:

��Odpowied� zawiera si� w pytaniu, Jacominie.

�pi�c w ��ku w kr�lewskich kwaterach w Mie�cie Stra�niczym Fa, Prestimion �ni�, �e znowu znajduje si� w pe�nej ludzi, niepoj�cie wielkiej konstrukcji na szczycie G�ry Zamkowej, zwanej Zamkiem Lorda Prestimiona. Jak duch przemierza� zakurzone korytarze, kt�rych nigdy wcze�niej nie widzia�. Wybiera� nieznane przej�cia, prowadz�ce w zakamarki Zamku, kt�rych istnienia nawet nie podejrzewa�.

Prowadzi�a go ma�a zjawa, niewielka, unosz�ca si� wysoko w powietrzu posta�, wci�gaj�ca go coraz g��biej w labirynt, jakim by� Zamek.

��T�dy, m�j panie! T�dy! Za mn�!

Zjawa mia�a posta� Vroona, przedstawiciela jednej z wielu nie ludzkich ras, kt�re �y�y na Majipoorze od najwcze�niejszych lat jego kolonizacji przez cz�owieka. By�y to istoty ma�e jak lalki, lekkie jak pi�rko, z mas� gumiastych, podobnych do macek ko�czyn i wielkimi, okr�g�ymi, z�otymi oczami, patrz�cymi z obu stron ostro zagi�tych, ��tych dziob�w. Vroonowie byli obdarzeniu darem drugiego widzenia i potrafili z �atwo�ci� zagl�da� do cudzych umys��w, a tak�e bezb��dnie okre�li� w�a�ciw� drog� przez nieznane tereny. Ale nie potrafili lata� dziesi�� st�p nad ziemi�, jak robi� to ten Vroon. Cz�� umys�u Prestimiona, kt�ra pozostawa�a poza nim, po tym jednym szczeg�le pozna�a, �e �ni.

Wiedzia� te�, cho� nie sprawia�o mu to rado�ci, �e �ni� ten sen ju� wiele razy w r�nych wariantach.

Prawie rozpoznawa� sektor Zamku, przez kt�ry prowadzi� go Vroon. Te zniszczone filary z pokruszonego, czerwonego piaskowca mog�y by� fragmentami Bastionu Balasa, z kt�rego wychodzi�y przej�cia do rzadko u�ywanego, p�nocnego skrzyd�a. Tamten w�ski most m�g� by� K�adk� Lady Thiin, a skoro tak, to ten skr�cony mur z zielonkawej ceg�y prowadzi do Wie�y Tr�bek i na zewn�trzn� �cian� Zamku.

Ale czym by�a ta nieporz�dna masa niskich bud z czarnych p�ytek? Prestimion nie umia� jej nazwa�. A pozbawiona okien, wolno stoj�ca wie�a, kt�rej szorstkie, bia�e �ciany pokrywa�y rz�dy zaostrzonych, zwr�conych do zewn�trz, niebieskich krzemieni? A szare p�yty, u�o�one w romb i otoczone palisad� z r�owego marmuru? A nieko�cz�cy si�, sklepiony korytarz, prowadz�cy w niesko�czon� dal, o�wietlony rz�dem gigantycznych kandelabr�w, wielkich jak pnie drzew? Te miejsca nie mog�y by� fragmentami prawdziwego Zamku. By�a to budowla tak wielka, �e na poznanie jej ca�ej potrzeba by�o wieczno�ci. Nawet Prestimion, kt�ry �y� tam od m�odo�ci, wiedzia�, �e nie mia� okazji zajrze� w bardzo wiele miejsc. Jednak te, kt�re przemierza�a jego �pi�ca ja��, z ca�� pewno�ci� nie istnia�y w rzeczywisto�ci. Musia�y by� jedynie wytworami snu.

Schodzi� coraz ni�ej i ni�ej po spiralnych schodach, wykonanych z belek po�yskuj�cego, szkar�atnego drewna, kt�re, podobnie jak Vroon, wisia�y w powietrzu bez widocznego oparcia. Wydawa�o mu si� jasne, �e opuszcza stosunkowo znajome, g�rne poziomy Zamku i schodzi do ni�szych jego partii, do cz�ci s�u�ebnych, gdzie �y�y tysi�ce ludzi niezb�dnych do funkcjonowania Zamku: stra�nicy i s�u��cy, ogrodnicy i kucharze, archiwi�ci i urz�dnicy, budowniczowie dr�g, murarze, �owczy i wielu, wielu innych. Nigdy nie sp�dzi� tu wiele czasu, zar�wno we �nie jak i na jawie. Mimo to, te poziomy te� by�y cz�ci� Zamku, kt�ry by� wielki, a z ka�dym rokiem rozrasta� si� coraz bardziej. W tym wzgl�dzie przypomina� �ywe stworzenie. Kr�lewska cz�� budynku znajdowa�a si� na najwy�szych wierzcho�kach G�ry, ale pod spodem mie�ci�y si� liczne poziomy podziemne, wgryzaj�ce si� g��boko w kamienne serce gigantycznego szczytu. Istnia�y te� strefy zewn�trzne, wyci�gaj�ce si� na wiele mil w d� ka�dego zbocza G�ry jak d�ugie ramiona, si�gaj�ce coraz ni�ej i ni�ej.

��M�j panie�� wo�a� ze s�odkim za�piewem Vroon znad jego g�owy.�� T�dy! T�dy!

Po obu stronach trasy, kt�r� pod��a� stali teraz Hjortowie o spuchni�tych twarzach i k�aniali si� w pas, wielcy Skandarzy o g�stym futrze wykonywali znaki rozb�ysku gwiazd z osza�amiaj�c� pr�dko�ci�, na kt�r� pozwala�o im czworo ramion, z ust podobnych do gad�w Ghayrog�w dobiega�y sycz�ce pozdrowienia, oddawali mu cze�� mali Liimeni o p�askich twarzach i trojgu oczu i grupa bladych, dumnych Su-Suheris�w. By�a tam reprezentacja ka�dej z ras, kt�re dzieli�y wielki Majipoor z lud�mi. Zdawa�o si� nawet, �e s� i Metamorfowie, d�ugonogie i smuk�e istoty, kt�re z ka�dej strony wychodzi�y z cieni, by zaraz znikn�� w nich z powrotem. Prestimion zastanawia� si�, co te� oni mog� robi� na G�rze Zamkowej, skoro zabroniono im na ni� wst�pu w czasach Lorda Stiamota?

��Teraz t�dy�� powiedzia� Vroon, prowadz�c go do budowli, kt�ra przypomina�a zamek w zamku, jakby hotel o tysi�cu pokoi zbudowanych w jednej linii wzd�u� pojedynczego korytarza, kt�ry rozwija� si� przed nim jak droga do gwiazd. A Vroon ju� nie by� Vroonem.

By�a to ta wersja snu, kt�rej Prestimion ba� si� najbardziej.

Nast�pi�a przemiana. Jego przewodnikiem by�a teraz ciemnow�osa lady Thismet, c�rka Koronala Lorda Confalume�a i bli�niacza siostra ksi�cia Korsibara, Thismet, kt�r� dawno temu kocha� i utraci�. By�a r�wnie lekka i zwinna jak Vroon, tanecznym krokiem sz�a przed Prestimionem boso, kilka cali nad ziemi� i wci�� pozostawa�a poza jego zasi�giem. Od czasu do czasu odwraca�a si� i posy�a�a mu promienny u�miech, mruga�a ciemnymi oczami, przyzywa�a go zach�caj�cym gestem d�oni. Jej niezr�wnane pi�kno przeszywa�o go jak w��cznia.

��Zaczekaj na mnie!�� wo�a�, ale ona tylko go ponagla�a. Jak szybko by nie bieg�, zawsze pozostawa�a szybsza, szczup�a i delikatna w zwiewnej, bia�ej szacie, z kruczoczarnymi w�osami opadaj�cymi na plecy. Wci�� ucieka�a przed nim w dal nieko�cz�cego si� korytarza.

��Thismet�� krzycza�.�� Zaczekaj! Thismet! Czekaj! Czekaj! Czekaj!

Bieg� teraz z desperackim zapa�em, wysila� si� do granic mo�liwo�ci. Przed nim, po obu stronach korytarza otwiera�y si� drzwi. Widzia� w nich twarze, wychylaj�ce si�, u�miechni�te, mrugaj�ce oczami, przyzywaj�ce go. Wszystkie by�y twarz� Thismet, wszystkie, Thismet tu i tu i tam i wsz�dzie, setki Thismet, tysi�ce, ale za ka�dym razem, gdy dociera� do kt�rego� pokoju, drzwi zamyka�y si� z hukiem, pozostawiaj�c mu tylko �miech zamkni�tej za nimi Thismet. Ta za�, kt�ra go prowadzi�a, wci�� spokojnie porusza�a si� naprz�d, wci�� odwraca�a, by go zwabi�, ale nigdy nie dawa�a si� z�apa�.

Thismet! Thismet! Thismet!

Jego g�os zamieni� si� w ryk b�lu, sza�u i frustracji.

��Panie?

��Thismet! Thismet!

��M�j panie, jeste� chory? Przem�w do mnie! Otw�rz oczy, m�j panie! To ja, ja, Diandolo! Obud� si�, panie. B�agam, panie�

��This� met�

Kto� w��czy� �wiat�o. Mrugaj�c, oszo�omiony Prestimion zobaczy� m�odego pazia, Diandola, pochylonego nad ��kiem. Gapi� si� szeroko otwartymi oczami, by� w szoku. Za nim wida� by�o wi�cej postaci, czterech, pi�ciu, sze�ciu ludzi: ochroniarzy, s�u��cych, innych, zupe�nie mu nieznanych. Walczy�, by w pe�ni si� obudzi�.

Wtedy pojawi�a si� mocno zbudowana posta� Falca. Odsun�� Diandola i pochyli� si� nad Prestimionem. Falco by� jego ochmistrzem podczas wszystkich oficjalnych podr�y, a by�o ich ze dwadzie�cia pi��. Porz�dny, mocny cz�owiek z Minimool ze wspania�� grzyw� czarnych, l�ni�cych w�os�w, cudownie melodyjnym g�osem i pogodnym wygl�dem kogo�, kto zawsze ma dobry humor.

��M�j panie, to by� tylko z�y sen.

Prestimion skin�� g�ow�. Jego klatka piersiowa i ramiona sp�ywa�y potem. Od w�asnych wrzask�w bola�o go gard�o. Wok� czo�a mia� p�on�c� opask� b�lu.

��Tak�� powiedzia� chrapliwie.�� To� by�� tylko� sen�

Kiedy Varaile wesz�a do pokoju porannego, czeka�o na ni� troje z czw�rki jej dzieci. Wsta�y na jej widok. Rodzinnym zwyczajem by�o, �e pierwszy posi�ek dnia jadali razem.

Ksi��� Taradath, najstarszy, towarzyszy� ojcu w podr�y i z tego powodu to drugi syn, Akbalik, elegancko odprowadzi� matk� do jej miejsca przy stole. Mia� dwana�cie lat, ale ju� by� wysoki i mocny. Po ojcu odziedziczy� ��te w�osy i siln� budow�, ale wzrost mia� po matce. Za par� lat b�dzie pewnie wy�szy od obydwojga rodzic�w. Jednak jego oczy i pe�en namys�u spos�b bycia sta�y w sprzeczno�ci z wzrostem i si��. Jego przeznaczeniem by�a kariera naukowa albo mo�e poety, na pewno nie mia� by� sportowcem czy wojownikiem.

Dziesi�cioletni ksi��� Simbilon, wci�� o dzieci�cej, okr�g�ej buzi, zachowuj�cy si� z wielk� powag�, wr�cz pedantycznie, poda� Varaile tac� z owocami, kt�re zwyk�a je�� najpierw. Za to lady Tuanelys, o�miolatka, kt�ra przejawia�a nieskrywany brak zainteresowania, szybko skin�a matce g�ow� i z powrotem zaj�a miejsce przy stole. Czeka� tam na ni� talerz, na kt�ry ju� zd��y�a na�o�y� kopiast� porcj� sera z miodem. Wymaganie od Tuanelys dwornego zachowania nie mia�o sensu. By�a �licznym dzieckiem, mia�a wspania�� grzyw� z�otych w�os�w, kt�re nosi�a pod ozdobion� koralikami siateczk� i rysy, kt�re �wiadczy�y, �e za sze�� czy siedem lat b�dzie pi�kn� kobiet�, ale teraz jeszcze jej cia�o by�o smuk�e i d�ugie jak pasek. Uwielbia�a biega�, wspina� si�, bi� si�, by�a ch�opczyc� w ka�dym calu.

��Spa�a� dobrze, matko?�� zapyta� ksi��� Akbalik.

��Jak zawsze. A ty?

Jednak to Tuanelys odpowiedzia�a.

��Matko, �ni�o mi si� miejsce, gdzie drzewa ros�y korzeniami do g�ry. Mia�y li�cie w ziemi, a korzenie wyci�ga�y do nieba. A ptaki�

��Matka m�wi�a do Akbalika, dziecko�� powiedzia� z patosem ksi��� Simbilon.

��Tak, ale Akbalik nigdy nie ma nic ciekawego do powiedzenia. Ty te� nie, Simbilonie.

Po tych s�owach lady Tuanelys pokaza�a mu j�zyk. Simbilon poczerwienia�, ale nie odpowiedzia�. Fiorinda, kt�ra obserwowa�a t� rodzinn� scen� z drugiego ko�ca pokoju, zacz�a chichota�.

Teraz, jak gdyby nikt mu nie przeszkodzi�, odezwa� si� Akbalik.

��Spa�em znakomicie, matko.

P�niej zacz�� opowiada� o planach na dzie�, o porannej lekcji historii i poezji epickiej i o popo�udniowej lekcji �ucznictwa, jakby by�y to najwa�niejsze wydarzenia na �wiecie. Kiedy sko�czy�, ksi��� Simbilon z kolei rozwlekle opowiedzia� o swoim planie. Dwa razy Tuanelys przerwa�a mu pro�bami, by poda� jej p�misek z jedzeniem. Poza tym nie mia�a nic do powiedzenia. Rzadko jej si� to zdarza�o. W tej chwili jej �ycie skupia�o si� wok� p�ywania, codziennie sp�dza�a d�ugie godziny, kt�re uda�o jej si� wyrwa� spomi�dzy lekcji, na pokonywaniu w t� i z powrotem basenu we wschodnim skrzydle jak ma�y, zwariowany kambeliot. W intensywno�ci, z jak� przep�ywa�a kolejne d�ugo�ci by�o co� maniakalnego. Jej nauczyciel m�wi�, �e musia� jej po pewnym czasie nakazywa� wyj�cie z wody, w przeciwnym wypadku p�ywa�aby a� do ca�kowitej utraty si�, bo sama nigdy by nie przesta�a.

Tego poranka zaabsorbowanie dzieci samymi sob� bawi�o Varaile du�o mniej ni� zazwyczaj. Niepokoj�cy raport z Labiryntu k�ad� si� na wszystkim cieniem. Zastanawia�a si�, jak dzieci zareagowa�yby, gdyby wiedzia�y, �e by� mo�e ich ojciec jest bli�szy zostania Pontifexem ni� kiedykolwiek wcze�niej i �e wszyscy mog� nied�ugo zosta� wyrwani ze swojego pi�knego, dotychczasowego �ycia na Zamku i zmuszeni do przeprowadzki do ponurego, podziemnego Labiryntu, pontyfikalnej siedziby na dalekim po�udniu.

Varaile zmusi�a si� do odsuni�cia tych my�li.

Od kiedy namaszczono Prestimiona na Koronala i za�o�y� koron� rozb�ysku gwiazd, wiadomo by�o, �e musi kiedy� zosta� Pontifexem. Confalume by� bardzo stary. M�g� umrze� dzisiaj, w przysz�ym miesi�cu albo roku, ale pr�dzej czy p�niej, a raczej pr�dzej, musia� przyj�� jego czas. Niew�tpliwie Akbalik i Simbilon dobrze rozumieli, co to dla nich wszystkich oznacza�o. Co do Tuanelys, je�li nie wiedzia�a, b�dzie musia�a si� dowiedzie�. I zaakceptowa�. Z wysok� pozycj� przychodzi konieczno�� zachowywania si� po kr�lewsku, nawet, je�li jest si� tylko dzieckiem.

Kiedy sko�czyli je��, Varaile czu�a ju�, �e ma nad sob� pe�n� kontrol�. Przysz�a pora na porann� konferencj� z ministrami Prestimiona, gdy� pod jego nieobecno�� to ona piastowa�a urz�d regenta.

Teotas czeka� pod pokojem porannym.

Tego dnia mia� min� jeszcze bardziej ponur� ni� zazwyczaj, a zmarszczki jakby pog��bi�y mu si� przez noc. Kiedy� by� tak podobny do swego starszego brata, Prestimiona, �e kto�, kto s�abo ich zna�, m�g� wzi�� ich za bli�niak�w, cho� w rzeczywisto�ci dzieli�a ich ca�a dekada. Ale Teotas mia� ostry, gor�cy, pos�pny charakter, inaczej ni� Prestimion. Wiek �redni wyrze�bi� w jego twarzy g��bokie bruzdy, przez kt�re wygl�da� na starszego ni� w rzeczywisto�ci, podczas gdy twarz Prestimiona pozostawa�a g�adka. Ju� nie da�o si� pomyli� Teotasa z Koronalem, ale te� ci�ko by�o uwierzy�, �e to on by� m�odszy.

��Czy Fiorinda przekaza�a ci wiadomo�� z Labiryntu?

��W ko�cu tak. Zdaje mi si�, �e wola�aby j� przede mn� ukry�.

��Chyba wszyscy woleliby�my ukrywa� j� sami przed sob��� odpar� Teotas.�� Ale s� rzeczy, przed kt�rymi nie mo�na si� ukry�, co, Varaile?

��Czy on umrze?

��Tego nie wie nikt. Ale to ostatnie zdarzenie, czymkolwiek by�o, bez w�tpienia przybli�a go do ko�ca. S�dz� jednak, �e zosta�o nam jeszcze troch� czasu tutaj.

��M�wisz tak, bo wiesz, �e to chc� us�ysze�, Teotasie? A mo�e naprawd� co� wiesz? Czy Pontifex mia� udar, czy nie?

��Je�li mia�, to bardzo �agodny. K�opoty z nog� i r�k�� na chwil� za�mi� mu si� umys��

��Fiorinda powiedzia�a mi o r�ce i nodze. O umy�le nie. M�w: co jeszcze?

��To wszystko. Teraz lecz� go magowie.

��I mam nadziej�, �e jeden albo dw�ch lekarzy?

Teotas wzruszy� ramionami.

��Znasz Confalume�a. Mo�e zajmuje si� nim lekarz, mo�e nie. Ale przez ca�y czas pali si� kadzid�o i rzuca czary, tego jestem pewien. Oby by�y skuteczne.

��O to si� modlꠗ powiedzia�a Varaile z szyderczym parskni�ciem.

Szybko szli kr�conymi korytarzami, kt�re prowadzi�y do sali tronowej Stiamota, miejsca zebrania. Przeszli obok kr�lewskiej gotowalni i wspania�ej sali s�dowej, kt�r� Prestimion nakaza� zbudowa� w miejsce grupki niewielkich pokoi przylegaj�cych do wielkiej sali tronowej Lorda Confalume�a.

Ka�dy Koronal zostawia� na Zamku �lad, dobudowuj�c co� nowego. Sala s�dowa, okaza�a, sklepiona komnata z wielkimi, �ukowymi oknami i gigantycznymi, b�yszcz�cymi kandelabrami by�a g��wnym dodatkiem Prestimiona do wewn�trznej cz�ci Zamku, cho� rozkaza� r�wnie�, by na granicy centralnej cz�ci, zwanej Wewn�trznym Zamkiem, wybudowano Archiwum Prestimiona. By�o to muzeum, w kt�rym zbierano najwi�ksze historyczne skarby. Varaile wiedzia�a, �e mia� te� inne, ambitne plany rozbudowy, o ile tylko Bogini pozwoli mu pozosta� d�u�ej na tronie Koronala.

W ka�dym razie, pomimo og�upiaj�cej wspania�o�ci sali s�dowej i po�o�onej obok sali tronowej Confalume�a, od pocz�tku swego panowania Prestimion wola� porzuca� to imponuj�ce otoczenie i kiedy tylko m�g�, pe�ni� oficjalne obowi�zki w pradawnej sali tronowej Stiamota, prostej, wr�cz surowej, niewielkiej komnacie z kamienn� pod�og�, kt�ra pono� zachowa�a si� prawie bez zmian od pocz�tk�w istnienia Zamku.

Varaile wesz�a do niej w�a�nie w tej chwili i zobaczy�a niemal wszystkich wielkich par�w kr�lestwa, siedz�cych wewn�trz. By� tam Wysoki Doradca Septach Melayn, Wielki Admira� Gialaurys, mag Maundigand-Klimd, Navigorn z Hoikmar i diuk Dembitave z Tidias, trzech czy czterech innych, a pr�cz tego delegat pontyfikatu, Phraatakes Rem i Hierarchini Bernimorn, reprezentantka Pani Wyspy. Wstali, kiedy wesz�a, a Varaile ruchem d�oni nakaza�a, by usiedli z powrotem.

Ze wszystkich wa�nych postaci kr�lestwa brakowa�o tylko drugiego brata Prestimiona, ksi�cia Abriganta. We wczesnych latach rz�d�w Prestimiona Abrigant odegra� wa�n� rol�, poniewa� odkry� bogate z�o�a �elaza w Skakkenoir, kt�re sta�y si� podwalinami dobrobytu kr�lestwa za czas�w Prestimiona, ostatnio jednak wycofa� si� do rodzinnej posiad�o�ci na stoku G�ry, w Muldemar. Obowi�zek ten spad� na niego dziedzicznie i tam sp�dza� wi�kszo�� czasu. Zebrali si� jednak wszyscy pozostali. Obecno�� tylu dygnitarzy na spotkaniu Rady dodatkowo pog��bia�a niepok�j, kt�ry Varaile czu�a wcze�niej.

Szybko przesz�a przez pomieszczenie w stron� niskiego, bia�ego tronu z szorstkiego marmuru, na kt�rym zasiada� mia� Koronal, a pod jego nieobecno�� regent. Spojrza�a w lewo, gdzie siedzia� Septach Melayn, elegancki, smuk�y fechmistrz, najbli�szy przyjaciel Prestimiona od czas�w m�odo�ci i jego najbardziej, poza Varaile, zaufany doradca. Septach Melayn spojrza� jej w oczy z trudem, niemal ze smutkiem. Gialaurys� Navigorn� Dembitave� wszyscy wygl�dali na niepewnych. Tylko wysoki mag, Su-Suheris Maundigand-Klimd, by� jak zawsze nieprzenikniony.

��Zosta�am ju� poinformowana�� zacz�a Varaile�� �e Pontifex jest chory. Czy ktokolwiek mo�e mi powiedzie�, jak bardzo chory?�� zwr�ci�a si� do reprezentanta pontyfikatu.�� Phraatakesie Rem, otrzymali�my t� wiadomo�� od ciebie, prawda?

��Tak, moja pani�� by� niedu�ym, schludnym, siwym m�czyzn�, kt�ry przez ostatnie dziewi�� lat by� oficjalnym delegatem Pontifexa na Zamku, czyli de facto ambasadorem zwierzchniego monarchy na dworze m�odszego. Do piersi jego aksamitnej, szarej tuniki przypi�ta by�a skomplikowana, z�ota spirala, symbol Labiryntu.�� Wiadomo�� dotar�a zesz�ej nocy. P�niej nie przysz�o nic nowego. Nie wiemy nic poza tym, co wasza mi�o�� na pewno ju� s�ysza�a.

��Czy to udar?�� zapyta�a Varaile wprost. Nie mia�a w zwyczaju owija� w bawe�n�.

Delegat Pontyfikatu zacz�� kr�ci� si� na krze�le. Niepokoj�cy by� widok tego zahartowanego dyplomaty, zawsze przymilnego i pewnego siebie, okazuj�cego tak wyra�ne strapienie.

��Jego wysoko�� odczu� swoiste zawroty g�owy� dr�twienie r�ki, niepewne podparcie w nodze. Zosta� po�o�ony w ��ku, zajmuj� si� nim jego magowie. Czekamy na dalsze raporty.

��Brzmi to ca�kiem jak udar.

��Nie mam na ten temat zdania, moja pani.

G�os zabra� Yegan z Morpin Niskiego, stateczny, pozbawiony poczucia humoru cz�owiek, kt�rego obecno�� w Radzie wci�� zastanawia�a Varaile.

��Udar nie musi by� �miertelny, lady Varaile. S� tacy, kt�rzy po udarze �yli jeszcze wiele lat.

��Dzi�kuj� za t� uwag�, ksi��� Yeganie�� zwr�ci�a si� nast�pnie do Phraatakesa Rema.�� Czy ostatnio Pontifex cieszy� si� dobrym zdrowiem?

��Tak, pani, by� aktywny i energiczny. Oczywi�cie, bior�c pod uwag� jego wiek. Zawsze by� niezwykle �ywym cz�owiekiem.

��Ile on ma teraz lat?�� zapyta� Septach Melayn.�� Osiemdziesi�t pi��? Dziewi��dziesi�t?�� wsta� ze swego miejsca i zacz�� nerwowo przechadza� si� po niewielkim pomieszczeniu. Na swych d�ugich nogach przemierza� je w kilku szybkich krokach.

��Mo�liwe, �e jest nawet starszy�� powiedzia� Yegan.

��By� Koronalem przez czterdzie�ci z ok�adem lat�� powiedzia� Navigorn z Hoikmar charcz�cym g�osem. Kiedy� by� pot�nym cz�owiekiem, wielkim dow�dc� wojskowym, ale z czasem sta� si� gruby i powolny.�� A potem Pontifexem przez ile, dwadzie�cia lat? To znaczy�

��Tak. To znaczy, �e jest bardzo stary�� powiedzia�a Varaile ostro. Z trudem zachowywa�a cierpliwo��. Wszyscy ci ludzie byli od niej starsi o dziesi��, dwadzie�cia lat i min�y ju� dni, kiedy z �atwo�ci� podejmowali decyzje. Ona za� by�a niecierpliwa i szybko irytowa�a si�, gdy popadali w swoje bezsensowne dywagacje.

Zwr�ci�a si� do Hierarchini Bernimorn.

��Czy poinformowano Pani�?

��Wys�ali�my ju� wiadomo�� na Wyspꠗ odpar�a tamta, szczup�a, blada kobieta w zaawansowanym wieku, kt�ra wygl�da�a na delikatn� i imponuj�c� zarazem.

��Dobrze�� teraz zapyta�a Dembitave.�� Co z Lordem Prestimionem? Jest w Dolinie Deepenhow, o ile mi wiadomo. Albo w Bombifale.

��Lord Prestimion obecnie znajduje si� w mie�cie Fa, moja pani. W tej chwili szykuje si� do drogi pos�aniec, kt�ry zawiezie mu wiadomo��.

��Kogo wysy�acie?�� zapyta� Navigorn. M�wi� niskim, ostrym, niemal zaczepnym tonem.

Dembitave spojrza� na starego wojownika z zaskoczeniem.

��Ale� sk�d mia�bym wiedzie�? Pojedzie, jak s�dz�, jeden ze zwyk�ych zamkowych kurier�w.

��Takich wiadomo�ci nie powinien przekazywa� kto� obcy. Sam mu je zawioz�.

Na bladych policzkach Dembitave wykwit� gwa�towny rumieniec. By� kuzynem Septacha Melayna, dumnym, nieco dra�liwym, sze��dziesi�cioletnim m�czyzn�. Nigdy nie pa�a� do Navigorna szczeg�ln� sympati�. Wyra�nie odebra� jego uwag� jako osobisty przytyk. Przez chwil� nie odpowiada�. W ko�cu przem�wi� oficjalnym tonem:

��Jak sobie �yczysz, Navigornie.

��A co z ksi�ciem Dekkeretem?�� zapyta�a Varaile.�� Zdaje si�, �e i on powinien zosta� poinformowany.

Na chwil� w pokoju zapad�a niezr�czna cisza. Varaile patrzy�a po zawstydzonych twarzach. Odpowied� na jej pytanie by�a a� zbyt oczywista: nikomu nie przysz�o do g�owy, by poinformowa� prawdopodobnego nast�pc�, �e Pontifex by� mo�e umiera.

��Podobno wraz ze swoim przyjacielem, Dinitakiem, pojecha� do Normork w odwiedziny do swojej matki�� powiedzia�a Varaile przytomnie.�� Powinien zosta� poinformowany o sytuacji. Teotasie�

Natychmiast usiad� na baczno��.

��Zajm� si� tym bezzw�ocznie�� o�wiadczy� i wyszed� z sali.

A teraz? Co mia�a teraz zrobi�?

Sprawnie improwizuj�c zwr�ci�a si� do delegata Pontyfikatu.

��Oczywi�cie, przeka�cie nasz� najg��bsz� trosk� o zdrowie jego wysoko�ci, smutek z powodu jego choroby i najszczersze �yczenie, by okaza�a si� by� przej�ciowa��� bezskutecznie szuka�a w g�owie dalszych wyraz�w wsp�czucia, urwa�a wi�c wp� zdania.

Jednak Phraatakes Rem, sprawnie podchwytuj�c jej intencj�, odpar� g�adko:

��To w�a�nie zrobimy, bez obaw. B�agam ci� jednak, moja pani, nie reagujmy przesadnie. W sformu�owaniu wiadomo�ci, kt�r� otrzyma�em, nie by�o nic nagl�cego. Gdyby Wysoki Rzecznik uzna�, �e jego wysoko�� jest bliski �mierci, zupe�nie inaczej przekaza�by t� informacj�. Rozumiem niepok�j, kt�ry moja pani mo�e czu� na my�l o nieuniknionej zmianie rz�d�w i zrozumia�e, �e wszyscy tu zgromadzeni odczuwamy podobnie, wiedz�c, �e nasza rola w rz�dzie mo�e wkr�tce dobiec ko�ca, ale pomimo to�

W odmierzony ton pontyfikalnego delegata wdar�o si� basowe dudnienie g�osu silnego Wielkiego Admira�a, Gialaurysa.

��A co, je�li Confalume naprawd� czuje si� �le? Chcia�bym zauwa�y�, �e mamy w�r�d nas maga, kt�ry widzi to, co ma nadej��. Czy nie powinni�my zapyta� go o zdanie?

��Czemu nie?�� zawo�a� ze szczerego serca Septach Melayn.�� Czemu mamy pozostawa� w niepewno�ci?�� Dobrze znano jego niech�� do wszelakiej magii, podobnie jak wiar� Wielkiego Admira�a w pot�g� czarnoksi�stwa. Jednak ci dwaj, kt�rzy byli podporami Prestimiona podczas wojny z uzurpatorem Korsibarem, ju� dawno zaakceptowali przepa�cie r�nic osobowo�ci i przekona�, kt�re ich dzieli�y.�� Zapytajmy wysokiego maga bez chwili zw�oki! Jak my�lisz, Maundigandzie-Klimdzie? Czy stary Confalume nas opu�ci, czy nie?

��Tak�� powiedzia�a Varaile.�� Zbadaj dla nas przysz�o�� Pontifexa, Maundigandzie-Klimdzie. Jego i nasz�.

Wszystkie oczy zwr�ci�y si� na Su-Suherisa, kt�ry, jak zawsze, sta� w oddaleniu od innych, w milczeniu, zagubiony w obcych my�lach, niepoj�tych dla zwyk�ych ludzi.

Mia� z�owrog� posta�, by� wysoki na ponad siedem st�p, wygl�da� imponuj�co w bogatych, fioletowych szatach i wysadzanym klejnotami naszyjniku, kt�ry podkre�la� jego stanowisko g��wnego maga dworu. Jego dwie blade, bezw�ose g�owy wznosi�y si� majestatycznie na d�ugiej, podobnej do kolumny, rozwidlonej szyi jak wyd�u�one ba�ki z marmuru, a dwie pary w�skich, szmaragdowozielonych oczu jak zawsze pozostawa�y nieprzeniknione.

Spo�r�d wszystkich ras, kt�re osiedli�y si� na Majipoorze, Su-Suherisowie byli niew�tpliwie najbardziej tajemniczy. Wi�kszo�� ludzi widzia�a w nich potwory i ba�a si� ich z powodu lodowatego zachowania i dziwnego wygl�du, wyra�nie nie z tego �wiata. Nawet ci Su-Suherisowie, kt�rzy, jak Maundigand-Klimd, z ch�ci� zadawali si� z przedstawicielami innych ras, nigdy nie nawi�zywali z nimi przyja�ni. Mieli jednak dost�p na najwy�szych kr�g�w w�adzy z racji swoich niew�tpliwych zdolno�ci magicznych i wr�biarskich.

Maundigand-Klimd wyja�ni� kiedy� Prestimionowi technik�, kt�ra pozwala�a mu zagl�da� w przysz�o��. W jaki� spos�b tworzy� po��czenie pomi�dzy swymi dwoma umys�ami, tworz�c wir mocy psychicznych, kt�ry na kr�tko rzuca� go w d� biegu rzeki czasu. Z podr�y tej powraca� z zamazanymi, dwuznacznymi obrazami tego, co mia�o nadej��. W�a�nie teraz wprowadzi� si� w ten wr�ebny stan.

Varaile patrzy�a na niego w napi�ciu. Nie wierzy�a zbytnio w pot�g� czarnoksi�stwa, nie bardziej ni� Prestimion czy Septach Melayn, ale ufa�a Maundigandowi-Klimdowi i uwa�a�a jego przepowiednie za du�o bardziej wiarygodne ni� pochodz�ce od jego koleg�w po fachu. Gdyby teraz mia� powiedzie�, �e Pontifex zaraz umrze�

Jednak Su-Suheris po pewnym czasie o�wiadczy� po prostu:

��Nie ma w tej chwili powodu do obaw, moja pani.

��Confalume b�dzie �y�?

��Nie grozi mu obecnie �mier�.

Varaile westchn�a g��boko i z ulg� opad�a na oparcie tronu.

��Doskonale�� powiedzia�a po chwili.�� Wygl�da na to, �e otrzymali�my odroczenie. Czy mo�emy zaakceptowa� je bez dalszych pyta� i przej�� do innych spraw? Tak, zajmijmy si� tym�� zwr�ci�a si� do Belditana M�odszego z Gimkandale, kanclerza Rady, kt�ry zajmowa� si� planami zebra�.�� Gdyby� by� nam �askaw przypomnie�, hrabio Belditanie, jakie sprawy wymagaj� dzisiaj naszej uwagi�

Delegat Pontyfikatu i Hierarchini Bernimorn po�egnali si� i wyszli, gdy� ich obecno�� na zebraniu nie by�a ju� wskazana. Varaile zaj�a si� zn�w rutynowymi sprawami z radosnym zapa�em.

To naprawd� by�o odroczenie. Chwila wytchnienia przed tym, co nieuniknione. Nie b�d� musieli opuszcza� sk�panego w s�o�cu Zamku i jego wynios�ej G�ry i przenosi� si� do ciemnych g��bin Labiryntu. Przynajmniej nie teraz. Jeszcze nie. Jeszcze nie w tej chwili.

Pod koniec zebrania, kiedy uporali si� z mn�stwem b�ahostek, kt�rym uda�o si� tego poranka zwr�ci� uwag� wielkich, pot�nych ludzi tego �wiata, Septach Melayn pozosta� w sali tronowej, pomimo �e wszyscy ju� poszli. Delikatnie uj�� Varaile za r�k� i przem�wi� �agodnie:

��Obawiam si�, �e to by�o ostrze�enie. Bez w�tpienia zbli�a si� koniec Confalume�a. Musisz si�, pani, przygotowa� na wielkie zmiany. Wszyscy musimy.

��Przygotuj� si�, Septachu Melaynie. Wiem, �e musz�.

Patrzy�a w g�r�, na jego twarz. Cho� by�a wysoka, g�rowa� nad ni� ten wielki, chudy, paj�kowaty cz�owiek o niezwykle d�ugich ko�czynach i smuk�ym ciele, kt�re nawet teraz, pomimo up�ywu lat, zachowa�o cudown� gracj� i �atwo�� ruch�w.

W ostatnich latach Septach Melayn sta� si� jeszcze bardziej kanciasty. Zdawa�o si�, �e nie mia� ani odrobiny zb�dnego cia�a, a jednak wci�� promieniowa� specyficznym pi�knem, niecz�stym u m�czyzn. By� idealnie elegancki: jego postawa, spos�b ubierania, rozsypane loki starannie u�o�onych w�os�w, wci�� z�otych mimo up�ywu lat, kr�tka, spiczasta br�dka i kr�tko przyci�ty w�sik�� wszystko to zawsze wydawa�o si� doskona�e. By� arcymistrzem fechtunku. Nigdy nie przegra� pojedynku, a tylko raz zosta� zraniony, gdy walczy� przeciwko pi�ciu przeciwnikom w strasznej bitwie z czas�w wojny z Korsibarem. Prestimion od zawsze kocha� go jak brata za ci�ty humor i oddanie i Varaile z czasem te� na pewien spos�b go pokocha�a.

��Czy my�lisz�� zapyta�a�� �e Prestimion jest w g��bi duszy got�w zosta� Pontifexem?

��Nie wiesz tego lepiej ni� ja, moja pani?

��Nigdy z nim o tym nie rozmawiam.

��A wi�c pozw�l wyja�ni� sobie, pani�� powiedzia� Septach Melayn�� �e jest tak got�w, jak to tylko mo�liwe. Przez te wszystkie dziesi�ciolecia, najpierw jako wyznaczony na Koronala, potem jako Koronal, musia� zdawa� sobie spraw�, �e na ko�cu jego �ycia le�y Pontyfikat. Bra� to pod uwag�. Pami�taj, �e walczy�, by zosta� Koronalem. Nie otrzyma� tego stanowiska po prostu. Przez pe�ne dwa lata prowadzi� wojn� z Korsibarem, pokona� go i odebra� tron, kt�ry zosta� mu skradziony. Czy walczy�by tak zaciekle o koron� gwiazd, gdyby nie by� pogodzony z faktem, �e po Zamku czeka go Labirynt?

��Mam nadziej�, �e masz racj�, Septachu Melaynie.

��Wiem, �e j� mam, pani. I ty r�wnie�.

��Mo�e i tak.

��Zostanie Pontifexem nigdy nie b�dzie dla Prestimiona tragedi�. To cz�� obowi�zk�w, na�o�onych na niego, gdy Lord Confalume wybra� go na Koronala. A wiesz, �e nigdy nie uchyla� si� od obowi�zk�w.

��Tak, oczywi�cie. Ale� ale�

��Wiem, pani.

��Zamek� byli�my tu tacy szcz�liwi�

���adnemu Koronalowi nie jest mi�o go opuszcza�. Ani ma��once Koronala. Ale tak by�o od tysi�cy lat, �e najpierw jest si� Koronalem, potem trzeba zosta� Pontifexem, zej�� w g��biny Labiryntu i do ko�ca �ycia mieszka� pod ziemi�, i�

Septach Melayn przerwa� gwa�townie. Przestraszona Varaile zauwa�y�a, �e oczy zasz�y mu mg��.

Kiedy nadejdzie czas Prestimiona, jego przyjaciel tak�e opu�ci Zamek. Podobnie jak pozostali, p�jdzie za Prestimionem nawet do Labiryntu. Zrozumienie tego zabola�o go i przez chwil�, kr�tk� chwil�, Septach Melayn nie potrafi� ukry� b�lu.

Potem ta trudna chwila min�a. Powr�ci� jasny u�miech dandysa i Septach Melayn dotkn�� czubkami palc�w z�ocistych lok�w nad czo�em, m�wi�c:

��A teraz przepraszam, lady Varaile, ale nadesz�a pora lekcji fechtunku i uczniowie czekaj�.

Zebra� si� do wyj�cia.

��Zaczekaj�� powiedzia�a.�� Jeszcze jedno. Przypomnia�e� mi o tym m�wi�c o fechtunku.

��Pani?

��Czy w twojej grupie jest miejsce na jeszcze jednego ucznia? Mam kogo� takiego. Keltryn z Sipermit, od niedawna na Zamku.

Septach Melayn mia� zaskoczon� min�.

��Pani, Keltryn zazwyczaj nie jest imieniem m�skim.

��Zaiste, nie jest. M�wi� o lady Keltryn, m�odszej siostrze dekkeretowej Fulkari, kt�ra przedwczoraj prosi�a mnie o wstawienie si� za ni�. Pono� ta Keltryn ca�kiem sprawnie pos�uguje si� broni� i chcia�aby m�c skorzysta� ze specjalnego treningu, jaki zapewni� mo�esz tylko ty.

��Kobieta?�� wykrztusi� Septach Melayn.�� Dziewczyna?

��Nie prosz� ci�, �eby zosta�a twoj� kochank�. Chcia�abym tylko, by� przyj�� j� do swojej grupy.

��Ale czemu kobieta mia�aby chcie� uczy� si� fechtunku?

��Nie mam poj�cia. Mo�e uwa�a, �e to przydatna umiej�tno��. A mo�e powiniene� sam j� o to spyta�.

��A je�li kt�ry� z moich m�odzie�c�w j� skrzywdzi? Bro� treningowa jest t�pa, ale mimo to mo�e spowodowa� obra�enia.

��Mam nadziej�, �e nie powa�niejsze ni� par� siniak�w. Powinna to jako� znie��. Przecie� chyba nie zamierzasz jej odm�wi� tak po prostu, Septachu Melaynie! Kto wie? Mo�e nauczysz si� od niej czego�, czego do tej pory o nas nie wiedzia�e�. Przyjmij j�, Septachu Melaynie, prosz� ci� wprost.

��W takim razie jak m�g�bym odm�wi�? Przy�lij do mnie t� lady Keltryn, a ja zamieni� j� w najlepszego fechmistrza, jakiego zna�a ziemia. Przysi�gam ci to, pani. A teraz� za pozwoleniem, chcia�bym si� oddali�

Varaile skin�a g�ow�. U�miechn�� si� do niej, odwr�ci� i odszed� zamaszystymi krokami jak d�ugonogi ch�opak, kt�rym by� wiele lat temu, zostawiaj�c j� w pustej sali tronowej.

Sta�a tam d�ugo, pozwalaj�c z�ym my�lom wyparowa�.

Potem powoli wysz�a, skr�ci�a w lewo, w labirynt przej��, prowadz�cych ku dziwnej budowli o pi�ciu wierzcho�kach, znanej jako Wie�a Lorda Arioca, z kt�rej roztacza� si� wspania�y widok na ca�y Wewn�trzny Zamek: na Dziedziniec Pinitora, staw Lorda Siminave, dalej rotund� Lorda Haspara, delikatne, lekkie balkony, zbudowane z polecenia Lorda Vildivara w niepoj�cie odleg�ych czasach.

Jakie to by�o pi�kne! Jak cudownie ten zbi�r ciekawych budowli, zbieranych przez siedem tysi�cy lat, pasowa� do siebie i tworzy� gigantyczne, niezr�wnane dzie�o sztuki architektonicznej!

Znakomicie, pomy�la�a Varaile.

Prestimion wci�� jest Koronalem, a ja wci�� mieszkam na Zamku, przynajmniej na razie.

W ko�cu wybije godzina, w kt�rej obowi�zek poci�gnie ich do Labiryntu. Takie by�y zasady, niezmienne od powstania �wiata. Przechodzi� przez to ka�dy Koronal i ka�da �ona Koronala.

Niech Bogini zachowa w swej opiece Pontifexa Confalume�a, modli�a si� w my�lach.

Nie by�o jednak w�tpliwo�ci, �e �ycie Pontifexa dobiega�o kresu. Ale najpierw, niech dane nam b�dzie jeszcze troch� czasu na Zamku. Tylko kilka miesi�cy. Rok. Mo�e dwa. Tyle, ile si� da.

Znajdowali si� na granicy R�wniny Bicz�w. Przed nimi, niczym czerwona �ciana wznosz�ca si� na horyzoncie, le�a�a w�ska linia p�askich urwisk z piaskowca, na kt�rych Pi�ciu Lord�w wznios�o swoje pa�ace. Za nimi pot�na rzeka Zimr p�yn�a na wsch�d.

��Sp�jrz, panie�� powiedzia� Jacomin Halefice, wskazuj�c w kierunku czerwonych wzg�rz.�� S�dz�, �e jeste�my prawie w domu.

Prawie w domu, pomy�la� Mandralisca, u�miechaj�c si� kwa�no. Tak. Dla niego to zdanie by�o tylko ponurym �artem.

On by� w domu w�a�ciwie gdziekolwiek, wsz�dzie i nigdzie na �wiecie. By�o mu to ca�kowicie oboj�tne, ka�de miejsce by�o w jego oczach takie samo. Przez moment uwa�a� za dom niebezpieczne d�ungle Stoienzar, wcze�niej cele Zamku Lorda Prestimiona, jeszcze wcze�niej wspania�e kwatery we wci�� rozrastaj�cym si� Ni-moya. �y� te� w wielu innych miejscach od czasu gorzkiego dzieci�stwa w zapomnianym miasteczku w�r�d o�nie�onych szczyt�w G�r Gonghar, dzieci�stwa, kt�rego wola�by nie pami�ta�. Przez ostatnie pi�� lat postanowi� nazywa� domem t� such� i tajemnicz� okolic� w centralnym Zimroelu. Spogl�daj�c teraz z granicy rozci�gaj�cej si� przed nim piaszczystej, nieprzyjaznej r�wniny na spalone s�o�cem, czerwone urwiska got�w by� przyzna� Halefice�owi, �e owszem, by� prawie w domu, cho� s�owo to znaczy�o naprawd� niewiele.

��To pa�ace ich lordowskich mo�ci, prawda, wasza mi�o��?�� spyta� Jacomin Halefice, wskazuj�c palcem szczyt. Adiutant jecha� u boku hrabiego na spasionym, spokojnym, lawendowym wierzchowcu, kt�ry z trudem dotrzymywa� kroku ostrzejszemu zwierzakowi Mandraliski.

Hrabia os�oni� oczy od s�o�ca i spojrza� w g�r�.

��Trzy z nich. Widz� dom Gaviniusa, Gavahauda i Gavdata�� l�ni�ce, szare kopu�y z ceramicznych p�ytek po�yskiwa�y czerwonawo w ostrym s�o�cu po�udnia.�� Za wcze�nie jeszcze, jak s�dz�, by wypatrzy� dwa pozosta�e. Czy mo�e ty ju� je widzisz?

��Nie, jeszcze nie, panie.

��Ja te� nie�� odpar� Mandralisca.

Kiedy Pi�ciu Lord�w postanowi�o wcieli� w �ycie sw�j nieco dziwny i sekretny plan zerwania ze zwierzchnictwem centralnej w�adzy, zdecydowali nie zak�ada� g��wnej kwatery w pa�acu stryja w Ni-moya. By�oby to z ich strony bardzo nieostro�ne. Cho� z natury bardzo nieostro�ni, czasami zgadzali si� pos�ucha� g�osu rozs�dku. Za rad� Mandraliski zgodzili si� przyby� do tej s�abo zaludnionej i zaniedbanej prowincji, zwanej Gornevon, le��cej w po�owie drogi pomi�dzy Ni-moya i Verf na po�udniowym brzegu Zimru.

Chocia� by�a to rzeka �eglowna na ca�ej, przekraczaj�cej siedem tysi�cy mil d�ugo�ci, od Ryftu Dulorn na dalekim zachodzie a� po Piliplok nad Morzem Wewn�trznym, w tej okolicy sprawia�a wiele problem�w. Wsz�dzie indziej jej brzegi obfitowa�y w wygodne miejsca do zakotwiczenia i pobudowano wzd�u� nich bogate miasta: Khyntor, Mazadone, Verf i wiele innych, a Ni-moya by�o najwi�ksze z nich wszystkich, jak dostojna kr�lowa miast zachodniego kontynentu.

Jednak tu, w Gornevon, na po�udniowym brzegu wprost z wody wyrasta�a linia stromych, pionowych wr�cz urwisk z piaskowca. Tworzy�y one imponuj�c�, a w praktyce r�wnie� nieprzebyt� barier�, niczym nieprzeniknion� �cian� pomi�dzy rzek� a ziemiami na po�udniu. Wzd�u� tego odcinka rzeki nie da�o si� te� znale�� �adnego miejsca cho�by pozornie zdatnego do zacumowania, nawet nadaj�cego si� dla ma�ych �odzi.

Wszystko to sprawia�o, �e po�udniowy brzeg Zimru by� w tej cz�ci kraju praktycznie niedost�pny i zrezygnowano z handlu w tej okolicy. Na przeciwleg�ym brzegu, dok�adnie naprzeciwko pa�ac�w Pi�ciu Lord�w, znajdowa� si� pi�kny port w kszta�cie p�ksi�yca, kt�ry przyni�s� bogactwo miastu Horvenar, po tej jednak stronie nie by�o nic poza p�askimi, czerwonymi klifami i po�o�on� na po�udnie od nich pustyni�, such�, spalon� krain�, kt�rej nikt nigdy nie zechcia� zasiedli� z powodu braku dost�pu od strony rzeki i bardzo trudnej trasy l�dowej z po�udnia. To tutaj, za namow� Mandraliski, Pi�ciu Lord�w za�o�y�o swoj� stolic�.

By�o to pozbawione rado�ci, niego�cinne terytorium. W Gornevon cz�sto panowa�a susza. Prowincja ta le�a�a w cieniu zachodniej cz�ci le��cego po�rodku kontynentu pasma g�r Gonghar, kt�rego d�ugi, imponuj�co wysoki �a�cuch za�nie�onych szczyt�w zatrzymywa� przywiewane z po�udniowego wschodu, z ziem Zmiennokszta�tnych, letnie deszcze. Z drugiej strony prowincji znajdowa�a si� wysoka na mil� Skarpa Velathys, zatrzymuj�ca zimowe deszcze niesione zachodnim wiatrem znad Wielkiego Morza. Z tego powodu Gornevon by� jakby kieszonkow� pustyni� w �yznym, bogatym Zimroelu, jednym z najsuchszych miejsc na ca�ym, ogromnym kontynencie.

��Ech, a gdyby�my tak doje�d�ali teraz do Ni-moya��� powiedzia� Halefice, chichocz�c.

Mandralisca odpowiedzia� mu ch�odnym u�miechem.

��Kochasz wygod�, prawda, przyjacielu?

��A kto je�li nie szaleniec, albo Pi�ciu Lord�w, przed�o�y�by to miejsce nad Ni-moya, wasza mi�o��?

Mandralisca wzruszy� ramionami.

��Zaiste, kto, je�li nie szaleniec? Ale idziemy tam, gdzie i�� musimy. Przeznaczenie wys�a�o nas tutaj, wi�c niech i tak b�dzie.

Pi�ciu braci nie o�mieli�o si� wykorzysta� Ni-moya jako kwatery g��wnej powstania, cho� by�o ono siedzib� ich przodk�w i to z niego ich stryj, Dantirya Sambail, rz�dzi� Zimroelem jak kr�l. Prestimion uwi�zi� go po bitwie pod Grani� Thegomar pod koniec wojny z Korsibarem, ale w ko�cu przebaczy�. Zwyci�ski Koronal pozwoli� mu zachowa� ziemie i maj�tek. Odebra� mu jednak tytu� prokuratora i pozbawi� w�adzy poza w�asnymi, niema�ymi posiad�o�ciami. To wszystko zdarzy�o si� przed szesnastu laty. Od tego czasu w Zimroelu nie by�o prokurator�w.

Drugi bunt Dantiryi Sambaila zako�czy� si� jego �mierci� z r�ki Septacha Melayna w podmok�ych lasach Stoienzar. Ziemie po nim odziedziczyli jego nieokrzesani, brutalni bracia, Gaviad i Gaviundar. Gdy za� zmarli, przesz�y one na pi�ciu syn�w Gaviundara, kt�rzy pragn�li odzyska� w�adz� nad ca�ym Zimroelem, tak� jak� mia� ich stryj. Chcieli wykorzysta� fakt, �e rz�d i jego dw�ch monarch�w, Pontifex i Koronal, znajdowa� si� daleko na drugim kontynencie, Alhanroelu, gdzie po�o�one by�y obie stolice.

Ludno�� g�sto zaludnionego Zimroelu odczuwa�a tylko abstrakcyjny zwi�zek z tamt� w�adz�. Owszem, deklarowali, �e s� poddanymi Koronala, ale w�adza prokuratora, jednego z nich, zawsze by�a im bli�sza. Przywykli do jego despotycznych rz�d�w. By� cz�owiekiem wyj�tkowo nieprzyjemnym, ale to jego energiczna w�adza zapewni�a Zimroelowi dobrobyt i stabilizacj�. Z tego powodu bardzo prawdopodobne by�o�� m�wili sobie synowie Gaviundara�� �e nawet po p�torej dekady lud Zimroelu przyjmie spadkobierc�w prokuratora, ksi���t czystej, sambailidzkiej krwi, jako swoich pan�w.

W oczywisty spos�b rozpocz�cie przejmowania w�adzy od Ni-moya nie mia�o sensu. Miasto to by�o centrum administracji zachodniego kontynentu, siedliskiem biurokrat�w Pontyfikatu. Gdyby ktokolwiek z klanu Sambailid�w o�wiadczy�, �e pragnie odzyska� dawn� rodzinn� w�adz� nad czymkolwiek poza ich w�asnymi ziemiami, natychmiast przekazano by t� informacj� z Ni-moya do Labiryntu, a stamt�d na Zamek i wkr�tce kr�lewska armia pod wodz� Koronala wyruszy�aby do Zimroelu, by przywr�ci� sprawom ich w�a�ciwy bieg.

Za to tutaj, w g��bi kraju, mo�na by�o robi� wszystko, nawet og�osi� si� w�adc� rozleg�ych ziem i mog�y min�� lata, nim wiadomo�� o tym dotar�aby do Koronala na szczycie G�ry Zamkowej albo do zwierzchnika Koronala, Pontifexa, w jego podziemnym schronieniu. Majipoor by� tak wielki, �e wie�ci, nawet na �mig�ych skrzyd�ach, roznosi�y si� powoli.

W ten oto spos�b pi�ciu braci zaj�o odleg�� plac�wk� i nada�o sobie nowy, wspaniale brzmi�cy tytu�: nazwali si� Lordami Zimroelu, prawdziwymi spadkobiercami prokurator�w z dawnych czas�w. Pozwolili, by wie��, �e teraz to oni sprawuj� w�adz�, powoli si� rozchodzi�a, si�ga�a kolejnych wiosek w przyleg�ych rejonach Zimroelu po obu brzegach rzeki. P�ki co pozostawili w spokoju nadrzeczne miasta, gdy� jakakolwiek ingerencja w handel na Zimrze spowodowa�aby szybk� reakcj� rz�du centralnego. Za��dali jednak przysi�gi wierno�ci od osad rolniczych rozrzuconych na setki mil na po�udnie i p�noc od rzeki, na wsch�d a� do Immanali i niemal do Dulorn na zachodzie i otrzymali je. Zyskali w ten spos�b dziedzin�, kt�r� mogli powi�ksza�.

Sam Mandralisca, dawny najbli�szy podw�adny Dantiryi Sambaila, a obecnie g��wny doradca jego pi�ciu bratank�w, zasugerowa� im nowe tytu�y.

��Nie mo�ecie nazywa� si� prokuratorami�� powiedzia�.�� To b�dzie natychmiastowym wypowiedzeniem wojny.

��Ale �lordowie�?�� waha� si� Gaviral, najstarszy i najsprytniejszy z braci.�� Na Majipoorze tylko Koronal mo�e nazywa� si� �lordem�, nieprawda�, Mandralisco?

��Tylko Koronal mo�e u�ywa� tego tytu�u razem z imieniem: Lord Prankipin, Lord Confalume, Lord Prestimion. Jednak ka�dy ksi��� czy diuk jest swego rodzaju lordem na w�asnym terenie i mo�na si� do niego zwraca� �lordowska mo��. Tutaj wprowadzimy ma�e rozr�nienie. B�dziecie Pi�cioma Lordami Zimroelu, ale nie b�dziecie o sobie m�wi� Lord Gaviral, Lord Gavinius, Lord Gavdat i tak dalej. B�dziecie jego lordowsk� mo�ci� Gaviralem, jego lordowsk� mo�ci� Gaviniusem, i tak dalej�

��Zdaje mi si�, �e to bardzo subtelne rozr�nienie�� powiedzia� Gaviral.

��Mnie si� podoba�� o�wiadczy� Gavahaud, najbardziej pr�ny z ca�ej pi�tki.�� Jego lordowska mo�� Gavahaud! Chwa�a jego lordowskiej mo�ci Gavahaudowi! Nie�le brzmi, co, lordzie Gavilomarinie?

��Uwaga�� powiedzia� Mandralisca.�� Ju� ci si� pomyli�o. Nie lord Gavilomarin, a jego lordowska mo�� Gavilomarin. Kiedy przemawia si� wprost do niego, mo�na powiedzie� �milordzie�, jednak wraz z imieniem m�wi si� wy��cznie �jego lordowska mo�� Gavilomarin�, nigdy samo �Lord Gavilomarin�. Czy to jasne?

Poj�li to dopiero po d�u�szej chwili. Nie zdziwi�o go to. W ocenie Mandraliski byli tylko band� b�azn�w.

Z zadowoleniem przyj�li nowe tytu�y. Z czasem okolica i kilka pobliskich prowincji pozna�y ich jako Pi�ciu Lord�w Zimroelu. Nie wszyscy ochoczo przyjmowali powr�t Sambailid�w do w�adzy. Pan na Vorthinar, �eby daleko nie szuka�, drobne ksi���tko ziem na p�noc od Zimru, mia� w�asne pomys�y dotycz�ce w�adzy niezale�nej od Alhanroelu i odrzuci� propozycj� Sambailid�w tak niegrzecznie i kategorycznie, �e zmuszeni byli wys�a� Mandralisk�, by si� nim zaj��. By�o jednak wielu takich, kt�rzy kochali Dantiry� Sambaila i �ywili uraz� do Prestimiona, obcego, kt�ry pozbawi� go w�adzy. Przybywali z r�nych stron, by zadeklarowa� swoje poparcie dla Pi�ciu Lord�w. Bardzo powoli tu, w zapomnianej cz�ci Zimroelu, rodzi� si� cie� sambailidzkiej administracji.

Pi�ciu Lord�w wybiera�o w swojej z wolna rosn�cej dziedzinie urz�dnik�w i ustala�o prawa. Udawa�o im si� przejmowa� podatki, zbierane przez poborc�w Pontyfikatu. Zbudowali sobie pi�� pa�ac�w naprzeciw Horvenar, na czerwonych urwiskach Gornevon. Domy Gavdata, Gaviniusa i Gavahauda sta�y w jednej grupie obok siebie; nieco dalej na zach�d, na niewielkim wzniesieniu z lepszym ni� mieli bracia widokiem na rzek�, znajdowa� si� pa�ac Gavirala, Gavilomarina za� na wschodzie, oddzielony od pozosta�ych niskim, bocznym wzniesieniem. Z tych pi�ciu pa�ac�w zamierzali stopniowo rozszerza� swoj� w�adz� na kontynent, kt�rym ich pot�ny stryj rz�dzi� w praktyce jak kr�l.

Dotychczas rz�d Pontifexa Confalume�a i Koronala Lorda Prestimiona w odleg�ym Alhanroelu nie zwraca� uwagi na to, co dzia�o si� w Zimroelu. By� mo�e wci�� pozostawali w nie�wiadomo�ci.

Pi�ciu Lord�w zdawa�o sobie spraw� z ryzyka, jakie podejmuj�. Jednak Mandralisca pokaza� im, jak ci�ko by�oby imperialnemu rz�dowi podj�� jakiekolwiek dzia�ania przeciwko nim. Trzeba by zebra� armi� w Alhanroelu i jako� przetransportowa� j� na drugi kontynent przez Morze Wewn�trzne. P�niej imperialne wojsko musia�oby przej�� praktycznie ca�� flot� rzeczn� Zimru, by z jej pomoc� dosta� si� w g�r� rzeki, na terytorium buntownik�w, albo maszerowa� l�dem przez wiele tysi�cy mil i kolejne, zapewne wrogie, prowincje.

Nawet gdyby to im si� uda�o i gdyby odzyskali kontrol� nad zbuntowanymi rolnikami, wci�� nie by�oby �atwo wyp�dzi� Pi�ciu Lord�w z ich gniazda na szczycie wzg�rza, wysoko nad Zimrem. Nie by�o sposobu, by wspi�� si� na czerwone urwiska od strony rzeki. Zostawa�a wi�c tylko droga z po�udnia, przez pustyni�, dok�adnie t� tras�, kt�r� w tej chwili jecha� Mandralisca i jego ludzie. A by�a to naprawd� piekielna droga.

Wieczorem justycjariusz Corde wys�a� pos�a�ca do kwater Dekkereta i Dinitaka i zaprowadzono ich pod obstaw� do pa�acu hrabiego na oficjalny bankiet, pierwszy z kilku zaplanowanych na czas pobytu Dekkereta w Normork.

Dorastaj�c, Dekkeret do�� cz�sto bywa� w pa�acu. Zna� ten budynek z szarego kamienia, niski i niemal pozbawiony okien, przyci�ni�ty do mur�w miejskich w miejscu, gdzie zakr�ca�y one szeroko wok� wystaj�cej ostrogi G�ry Zamkowej. By�o to ciemne, ponuro wygl�daj�ce, podobne do fortecy, niego�cinne miejsce. Nawet sze�� smuk�ych, wystaj�cych z dachu minaret�w, kt�re w zamy�le architekta mia�y zapewne dodawa� budynkowi lekko�ci, wygl�da�o jak gar�� ostrych w��czni.

Wewn�trz by� r�wnie ponury, co na zewn�trz. Od �rodka budynek zdawa� si� by� dwa razy wi�kszy i mo�e czterokrotnie brzydszy. Dekkeret i Dinitak szli d�ugimi, pe�nymi cieni, zagmatwanymi korytarzami, o�wietlonymi tylko przez kopc�ce pochodnie i niepasuj�ce do tego miejsca �wiat�a �arowe. Mijali rozchodz�ce si� jak szprychy, boczne korytarze z czarnej ceg�y, ozdobione tylko gdzieniegdzie bezsensownymi pos�gami jakich� pradawnych postaci albo niezdarnie wykonanymi arrasami, przedstawiaj�cymi zapomnianych pan�w i damy, zaj�tych pa�skimi rozrywkami. Dotarli wreszcie do ciemnej, zimnej od przeci�g�w sali bankietowej hrabiego Considata, gdzie czeka�a na nich szlachta Normork.

To by� potwornie m�cz�cy wiecz�r. Najpierw przemawia� Considat i powita� najs�awniejszego syna Normork w jego rodzinnym mie�cie. Hrabia odziedziczy� tytu� zaledwie przed rokiem, by� m�ody, sympatyczny, niemal nie�mia�y, znacznie przyjemniejszy w obyciu i mowie od swojego szorstkiego, niewychowanego ojca. By� jednak fatalnym m�wc�, perorowa� bezustannie, jakby nie wiedzia�, kiedy zako�czy� swoj� przemow�, wylewa� z siebie potok bezsensownych frazes�w. W pewnym momencie Dekkeret zdrzemn�� si� i do porz�dku przywo�a� go dopiero ostry kuksaniec, kt�rym pod sto�em pocz�stowa� go Dinitak.

Nast�pnie przysz�a pora na przemow� Dekkereta. Mia� przekaza� pozdrowienia od Lorda Prestimiona i�� jako �e to by� oficjalny pow�d wizyty�� pogratulowa� hrabiemu i hrabinie narodzin syna. Wyja�ni�, �e Lord Prestimion �a�uje, �e nie m�g� osobi�cie przekaza� prezentu. Ludzie Dekkereta wnie�li rzeczone podarunki. Przem�wi� justycjariusz Corde. G�os zabra�o te� kilku innych dworskich oficjeli, zapewne chc�cych zrobi� wra�enie na przysz�ym Koronalu, lecz m�wili zbyt wiele i raczej m�cz�co. Kolejny raz przem�wi� hrabia Considat, nie lepiej ni� za pierwszym razem, ale przynajmniej nieco kr�cej. Dekkeret, nieco zaskoczony, na poczekaniu zaimprowizowa� odpowied�. Dopiero wtedy wreszcie podano posi�ek, na kt�ry sk�ada�a si� procesja da� z rozgotowanych, nie do�� przyprawionych mi�s, nadwi�d�ych warzyw i zbyt wcze�nie otwartych win. Po kolacji nast�pi�y kolejne mowy. Tylko zebranie ca�ej cierpliwo�ci i samodyscypliny pozwoli�o Dekkeretowi przetrwa� t� nieko�cz�c� si� ceremoni�.

A� za dobrze zdawa� sobie spraw�, ile podobnych wieczor�w czeka go w nadchodz�cych latach. Kiedy�, gdy by� du�o m�odszy, wyobra�a� sobie, �e �ycie Koronala sk�ada si� z nieustannych uczt, turniej�w i przyjemno�ci, od czasu do czasu przerywanych konieczno�ci� podj�cia wa�kiej, dramatycznej decyzji, kt�ra mo�e zmieni� losy milion�w ludzi. Teraz zm�drza� i pozna� prawd�.

Nast�pnego dnia, z braku oficjalnych zaj�� przed zmrokiem, Dekkeret i Dinitak wybrali si� na spacer po mie�cie tylko we dw�ch�� je�li nie liczy� tuzina ochroniarzy. Wyszli o poranku, przyjemnym i ciep�ym, powietrze pachnia�o nieustaj�c� wiosn� G�ry Zamkowej, s�o�ce �wieci�o jasno i mocno. Poszarpane ska�y G�ry, wznosz�ce si� zewsz�d za murami miasta, �wieci�y w tym o�wietleniu jak czerwonawy br�z.

Ci, kt�rzy odwiedzali Normork, cz�sto komentowali kontrast pomi�dzy osza�amiaj�cym pi�knem otoczenia, w kt�rym je zbudowano, a ciemnym, ponurym wygl�dem samego miasta, st�oczonej masy szarych budynk�w, skulonych w cieniu gigantycznego, czarnego muru. Dekkeret, kt�ry si� tutaj wychowa�, przyjmowa� pos�pny wygl�d miasta jak co� naturalnego. Nie widzia� w nim nic dziwnego, co wi�cej, wcale nie zwraca� na niego uwagi. Teraz jednak po raz pierwszy zacz�� widzie� swoje miasto oczyma tych, kt�rzy je krytykowali. Pomy�la�, �e mo�e te wszystkie lata sp�dzone w otwartych g�rnych rejonach G�ry Zamkowej zacz�y zmienia� jego pojmowanie tego miejsca.

Mury miejskie by�y nie do zdobycia od zewn�trz. Wewn�trz za to wsz�dzie pobudowano kamienne schody, prowadz�ce na ich szczyt. Mo�na by�o �atwo dosta� si� po nich na szerok� na dziesi�ciu id�cych rami� w rami� ludzi drog�, kt�ra bieg�a g�r� wok� muru. Dekkeret i Dinitak w towarzystwie nieod��cznej grupy ochroniarzy wspi�li si� po schodach naprzeciwko hotelu.

W ciszy ruszyli na zach�d, by obej�� miasto wok�. Po pewnym czasie Dekkeret skin�� na przyjaciela, by podszed� wraz z nim do zewn�trznej kraw�dzi muru. Wychyli� si� daleko i powiedzia�:

��Widzisz t� drog� dok�adnie pod nami? T�, co wygl�da jak bia�a wst�ga, wyci�gni�ta daleko na wsch�d? Prowadzi do Dundilmir i Stipool i innych miast na tym poziomie G�ry To g��wna droga dojazdowa do Normork z tych miast i wszystkich miejsc le��cych poni�ej. Zauwa� jednak, �e nigdzie nie wje�d�a do miasta. Nie mo�e, bo znajduje si� po z�ej stronie. Ju� widzia�e�, �e jedyne wej�cie do miasta jest tam, od strony wierzcho�ka G�ry.

Dinitak spojrza� i skin�� g�ow�.

��To fakt. Droga podchodzi pod sam mur w miejscu, gdzie stoimy, ale nie ma jak wej�� do miasta. Zamiast tego skr�ca wi�c w lewo i biegnie wzd�u� muru, wok� po�owy miasta, a�� a� co? A� do tej g�upiej, ma�ej bramy?

��W�a�nie tak. Z drugiej strony ��czy si� z drog�, kt�r� przybyli�my z Zamku i razem wje�d�aj� do Normork przez Oko Stiamota.

��Tak wi�c podr�ni z ni�szych partii G�ry musz� objecha� ca�e miasto, by wjecha� bram� od strony szczytu? Co za bezsensowny uk�ad!

��To prawda. Ale nadchodz� zmiany.

��O?

��M�wi�em ci, �e mam plany co do tego miasta�� powiedzia� Dekkeret powa�nie.�� Stoimy dok�adnie nad miejscem, w kt�rym pewnego dnia zamierzam wyku� drug� bramꠗ wykona� szeroki, zamaszysty ruch r�k�, wskazuj�c na wielki fragment czarnego muru obronnego.�� Pos�uchaj, Dinitaku! Brama, kt�r� zamierzam zbudowa�, b�dzie naprawd� majestatyczna, w niczym niepodobna do tej �miesznej dziurki, przez kt�r� wczoraj tu wjechali�my. Chc�, �eby by�a wysoka na pi��dziesi�t st�p i szeroka na czterdzie�ci, albo i wi�cej, tak, by nawet Skandarzy poczuli si� mali, gdy pod ni� stan�. Ka�� j� wykona� z takiego czarnego drewna, kt�re znam z Zimroelu, rzadkiego i drogiego drewna, kt�re mo�na wypolerowa� na wysoki po�ysk i b�dzie �wieci�o w porannym s�o�cu jak lustro. I b�dzie okuta �elazem i zawiasy tak�e b�d� �elazne, i wydam u�wi�cony dekret, na mocy kt�rego ta brama b�dzie zawsze otwarta, z wyj�tkiem sytuacji, gdy miasto b�dzie zagro�one, o ile to si� kiedykolwiek wydarzy. Jak ci si� to podoba?

Dinitak przez chwil� milcza�, marszcz�c brew.

��Zastanawiam siꠗ powiedzia� wreszcie.

��Tak?

��Przyznaj�, to brzmi imponuj�co. Ale s�dzisz, Dekkerecie, �e tutejsi ludzie pragn� takiej bramy? By�em tu przez mniej ni� p�tora dnia, ale wyra�nie widz�, �e mieszka�cy Normork nade wszystko przejmuj� si� bezpiecze�stwem. Pragn� go tak, �e a� trac� wszelki rozs�dek. S� najostro�niejszymi lud�mi na �wiecie. A ten wielki, czarny, nieprzenikniony mur, kt�ry tak kochaj�, jest symbolem tej obsesji. Bez w�tpienia to dlatego jedyny w nim otw�r jest taki ma�y, dlatego zamykaj� go na klucz o zachodzie s�o�ca. My�lisz, �e cho� troch� obchodzi ich wygoda podr�nik�w, przybywaj�cych z do�u zbocza, w por�wnaniu z ich w�asnym bezpiecze�stwem? Je�li przyjdziesz i wywalisz w ich murze wielk�, ziej�c� dziur�, jaka jest szansa, �e ci� za to pokochaj�?

��B�d� wtedy Koronalem. Pierwszym Koronalem, kt�ry urodzi� si� w Normork.

��Nawet mimo to�

��Nie. Zaakceptuj� moj� bram�, jestem tego pewien. Pokochaj� moj� bram�. Mo�e nie od razu. Przyznaj�, �e b�d� potrzebowali czasu, �eby si� do niej przyzwyczai�. Ale to b�dzie przewspania�a brama, nowy symbol miasta, ludzie b�d� przybywa� z ca�ej G�ry Zamkowej, �eby go zobaczy�. A obywatele miasta b�d� j� wskazywa� i m�wi� �Oto ona, oto brama, kt�r� zbudowa� nam Lord Dekkeret, najwspanialsza brama na ca�ym �wiecie�.

��A to, �e ma ca�y czas by� otwarta?

��Nawet to. To znak zaufania. Jakich zreszt� wrog�w mieliby si� obawia�? Na �wiecie panuje pok�j. �adna armia naje�d�c�w nie zacznie si� nagle wspina� po stokach G�ry Zamkowej. Nie, Dinitaku. Mo�e najpierw b�d� marudzi� i narzeka�, ale po bardzo kr�tkim czasie wszyscy zgodz� si�, �e ta brama jest najwspanialsz� rzecz�, jak� zbudowano od czasu wzniesienia samego muru.

��Nie w�tpi�, �e masz racjꠗ powiedzia� Dinitak z najl�ejsz� nutk� ironii w g�osie.

Dekkeret j� wychwyci�. Nie chcia� tak zostawi� tej sprawy.

��Wiem, �e mam. Ta brama b�dzie moim pomnikiem. Przez stulecia ludzie b�d� j� nazywali Bram� Dekkereta. Wszyscy, kt�rzy przyjad� z ni�szych partii G�ry, b�d� przez ni� przeje�d�a� i gapi� si� z podziwem i b�d� m�wi� sobie nawzajem, �e ta najcudowniejsza brama na �wiecie, zosta�a zbudowana dawno temu przez Koronala Lorda imieniem Dekkeret, kt�ry pochodzi� w�a�nie z miasta Normork.

S�ysz�c swoje w�asne, absurdalnie pretensjonalne s�owa, nie m�g� powstrzyma� u�miechu. Jego pomnik?Czy Koronal Majipooru mo�e na serio martwi� si�, �e zostanie zapomniany? Wszystko, co powiedzia�, wyda�o mu si� do�� g�upie, zanim przebrzmia�o echo ostatnich s��w. Dinitak cz�sto tak na niego dzia�a�. Ci�ko zdobyty realizm tego twardego cz�owieczka by� przydatnym antidotum na dzikie porywy romantyzmu, kt�re czasem zdarza�y si� Dekkeretowi.

Ale przysi�g� sobie, �e nie tym razem. Brama Dekkereta powstanie niezale�nie od w�tpliwo�ci Dinitaka. Nie b�dzie to pewnie pierwszy projekt nowego Koronala, ale by� zdeterminowany, �e zrobi to pr�dzej czy p�niej. Marzy� o tym od wielu lat. �adne s�owa Dinitaka nie mog�y zawr�ci� go z tej drogi.

Szli dalej wzd�u� szczytu muru.

��To pa�ac hrabiego, prawda?�� zapyta� Dinitak, wskazuj�c nad wewn�trznym przedpiersiem.�� Z tej strony wygl�da zupe�nie inaczej. Ale wci�� r�wnie paskudnie.

��By� mo�e. By� mo�e�� Dekkeret poczu�, jak gwa�townie pogarsza mu si� humor. Podszed� do wewn�trznej kraw�dzi muru, by mie� lepszy widok, ale na drodze sta�o mu dw�ch ubranych na czarno ochroniarzy hrabiego Considata. Przep�dzi� ich gestem tak ostrym, �e pewnie pomy�leli, i� zamierza rzuci� si� z muru. Odsun�li si� szybko.

Dekkeret patrzy� na plac przed pa�acem. Twarz mia� zupe�nie bez wyrazu. Zacisn�� mocno usta. Przycisn�� czubki palc�w do bok�w g�owy i powoli masowa� j� tu� nad ko��mi policzkowymi.

��Co si� dzieje?�� zapyta� Dinitak po chwili milczenia.

��Mieliby�my st�d doskona�y widok na pr�b� zab�jstwa Koronala�� odpar� Dekkeret cicho. Szybkimi ruchami d�oni przedstawi� t� scen� Dinitakowi.�� Lord Prestimion w�a�nie wjecha� na plac. Tam stoi jego latacz. Wysiada. Po jego lewej idzie Gialaurys. Akbalik po prawej. Nie pozna�e� Akbalika, prawda? Zmar� mniej wi�cej kiedy do��czy�e� do nas w Stoien przed ostatecznym atakiem na Dantiry� Sambaila. By� wspania�ym cz�owiekiem. To on powinien zosta� Koronalem, nie ja� Na schodach pa�acu stoi hrabia Meglis, na trzecim albo czwartym stopniu od do�u. Idiota po prostu tam stoi, czeka, a� Prestimion podjedzie do niego, cho� powinno by� odwrotnie. Prestimion si� tego nie spodziewa�. Czeka, a� Meglis zejdzie po schodach, ale on stoi, i tak przez jaki� czas nikt si� nie porusza.

Dekkeret zamilk�.

��A ty gdzie sta�e�?�� zapyta� Dinitak.�� M�wi�e�, �e tam by�e�, �e wszystko widzia�e�.

��Tak. Tak. Tam, po lewej, gdzie plac przechodzi w du�y bulwar, sta� wielki t�um. Tysi�ce ludzi. Przed nami kordon stra�y. A ja prawie na przedzie, po tej stronie. W drugim rz�dzie.

Dekkeret westchn��. Potem zn�w nast�pi�a chwila ponurej ciszy.

Dinitak zn�w spyta�:

��I co wtedy? Z t�umu wyskakuje zab�jca z sierpem? Kto� krzyczy, by ostrzec Koronala. Stra�nicy ruszaj� i zabijaj� atakuj�cego.

��Nie. Najpierw wychodzi dziewczyna�

��Dziewczyna?

��Pi�kna dziewczyna, bardzo wysoka, o kr�conych, rudoz�otych w�osach. Szesna�cie lat. Na imi� mia�a Sithelle. Moja kuzynka. Sta�a tu� przede mn�, przyci�ni�ta do sznura, kt�ry zatrzymywa� t�um. Uwielbia�a Lorda Prestimiona. Wstali�my o �wicie, by zaj�� dobre miejsca z przodu. Mia�a ze sob� bukiet, kt�ry sama zebra�a, setki kwiat�w. Podejrzewa�em, �e chcia�a rzuci� go Koronalowi. Ale nie. Nie�� g�os Dekkereta sta� si� ponury, niski i monotonny.�� Schyla si�, prze�lizguje pod sznurem i obok stra�nik�w, by m�c da� Prestimionowi kwiaty. Bardzo niem�dry pomys�. Ale jego to bawi. Gestem nakazuje stra�nikom, by j� przepu�cili. Bierze od niej kwiaty. Zadaje kilka pyta�. I nagle�

��Cz�owiek z sierpem?

��Tak. Chudzielec z brod�. Szale�stwo w oczach. Szar�uje zupe�nie znik�d, prosto na Prestimiona. Sithelle go nie widzi, ale my�l�, �e s�yszy kroki, wi�c si� odwraca, a on tnie j� sierpem, by mu nie przeszkadza�a�� Dekkeret strzeli� palcami.�� O tak. Wsz�dzie krew� jej gard�o�

��Zabi� twoj� kuzynk�?�� spyta� Dinitak cicho.

��Musia�a umrze� niemal natychmiast.

��A jego zabili stra�nicy.

��Nie�� powiedzia� Dekkeret.�� Ja.

��Ty?

��Zab�jca sta� po mojej lewej, oddalony o pi�� czy sze�� krok�w. Wybiegam z t�umu zaraz za nim. Nie wiem, jak przekroczy�em sznur, tego wcale nie pami�tam, wiem tylko, �e tam by�em, widzia�em Sithelle z d�o�mi na gardle, pr�buj�c� zatamowa� krew, gdy upada�a, Prestimiona, stoj�cego w bezruchu i cz�owieka z sierpem, wznosz�cego r�k� do ciosu, i Akbalika i Gialaurysa, kt�rzy ruszaj�, ale za p�no. Z�apa�em napastnika za rami� i przekr�ci�em, a� si� z�ama�o. Potem z�apa�em go za kark i te� go skr�ci�em. Podnios�em Sithelle, by�a ju� martwa, wiedzia�em to� i odszed�em z ni� w t�um, prosto, bulwarem Spuriforna na Stare Miasto. Nikt mnie nie zatrzymywa�. Ludzie odsuwali si�, gdy si� zbli�a�em. Ca�y by�em w jej krwi. Zanios�em j� do domu i opowiedzia�em jej rodzicom, co si� sta�o. To by�a najstraszniejsza godzina mojego �ycia. Do dzisiaj j� pami�tam.

��Kocha�e� j�? Chcia�e� j� po�lubi�, prawda? Byli�cie zar�czeni?

��O nie, nic podobnego. Kocha�em j�, oczywi�cie, ale nie tak. Pami�taj, byli�my kuzynami. Wychowywali�my si� w�a�ciwie jak rodze�stwo. Nasze rodziny chcia�y, �eby�my wzi�li �lub, ale nigdy o tym powa�nie nie my�la�em.

��A ona?

Dekkeret u�miechn�� si� s�abo.

��Ona chyba marzy�a o po�lubieniu Lorda Prestimiona. Wiem, �e mia�a ca�y pok�j w jego podobiznach. Ale to nie mog�o si� uda� i ona pewnie o tym wiedzia�a. Tak, bardzo mo�liwe, �e kocha�a si� we mnie. Byli�my wtedy tacy m�odzi� kt�re z nas mog�o wiedzie�

Spojrza� na plac. Czy jej krew wci�� plami bruk?

Nie. Nie, powiedzia� sobie, przesta� zachowywa� si� jak kretyn.

Odezwa� si� Dinitak.

��Wydaje mi si�, �e by�e� w niej zakochany.

��Nie. Jestem pewien, �e nie, nie wtedy. Ale�� niech Bogini mi wybaczy, Dinitaku!�� od tego czasu co� powoli we mnie wst�powa�o. Nie mog�em o niej zapomnie�. Patrz� w przesz�o�� i j� widz�, jej twarz, jej oczy, jej w�osy, to, jak sta�a, jak biega�a w g�r� i w d� tych schod�w, diabliki w jej oczach� I my�l�, �e gdyby �y�a, gdyby�my mieli szans� troch� podrosn�慠� Dekkeret ostro potrz�sn�� g�ow�.�� Niewa�ne. Nie ma jej ju� d�u�ej, ni� �y�a. Nie jest bardziej rzeczywista ni� kto�, kto przychodzi do ciebie w snach. Cho�, zabieramy si� st�d.

��Przykro mi, �e to znowu tob� wstrz�sn�o, Dekkerecie.

��Niewa�ne. I tak wci�� pami�tam. Kiedy zobaczy�em miejsce, gdzie to si� sta�o, przez moment poczu�em si� gorzej. Wiesz, tego samego popo�udnia Akbalik jako� mnie odnalaz� i zabra� przed oblicze Prestimiona, kt�ry zaproponowa�, �e w nagrod� za uratowanie mu �ycia mo�e zrobi� ze mnie rycerza kandydata na Zamku. Wszystko, co si� od tamtej pory wydarzy�o, wynika wprost z tego, co sta�o si� tego strasznego dnia. Pami�tam, jak Prestimion powiedzia� �Kto wie? Mo�e znale�li�my tu dzi� nast�pnego Koronala?� To jego w�asne s�owa. Oczywi�cie, wtedy �artowa�.

��Ale mia� racj�.

��Tak. Na to wysz�o. Nieprzerwana linia ��czy ch�opca, kt�ry wybieg� z t�umu, by ratowa� Lorda Prestimiona z cz�owiekiem, kt�ry kiedy� zasi�dzie tam, gdzie siedzi Prestimion, na tronie Confalume�a�� Dekkeret za�mia� si� chrapliwie.�� Ja, Lord Dekkeret! Czy to nie zdumiewaj�ce, Dinitaku?

��Nie dla mnie. Ale czasem wydaje mi si�, �e masz pewne k�opoty z przyj�ciem do wiadomo�ci, i� naprawd� zostaniesz Koronalem.

��A ty by� nie mia�?

��Nie jestem w tej sytuacji i dzi�ki niech b�d� Bogini. Jestem zadowolony z tego, kim jestem.

��Ja r�wnie�, Dinitaku. Nie �pieszy mi si� do przej�cia obowi�zk�w Prestimiona. Gdyby by� Koronalem przez nast�pne dwadzie�cia lat, by�bym z tego ca�kiem zadowolony�

Dinitak z�apa� Dekkereta za r�kaw.

��Poczekaj. Sp�jrz. Tam na dole dzieje si� co� dziwnego.

Spojrza� wzd�u� ramienia Dekkereta. Jakie� pi��dziesi�t st�p dalej co� si� dzia�o, zaraz za kr�giem stra�nik�w Considata. P� tuzina gwardzist�w kogo� otoczy�o. Machano r�koma. S�ycha� by�o niesp�jne, gniewne krzyki.

��To niemo�liwe, by zn�w dokonywano pr�by zab�jstwa�� powiedzia� Dinitak.

��Stanowczo. Ale te p�g��wki��� Dekkeret stan�� na palcach, by lepiej widzie�. A� westchn�� z oburzenia.�� Na Pani�, to pos�aniec z Zamku, a oni sprawiaj� mu k�opoty! Chod�, Dinitaku!

Pobiegli. Nadgorliwy stra�nik stan�� przed Dekkeretem i powiedzia�:

��Podejrzany obcy, panie. Pr�bowali�my go przepyta�, ale�

��G�upcze, nie widzisz odznaki kurier�w Koronala? Odst�p!

Kurier nie by� znany Dekkeretowi, ale z�ota odznaka rozb�ysku gwiazd wygl�da�a wystarczaj�co autentycznie. Pos�aniec, cho� w nie najlepszym stanie po interwencji stra�nik�w, zebra� si� w sobie i poda� Dekkeretowi kopert�, zapiecz�towan� szkar�atnym znakiem Wysokiego Doradcy, Septacha Melayna.

��M�j panie, Dekkerecie, przynosz� t� wiadomo�� z rozkazu ksi�cia Teotasa, w imieniu Rady. Jecha�em z Zamku dzie� i noc, by j� dostarczy�

Dekkeret wyrwa� mu j�, rzuci� okiem na piecz�� i rozerwa� kopert�. W �rodku znajdowa�a si� pojedyncza, kwadratowa kartka, zapisana zdecydowanym, kwadratowym, ch�opi�cym pismem Teotasa. Oczy Dekkereta szybko prze�lizgiwa�y si� po s�owach, raz, drugi, trzeci�

��Z�e wiadomo�ci?�� zapyta� po chwili Dinitak.

Dekkeret skin�� g�ow�.

��Tak. Pontifex jest chory. By� mo�e mia� udar.

��Umiera?

��Nie u�yto tego s�owa. Ale kiedy choruje dziewi��dziesi�cioletni cz�owiek, trzeba o tym my�le�. Jestem wzywany na Zamek�� Dekkeret zachichota� wymuszenie.�� Przynajmniej nie b�d� musia� dzi� znosi� kolejnego, potwornie nudnego bankietu hrabiego Considata. Dzi�ki niech b�d� Bogini za jej ma�e �aski. Ale co mo�e sta� si� potem��� odwr�ci� wzrok. Nie wiedzia�, co my�le�. Zala�a go fala sprzecznych uczu�: smutku, podniecenia, rozczarowania, euforii, niedowierzania, strachu�

Confalume chory. Mo�e umiera�. Mo�e ju� nie �y�.

Czy Prestimion wiedzia�? Teraz te� by� w podr�y. Jak zawsze. Dekkeret zastanawia� si�, co dzieje si� teraz na Zamku pod nieobecno�� Koronala i jego nast�pcy.

��To nie musi by� co� powa�nego�� powiedzia�. Jego g�os, zazwyczaj d�wi�czny, brzmia� pusto i szorstko.�� Starzy ludzie czasami choruj�. Nie wszystko, co wygl�da jak udar, faktycznie nim jest. A udary nie zawsze zabijaj�.

��To wszystko prawda�� powiedzia� Dinitak.�� Ale mimo to�

Dekkeret uni�s� r�k�.

��Nie. Nie m�w tego.

Dinitaka nie da�o si� powstrzyma�.

��Ledwie chwil� temu wspomnia�e�, �e masz nadziej�, �e Prestimion b�dzie Koronalem przez nast�pne dwadzie�cia lat. I wiem, �e to by�a szczera nadzieja. Ale nie wierzy�e�, �e to mo�liwe, prawda?

W zasi�gu wzroku, na r�wninie przed nimi pojawi�y si� pierwsze pungatany.

��To ohydne zielsko!�� wymamrota� Jacomin Halefice.�� Jak ja go nie znosz�! Gdybym m�g�, spali�bym je do ziemi!

��Ach�� odpowiedzia� Mandralisca.�� Te ro�liny s� naszymi przyjaci�mi.

��Mo�e twoimi, wasza mi�o��, ale moimi nie.

��Broni� naszych ziem�� powiedzia� hrabia.�� Nasze kochane pungatany chroni� nas przed wrogami.

Tak by�o. Otacza�a ich okrutna, dzika pustynia, przez kt�r� bieg�a jedna droga, w�a�ciwie kamienisty szlak. Je�liby kto zboczy� z niego na cho� tuzin jard�w, znajdowa� si� na �asce pungatan�w�� tu ros�y tylko te z�e ro�liny o li�ciach jak bicze. Przeprowadzenie jakiejkolwiek armii przez ziemie, gdzie prawie nie by�o wody ani jadalnych ro�lin, a rzadka ro�linno�� atakowa�a dziko i mog�a nawet zabi� ka�dego przejezdnego, by�oby ogromnym wyzwaniem logistycznym.

Mandralisca zna� drog� przez t� ponur� r�wnin�.

��Uwa�ajcie na bicze!�� zawo�a�, spogl�daj�c przez rami� na swoich ludzi.�� Jed�cie g�siego!

Uderzy� wierzchowca ostrogami i ruszy� przez zagajnik pungatan�w.

W�a�ciwie by�y to nawet pi�kne ro�liny, a przynajmniej tak zdawa�o si� Mandralisce. Mia�y niskie, grube, szare pnie, g�adkie i podobne do kolumn, wyrastaj�ce z rdzawoczerwonej ziemi na jakie� trzy, cztery stopy. Ze szczytu ka�dego z nich wychodzi�a w przeciwnych kierunkach para faluj�cych, podobnych do wst��ek li�ci, d�ugich na jakie� dwie stopy i �adnie opadaj�cych na ziemi�, zako�czonych skomplikowanymi zwojami postrz�pionych ko�c�w. Li�cie te by�y, na poz�r, delikatne i mi�kkie, niemal przezroczyste, tak �e wida� je by�o tylko pod pewnym k�tem. Kiedy powiewa�y w lekkim wiaterku, przypomnia�y jasne wodorosty unoszone fal� przyboju.

Kiedy jednak kto� przejecha� o pi�tna�cie, dwadzie�cia st�p od tych ro�lin, powiewaj�ce li�cie wype�nia�a fala g��bokiej, fioletowawej czerwieni, twardnia�y, zaczyna�y si� trz��� na czubkach i nagle trzask! Rozwija�y si� na pe�n� d�ugo�� i uderza�y niczym bicze ze zdumiewaj�c� pr�dko�ci� i przera�aj�c� si��. By�y to straszliwe ciosy, kt�re niczym ostry miecz ci�y wszystko, co by�o do�� nieostro�ne, by podej�� w zasi�g pungatan�w. To by� ich spos�b od�ywiania si� na tej ja�owej glebie: zabija�y, a potem karmi�y si� sk�adnikami od�ywczymi, kt�re wsi�ka�y w ziemi�, gdy cia�a ofiar si� rozk�ada�y. Wok� wida� by�o niekompletne szkielety, prastare szcz�tki nieuwa�nych zwierz�t i niejednego nieostro�nego w�drowca.

Dawno temu kto� wyznaczy� przez t� okrutn� dzicz bezpieczny szlak, w�sk� drog�, kt�ra przebiega�a pomi�dzy miejscami, w kt�rych ros�y pungatany. By�a ona oznaczona tylko lini� z kamieni po obu stronach, wi�c nieostro�ny podr�ny m�g� �atwo j� opu�ci�. Ale hrabia Mandralisca nie nale�a� do takich, kt�rym brakuje ostro�no�ci. Bez incydent�w przeprowadzi� sw�j ma�y konw�j przez zab�jcz� r�wnin� i dalej w g�r� w�skiego, wci�� zakr�caj�cego szlaku, kt�ry wspina� si� na szczyt nadrzecznego urwiska i prowadzi� do pa�ac�w, gdzie na ich powr�t czeka�o Pi�ciu Lord�w.

Mandralisca zastanawia� si�, jak� g�upot� zdo�ali wymy�li� pod jego nieobecno��.

Gdy wraz ze swym oddzia�em wjecha� na szeroki, otoczony kolumnad� plac przed trzema g��wnymi budynkami, powita� go widok tak zgodny z tym, czego si� spodziewa�, �e z trudem powstrzyma� si� od gorzkiego �miechu, ukry� nienawi�� i obrzydzenie.

Gavinius, ten z braci, za kt�rym Mandralisca najmniej przepada�, kr��y� po placu, pijany�� �adna niespodzianka�� i zatacza� si� w szale. Czerwony na twarzy, spocony, ubrany tylko w lu�ny, lniany fartuch, �azi� pomi�dzy kolumnami, posy�aj�c im buziaki, jakby by�y pi�knymi panienkami i rycza� ochryp�ym g�osem jak�� piosenk�. Z ramienia zwisa� mu sk�rzany buk�ak pe�en brandy. Kilka z jego kobiet�� Gavinius lubi� nazywa� je �onami, ale nie by�o �adnego dowodu, �e by�y nimi w sensie formalnym�� chodzi�o ostro�nie za nim, jakby mia�y nadziej�, �e zaholuj� go z powrotem do pa�acu. Uwa�a�y jednak, by nie podej�� zbyt blisko. Pijany Gavinius bywa� niebezpieczny.

Stan��, gdy zobaczy� hrabiego, ale chwia� si� i zatacza�.

��Mandralisca!�� rykn��.�� Wreszcie! Gdzie� ty si� podziewa�, stary? Ca�y dzie� ci� szukam!

Wielki m�czyzna chwiejnie ruszy� naprz�d, a Mandralisca zeskoczy� z siod�a. Nie by�o najm�drzejsz� rzecz� pozostawa� na wierzchowcu w obecno�ci jego lordowskiej mo�ci Gaviniusa.

Ze wszystkich pi�ciu braci Gavinius najbardziej przypomina� ich zmar�ego ojca, Gaviundara. By� du�ym m�czyzn� o pot�nym brzuchu i czerwonej, szerokiej, rumianej twarzy, niemi�ych, ma�ych, niebieskozielonych oczkach i wielkich, mi�sistych uszach, wystaj�cych pod ostrym k�tem z owalu jego niemal �ysej g�owy. Cho� Mandralisca by� wysoki, jego lordowska mo�� Gavinius by� niepor�wnanie wy�szy i du�o mocniej zbudowany. Stan�� niemal nos w nos z hrabim i chwia� si� niepokoj�co na pot�nych jak pnie drzew nogach, patrz�c t�po.

��Chcesz si� napi�, hrabio? Masz. Masz. Sp�jrz tylko na siebie, ca�y jeste� zakurzony. Gdzie� ty bywa�?�� niezdarnie odpi�� buk�ak z brandy, upuszczaj�c go i �api�c w locie desperackim machni�ciem pot�nej �apy, po czym poda� go Mandralisce.

��Dzi�kuj�, milordzie Gaviniusie. Nie jestem spragniony.

��Nie jeste� spragniony? Nigdy nie bywasz. Niech ci�, czemu nie? Jeste� jak przekl�ty, suchy patyk, Mandralisco! Napij si� i tak. Powiniene� chcie� pi�. Powiniene� kocha� picie! Jak mog� ufa� komu�, kto nienawidzi pi�? Masz. Masz. Pij!

Mandralisca wzi�� od niego buk�ak, wzruszaj�c ramionami i przysun�� go sobie do ust, nie dotkn�� ich jednak i tylko uda�, �e pije, po czym go odda�.

Gavinius zakorkowa� buk�ak i zarzuci� go sobie oboj�tnie na rami�. Nast�pnie pochyli� si� do twarzy Mandraliski i powiedzia�:

��Zesz�ej nocy mia�em sen� niezwyk�y sen� to by�o przes�anie, Mandralisco, prawdziwe przes�anie, m�wi� ci! Chcia�em, �eby� mi je wyt�umaczy�, a ty gdzie by�e�? Gdzie by�e�, niech ci�?! To by� taki sen�

��By� na p�noc od Zimru, g�upcze, i wykonywa� karn� misj� przeciwko panu na Vorthinar�� z boku dobieg� ich nagle suchy, twardy g�os.�� Nieprawda�, Mandralisco?

To by� Gaviral. Jedyny inteligentny z ca�ej tej bandy, a je�li wszystko mia�o p�j�� po my�li Mandraliski, przysz�y Pontifex Zimroelu.

Jego wtr�cenie si� przynios�o hrabiemu ulg�. U�eranie si� z Gaviniusem, niewa�ne, trze�wym czy pijanym, by�o zawsze irytuj�ce, a mog�o te� sta� si� gro�ne. Gaviral potrafi� by� niebezpieczny na sw�j w�asny, cwany spos�b, ale przynajmniej nie by�o zagro�enia, �e zmia�d�y rozm�wc� w u�cisku w przyp�ywie pijackiej czu�o�ci albo przygniecie sob�, gdy upadnie w zamroczeniu jak �ci�te drzewo.

��Tak, milordzie, by�em na p�nocy�� powiedzia� Mandralisca.�� I wykona�em moje zadanie. Pan na Vorthinar i jego ludzie zgin�li w p�omieniach pi�� dni temu.

Gaviral u�miechn�� si�. Jako jedyny w tej bandzie braci, podobnej do stada nieokrzesanych wo��w, by� umi�niony, niewielki i bardzo ruchliwy, mia� szybkie, b�yskaj�ce oczy i w�skie, cz�sto skrzywione usta. Zbudowany by� w skali tak niepodobnej do braci, �e mo�na by�o podejrzewa�, �e wcale nie by� synem swego ojca�� tak przynajmniej podejrzewa� Mandralisca. Mia� jednak rudawe w�osy klanu Sambailid�w, charakterystyczn� szorstko�� i ich niepowstrzyman� pazerno��.

��Nie �yj�, tak?�� zapyta�.�� Doskonale. Doskonale! Ale nie mia�em w�tpliwo�ci, �e tak b�dzie. Jeste� takim dobrym, lojalnym, wiernym cz�owiekiem, Mandralisco. Co by�my bez ciebie poradzili? Jeste� skarbem. Jeste� nasz� siln� praw� r�k�. Masz moj� najszczersz� pochwa��.

Ton Gavirala by� bardzo protekcjonalny. Z ka�dej sylaby bi�a beztroska nieszczero�� i ledwo tajona hipokryzja. Przemawia� tak, jak mo�na m�wi� do s�u��cego, do lokaja, do pos�ugacza�� a raczej jak m�g�by przemawia� kto�, kto jest g�upcem i nie wie, jak w�a�ciwie odnosi� si� do ludzi, od kt�rych jest si� zale�nym, cho� maj� ni�sz� pozycj�.

Mandralisca nie okazywa� jednak �ladu urazy.

��Dzi�kuj�, m�j panie�� powiedzia� cicho z wdzi�cznym u�miechem i kiwaj�c g�ow�, jakby otrzyma� z�oty �a�cuch, tytu� rycerski albo sze�� wiosek na �yznej p�nocy.�� Zachowam w sercu twe s�owa. Twoja pochwa�a wiele dla mnie znaczy, by� mo�e wi�cej, ni� s�dzisz.

��To nie pochwa�a, Mandralisco, to zwyk�e stwierdzenie faktu�� powiedzia� Gaviral, bardzo z siebie zadowolony.

Tak, Gaviral by� najsprytniejszym z braci. Jednak Mandralisca wiedzia�, co�, czego nie wiedzia� tamten: nie by� nawet w po�owie tak sprytny, jak mu si� zdawa�o. To by�a jego wielka wada. Mo�na go by�o �atwo oszuka�, wystarcza�o udawa� zachwyt nad jego wspania�ym umys�em i mia�o si� go w gar�ci.

Gavinius wtr�ci� si� ostro.

��Mia�em sen�� powiedzia�, wracaj�c do tematu, jakby Mandralisca i Gaviral w og�le ze sob� nie rozmawiali.�� I to jaki sen! Przyszed� do mnie prokurator, dacie wiar�! Chodzi� przede mn�, patrzy� mi w oczy, m�wi� mi wspania�e rzeczy. To by�o przes�anie, pewien jestem, ale od kogo? Na pewno nie od Pani. Po co Pani mia�aby wysy�a� do mnie ducha prokuratora? Czemu w og�le Pani mia�aby zes�a� mi sen?�� Gavinius bekn��.�� Musisz mi go wyja�ni�, Mandralisco. Szuka�em ci� ca�y dzie�. Gdzie ty w og�le by�e�?�� odwr�ci� si�, szukaj�c buk�aka w czerwonym piasku placu.�� I gdzie moja brandy? Co zrobili�cie z moim buk�akiem?

��Id� do domu, Gaviniusie�� powiedzia� Gaviral cicho, lecz rozkazuj�co.�� Po�� si�. Prze�pij troch�. Hrabia wyja�ni ci tw�j sen p�niej�� niski cz�owieczek uderzy� brata silnie w mostek. Gavinius spojrza� w d�, na miejsce, w kt�re go uderzono, mrugaj�c z zaskoczenia.�� Id�. Id�, Gaviniusie�� i Gaviral uderzy� znowu, nieco mocniej. Gavinius, wci�� mrugaj�c, pocz�apa� w stron� pa�acu jak og�upia�y bidlak, a tu� za nim sz�y jego kobiety.

W tym czasie ich lordowskie mo�ci Gavdat i Gavahaud pojawili si� na placu, a Mandralisca dostrzeg�, �e od strony wzniesienia, kt�re rozdziela�o ich domy, nadchodzi Gavilomarin. Bracia zgromadzili si� wok� swego tajnego doradcy.

Kiedy tylko dowiedzieli si� o powodzeniu misji hrabiego, mi�kki Gavdat z obwis�ymi policzkami i olbrzymimi dziurkami w nosie o�wiadczy�, �e postawi� horoskop taumaturgiczny i to on zapewni� jej powodzenie. Gavdat mia� si� za swego rodzaju czarownika i niezdarnie usi�owa� para� si� magi� i zakl�ciami. Pr�ny Gavahaud o byczym karku, brzydki jak pozostali bracia, ale g��boko przekonany o swojej niezwyk�ej urodzie, pogratulowa� Mandralisce delikatnym, eleganckim salutem. Z racji jego ci�kiej budowy, wygl�da�o to podw�jnie groteskowo. Wielki, t�usty Gavilomarin, bezbarwny i pozbawiony charakteru, kt�ry zawsze przytakiwa� wszystkiemu, co m�wili pozostali, klasn�� w d�onie jak przyg�upek i rado�nie zachichota� na wie�� o spaleniu warowni.

��Niech tak zgin� wszyscy, kt�rzy nam si� sprzeciwiaj�!�� powiedzia� powa�nie Gavahaud.

��Obawiam si�, �e b�dzie ich wielu�� odpar� Mandralisca.

��Masz na my�li Koronala?�� zapyta� Gaviral.

��To p�niej. My�l� o innych, podobnych do pana na Vorthinar. Lokalnych ksi���tkach, kt�rzy dostrzeg� szans� wyrwania si� spod wszelkiej w�adzy. Kiedy zobacz� pan�w takich, jak wy, otwarcie sprzeciwiaj�cych si� w�adzy Koronala i Pontifexa i odnosz�cych sukces, przestan� widzie� powody, by p�aci� podatki komukolwiek. R�wnie� wam, moi panowie.

��Spalisz ich dla nas tak, jak spali�e� tamtego�� powiedzia� Gavahaud.

��Tak. Tak zrobi!�� zawo�a� Gavilomarin i zn�w zaklaska� rado�nie.

Mandralisca u�miechn�� si� smutno. Potem, stukaj�c palcami w z�oty symbol swojej funkcji, wisz�cy na szyi i patrz�c kolejno na braci, powiedzia�:

��Moi panowie, odby�em dzi� d�ug� podr� i jestem nader zm�czony. Za pozwoleniem, chcia�bym si� oddali�.

Kiedy jechali do wioski, w kt�rej mieszkali najwa�niejsi podw�adni Pi�ciu Lord�w, po�o�onej kawa�ek drogi na po�udnie od pa�acu Gavirala, Jacomin Halefice odezwa� si� z wahaniem:

��Panie, czy mog� podzieli� si� prywatnym spostrze�eniem?

��Jeste�my przyjaci�mi, prawda, Jacominie?�� odpar� Mandralisca.

Zdanie to by�o tak dalekie od prawdy, �e Halefice z trudem ukry� zdumienie. Po chwili jednak opanowa� si� i rzek�:

��Zdaje mi si�, panie, �e bracia, kiedy teraz rozmawiali�cie� i zauwa�y�em to wcze�niej, prawd� m�wi�c� mam nadziej�, �e zostanie mi to wybaczone, ale��� zawaha� si�.�� Pr�buj� powiedzie�, �e�

��Wyrzu� to z siebie wreszcie.

��Zwracaj� si� do ciebie tak protekcjonalnie, panie. M�wi�, jakby byli wielkimi i pot�nymi szlachcicami, a ty kim� niewa�nym, traktuj� ci� jak wasala, jak byle s�ugusa.

��Jestem ich wasalem.

��Ale nie s�u��cym.

��Nie, nie do ko�ca.

��Czemu wi�c znosisz ich bezczelno��, panie? Bo tak w�a�nie jest i, wybacz mi, panie, ale boli mnie, gdy widz�, jak kto� o takich zdolno�ciach jest w ten spos�b traktowany. Czy�by zapomnieli, �e s� kim� tylko dlatego, �e ty to sprawi�e�?

��Och, nie, nie jest tak. Za wiele mi przypisujesz, Jacominie. To Bogini uczyni�a ich tym, czym s�, oraz, jak s�dz�, ich wspania�y ojciec, ksi��� Gaviundar, z niewielk� pomoc� ich matki, kimkolwiek by�a�� Mandralisca u�miechn�� si�, kr�tko i lodowato.�� Jedyne, co zrobi�em, to pokazanie im, jak mog� sta� si� panami kilku nieznacz�cych prowincji. A je�li wszystko dobrze p�jdzie, panami ca�ego Zimroelu� mo�e, kiedy�.

��I nie martwi ci� ani troch�, �e traktuj� ci� z tak� pogard�, panie?

Mandralisca przyjrza� si� swojemu ma�emu, krzywonogiemu adiutantowi spokojnie i bardzo uwa�nie.

On i Jacomin Halefice znali si� od ponad dwudziestu lat. Walczyli rami� w rami� z wojskami Prestimiona pod Grani� Thegomar, kiedy Korsibar zgin�� z r�ki w�asnego susuherskiego maga, a prokurator zosta� pokonany i uwi�ziony przez Prestimiona, za� sam Mandralisca, kt�ry walczy� a� do ca�kowitego wyczerpania, odni�s� ran� i dosta� si� do niewoli Rufiela Kisimira z Muldemar. Byli te� razem podczas drugiej wielkiej pora�ki w�r�d g�szczy manganozy w Stoien, kiedy to Dantirya Sambail zgin�� z r�ki Septacha Melayna. Halefice pom�g� wtedy Mandralisce prze�lizn�� si� przez poszycie i znikn��, gdy �ciga� go Navigorn z Hoikmar. To z pomoc� Halefice�a Mandralisce uda�o si� uciec z Alhanroelu i odda� si� na s�u�b� dw�ch braci Dantiryi Sambaila.

Lojalno�� i oddanie Halefice�a by�y niezaprzeczalne. By� praw� r�k� Mandraliski tak, jak on sam by� praw� r�k� Dantiryi Sambaila. Pomimo to, przez te wszystkie lata, Halefice nigdy nie odwa�y� si� przem�wi� tak bezpo�rednio, jak w�a�nie to zrobi�. Na sw�j spos�b, pomy�la� Mandralisca, by�o to wzruszaj�ce.

Odpowiedzia� uwa�nie:

��Je�li zdaje si�, �e traktuj� mnie pogardliwie, Jacominie, to dlatego, �e s� szorstcy w obej�ciu, jak wszyscy z tego klanu. Pami�tasz ich eleganckiego ojca, Gaviundara, i pi�knego wuja, Gaviada. Ich stryj, Dantirya Sambail, tak�e nie s�yn�� z delikatno�ci wypowiedzi. Tam gdzie ty, przyjacielu, widzisz pogard�, ja znajduj� zaledwie brak taktu. Nie obra�a mnie to. Tak� maj� natur�. S� nieokrzesanymi, szorstkimi lud�mi. Wybaczam im to, poniewa� wszyscy gramy w t� sam� gr�, rozumiesz?

��Panie?�� Halefice mia� pustk� w oczach.

��Najwyra�niej nie rozumiesz. Ujm� to tak: ja przydaj� si� Sambailidom, a oni, �wiadomie czy nie, cho� s�dz�, �e nie, przydaj� si� mi. Podobnie jest mi�dzy nami. Pomy�l o tym, Jacominie. Ale zachowaj swoje wnioski dla siebie. Nie rozmawiajmy o tym wi�cej, dobrze?�� Mandralisca odwr�ci� si� w kierunku swojej prostej chatki.�� Tutaj nasze drogi si� rozchodz��� powiedzia�.�� �ycz� ci mi�ego dnia.

�wiat�a pozosta�y w��czone, a Falco zosta� z Prestimionem, gdy ten pr�bowa� si� uspokoi�. Diandolo przyni�s� mu ch�odny, koj�cy nerwy nap�j. W�a�ciciel kwatery, odchodz�cy niemal od zmys��w ze smutku, �e kr�l w�a�nie pod jego dachem mia� tak przera�aj�cy sen, j�� wylewa� z siebie tak wartki potok wyraz�w przej�cia i zak�opotania, �e Falco musia� wyprosi� go z pokoju. M�ody ksi��� Taradath, kt�ry towarzyszy� Prestimionowi w Fa i mia� w�asny apartament po drugiej stronie dziedzi�ca, pojawi� si� wreszcie, w ko�cu wyrwany z g��bokiego, m�odzie�czego snu przez zamieszanie, kt�re panowa�o w korytarzach. Prestimion odes�a� go. Koszmary ojca nie musia�y by� jego zmartwieniem.

By� trzeci dzie� pa�stwowej wizyty Prestimiona w Fa. Do tej pory wszystko odbywa�o si� zgodnie z planem, bankiety, przemowy, przyznawanie kr�lewskich �ask zas�u�onym obywatelom i tak dalej. Jednak przez dwie pierwsze noce mia� ten m�cz�cy sen o bieganiu po nieznanych poziomach Zamku, cho�, dzi�ki niech b�d� Bogini, bez dodatkowej udr�ki w postaci pojawienia si� w nim Thismet. Teraz za� spad� na niego w ca�ym swoim okropie�stwie.

��Krzycza�e� co� jakby �tizmit, tizmit, tizmit�, m�j panie�� powiedzia� mu Falco. Oczywi�cie, imi� Thismet nic dla niego nie znaczy�o. Nie wi�cej ni� sze�� os�b na ca�ym �wiecie wiedzia�o, kim by�a.�� Tak g�o�no, �e s�ysza�em dwa pokoje dalej. �Tizmit! Tizmit!�.

��W snach mo�na m�wi� r�ne rzeczy, Falco. Niekoniecznie z sensem.

��To musia� by� wyj�tkowy koszmar, panie. Wci�� jeste� blady. Daj mi to, proszꠗ powiedzia�, si�gaj�c za siebie, po butelk�, kt�r� Diandolo w�a�nie wni�s� do pokoju.�� Nie s�yszysz, jaki zbola�y nasz Koronal ma g�os? Jeszcze cos do picia, panie?

Prestimion spojrza� na butelk�. Tym razem by�a to brandy. Wypi� j� jak wod�.

Falco zapyta�:

��Czy mam wezwa� t�umacza sn�w, by wyja�ni� tw�j, panie?

��Nikt poza Pani� Wyspy nie obja�nia sn�w Koronala, Falco, i wiesz o tym. A Pani nie ma w pobli�u�� Prestimion wsta�. Wci�� niepewnie trzyma� si� na nogach, lecz podszed� do okna. Na zewn�trz panowa�a ciemno��. Tu, w pi�knym Fa, radosnym, czaruj�cym mie�cie, pe�nym r�owych willi o rze�bionych, kamiennych balkonach, zbudowanych poziomami na stokach wzg�rz, wci�� by� �rodek bezksi�ycowej nocy. Prestimion opar� si� na parapecie i wychyli� si�, by odetchn�� ch�odnym, s�odkim, nocnym powietrzem.

Min�o dwadzie�cia lat, a wspomnienie Thismet wci�� go nawiedza�o.

I ona, i jej brat nie �yli od dawna i zostali zapomniani, zapomniani tak dok�adnie, �e ich w�asny ojciec nie mia� poj�cia, �e kiedykolwiek �yli. Zadba� o to oddzia� mag�w Prestimiona na polu bitwy pod Grani� Thegomar zaraz po wielkim zwyci�stwie, kiedy kolosalny czarodziejski wysi�ek wymaza� z pami�ci �wiata wszystkie wspomnienia o rewolcie Korsibara.

Ale Prestimion nie zapomnia�. I teraz, po tych wszystkich latach z Varaile, t�, kt�r� kocha� z niegasn�c� pasj�, Thismet wci�� zakrada�a si� do jego niebronionego umys�u, gdy spa�. Wiedzia�, �e nigdy nie zdo�a zrzuci� jarzma w�adzy, kt�r� nad nim mia�a. By�a jego zaprzysi�g�ym wrogiem, potem jak grom spad�a na nich zdumiewaj�ca mi�o��, a potem, kiedy by�a jego tylko przez par� chwil, nast�pi�a ta fatalna chwila na polu bitwy pod Grani� Thegomar, w kt�rej niemal r�wnocze�nie zdoby� koron� i straci� ukochan�.

��Zostawi� ci� teraz samego, m�j panie�� powiedzia� Falco.�� Zapewne pragniesz spa�. Do �witu pozosta�y jeszcze trzy godziny.

��Tak, zostaw mnie�� odpar� Prestimion.

Nie wr�ci� do ��ka. Tam czeka� na niego ten sen. Wyj�� z pude�ka z br�zu teczk� rz�dowych dokument�w, czekaj�cych na jego podpis, kt�r� wsz�dzie ze sob� wozi� i zabra� si� do pracy. W dowolnej chwili jego podpisu wymaga�o pi��dziesi�t albo i sto papier�w, w wi�kszo�ci stworzonych przez nader pracowitych urz�dnik�w Pontyfikatu, cho� cz�� pochodzi�a od jego rz�du.

Wi�kszo�� z tego dotyczy�a drobiazg�w, by�y to rutynowe o�wiadczenia i dekrety, porozumienia handlowe mi�dzy prowincjami, poprawki do kodeksu celnego, sprawy tego typu, kt�re inny Koronal zleci�by do czytania swoim podw�adnym, a sam rzuci�by tylko okiem na kr�tkie podsumowanie przed podpisaniem. Papiery z Labiryntu, ju� podpisane przez Pontifexa lub jego pe�nomocnika, w og�le nie wymaga�y uwagi Koronala, a tylko podpisu. W teorii Koronal m�g� odrzuci� ka�dy dekret i odes�a� go do Labiryntu do poprawki, ale nikt nie pami�ta�, kiedy ostatnio skorzystano z tego przywileju. Prestimion jednak stara� si� przeczyta� tyle, ile tylko m�g�. Cz�ciowo wynika�o to z jego przemo�nego poczucia obowi�zku, ale tak�e, w takie noce jak ta, zanurzenie si� w tak nu��cej pracy dziwnie go uspokaja�o.

Brakowa�o wci�� godziny lub dw�ch do �witu, gdy us�ysza� ha�as dobiegaj�cy z dziedzi�ca: otwieran� bram�, wibruj�cy pomruk latacza, rozkazuj�cy g�os, dono�nie wzywaj�cy baga�owych. To dziwne, pomy�la� Prestimion, �e kto� pojawia si� w kr�lewskiej kwaterze o podobnej godzinie i tak bardzo ha�asuje.

Wyjrza�.

Latacz przyby� z Zamku. Mia� wymalowany kr�lewski symbol. Wysiad� z niego du�y, mocno zbudowany m�czyzna w przepasanej, d�ugiej do kostek, czerwonej tunice. Jego pier� i ramiona sprawi�y, �e Prestimion z pocz�tku pomy�la�, �e to Gialaurys, ale by� pot�niejszy nawet od Wielkiego Admira�a i mia� wydatny brzuch. W por�wnaniu z nim Gialaurys wygl�da�by na szczup�ego. Poza tym m�wi� z czystym akcentem z G�ry Zamkowej, nie z szerok�, p�ask�, niemal komiczn� intonacj� z Piliploku, charakterystyczn� dla Gialaurysa. Po chwili Prestimion zrozumia�, �e to musi by� Navigorn.

Tutaj? Dlaczego? Co si� sta�o?

��Falco!�� zawo�a� Prestimion. Ochmistrz stan�� w drzwiach niemal natychmiast. Tak�e wygl�da�, jakby si� nie k�ad�.�� Falco, w�a�nie przyby� jego lordowska mo�� Navigorn. Jest na dziedzi�cu. Dopilnuj, �eby natychmiast go tu przyprowadzono.

Wspinaczka na trzecie pi�tro sprawi�a, �e Navigorn przyszed� zadyszany i czerwony na twarzy. Przez chwil� niepokoj�co chwia� si� w drzwiach, wysoki i niezgrabny naprzeciw niewielkiego Prestimiona. Przem�wi� z trudem.

��Prestimionie� w�a�nie� przyby�em� prosto z� Zamku. Wyjecha�em wczoraj po po�udniu i jecha�em w nocy�� Navigorn powoli usiad� na jednym z krzese� pod oknem, delikatnej plecionce ze z�otego drzewa kamateros, kt�re pod jego ci�arem skrzypia�o i j�cza�o, ale wytrzyma�o.�� Nie przeszkadza ci, �e usi�d�, Prestimionie? Bieganie po tych schodach��� u�miechn�� si� szeroko.�� Nie jestem ju� w dawnej formie.

��Siadaj. Siadaj. W ten spos�b zajmiesz mniej miejsca�� Navigorn rozsiad� si� ostro�nie. Prestimion przem�wi� cierpliwie.�� Przynosisz z�e wie�ci?

Wielki m�czyzna podni�s� wzrok i spojrza� mu w oczy. Przez moment zdawa� si� szuka� sposobu, jak zacz�� wypowied�.

��Pontifex by� mo�e mia� udar.

��Ach�� powiedzia� Prestimion, wymawiaj�c to s�owo, jakby uderzono go w pier�.�� Udar. Mo�e mia� udar, powiadasz?

��Nie ma potwierdzenia. Wybacz, Prestimionie, �e budz� ci� tak� informacj�, ale�

��W�a�ciwie nie spa�em�� Prestimion wskaza� porozrzucane na biurku papiery.�� Opowiedz mi o tym udarze. Tym prawdopodobnym udarze.

��Przysz�a wiadomo�� z Labiryntu. Dr�twienie r�ki, sztywno�� nogi. Wezwano mag�w.

��Czy on umrze?

��Kt� to wie? Wiesz, jakim jest twardym cz�owiekiem, Prestimionie. Jak z �elaza�� po twarzy Navigorna przebieg� wyraz b�lu. Obraca� si� tak niespokojnie, �e krzes�o zaprotestowa�o skrzypieniem. Skrzywi� si�.�� Tak�� powiedzia� w ko�cu.�� Tak, to dla niego pewnie pocz�tek ko�ca. Rozumiesz, tak tylko przypuszczam. Czysta intuicja. Ale on ma dziewi��dziesi�t lat, by� Pontifexem przez dwadzie�cia i Koronalem przez czterdzie�ci par� Nawet �elazo si� zu�ywa, pr�dzej czy p�niej. Przykro mi, Prestimionie.

��Przykro?

���aden Koronal nie chce schodzi� do Labiryntu.

��Ale ka�dy w ko�cu musi, Navigornie. My�lisz, �e nie by�em na to got�w?�� po czym, jakby w zaprzeczeniu w�asnym s�owom, Prestimion podszed� do kredensu, gdzie sta�a butelka wina z Muldemar i nala� troch�.�� Chcesz?

��O tej porze? W�a�ciwie tak. Tak, chc�.

Prestimion poda� mu kielich i nala� dla siebie. Pili w milczeniu. M�zg Prestimiona zalewa�a kaskada nie�atwych my�li.

Chodz�c po pokoju, powiedzia�:

��Co powinienem zrobi�, jak s�dzisz, Navigornie? Wr�ci� natychmiast na Zamek i czeka� na rozw�j wydarze�? Czy ruszy� do Labiryntu i z�o�y� ho�d, p�ki jego wysoko�� wci�� �yje?

��Phraatakes Rem nie wydaje si� uwa�a�, �e �mier� Confalume�a jest blisko. Na twoim miejscu pojecha�bym na Zamek. Zebra� Rad�, porozmawia� z lady Varaile. A potem ruszy� do Labiryntu�� Navigorn podni�s� wzrok. U�miecha� si� szeroko, ca�kiem nie na miejscu.�� Znakomite wino, Prestimionie! Z twoich rodzinnych winnic?

��Nie ma lepszego. Chcesz wi�cej?

��Tak. Poprosz�.

Prestimion zn�w nape�ni� kielichy i siedzieli przez jaki� czas w milczeniu, popijaj�c fioletowe wino.

By� dziwnie wzruszony, �e to Navigorn przyni�s� mu niepokoj�ce wie�ci, nie Septach Melayn albo Gialaurys, albo jego brat, Teotas. Navigorn i on przyja�nili si� od dawna, ale nie by�a to relacja tak bliska, jak ta, kt�ra ��czy�a go z innymi. Kiedy� byli nawet wrogami, cho� Navigorn tego nie pami�ta�. Dawno temu, podczas uzurpacji Korsibara, Navigorn bez wahania stan�� po stronie fa�szywego Koronala i dzielnie walczy� u jego boku podczas wojny domowej.

Oczywi�cie dla Navigorna Korsibar nie by� fa�szywym Koronalem. Wprawdzie s�uchaj�cy z�ych podszept�w syn Confalume�a zasiad� na tronie nieprawomy�lnie, wprawdzie jego przej�cie w�adzy nast�pi�o wbrew tradycji i konwencjom, jednak zosta� namaszczony i koronowany i w oczach obywateli Majipooru by� Koronalem. Kiedy wi�c Prestimion og�osi�, �e Korsibar nie jest prawowitym kr�lem i ruszy� na wojn�, by go obali�, Navigorn wiernie s�u�y� temu, kogo wcze�niej uzna� swoim w�adc�. Dopiero w godzinie pora�ki Korsibara, kiedy �wiat pogr��y� si� w chaosie, a zwyci�stwo Prestimiona by�o pewne, Navigorn namawia� swego pana do poddania si� i abdykacji, by unikn�� dalszego rozlewu krwi.

G�upi, uparty Korsibar nie podda� si� jednak i zgin�� w bitwie na bagnie Beldak pod Grani� Thegomar. Navigorn za� pad� przed Prestimionem na kolana i b�aga� o wybaczenie. Otrzyma� je i wiele wi�cej, poniewa� na skutek wielkiego wymazania pami�ci Navigorn zapomnia� o wojnie domowej i o tym, �e bra� w niej udzia� jako przeciwnik Prestimiona, wi�c ch�tnie przysta� na jego propozycj� do��czenia do Rady. Przez wszystkie p�niejsze lata by� jej cennym cz�onkiem. Z czasem Navigorn sta� si� stary, gruby i zachorowa� na podagr�, ale s�u�y� Prestimionowi nie mniej wiernie, ni� Korsibarowi. A teraz siedzia� przed nim, by� tym, kt�ry na ochotnika wzi�� na siebie ci�kie zadanie przekazania Prestimionowi wiadomo�ci, �e czas jego panowania jako Koronala mo�e dobiega� ko�ca.

��Pami�tasz, Prestimionie, jak wszyscy pojechali�my do Labiryntu, by czeka� na �mier� Prankipina, a ten starzec wci�� dycha� i my�leli�my, �e nigdy nie odejdzie? Ach, to by�y czasy!

��By�y, by�y�� przyzna� Prestimion.�� Jak m�g�bym zapomnie�?

Cofn�� si� pami�ci� o te kilka dekad do chwili wielkiego zgromadzenia, kiedy to �mietanka m�odych szlachcic�w zebra�a si� w podziemnym mie�cie podczas ostatnich dni panowania Pontifexa Prankipina. Kwiat Majipooru, ksi���ta kr�lestwa zebrani wok� umieraj�cego starca. Prestimion pomy�la�, �e wielu z nich przeznaczone by�o umrze� rok albo trzy lata p�niej, w walce po stronie uzurpatora Korsibara w tej niepotrzebnej, g�upiej wojnie.

Navigorn, zagubiony we wspomnieniach, bez pytania dola� sobie wina.

��Pami�tam, przyjecha�e� z Zamku z Serithornem z Samivole. Byli z tob� Septach Melayn i Gialaurys, i jeszcze jeden z twoich przyjaci�, ten tajemniczy cz�owieczek z Suvraelu, kt�ry nazywa� si� diukiem� jak on mia� na imi�?

��Svor.

��Tak, Svor. Byli tam Kanteverel z Bailemoony, i Wielki Admira� Gonivaul, kt�ry nigdy nie by� na morzu, diuk Oljebbin, earl Kamba z Mazadone. No i nie powinienem zapomina� o naszym drogim przyjacielu z paskudn� twarz�, Dantiryi Sambailu, prawda, Prestimionie? I Mandrykarn ze Stee� ach, co to by� za cz�owiek, ten Mandrykarn! I Venta z Haplior��� Navigorn potrz�sn�� g�ow�.�� Tylu z nich zgin�o tak m�odo. Czy to nie dziwne? Kamba, Mandrykarn, Iram z Normork, Silbelor z Banglecode i tak wielu innych� nie �yj�, wszyscy zgin�li o wiele za wcze�nie. To wielka szkoda. Kto, kiedy byli�my razem w Labiryncie, kto by przypuszcza�, �e wkr�tce tak wielu zginie?

Prestimiona zasmuci�o, �e Navigorn pomy�la� o tym samym, co on. W napi�ciu czeka�, czy przyjaciel nie wspomni o innych zmar�ych, cho�by o Korsibarze. Krzepki, pyszny Korsibar by� jedn� z najbardziej zwracaj�cych na siebie uwag� os�b w Labiryncie. Ale Navigorn o nim nie wspomnia�.

Jego refleksyjny nastr�j min�� tak szybko, jak si� pojawi�. U�miechn�� si�, westchn�� i uni�s� kielich do toastu.

��Troch� prze�yli�my, co, Prestimionie? Troch� prze�yli�my!

Navigorn zacz�� m�wi� o turniejach, kt�re odby�y si� w Labiryncie podczas oczekiwania na �mier� Prankipina. Nazwano je Turniejem Pontyfikalnym, najwi�kszym we wsp�czesno�ci.

��A pojedynek zapa�niczy pomi�dzy Gialaurysem i tym ma�piszonem, Farholtem, wiesz, �e my�leli�my, �e si� pozabijaj�? Mam wra�enie, �e to by�o wczoraj. I �ucznictwo� By�e� w �wietnej formie, Prestimionie, wyczynia�e� z �ukiem rzeczy, kt�rych nie widziano wcze�niej�� ani p�niej, gdyby si� nad tym zastanowi�. A jak Septach Melayn wygra� fechtunek z hrabi� Farquanorem i przy okazji zrobi� z niego idiot�? A kto wygra� w szabli? Du�y m�czyzna, ciemnow�osy, bardzo silny. Niemal pami�tam jego twarz, ale imienia wcale. Kto to by�? Pami�tasz, Prestimionie?

��Chyba nie by�em przy pojedynkach na szable�� powiedzia� Prestimion, odwracaj�c wzrok.

��Ca�� reszt� pami�tam tak wyra�nie. Wydaje mi si�, �e to by�o wczoraj. Ponad dwadzie�cia lat, a jakby to by�o wczoraj!

Tak, zupe�nie, jakby to wczoraj, pomy�la� Prestimion.

To Korsibar wygra� turniej szabli. To on by� tym du�ym, ciemnow�osym m�czyzn� ukrytym na kraw�dzi umys�u Navigorna. Ale wszelkie wspomnienie o nim zosta�o wymazane, podobnie jak Thismet, siostra Korsibara i Prestimion poczu� ulg� widz�c, �e przez te wszystkie lata nie od�y�o �adne wspomnienie.

Nie wygl�da�o te� na to, �e Navigorn pami�ta dramatyczne zako�czenie tego s�awnego Turnieju Pontyfikalnego, poranek, kiedy dziewi��dziesi�ciu jego uczestnik�w w pe�nych zbrojach zebra�o si� w Sali Tron�w, z kt�rego mieli by� wsp�lnie przewiezieni na Aren�. Do sali wpad� wtedy ksi��� Korsibar, krzycz�c, �e starego Pontifexa wreszcie zabra�a �mier�. Sko�czy�o si� d�ugie oczekiwanie. W ko�cu nadesz�a pora zmian na szczycie w�adzy, Koronal Lord Confalume mia� zosta� Pontifexem i wybra� nowego Koronala, ksi�cia Prestimiona z Muldemar.

Tego przynajmniej wszyscy si� spodziewali. Jednak umys�y zebranych w Sali Tron�w za�mi�a magiczna chmura, a kiedy opad�a, ich oczom ukaza� si� niewiarygodny widok. Ksi��� Korsibar, syn Koronala, zabra� koron� gwiazd wystraszonemu Hjortowi i j� za�o�y�, a teraz siedzia� w chwale na miejscu przeznaczonym dla Koronala, u boku swego ojca, Confalume�a, kt�ry siedzia� na tronie Pontifexa i wygl�da� na zdezorientowanego i niemal oszo�omionego. A ci, kt�rzy konspirowali z Korsibarem, zacz�li krzycze� �Chwa�a Lordowi Korsibarowi! Korsibar! Korsibar! Lord Korsibar!�

��To kradzie�!�� krzykn�� wtedy Gialaurys.�� Jeste� z�odziejem!

Rzuci�by si� na halabardy stra�y Korsibara, gdyby go Prestimion nie powstrzyma�, widzia� bowiem, �e jakikolwiek op�r b�dzie oznacza� pewn� �mier�. On i jego przyjaciele opu�cili wi�c sal�, zdumieni i przepe�nieni poczuciem pora�ki, a tron Koronala nale�a� do Korsibara, cho� tradycj� Majipooru od najwcze�niejszych lat by�o, �e syn Koronala nie mo�e nigdy odziedziczy� tronu po ojcu.

Nie, Navigorn nic z tego nie pami�ta�, ani z wielkiej wojny, kt�ra nast�pi�a potem i kosztowa�a �ycie tylu ludzi, wielkich i ma�ych. Korsibar w ko�cu zosta� obalony, a magowie Prestimiona wyci�li z pami�ci �wiata histori� jego uzurpacji, ale ten dzie� w Labiryncie b�yszcza� w umy�le�� Prestimiona z nieustaj�c� jasno�ci�. Pami�ta�, jak obiecany tron zosta� mu podst�pnie odebrany, co zmusi�o go do wydania dawnym przyjacio�om krwawej wojny by przywr�ci� w�a�ciwy bieg rzeczy.

Z zamy�lenia wyrwa� do g�os Navigorna.

��Czy kiedy zbierzemy si� w Labiryncie w oczekiwaniu na �mier� Confalume�a, znowu odb�dzie si� Turniej Pontyfikalny?

��Nie wiemy jeszcze, czy Confalume umiera�� powiedzia� szorstko Prestimion.�� A nawet je�li� kolejny turniej? Nie. Tym razem nie s�dz�.

Spojrza� przez okno. Nad Fa wstawa� �wit.

Navigorn pewnie mia� racj�. Udar Confalume�a zapewne zwiastuje jego koniec i wkr�tce Majipoor przejdzie kolejn� zmian� w�adzy. Prestimion uda si� do Labiryntu by zosta� Pontifexem, a Dekkeret zasi�dzie na szczycie G�ry Zamkowej jako Koronal.

Czy by� na to got�w? Nie, oczywi�cie, �e nie. Navigorn mia� racj�: nigdy �aden Koronal nie chce przenosi� si� do Labiryntu. Mimo to przeniesie si�, bo taki by� jego obowi�zek.

Prestimion zastanawia� si�, jak kto� o tak niespokojnej naturze, jak on, zniesie �ycie w podziemnej stolicy. Nawet Zamek by� dla niego za ma�y, podczas swych rz�d�w nieustannie podr�owa� po �wiecie, chwyta� si� ka�dego pretekstu, by odwiedzi� odleg�e miasta. Odby� trzy Wielkie Procesje, a niewielu Koronal�w przed nim tego dokona�o. Dla niego ca�e rz�dy by�y nieko�cz�c� si� Wielk� Procesj�, podr�owa� wi�cej ni� kt�rykolwiek z wcze�niejszych Koronal�w.

Oczywi�cie, kiedy zostanie Pontifexem, nie b�dzie musia� schowa� si� w Labiryncie. Nakazywa� to wy��cznie zwyczaj. Pontifex, zwierzchni monarcha, mia� pozostawa� w ustronnym miejscu, a zadaniem m�odego i energicznego Koronala by�o wychodzi� do ludzi, ogl�da� i by� ogl�danym. Prestimion zamierza� w pewnym stopniu pozosta� wiernym tej zasadzie. Ale tylko w pewnym stopniu.

Zastanawia� si�, jak wiele czasu minie, zanim przyzwyczai si� do tych wszystkich zmian.

By� mo�e sen o Thismet by� omenem. Przysz�o�� wyci�ga�a po niego r�ce i wkr�tce od nowa prze�yje czas �mierci Prankipina. Tym razem jednak zagra rol� odchodz�cego Koronala, jak niegdy� Confalume, a Dekkeret b�dzie nowym ksi�ciem, wchodz�cym na �rodek sceny.

Przynajmniej za kulisami nie czeka� �aden nowy Korsibar. Prestimion o to zadba�. Gdy Confalume by� Koronalem, dawa� do zrozumienia, �e to Prestimion zostanie jego nast�pc�, ale nigdy nie sformalizowa� tego stanowiska. Uwa�a�, �e nie uchodzi tak robi�, p�ki �y� Prankipin. Prestimion nie powt�rzy� tego b��du. W imi� spokojnej sukcesji wyznaczy� spadkobierc� Dekkereta i wyja�ni� synom, dlaczego synowie Koronala nie mog� liczy� na odziedziczenie ojcowskiego tronu.

Wszystko by�o wi�c uporz�dkowane. Nie by�o powodu do obaw. B�dzie co ma by� i wszystko p�jdzie dobrze.

Dobrze wi�c, my�la� Prestimion, niech rozpoczn� si� zmiany.

By� na nie gotowy. Tak gotowy, jak to tylko by�o mo�liwe.

Przem�wi� energicznie do Navigorna:

��Chyba masz racj�, najlepiej b�dzie, je�li wr�c� na Zamek przed udaniem si� do Labiryntu. B�d� musia� najpierw odby� d�ug� rozmow� z Varaile. Powinienem te� spotka� si� z Rad�� przygotowa� ich na sukcesj�

W odpowiedzi us�ysza� tylko g�o�ne chrapanie. Prestimion spojrza� na Navigorna, kt�ry spa� na krze�le.

��Falco!�� zawo�a� otwieraj�c drzwi.�� Diandolo!

Ochmistrz i giermek zjawili si� biegiem.

��Przygotujcie wszystko do wyjazdu. Ruszamy na Zamek zaraz po �niadaniu. Diandolo, obud� ksi�cia Taradatha i poinformuj go, �e wyje�d�amy, a ja zamierzam wyjecha� punktualnie. Och, i trzeba poinformowa� diuka Elmerica z Fa, �e wymagana jest moja natychmiastowa obecno�� na Zamku i �e z wielkim �alem musz� zrezygnowa� z dalszego pobytu tutaj. Jednak zanim to zrobicie, wy�lijcie kuriera do lady Varaile na Zamku. Niech powie jej, �e wracam i� na razie to powinno wystarczy�.

Cicho, by nie obudzi� Navigorna, Prestimion zebra� urz�dowe dokumenty, kt�re pokrywa�y jego biurko.

W drzwiach gabinetu Mandraliski pojawi�a si� blada, napi�ta twarz i przem�wi�a niepewnym tenorem, niewiele g�o�niejszym od gard�owego szeptu:

��Wasza mi�o��?

Mandralisca podni�s� wzrok. M�ody m�czyzna, w�a�ciwie ch�opiec. Zielone, l�ni�ce oczy, proste w�osy w kolorze s�omy. Uczciwy wyraz twarzy.

Odsun�� mapy, kt�re studiowa�.

��Zdaje mi si�, �e ci� znam. By�e� ze mn� na misji w Vorthinar, prawda?

��Tak, wasza mi�o�栗 ch�opiec chyba dr�a�. Mandralisca ledwo go s�ysza�.�� Jest tu go��, kt�ry twierdzi, �e ma�

Go��? Odizolowane na szczycie osiedle ponad ja�ow�, such�, bezlitosn� pustyni� nie by�o miejscem, gdzie zjawialiby si� go�cie.

��Co� powiedzia�? Go��?

��Go��, tak, panie.

��Mo�esz m�wi� g�o�niej? Boisz si� mnie?

��Tak, panie.

��A czemu to?

��Bo� bo�

��Chodzi o moj� twarz? O moje spojrzenie?

��Jeste�cie po prostu przera�aj�cy, panie�� ch�opiec wyrzuci� z siebie te s�owa jakby mimowolnie. Ale powoli nabiera� odwagi. Spojrza� Mandralisce w oczy.

��Owszem, jestem. Prawda jest taka, �e pracuj� nad tym. Okazuje si�, �e op�aca si� by� przera�aj�cym�� Mandralisca niecierpliwym gestem nakaza� ch�opcu wej��, zamiast sta� w korytarzu. Jego gabinet, okr�g�y pok�j z �ukowatym dachem i �cianami z gliny w kolorze spalonej pomara�czy, by� niewielki. Ca�y dom taki by�: Pi�ciu Lord�w mo�e i mieszka�o w pa�acach, ale nie k�opotali si�, by sprawi� podobny swojemu tajnemu doradcy.�� Sk�d pochodzisz, ch�opcze?

��Z Sennec, panie. To miasteczko w d� rzeki od Horvenar.

��Ile masz lat?

��Szesna�cie. Tw�j go��, panie, m�wi�

��Niech m�j przekl�ty go�� poczeka. Niech w tym czasie je bobki manculain�w. Teraz rozmawiam z tob�. Jak masz na imi�?

��Thastain, panie.

��Thastain z Sennec. Troch� ma�o rytmiczne. Hrabia Thastain z Sennec, czy to nie brzmi lepiej? Thastain, hrabia Sennec. Hrabia Sennec i Horvenar. Przyznasz, �e jest w tym pewien splendor?

Ch�opiec nie odpowiada�. Jego twarz wyra�a�a w r�wnym stopniu oszo�omienie, strach i, by� mo�e, irytacj� lub nawet gniew.

Mandralisca u�miechn�� si�.

��Uwa�asz, �e si� tob� bawi�?

��Kto zechcia�by zrobi� ze mnie hrabiego, wasza mi�o��?

��A kto zrobi�by go ze mnie?A jednak jestem hrabi�. Hrabia Mandralisca z Zimroelu, prosz�, oto prawdziwa poezja! Kiedy� by�em tylko ch�opcem ze wsi, jak ty, ch�opcem z Gonghar�w. Dantirya Sambail nada� mi tytu� w przeddzie� swojej �mierci. �Dobrze mi s�u�y�e�, Mandralisco, i otrzymasz za to odpowiedni� nagrod�. Byli�my wtedy w d�unglach Stoienzar. Nie wiedzieli�my, �e tamci zaraz nas znajd�. Ukl�k�em, a wtedy on dotkn�� mojego ramienia sztyletem i na miejscu nada� mi hrabiowski tytu�. Hrabia Zimroelu. Nikt go wcze�niej nie nosi�. Nast�pnego dnia ludzie Prestimiona odnale�li nasz ob�z i zabili prokuratora. Ja uciek�em i zabra�em ze sob� moje hrabiostwo� Kiedy� mo�e i z ciebie zrobimy hrabiego. Ale najpierw musimy jego lordowsk� mo�� Gavirala uczyni� Pontifexem. A jego lordowsk� mo�� Gavahauda, jak s�dz�, Koronalem.

S�owa te nie wywo�a�y reakcji innej ni� puste spojrzenie i, po chwili, zdumione zmarszczenie czo�a.

Mo�e za wiele powiedzia�. Mandralisca zrozumia�, �e nadesz�a pora, by kaza� ch�opakowi odej��. Czerpa� z tego wszystkiego dziwn� przyjemno��. Niewinno�� Thastaina by�a czaruj�c� nowo�ci�, a sam Mandralisca by� tego poranka w dziwnie otwartym nastroju. Jednak ju� dawno nauczy� si� nie ufa� przyjemno�ciom, a nawet si� ich obawia�. A przy tym ch�opcu zaczyna� si� czu� zbyt swobodnie. To by�o niebezpieczne.

��Znasz imi� tego mojego go�cia?�� zapyta�.

��Barz� Braj� Barjz�

��Barjazid?

��Tak, Barjazid! W�a�nie tak, panie! Khaymak Barjazid z Suvraelu!

Tak. Teraz Mandralisca przypomnia� sobie korespondencj�, propozycj�, zaproszenie. Wcze�niej wylecia�o mu to z g�owy.

��Ten Khaymak Barjazid przeby� dalek� drog�. Gdzie teraz jest?

��Na terenie zamkni�tym, tam, gdzie trzymamy wszystkich, kt�rzy przybywaj� drog� z doliny przez pustyni� pungatan�w. Znalaz�a go obsada pierwszej stra�nicy. Twierdzi, �e macie do om�wienia interesy.

Mandralisca poczu� uk�ucie podniecenia. W ko�cu, Barjazid! To ten, kt�ry nieoczekiwanie prze�y�. D�ugo mu to zaj�o. Obiecywa�, �e przyjedzie, przez prawie rok. Obiecywa� te� inne rzeczy. Mog� by� bardzo przydatny, pisa�. Pozw�l mi na wizyt�, a poka�� ci, co mam.

��Dzi�kuj� ci, hrabio Thastainie. Powiedz mu, �eby przyszed�.

Ch�opak ruszy� do drzwi.

��Przyprowadz� go, wasza mi�o��.

��Tak�� albo nie.

Barjazid powinien tu by� wiele miesi�cy temu. Niech ten przekl�ty, �liski cwaniak podsma�y si� jeszcze chwil� na s�o�cu. I tak pustynny upa� nie jest mu obcy. Poza tym niedobrze by by�o wygl�da� na zbyt zainteresowanego teraz, kiedy tamten�� i, jak podejrzewa� Mandralisca, r�wnie� jego towary�� wreszcie tu by�. Nadgorliwo�� zawsze pozbawia przewagi.

��Poczekaj, ch�opcze!

��Panie?

Mandralisca u�o�y� swoje d�ugie, w�skie palce w kszta�t wie�y.

��Jeszcze jedno pytanie i pozwol� ci odej��. Opowiedz mi co� o sobie. Dlaczego wst�pi�e� na s�u�b� Pi�ciu Lord�w? Co chcia�e� przez to osi�gn��?

��Osi�gn��, panie? Nie rozumiem. Nie szuka�em zysku. To by�a kwestia obowi�zku, wasza mi�o��. Pi�ciu Lord�w to prawowici panowie Zimroelu, spadkobiercy prokuratora Dantiryi Sambaila.

��Pi�kne s�owa, hrabio Thastainie. Podziwiam twoje po�wi�cenie dla sprawy.

Ch�opiec zn�w ruszy� w stron� drzwi, jakby chcia� jak najkr�cej przebywa� w towarzystwie Mandraliski.

Ten jednak znowu przem�wi�, kolejny raz go zatrzymuj�c:

��Wiesz mo�e, czym si� zajmowa�em, gdy wst�pi�em na s�u�b� prokuratora Dantiryi Sambaila?

��Sk�d mia�by wiedzie�, panie?

��Zaiste, sk�d mia�by�. By�em jego praegustatorem. To bardzo staromodne zaj�cie. Co� z czas�w mit�w i bajek. Dantirya Sambail czu�, �e potrzebuje kogo� takiego. A mo�e po prostu chcia� go mie�, jak ozdob�, jak �redniowieczne widowisko. Kiedy tylko dostawa� co� do jedzenia lub picia, pr�bowa�em tego przed nim. Kawa�ek jego mi�siwa, �yk jego wina. Nie bra� do ust niczego, czego wcze�niej nie spr�bowa�em. Robi�em niez�e wra�enie, kiedy tak sta�em przy jego boku podczas bankiet�w na Zamku albo w Labiryncie�� Mandralisca u�miechn�� si� znowu. To wyczerpuje limit na ca�y poranek, pomy�la�.�� Id� ju�. Przyprowad� mi mojego Barjazida.

��Mam z tob� pojecha�?�� zapyta�a Varaile.�� Wiesz, �e mog�abym.

��A� tak ch�tnie zobaczysz zn�w Labirynt?

��Nie ch�tniej ni� ty, Prestimionie. Ale od wiek�w nie podr�owali�my razem. Nie pr�bujesz mnie unika�, prawda?

Spojrza� na ni�, szczerze zaskoczony.

��Unika� ci�? Chyba �artujesz. Po prostu chc� prostej wizyty bez komplikacji, chc� szybko pojecha� i wr�ci� jeszcze szybciej. On nie jest chyba tak chory, jak my�leli�my. Sp�dz� z nim par� dni, om�wi� wszystkie wa�ne sprawy, jakie mo�emy mie� do om�wienia, b�d� mu �yczy� d�ugiego �ycia i dobrego zdrowia, po czym wr�c� do domu. Je�li pojad� z tob�, albo Dekkeretem, Septachem Melaynem czy Dembitave, z kimkolwiek ponad absolutnie podstawow� �wit� Koronala, to podr� ta od razu stanie si� powa�niejsz� spraw� i konieczne b�dzie zachowanie ceremonia�u. Nie chc� go m�czy�. A ju� zw�aszcza nie chc� pojawia� si� w towarzystwie tylu dworzan, �e Confalume pomy�li sobie, �e odbywamy oficjaln�, po�egnaln� wizyt� u umieraj�cego.

��Nie przypominam sobie, �ebym sugerowa�a zabranie ca�ego dworu�� odpar�a Varaile.�� Zwyczajnie zaproponowa�am, �e pojad� z tob�.

Prestimion wzi�� j� za r�ce i przysun�� twarz blisko jej twarzy. Byli prawie r�wnego wzrostu. U�miechn�� si� i dotkn�� nosem jej nosa.

��Wiesz, �e ci� kocham�� powiedzia� cicho.�� Ale czuj�, �e t� podr� powinienem odby� sam. Je�li chcesz ze mn� jecha�, nie mam sposobu, �eby ci� powstrzyma�. Ale wola�bym pojecha� sam i jak najpr�dzej wr�ci�. Przyjd� takie lata, �e b�dziemy mieli jeszcze mn�stwo czasu, by by� razem w Labiryncie.

��A wi�c wr�cisz?

��Tym razem tak. Obawiam si�, �e nast�pnym razem pojad� tam na d�u�ej.

Bardzo podobn� rozmow� przeprowadzi� chwil� wcze�niej z Dekkeretem, a z Septachem Melaynem niezbyt odmienn�. Wszyscy traktowali go, jakby to on, nie Confalume, wymaga� troski. Widzieli mo�liwo�� �mierci Pontifexa jako ogromny kryzys dla Prestimiona, chcieli zgromadzi� si� wok� niego, chroni� go i pociesza�.

W pewnym sensie mieli oczywi�cie racj�. Owszem, mia� si� zmierzy� z powa�n� spraw��� nie chodzi�o o wizyt� w Labiryncie, lecz nieuniknion� zmian�, kt�ra le�a�a niedaleko przed nim. Ale czy my�leli, �e kiedy tylko postawi nog� w podziemnej stolicy, wybuchnie p�aczem? Czy wierzyli, �e jest niezdolny poradzi� sobie z perspektyw� zostania Pontifexem, wi�c musi wci�� mie� obok siebie najbli�szych? Jak mia� im wyt�umaczy�, �e Koronalowie wci��, dzie� i noc, �yli w �wiadomo�ci, �e w ka�dej chwili mog� zosta� Pontifexami? �e ta mo�liwo�� by�a cz�ci� sk�adow� ich pracy i �e kto�, kto nie potrafi� jej znie��, nie nadawa� si� na Koronala?

Koniec ko�c�w, jedynym spo�r�d najbli�szych, kt�ry z nim pojecha�, by� ksi��� Taradath. Ch�opiec by� rozczarowany gwa�townym przerwaniem d�ugo wyczekiwanej wizyty w Fa, poza tym nigdy nie widzia� Labiryntu. Spotkanie z jego wysoko�ci� Pontifexem b�dzie dla niego wa�nym prze�yciem.

Pr�cz tego przyda si� Taradathowi cho� kr�tkie spojrzenie na maszyn� administracyjn� Pontyfikatu. W wieku pi�tnastu lat Taradath powoli zmienia� si� w warto�ciowego, m�odego m�czyzn� i na pewno znajdzie si� dla niego jaka� rola w rz�dzie, kiedy Dekkeret zostanie Koronalem. Synowie Koronal�w cz�sto stawali si� lekkomy�lnymi obibokami lub, co gorsza, pr�nymi, g�upawymi b�aznami, jak Korsibar. Prestimion mia� nadziej�, �e jego ch�opc�w spotka lepszy los.

Podr�owali do Labiryntu tradycyjn� tras�, w d� rzeki Glayge na kr�lewskiej barce przez �yzne, rolnicze r�wniny. Kiedy indziej Prestimion zrobi�by z tego pewnie ma�� Procesj�, zatrzyma�by si� w wa�nych nadrzecznych miastach jak Mitripond, Palaghat czy Grewin, ale obieca� Varaile, �e to b�dzie kr�tka podr�. Wjecha� do Labiryntu przez Bram� W�d, t�, kt�rej u�ywali Koronalowie i szybko zjecha� w d�, przez liczne poziomy Labiryntu, obok kr�tych uliczek i nor, kt�re by�y biurami urz�dnik�w, obok po�o�onych ni�ej cud�w architektury�� Sali Wichr�w, Sali Kolumn, Miejsca Masek i innych, dziwnie pi�knych miejsc, kt�re urzek�yby ka�dego, kto kocha Labirynt, a Prestimion w�tpi�, �e kiedykolwiek go pokocha�� i wreszcie dotar� na najg��bszy poziom, do sektora imperialnego, gdzie �y� Pontifex.

Protok� wymaga�, by Koronala powita� najwy�szy urz�dnik Labiryntu, Wysoki Rzecznik. Przez ostatnie pi�� lat urz�d ten piastowa� s�dziwy diuk Haskelorn z Chorg, cz�onek rodziny, kt�rej korzenie si�ga�y do czas�w Pontifexa Stalvoka sprzed dziesi�ciu rz�d�w. Haskelorn by� niemal r�wnie wiekowy jak sam Confalume, pulchny, z r�ow� twarz�, zwisaj�cymi policzkami i grubym wa�kiem cia�a pod brod�. Zgodnie z tutejsz� tradycj� mia� na nosie malutk� mask�, zas�aniaj�c� oczy, kt�ra w�r�d urz�dnik�w Pontyfikatu by�a oznak� rangi.

��Confalume��� zacz�� od razu Prestimion.

���jest zdrowy i pragnie natychmiast ci� zobaczy�, Lordzie Prestimionie.

Zdrowy? Jak wygl�da�o zdrowie wed�ug Wysokiego Rzecznika? Prestimion nie mia� poj�cia, czego si� spodziewa�. By� zdezorientowany, kiedy wszed� do przedsionka pl�taniny pokoi, labiryntu w Labiryncie, kt�re by�y rezydencj� Pontifexa Majipooru. U�miechni�ty Confalume, ubrany w oficjalne, ozdobne, szkar�atno-czarne szaty Pontifexa sta��� sta�!�� w drzwiach po przeciwnej stronie przedsionka i wyci�ga� do Prestimiona ramiona w ciep�ym, powitalnym ge�cie.

Koronal by� tak zaskoczony, �e dopiero po chwili by� w stanie si� odezwa�, a kiedy ju� odzyska� mow�, m�g� jedynie wyj�cze�:

��M�wili mi� �e ty� �e by�e��

��Umieraj�cy, Prestimionie? W drodze powrotnej do �r�d�a, co? Nie wiem, co s�ysza�e�, synu, ale oto prawda: wsta�em z �o�a bole�ci. Jak widzisz, Pontifex stoi na w�asnych nogach. Pontifex chodzi. Nieco sztywno, ale chodzi. M�wi. Nie jest jeszcze martwy, Prestimionie, daleko mu do tego. Milczysz. Ze szcz�cia braknie ci s��w? Tak, s�dz�, �e w�a�nie tak jest. Jeszcze na chwil� uratowano ci� przed Labiryntem.

��M�wili, �e mia�e� udar.

��Powiedzmy, �e ma�e zas�abni�cie�� Pontifex uni�s� lew� d�o� i zacisn�� j� w pi��. Wskazuj�cy i ma�y palec nie zgina�y si� ca�kowicie, musia� pom�c im drug� r�k�.�� Tu mam drobne trudno�ci, widzisz? Naprawd� drobne. A lewa noga��� Confalume zrobi� kilka krok�w w jego stron�.�� Zauwa�y�e� pewnie, lekko ni� pow��cz�. Sko�czy�y si� dni ta�czenia. C�, w moim wieku nie musz� porusza� si� zbyt szybko. Mo�esz to nazwa� udarem, ale bardzo lekkim�� w tym momencie zauwa�y� stoj�cego obok Taradatha.�� To tw�j syn, prawda, Prestimionie? Odk�d ostatnio go widzia�em, wyr�s� niemal nie do poznania. Kiedy to by�o, ch�opcze, pi�� lat temu, siedem? Kiedy ostatnio by�em na Zamku?

��Osiem lat temu, wasza wysoko�栗 odpowiedzia� Taradath. Wida� by�o wyra�nie, �e pr�buje przezwyci�y� zachwyt.�� Mia�em wtedy siedem lat.

��A teraz jeste� r�wnie wysoki, jak tw�j ojciec, cho� nie jest to wielkie osi�gni�cie. I masz ciemn� karnacj� swojej matki. C�, wchod�cie obydwaj! Nie st�jcie tak!

Prestimion zauwa�y�, �e g�os Confalume�a dr�a� lekko, poza tym zrobi� si� po starczemu gadatliwy. Wygl�da�o jednak, �e jest w �wietnej formie. Oczywi�cie, Confalume zawsze mia� niezwyk�� energi� i wi�cej si�y od innych. Nawet teraz, wci�� by� mocno zbudowany, umi�niony, a strzecha jego w�os�w, cho� dawno posiwia�ych, by�a wci�� g�sta. Tylko mi�kkie, podobne do papieru policzki zradza�y wiek Pontifexa. Faktycznie zdawa�o si�, �e przezwyci�y� wi�kszo�� drobniejszych konsekwencji udaru, kt�ry wywo�a� takie podniecenie w obu stolicach kr�lestwa.

Poprowadzi� Taradatha i Prestimiona do �rodka. Niewielu go�ci zapuszcza�o si� do prywatnych komnat Pontifexa. Os�awiona kolekcja skarb�w Confalume�a przyozdabia�a ka�d� nisz�, alkow� i p�k�: figurynki z dmuchanego szk�a, rze�by z ko�ci smok�w morskich inkrustowane porfirem i onyksem, wyk�adane szlachetnymi kamieniami puzderka, ca�e lasy dziwacznych drzew zrobione ze srebrnych drucik�w, pradawne monety i zakonserwowane owady, oprawne w sk�r� tomy pe�ne staro�ytnej wiedzy i wiele, wiele wi�cej. Ze wszystkich stron otacza� go gromadzony przez ca�e �ycie zbi�r. Pontifex nie straci� te� zainteresowania sztukami magicznymi. Wida� tu by�o jego ukochane magiczne przyrz�dy, ammatepale, veralistie, sfery armilarne, rohille i protospathifary, proszki, mikstury i ma�ci. By� mo�e, pomy�la� Prestimion, ten starzec wsta� z �o�a �mierci z pomoc� magii. Bez w�tpienia, je�li sama wiara w nadprzyrodzone wystarcza�a, Confalume m�g� �y� wiecznie.

Pontifex nala� wina dla Prestimiona i siebie, a potem dla Taradatha i pokaza� ch�opcu par� najniezwyklejszych przedmiot�w, znajduj�cych si� w pokoju. Zabawia� ich przyjemn�, powierzchown� rozmow� o ich podr�y w d� Glayge, projektach budowlanych na Zamku, zaj�ciach lady Varaile i podobnych sprawach. By�o to czaruj�ce i zupe�nie niepodobne do tego, co Prestimion wyobra�a� sobie o tej wizycie.

Taradath nie by� ju� zdj�ty podziwem. Teraz odnosi� si� do Pontifexa jak do dobrego dziadka.

��Czy ci wszyscy ludzie te� byli Pontifexami?�� zapyta�, wskazuj�c d�ugi rz�d malowanych medalion�w wisz�cych na �cianie pomieszczenia.

��Zaiste�� odpowiedzia� Confalume.�� Ten tutaj to Prankipin� pami�tasz go, Prestimionie, rzecz jasna? Dalej Gobyras, kt�ry panowa� tu� przed nim� Avinas� Kelimiphon� Amyntilir��� pami�ta� imiona wszystkich.�� Dizimaule� Kanaba� Sirruth� Vildivar�

Kiedy s�ucha�, jak Confalume recytuje imiona swoich poprzednik�w sprzed tysi�cy lat, Prestimion poczu� pokor� na my�l o ogromie historii, tego wielkiego �uku, kt�ry z jednej strony nikn�� w mg�ach mitu, a na jego drugim ko�cu, zaczepionym o dzie� dzisiejszy, znajdowa� si� nie kto inny, a on sam.

Wi�kszo�� tych ludzi by�a dla Prestimiona jedynie imieniem. Osi�gni�cia Pontifexa Kanaby, Sirrutha i Vildivara pami�tali jedynie historycy. Wiedzia� co� o tych ostatnich, o Gobyrasie, Avinasie, Kelimphonie, cho� byli raczej miernymi w�adcami. �wiat wszed� w trudny okres pod ich ma�o natchnionymi rz�dami. Jednak Prestimion, patrz�c w g�r� na d�ug� lini� twarzy, nagle zrozumia�, �e nale�y do niezwyk�ej, wsp�czesnej dynastii.

Wisia�a tam podobizna Prankipina, Koronala przez lat dwadzie�cia i Pontifexa przez czterdzie�ci trzy, kt�ry odziedziczy� s�aby i targany problemami �wiat po swoim poprzedniku, Gobyrasie, i m�drymi �rodkami oraz dynamicznym przyw�dztwem przywr�ci� mu dawn� �wietno��. Cho� pod koniec �ycia zaj�� si� czarnoksi�skimi g�upotami i pozwoli� si� otoczy� masie czarodziej�w, c�, t� wad� mo�na by�o wybaczy� komu�, kto tak wiele osi�gn��. Potem Confalume, jeszcze nie portret na �cianie, lecz wci�� prawdziwy, oddychaj�cy cz�owiek, kt�ry budowa� na wspania�ych fundamentach Prankipina i postara� si�, by dobrobyt upowszechni� si� w�r�d pi�tnastu miliard�w mieszka�c�w Majipooru. Jemu r�wnie� trzeba by�o wybaczy� przywi�zanie do magii, ale, pomy�la� Prestimion, przychodzi�o to z �atwo�ci�.

A teraz przysz�a pora Prestimiona z Muldemar, obecnie Lorda, a pewnego dnia Pontifexa. Czy b�dzie uznany godnym spadkobierc� wielkiego Prankipina i wspania�ego Confalume�a? By� mo�e. Pod jego rz�dami Majipoor kwit�. Pope�nia� b��dy, ale Prankipin tak�e, podobnie Confalume. Jego najwi�kszym osi�gni�ciem by�o uratowanie �wiata przed z�� w�adz� Korsibara, ale nikt si� o tym nigdy nie dowie. Czy dokona� jeszcze czego� wielkiego? Na pewno mia� nadziej�, �e tak by�o, ale ze wszystkich ludzi na �wiecie on wiedzia� najmniej w tej materii. Wci�� by� m�ody. Mia� g��bok� nadziej� i wierzy�, �e w ko�cu zostanie umieszczony w jednym rz�dzie z tymi architektami z�otego wieku.

��A to Stiamot?�� zapyta� Taradath.

��Jest dalej, ch�opcze. Oczywi�cie, artysta musia� zgadywa�, jak wygl�da�, ale oto on. Tu� poka�� ci�

Niezwykle dziarsko, pow��cz�c nog� tylko odrobink�, Confalume poszed� na drugi koniec pokoju. Prestimion patrzy�, jak idzie z Taradathem od portretu do portretu, wymieniaj�c imiona dawnych imperator�w.

Ch�opiec pozosta� tam i wpatrywa� si� powa�nie w twarze Pontifex�w, kt�rzy rz�dzili �wiatem, kiedy do narodzin Stiamota brakowa�o tysi�cy lat. Confalume wr�ci� do miejsca, gdzie siedzia� Prestimion, nape�ni� kielichy i przem�wi� cichym, poufnym tonem.

��Tak naprawd� przylecia�e� tutaj, poniewa� my�la�e�, �e umieram, prawda? Chcia�e� na w�asne oczy przekona� si� o moim stanie?

��Nie wiem, co my�la�em. Ale wiadomo�ci z Labiryntu na tw�j temat by�y niepokoj�ce. Uzna�em, �e w�a�ciwym b�dzie ci� odwiedzi�. Cz�owiek w twoim wieku, kt�ry przechodzi udar�

��Kiedy to si� sta�o, sam my�la�em, �e umieram. Ale tylko wtedy. Daleko mi jeszcze do ko�ca, Prestimionie.

��Oby naprawd� tak by�o.

��M�wisz to w trosce o mnie, czy o siebie?�� spyta� Pontifex.

��Wiesz, jak niemi�o to zabrzmia�o?

Confalume roze�mia� si�.

��Ale to prawda! Nie chcesz jeszcze by� Pontifexem, mam racj�?

Prestimion z niepokojem spojrza� w stron� Taradatha, kt�ry sta� po przeciwnej stronie pokoju, zapewne poza zasi�giem g�osu. Kiedy odpowiada�, w jego g�osie czu� by�o lekk� irytacj�.

��Ca�y Majipoor pragnie, by� �y� dalej w dobrym zdrowiu i jak najd�u�ej, wasza wysoko��. Pod tym wzgl�dem nie jestem �adnym wyj�tkiem. Ale zapewniam ci�, �e gdyby Bogini postanowi�a zabra� ci� jutro, jestem got�w na wszystko, co b�dzie ode mnie wymagane.

��Jeste�? No tak, m�wisz, �e jeste�, i chyba musz� da� temu wiarꠗ Pontifex zamkn�� oczy. Zdawa� si� zagl�da� w niesko�czone otch�anie czasu. Prestimion obserwowa� leciutkie pulsowanie na po�y�kowanych powiekach starca i czeka�. Czy�by Confalume zasn��? Lecz nagle Pontifex zn�w spojrza� wprost na niego, a jego bystre, szare oczy by�y jak zawsze przenikliwe.�� Pami�tam, jak siedzia�em tu z tob� dawno temu, podczas twojej pierwszej wizyty jako Koronal. Pami�tam, jak m�wi�em ci, �e po czterdziestu latach pracy na Zamku ch�tnie przeniesiesz si� do Labiryntu. Pami�tasz to?

��Tak.

��Jeste� w po�owie drogi do tych czterdziestu lat. Musisz wi�c m�wi� przynajmniej p� prawdy, kiedy twierdzisz, �e got�w jeste� obj�� tu w�adz�. Ale nie obawiaj si�, Prestimionie. Czeka ci� nast�pnych dwadzie�cia lat�� Confalume wskaza� na st�, na kt�rym znajdowa�a si� jego kolekcja przyrz�d�w astronomicznych.�� Tak si� sk�ada, �e w zesz�ym tygodniu postawi�em sobie horoskop. O ile w moich obliczeniach nie by�o powa�nego b��du, do�yj� wieku stu dziesi�ciu lat. B�d� najd�u�ej rz�dz�cym Pontifexem w historii Majipooru. Co na to powiesz, Prestimionie? Ul�y�o ci, prawda? Przyznaj si�, ul�y�o? Przynajmniej w tej chwili czujesz ulg�. Ale m�wi� ci, m�ody przyjacielu, kiedy odb�d� podr� powrotn� do �r�d�a, ty ju� dawno b�dziesz mia� do�� bycia Koronalem. Ani przez chwil� nie po�a�ujesz, �e opuszczasz Zamek. Przyjdzie czas, kiedy b�dziesz pragn�� zosta� Pontifexem, wierz mi. I wierz mi, b�dziesz got�w schowa� si� w Labiryncie, bardziej ni� got�w!

W drodze powrotnej Prestimion zastanawia� si� nad s�owami Confalume�a. Musia� przyzna�, �e oszukiwa� przynajmniej siebie twierdz�c, �e got�w jest w pe�ni przyj�� Pontyfikat. Najmocniejszym tego dowodem by�a ulga, kt�r� odczu�, gdy dowiedzia� si� o nieoczekiwanie dobrym stanie zdrowia Confalume�a. To by�o wytchnienie, niew�tpliwe wytchnienie, a to oznacza�o, �e zostanie Pontifexem wci�� jawi�o mu si� jako ponury i nieub�agany wyrok, a nie prosty obowi�zek. Cho� bardzo w�tpi� w astrologiczne wyliczenia Confalume�a, wszystko wskazywa�o na to, �e zmiana w�adc�w wci�� by�a kwesti� lat.

Przed odjazdem na Zamek zabra� Taradatha na kr�tkie zwiedzanie miasta. Ch�opiec w swoim kr�tkim �yciu widzia� ju� wiele wspania�ych rzeczy, ale dziwno�� Labiryntu, wielkich, wype�nionych echem, niesamowicie zaprojektowanych sal po�o�onych tak g��boko pod ziemi�, nie przypomina�a niczego innego na �wiecie.

��Zwana jest Sadzawk� Sn�w�� powiedzia� Prestimion, wskazuj�c spokojn�, zielonkaw� wod�, w kt�rej g��binie nieustannie pojawia�y si� i znika�y tajemnicze obrazy, niekt�re cudownie pi�kne, inne koszmarnie ohydne; plejada najr�niejszych scen.�� Nikt nie wie, jak dzia�a, ani nawet kt�ry Pontifex j� tu umie�ci�.

Miejsce Masek, w kt�rym wielkie, pozbawione cia�a, pustookie twarze wyrasta�y na marmurowych �odygach. Sala Piramid, pe�na tysi�cy stoj�cych blisko siebie, bia�ych monolit�w, bezcelowych i niewyja�nionych. Sala Wichr�w, w kt�rej z kamiennych kratek wia�y podmuchy zimnego wiatru, cho� znajdowali si� g��boko pod powierzchni� �wiata. Sala Kielich�w� Gabinet Lataj�cych Mieczy� Komnata Cud�w� �wi�tynia Nieznanych Bog�w�

Nast�pnego dnia Prestimion wraz z synem wjechali na powierzchni� szybk� wind� i wr�cili do Bramy W�d, gdzie ju� czeka�a kr�lewska barka, gotowa zawie�� ich w g�r� rzeki, na Zamek. Lecz zd��yli tylko dotrze� do Maurix, o trzy dni drogi na p�noc od Labiryntu, kiedy wyprzedzi� ich szybki pojazd rzeczny ozdobiony flag� Pontyfikatu.

Pos�aniec, kt�ry wsiad� na pok�ad, powiedzia� tylko dwa s�owa, a Prestimion ju� wiedzia�, co si� sta�o.

��Wasza wysoko��

W ten spos�b zwracano si� do Pontifexa. Reszt� historii pozna� a� za szybko. Confalume zmar� nader gwa�townie, zabi� go drugi udar. Prestimion musia� wr�ci� do Labiryntu, by przewodniczy� ostatniej pos�udze i rozpocz�� proces przejmowania obowi�zk�w Pontifexa.

Mandralisca pomy�la�, �e podobie�stwo jest naprawd� uderzaj�ce.

Venghenar Barjazid, ten, kt�ry ju� nie �y�, ten od diabelskich maszyn kontroluj�cych umys�y, by� niedu�ym cz�owieczkiem o z�ym wygl�dzie, oczach, kt�re nie by�y tego samego rozmiaru, koloru ani nawet nie le�a�y na jednej linii, ustach, wykrzywionych w lewo, przez co wygl�da�, jakby wci�� si� krzywo u�miecha� i sk�rze, ciemnej, grubej i wygl�daj�cej jak wygarbowana, pomarszczonej i pofa�dowanej jak u kanavonga, gdy� sp�dzi� ca�e �ycie pod bezlitosnym s�o�cem Suvraelu.

W oczach Mandraliski drugi brat by� r�wnie uroczo odpychaj�cy. Od pierwszej chwili, gdy go ujrza�, intuicja podpowiada�a mu, �e oto znalaz� pot�nego sojusznika w czekaj�cych go zmaganiach o w�adz� na �wiatem.

Ten Barjazid by� r�wnie pod�ego wzrostu, ko�cisty i nieprzyjemnie wygl�daj�cy, jak jego zmar�y brat. Jego oczy tak�e by�y r�ne, krzywe i mia�y ten sam, surowy blask, usta �ci�ga� mu drwi�cy grymas, te� mia� pomarszczon�, poczernia�� sk�r� kogo�, kto �y� zbyt d�ugo w ja�owym, spalonym s�o�cem Suvraelu. By� mo�e odrobin� wy�szy od Venghenara i troch� mniej pewny siebie. Mandralisca dawa� mu jakie� pi��dziesi�t lat, by� wi�c starszy ni� Venghenar, kiedy przyni�s� swoje urz�dzenia Dantiryi Sambailowi.

Te� sprawia� wra�enie, �e przyby� z towarem. Przyni�s� ze sob� do pokoju bezkszta�tn�, wypchan�, szmacian� torb� lamowan� sk�r�, rozprut� na �rodku, kt�r� postawi� ostro�nie obok siebie siadaj�c na miejscu wskazanym przez Mandralisk�.

Hrabia bynajmniej nie spieszy� si� z rozpocz�ciem negocjacji. Wierzy�, �e konieczne by�o wpierw okre�li�, kto ma przewag�. A by� to ten, komu mniej spieszy�o si� do przej�cia do rzeczy.

��Wasza mi�o�栗 powiedzia� Barjazid z przesadnie uprzejmym uk�onem.�� To prawdziwa przyjemno�� m�c si� wreszcie spotka�. M�j zmar�y brat opowiada� o was z najwi�kszym szacunkiem.

��Tak, pracowali�my razem.

��Pa�am gor�c� nadziej�, �e powiecie to samo o mnie.

��Ja r�wnie�. Sk�d wiedzia�e�, gdzie mnie szuka�? Czemu uzna�e�, �e mam pow�d, aby chcie� ci� przyj��?

��Prawd� m�wi�c, my�la�em, �e zgin�li�cie dawno temu, tego samego dnia, co m�j brat. Potem jednak dosz�y do mnie wie�ci, �e zbiegli�cie, �yjecie i znajdujecie si� gdzie� w tej okolicy.

��Wie�ci o miejscu mojego pobytu dotar�y a� do Suvraelu?�� zapyta� Mandralisca.�� Ci�ko mi w to uwierzy�.

��Wie�ci si� rozchodz�, wasza mi�o��. Poza tym posiadam umiej�tno�� zdobywania wiedzy. Dowiedzia�em si�, �e przebywacie tutaj, �e pracujecie dla pi�ciu syn�w jednego z braci prokuratora i �e by� mo�e my�l� oni o odzyskaniu w�adzy, kt�r� kiedy� mia� ich stryj. Poczu�em, �e m�g�bym przy tym pom�c. Z tego powodu wys�a�em list.

��I sporo czasu trwa�o, zanim tu dotar�e��� zauwa�y� Mandralisca.�� Z twojego listu wynika�o, �e przyjedziesz tu rok temu. Co si� sta�o?

��Po drodze wynik�y op�nienia�� wyja�ni� Khaymak Barjazid, troch� za kr�tko si� namy�laj�c.�� Wasza mi�o��, musicie zrozumie�, �e podr� z Suvraelu tutaj zajmuje du�o czasu.

��Ale nie a� tak du�o. Z twojego listu zrozumia�em, �e chcesz si� ze mn� spotka� natychmiast. Najwyra�niej nie mia�em racji.

Barjazid otaksowa� go wzrokiem. Na chwilk� wysun�� czubek j�zyka, jak w��. Przem�wi� cicho.

��Wasza mi�o��, przyby�em tu przez Alhanroel. Wyb�r ten by� uzasadniony rozk�adem transportu morskiego. Poza tym m�j bratanek, ostatni z rodu, pozostaje w s�u�bie Koronala na G�rze Zamkowej. Chcia�em zn�w si� z nim spotka� przed przyjazdem tutaj.

��O ile dobrze pami�tam, G�ra Zamkowa po�o�ona jest tysi�ce mil od wybrze�a.

��Przyznaj�, G�ra nie le�y dok�adnie po drodze. Ale od czasu, kiedy ostatni raz mia�em przyjemno�� porozmawia� z synem mojego brata min�y lata. Je�li mam poprzysi�c lojalno�� wam, w Zimroelu, prawdopodobnie wi�cej go nie ujrz�.

��Wiem o twoim bratanku�� powiedzia� Mandralisca. Wiedzia� te� o wizycie Khaymaka Barjazida na G�rze Zamkowej, ale fakt, �e tamten sam si� do niej przyzna�, dzia�a� na jego korzy��. Mandralisca zetkn�� czubki palc�w i z namys�em patrzy� ponad nimi na Barjazida.�� Tw�j bratanek zdradzi� w�asnego ojca, prawda? To z jego nieocenion� pomoc� Prestimion os�abi� Dantiry� Sambaila i wystawi� go na atak, kt�ry kosztowa� prokuratora �ycie. Mo�na by nawet powiedzie�, �e ponosi bezpo�redni� odpowiedzialno�� za �mier� twego brata w tej samej bitwie. Jak mo�esz kocha� takiego cz�owieka, niewa�ne, czy jest twoim krewnym? Dlaczego mia�by� chcie� go odwiedzi�?

Barjazid z zak�opotaniem wierci� si� na krze�le.

��Kiedy Dinitak to zrobi�, by� tylko ch�opcem. Znalaz� si� pod wp�ywem ksi�cia Dekkereta, da� si� porwa� m�odzie�czemu entuzjazmowi dla Lorda Prestimiona i doprowadzi�o to do rzeczy, kt�rych wiem, �e nie m�g� przewidzie�. Chcia�em dowiedzie� si�, czy z biegiem lat zrozumia� sw�j b��d i czy mo�emy si� pogodzi�.

��I?

��By�em g�upi, �e w to wierzy�em. Jest na wskro� cz�owiekiem Prestimiona i Dekkereta. Maj� go w gar�ci. �le zrobi�em, szukaj�c w nim cho� �ladu uczu� wobec rodziny. Nie chcia� si� ze mn� widzie�.

��Jakie to smutne�� Mandralisca nawet nie pr�bowa� brzmie� wsp�czuj�co.�� Pojecha�e� a� na Zamek i wszystko na nic!

��Panie, nie uda�o mi si� dotrze� bli�ej Zamku jak tylko do Morpin Wysokiego. Na wyra�ny rozkaz mojego bratanka, nie pozwolono mi jecha� dalej.

Bardzo to wzruszaj�ce, pomy�la� Mandralisca. Ale nie ca�kiem mnie przekonuje.

Mo�na by�o �atwo znale�� inny pow�d, dla kt�rego Khaymak Barjazid wybra� d�ug� tras� przez G�r� Zamkow�. Najprawdopodobniej po tym, jak zdecydowa� si� odda� na s�u�b� Pi�ciu Lord�w, pomy�la�, �e mo�e gdzie indziej otrzyma wy�sz� cen� za swoje us�ugi. Nie by�o w�tpliwo�ci, �e w swej znoszonej torbie mia� cenny dar. I r�wnie niew�tpliwie zamierza� sprzeda� go temu, kt�ry zap�aci najwi�cej, a najg��bsze kieszenie na �wiecie mia� Prestimion.

Mandralisca wiedzia�, �e gdyby Dinitak Barjazid po�wi�ci� cho� pi�� minut na wys�uchanie uni�onej gadki swego stryja, nie rozmawialiby teraz. Mamy szcz�cie, pomy�la�, �e m�ody Barjazid ma dobry gust i nie chcia� mie� nic wsp�lnego ze swoim krewniakiem spod ciemnej gwiazdy.

��Niemi�a przygoda�� powiedzia�.�� Ale przynajmniej masz to z g�owy. A teraz, cho� mo�e p�niej, ni� si� spodziewa�em, ale wreszcie si� tu zjawiasz.

��Wasza mi�o��, to ja najbardziej �a�uj� mojego sp�nienia. Ale zaiste, oto jestem�� u�miechn�� si�, pokazuj�c brzydkie pie�ki z�b�w.�� I przywioz�em z sob� pewne przedmioty, o kt�rych wspomina�em w li�cie.

Mandralisca zn�w spojrza� na torb�.

��Znajduj� si� tam?

��Tak jest.

Uzna�, �e to sygna�.

��Doskonale, przyjacielu. Jak s�dzisz, czy nadesz�a pora, by przej�� do interes�w?

��Ju� przeszli�my, wasza mi�o�栗 odpar� spokojnie Khaymak Barjazid, nie patrz�c nawet na torb�. W my�li Mandralisca przyzna� mu za to punkt. Barjazid te� by� �wiadom zagro�e�, wynikaj�cych z nadgorliwo�ci i sprawdza�, jak d�ugo mo�e kaza� Mandralisce czeka�. To dziwne, �e hrabia da� si� tak wymanewrowa�.

Doskonale. Pozwoli Barjazidowi na ma�e zwyci�stwo. Czeka� w milczeniu.

Barjazid zn�w wysun�� czubek j�zyka.

��S�dz�, �e wiecie, i� zanim m�j nieod�a�owanej pami�ci brat wst�pi� na s�u�b� Dantiryi Sambaila, by� mi�dzy innymi przewodnikiem po Suvraelu. Wcze�niej sp�dzi� kilka lat na Zamku, s�u��c diukowi Svorowi z Tolaghai, przyjacielowi Prestimiona, kt�ry by� wtedy zaledwie ksi�ciem Muldemar. By� te� na Zamku pewien Vroon, znany jako Thalnap Zelifor, kt�ry�

Mandralisca poczu�, jak wzbiera w nim irytacja. To ju� by�a przesada. Barjazid poczu�, �e ma przewag� i zbyt wyra�nie okazywa� kontrol� nad rozmow�.

��Dok�d zmierza ta historia?�� zapyta� ostro.�� Cofa nas do czas�w Lorda Stiamota?

��Gdyby�cie zaszczycili mnie uwag� jeszcze przez chwil�, panie.

Znowu si� podda�. Barjazid powiedzia� to w tak cudownie oleisty spos�b, �e Mandralisca musia� go podziwia�. Ten cz�owiek by� godnym przeciwnikiem.

Barjazid ci�gn�� dalej, niewzruszony.

��Wybaczcie, je�li ju� znacie t� histori�. Chcia�em tylko opowiedzie� o mojej roli w dziele mego brata, a o niej mo�ecie nie wiedzie�.

��Kontynuuj.

��Pozw�lcie, �e przypomn�, �e �w Thalnap Zelifor, z zawodu mag, jak wielu przedstawicieli jego rasy, budowa� maszyny, kt�re mog�y przenika� do g��bi ludzkiego umys�u. Kiedy Prestimion zosta� Koronalem, z jakiego� powodu wygna� Vroona do Suvraelu i powierzy� mojemu bratu zadanie eskortowania go. Niestety Vroon zmar� po drodze, ale wcze�niej by� uprzejmy szkoli� mojego brata w sztuce pos�ugiwania si� tymi maszynami. Zabra� kilka z nich z Zamku.

��P�ki co nie m�wisz mi nic nowego.

��Ale nie wiecie pewnie, �e ja, jako �e posiadam pewn� �atwo�� rozumienia zagadnie� technologicznych, pomaga�em bratu przy eksperymentach z tymi maszynami i zdobywaniu wiedzy o ich u�yciu. P�niej uda�o mi si� nawet zaprojektowa� ulepszone modele. To wszystko dzia�o si� wiele lat temu w mie�cie Tolaghai w Suvraelu. Potem mia� miejsce pewien epizod, o kt�rym mo�e s�yszeli�cie, kiedy to ksi��� Dekkeret, pod�wczas bardzo m�ody i jeszcze bez tytu�u, odwiedzi� nasz kontynent i mia� do�� pechowe spotkanie z moim bratem i jego synem. Wzi�� ich w niewol� i zabra� na G�r� Zamkow� wraz z wi�kszo�ci� urz�dze� do czytania w my�lach.

��Tak, opowiedzia� mi o tym tw�j brat.

��Podobnie wiecie, �e m�j brat uciek� z Zamku do zachodniego Alhanroelu i sprzymierzy� si� z Dantiry� Sambailem.

��Tak�� powiedzia� Mandralisca�� by�em tam, kiedy przyby�. By�em te� obecny, gdy Prestimion u�y� zapewne jednego z urz�dze� dostarczonych mu przez twojego bratanka, Dinitaka, i umo�liwi� armii pod wodz� Gialaurysa i Septacha Melayna odnalezienie naszego obozu i zabicie zar�wno prokuratora, jak i twojego brata. Wszystkie urz�dzenia do czytania w my�lach wpad�y w r�ce Prestimiona. S�dz�, �e ma je bezpiecznie zamkni�te gdzie� na Zamku.

��Zapewne tak jest.

Mandralisca znowu, tym razem bardziej znacz�co, spojrza� na znoszon�, wypchan� torb� Khaymaka Barjazida. Do�� tych opowie�ci o zamierzch�ej historii, ten cwany cz�owieczek za daleko posuwa� si� w swojej grze. Mandralisca nie zamierza� pozwala� mu d�u�ej si� z sob� bawi�.

Przem�wi� szorstkim, ch�odnym tonem.

��S�dz�, �e wystarczy nam tego wst�pu. Mam dzi� du�o zaj��. Poka� mi, co dla mnie przywioz�e�.

Barjazid u�miechn�� si�. Po�o�y� sobie torb� na kolanach i nacisn�� zatrzask. Wyj�� ze �rodka plik pergamin�w, rozwin�� je i roz�o�y� na otwartej pokrywie torby.

��Oto oryginalne plany wymy�lonych przez Thalnapa Zelifora urz�dze� do kontrolowania umys��w. Pozosta�y w Suvraelu, w moim posiadaniu, odk�d Dekkeret zabra� mojego brata jako wi�nia na G�r�.

��Mog� je obejrze�?�� Mandralisca wyci�gn�� r�k�.

��Oczywi�cie, wasza mi�o��. Oto szkice trzech kolejnych modeli tego urz�dzenia. Moc ka�dego kolejnego by�a wi�ksza. Oto pierwszy. To ten, kt�ry wykrad� m�j bratanek i odda� Lordowi Prestimionowi, by u�y� go przeciwko mojemu bratu. A tego w�a�nie u�ywa� on sam podczas decyduj�cej bitwy, kiedy Prestimion z�ama� wasz� obron�.

Mandralisca przerzuca� karty pergaminu. Barjazid niczego nie ryzykowa�, pokazuj�c mu je�� nic z nich nie rozumia�.

��A to?�� zapyta�, wskazuj�c arkusze, kt�re Barjazid wci�� trzyma� w r�kach.

��To projekty nowych, jeszcze pot�niejszych modeli, o kt�rych przed chwil� m�wi�em. Przez te wszystkie lata eksperymentowa�em z podstawowymi pomys�ami Vroona. S�dz�, �e dokona�em znacznych post�p�w w sztuce.

��Tylko s�dzisz?

��Nie mia�em jeszcze okazji dokona� test�w.

��Z obawy, �e wykryj� ci� ludzie Prestimiona?

��To te�, cz�ciowo. Ale poza tym� Produkcja tych przedmiot�w jest bardzo kosztowna, panie� musicie pami�ta�, �e nie jestem zamo�ny�

��Rozumiem�� zapraszano go do finansowania bada� Barjazida.�� Prawda jest wi�c taka, �e nie masz dzia�aj�cych modeli.

��Mam to�� powiedzia� Barjazid i wyci�gn�� z torby licho wygl�daj�cy he�m. By�a to l�ni�ca, skomplikowana plecionka z delikatnych, czerwonych i z�otych drut�w, przez kt�rej grzbiet przebiega� potr�jny rz�d kabli z br�zu. Mandralisca przypomnia� sobie he�m, kt�ry mia� na g�owie drugi Barjazid podczas ostatecznej walki w Stoienzar. Ten by� zapewnie udoskonalon� wersj�. Wygl�da� jednak zbyt prosto. Jakby by� niekompletny, niedoko�czony.

��Czego mo�na nim dokona�?�� zapyta� Mandralisca.

��W obecnej formie niczego. Nie zamontowano jeszcze koniecznych po��cze�.

��A gdyby je zamontowa�?

��Gdyby to zrobi�, nosz�cy he�m m�g�by si�gn�� do ka�dej osoby na �wiecie i umie�ci� w jej g�owie sny. Bardzo pot�ne sny, wasza mi�o��. Przera�aj�ce. Bolesne, gdyby tego zapragn��. Sny zdolne z�ama� czyj�� wol�. Mog�ce rzuci� go na ziemi� i sprawi�, by b�aga� o lito��.

��Zaiste�� powiedzia� Mandralisca.

Powoli przebieg� palcami po koronkowej siatce, bada� j�, g�aska�. Za�o�y� he�m, rozk�adaj�c go, i zauwa�y�, �e jest niezwykle lekki, niemal niewyczuwalny. Zdj�� go i z�o�y�, potem z�o�y� ponownie, a� mie�ci� mu si� w d�oni. Zwa�y� go na wyci�gni�tej r�ce. Skin�� g�ow� z aprobat�, ale milcza�. Min�a mo�e minuta. Mo�e wi�cej.

Khaymak Barjazid obserwowa� ca�� scen� z min�, kt�ra wyra�a� mog�a tylko rosn�cy niepok�j i przej�cie.

Wreszcie przem�wi�.

��My�licie, wasza mi�o��, �e przyda�oby si� wam takie urz�dzenie?

��Och tak. Bez w�tpienia. Ale czy b�dzie dzia�a�?

��Mo�na sprawi�, by dzia�a�o. Mo�na sprawi�, �e b�d� dzia�a� wszystkie urz�dzenia z tych plan�w. Potrzebne s� tylko pieni�dze.

��Tak. Oczywi�cie�� Mandralisca wsta�, podszed� do drzwi i sta�, patrz�c przez d�u�sz� chwil� w jasno�� pustynnego poranka. Lekko przerzuca� he�m Barjazida z r�ki do r�ki. Zastanawia� si�, jak to b�dzie posiada� mo�liwo�� wysy�ania sn�w do umys��w wrog�w. Barjazid m�wi� o bolesnych snach. Koszmarach. Gorzej ni� koszmarach. Mn�stwie przera�aj�cych obraz�w. Trzepocz�ce istoty, wisz�ce na cienkich, metalowych drutach. Nieko�cz�ca si� armia du�ych, czarnych �uk�w maszeruj�cych po pod�odze i wydaj�cych przy tym paskudnie, chrz�szcz�ce d�wi�ki. Przezroczyste palce �askocz�ce kana�y m�zgu. Powolne spirale czystego strachu, t�ej�ce i skr�caj�ce si� w um�czonym umy�le. I�� stopniowo�� szloch, skamlanie, b�aganie o lito��

��Chod� ze mn� na zewn�trz�� rzuci� Barjazidowi przez rami�, nawet na niego nie patrz�c.

Szli pod g�r� do miejsca, z kt�rego wida� by�o pi�� kopu� pa�ac�w ich lordowskich mo�ci.

��Czy wiesz, co to za budynki?�� zapyta� Mandralisca.

��To domy Pi�ciu Lord�w. Powiedzia� mi to ch�opak, kt�ry mnie tu przyprowadzi�.

��Wiesz wi�c, �e nazywaj� si� Pi�cioma Lordami. Co jeszcze o nich wiesz?

���e s� synami jednego z braci Dantiryi Sambaila i niedawno og�osili si� w�adcami cz�ci centralnego Zimroelu. �e przybrali tytu� Lord�w Zimroelu.

��Wiedzia�e� to wszystko, zanim napisa�e� do mnie list?

��Poza tym, jak si� tytu�uj�.

��Dlaczego wie�ci o tych sprawach mia�yby dotrze� a� do Suvraelu?

��Ju� m�wi�em, wasza mi�o��, �e posiadam umiej�tno�� zdobywania wiedzy.

��Na to wygl�da. Sam Koronal, o ile mi wiadomo, nie wie, co dzieje si� w tej cz�ci Zimroelu.

��A je�li si� dowie�?

��C�, wtedy pewnie b�dzie wojna�� odpowiedzia� Mandralisca. Odwr�ci� si� twarz� do niskiego cz�owieczka.�� Proponuj�, �eby�my teraz porozmawiali bardzo szczerze. Tych Pi�ciu Lord�w Zimroelu to g�upi i podli ludzie. Gardz� wszystkim, co jest z nimi zwi�zane. Kiedy ich poznasz, podzielisz moje uczucia. Nie zmienia to faktu, �e w Zimroelu �yj� miliony ludzi, kt�rzy uwa�aj� ich za prawowitych spadkobierc�w Dantiryi Sambaila i zaci�gn� si� pod ich sztandary, kiedy wreszcie rozwinie si� je otwarcie, by i�� na wojn� o niepodleg�o�� z rz�dem Alhanroelu. Wojn�, kt�r� wierz�, �e z twoj� pomoc� mo�emy wygra�.

��To by mnie wielce uradowa�o. Prestimion i jego ludzie zabili mi brata.

��B�dziesz wi�c mia� swoj� zemst�. Dantirya Sambail dwa razy pr�bowa� pokona� Prestimiona, ale poniewa� by� ju� w�adc� Zimroelu, obydwa razy usi�owa� przenie�� powstanie do Alhanroelu. To by� b��d. Naje�d�cy z Zimroelu nie mog� pokona� Koronala i Pontifexa na ich w�asnej ziemi. Alhanroel jest zbyt wielki, by podbi� go z zewn�trz, a nie da si� utrzymywa� linii zaopatrzenia ci�gn�cych si� tysi�cami mil. Ale dzia�a to tak�e w drug� stron�. �adna armia z innego kontynentu nie zdo�a nigdy podbi� ca�ego Zimroelu.

��Zamierzacie wi�c uczyni� Zimroel osobnym pa�stwem?

��A czemu nie? Czemu mieliby�my by� s�ugusami Alhanroelu? Co daje nam fakt, �e rz�dzi nami kr�l i imperator oddaleni o p� �wiata? Obwo�am jednego z pi�ciu braci, najinteligentniejszego, Pontifexem Zimroelu. Jeden z pozosta�ych b�dzie jego Koronalem. I wreszcie uwolnimy si� od Alhanroelu.

��Istnieje trzeci kontynent�� powiedzia� Barjazid.�� Macie jakie� plany wobec Suvraelu?

��Nie�� odpar� Mandralisca. To pytanie go zaskoczy�o. Zda� sobie spraw�, �e w og�le nie my�la� o Suvraelu.�� Ale je�li chcia�by� uczyni� go niepodleg�ym, s�dz�, �e mo�na by to �atwo osi�gn��. Prestimion nie jest tak g�upi, by wys�a� armi� w wasze potworne pustynie, a nawet je�li to zrobi, upa� zabije ich w sze�� miesi�cy.

W r�nokolorowych oczach Barjazida zab�ys�a chciwo��.

��Suvrael musia�by mie� swojego kr�la.

��To prawda. Mog�oby tak by栗 nagle zrozumia�, do czego zmierza� Barjazid i u�miechn�� si� szeroko.�� Brawo, przyjacielu! Brawo! Poda�e� wi�c cen� swojej pomocy, tak? Khaymak Pierwszy, kr�l Suvraelu! Dobrze, niech tak b�dzie. Gratuluj�, wasza wysoko��!

��Dzi�kuj�, wasza mi�o�栗 Barjazid obdarzy� go ciep�ym u�miechem, przyjacielskim i pe�nym wdzi�czno�ci.�� Pontifex Zimroelu� kr�l Suvraelu� a jak� rol� widzicie dla siebie, hrabio Mandralisco, kiedy ju� bracia zajm� swoje miejsca na tronach?

��Ja? B�d� ich tajnym doradc�, jak teraz. Wci�� b�d� potrzebowa� kogo�, kto powie im, co robi�. I b�d� to ja.

��Ach. Tak, oczywi�cie.

��S�dz�, �e si� rozumiemy.

��Te� tak uwa�am. Jaki b�dzie nasz nast�pny ruch?

��C�, musisz zbudowa� te diabelskie maszyny. Pozwoli nam to utrudnia� Prestimionowi �ycie.

��Doskonale. Proponuj� urz�dzi� natychmiast warsztat w Ni-moya i�

��Nie�� przerwa� Mandralisca.�� Nie w Ni-moya. B�dziesz pracowa� tutaj, wasza wysoko��.

��Tutaj? B�d� potrzebowa� specjalistycznego sprz�tu� materia��w� by� mo�e zdolnych rzemie�lnik�w. Na odleg�ym od cywilizacji, pustynnym posterunku, takim jak tu, nie mog�

��Mo�esz i zrobisz to. Suvraelczyk taki jak ty nie powinien mie� �adnych problem�w z przystosowaniem si� do pustynnych warunk�w. Sprowadzimy z Ni-moya wszystko, czego potrzebujesz. Ale teraz, przyjacielu, do��czy�e� do nas. Twoje miejsce jest tutaj. Pozostaniesz tu, tu b�dziesz �y� i pracowa�, p�ki nie wygramy wojny.

��Wasza mi�o��, brzmi to tak, jakby�cie mi nie ufali.

��Nikomu nie ufam, przyjacielu. Nawet samemu sobie.

Dekkeret wr�ci� na Zamek najszybsz� tras�, Wielk� Drog� Calintane�a, na kt�rej ko�cu znajdowa�a si� rozleg�a, otwarta przestrze� brukowana g�adkimi, zielonymi, porcelanowymi kocimi �bami, zwana Placem Dizimaule�a. Latacz przesun�� si� nad le��cym po�rodku symbolem rozb�ysku gwiazd, wykonanym ze z�otych p�ytek i przewi�z� go pod �ukiem Dizimaule�a, kt�ry by� g��wnym wej�ciem na Zamek, prowadz�cym do zachodniego skrzyd�a. Stra�nicy z wartowni stoj�cej po lewej stronie �uku machali do niego, gdy przeje�d�a�. Odpowiedzia� im kr�tkim, sztywnym salutem.

Kiedy wchodzi� na Zamek, wyczuwa� panuj�c� w korytarzach atmosfer� ledwo skrywanego napi�cia. Twarze ludzi, kt�rzy witali go przy kolejnych punktach kontrolnych by�y �ci�gni�te i powa�ne, usta zaci�ni�te, oczy spuszczone.

��Patrz�c na nich�� powiedzia� Dekkeret do Dinitaka�� mo�na pomy�le�, �e Pontifex zmar�, kiedy byli�my w drodze z Normork.

��My�l�, �e ju� by ci� o tym poinformowano�� odpowiedzia� Dinitak.

��Pewnie tak.

Tak. Gdyby Confalume zmar�, witaliby go jak Koronala, prawda? Kl�kaliby, robiliby znak rozb�ysku gwiazd, wykrzykiwaliby tradycyjne �Dekkeret! Dekkeret! Chwa�a Lordowi Dekkeretowi!� Wprawdzie nie by�by oficjalnie Koronalem a� do otrzymania zgody Rady i mianowania przez Prestimiona, ale wszyscy wiedzieli, kto b�dzie nast�pnym w�adc�.

�Lord Dekkeret�. Jak to dziwnie brzmia�o! Z jakim trudem obejmowa� to umys�em!

��To trudny czas dla wszystkich�� powiedzia� Dinitak.�� Na pewno zawsze, kiedy w powietrzu wisi zmiana w�adzy, tak jest. Starzy w�adcy opuszczaj� Zamek, przybywaj� nowi, a dla wszystkich, kt�rzy tu mieszkaj�, nic ju� nie b�dzie takie samo.

Byli teraz na progu Wewn�trznego Zamku. Przed nimi wznosi�o si� Dziewi��dziesi�t Dziewi�� Schod�w. Zatrzymali si�. Pokoje Dinitaka znajdowa�y si� na tym poziomie, daleko na lewo, Dekkeret za� mieszka� wy�ej, w apartamencie w Wie�y Munneraka, kt�ry niegdy� zajmowa� Prestimion.

��Chyba ci� tu zostawiꠗ powiedzia� Dinitak.�� Pewnie b�dziesz musia� spotka� si� z Rad�� i z lady Varaile, jak przypuszczam�

��Dzi�kuj�, �e pojecha�e� ze mn� do Normork�� powiedzia� Dekkeret.�� �e wytrzyma�e� na tych koszmarnych bankietach i za wszystko.

��Nie ma za co dzi�kowa�. Pojad� wsz�dzie, gdzie poprosisz.

U�cisn�li si� kr�tko i Dinitak poszed�.

Dekkeret stawa� na co drugim stopniu starych, wytartych schod�w. Lord Dekkeret, my�la�. Lord Dekkeret. Lord Dekkeret. Lord Dekkeret. Niesamowite. Niewiarygodne.

To si� jeszcze nie wydarzy�o. Odk�d otrzyma� wiadomo��, w kt�rej wzywano go do powrotu na Zamek, z Labiryntu nie przysz�y nowe raporty. Poinformowa� go o tym Septach Melayn, pierwszy cz�onek Rady, kt�rego Dekkeret spotka� w Wewn�trznym Zamku.

D�ugonogi fechmistrz czeka� na niego na placyku przed Skarbcem Prankipina, na szczycie Dziewi��dziesi�ciu Dziewi�ciu Schod�w.

��Przyby�e� naprawd� szybko, Dekkerecie! Spodziewali�my si� ciebie dopiero jutro.

��Wyjecha�em, kiedy tylko otrzyma�em wiadomo��. Gdzie Prestimion?

��W po�owie Glayge, zmierza w stron� Labiryntu. Wr�ci� p�dem z Fa, kiedy tylko dowiedzia� si�, co si� dzieje, sp�dzi� mo�e trzy minuty z lady Varaile, po czym ruszy� na po�udnie. Rozumiesz, pragnie odda� ho�d staremu Confalume�owi, p�ki jeszcze mo�e. Dziwi mnie, �e min��e� si� z nim po drodze.

��Wi�c Confalume wci���

���yje? O ile mi wiadomo, tak�� przerwa� mu Septach Melayn.�� Oczywi�cie, wiadomo�ci z do�u bardzo d�ugo podr�uj� tutaj na g�r�. Phraatakes Rem twierdzi, �e udar nie by� powa�ny.

��Mo�na mu ufa�? W jego interesie le�y jak najd�u�sze utrzymywanie wszystkich w przekonaniu, �e jego pan, Pontifex, wci�� �yje. By�y przypadki, kiedy �mier� Pontifexa ukrywano tygodniami. Miesi�cami nawet.

��Co mog� na to odpowiedzie�, ch�opcze?�� odpar� Septach Melayn, wzruszaj�c ramionami.�� Osobi�cie wola�bym, �eby Confalume by� Pontifexem przez najbli�sze pi��dziesi�t lat. Rozumiem, �e twoje stanowisko mo�e by� zupe�nie odwrotne.

��Nie�� powiedzia� Dekkeret, �api�c starszego m�czyzn� za nadgarstek i przysuwaj�c twarz bardzo blisko jego twarzy. By� jednym z nielicznych ksi���t G�ry Zamkowej, kt�rzy prawie dor�wnywali Septachowi Melaynowi wzrostem.�� Nie�� powt�rzy� niskim, ponurym g�osem.�� Ca�kowicie si� mylisz, Septachu Melaynie. Je�li Bogini postanowi�a, �e kiedy� b�d� Koronalem, jestem na to got�w, kiedykolwiek mia�oby si� to wydarzy�. Ale absolutnie nie chc�, �eby zdarzy�o si� to przed czasem. Ka�dy, kto my�li inaczej, bardzo si� myli.

��Spokojnie, Dekkerecie!�� powiedzia� Septach Melayn z u�miechem.�� Nie chcia�em ci� urazi�. W og�le. Chod�, odprowadz� ci� do pokoj�w, �eby� m�g� od�wie�y� si� po podr�y. Rada zbierze si� dzi� po po�udniu w sali tronowej Stiamota. Twoja obecno�� by�aby po��dana.

��B�d� tam�� obieca� Dekkeret.

Spotkanie nie mia�o celu ani sensu. Co mo�na by�o powiedzie�? Najwy�sze w�adze by�y jak sparali�owane. Pontifex mia� udar, mo�e by� bliski �mierci, mo�e ju� umar�. Koronal uda� si� do Labiryntu, by czuwa� przy �o�u starszego monarchy. W obydwu stolicach nie ustawa�y zwyk�e czynno�ci biurokratyczne, ale ministrowie, kt�rzy nimi zarz�dzali, byli uwi�zieni w zastoju, nie wiedzieli bowiem, kiedy przyjdzie im odej�� z pracy.

Bez sensownych wie�ci, nad kt�rymi mogliby pracowa�, cz�onkowie Rady mogli tylko g�rnolotnie wyg�asza� nadziej�, �e Pontifex wydobrzeje i b�dzie kontynuowa� swe d�ugie i wspania�e rz�dy. Niepewno�� odcisn�a jednak pi�tno na wszystkich twarzach. Kiedy Confalume umrze, cz�� tu obecnych b�dzie proszona o obj�cie stanowisk w administracji nowego Pontifexa w Labiryncie, a inni, pomini�ci przez nowego Koronala, przejd� na emerytur� po wielu latach prze�ytych w �cis�ej elicie w�adzy. Obie mo�liwo�ci nios�y za sob� wiele problem�w i nikt nie mia� pewno�ci, co zaproponuj� w�a�nie jemu.

Wszyscy wpatrywali si� w Dekkereta. On za� musia� zastanowi� si� nad w�asnym losem. Podczas zebrania m�wi� ma�o. W tym trudnym okresie wypada�o mu by� raczej cicho. Bycie oficjalnym nast�pc� Koronala bardzo r�ni�o si� od bycia samym w�adc�.

Kiedy by�o po wszystkim, wr�ci� do swoich pokoj�w. Mia� przyjemny apartament, wcale nie najwi�kszy czy najwspanialszy, ale wystarcza� Prestimionowi, gdy by� wyznaczony na Koronala, a dla Dekkereta by� bardziej ni� wystarczaj�cy. Mia� przestronne, dobrze urz�dzone pokoje, a widok z wielkich, �ukowych, wielofasetowych okien, stworzonych przez zmy�lnych rzemie�lnik�w ze Stee, by� spektakularny. Rozci�ga� si� na otch�a�, zwan� Spadkiem Morpin, kt�ra okala�a to skrzyd�o Zamku.

Na kr�tko spotka� si� ze swoj� osobist� s�u�b�: z Dalipem Amritem, taktownym by�ym nauczycielem z Normork, kt�ry zosta� jego osobistym sekretarzem, energicznym, niesamowicie skutecznym Singobind� Mukundem, ochmistrzem, rumianym Ni-moya�czykiem i z hrabin� Aurang� z Bibiroon, kt�ra, z braku ma��onki, pe�ni�a obowi�zki pani domu. Opowiedzieli mu, co dzia�o si� na Zamku pod jego nieobecno��. P�niej odes�a� ich i z rado�ci� w�lizgn�� si� do wielkiej wanny z czarnego, khyntorskiego marmuru na d�ug� k�piel przed kolacj�.

Zamierza� zje�� samotnie i wcze�nie po�o�y� si� spa�. Ledwie jednak zd��y� po k�pieli w�o�y� szlafrok, ju� zjawi� si� Dalip Amrit z informacj�, �e lady Varaile prosi go o towarzyszenie jej przy kolacji w kr�lewskich apartamentach w Wie�y Lorda Thrayma, o ile nie ma �adnych innych plan�w.

Zaprosze� ma��onki Koronala nie traktowa�o si� lekko. Dekkeret przebra� si� w oficjalny str�j, d�ugi, z�oty dublet i obcis�e fioletowe rajtuzy z aksamitnymi lam�wkami. W kr�lewskiej jadalni zjawi� si� punktualnie.

Wygl�da�o na to, �e jest jedynym go�ciem. Troch� go to zaskoczy�o: spodziewa� si� obecno�ci Septacha Melayna, ksi�cia Teotasa, mo�e Fiorindy lub kogo� z dworu. A Varaile czeka�a na niego samotnie, ubrana w d�ug�, zielon� tunik� i ��t� bluzk� z d�ugimi r�kawami, tak prosto, �e poczu� si� zawstydzony w�asn� gal�.

Podsun�a mu policzek do poca�unku. Dekkeret i lady Varaile zawsze byli dobrymi przyjaci�mi. Varaile by�a nie wi�cej ni� rok, mo�e dwa lata starsza od niego i, jak on, musia�a porzuci� �ycie prostego cz�owieka, by �y� na Zamku ze szlacht�. Ona jednak od urodzenia nawyk�a do bogactwa i przywilej�w jako c�rka fantastycznie bogatego kupca, Simbilona Khayfa z wielkiego miasta Stee, a Dekkeret by� tylko synem nieszcz�snego w�drownego handlarza. Dlatego w�a�nie zawsze widzia� w niej osob�, kt�ra z �atwo�ci� i spokojem porusza�a si� w�r�d arystokracji G�ry, podczas gdy on musia� opanowa� t� sztuk� powoli i z trudem, tak jak uczy si� wy�szej matematyki.

Nad miskami z�otobr�zowych daktyli z Sippulgaru i ciep�ego mleka z czerwon� brandy z Narabalu pyta�a go o podr� do Normork. Wyra�a�a si� ciep�o o jego matce, kt�r� ogromnie lubi�a i przekaza�a mu ploteczki, kt�re zas�ysza�a, gdy go nie by�o�� �ywe, niewa�ne historie o skomplikowanych intrygach, w kt�re zamieszani byli dworzanie i damy w takim wieku, �e mogliby by� m�drzejsi. By�o tak, jakby na �wiecie nie zasz�o ostatnio nic wyj�tkowego.

P�niej, kiedy postawiono przed nimi talerze jasnej ryby quaal przyrz�dzonej w s�odkim winie, powiedzia�a:

��Oczywi�cie wiesz, �e Prestimion pojecha� do Labiryntu?

��Dzi� po po�udniu dowiedzia�em si� o tym od Septacha Melayna. Czy Koronala d�ugo nie b�dzie?

��Tak d�ugo, jak b�dzie to konieczne�� nagle Varaile spojrza�a na niego wielkimi, ciemnymi, l�ni�cymi oczami z now�, zaskakuj�c� intensywno�ci�.�� Tym razem wr�ci na Zamek, gdy wszystko za�atwi. Ale kiedy pojedzie tam nast�pnym razem�

��Tak. Wiem, pani.

��Nie ma powodu, �eby� wygl�da� na dotkni�tego, Dekkerecie. Dla ciebie b�dzie to wezwanie do wielko�ci. Za to dla mnie� dla Lorda Prestimiona� dla naszych dzieci�

Patrzy�a na niego z wyrzutem. Uzna� to za bezpodstawne. Czy s�dzi�a, �e jest tak nieczu�y, �e nie rozumie ich sytuacji? Jednak z mi�o�ci do niej, przem�wi� delikatnie.

��Prawd� m�wi�c, Varaile, �mier� Pontifexa oznacza to samo dla nas wszystkich: zmian�. Ogromn�, niepoj�t� zmian�. Ty i twoi bliscy przenosicie si� do Labiryntu, ja zak�adam koron� i siadam na tronie Confalume�a. S�dzisz, �e przysz�o�� niepokoi mnie cho� troch� mniej, ni� ciebie?

Rysy jej twarzy zmi�k�y.

��Nie powinni�my si� k��ci�, Dekkerecie.

��A k��cimy si�, pani?

Nie odpowiedzia�a.

��Ci�ar niepokoju sprawi�, �e oboje jeste�my nerwowi. Ja chcia�am tylko przyjacielskiej wizyty. Jeste�my przyjaci�mi, prawda?

��Wiesz, �e tak.

Si�gn�� po butelk� wina, by dola� im obojgu. Ona zrobi�a to samo, ich r�ce zderzy�y si�, butelka zacz�a wywraca�. Dekkeret z�apa� j�, zanim upad�a. Oboje �miali si� z niezdarno�ci, o kt�r� przyprawia�y ich obecne wydarzenia i wsp�lny �miech na chwil� rozproszy� napi�cie, jakie mi�dzy nimi narasta�o.

Dekkeret wiedzia�, �e Varaile ma racj�. Sta�a przed konieczno�ci� dokonania ogromnego po�wi�cenia, mia�a opu�ci� dobrze znane i pi�kne otoczenie i �y� w miejscu odleg�ym i nieprzyjemnym. On za to zajmie pozycj�, kt�ra ma mu przynie�� s�aw� i chwa�� i do kt�rej przygotowywa� si� przez ostatnie dziesi�� z ok�adem lat. Jak mo�na por�wnywa� sytuacje, w kt�rych si� znajdowali? Nakaza� sobie traktowa� j� delikatniej.

��Powinni�my porozmawia� o innych sprawach�� powiedzia�a.�� Czy rozmawia�e� z lady Fulkari odk�d wr�ci�e� na Zamek?

Dla Dekkereta by�a to nieszcz�liwa zmiana tematu. Odpowiedzia� zgodnie z prawd�:

��Jeszcze nie. A czy z jakiego� powodu powinienem?

Varaile by�a z�a.

��C�, tylko dlatego� bardzo chcia�a si� z tob� zobaczy�. A ja my�la�am, �e ty� skoro nie by�o ci� ponad tydzie�

��B�d� r�wnie ch�tny, by si� z ni� spotka栗 doko�czy� Dekkeret, gdy zrozumia�, �e Varaile albo nie umie, albo nie chce tego zrobi�.�� Jestem. Oczywi�cie, �e jestem. Ale to nie jest najwa�niejsze. Potrzebuj� czasu, �eby si� pozbiera�. Gdyby� mnie dzi� nie wezwa�a, sp�dzi�bym czas samotnie, wypoczywaj�c po podr�y, my�l�c o przysz�o�ci i o obowi�zkach, kt�re mnie czekaj�.

��Wybacz mi wi�c, �e oderwa�am ci� od rozmy�la� odpar�a cierpko.�� Bardzo wyra�nie zaznaczy�am, �eby� przyszed�, o ile nie masz innych plan�w na wiecz�r. My�la�am, �e mo�e wo�a�by� by� z Fulkari. Ale nawet wiecz�r samotnych rozmy�la� to jaki� plan, Dekkerecie. Mog�e� odm�wi�.

��Nie mog�em�� odpar�.�� Nie odrzuci�bym zaproszenia od ciebie. Dlatego jestem. Fulkari nie napisa�a, ty tak. Nie rozumiem wprawdzie dlaczego, Varaile. Po co w�a�ciwie mnie zaprosi�a�? Po to tylko, by rozpacza� nad perspektyw� przeprowadzki do Labiryntu?

��Chyba znowu si� k��cimy�� powiedzia�a Varaile lekko.

Wzi��by j� za r�k�, gdyby o�mieli� si� na tak� poufa�o�� wobec �ony Koronala. Przem�wi�, pilnuj�c, by utrzyma� spokojny, �agodny ton.

��To trudny czas dla nas obojga i stres zbiera swoje �niwo. Pozw�l, �e zapytam ci� po raz drugi: dlaczego tu jestem? Czy tylko dlatego, �e potrzebowa�a� towarzystwa? Mog�a� zaprosi� Teotasa, Fiorind�, Gialaurysa, nawet Maundiganda-Klimda. Ale napisa�a� do mnie, chocia� my�la�a�, �e mog� sp�dza� wiecz�r z Fulkari.

��Prosi�am, by� przyszed�, poniewa� mam ci� za przyjaciela, za kogo�, kto rozumie, co czuj�, gdy zbli�a si� mo�liwo�� zmiany rz�d�w. Kogo�, kto, jak sam zauwa�y�e�, mo�e czu� co� podobnego. A tak�e by� to m�j spos�b, �eby sprawdzi�, czy b�dziesz sp�dza� wiecz�r z Fulkari.

��Ach. Jak�e przebiegle, Varaile.

��Tak s�dzisz? Mo�e i masz racj�.

��Czemu chcia�a� to wiedzie�?

��Kr��� po Zamku plotki, �e ju� si� ni� nie interesujesz.

��Nieprawda.

��Wi�c wci�� j� kochasz, Dekkerecie?

Poczu� gor�co na policzkach. To by�o niesprawiedliwe.

��Wiesz, �e tak.

��A jednak pierwszej nocy po powrocie przedk�adasz w�asne towarzystwo nad ni�.

Dekkeret bawi� si� serwetk�, zwija� j� i zgniata�.

��Ju� ci m�wi�em, Varaile: chcia�em poby� sam. Pomy�le� nad tym, co spotka nas wszystkich. Gdyby Fulkari chcia�a mnie widzie�, mog�a po prostu powiedzie� i przyszed�bym do niej tak, jak przyszed�em do ciebie. Ale nie dosta�em wiadomo�ci od niej, za to ty napisa�a�.

��Mo�e czeka�a, bo chcia�a zobaczy�, co zrobisz?

��A teraz uzna, �e jeste�my kochankami?

Varaile u�miechn�a si�.

��Bardzo w to w�tpi�. Ale mo�e pomy�le�, �e nie jest dla ciebie szczeg�lnie wa�na. Inaczej czemu mia�by� jej unika� w pierwsz� noc po powrocie? To dow�d oboj�tno�ci, nie nami�tno�ci.

��S�ysza�a�, �e j� kocham. Ona te� o tym wie.

��Wie?

Dekkeret uni�s� brwi.

��S�dzisz, �e da�em jej pow�d do zw�tpienia?

��Rozmawia�e� z ni� o �lubie, Dekkerecie?

��Nie, jeszcze nie. Ach� Teraz rozumiem, po co naprawd� mnie wezwa�a�!�� odwr�ci� wzrok.�� Ona ci� o to poprosi�a?�� zapyta� zimno.

Przez chwil� oczy Varaile rozb�ys�y gniewem.

��Zadaj�c takie pytanie niebezpiecznie zbli�asz si� do granicy i mo�esz j� nawet przekroczy�. Ale nie, nie, Dekkerecie, to nie jej dzie�o. To wy��cznie moja wina. Wierzysz mi?

��Nigdy nie zw�tpi�bym w twoje s�owa, pani.

��W porz�dku wi�c, Dekkerecie. Przejd�my do sedna. Jasne jest, �e wkr�tce zostaniesz Koronalem. Przyj�o si�, �e Koronal powinien mie� �on�. Ma��onka kr�la pe�ni wa�n� rol� na Zamku, a gdy jej nie ma, kto si� tym zajmie?

A wi�c o to chodzi�o! Dekkeret milcza�. Trzyma� kielich obiema r�koma, nie pi� jednak, tylko czeka� na dalszy ci�g.

��Nie jeste� ju� ch�opcem, Dekkerecie. Nie s�dz�, �ebym si� myli�a, je�li powiem, �e wkr�tce b�dziesz mia� czterdzie�ci lat. Sp�dzasz czas z lady Fulkari od ilu? Trzech lat, a wci�� nie wspomnia�e� nikomu o ma��e�stwie. Wygl�da na to, �e jej te� nie. To temat, nad kt�rym powiniene� si� teraz zastanawia�.

��Tak czyni�, Varaile, wierz mi.

��I zamierzasz wybra� Fulkari?

��Pani, naciskasz zbyt mocno. Prosz� ci�, aby� przerwa�a to wypytywanie. Jeste� moj� kr�low� i jedn� z najbli�szych przyjaci�ek, ale to sprawy, kt�re wola�bym zachowa� dla siebie, je�li tylko mogꠗ odsun�� swoje krzes�o i spojrza� na ni� w spos�b, kt�ry stawia� mi�dzy nimi �cian� ciszy.

Teraz to ona wyci�gn�a do niego r�k�. Przem�wi�a z czu�o�ci�:

��Nie chcia�am sprawi�, �e poczujesz si� niezr�cznie, Dekkerecie. Chcia�am tylko wypowiedzie� si� w temacie, kt�ry wzbudza m�j niepok�j.

��Powiem ci jeszcze raz: kocham Fulkari. Nie wiem, czy chc� j� po�lubi� ani czy ona chce mnie. Mi�dzy nami s� problemy, kt�rych nie b�d� omawia� nawet z tob�. Zw�aszcza z tob�. Czy mogliby�my zmieni� temat? O czym porozmawiamy? Mo�e o twoich dzieciach? Ksi��� Akbalik pisze epos, prawda? A ksi�niczka Tuanelys� czy to prawda, �e Septach Melayn obieca�, �e kiedy b�dzie rok czy dwa starsza, zacznie j� uczy� fechtunku?

Rano, gdy wsta�, znalaz� karteczk�, kt�r� w nocy wsuni�to mu pod drzwi:

��Dzi�, jak mi si� zdaje, kolej na palcaty�� powiedzia� Septach Melayn z lekkim wahaniem.�� Czy na szabl� z koszem?

��Rapier, ekscelencjo�� powiedzia� m�ody Polliex, wdzi�czny, ciemnow�osy ch�opak z Estotilaup, drugi syn earla Thanesara.�� Palcatami walczymy jutro, panie.

��Rapier. Oczywi�cie, rapier. Nic dziwnego, �e wszyscy macie maski�� Septach Melayn skwitowa� swoj� pomy�k� wzruszeniem ramion i u�miechem.

Kiedy� uwa�a� takie ma�e problemy z pami�ci� za grzechy wobec Bogini i pokutowa� za nie dodatkowymi godzinami �wicze� fechtunku. Ostatnio jednak zawar� w tej sprawie pakt z Ni� i z sob� samym. Jak d�ugo jego oko pozostawa�o bystre, a r�ka pewna, zamierza� wybacza� sobie te drobne potkni�cia umys�u. W miar� starzenia trzeba rezygnowa� z r�nych zdolno�ci, a Septach Melayn got�w by� po�wi�ci� cz�� swojej wybitnej pami�ci w zamian za mo�liwo�� zatrzymania niezr�wnanej koordynacji ruch�w przez nast�pny rok, a mo�e trzy, pi�� lub dziesi�� lat.

Wybra� rapier ze stojaka spod �ciany i odwr�ci� si� do uczni�w. Stali ju� p�kolem, po lewej Polliex, a na przeciwnym ko�cu ta nowa, Keltryn. Septach Melayn zawsze zaczyna� lekcj� od kogo� ze skraju, a Polliex zawsze ustawia� si� tak, by by� jednym z pierwszych wybranych. Dziewczyna szybko nauczy�a si� od niego tej sztuczki.

W grupie by�o ich jedena�cioro: dziesi�ciu m�odzie�c�w i Keltryn. Co rano spotykali si� z Septachem Melaynem na godzinny trening w sali we wschodnim skrzydle Zamku, kt�ra od najwcze�niejszych dni panowania Prestimiona stanowi�a prywatn� sal� treningow�. By� to jasny, przestronny pok�j z o�mioma wysokimi, o�miok�tnymi oknami, kt�re a� do wczesnego popo�udnia wpuszcza�y olbrzymie ilo�ci �wiat�a. Niekt�rzy m�wili, �e za rz�d�w Lorda Guadelooma sala ta s�u�y�a za stajni�, ale by�a to zaiste odleg�a epoka, a od niepami�tnych czas�w u�ywano jej do trening�w.

��Rapier�� powiedzia� Septach Melayn�� jest niezwykle wszechstronn� broni�, na tyle lekk�, �e pozwala na wielki artyzm, a jednak mo�e zada� powa�ne obra�enia, je�li u�yje si� go do obrony�� szybko obrzuci� wzrokiem p�kole, zdecydowa� si� nie wybiera� Polliexa do pierwszego �wiczenia i automatycznie przeni�s� wzrok na drugi koniec, na kt�rym czeka�a Keltryn.�� Ty, panienko. Wyst�p, proszꠗ uni�s� sw�j rapier i zasalutowa� jej.

��Maska, panie!�� zawo�a� kto� ze �rodka grupy. By� to Toraman Kanna, syn ksi�cia z Syrinx, ch�opak o ciemnej, g�adkiej sk�rze i uwodzicielskich oczach w kszta�cie migda��w. Zawsze zwraca� uwag� na takie sprawy.

��Tak, maska�� powiedzia� Septach Melayn z kwa�nym u�miechem. Zdj�� jedn� z masek wisz�cych na �cianie. Zawsze upiera� si�, �eby jego uczniowie nosili maski ochronne, gdy �wiczyli ostr� broni�, poniewa� obawia� si�, �e przypadkowe uderzenie jakiego� nowicjusza wyd�ubie ksi���ce oko i spowoduje niedogodne zamieszanie i oburzenie krewnych rannego ch�opaka.

Pewnego dnia zasugerowano mu, �e sam r�wnie� powinien nosi� mask�, �eby �wieci� przyk�adem. Wydawa�o mu si� absurdem, �eby akurat jego prosi� o stosowanie podobnych �rodk�w ostro�no�ci�� jego, kt�rego zastawu nigdy nie prze�ama� �aden szermierz, poza jednym przypadkiem w potyczce pod Stymphinor podczas wojny z Korsibarem, kiedy walczy� naraz z czterema przeciwnikami i jaki� tch�rz ci�� go od boku, spoza jego pola widzenia. Zgodzi� si� jednak dla spokoju. Mimo to, uczniowie cz�sto musieli mu na pocz�tku zaj�� przypomina�, �eby zak�ada� mask�.

��Za pozwoleniem, panienko�� powiedzia�, a Keltryn stan�a po�rodku grupy.

Septach Melayn wci�� nie do ko�ca przyzwyczai� si� do idei kobiety fechmistrza. Rzecz jasna, on sam znacznie lepiej czu� si� w towarzystwie m�odych m�czyzn ni� kobiet. Tak� po prostu mia� natur�. Zawsze otacza�a go grupka zafascynowanych m�odzie�c�w. Jednak fakt, �e wszyscy jego uczniowie byli m�czyznami nie wynika� z jego preferencji, ale z ich decyzji. A� do teraz Septach Melayn nigdy nie s�ysza� o kobiecie paraj�cej si� szermierk�.

Zaskakuj�ce by�o, �e Keltryn zdawa�a si� posiada� naturalny dryg do tego sportu. Mia�a jakie� siedemna�cie lat, by�a zr�czna i szybka, tak szczup�a, �e figur� mia�a w�a�ciwie ch�opi�c�, a jej wyj�tkowo d�ugie r�ce i nogi dawa�y jej przewag� w pojedynkach. Mia�a karnacj� jak jej starsza siostra i jej niezaprzeczaln� urod�, ale ka�dy ruch Fulkari by� mi�kki i uwodzicielski w spos�b, kt�ry dostrzega� nawet Septach Melayn, cho� nie robi�o to na nim wra�enia; za to ruchy tej dziewczyny by�y uroczo kanciaste, jak �rebaka, co zdawa�o mu si� zachwycaj�co niekobiece. Nie da�o si� wyobrazi� sobie Fulkari si�gaj�cej po miecz. Za to w d�oni Keltryn wygl�da� on ca�kowicie naturalnie.

Stan�a przed nim odwa�nie, trzymaj�c rapier z boku. W chwili, kiedy Septach Melayn podni�s� swoj� bro�, ona unios�a swoj� i stan�a bokiem, w pozycji szermierczej, gotowa do odparcia jego ataku. Profil, kt�rym do niego sta�a, by� bardzo w�ski. Od pierwszego dnia zaj�� �ciska�a piersi jakim� rodzajem obcis�ej bielizny, wydawa�o si� wr�cz, �e pod kurtk� szermiercz� nie ma w og�le niczego. Tym lepiej, pomy�la� Septach Melayn. Nie by� przyzwyczajony do pojedynk�w z kim�, kto mia� piersi.

To by�a pierwsza lekcja walki rapierem, odk�d Keltryn do��czy�a do grupy. Dziwacznie trzyma�a bro�, wi�c Septach Melayn potrz�sn�� g�ow� i delikatnie skierowa� jej rapier do do�u.

��Zacznijmy od zaj�cia si� pozycj� r�ki, panienko. Tutaj u�ywamy stylu zimroelskiego. R�koje�� jest d�u�sza od tej, do kt�rej mo�esz by� przyzwyczajona i trzymamy j� dalej od jelca. Zobaczysz, �e pozwala to na wi�ksz� swobod� manewr�w.

Poprawi�a chwyt. Je�li by�a za�enowana albo niezadowolona z uwagi, maska skry�a te emocje. Gdy Septach Melayn ponownie uni�s� rapier, zrobi�a to samo i delikatnie nim potrz�sn�a, jakby chcia�a pokaza�, �e nie mo�e doczeka� si� pocz�tku lekcji.

Nie m�g� tolerowa� niecierpliwo�ci. Z rozmys�em zmusi� j�, by czeka�a.

��Zaczniemy od podstaw�� powiedzia�.�� Bro�, z kt�r� mamy teraz do czynienia, s�u�y, jak zapewne wiecie, do wyprowadzania pchni�� z wypadu, parowania kontr naszego przeciwnika i ripostowania. U�ywamy tylko sztychu. Celem jest ca�e cia�o. Powinni�cie to wszystko ju� wiedzie�. Szczeg�ln� rzecz�, kt�rej tu ucz�, jest podzia� chwili. S�ysza�a� o tym, panienko?

Potrz�sn�a g�ow�.

��Chodzi nam o to, �e dobry fechmistrz powinien kontrolowa� czas, a nie by� mu podleg�ym. W codziennym �yciu czas jawi nam si� jak nieprzerwany strumie�, rzeka chwil, p�yn�ca nieustannie od �r�d�a do uj�cia. Jednak rzeka w rzeczywisto�ci sk�ada si� z male�kich jednostek wody, z kt�rych ka�da jest r�na od pozosta�ych. Poniewa� poruszaj� si� w jednym kierunku, daj� z�udzenie jedno�ci. To jednak tylko z�udzenie.

Czy zrozumia�a? Nic po sobie nie pokaza�a.

Septach Melayn m�wi� dalej.

��Tak samo jest z czasem. Ka�da minuta godziny jest osobn� jednostk�. To samo z ka�d� sekund� w minucie. Naszym zadaniem jest wyizolowa� jednostki wewn�trz sekund i zobaczy�, jak nasz przeciwnik porusza si� pomi�dzy nimi w serii rwanych skok�w. To trudna sztuka, ale kiedy ju� si� j� opanuje, mo�na �atwo wej�� pomi�dzy jego skoki. Na przyk�ad�

Kaza� jej stan�� w pozycji, natychmiast zaatakowa�, zrobi� wypad i pozwoli� jej sparowa�, ponowi� wypad i tym razem zbi� jej zastaw� na bok, mia� wi�c wolny dost�p do jej lewego ramienia, kt�rego dotkn��; cofn�� si� i znowu pchn��, zanim mia�a okazj� zauwa�y�, �e zosta�a trafiona, i dotkn�� drugiego ramienia. Za trzecim razem prze�lizgn�� si� przez jej obron� i delikatnie, bardzo delikatnie dotkn�� czubkiem rapiera ko�cistego �rodka jej klatki piersiowej, miejsca, w kt�rym, jak s�dzi�, znajdowa�a si� linia dziel�ca jej sp�aszczone piersi.

Ca�y pokaz zaj�� tylko kilka sekund. Jego ruchy by�y teraz powolne, okropnie powolne, ale tylko w jego w�asnych oczach, a ocenia� si� wed�ug standard�w sprzed dwudziestu lat. Wci�� nikt nie m�g� mu dor�wna� w szybko�ci.

��A wi�c�� powiedzia�, �ci�gaj�c mask� na czubek g�owy i staj�c swobodnie.�� Celem tego, co w�a�nie zrobi�em, nie by�o udowodnienie, �e jestem lepszym szermierzem, bo to chyba zak�adamy z g�ry. Pragn��em pokaza�, jak dzia�a teoria podzia�u chwil. Do�wiadczy�a�, jak s�dz�, niezrozumia�ego, nieogarnialnego wzrokiem wydarzenia, podczas kt�rego wy�szy i lepszy przeciwnik bezlito�nie atakowa� ci� ze wszystkich stron i od czasu do czasu trafia�, podczas gdy ty rozpaczliwie usi�owa�a� zrozumie� wzorzec, wed�ug kt�rego si� porusza�. Ja natomiast do�wiadczy�em serii podzielonych interwa��w, zatrzymanych klatek ruchu: by�a� tutaj, a p�niej by�a� tam, a ja wkroczy�em w przerw� mi�dzy tymi pozycjami i dotkn��em twojego ramienia. Cofn��em si�, znalaz�em moment pomi�dzy nast�pnymi dwoma interwa�ami i po raz kolejny przeszed�em twoj� zastaw�. I tak dalej. Rozumiesz?

��Nie w spos�b, kt�ry by�by u�yteczny, ekscelencjo.

��No tak. Nie spodziewa�em si� niczego innego. Ale teraz powt�rzymy t� sekwencj�. B�d� robi� wszystko dok�adnie tak samo. Tym razem jednak spr�buj nie postrzega� mnie jako tornada nieustaj�cego ruchu, lecz zobacz seri� nieruchomych obraz�w, na kt�rych przybieram kolejne pozycje. Znaczy to, �e powinna� widzie� mnie szybciej, a wtedy b�dzie ci si� zdawa�o, �e poruszam si� wolniej. Mo�e teraz nie ma to dla ciebie sensu, ale pr�dzej czy p�niej zrozumiesz. Pozycja, panienko!

Powt�rzy� wszystkie ruchy po raz drugi. Tym razem, o ile w jej ruchach zasz�a jakakolwiek zmiana, to by�a jeszcze bardziej nieefektywna, ale wiedzia�a ju�, z kt�rej strony padn� ciosy. W jej zastawach by�a desperacja, szale�czy po�piech, kt�ry sprawia�, �e gubi�a pozycj� i zmusza�a go do wyci�gania si� na pe�n� d�ugo��, by m�g� jej dotkn��. Wydawa�o si� jednak, �e przynajmniej pr�buje zrozumie� jego enigmatyczne s�owa o podziale chwili, �e usi�uje zwolni� up�yw czasu, czekaj�c z reakcj� na jego pchni�cia do ostatniej chwili. Po czym, oczywi�cie, musia�a parowa� zbyt szybko. W walce z szermierzem takim, jak Septach Melayn, by� to prosty przepis na kl�sk�, ale przynajmniej stara�a si� zrozumie� metod�.

Kolejny raz dotkn�� jej ramienia, ramienia i mostka.

Znowu si� zatrzyma� i podni�s� mask�. Zrobi�a to samo. Mia�a rumie�ce i patrzy�a ponuro, wilkiem.

��Tym razem by�o znacznie lepiej, panienko.

��Jak mo�ecie tak m�wi�? Sz�o mi fatalnie. Mo�e po prostu ze mnie kpicie� wasza mi�o��?

��Ach, nie, panienko. Jestem tu by uczy�, a nie kpi�. Radzisz sobie dobrze, mo�e nawet lepiej, ni� ci si� wydaje. Na pewno masz potencja�. Lecz tych umiej�tno�ci nie da si� opanowa� w jeden dzie�. Chcia�em tylko pokaza� ci co�, nad czym powinna� pracowa栗 pomy�la�, �e kusz�cym wyzwaniem by�oby zrobi� z tej dziewczyny wielkiego fechmistrza.�� Obserwuj teraz, jak wykonam te same ruchy w pojedynku z kim�, komu lepiej znana jest moja teoria. Zobacz, je�li �aska, jak spokojny pozostaje pod natarciem, jak zdaje si� trwa� w miejscu, kiedy w rzeczywisto�ci jest w ruchu.�� Septach Melayn spojrza� na �rodek grupy.�� Audhari?

To by� najlepszy ucze� z ca�ej grupy Septacha Melayna, ch�opak ze Stoienzar o twarzy pokrytej czerwonymi piegami, prawnuk poprzedniego Wysokiego Doradcy, diuka Oljebbina z czas�w rz�d�w Lorda Confalume�a, a wi�c i odleg�y krewny Prestimiona. By� du�y i silny, mia� pot�ne ramiona i najlepszy refleks, jaki Septach Melayn widzia� od dawna.

��Pozycja�� powiedzia� Septach Melayn i od razu zaatakowa�. Audhari nie mia� wi�kszych ni� ktokolwiek inny szans, by go pokona�, ale potrafi� chocia� wymusi� male�kie przerwy, by powstrzyma� nawa�nic� chwil. Dzi�ki temu by� w stanie przewidywa�, parowa�, znajdowa� pomi�dzy momentami okazje na jeden czy dwa kontrataki; jednym s�owem, bior�c pod uwag� okoliczno�ci, broni� si� do�� przyzwoicie, podczas gdy Septach Melayn metodycznie, raz za razem, przebija� si� przez jego zastawy.

Nawet podczas tego �wiczenia Septach Melayn by� w stanie rzuci� k�tem oka na przypatruj�c� si� im Keltryn. Patrzy�a uwa�nie, ca�kowicie skupiona.

Nauczy si�, zadecydowa�. Nigdy nie b�dzie tak silna jak m�czyzna i pewnie nie b�dzie te� tak szybka, ale mia�a dobre oko, wspania�� wol� zwyci�stwa i ca�kiem niez�� postaw�. Wci�� nie rozumia�, dlaczego m�oda kobieta zadecydowa�a zaj�� si� fechtunkiem, ale postanowi� traktowa� j� r�wnie powa�nie co reszt� swoich uczni�w.

��Jeszcze nie jeste� w stanie zobaczy栗 powiedzia� jej�� jak Audhari oddziela od siebie kolejne chwile. To dzieje si� w umy�le i jest technik� wymagaj�c� d�ugich �wicze�, ale przyjrzyj si� teraz, jak obraca si�, by sparowa� kolejne pchni�cia. W og�le nie zwracaj uwagi na mnie. Patrz tylko na niego. Jeszcze raz, Audhari. Pozycja!

��Panie?�� to by� g�os Polliexa.�� Przyby� pos�aniec, wasza mi�o�栗 Septach Melayn zda� sobie spraw�, �e kto� wszed� do sali, zapewne kt�ry� z kr�lewskich pazi�w. Odsun�� si� od Audhariego i zdj�� mask�.

Ch�opiec przyni�s� z�o�on� na troje, niezalakowan� wiadomo��. Septach Melayn pr�dko obrzuci� j� wzrokiem z obu ko�c�w naraz, jak to mia� w zwyczaju, dostrzegaj�c �V�, podpis lady Varaile, na dole i zarazem czytaj�c sam tekst. Potem przeczyta� ca�o�� ponownie, uwa�niej, jakby to mog�o zmieni� jej tre��, ale tak si� nie sta�o.

Podni�s� wzrok.

��Pontifex Confalume nie �yje�� powiedzia�.�� Lord Prestimion, kt�ry wraca� z Labiryntu, zawr�ci� i we�mie udzia� w pogrzebie jego wysoko�ci. Jako Wysoki Doradca r�wnie� otrzyma�em wezwanie. Przek�adam wi�c lekcj�. S�dz�, �e przez jaki� czas nie b�dziemy si� spotyka�.

Uczniowie natychmiast wznie�li rejwach. Septach Melayn przeszed� mi�dzy nimi, jakby byli niewidzialni i opu�ci� sal�.

To si� w ko�cu sta�o, pomy�la�, a teraz wszystko si� zmieni.

Confalume nie �yje, Prestimion Pontifexem, na tronie Zamku zasi�dzie nowy cz�owiek. Powo�any zostanie r�wnie� nowy Wysoki Doradca. Faktem jest, �e gdy Korsibar przej�� w�adz�, zatrzyma� na stanowisku Oljebbina, ale na pewno by go wymieni�, gdyby tylko rz�dzi� do�� d�ugo, by zaj�� si� takimi sprawami. Gdy sko�czy�a si� uzurpacja, Prestimion natychmiast obsadzi� to stanowisko w�asnym cz�owiekiem. Najpewniej Dekkeret uczyni to samo. Poza tym Septach Melayn wiedzia�, �e jego miejsce by�o przy Prestimionie w Labiryncie. Tego si� po nim spodziewano i to zrobi. A jednak� jednak� m�wili, �e Confalume wyzdrowieje, �e nie ma chwilowo zagro�enia dla jego �ycia�

Musia� ogarn�� umys�em bardzo wiele spraw jak na tak wczesn� por� dnia.

Gdy skr�ci� z korytarza ��cz�cego wschodnie skrzyd�o z Wewn�trznym Zamkiem min�� sklepiony, szary budynek, mieszcz�cy nowe Archiwum Prestimiona i dziwaczn� Wie�� Lorda Arioca. Kiedy wszed� na Dziedziniec Pinitora dostrzeg� Dekkereta, kt�ry zbli�a� si� do niego z lady Fulkari u boku. Byli ubrani w stroje do jazdy i wygl�dali na wymi�tych i spoconych, jakby w�a�nie wracali z przeja�d�ki po ��kach pod Zamkiem.

Zaczyna si�. W�a�nie teraz, pomy�la� Septach Melayn.

��M�j lordzie!�� zawo�a�.

Dekkeret spojrza� na niego z ustami otwartymi z zaskoczenia.

��Co powiedzia�e�, Septachu Melaynie?

��Dekkeret! Dekkeret! Chwa�a Lordowi Dekkeretowi!�� zawo�a� Septach Melayn, wyci�gaj�c r�ce w ge�cie rozb�ysku gwiazd.�� Niech �yje Lord Dekkeret!�� po czym, ciszej:�� Zdaje si�, �e jestem pierwszym, kt�ry wypowiedzia� te s�owa.

I Dekkeret, i lady Fulkari gapili si� na niego w zdumionym bezruchu. Septach Melayn zauwa�y�, jak wymieniaj� zaskoczone spojrzenia. Dekkeret zapyta� cicho:

��O co chodzi, Septachu Melaynie? Co ty robisz?

��Witam ci� we w�a�ciwy spos�b, m�j lordzie. Otrzymali�my wie�ci z Labiryntu. Prestimion zosta� Pontifexem, mamy teraz nowego Koronala. Albo mie� b�dziemy, kiedy tylko spotka si� Rada. Ale to w�a�ciwie fakt. Jeste� naszym kr�lem i jako takiego ci� witam. Zdajesz si� by� ura�ony, m�j lordzie. Czy powiedzia�em co�, co mog�o ci� dotkn��?

Wilgotne krainy za Prze��cz� Kinslain zamieszkiwali Hjortowie. By�y to ziemie, na kt�rych niewiele innych ras chcia�oby mieszka�, ale Hjortowie pochodzili z parnej planety, gdzie nad g�bczast� ziemi� unosi�a si� wieczna mg�a i dla nich tutejsze warunki by�y idealne. Poza tym wiedzieli, �e przedstawiciele pozosta�ych ras Majipooru ich nie kochaj�, bo maj� ich wygl�d za odstr�czaj�cy, a spos�b bycia za szorstki i irytuj�cy, woleli wi�c mieszka� w swojej w�asnej prowincji, gdzie mogli �y� jak im si� podoba�o.

Ich g��wnym o�rodkiem by�o ma�e, g�sto zaludnione miasto Santhiskion. Mieszka�y ich tam dwa miliony, mo�e troch� wi�cej. Santhiskion by�o wyl�garni� drobnych biurokrat�w, bo co� w temperamencie lubi�cych miejskie �ycie, wykszta�conych Hjort�w predysponowa�o ich do zostawania celnikami, przeprowadzaj�cymi spisy, inspektorami budowlanymi i tym podobnymi. Inni Hjortowie �yli w dolinie Kulit na zach�d od miasta. Lubili wie�, parali si� rolnictwem, zajmowali si� w�asnymi sprawami i cierpliwie dogl�dali swoich upraw: grayvenu, jag�d cydrowych czy garrynu, kt�re wysy�ali do g�sto zaludnionych miast w zachodnim Alhanroelu.

Tak jak Hjortowie z Santhiskionu mieli inklinacj� do �mudnego tworzenia spis�w, prowadzenia archiw�w i pisania raport�w, Hjortowie z doliny kochali rytua�y i ceremonia�. Osi� ich �ycia by�y farmy i ich produkty. Ze wszystkich stron otaczali ich niewidzialni bogowie, demony i czarownice, kt�rzy mogli zagrozi� plonom dojrzewaj�cym na polach. Konieczne by�o nieustannie przyci�ga� �askawe byty i odp�dza� zakusy tych nieprzyjaznych poprzez odprawianie rytua��w w�a�ciwych dla danego dnia. W ka�dej wiosce by� urz�dnik, zajmuj�cy si� prowadzeniem kalendarza rytualnego i co ranka og�aszaj�cy, jakich akt�w przeb�agalnych nale�a�o dokona� w nadchodz�cym tygodniu. Znajomo�� kalendarza nie by�a rzecz� prost�, wymaga�a d�ugiego treningu i z tego powodu odpowiedzialnego za to urz�dnika darzono wielkim szacunkiem, jak kap�ana albo chirurga.

W wiosce Abon Airair opiekun kalendarzy nazywa� si� Erb Skonarij i by� tak stary, �e jego jakby pokryta kamykami sk�ra, niegdy� koloru popio�u, wyp�owia�a do jasnego b��kitu, a oczy, dawniej wielkie i l�ni�ce, by�y teraz ciemne i zapadni�te. Umys� mia� jednak sprawny i wykonywa� niezmiernie skomplikowane obowi�zki kalendarzowe z niezawodn� dok�adno�ci�.

��Jest dziesi�ty dzie� Mapadika, czwarty Iyapa i dziewi�ty Tjatura�� og�osi� Erb Skonarij, kiedy starsi wioski przyszli do niego rano, by wys�ucha� wylicze� na ten dzie�.�� Szaleje mi�dzy nami demon Rangda Geyak. Z tej przyczyny musimy dzi� wieczorem odegra� przedstawienie o uwi�zieniu geyak�w.

Opowiadacz, kt�rego obowi�zkiem by�o pe�ni� rol� narratora w historii uwi�zienia geyak�w natychmiast zacz�� si� przygotowywa� do swego zadania, gdy� Hjortowie z doliny nie rozr�niali rytua�u i teatru.

Ze swojego �wiata przywie�li skomplikowany kalendarz, a w�a�ciwie kilka kalendarzy, kt�re nie mia�y �adnego zwi�zku z ruchem Majipooru wok� s�o�ca ani z poruszaniem si� �adnego innego cia�a niebieskiego. Ich rok trwa� dwie�cie czterdzie�ci dni i wed�ug jednego kalendarza by� podzielony na osiem miesi�cy po trzydzie�ci dni, wed�ug drugiego na dwana�cie miesi�cy po dwadzie�cia dni, pr�cz tego na sze�� miesi�cy po czterdzie�ci dni, dwadzie�cia cztery miesi�ce po dziesi�� dni i sto dwadzie�cia dwudniowych miesi�cy.

Tak oto ka�dy dzie� mia� pi�� dat wed�ug pi�ciu r�nych kalendarzy, a w pewne szczeg�lne dni, zw�aszcza wynikaj�ce z zetkni�cia miesi�cy zwanych Tjatur w kalendarzu dwunastomiesi�cznym, Iyap w o�miomiesi�cznym i Mapadik w dwudziestoczteromiesi�cznym, odprawiano wyj�tkowo wa�ne rytua�y. Tej nocy koniunkcja dat sprawia�a, �e trzeba by�o odegra� rytua� Ktut, wojny demon�w.

Mieszka�cy Abon Airair zacz�li gromadzi� si� przy kopczyku opowiadacza o zmierzchu, a kiedy s�o�ce schowa�o si� za g�rami Prezmyr, na miejscu by�a ju� ca�a wioska. Muzycy i aktorzy stali na swoich miejscach, opowiadacz siedzia� na podwy�szeniu. W wyznaczonym miejscu p�on�o wielkie ognisko. Wszystkie oczy skierowane by�y na Erba Skonarija i kiedy nasta�a godzina zwana Pasang Gjond da� on sygna� do rozpocz�cia.

��Od wielu miesi�cy�� zaintonowa� opowiadacz�� dwie frakcje geyak�w tocz� ze sob� wojn�

Stara, stara historia. Wszyscy znali j� na pami��.

Muzycy unie�li swoje kempinongi, heftii i tjimpiny i zagrali znane melodie, a ch�rzy�ci o wielkich workach gard�owych podj�li dobrze znany, basowy za�piew, kt�ry mia� trwa� nieprzerwanie przez ca�e przedstawienie; za� tancerze w wymy�lnych strojach wyst�pili, aby odegra� dramatyczne wydarzenia tej historii.

��Wielki by� smutek w wiosce, kiedy demony walczy�y ze sob��� �piewa� opowiadacz.�� Widzieli�my zielone p�omienie, strzelaj�ce noc� po�r�d drzew gerribong. Niebieskie p�omienie ta�czy�y w�r�d nagrobk�w na cmentarzu. Bia�e p�omienie pe�za�y po belkach naszych dach�w. Doznali�my wielkiej szkody. Wielu zachorowa�o, wiele dzieci zmar�o. Garryn, kt�ry zebrali�my, zgni�. Pola grayvenu s� zniszczone. Nadchodzi czas zbior�w, ale nie b�dzie grayvenu do zebrania. A spotka�o nas to wszystko, poniewa� w wiosce panuje grzech, a grzesznicy nie poddali si� oczyszczeniu. W�r�d nas kr��y demon Rangda Geyak�

Rangda Geyak kr��y� w�r�d nich podczas tej opowie�ci. By�a to ohydna posta�, przebrana tak, �e przypomina�a ludzk� kobiet� o sztywnych, bia�ych w�osach, d�ugich, obwis�ych piersiach i ��tych, krzywych z�bach, wystaj�cych jak k�y. Czerwone p�omienie strzela�y jej z w�os�w, ��te p�omienie spada�y z czubk�w palc�w. Chodzi�a wok� kraw�dzi kopca, strasz�c siedz�cych w pierwszych rz�dach.

��Teraz przybywa mag Tjal Goring Geyak i walczy z ni��

Z cieni wyskoczy� drugi demon, olbrzym o czterech ramionach jak Skandar, i stan�� naprzeciw pierwszego. Ta�czyli razem w kole, twarz� w twarz, drwi�c i szydz�c z siebie nawzajem, a opowiadacz opisywa� szczeg�y ich walki, m�wi�, jak rzucali w siebie p�on�cymi drzewami, sprawili, �e wielkie dziury otwar�y si� na placu po�rodku wioski, a spokojna rzeka Kulit wyst�pi�a z brzeg�w i zala�a miasteczko.

Osnow� historii by� fakt, �e w�ciek�y pojedynek geyak�w sprowadzi� na wiosk� wielki smutek i rozpacz, poniewa� demony nie przejmowa�y si� zniszczeniami, jakie powodowa�y w miasteczku i na przyleg�ych polach. Dopiero kiedy grzesznicy, kt�rzy sprowadzili na miejscowych to nieszcz�cie, wyst�pi� i wyznaj� swoje grzechy, wojna pomi�dzy demonami si� zako�czy i zwr�c� si� przeciwko z�oczy�com, wyp�dzaj�c ich ka�czugami z wioski.

Trzej tancerze, kt�rzy odgrywali grzesznik�w, siedzieli z boku i ogl�dali przedstawienie z pozosta�ymi. Pora, kiedy mieli wej�� na scen� wci�� by�a odleg�a o wiele godzin. Opowiadacz musia� jeszcze zrelacjonowa� szczeg�y przybycia innych demon�w, ptaka z jednym skrzyd�em i smoka z jedn� nog�, stwora, kt�ry po�era w�asne wn�trzno�ci i wielu innych. Musia� opowiedzie� o demonicznych orgiach i o piciu krwi. Musia� m�wi� o przemianach stwor�w, kt�re zmienia�y kszta�ty. I o pi�knych kobietach, kt�re bez s��w p�no w nocy na pustych drogach sk�adaj� m�odzie�com obsceniczne propozycje. Musia��

W miar� rozwoju starej opowie�ci, Erb Skonarij, kt�ry siedzia� na specjalnym miejscu, nale�nym mu z racji bycia opiekunem kalendarzy, poczu� nag�y, rozrywaj�cy b�l g�owy, jakby wok� m�zgu zacisn�a mu si� obr�cz z gor�cego �elaza.

To by�o straszne uczucie. Nie dozna� wcze�niej takiego b�lu.

Pomy�la�, �e w ko�cu nadesz�a godzina �mierci. Ale p�niej, kiedy b�l trwa� i trwa�, zrozumia�, �e mo�e nie umrze, lecz b�dzie cierpia� bez ko�ca.

Po chwili poj��, �e to by�o cierpienie nie cia�a, a ducha.

Co� wbi�o mu n� w dusz�. Co� biczowa�o sedno jego istoty ognistym batem. Co� raz po raz uderza�o w jego sedno wielkim, ostrym g�azem.

To on by� grzesznikiem. To on sprowadzi� na wiosk� gniew demon�w. To on, on, on, opiekun kalendarzy, stra�nik ceremonii poni�s� kl�sk�, zawi�d� zaufanie, zdradzi� tych, kt�rzy od niego zale�eli i o ile nie wyzna swoich win tu i teraz, ca�a wioska b�dzie cierpie� z jego powodu.

Wsta� ze swego honorowego miejsca i, zataczaj�c si�, wyszed� na �rodek sceny.

��St�jcie!�� zawo�a�.�� To ja! Musz� zosta� ukarany! Dla mnie ka�czugi! Dla mnie baty! Wyp�d�cie mnie! Wyrzu�cie mnie!

Muzyka urwa�a si� w niepewnym, fa�szywym akordzie. Nucenie ch�ru usta�o. �piewny g�os opowiadacza przerwa� w po�owie zdania. Wszyscy na niego patrzyli. Erb Skonarij spojrza� na widowni� i zobaczy� zszokowane spojrzenia, otwarte usta.

B�l g�owy nie ust�powa�. Rozrywa� go na kawa�ki.

Czyja� r�ka chwyci�a go za rami�. G�os ko�o jego prawej membrany usznej m�wi�:

��Musisz usi���, starcze. Zepsujesz ceremoni�. �eby� akurat ty�

��Nie!�� Erb Skonarij wyszarpn�� si�.�� To ja! To ja sprowadzam demony!�� wskaza� na opowiadacza, kt�ry gapi� si� na niego, zdumiony i przera�ony.�� Opowiedz! Opowiedz! Opowiedz o zdradzie opiekuna kalendarzy! Uwolnij mnie! Uwolnij nas wszystkich! Nie mog� znie�� tego b�lu!

Czemu go nie s�uchali?

Desperackim skokiem znalaz� si� przed dwoma demonami, Rangda Geyakiem i Tjal Goring Geyakiem. Przerwali sw�j taniec. Erb Skonarij podni�s� ka�czugi, kt�re mia�y by� wykorzystane w kulminacyjnym momencie przedstawienia i wcisn�� je w ich d�onie.

��Bijcie mnie! Ch�ostajcie! Wyp�d�cie!

Dwie zamaskowane postaci wci�� sta�y bez ruchu. Erb Skonarij przycisn�� d�onie do dudni�cego b�lem czo�a. B�l, b�l! Czy nikt nie rozumia�? Znajdowali si� w obliczu prawdziwego grzechu, musieli wyrzuci� go z wioski, a p�ki to si� nie stanie, wszyscy b�d� cierpie�, a najbardziej on. Ale nikt si� nie poruszy�. Nikt.

Wyda� z siebie st�umiony okrzyk rozpaczy i ruszy� w stron� rycz�cego ogniska. Wiedzia�, �e to niew�a�ciwe. Grzesznik nie m�g� kara� sam siebie. Powinien zosta� wygnany dzi�ki wsp�lnemu wysi�kowi mieszka�c�w wioski, inaczej egzorcyzm by� bezwarto�ciowy. Ale oni tego nie robili, a on nie m�g� ju� znie�� b�lu, nie wytrzymywa� wstydu i rozpaczy.

Zdumia�o go, jak koj�ce by�o ciep�o p�omieni. Wyci�gano do niego r�ce, ale je odpycha�. Ogie� ogie� �piewa� do niego pie�� o wybaczeniu i spokoju.

Rzuci� si� w p�omienie.

Mandralisca zdj�� he�m. Khaymak Barjazid siedzia� naprzeciwko i wpatrywa� si� w niego zach�annie. Jacomin Halefice sta� przy drzwiach do komnaty Mandraliski z jego lordowsk� mo�ci� Gaviralem u boku. Mandralisca potrz�sn�� g�ow�, kilkakrotnie zamruga�, pomasowa� brwi. W uszach mu dzwoni�o, w piersi czu� ucisk.

Przez chwil� wszyscy milczeli, potem odezwa� si� Barjazid.

��I jak, wasza mi�o��? Jakie to by�o uczucie?

��Bardzo silne doznanie. Jak d�ugo mia�em to na g�owie?

��Jakie� pi�tna�cie sekund. Najwy�ej p� minuty.

��Tylko tyle��� powiedzia� w zamy�leniu Mandralisca, bawi�c si� metalow� plecionk�.�� To dziwne. Mia�em wra�enie, �e trwa to znacznie d�u�ej.�� To, czego do�wiadczy�, wci�� odbija�o si� echem w jego duchu. Zrozumia�, �e nie do ko�ca powr�ci� ze swojej podr�y.

Zaraz po eksperymencie zaw�adn�� nim metalicznie poszczekuj�cy niepok�j. Ka�dy jego nerw by� przewra�liwiony. Czu�, jak promienie s�o�ca uderzaj� o �ciany budynku, s�ysza�, jak daleko w dole wiatr gwi�d�e w�r�d pungatan�w, a pi�mowe powietrze wok� ci��y�o mu niezno�nie.

Wsta� i zacz�� chodzi� po okr�g�ym pokoju jak dzikie zwierz� w klatce. Halefice, a nawet Gaviral schodzili mu z drogi, odsun�li si� nerwowo, kiedy tylko zbli�y� si� do miejsca, w kt�rym stali. Mandralisca prawie ich nie zauwa�a�. Teraz, kiedy jego umys� by� w tym jakby wy�szym stanie, byli dla niego nie wa�niejsi od czmychaj�cych spod n�g zwierz�tek, droli, mintun�w, hiktigan�w, pozbawionych znaczenia le�nych istot. Byli jak owady. Byle owady.

W jaki� spos�b wszed� w ten ma�y he�m. Umie�ci� w nim ca�y sw�j umys�, a potem, w spos�b, kt�rego nie by� w stanie poj��, uda�o mu si� wyrzuci� si� na zewn�trz niczym p�on�ca w��cznia szybuj�ca po niebosk�onie�

��Czy masz jakiekolwiek poj�cie, jak daleko by�e�, albo gdzie?�� zapyta� Barjazid.

��Nie, �adnego�� jakie to ciekawe, pomy�la�, rozmawiam z robakiem. Zmusi� si� jednak to skupienia na pytaniu Barjazida.�� W moim doznaniu by�a to spora odleg�o��, ale r�wnie dobrze mog�em by� w mie�cie po drugiej stronie rzeki.

��Zapewne dotar�e� du�o dalej, wasza mi�o��. Jak wiesz, zasi�g urz�dzenia jest niesko�czony, si�gni�cie do Alaisor, Tolaghai czy Piliploku nie wymaga wi�kszego wysi�ku ni� podr� do domu obok. To kierunku nie potrafimy kontrolowa�. Przynajmniej na razie.

��Czy my�lisz, �e da�oby si� dosi�gn�� Zamku?�� zapyta� jego lordowska mo�� Gaviral.

��Jak przed chwil� powiedzia�em jego mi�o�ci hrabiemu Mandralisce�� odpar� Barjazid�� zasi�g jest nieograniczony.�� Mandralisca zauwa�y�, �e Barjazid ju� nauczy� si� traktowa� Gavirala z olbrzymi� cierpliwo�ci�. By�a to doskona�a metoda przy obcowaniu z kim�, kto jest niewyobra�alnie g�upi, ale ma nad tob� w�adz�.

��Mogliby�my wi�c si�gn�� i uderzy� w Prestimiona?�� zapyta� Gaviral z zapa�em.�� Albo w Dekkereta?

��Z czasem mo�e nam si� uda�� odpowiedzia� Barjazid.�� Jak r�wnie� powiedzia�em przed chwil�, na razie nie mamy pe�nej kontroli nad kierunkiem. Mo�emy tylko uderza� na chybi� trafi�.

��Ale w ko�cu��� rozmarzy� si� Gaviral.�� W ko�cu�

Mandralisca z trudem powstrzyma� si� przez skomentowaniem jego zachowania jak�� pogardliw� uwag�. Si�gn�� i uderzy� w Prestimiona? G�upiec. G�upiec. To by�a ostatnia rzecz, kt�r� chcieliby zrobi�. M�ody Thastain du�o lepiej rozumia� polityczn� strategi� ni� kt�rykolwiek z tych pi�ciu bezm�zgich braci. To jednak nie by� dobry moment na wchodzenie w konflikt z jednym z tych, kt�rzy, przynajmniej w teorii, byli jego panami.

Zastanawia� si� nad tym, co przed chwil� uda�o mu si� osi�gn�� z pomoc� he�mu Barjazida. Interesowa�o go to du�o bardziej ni� cokolwiek, co m�g�by powiedzie� kt�ry� z tych ludzi.

Z pomoc� he�mu wys�a� sw�j umys� i zrobi� komu� krzywd�. Tego by� pewien. Nie mia� poj�cia, komu ani gdzie, ale bez w�tpienia odnalaz� gdzie� daleko jaki� umys�, chyba nale��cy do jakiego� kap�ana, a w ka�dym razie kogo�, kto przewodniczy� rytua�owi, wnikn�� w niego i go uszkodzi�. By� mo�e nawet zniszczy�. Na pewno spowodowa� wielkie szkody. Wiedzia�, jak to jest kogo� skrzywdzi�, by�o to szczeg�lne uczucie przyjemno�ci, niemal seksualne, kt�rego nieraz w �yciu do�wiadczy�. Czu� je teraz z now�, zdumiewaj�c� intensywno�ci�. Jaki� nieznajomy gdzie� daleko zwija� si� z b�lu i szoku po jego uderzeniu�

�lecia� jak w��cznia, p�on�ca w��cznia, szybuj�ca przez p� �wiata�

Jak b�g.

��Tw�j brat nigdy nie da� mi skorzysta� z he�mu�� powiedzia� Mandralisca do Khaymaka Barjazida. Wr�ci� za biurko i rzuci� na nie urz�dzenie.�� Prosi�em go o to nieraz, kiedy stali�my obozem w Stoienzar. Chcia�em tylko dowiedzie� si�, jak to jest. Jakie to uczucie. �Nie�, odpowiada�, �nie odwa�� si� zaryzykowa�, Mandralisco. Jego moc jest zbyt wielka�. Zak�ada�em, �e ma na my�li, �e mog� zrobi� sobie krzywd�. Ale kiedy p�niej o tym my�la�em, dostrzeg�em w tych s�owach nowe znaczenie. �Moc tego urz�dzenia jest zbyt wielka, �ebym m�g� ci zaufa� i pozwoli� z niej skorzysta�, oto co naprawd� pr�bowa� mi powiedzie�. My�l�, �e obawia� si�, i� m�g�bym grzeba� w jego umy�le.

��Nieustannie ba� si� czego� podobnego. Ba� si�, �e kto� m�g�by u�y� he�mu przeciwko niemu.

��Czy nie by�em jego sojusznikiem?

��Nie. M�j brat nigdy nikogo nie uwa�a� za sojusznika. Wszyscy byli niebezpieczni. Nie zapominaj, �e jego w�asny syn zwr�ci� si� przeciw niemu podczas rebelii Dantiryi Sambaila i zani�s� jeden z he�m�w Prestimionowi i Dekkeretowi. Po tym zdarzeniu nie da�o si� przekona� Venghenara, by dopu�ci� kogokolwiek w pobli�e he�mu.

��By�em �wiadkiem, jak Prestimion zniszczy� go przy u�yciu he�mu, kt�ry przyni�s� mu Dinitak�� powiedzia� Mandralisca.

W jego w�asnych uszach jego g�os brzmia� obco. Rozumia�, �e wci�� chyba nie otrz�sn�� si� w pe�ni ze skutk�w za�o�enia he�mu. Ci trzej m�czy�ni wci�� byli dla niego jak robaki. Nie mieli �adnego znaczenia.

��Tw�j brat�� przem�wi� do Barjazida, jakby pozosta�ych dw�ch w og�le nie by�o w pokoju.�� Sta� ko�o mnie i mia� na g�owie w�asny he�m. On i Prestimion toczyli pojedynek, a rozdziela�y ich setki mil, mo�e tysi�ce. Widzia�em, jak tw�j brat zbiera si� do ostatecznego ciosu, ale zanim go zada� Prestimion uderzy� go si�� he�mu i powali� na kolana. �Prestimion�, powiedzia� tw�j brat i zacz�� j�cze�, a Prestimion uderzy� go jeszcze dwa czy trzy razy i widzia�em, �e umys� Venghenara si� wypali�. Godzin� czy dwie p�niej napadli na nas Septach Melayn i Gialaurys. Jeden z nich podszed� do twojego brata i go zabi�.

��Tak i my zabijemy Prestimiona�� o�wiadczy� patetycznie Gaviral.

Mandralisca zachowywa� si�, jakby Gaviral nic nie powiedzia�. Zabi� Prestimiona? To nie by� spos�b, by zdoby� niepodleg�o�� zachodniego kontynentu. Ogranicza� Prestimiona, tak. Kontrolowa� go. U�ywa�. Oto, co w odpowiednim czasie mo�na by�o osi�gn�� z pomoc� he�mu. Ale po co go zabija�? To tylko obsadzi�oby Dekkereta na tronie w Labiryncie i wynios�o innego Koronala na szczyt G�ry Zamkowej, a proces wyrywania Zimroelu spod w�adzy Alhanroelu musia�by zacz�� si� od pocz�tku. Nie warto jednak by�o oczekiwa�, �e kt�rykolwiek z Pi�ciu Lord�w zrozumie te prawdy, je�li mu si� ich szczeg�owo nie wy�o�y.

��Tak, he�m da nam zemstꠗ powiedzia� Khaymak Barjazid.

To r�wnie� Mandralisca zignorowa�. Jak�e oczywista by�a ta wypowied�! I nawet nie by�a szczera, pomy�la� Mandralisca. Barjazidowi nie chodzi�o o zemst�. �mier� brata z r�ki Prestimiona nie zdawa�a si� go przesadnie obchodzi�. Gdyby tylko zaproponowano mu w�a�ciw� cen�, sprzeda�by si� zab�jcom brata r�wnie ch�tnie, jak ich wrogom. Chodzi�o mu tylko o sprzeda�. Barjazida najbardziej obchodzi�y pieni�dze, bezpiecze�stwo i wygoda�� same drobne sprawy. By�a w nim iskierka z�o�liwo�ci, kt�r� Mandralisca docenia�, i lodowata, z�a inteligencja, ale cz�owiek ten by� z gruntu ma�ostkowy, by� zlepkiem niezwyk�ych, cennych umiej�tno�ci i bardzo zwyczajnych pragnie�.

Niepok�j Mandraliski powr�ci�. Wype�niaj�cy pomieszczenie smr�d ludzkiego cia�a sta� si� nie do zniesienia. Upa�. Niezno�ny nacisk cudzej �wiadomo�ci zbyt blisko jego w�asnej.

Podni�s� delikatny, ma�y he�m i wcisn�� go niczym gar�� drobniak�w do sakiewki na biodrze.

��Wychodzꠗ o�wiadczy�.�� Za gor�co tu. Powietrza.

Wzniesienie przecina�y ju� d�ugie, popo�udniowe cienie. Pa�ace Pi�ciu Lord�w, stoj�ce na szczycie wzg�rza g�ruj�cego nad wiosk�, sk�pane by�y w czerwonym �wietle. Mandralisca szed� przez wiosk� d�ugimi krokami, nie kieruj�c si� w �adne szczeg�lne miejsce. Pozostali trzej szli za nim, z trudem dotrzymuj�c mu kroku.

Tacy mali ludzie. Gaviral. Halefice. Barjazid. Mali cia�em, mali te� duchem. Przynajmniej Halefice zdawa� sobie z tego spraw� i chcia� tylko s�u�y�. Gaviral marzy�, �e zostanie kr�lem Zimroelu, cho� nadawa� si� do tego nie bardziej ni� skalna ma�pa. A ma�y, brzydki Barjazid� c�, mia� swoje zalety. Przynajmniej by� twardy i sprytny. Mandralisca nie pogardza� nim ca�kowicie. Ale w�a�ciwie by� nikim. Niczym.

��Wasza mi�o��?�� Halefice w ko�cu go dogoni�. Adiutant powiedzia�:�� B�agam o wybaczenie, wasza mi�o��, ale mo�e korzystanie z tego urz�dzenia wyczerpa�o ci� bardziej, ni� sobie zdajesz spraw� i powiniene� chwil� odpocz��, zamiast�

��Dzi�kuj�, Jacominie. Nic mi nie b�dzie�� Mandralisca szed� dalej, nawet nie odwracaj�c si� w stron� Halefice�a. Znajdowali si� w centrum wioski, po�r�d rzemie�lnik�w i sprzedawc�w garnk�w, a nieopodal znajdowa�y si� stragany handlarzy winem, dalej za� targ chleba i mi�s.

Wybudowanie samodzielnej wioski w tej suchej, opuszczonej krainie nie by�o �atwym zadaniem. Plony tutaj trzeba by�o zmusza� do ro�ni�cia niemal si�� przy u�yciu wody, pompowanej kropla po kropli z niedost�pnej rzeki, kt�ra bezczelnie p�yn�a tu� obok, u st�p wzg�rza. A jednak uda�o im si�. Jemu si� uda�o. Nie mia� poj�cia o rolnictwie, ani o hodowli trzody, nie zna� si� na budowaniu wiosek z niczego, ale uda�o mu si�; nakre�li� plany, wyda� rozkazy i sprawi�, �e sta�y si� rzeczywisto�ci�. Stworzy� nawet bogate pa�ace Pi�ciu Lord�w na szczycie wzniesienia� A teraz, gdy przemierza� swoje dzie�o w to dziwne popo�udnie, czu��� co?

Oczekiwanie. Poczucie, �e stoi na progu nowego miejsca, dziwnego, lecz wspania�ego.

Ju� teraz trzyma� Pi�ciu Lord�w Zimroelu w gar�ci, cho� mo�e o tym nie wiedzieli. Wkr�tce b�dzie te� trzyma� Prestimiona i Dekkereta. B�dzie panem ca�ego Majipooru. Czy to nie pi�kne, ch�opiec ze wsi w �nie�nym Gongharze, kt�ry rozpocz�� �ycie bez �adnych �rodk�w, poza bystrym umys�em i refleksem jak b�yskawica?

Min�� winiarnie, odtr�caj�c butelki, kt�re ochoczo oferowali mu kupcy i ruszy� przez targ chlebowy. Jeden ze sprzedawc�w wcisn�� mu w d�o� ciastko, uk�oni� si� i wymamrota� modlitw�. W jego oczach by� podziw, jakby to Mandralisca, nie Gaviral, by� Lordem Zimroelu. Hrabia pomy�la�, �e handlarze winem i chlebem lepiej rozumiej�, gdzie le�y prawdziwa w�adza. Ugryz� ciastko; by�o to jedno z tych ma�ych, okr�g�ych, zwanych lorikami, kt�re na g�rze mia�y w�z�owat� ozdob�, przez co przypomina�y nieco koron�. Dobry wyb�r, pomy�la� Mandralisca. Poch�on�� je trzema k�sami.

Po drugiej stronie targu chlebowego wzg�rze wznosi�o si� ostro do miejsca, z kt�rego mo�na by�o zobaczy� p�yn�c� daleko w dole rzek�, kipi�c� i uderzaj�c� o podn�e klifu. Mandralisca szed� w tamt� stron�. Halefice wci�� pod��a� niedaleko, po lewej, krok czy dwa z ty�u. Po drugiej stronie szed� Barjazid. Jego lordowska mo�� Gaviral najwyra�niej nie opu�ci� targu wraz z nimi.

Mandralisca d�ugo patrzy� na rzek� w milczeniu. P�niej wyci�gn�� he�m z sakiewki. Trzyma� na d�oni t� ma�� pl�tanin� metalowej plecionki. Barjazid spojrza� na niego, zaniepokojony, jakby obawia� si�, �e Mandralisca zamierza rzuci� go do wody.

Przem�wi� do Suvraelczyka:

��Barjazidzie, chcia�e� kiedy� zabi� swojego ojca?

Wywo�a� tym sp�oszone spojrzenie.

��M�j ojciec by� dobrym cz�owiekiem. Handlarzem, sprzedawa� sk�ry i suszon� wo�owin� w mie�cie Tolaghai. Nigdy nie przysz�o mi do g�owy�

��A mi przychodzi�o, i to tysi�ce razy dziennie. Gdyby m�j ojciec wci�� �y�, za�o�y�bym he�m w tej chwili i spr�bowa� go zabi�.

Barjazid by� zbyt zdumiony, by odpowiedzie�.

Mandralisca nigdy z nikim o tym nie rozmawia�, ale te par� sekund, podczas kt�rych mia� na g�owie he�m Barjazid�w, wyra�nie otworzy�o jego dusz�.

��On te� by� kupcem�� powiedzia�. Patrzy� prosto w gardziel rzeki, a przed oczyma przep�ywa�a mu znienawidzona przesz�o��.�� W Ibykos, ma�ym, niewa�nym, b�otnistym miasteczku w g�rzystej krainie Gonghar�w, sto mil na zach�d od Velathys. Przez ca�e lato pada tam deszcz, a ca�� zim� �nieg. Handlowa� winem i brandy i by� swoim w�asnym najwierniejszym klientem, a pijany, czyli prawie zawsze, bra� si� do bicia od jednego cho�by spojrzenia. Tak w�a�nie si� komunikowa�: r�koma. To w dzieci�stwie nauczy�em si� tak szybko porusza�. Pr�dko odskakiwa�, byle poza jego zasi�g.

Nawet po tych niemal czterdziestu latach Mandralisca wci�� mia� w g�owie t� ponur� twarz, tak podobn� do jego w�asnej. Wystaj�ca szcz�ka, poci�g�a twarz, zaci�ni�te usta, ponure spojrzenie czarnych oczu, zmarszczona brew i bezlitosna r�ka siek�ca jak bicz pungatana, rozbijaj�ca usta, obijaj�ca policzki, podbijaj�ca oczy. Czasami lanie ci�gn�o si� bez ko�ca z najbardziej b�ahego powodu lub w og�le bez powodu. Mandralisca z trudem przypomina� sobie swoj� blad�, nie�mia�� matk�, za to potworny, brutalny, wybuchowy ojciec, wci�� jak ogromna g�ra, k�ad� si� cieniem na jego pami�ci. D�ugie lata wype�nione przekle�stwami, ciosami na odlew, niespodziewanymi szturchni�ciami, popchni�ciami i klapsami, nie tylko od ojca, ale i od pozosta�ej tr�jki, od starszych braci, kt�rzy na�ladowali ojca poprzez bicie ka�dego, kto by� od nich mniejszy. Nie by�o dnia bez siniaka, bez cho�by niewielkiej dawki b�lu i poni�enia.

Zacisn�� pi�� na he�mie.

��Co noc, gdy k�ad� si� spa�, wyobra�am sobie, �e go wtedy zabi�em. N� w brzuch, zatrute wino, rozci�gni�ty w ciemno�ci potykacz z drutu i ukryta p�tla na szyj�, zabi�em go ju� na pi��dziesi�t r�nych sposob�w. A� do dnia, kiedy powiedzia�em mu g�o�no, �e zabi�bym go, gdybym mia� szans�. My�la�em, �e to on mnie wtedy zabije. By�em dla niego za szybki, podda� si� po tym, jak przegoni� mnie przez ca�e miasto. Ostrzega� mnie, �e je�li wpadn� w jego �apy, z�amie mnie na p�. Ale ju� nie wpad�em. Zjawi� si� furman, kt�ry jecha� do Velathys, podwi�z� mnie i od tego czasu nie widzia�em ju� Gonghar�w. Wiele lat p�niej dowiedzia�em si�, �e m�j ojciec zgin�� w b�jce z pijanym klientem. Zdaje mi si�, �e moi bracia te� nie �yj�. Przynajmniej tak� mam nadziej�.

��Czy wtedy poszed�e� na s�u�b� do Dantiryi Sambaila?�� zapyta� Halefice.

��Nie, nie wtedy�� j�zyk ca�kiem mu si� rozpu�ci�. Twarz dziwnie zarumieni�a.�� Najpierw wyruszy�em na zach�d, do Narabalu na po�udniu, na wybrze�u. Chcia�em, by by�o mi ciep�o, chcia�em ju� nigdy nie ogl�da� �niegu. P�niej do Til-omon, Dulorn, miasta Ghayrog�w i do wielu innych miejsc, a� w ko�cu znalaz�em si� w Ni-moya i prokurator wybra� mnie swoim podczaszym. By�em wtedy jego ochroniarzem i dostrzeg� mnie podczas treningu z palcatami�� jak wiecie, pos�uguj� si� nimi zr�cznie, jak i ka�dym rodzajem broni pojedynkowej�� wywo�a� mnie, by ze mn� porozmawia� po tym, jak pokona�em kolejno sze�ciu jego gwardzist�w. Powiedzia� mi wtedy: �Potrzebuj� podczaszego, Mandralisco. We�miesz t� prac�?�.

��Nie odmawia si� cz�owiekowi takiemu, jak Dantirya Sambail�� powiedzia� Jacomin Halefice z namaszczeniem.

��Dlaczego mia�bym odm�wi�? My�lisz, �e to zadanie poni�ej mojej godno�ci? Ch�opca ze wsi, Jacominie? On by� panem Zimroelu, a ja mia�em sta� u jego boku i podawa� mu wino, a to znaczy�o, �e nieustannie przebywa�bym przy nim. Kiedy spotyka� si� z wielkimi �wiata, z diukami, hrabiami i burmistrzami, a nawet z Koronalami i Pontifexami, ja mia�em by� przy nim.

��I zosta�e� te� jego praegustatorem, tak?

��To przysz�o p�niej. Kt�rego� razu pojawi�a si� plotka, �e prokurator zostanie u�miercony przez syna swego kuzyna, kt�ry za czas�w m�odo�ci Dantiryi Sambaila by� regentem Zimroelu i zosta� przez niego odsuni�ty od w�adzy. M�wili, �e u�yje trucizny, trucizny w winie. Ta gadka dotar�a do uszu samego prokuratora i kiedy nast�pnym razem podawa�em mu kielich wina, spojrza� na niego i na mnie, i wiedzia�em, �e jest nieufny. Dlatego ja, z w�asnej, nieprzymuszonej woli, poniewa� sam nic nie znaczy�em, a on by� ogromnie wa�ny, powiedzia�em: �Prokuratorze, m�j panie, pozw�l, �e dla bezpiecze�stwa skosztuj� pierwszy�. Jak rozumiecie, z powodu mego ojca nie mam upodobania do wina. Mimo to spr�bowa�em, a Dantirya Sambail patrzy� i czeka�, za� ja nie pad�em martwy. Od tego czasu kosztowa�em wina z ka�dego kielicha, a� do ko�ca jego dni. Taki mieli�my zwyczaj, chocia� nigdy wi�cej mu nie gro�ono. To nas ��czy�o, ten fakt, �e bra�em �yk jego wina i podawa�em mu kielich. Jedyne wino, jakie w �yciu wypi�em, to to, kt�rego pr�bowa�em dla Dantiryi Sambaila.

��Nie ba�e� si�?�� spyta� Khaymak Barjazid.

Mandralisca odwr�ci� si� do niego z pogardliwym u�miechem.

��Gdybym umar�, jak� by mi to zrobi�o r�nic�? Uzna�em, �e warto podj�� to ryzyko. Czy �ycie, kt�re prowadzi�em, by�o zbyt dobre, by ryzykowa� je, aby zosta� towarzyszem Dantiryi Sambaila? Czy bycie �ywym jest tak s�odkie i cudowne, �e powinni�my trzyma� si� go jak sk�piec swojego worka rojali? Nigdy tak nie uwa�a�em. W ka�dym razie, w jego winie nie by�o trucizny, ani wtedy, ani nigdy. A ja na zawsze by�em u jego boku.

Mandralisca pomy�la�, �e je�li w og�le kiedy� kogo� kocha�, to w�a�nie Dantiry� Sambaila. By�o tak, jakby mieli jednego ducha w dw�ch cia�ach. Cho� kiedy Mandralisca przyszed� na s�u�b� do prokuratora, ten zdo�a� ju� wcze�niej zdoby� w�adz� nad ca�ym Zimroelem, to w�a�nie on zach�ci� go do znacznie wi�kszego dzie�a, do zach�cenia Korsibara, syna Confalume�a, do przej�cia tronu Majipooru. Z Korsibarem jako Koronalem, wdzi�cznym Dantiryi Sambailowi za umieszczenie go na tronie, prokurator by�by najpot�niejszym cz�owiekiem na �wiecie.

C�, to si� nie uda�o i zar�wno Korsibar, jak i prokurator od dawna nie �yli. Dantirya Sambail gra� i przegra�, i tyle. Ale Mandralisca mia� przed sob� inne gry. Delikatnie pog�adzi� he�m, kt�ry wci�� trzyma� w r�ku.

Inne gry, tak. W�a�ciwie to tym by�o ca�e �ycie: gr�. Tylko on widzia� t� prawd�, inni nie zdawali sobie z tego sprawy. �y�o si� przez jaki� czas, gra�o w gr�, zwan� �yciem, a w ko�cu przegrywa�o i potem nie by�o niczego. Ale p�ki si� gra�o, nale�a�o gra� tak, by wygrywa�. Wielkie bogactwo, wspania�e przedmioty, olbrzymie pa�ace, uczty, rozkosze cia�a� to wszystko znaczy�o dla niego tyle, co nic, albo i mniej. By�y to tylko oznaki tego, jak dobrze si� gra�o, same w sobie nic nie znaczy�y. Nawet w�adza by�a spraw� wt�rn�, �rodkiem do osi�gni�cia celu.

Liczy�o si� tylko zwyci�anie, tak d�ugo, jak d�ugo si� da�o. Gra� i wygrywa�, a� przychodzi� nieunikniony moment, �e si� przegrywa�o. Je�li znaczy�o to, �e trzeba by�o ryzykowa� wypicie trucizny przeznaczonej dla prokuratora, je�li taka by�a cena wej�cia do gry, c�, mo�liwa wygrana by�a niew�tpliwie warta ryzyka! Niech inni nosz� korony i zbieraj� skarby. Niech inni otaczaj� si� mizdrz�cymi kobietami i upijaj� si� do nieprzytomno�ci winem. On tego nie potrzebowa�. Kiedy by� ch�opcem, zosta� pozbawiony wszystkiego, co by�o dla niego wa�ne i nauczy� si� �y� ca�kiem bez niczego. Teraz chcia� bardzo niewiele, pr�cz tego, by nikt nigdy nie postawi� si� na pozycji, z kt�rej m�g� go czegokolwiek pozbawi�.

Barjazid wci�� si� w niego wpatrywa�, jakby pr�bowa� czyta� mu w my�lach. Mandralisca zrozumia�, �e zn�w za bardzo si� odkry�. Wezbra� w nim gniew. By�a to s�abo��, kt�rej nigdy wcze�niej nie ulega�. Powiedzia� do��, wi�cej, ni� do��.

Obr�ci� si� gwa�townie i o�wiadczy�:

��Wracajmy do mojej komnaty.

Je�li kiedykolwiek przy�api� go na korzystaniu z he�mu przeciwko mnie, pomy�la� Mandralisca, zabior� go na pustyni� i przybij� do ziemi mi�dzy dwoma pungatanami.

��My�l�, �e znowu wypr�buj� t� twoj� zabawkꠗ powiedzia� do Barjazida i szybko za�o�y� he�m na skro�. Poczu�, jak jego si�a przejmuje nad nim kontrol�, wys�a� sw�j umys� w przestrze�, a� nawi�za� kontakt z innym, nie martwi�c si�, czy nale�a� do cz�owieka, Ghayroga, Skandara czy Liimena. Szuka� wej�cia. Wszed�, tn�c jak miecz.

Ci��.

Pozostawi� tylko zgliszcza.

Mistrzostwo. Ekstaza.

Dekkeret powiedzia�:

��A wi�c to jest imperialna komnata tronowa? Zawsze si� zastanawia�em, jak wygl�da.

Prestimion wykona� szeroki, patetyczny gest.

��Przyjrzyj si� jej dobrze. Kiedy� b�dzie nale�e� do ciebie.

��Miej lito��, m�j lordzie�� powiedzia� Dekkeret z ponurym u�miechem.�� Ledwo przywyk�em do noszenia szat Koronala, a ty ju� otwierasz przede mn� drzwi do Labiryntu!

��Wci�� nazywasz mnie �lordem�. To teraz tw�j tytu�. Ja jestem �wasz� wysoko�ci��.

��Dzi�kuj�, m�j lordzie.

�aden z nich nie pr�bowa� powstrzyma� �miechu. To by�o ich pierwsze spotkanie jako Pontifexa i Koronala, i nie umieli sobie z nim poradzi� bez pewnego rozbawienia.

Znajdowali si� na najni�szym poziomie Labiryntu, gdzie mie�ci�a si� prywatna rezydencja Pontifexa i wielkie komnaty reprezentacyjne Pontyfikatu: komnata tronowa, Wielka Sala Pontifexa, Sala Tron�w i inne. Dekkeret przyby� do podziemnej stolicy p�nym wieczorem poprzedniego dnia. Nigdy wcze�niej nie mia� powodu, by odwiedzi� Labirynt, chocia� przez ca�e �ycie s�ucha� historii na jego temat; o tym, jak jest ponury, duszny, jak mia�o si� w nim poczucie odci�cia od �ycia i przyrody i bycia skazanym na �ycie w g��binach, z dala od oczu �wiata, w krainie wiecznej nocy rozja�nianej bezlitosnym, migocz�cym �wiat�em lamp.

Ju� na pierwszy rzut oka Labirynt zda� mu si� jednak du�o mniej niego�cinny. Wy�sze poziomy kipia�y �yciem jak ka�de wielkie miasto. Tym przecie� by� Labirynt: stolic� �wiata. Ni�ej znajdowa�y si� cuda architektury, mn�stwo przedziwnych cud�w, kt�rymi Pontifeksi ozdabiali miasto przez dziesi�� tysi�cy lat. Wreszcie na samym dole podziwia� mo�na by�o wspania�o�� i bogactwo sektora imperialnego, tak luksusowego, �e przy�miewa� nawet przepych Zamku.

Dekkeret sp�dzi� noc w komnatach przeznaczonych dla Koronal�w odwiedzaj�cych zwierzchniego monarch�. Po raz pierwszy zajmowa� apartament Koronala. Na chwil� zatrzyma� si�, zachwycony widokiem ogromnych drzwi do pomieszcze�, kt�re nale�a�y teraz do niego; drzwi pokrytych skomplikowanymi rze�bieniami, wiruj�cymi symbolami rozb�ysku gwiazd wykonanymi ze z�ota i powtarzaj�cym si� kr�lewskim monogramem, LPC, LPC, LPC, Lord Prestimion Koronal, kt�ry wkr�tce zostanie zast�piony LDC, jego w�asnym. Brakowa�o do tego tylko jednego kroku. Zosta� ju� proklamowany przez Prestimiona i uznany przez Rad�, musia� tylko wr�ci� na Zamek na ceremoni� koronacyjn�. Pogrzeb Confalume�a i koronacja nowego Pontifexa musz� jednak poprzedzi� to wydarzenie.

Nowy Pontifex odprawi� ju� staro�ytny rytua� obejmowania w posiadanie nowego domu. Jako �e Prestimion podr�owa� po rzece Glayge, kiedy otrzyma� wiadomo�� o �mierci Confalume�a, wr�ci� do Labiryntu drog� wodn�, jednak zamiast wjecha� przez Bram� W�d, kt�ra by�a zwyczajowym wej�ciem od strony rzeki, tradycja nakazywa�a mu tym razem objecha� ca�e miasto, dosta� si� na drug� stron�, wychodz�c� na po�udniow� pustyni� i wjecha� przez du�o mniej przyjemn� Bram� Ostrzy.

By�a to po prostu surowa wyrwa w pustynnej ziemi, obudowana balami nieociosanego drewna dla ochrony przed piaskiem. Przed ni� sta� rz�d antycznych, zardzewia�ych mieczy, pono� maj�cych wiele tysi�cy lat, umieszczonych sztychem w g�r� w betonowym pod�o�u. Za tym nieprzyjaznym wej�ciem czeka�o siedmiu zamaskowanych stra�nik�w Labiryntu�� zgodnie z tradycj� by�o w�r�d nich dw�ch Hjort�w, Ghayrog, Skandar i nawet Liimen�� kt�rzy z powag� przeprowadzili rytua� wypytywania Prestimiona o pow�d jego wizyty, ostentacyjnie dyskutowali mi�dzy sob�, czy nale�y go wpu�ci� i za��dali tradycyjnego podarunku, czego�, co sam wybra�. Prestimion przywi�z� z sob� peleryn�, kt�r� otrzyma� od mieszka�c�w Gamarkaim w prezencie z okazji koronacji na Koronala, tkan� z kobaltowo-b��kitnych pi�r gigantycznych ognistych �uk�w, kt�ra mia�a dawa� ka�demu, kto j� za�o�y, ochron� przed p�omieniami. Odda� j� teraz, aby umieszczono j� w muzeum wraz z podobnymi darami, a tym samym symbolicznie zadeklarowa�, �e Labirynt b�dzie zawsze bezpieczny od zagro�e� z zewn�trz.

Po tej ceremonii wszed� do �rodka. Tradycja wymaga�a od niego, by przeszed� przez wszystkie poziomy spiralnego miasta pieszo. Nie by�a to kr�tka podr�. Przez ca�� drog� sz�a z nim Varaile, jego trzej synowie i c�rka, cho� lady Tuanelys by�a za m�oda, by nad��y�, wi�c przez wi�kszo�� czasu by�a niesiona na plecach przez skandarskiego gwardzist�. Na ka�dym poziomie gromadzi�y si� wok� niego t�umy mieszka�c�w, rysuj�cych palcami w powietrzu symbol Labiryntu i wykrzykuj�cych jego nowe imi�:

��Prestimion Pontifex! Prestimion Pontifex!

Nie by� ju� Lordem Prestimionem.

W tym czasie, obj�cie przez niego zwierzchniego tronu og�aszane by�o na ni�szych poziomach, w Sali Kolumn, potem w Miejscu Masek, w Sali Wichr�w, w Sali Piramid i wy�ej, a� do Bramy Ostrzy. Kiedy wi�c dociera� do ka�dego z tych miejsc, by�o ono ju� po�wi�cone jego rz�dom. W ko�cu Prestimion dotar� do sektora imperialnego, gdzie najpierw ukl�k� przed zabalsamowanym cia�em swojego poprzednika, Confalume�a, kt�re le�a�o na podwy�szeniu w Sali Tron�w, a potem uda� si� do swojego w�asnego mieszkania, w kt�rym z r�k Wysokiego Rzecznika Pontyfikatu otrzyma� spiralny symbol swojej w�adzy i szkar�atno-czarne szaty. Nie mo�na by�o zrobi� nic wi�cej, dop�ki nie przyby� Dekkeret.

A teraz Dekkeret ju� tu by�. Wiekowa tradycja nakazywa�a Prestimionowi przyj�� nowego Koronala w imperialnej komnacie tronowej. Tak wi�c Wysoki Rzecznik Haskelorn odwiedzi� Dekkereta w apartamentach Koronala rankiem po przyje�dzie i razem ruszyli ma�ym lataczem przez d�ugie, kr�te korytarze sektora imperialnego i w d� ci�gle zw�aj�cego si� tunelu a� do miejsca, do kt�rego nie m�g� dosta� si� nawet ma�y pojazd. Szli wi�c obok siebie przez korytarz, kt�ry co pi��dziesi�t st�p przegradza�y drzwi z br�zu, a� dotarli do ostatnich, ozdobionych symbolem Labiryntu i nowym monogramem Prestimiona w miejscu, gdzie jeszcze niedawno widnia� monogram Confalume�a. Stary Haskelorn po�o�y� d�o� na monogramie i drzwi si� otworzy�y. Za nimi sta� u�miechni�ty Prestimion.

��Zostaw nas�� powiedzia� do Haskelorna.�� To b�dzie prywatna audiencja.

Prestimion najpierw pokaza� Dekkeretowi sam� sal� tronow�.

By�o to ogromne pomieszczenie w kszta�cie p�kuli. Jego zagi�te �ciany od pod�ogi po sufit pokryte by�y g�adkimi, b�yszcz�cymi, ��to-br�zowymi p�ytkami, sprawiaj�cymi wra�enie �wiec�cych w�asnym, wewn�trznym �wiat�em. Jedyne prawdziwe o�wietlenie sali tronowej bi�o z pojedynczego, olbrzymiego, lataj�cego �wiat�a �arowego, kt�re unosi�o si� w powietrzu i l�ni�o sta�ym, rubinowym blaskiem. Tron Pontifexa sta� dok�adnie pod nim, na podwy�szeniu, na kt�re prowadzi�y trzy szerokie stopnie. By� to olbrzymi, czarny fotel z wysokim oparciem i d�ugimi, smuk�ymi nogami zako�czonymi straszliwymi pazurami tak, �e przypomina�y nogi jakiego� wielkiego ptaka. Pokryty by� z�ot� blach�, albo, czego Dekkeret nie wyklucza�, w ca�o�ci wykonany z tego drogocennego metalu. W tak prostym pokoju od tronu bi�a przera�aj�ca pot�ga.

Mo�na by�o odnie�� wra�enie, �e to sam Confalume zaprojektowa� t� komnat�, bowiem by�a labiryntowym odpowiednikiem wspania�ej sali tronowej, kt�r� nakaza� zbudowa� na Zamku, kiedy by� Koronalem. Ale to pomieszczenie nie by�o dzie�em Confalume�a. Nie nosi�o �lad�w barokowej ekstrawagancji, kt�r� ukocha� sobie zmar�y monarcha. Komnata tronowa Labiryntu by�a tak stara, �e nikt nie wiedzia� na pewno, kto j� zbudowa�, cho� wierzono, �e pochodzi�a z czas�w poprzedzaj�cych nawet rz�dy Stiamota.

Wywo�ywa�a zarazem podziw, jak i poczucie przesady.

��Co my�lisz?�� zapyta� Prestimion.

Dekkeret musia� powstrzyma� si� od dalszego chichotu.

��Jest niezwykle� majestatyczna, powiedzia�bym. Tak, majestatyczna. Confalume musia� by� ni� zachwycony. Ale ty nie zamierzasz jej u�ywa�, prawda?

��Muszꠗ odpowiedzia� Prestimion.�� Na szczeg�lne okazje i przy �wi�tych ceremoniach. Haskelorn napisze mi ma�y przewodnik. Musimy traktowa� to powa�nie, Dekkerecie.

��Tak, pewnie tak. Ju� dawno zauwa�y�em, jak powa�nie traktujesz Tron Confalume�a. Ile razy przez te wszystkie lata na nim usiad�e�? Pi��? Osiem?

Prestimiona wyra�nie oburzy�a ta uwaga.

��Bardzo powa�nie traktowa�em Tron Confalume�a. To symbol wielko�ci i pot�gi Koronala. Jest nieco zbyt wielki na m�j prywatny gust, dlatego przez wi�kszo�� czasu wola�em korzysta� ze starej sali tronowej Stiamota. Nigdy nie zbudowa�bym czego� podobnego do Tronu Confalume�a, Dekkerecie. Ale nie oznacza to, �e nie doceniam, jak wa�ny jest w utrzymaniu w�adzy i majestatu rz�du. Ty tak�e powiniene�.

��Nie mam zamiaru nie docenia� symboli. Chodzi tylko o to, �e kiedy pomy�l� o tobie, siedz�cym tu, na tym wielkim, z�otym krze�le, i o sobie na Zamku na tym wielkim bloku opalu Confalume�a��� potrz�sn�� g�ow�.�� Na Bogini�, Prestimionie, jeste�my tylko lud�mi, lud�mi. Kiedy za d�ugo nie sikamy, bol� nas p�cherze, a je�li nie zjemy w por�, burczy nam w brzuchach.

Prestimion odpowiedzia� cicho.

��Tak, jeste�my lud�mi. Ale opr�cz tego jeste�my Pot�gami Kr�lestwa, dwiema z trzech. Ja jestem imperatorem �wiata, a ty jego kr�lem i w oczach pi�tnastu miliard�w ludzi, kt�rymi rz�dzimy, jeste�my uosobieniem wszystkiego, co �wi�te. Sadzaj� nas na tych jarmarcznych tronach i k�aniaj� si� nam, a kim my jeste�my, �eby im odm�wi�, skoro tak nam to u�atwia rz�dzenie t� planet�? Pomy�l o nich, Dekkerecie, kiedy tylko b�dziesz odprawia� jaki� absurdalny rytua� albo wspina� si� na przesadnie ozdobne siedzisko. Wiesz, �e nie jeste�my tylko prowincjonalnymi paniczykami. Jeste�my podstawowymi trybami tego �wiata.�� Po czym, jakby zorientowa� si�, �e przemawia zbyt ostrym tonem, Prestimion u�miechn�� si� szeroko.�� My, i pi��dziesi�t milion�w niewa�nych urz�dnik�w pa�stwowych, kt�rych praca polega na robieniu tego, co ka�emy im robi�. Chod�, poka�� ci reszt� tych pomieszcze�.

To by�a d�uga wycieczka. Prestimion prowadzi� go szybko. Cho� nogi Dekkereta by�y znacznie d�u�sze ni� Prestimiona, z trudem dotrzymywa� kroku starszemu m�czy�nie, kt�ry narzuca� tempo zgodne z jego impulsywn� i niespokojn� natur�.

Najpierw przeszli przez ukryte drzwi z ty�u komnaty tronowej, p�niej d�ugim korytarzem a� do wielkiego, ciemnego pomieszczenia zwanego Sal� Tron�w, gdzie ponure �ciany z czarnego kamienia wyrasta�y do g�ry i tworzy�y spiczaste �uki. Jedyne �wiat�o w Sali Tron�w pada�o z tuzina woskowych �wiec rozmieszczonych wzd�u� �cian daleko od siebie w uchwytach w kszta�cie d�oni. Pod �cian� pomieszczenia, na podwy�szeniu, wznosi�y si� dwa trony, kt�rym zawdzi�cza�o swoj� nazw�. Nie by�y tak wspania�e jak ten w sali tronowej, ale na sw�j spos�b imponowa�y. Jeden ozdobiony by� symbolem rozb�ysku gwiazd Koronala, drugi, wi�kszy, spiralnym labiryntem, symbolem Pontifexa.

Dekkeret zadr�a� i powiedzia�:

��Je�li chcesz zna� moje zdanie, to wygl�da bardziej jak sala tortur, a nie tronowa.

��Prawd� m�wi�c, zgadzam si�. Nie mam dobrych wspomnie� z tego pokoju. To tutaj magowie Korsibara zauroczyli nas wszystkich i, kiedy stali�my og�uszeni ich magi�, on sam zabra� koron� i za�o�y� j� na g�ow�. Nawet teraz krzywi� si� za ka�dym razem, kiedy tu przychodz�.

��To si� nigdy nie wydarzy�o, Prestimionie. Spytaj kogo chcesz, ka�dy ci to powie. Ca�a ta historia znikn�a ze wszystkich umys��w. Powiniene� usun�� j� tak�e ze swojego.

��Gdybym tylko m�g�� Odkry�em, �e niekt�re bolesne wspomnienia nie chc� zblakn��. Dla mnie to wci�� �ywa historia.�� Prestimion, zak�opotany, przebieg� d�oni� po swoich cienkich, mi�kkich, z�otych w�osach. Mia� niet�g� min�. Wydawa�o si�, �e si�� woli pr�buje oderwa� si� od wydarze� z przesz�o�ci.�� No c�, za par� dni b�dziemy tu siedzie�, a ja w�asnor�cznie za�o�� ci koron�.

��Powinienem ci przy tej okazji powiedzie栗 powiedzia� Dekkeret.�� �e kiedy zostan� Koronalem, planuj� poprosi� twojego brata, Teotasa, by zosta� moim Wysokim Doradc�.

��M�wisz tak, jakby� prosi� mnie o pozwolenie. Koronal wybiera na to stanowisko kogo tylko chce, Dekkerecie.�� G�os Prestimiona brzmia� szorstko.

��Znasz go lepiej, ni� ktokolwiek na �wiecie. Je�li uwa�asz, �e ma jak�� wad�, kt�r� przeoczy�em�

��Bardzo �atwo go wyprowadzi� z r�wnowagi�� powiedzia� Prestimion�� ale nie jest to cecha, kt�r� przegapi ktokolwiek, kto sp�dzi� z nim cho�by pi�� minut. Poza tym jest idealny. To m�dry wyb�r, Dekkerecie, pochwalam go. B�dzie ci dobrze s�u�y�. To w�a�nie chcia�e�, �ebym powiedzia�, prawda?�� z jego niecierpliwego tonu jasno wynika�o, �e ma teraz na g�owie inne rzeczy. Albo po prostu pr�bowa� ukry� dum� z faktu, �e na jego brata spad� taki zaszczyt.�� Popatrz tutaj. Powiniene� zobaczy� co� jeszcze.

Dekkeret szed� za Prestimionem przez cienie do alkowy po lewej stronie, w kt�rej zauwa�y� jakby o�tarz okryty bia�ym adamaszkiem, a kiedy podszed� bli�ej, ujrza� posta�, le��c� na nim na plecach z r�koma skrzy�owanymi na piersi.

��Confalume�� powiedzia� Prestimion najciszej, jak si� da�o.�� Le�y tam, gdzie i ja b�d� le�a� za dwadzie�cia albo czterdzie�ci lat i gdzie za nast�pne dwadzie�cia czy czterdzie�ci lat po�o�� i ciebie. Zabalsamowali go tak, �e nie zmieni si� przez sto wiek�w, albo i d�u�ej. W Labiryncie jest sekretna krypta, w kt�rej le�y ostatnich pi��dziesi�ciu Pontifex�w, wiedzia�e� o tym, Dekkerecie? Nie. Ja te� nie. Jest tam d�ugi rz�d imperialnych grobowc�w, ka�dy z ma�� tabliczk�. Jutro po�o�ymy Confalume�a w jego grobie.

Prestimion ukl�k� i z szacunkiem przycisn�� czo�o do o�tarza. Dekkeret, po chwili wahania, zrobi� to samo.

��Pozna�em go, gdy by�em ch�opcem, m�wi�em ci o tym?�� powiedzia� Dekkeret, kiedy wstali.�� Mia�em dziewi�� lat. To by�o w Bombifale. Byli�my tam, poniewa� m�j ojciec pokazywa� swoje towary�� o ile pami�tam, handlowa� wtedy maszynami rolniczymi�� zarz�dcy ziem admira�a Gonivaula, a w tym samym czasie Lord Confalume by� go�ciem Gonivaula. Widzia�em, jak razem wyje�d�aj� na przeja�d�k� w wielkim lataczu Gonivaula. Min�li mnie na drodze, pomacha�em do nich, a Confalume u�miechn�� si� i odmacha�. Sam jego widok sprawi�, �e zacz��em si� trz���. Wygl�da� na tak silnego, Prestimionie, tak promieniej�cego� by� w�a�ciwie jak b�g. I ten jego u�miech, jego ciep�o, pot�ga. To by�a chwila, kt�rej nigdy nie zapomn�. A potem, po po�udniu, poszed�em z ojcem do Pa�acu Bombifale, gdzie przyjmowa� Koronal, i znowu si� do mnie u�miechn���

Przerwa� i spojrza� na nieruchom�, przykryt� posta�, le��c� na o�tarzu. Nie�atwo by�o zaakceptowa� fakt, �e monarcha o takiej sile i wielko�ci znikn�� ze �wiata w jednej chwili i zostawi� po sobie tylko pust� skorup�.

Prestimion powiedzia�:

��By� mo�e by� najwi�kszy z nich wszystkich. Tak, mia� wady. Pr�no��, umi�owanie luksusu, s�abo�� do czarnoksi�nik�w i przepowiadaczy przysz�o�ci. Ale to by�y drobne wady, a jakie wspania�e mia� osi�gni�cia! Prowadzi� �wiat przez sze��dziesi�t lat, i ta jego heroiczna pot�ga� jak m�wisz, by� prawie jak b�g. Historia b�dzie dla niego bardzo �askawa. Miejmy nadziej�, �e b�dziemy wspominani cho� w po�owie tak ciep�o, jak on, Dekkerecie.

��O tak. Modl� si� o to.

Prestimion ruszy� w kierunku wyj�cia z wielkiej sali. Kiedy jednak doszed� do drzwi, wskaza� na dwa trony stoj�ce po przeciwnej stronie komnaty szybkim, napi�tym skinieniem g�owy i spojrza� w kierunku alkowy, gdzie le�a� zmar�y Pontifex.

��Najstraszniejsza chwila jego rz�d�w mia�a miejsce w�a�nie tutaj, tu� przed tymi tronami, kiedy Korsibar z�apa� koron� gwiazd�� Dekkeret pod��y� wzrokiem za wyci�gni�tym ramieniem Prestimiona.�� W�a�nie wtedy patrzy�em prosto na Confalume�a. By� jak sparali�owany. Rozbi�o go to, z�ama�o, zniszczy�o. Wzi�li go za �okcie, wprowadzili po stopniach i posadzili na tronie Pontifexa, a jego syn siedzia� obok. Tam. To w�a�nie te trony.

To by�o tak dawno, pomy�la� Dekkeret. To ju� staro�ytna historia, pogrzebana i zapomniana przez ca�y �wiat. Poza, jak si� zdawa�o, Prestimionem.

Prestimionem, kt�rego porwa�a jego w�asna opowie��.

��Dzie� czy dwa p�niej mia�em audiencj� u Confalume�a i wci�� zdawa� si� oszo�omiony tym, co zrobi� Korsibar. Zdawa� si� te� stary� s�aby� pokonany. By�em w�ciek�y, �e pozbawiono mnie tronu i �e on pozwoli� na t� kradzie�, lecz kiedy ujrza�em go w takim stanie, mog�em tylko wsp�czu�. Prosi�em go, by zebra� wojska przeciwko uzurpatorowi i my�la�em, �e si� rozp�acze, bo prosi�em, by wypowiedzia� wojn� w�asnemu synowi. Oczywi�cie, nie m�g� tego zrobi�. Powiedzia�, �e zgadza si�, �e to ja powinienem by� Koronalem, ale teraz nie ma wyboru i musi zaakceptowa� zamach stanu Korsibara. B�aga� mnie o lito��. Lito��, Dekkerecie! I z lito�ci w�a�nie odszed�em i nie naciska�em dalej.�� W oczach Prestimiona by�o nag�e, przera�aj�ce cierpienie.�� Widzie� tego wielkiego cz�owieka w ca�kowitej rozsypce, Dekkerecie� Rozmawia�em z pot�nym Confalumem, zmienionym w cie� kr�la�

Nie uwolni si� od tego, pomy�la� Dekkeret. Uzurpacja i wszystkie jej skutki wci��, w tej chwili tak�e, odbija�y si� echem w duszy Prestimiona.

��Musia�o by� strasznie by� tego �wiadkiem�� powiedzia�, bo kiedy wychodzili do westybulu, czu�, �e co� powiedzie� musi.

��Dla mnie to by�o jak agonia. Pewnie dla Confalume�a r�wnie�. C�, koniec ko�c�w moi czarownicy wyci�li z jego umys�u wszystkie wspomnienia o zdradzie Korsibara, ze wszystkich innych umys��w tak�e, i znowu by� dawnym sob�, i �y� szcz�liwie jeszcze przez d�ugie lata. Ale ja wci�� nosz� to wspomnienie w duszy. Gdybym tylko te� m�g� zapomnie�!

��S� bolesne wspomnienia, kt�re nie chc� zblakn��, to powiedzia�e� mi przed chwil�.

��To prawda.

Dekkeret z niepokojem zda� sobie spraw�, �e zaczyna w nim od�ywa� jego w�asne bolesne wspomnienie. Pr�bowa� zepchn�� je z powrotem tam, sk�d przysz�o. Nie dawa�o si�.

Prestimion, teraz jakby weselszy, otworzy� kolejne drzwi. Za nimi sta� gigantyczny skandarski stra�nik. Prestimion gestem kaza� mu odej��.

��Tutaj�� powiedzia� l�ejszym tonem�� rozpoczyna si� prywatne mieszkanie Pontifexa. Jest ogromne, ma tuziny pokoi, przynajmniej ze trzy kopy. Wci�� nie uda�o mi si� obejrze� ca�o�ci. S� tu kolekcje Confalume�a, widzisz? Wszystkie jego magiczne zabawki, obrazy, rze�by, prehistoryczne artefakty, stare monety, wypchane ptaki i przek�ute szpilami robaki. Ten cz�owiek przez ca�e �ycie zbiera� wszystko obiema r�kami, a teraz jego kolekcja stoi tu. Oddamy mu ca�e skrzyd�o nowego budynku Archiwum na Zamku. Sp�jrz tutaj� widzisz, Dekkerecie?

Dekkeret, kt�ry ledwo go s�ucha�, odpowiedzia�:

��Ja te� mam niemi�e wspomnienie, kt�re nie chce zblakn��.

��Jakie?�� zapyta� Prestimion. By� zdenerwowany, �e mu przerwano.

��By�e� obecny, gdy to si� sta�o. Tego dnia w Normork, kiedy szaleniec pr�bowa� ci� zamordowa�, a zamiast tego zabi� moj� kuzynk� Sithelle�

��Ach, tak��� powiedzia� Prestimion, lecz brzmia�o to tak, jakby nie po�wi�ci� ca�ej sprawie nawet chwili wspomnienia przez te dwadzie�cia lat.�� Ta �liczna dziewczyna. Tak. Oczywi�cie.

Po raz kolejny wspomnienia wr�ci�y wielk� fal�.

��Nios�em j� w ramionach przez ca�e miasto, martw�, krwawi�c� na mnie. To by�a najgorsza chwila mojego �ycia, bez w�tpienia. Krew. Ta blada twarz, szeroko otwarte oczy. A p�niej przyprowadzono mnie do ciebie, bo uratowa�em ci �ycie, a ty nagrodzi�e� mnie tytu�em rycerza kandydata i wszystko si� wtedy dla mnie zacz�o. Mia�em tylko osiemna�cie lat. Ale nigdy w pe�ni nie wyzwoli�em si� od b�lu po �mierci Sithelle. Nie ca�kiem. Dopiero po jej �mierci zrozumia�em, jak bardzo j� kocha�em.�� Dekkeret zawaha� si�. Nie by� pewien, czy pomimo �e zaszed� tak daleko, chce podzieli� si� tym z Prestimionem, cho� by� on jego przewodnikiem i mentorem przez te wszystkie lata. Ale s�owa wyrwa�y mu si�, jakby kierowane w�asn� wol�.�� Czy wiesz, Prestimionie, �e s�dz�, i� to z powodu Sithelle zainteresowa�em si� Fulkari? My�l�, �e poci�ga� mnie na pocz�tku, a teraz wci�� trzyma przy niej fakt, �e kiedy na ni� patrz�, widz� Sithelle.

Prestimion nie rozumia� chyba g��bi jego uczu�. Dla niego by�a to tylko zwyk�a rozmowa.

��Naprawd� tak uwa�asz? To ciekawe, �e istnieje tak du�e podobie�stwo�� brzmia�o to, jakby s�owa Dekkereta wcale go nie interesowa�y.�� Ale oczywi�cie, co ja mog� o tym wiedzie�. Widzia�em twoj� kuzynk� tylko raz i na chwilk�. To by�o tak dawno temu� wszystko dzia�o si� tak szybko�

��Tak. Jak m�g�by� pami�ta�? Ale gdyby istnia� spos�b, �eby postawi� je obok siebie, przysi�g�by�, �e s� siostrami. W moich oczach Fulkari przypomina Sithelle bardziej ni� w�asn� siostr�. I tak� pow�d, dla kt�rego mam na jej punkcie obsesj�

��Obsesj�?�� Prestimion zamruga�, zdumiony.�� Czekaj! My�la�em, �e j� kochasz, Dekkerecie. Obsesja to co� ca�kiem innego, mniej �adnego i czystego. A mo�e pr�bujesz powiedzie� mi, �e uwa�asz, �e te dwa s�owa to synonimy?

��Mog� nimi by�. A w tym wypadku wiem, �e s��� teraz ju� nie by�o odwrotu.�� Przysi�gam ci, Prestimionie, do Fulkari przyci�gn�o mnie jej podobie�stwo do Sithelle, nic innego. Nic o niej nie wiedzia�em. Nie zamieni�em z ni� ani s�owa. Ale zobaczy�em j� i pomy�la�em �Oto ona, oddano mi j�� i by�o tak, jakbym wpad� w pu�apk�. Pu�apk�, kt�r� sam zastawi�em.

��A wi�c nie kochasz jej? U�ywasz jej, �eby zast�pi�a kogo�, kto zmar� dawno temu?

Dekkeret potrz�sn�� g�ow�.

��Nie s�dz�, �eby to by�a prawda. Kocham j�. Ale jasne jest, �e nie jest dla mnie w�a�ciw� kobiet�. Mimo to wci�� z ni� jestem, bo czuj� si�, jakbym przywraca� Sithelle do �ycia. A to �aden pow�d. Musz� si� od tego uwolni�, Prestimionie!

Prestimion by� zdumiony.

��Niew�a�ciwa kobieta? W jakim sensie niew�a�ciwa?

��Nie chce by� ma��onk� Koronala. Przera�aj� j� te wszystkie obowi�zki, absorbowanie mojego i jej czasu�

��Powiedzia�a ci to?

��Tymi w�a�nie s�owami. Spyta�em, czy zostanie moj� �on�, a ona odpar�a, �e tak, o ile nie dam si� uczyni� Koronalem.

��To zdumiewaj�ce, Dekkerecie. Nie tylko, jak m�wisz, kochasz j� z niew�a�ciwego powodu, ale i nie nadaje si� na twoj� kr�low�� A mimo to z ni� nie zerwiesz? Musisz.

��Wiem. Ale nie znajduj� na to si�y.

��Z powodu wspomnienia o utraconej Sithelle?

��Tak.

��Te twoje w�tpliwo�ci, Dekkerecie, sk�adaj� si� w bardzo gro�ny obraz. Sithelle i Fulkari to dwie r�ne osoby�� g�os Prestimiona by� surowy i tak ojcowski, jak nigdy wcze�niej.�� Sithelle odesz�a na zawsze. Nie ma mo�liwo�ci, �eby Fulkari ci j� zast�pi�a. Pozb�d� si� tej my�li. Poza tym, jak si� okazuje, nawet bez tego nie jest dobrym materia�em na �on�.

��Ale co ja mam robi�?

��Rozsta� si� z ni�. Zerwij kompletnie�� s�owa Prestimiona przygniata�y go jak g�azy.�� Na dworze jest wiele kobiet, kt�re ch�tnie dotrzymaj� ci towarzystwa, a� zdecydujesz si� wzi�� �lub. Ale ten zwi�zek trzeba uci��. Powiniene� dzi�kowa� Bogini, �e Fulkari ci odm�wi�a. Nie ma w�tpliwo�ci, �e to dla ciebie niew�a�ciwa kobieta. Nie ma sensu �eni� si� tylko dlatego, �e kogo� ci przypomina.

��My�lisz, �e tego nie wiem. Wiem, ale�

��Ale nie mo�esz uwolni� si� od swojej obsesji.

Dekkeret odwr�ci� wzrok. To si� robi�o �enuj�ce. Wiedzia�, �e straszliwie zmala� w oczach Prestimiona. Cichym, zupe�nie nie kr�lewskim g�osem, powiedzia�:

��Nie. Nie mog�. A ty nie mo�esz tego zrozumie�, prawda, Prestimionie?

��Wr�cz przeciwnie. S�dz�, �e mog�.

Przez chwil� trwa�a niezr�czna cisza. Wci�� chodzili w�r�d rz�d�w skrzy� ze skarbami Confalume�a, ale �aden z nich niczego nie ogl�da�.

Prestimion odezwa� si� innym, bardziej osobistym tonem:

��Rozumiem, jak zaciera si� granica pomi�dzy mi�o�ci� a obsesj�. W moim �yciu te� kiedy� by�a kobieta, kt�r� kocha�em i kt�r� odebra�a mi przemoc. By�a siostr� Korsibara, siostr� bli�niaczk�� To d�uga historia, bardzo d�uga historia.�� Prestimion z trudem znajdowa� s�owa.�� Zosta�a zabita w ostatniej godzinie wojny domowej, na polu bitwy, przez zdradliwego maga Korsibara. By�em w �a�obie po niej przez d�ugie lata, a potem jako� uda�o mi si� zostawi� to za sob�. A przynajmniej tak mi si� zdawa�o. Wtedy znalaz�em Varaile, kt�ra pod ka�dym wzgl�dem jest dla mnie w�a�ciw� osob� i wszystko by�o w porz�dku. Pr�cz tego, �e Thismet�� tak mia�a na imi�, Thismet�� wci�� mnie nawiedza. Nie ma miesi�ca, �ebym o niej nie �ni�. Budz� si� zlany zimnym potem, krzycz�c z b�lu. Nigdy nie powiedzia�em Varaile, dlaczego tak jest. Nikt o tym nie wie. Poza tob�.

Dekkeret nie spodziewa� si� takiego wyznania. To by�o zadziwiaj�ce.

��Jak widz�, wszyscy mamy swoje duchy. Duchy, kt�re nie chc� pu�ci� naszych dusz, niewa�ne, ile minie lat.

��Tak. Dzi�kuj�, Dekkerecie, �e podzieli�e� si� ze mn� tymi prywatnymi sprawami.

��Nie masz o mnie gorszego zdania przez to, co powiedzia�em?

��Czemu mia�bym? Jeste� cz�owiekiem, prawda? Nikt nie wymaga od Koronala, by by� pod ka�dym wzgl�dem doskona�y. Gdyby tak by�o, zamiast nich sadzaliby�my na tronach marmurowe pos�gi. A twoje cierpienie mo�e da si� wyleczy�. M�g�bym poprosi� Maundiganda-Klimda, by oczy�ci� twoj� pami�� ze wspomnie� o zmar�ej kuzynce.

��Tak, jak oczy�ci� twoj� ze wspomnie� o Thismet?�� odpowiedzia� ostro Dekkeret bez chwili zawahania.

Prestimion spojrza� na niego, wystraszony. Dekkeret, g��boko zawstydzony, zrozumia�, �e nagle poczu� konieczno�� zaatakowania cz�owieka, kt�ry pr�bowa� z�agodzi� jego b�l i �e pospieszne s�owa rani�y.

��Wybacz. To by�y pod�e s�owa.

��Nie, Dekkerecie. By�y szczere. Mia�e� prawo to powiedzie�.�� Prestimion pr�bowa� obj�� Dekkereta za ramiona, ale m�odszy m�czyzna by� na to za wysoki. Zamiast tego �agodnie z�apa� go za nadgarstek.�� To by�a cenna rozmowa. Jedna z najwa�niejszych, jakie przeprowadzili�my. Pozna�em ci� po niej du�o lepiej ni� kiedykolwiek wcze�niej, przez te wszystkie lata.

��I uwa�asz, �e kto�, kto nosi takie brzemi�, jest godzien bycia Koronalem?

��Chyba udam, �e tego nie powiedzia�e�.

��Dzi�kuj�, Prestimionie.

��Moja uwaga sprzed chwili, ta o Maundigandzie-Klimdzie� Ewidentnie ci� zdenerwowa�a. Przykro mi z tego powodu. Jak m�wisz, wszyscy mamy swoje duchy. I mo�e to prawda, �e jeste�my skazani na noszenie ich z sob� do ko�ca �ycia. Mia�em na my�li jedynie to, �e wspomnienie zmar�ej kuzynki wyra�nie zadaje ci wielki b�l, a masz kierowa� �wiatem, wybra� ma��onk� i wiele innych zada� do wykonania. B�dziesz do tego potrzebowa� ca�ej si�y twego ducha, bez rozprosze�. My�l�, �e Maundigand-Klimd m�g�by uleczy� ci� z b�lu po stracie. Ale mo�e wcale nie chcesz odda� wspomnie� o Sithelle pomimo b�lu, jaki ci sprawiaj�, tak jak ja, kt�ry trzymam si� tego, co zosta�o z Thismet. Nie rozmawiajmy o tym wi�cej. Pewien jestem, �e wyleczysz si� na sw�j w�asny spos�b. I �e odpowiednio za�atwisz te� spraw� Fulkari.

��Tak� mam nadziej�.

��Tak b�dzie. Jeste� teraz kr�lem. Brak zdecydowania to luksus, na kt�ry mog� pozwoli� sobie zwyczajni ludzie.

��By�em kiedy� jednym z nich�� powiedzia� Dekkeret.�� To nie jest co�, co w pe�ni umiera.�� Potem u�miechn�� si�.�� Ale masz racj�, musz� nauczy� si� by� kr�lem. Obawiam si�, �e to temat, kt�ry b�d� zg��bia� przez ca�e moje �ycie.

��Tak b�dzie, a i tak b�dziesz mia� wra�enie, �e go nie opanowa�e�. Niech ci� to nie martwi. Czu�em to samo, podobnie Confalume, Prankipin pewnie r�wnie� i tak samo wszyscy a� do Stiamota i kr�l�w, kt�rzy panowali przed nim. Dekkerecie, pod koronami i szatami wszyscy jeste�my zwyczajnymi lud�mi. Wa�ne tylko, jak dobrze wznosimy si� ponad to. A kiedy pojawi� si� w�tpliwo�ci, mo�esz zwr�ci� si� do mnie.

��Wiem, Prestimionie. I bardzo ci za to dzi�kuj�.

��Za�atwi�em te�, �e dostaniesz mojego szambelana, Zeldora Luudwida, kiedy wr�cisz na Zamek. Lepiej ni� ktokolwiek inny wie, jak ma zachowywa� si� Koronal. Je�li b�dziesz mia� problem, po prostu go zapytaj. To m�j prezent dla ciebie.

��Dzi�kuj� wasza wysoko��.

��Nie ma o czym m�wi� m�j lordzie.

��Nawet ogr�d, kt�ry sam o siebie dba, wymaga pewnej dba�o�ci�� powiedzia� Dumafice Moal swojemu siostrze�cowi, kiedy razem wyruszali na najwy�szy taras wspania�ego parku Lorda Havilbove�a, za�o�onego przed trzema tysi�cami lat.�� Dlatego wci�� mam prac�, drogi siostrze�cze. Gdyby ten park by� tak doskona�y, jak si� ludziom wydaje, sprzedawa�bym kie�baski na ulicach Dundilmir.

Ogr�d rozci�ga� si� na czterdzie�ci mil w ni�szym rejonie stoku G�ry Zamkowej. Zaczyna� si� przy �uku Bibiroon, le��cym pod Miastem stra�niczym Bibiroon i szerokim, wygi�tym na wsch�d pasem si�ga� w g�r� a� pod grup� Miast Zbocza, do ni�szych obrze�y Kazkas, Stipool i Dundilmir. Teren, gdzie si� znajdowa� znany by� jako Bariera Tolingar, cho� w tych czasach nie by�a to wcale bariera. Niegdy� by�a to niemal nieprzebyta strefa czarnych, ostrych, kolczastych wzg�rz, pozosta�o�ci po licz�cym miliony lat wylewie lawy z �y�y wulkanicznej w g��bi G�ry. Koronal Lord Havilbove, kt�ry po�wi�ci� spor� cz�� swoich rz�d�w na zak�adanie tego ogrodu, nakaza� zmieli� wzg�rza Bariery Tolingar na drobny, czarny piasek, kt�ry pos�u�y� za �yzne pod�o�e dla sadzonych tu ro�lin.

Lord Havilbove, urodzony w nizinnym mie�cie Palaghat w dolinie Glayge, by� wybrednym i pedantycznym cz�owiekiem, kochaj�cym wszelkie ro�liny, ale zirytowanym �atwo�ci�, z jak� nawet najpi�kniejszy ogr�d, kt�remu nie po�wi�cano nieustannej uwagi, szybko stawa� si� niepokorny i odst�powa� od pierwotnego planu. Z tej przyczyny, podczas gdy zast�py krzepkich robotnik�w pracowa�y przy kruszeniu koryt lawy w Barierze Tolingar, rzemie�lnicy na Zamku, dzi�ki eksperymentom w kontrolowanych hodowlach, starali si� stworzy� ro�liny, krzewy i drzewa, kt�re zachowywa�yby idealny kszta�t bez sekatora.

By� to czas, kiedy na Majipoorze wci�� jeszcze znano si� na nauce, pozwalaj�cej tworzy� takie biologiczne cuda. Wysi�ki technik�w Lorda Havilbove�a zako�czy�y si� prawdziwym sukcesem. Ro�liny przeznaczone do jego ogrodu podczas wzrostu osi�ga�y doskona�� symetri�, a kiedy ich rozmiar by� odpowiedni w stosunku do otoczenia, utrzymywa�y go ju� na zawsze.

Zb�dne li�cie i ca�e niepotrzebne ga��zie opada�y samoczynnie i szybko rozk�ada�y si�, zwi�kszaj�c jeszcze �yzno�� wulkanicznej gleby. Enzymy z ich korzeni powstrzymywa�y rozrost chwast�w. Ka�da z ro�lin kwit�a, ale jej nasiona by�y sterylne, tylko kiedy ko�czy�a sw�j naturalny cykl �yciowy wydawa�a prawdziwe owoce, by zast�pi� sam� siebie kolejn�, kt�ra wkr�tce przybiera�a ten sam kszta�t i rozmiar. Tak oto ogr�d pozostawa� w niezmiennej r�wnowadze.

Kiedy tylko Lord Havilbove dowiadywa� si�, �e gdzie� na �wiecie ro�nie jaki� pi�kny okaz flory, posy�a� ludzi po pr�bk�, koniecznie z korzeniami i ziemi�, na kt�rej r�s� i oddawa� go genetycznym chirurgom na Zamku, a oni modyfikowali go tak, by nie potrzebowa� ogrodnika. Pr�cz tego, do ogrodu zwo�ono wielkie �adunki kolorowych, ozdobnych minera��w�� ��tawo-zielony kamie�, zwany chrysokoll�, b��kitny, nazywany lazurowym sercem, czerwony cinnabar, z�ot� crusk� i tuziny innych. Ka�dy z nich wykorzystywany by� do pokrycia innego poziomu ogrodu: Havilbove wykorzystywa� swoje malarskie oko i rozmieszcza� je tak, �e kiedy sta�o si� na szczycie �uku Bibiroon i patrzy�o na ca�y ogr�d, tu wykwita�a plama bladego karmazynu, tam �ywej ��ci, �wdzie szkar�at, b��kit, ziele�, a na nich ros�y ro�liny dope�niaj�ce kolor pod�o�a.

Nast�pca Lorda Havilbove�a, Lord Kanaba, by� r�wnie zaanga�owany w sprawy ogrodu, a nast�pny Koronal, Lord Sirruth, mia� do�� zrozumienia, by zachowa� jego obsad� i nawet zwi�kszy� bud�et. P�niej nasta�y czasy Koronala Lorda Thrayma, kt�ry wprawdzie najpierw przejmowa� si� g��wnie w�asnymi, ambitnymi projektami rozbudowy Zamku, ale zakocha� si� w ogrodzie Havilbove�a, kiedy tylko odwiedzi� go po raz pierwszy. Zadba� o przyznanie wystarczaj�cych funduszy, by doprowadzi� go do perfekcji. Jakie� sto lat trwa�o wi�c powo�anie ogrodu do �ycia, ale odt�d zawsze by� jednym ze skarb�w G�ry, s�awnym miejscem, kt�re ka�dy mieszkaniec Majipooru pragn�� m�c zobaczy� cho� raz.

Dumafice Moal urodzi� si� w Dundilmir, tu� pod ni�szym skrajem ogrodu i od dziecka odwiedza� go przy ka�dej okazji. Nigdy nie w�tpi�, �e jego przeznaczeniem by�o sta� si� jednym z pracownik�w ogrodu. Teraz mia� sze��dziesi�t lat, a za nim by�o ponad czterdzie�ci lat wiernej s�u�by.

Cho� ogr�d dba� o siebie sam, i tak potrzebowa� sporej grupy pracownik�w. Co roku odwiedza�y go miliony ludzi i nie dawa�o si� unikn�� pewnych zniszcze�. Trzeba by�o naprawia� �cie�ki i fontanny, czy�ci� ozdobne place, dosadza� skradzione ro�liny. Ogr�d by� te� wystawiony na dzia�anie w�drownych zwierz�t. Na G�rze Zamkowej, pomi�dzy Pi��dziesi�cioma Miastami by�o du�o otwartej przestrzeni, gdzie wci�� �y�y dzikie zwierz�ta. Zalesione zbocza G�ry obfitowa�y w r�n� zwierzyn�, od wilk�w hryssa, jakkaboli i d�ugoz�bych, czujnych noomanossi po mniejsze stworzenia, takie jak sigimoiny, mintuny i drole o oczach jak paciorki. Jakkabole i wilki hryssa, cho� niebezpieczne, nie zagra�a�y eleganckim ro�linom. Za to stadko droli, wciskaj�cych swoje d�ugie, z�bate pyszczki w ziemi� w poszukiwaniu larw, mog�o zniszczy� ca�� rabat� eldiron�w czy tanigali mi�dzy p�noc� a �witem. G�sienice barczatek rozwiesza�y paskudne namioty szorstkiej prz�dzy nad po�ow� mili kwitn�cych thwali i potrafi�y szybko ogry�� je do go�ych ga��zek. G�odne vulgisy, gniazduj�ce na czubkach drzew� r�j ganganeli� nakrapiane cuja�

Zadanie Dumafice�a Moala polega�o wi�c na patrolowaniu ogrodu od �witu i wyszukiwaniu wrog�w ro�lin. To by�a nieustaj�ca wojna. Za uzbrojenie mia� miotacz energii na d�ugiej r�koje�ci, ustawiony na najni�sz� moc, i kiedy znajdowa� jakie� miejsce zniszczenia, u�ywa� dok�adnie tyle ciep�a, by odp�dzi� zagro�enie nie uszkadzaj�c przy tym ro�lin.

��Cz�sto zaczyna si� to ca�kiem niepozornie�� powiedzia� swojemu siostrze�cowi.�� Linia rozkopanej ziemi prowadzi do malutkiej parady ma�ych, czerwonych owad�w, a kiedy za ni� p�jdziesz, odkrywasz kopczyk, co�, czego zwiedzaj�cy nie zaszczyci�by nawet spojrzeniem. Ale ci z nas, kt�rzy wiedz�, czego szuka�, rozumiej�, �e to wyl�garnia �uk�w halpilan, kt�re, je�li zostawi� je w spokoju, mog�� ach! Sp�jrz tutaj, ch�opcze.

Czubkiem miotacza energii d�gn�� granic� rz�du khemibor�w z Bailemoony.

��Widzisz, Theriaxie? Tutaj?

Ch�opiec potrz�sn�� g�ow�. Dumafice Moal zaczyna� wierzy�, �e nie jest szczeg�lnie spostrzegawczy.

By� synem jego najm�odszej siostry, urodzi� si� w Canzilaine, le��cym u podn�a G�ry. Dumafice Moal nigdy nie mia� �ony�� ca�kowicie po�wi�ci� si� ogrodowi�� ale pochodzi� z du�ej rodziny. Mia� braci, siostry i kuzyn�w rozproszonych od Bibiroon i Sikkal na dole G�ry do Amblemorn, Dundilmir i kilku innych Miast Zbocza. Od czasu do czasu jaki� krewny przyje�d�a� obejrze� ogr�d. Dumafice Moal lubi� zabiera� ich na prywatne wycieczki wcze�nie rano, zanim otwierano bramy zwiedzaj�cym, kiedy odbywa� swoje poranne obchody.

Khemibory by�y po�udniowym gatunkiem o jasnoniebieskich kwiatach i po�yskliwych li�ciach w tym samym kolorze, a dla efektu posadzono je na jasnopomara�czowej glebie. Wytrenowane oko Dumafice�a Moala wychwyci�o lekkie zmatowienie li�ci ro�lin, kt�re ros�y najbli�ej �cie�ki. By� to jasny znak, �e pod nimi zagnie�dzi�y si� himmisy. Wsun�� miotacz energii pod najbli�szy rz�d i sprawdzi� uwa�nie ustawienia, by upewni� si�, �e jest ustawiony na najni�sz� moc.

��Himmisy�� powiedzia�, wskazuj�c palcem.�� U�ywali�my na nie oprysk�w, ale nigdy nie pomaga�y. Zamiast tego postanowili�my je gotowa�. Zobacz, jak sprawi�, �e grunt im si� pod odn�ami zapali.

Kiedy zacz�� porusza� d�ugim pr�tem, nagle poczu� co� dziwnego z ty�u g�owy.

By�o to niezwyk�e. Podobne do sw�dzenia, ale nie ca�kiem. Czu� delikatne ciep�o, a potem co� zupe�nie niedelikatnego. Ostry, k�uj�cy b�l, jakby atakowa� go jaki� owad. Przesun�� jednak r�k� po tyle g�owy i niczego nie znalaz�.

Wci�� d�ga� ziemi� pod khemiborami miotaczem energii. K�ucie wzmaga�o si�. Zast�pi�o je pieczenie, bardzo silne i skumulowane w jednym miejscu, jakby na czaszk� pada� mu promie� gor�cego �wiat�a i dr��y�, pr�buj�c przebi� si� do �rodka.

��Theriax?�� powiedzia�, zataczaj�c si� i niemal upadaj�c.

��Wujku? Wszystko w porz�dku?

Ch�opiec wyci�gn�� r�k�, by go podtrzyma�. Dumafice Moal odepchn�� go. Zaczyna� czu� inny b�l, wewn�trzny, przera�aj�cy niepok�j, kt�ry m�g�by okre�li� tylko mianem b�lu duszy. Mia� poczucie bycia nie do�� dobrym, wykonywania �yciowych obowi�zk�w zbyt s�abo, poczucie, �e zawi�d� ogr�d.

Jakie to dziwne, pomy�la�. Zawsze pracowa�em tak ci�ko�

Nie m�g� jednak uciec od wstydu, wype�niaj�cego ka�dy zakamarek jego ducha. Poch�on�� go ca�kowicie, zapada� si� w niego jak w g��bok�, ciemn� dziur�, w otch�a� poczucia winy.

��Wujku?�� g�os ch�opca dobiega� z bardzo daleka.�� Wujku, chyba palisz�

��Cicho. Daj spok�j.

A� za dobrze widzia�, jak kiepsko wykonywa� swoje obowi�zki. Wyg�odniali wrogowie opanowali ogr�d w stopniu nie daj�cym nadziei na napraw�. Wsz�dzie pe�no by�o ka�dego rodzaju szkodnik�w: �nieci, ple�ni, rdzy, pomoru, stwor�w �uj�cych, ss�cych, �r�cych, kopi�cych i gryz�cych. Roje much, chmury komar�w, armie �uk�w, legiony g�sienic. W uszach rycza� mu og�uszaj�cy �oskot miliard�w ma�ych szcz�k gryz�cych bez ustanku. Widzia� ich wi�cej, gdziekolwiek spojrza�, a szykowa�y si� inne: jajeczka, kokony, gniazda gotowe wypu�ci� miliony nowych drapie�nik�w. To wszystko jego wina� jego� jego�

Wszystkie musz� sp�on��.

��Wujku?

P�o�! P�o�!

Dumafice Moal podkr�ci� poziom energii w miotaczu, po chwili zwi�kszy� go jeszcze bardziej. Na rabacie khemibor�w wykwit� blady, r�owawy blask. P�o�! Ciekawe, jak himmisy sobie z tym poradz�! Szybko przechodzi� od rz�du do rz�du, od rabaty do rabaty, z tarasu na taras. Z nowych kupek popio�u zacz�y unosi� si� spirale niebieskiego dymu. Pnie drzew czernia�y od blizn po wypaleniu. Pn�cza zwisa�y kanciastymi, spl�tanymi p�tlami.

Przed nim wiele pracy. Jego obowi�zkiem by�o oczy�ci� ogr�d tu i teraz. B�dzie pracowa� ca�y dzie�, a je�li trzeba b�dzie, ca�� noc a� do kolejnego �witu. Jak inaczej mia�by poradzi� sobie z niezno�nym brzemieniem winy, kt�re m�ci�o najg��bsze zak�tki jego duszy?

Szed� dalej, to pali�, to wysadza�. Z ka�dym krokiem wzbija� chmury popio�u. Poranne s�o�ce zakry� czarny opar. W nozdrza uderza� kwa�ny zapach w�gla. Siostrzeniec szed� za nim, zszokowany i og�upia�y.

Kto� wo�a� go z wy�szego tarasu:

��Dumaficie Moal, czy� ty oszala�? Przesta�! Przesta�!

��Muszꠗ odkrzykn��.�� Ogr�d napawa mnie wstydem. Nie wype�ni�em moich obowi�zk�w.

Wsz�dzie wok� lata�y iskry. Drzewa zakwita�y jasnym p�omieniem. Tu i �wdzie wielkie, p�on�ce ga��zie, otoczone czerwony ca�unem, od�amywa�y si� i spada�y na ni�sze ro�liny. Wiedzia�, �e czyni zniszczenia w ogrodzie, ale du�o mniejsze ni� te, kt�re przynios�y owady, szkodniki i zwierz�ta. To by�y konieczne, oczyszczaj�ce zniszczenia. Ogr�d mo�na by�o oczy�ci� tylko ogniem� Tylko tak m�g� zmaza� swoj� ha�b�

Szed� dalej, za allualie i drzewa butelkowe, g��boko po�r�d krzewy navindombe. Za nim unosi�a si� ciemna, nakrapiana czerwieni� mg�a z dymi�cych popio��w. Wycelowa� miotacz p�omieni tu, tu i tu. W oddali �ama�y si� drzewa. Wielkie ga��zie upada�y mi�kko, z westchnieniem, jak drewno wypalone od �rodka; ga��zie ze sn�w, �wiat�o ze sn�w. Pod stopami chrz�ci�y zgliszcza. Popi� by� g�stym, mi�kkim, czarnym proszkiem, kt�ry unosi� si� dusz�cymi chmurami. Niebo przybiera�o czerwon� barw�. Wsz�dzie panowa�o ponure zachmurzenie. Ju� nie czu� b�lu w czaszce, nie czu� nawet poczucia winy z powodu pora�ki�� zosta�a tylko rado�� z tego, co teraz robi�, tryumf, �e przywraca� czysto�� temu, co sta�o si� nieczyste, �e negowa� negacj�.

Za nim s�ycha� by�o w�ciek�e g�osy.

Odwr�ci� si�. Zobaczy� zdumione twarze, wytrzeszczone oczy.

��Widzicie?�� zapyta� ich z dum�.�� Widzicie, �e teraz jest du�o lepiej?

��Co� ty zrobi�, Dumaficie Moal?

Podbiegli do niego przez spopielone rabaty. Z�apali za r�ce. Rzucili na ziemi�, zwi�zali r�ce i nogi, a on ca�y czas protestowa�, �e praca nie jest sko�czona, �e wci�� jest wiele do zrobienia, �e nie mo�e spocz��, p�ki nie uwolni ca�ego ogrodu od wrog�w.

Po G�rze Zamkowej i otaczaj�cych j� ziemiach zacz�a rozchodzi� si� wiadomo��, �e stary Pontifex Confalume nie �yje, Lord Prestimion uda� si� do Labiryntu, by obj�� tamtejszy tron, a ksi��� Dekkeret z Normork ma zosta� nowym Koronalem. Wykupywano wszelkie mo�liwe portrety zmar�ego Pontifexa i wystawiano je publicznie, przybrane w ���, kolor �a�oby: Confalume jako m�ody, pe�en werwy lord z jasnymi, bystrymi oczyma i grzyw� kasztanowych w�os�w, Confalume jako ukochany, szpakowaty Koronal, wreszcie Confalume�� stary, kr�lewski Pontifex ostatnich dw�ch dekad. Wkr�tce w powszechnej sprzeda�y mia�y pojawi� si� podobizny nowego Lorda Dekkereta i one r�wnie� mia�y by� wystawiane we wszystkich oknach obok obraz�w przedstawiaj�cych dawnego Lorda Prestimiona, teraz Prestimiona Pontifexa, ubranego w szkar�atno-czarne szaty, przynale�ne nowej funkcji.

Wsz�dzie szykowano si� do wielkiego �wi�towania: festiwali, parad, pokaz�w pirotechnicznych, turniej�w, og�lno�wiatowego �wi�ta rado�ci. Pojawienie si� nowego Koronala by�o dla �wczesnego Majipooru swoist� nowo�ci�.

W ci�gu trzynastu tysi�cy lat historii Majipooru zazwyczaj dwa lub trzy razy w �yciu zwyk�ego cz�owieka umiera� Pontifex i zmieniali si� w�adcy w dw�ch stolicach. W poprzednim stuleciu zmiana monarch�w zdarza�a si� jeszcze rzadziej. Confalume by� Pontifexem przez ostatnie dwadzie�cia lat i Koronalem przez wcze�niejsze czterdzie�ci trzy. Tak wi�c od �mierci Pontifexa Gobyrasa i nastaniu rz�d�w zachwycaj�cego Lorda Prankipina, kt�ry wybra� ksi�cia Confalume�a swoim Koronalem, min�o sze��dziesi�t lat i niewielu �ywych pami�ta�o ten dzie�. Sam Prankipin, zmar�y dwadzie�cia lat temu, dla miliard�w m�odych ludzi, urodzonych za Pontyfikatu Confalume�a, by� tylko imieniem.

Nowy Lord Dekkeret by� s�abo znany poza Zamkiem, jak to zazwyczaj bywa�o z nowymi Koronalami, ale wszyscy wiedzieli, �e by� bliskim i zaufanym wsp�pracownikiem Lorda Prestimiona i to im wystarcza�o. Lord Prestimion, podobnie jak Lord Confalume, by� Koronalem kochanym przez wszystkich i panowa�o powszechne przekonanie, �e wybra� swojego nast�pc� m�drze i dobrze.

Wiele os�b wiedzia�o, �e Dekkeret by� niskiego urodzenia, �e by� m�odzie�cem z Normork, kt�ry zwr�ci� na siebie uwag� Prestimiona kiedy na pocz�tku rz�d�w udaremni� zamach na jego �ycie. Bardzo rzadko cz�owiek z ludu zostawa� Koronalem, ale zdarza�o si� to co par�set lat. Wiadomo by�o, �e Dekkeret by� cz�owiekiem imponuj�cej budowy i kr�lewskiej postawy, �e by� silny i przystojny. Ci, kt�rzy poznali go, gdy podr�owa� po �wiecie jako wyznaczony nast�pca tronu odkryli, �e by� dobry i �agodny, mia� otwarte serce i szczodr� dusz�. Reszty, w tym tego, jakim b�dzie Koronalem, dowiedz� si� wkr�tce. Prestimion za swoich rz�d�w cz�sto zje�d�a� z G�ry i odwiedza� bliskie i dalekie miasta. Bardzo mo�liwe, �e Dekkeret zamierza� robi� to samo.

W mie�cie Ertsud Grand, w po�owie wysoko�ci G�ry Zamkowej, opiekunowie Pa�acu Letniego zacz�li planowa� wizyt� Koronala w rezydencji, kt�r� tam dla niego wzniesiono.

W tej chwili podobne plany by�y tylko pobo�nymi �yczeniami. Ertsud Grand, licz�ce dziewi�� milion�w mieszka�c�w i po�o�one w pier�cieniu Miast Stra�niczych by�o przez wieki ulubion� letni� rezydencj� Koronal�w, ale Lord Gobyras, zasiadaj�cy na tronie dziewi��dziesi�t lat temu by� ostatnim, regularnie korzystaj�cym z pi�knego budynku, kt�ry tam dla niego przeznaczono. Lord Prankipin odwiedzi� Pa�ac Letni nie wi�cej ni� p� tuzina razy w ci�gu dwudziestu lat na G�rze. Lord Confalume by� tu dwa razy w ci�gu dwakro� d�u�szych rz�d�w. Za to Lord Prestimion, kt�ry nigdy nie odwiedzi� Ertsud Grand, by� mo�e w og�le nie wiedzia�, �e Pa�ac Letni istnieje.

A by� to pi�kny pa�ac w pi�knym mie�cie. Ertsud Grand zwane by�o Miastem O�miu Tysi�cy Most�w, cho� jego mieszka�cy zawsze powtarzali turystom, �e �to oczywi�cie przesada. W rzeczywisto�ci nie ma ich tu wi�cej ni� siedemset, mo�e osiemset�. Spotyka�y si� tu i zlewa�y strumienie z trzech stron G�ry, kt�re nadawa�y miastu jego specyfik�, a ni�ej sp�ywa�y ju� jako jedna z sze�ciu rzek G�ry Zamkowej, Huyn.

Dzielnice Ertsud Grand po��czone by�y sieci� kana��w, po ca�ym mie�cie mo�na wi�c by�o podr�owa� �odzi�. Wszystkie g��wne kana�y p�yn�y w kierunku Rynku G��wnego, kt�ry w�a�ciwie po�o�ony by� nie w centrum, a we wschodniej cz�ci miasta. Tam, na brukowanym placu otoczonym wysokimi magazynami z bia�ego kamienia, handlowano luksusowymi towarami z ca�ego Majipooru. Pracowali tu sprzedawcy niezwyk�ych mi�s i ryb, egzotycznych przypraw, wspania�ych futer z zimnych bagien p�nocnego Zimroelu, zielonych pere� z archipelagu Rodamaunt i przezroczystego topazu wydobywanego w Zebergedzie, win z setki region�w, ma�ych zwierz�t i dziwnych owad�w, kt�re mieszka�cy Ertsud Grand lubili trzyma� w domach i wielu, wielu innych dziw�w.

Aby zachodnia cz�� miasta mia�a sw�j centralny punkt, r�wnie istotny co Rynek G��wny w cz�ci wschodniej, staro�ytni za�o�yciele Ertsud Grand zatamowali kilka kana��w, tworz�c Wielkie Jezioro. By�o idealnie okr�g�e, w kolorze g��bokiego, szafirowego b��kitu, mia�o dziesi�� mil obwodu, a w po�udniowym s�o�cu l�ni�o niczym zwierciad�o. Wok� jego brzeg�w znajdowa�y si� pa�ace i dworki bogatych kupc�w i szlachty miejskiej, a tak�e pawilony rozrywki i obiekty sportowe. Przez ca�y dzie� pomi�dzy tymi budynkami p�ywa�y �odzie i p�askodenne barki najprzemy�lniejszych konstrukcji i pomalowane na jasne kolory.

Pa�ac Letni, wybitne dzie�o dawnego i poza tym zapomnianego Lorda Kassarna, znajdowa� si� na du�ej, sztucznej wyspie na samym �rodku sztucznego jeziora. By�y to w�a�ciwie dwa pa�ace, umieszczone jeden wewn�trz drugiego. Zewn�trzny wykonany by� z r�owego marmuru, wewn�trzny za� w ca�o�ci z bambusa.

Pa�ac marmurowy by� nieprzerwanym murem, w kt�rym mo�na by�o mieszka�; sk�ada� si� z po��czonych pawilon�w o dachach wspartych na kolumnach ozdobionych z�otem i lapis lazuli z mn�stwem pokoi, kru�gank�w, sal bankietowych i dziedzi�c�w. Pokoje go�cinne, kt�rych by�a nieprzebrana liczba, a wszystkie przestronne i przewiewne, ozdobione by�y malowid�ami, przedstawiaj�cymi sceny z �ycia dawnych Koronal�w. Dawno temu przyje�d�ali tu w lecie Koronalowie szukaj�cy odpoczynku od rutyny codziennych spraw Zamku, tu przenosili sw�j dw�r i wydawali wielkie uczty dla wa�nych pan�w, szlachcic�w z miast G�ry i dygnitarzy z dalekich stron.

Wewn�trz pier�cienia zewn�trznego budynku, kt�ry zajmowa� ca�y obw�d wyspy, znajdowa� si� rozleg�y park, w kt�rym �y�y dzikie zwierz�ta: gibizongi, plaary, semboki, dimiliony, nie�mia�e i delikatne bilantoony, wdzi�czne, spiralnorogie gambulony, ma�e, w�ochate krefty, biegaj�ce w k�ko jak o�ywione kulki futra ze sztywnymi, uniesionymi ogonami i stado pi��dziesi�ciu bia�ych kibrili, kt�rych czerwone �lepia p�on�y w szerokich czo�ach jak wielkie rubiny. W samym sercu parku znajdowa� si� w�a�ciwy Pa�ac Letni, b�d�cy prywatnym schronieniem Koronala.

By� zaprojektowany nader elegancko i w ca�o�ci wykonany z czarnego bambusa z Sippulgar, twardego prawie jak �elazo. Tyczki mia�y po sze�� cali �rednicy, dwadzie�cia st�p d�ugo�ci, by�y bogato zdobione i po��czone jedwabnymi sznurami. Nigdzie nie u�yto ani jednego gwo�dzia. Dach by� tak�e wykonany z wi�zek bambusa z Sippulgaru, corocznie pokrywanego czerwon� �ywic� drzew grifafa, chroni�c� go przez rozk�adem. Podtrzymywa�y go wewn�trzne kolumny, zrobione ze zwi�zanych ze sob� trzech bambusowych pr�t�w. Ka�d� kolumn� wie�czy�y czerwone g�owy smok�w.

Pa�ac Letni sta� na niewielkim wzniesieniu, ponad poziomem reszty wyspy. Dzi�ki temu Koronal mia� widok na odleg�e brzegi Wielkiego Jeziora. Ca�y budynek zaprojektowany zosta� tak zmy�lnie, �e gdyby Koronal znudzi� si� widokiem ze swej sypialni i za��da� innego, wystarczy� jeden dzie�, by go rozmontowa� i z�o�y� ponownie w inn� stron�. O tej szczeg�lnej mo�liwo�ci opowiadano wszystkim, kt�rzy mieli okazj� zwiedzi� Pa�ac Letni we wsp�czesno�ci: diukom i hrabiom, cz�onkom rodzin poprzednich Koronal�w, wa�nym kupcom, kt�rzy przybywali do Ertsud Grand na czele misji handlowych. Historia m�wi�a, �e w czasach Lorda Kassarna rozbierano i sk�adano Pa�ac co roku, przed przyjazdem Koronala do letniej rezydencji. Czasami na jego specjalne �yczenie robiono to nawet cz�ciej. Nikt jednak nie pami�ta� ostatniego razu, kiedy to si� wydarzy�o.

Cho� wizyty Koronal�w w Pa�acu Letnim sta�y si� owych czasach rzadkie, a w ci�gu ostatnich trzydziestu pi�ciu lat usta�y w og�le, w�adze miasta Ertsud Grand utrzymywa�y obie budowle, pawilon z marmuru i pa�ac z bambusa w ci�g�ej gotowo�ci na przyjazd w�adcy. Utrzymywanie ich w dobrym stanie powierzono urz�dnikowi, tytu�owanemu Majordomusem Pa�ac�w, zarz�dzaj�cemu z�o�on� z dwudziestu pracownik�w za�og�, kt�ra zamiata�a korytarze, odkurza�a obrazy i rze�by, przycina�a krzewy, karmi�a parkowe zwierz�ta, dokonywa�a koniecznych napraw i co tydzie� zmienia�a po�ciel we wszystkich niezliczonych pokojach.

Urz�d majordomusa by� dziedziczny. Przez ostatnich pi��set lat nale�a�o do rodziny Eruvni Semivinvora, krewnego pewnego s�awnego burmistrza Ertsud Grand z dawnych czas�w. Obecny majordomus, Gopak Semivinvor, czwarty tego imienia, zajmowa� to stanowisko przez niemal p� wieku i to on wita� Lorda Confalume�a podczas jego drugiej wizyty w Pa�acu Letnim.

Wizyta owa, trwaj�ca cztery dni, by�a najwa�niejszym momentem �ycia Gopaka Semivinvora. W nast�pnych latach wspomina� j� wci�� na nowo: powitanie Koronala i jego �ony, lady Roxivail, gdy wysiadali z kr�lewskiej barki, prowadzenie ich przez marmurowy pa�ac zewn�trzny i park do bambusowego, wewn�trznego pa�acu, otwieranie dla nich wina i podawanie pierwszego posi�ku, a potem wyj�cie, by mogli skorzysta� ze wspania�ych chwil tylko we dwoje. Plotki m�wi�y, �e ma��e�stwo Koronala nie nale�a�o do udanych. Gopak Semivinvor by� przekonany, �e Lord Confalume i lady Roxivail przybyli do Ertsud Grand, by si� pogodzi� i nigdy nie przesta� wierzy�, �e faktycznie im si� to uda�o, chocia� wszystko �wiadczy�o przeciwko temu.

Pozosta�e dni rz�d�w Lorda Confalume�a i ca�o�� Lorda Prestimiona Gopak Semivinvor sp�dzi� na oczekiwaniu na kolejn� wizyt� w�adcy. Wstawa� ka�dego ranka�� majordomus mieszka� w chatce w cichym zak�tku parku�� i przeprowadza� inspekcj� zewn�trznego i wewn�trznego pa�acu, sporz�dzaj�c d�ug� list� prac, kt�re przed przyjazdem Koronala mieli wykona� jego podw�adni. Fakt, �e wizyta ta nigdy nie nast�powa�a ogromnie go rozczarowywa�. Pomimo to wci�� przeprowadza� inspekcje, bambusowy dach by� wci�� co roku pokrywany �ywic�, wci�� zamiatano marmurowe sale zewn�trznego pa�acu, a jego �ciany uzupe�niano zapraw� murarsk�. Gopak Semivinvor mia� osiemdziesi�t lat. Nie zamierza� umrze�, zanim uda mu si� jeszcze raz ugo�ci� Koronala w Pa�acu Letnim w Ertsud Grand.

Kiedy dotar�a do niego informacja o rych�ej koronacji ksi�cia Dekkereta, pierwsz� rzecz�, kt�r� zrobi�, by�o poradzenie si� miejscowego maga co do prawdopodobie�stwa odwiedzin Koronala w Pa�acu Letnim.

Jak wielu ludzi �yj�cych w czasach Pontifexa Prankipina i Koronala Lorda Confalume�a, Gopak Semivinvor g��boko wierzy� w zdolno�ci przepowiadaczy przysz�o�ci. Szko�a szaman�w, kt�rej najbardziej ufa�, wywodzi�a si� z Triggoin, stolicy magii Majipooru, po�o�onej w p�nocnym Alhanroelu za opuszczon� pustyni� Valmambra. Zwali si� Or�downikami Czterech Imion i w ostatnich latach zdobyli sobie rzesze zwolennik�w w Ertsud Grand i kilku s�siednich miastach G�ry. Gopak Semivinvor zwyk� chodzi� do wysokiego, nienaturalnie bladego czarownika imieniem Dobranda Thelk, kt�ry jak na przedstawiciela tej profesji by� nader m�ody, ale jego spojrzenie by�o lodowato intensywne i czyta�o si� z niego absolutne przekonanie o w�asnej s�uszno�ci.

��Czy Koronal, zapyta� Gopak Semivinvor, przyb�dzie wkr�tce do Pa�acu Letniego?

Dobranda Thelk na chwil� zamkn�� swoje l�ni�ce oczy. Gdy zn�w je otworzy�, zdawa�o si�, �e zagl�da g��boko w dusz� Gopaka Semivinvora.

��Ca�kiem jasnym jest, �e przyb�dzie�� powiedzia� mag.�� Ale zdarzy si� to tylko kiedy pa�ac b�dzie uporz�dkowany, a wszystko zgodne z jego oczekiwaniami.

Gopak Semivinvor wiedzia�, �e nie b�dzie inaczej tak d�ugo, jak d�ugo to on b�dzie zarz�dza� pa�acem. Poczu� tak nag�e szcz�cie, �e ba� si�, i� serce wyrwie mu si� z piersi.

��Powiedz mi�� powiedzia�, k�ad�c na tacce czarownika rojala, a po chwili dok�adaj�c obok pi�ciorojal�wk�.�� Co dok�adnie musz� zrobi�, by zapewni� Lordowi Dekkeretowi absolutn� wygod� podczas wizyty w Pa�acu Letnim?

Dobranda Thelk zmiesza� kolorowe proszki, kt�rych u�ywa� do przepowiadania przysz�o�ci. Zamkn�� na chwil� oczy i wymamrota� Imiona. Wym�wi� Pi�� S��w. Przesia� piasek przez palce, po raz drugi wypowiedzia� Imiona i powiedzia� Trzy S�owa, kt�rych nigdy nie wolno by�o zapisywa�. Kiedy spojrza� na Gopaka Semivinvora, jego hipnotyzuj�ce oczy by�y twarde jak �widry.

��Jedna rzecz jest istotna ponad wszystkie inne: musisz upewni� si�, �e Koronal b�dzie spa� w odpowiednim powi�zaniu z pot�nymi gwiazdami, Thoriusem i Xavialem. Potrafisz odnale�� je na niebie?

��Oczywi�cie. Ale sk�d mam wiedzie�, jaka pozycja pa�acu b�dzie pozostawa� w odpowiednim do nich stosunku?

��Zostanie ci to objawione w snach�� odpar� Dobranda Thelk.

��Poprzez przes�anie?

��By� mo�e tak�� powiedzia� mag, a po ch�odzie w jego g�osie Gopak Semivinvor pozna�, �e konsultacje si� sko�czy�y.

Gopak Semivinvor wierzy�, �e do�wiadczy� przes�ania od Pani Wyspy trzy razy w �yciu. By�y to sny, podczas kt�rych �askawa pani przychodzi�a do niego i upewnia�a, �e jego �ycie toczy si� po w�a�ciwej �cie�ce. Nie dostawa� w nich �adnych konkretnych informacji, tylko og�lne poczucie ciep�a i spokoju. Jednak tej nocy, zanim poszed� spa�, ukl�k� przy ��ku i w kr�tkiej modlitwie poprosi� Pani� o �ask� czwartego przes�ania, takiego, kt�re umo�liwi�oby mu spe�nienie marzenia o jak najlepszym s�u�eniu nowemu Koronalowi.

Nied�ugo po tym, jak usn��, Gopak Semivinvor poczu� ciep�o w czaszce, kt�re uwa�a� za zwiastuj�ce blisko�� przes�ania. Le�a� bez ruchu, zwieszony w stanie obserwacji i otwarto�ci, kt�rych wszyscy mieszka�cy Majipooru uczyli si� jako dzieci. W stanie tym umys� �pi�cego by� zarazem u�piony i �wiadom ka�dej pomocy, kt�rej m�g� udzieli� im sen.

To przes�anie zdawa�o si� by� inne od poprzednich. Odczucia nie by�y szczeg�lnie przyjemne. Poczu� dotyk, niew�tpliwe dotyk z zewn�trz, lecz nie by� on wcale dobrotliwy. Ci�nienie wywierane na jego czaszk� by�o du�o wi�ksze, ni� kiedykolwiek wcze�niej, w pewnym sensie wr�cz bolesne. Powietrze wok� jego cia�a zda�o si� nagle lodowate i nie czu� nawet �ladu b�ogostanu, kt�ry zazwyczaj towarzyszy� kontaktowi z Pani� Wyspy Snu. Mimo to utrzymywa� otwarto�� umys�u na to, co mia�o nadej��, a� zala�a go �wiadomo��

Czego?

Nieci�g�o�ci. Nier�wno�ci. Niekonsekwencji. Z�a.

Tak, z�a. Pot�ne poczucie, �e rozpadaj� si� zawiasy �wiata, spojenia kosmosu si� luzuj�, �e brama przera�enia jest otwarta i wylewa si� przez ni� czarna fala chaosu.

Obudzi� si�, usiad�, obj�� si� ramionami. Gopak Semivinvor poci� si� i dr�a� tak straszliwie, �e nie wiedzia�, czy nie nadesz�a jego ostatnia godzina. Stopniowo jednak uspokoi� si�. W m�zgu wci�� czu� dziwny ucisk, jakby co� naciska�o od zewn�trz. By�o to niepokoj�ce, a nawet przera�aj�ce uczucie.

Min�o par� chwil, powr�ci�a jasno�� rozumowania i odrobina spokoju ducha. Wraz z nimi odczu� pewno��, �e zrozumia� s�owa wr�bity.

�Musisz upewni� si�, �e Koronal b�dzie spa� w odpowiednim powi�zaniu z pot�nymi gwiazdami, Thoriusem i Xavialem�. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e obecne ustawienie bambusowego pa�acu by�o niew�a�ciwe, pechowe, niepasuj�ce do rytmu kosmosu. Doskonale. Budynek ten zaprojektowano tak, �e mo�na go by�o roz�o�y� i zbudowa� ponownie wzd�u� innej osi. To w�a�nie trzeba uczyni�. Trzeba obr�ci� pa�ac na jego fundamentach.

Fakt, �e od setek lat�� a mo�e i od tysi�ca�� nie rozk�adano pa�acu, ani troch� nie zmartwi� majordomusa. Cichy g�osik w g�owie podpowiada� mu, �e by� mo�e b�dzie to trudniejsze, ni� si� spodziewa, ale zosta� zag�uszony rykiem pragnienia, by natychmiast bra� si� do pracy. Powodowa� nim desperacki po�piech: mag przem�wi�, nieprzyjemny sen na sw�j spos�b popar� jego s�owa, a teraz musi przygotowa� pa�ac zgodnie z nakazem, jaki mu przekazano i nie wolno by�o traci� czasu. Nie mia� co do tego w�tpliwo�ci. W tym przedsi�wzi�ciu na w�tpliwo�ci w og�le nie by�o miejsca.

Chwilowo nie martwi�o go r�wnie�, �e nie wiedzia�, jakie ustawienie budynku b�dzie lepsze od obecnego. Jasne by�o to, �e trzeba go by�o przestawi�. Koronal nie przyjedzie, p�ki to si� nie stanie. Gopak Semivinvor mia� powody przypuszcza�, �e w�a�ciwe ustawienie pa�acu zostanie mu wyjawione, gdy zabierze si� do pracy. By� Majordomusem Pa�ac�w od pi��dziesi�ciu lat, w jego r�ce powierzono opiek� nad tym wspania�ym budynkiem i obowi�zek utrzymywania go w gotowo�ci na przyjazd Koronala, mo�na wr�cz rzec, �e przeznaczenie wybra�o go, by wykona� to specjalne zadanie. By� pewien, �e mu podo�a.

Gopak Semivinvor wybieg� w noc�� �agodn� i ciep��, gdy� w Ertsud Grand panowa�o niemal nieustaj�ce lato�� i przez park ruszy� w stron� g��wnej bramy bambusowego pa�acu. Spod n�g ucieka�y mu nocne mibberile i thassipy, a czarnookie menagungi z �opotem wzlatywa�y na czubki drzew. Opar� si� o s�up bramy budynku dysz�c, w g�owie kr�ci�o mu si� z wysi�ku, lecz spojrza� w niebo w poszukiwaniu jasnej, czerwonej gwiazdy, Xaviala, kt�ra wyznacza�a �rodek nieba, o� kosmosu. Thorius, jego pot�ny odpowiednik, le�a� blisko, po lewej stronie.

Jak oceni� pozycj� budynku, t�, kt�ra znajduje si� we w�a�ciwym stosunku wobec Thoriusa i Xaviala?

Obr�ci� si�, obr�ci� znowu, wci�� nie by� pewien, obr�ci� si� wi�c znowu i zn�w. Jego umys� chwia� si� i wirowa�. Po chwili zacz�o mu si� wydawa�, �e stoi nieruchomo, a ca�e sklepienie niebieskie obraca si� dziko dooko�a niego. Wsch�d, zach�d, p�noc, po�udnie�� kt�ry kierunek by� tym w�a�ciwym? Je�li pa�ac b�dzie sta� tak, sypialnia Koronala b�dzie wychodzi� na rz�d wielkich dwor�w stoj�cy wzd�u� wschodniego brzegu jeziora, je�li tak, b�dzie ogl�da� domy rozrywki na zachodnim brzegu. Je�li obr�ci si� go tak, pokoje b�d� wychodzi� na g�sty las w�ochatolistych kokap, porastaj�cy po�udniowy brzeg jeziora, za� na p�nocy�

Na p�nocy, w r�wnej odleg�o�ci pomi�dzy Xavialem i Thoriusem, ja�nia�a bia�a gwiazda, Trinatha, gwiazda czarnoksi�nik�w, kt�ra spoczywa�a na niebie nad Triggoin, miastem mag�w.

W dusz� Gopaka Semivinvora wla�a si� niezachwiana pewno��, �e to Trinatha by�a kluczem do tego, co Dobranda Thelk nazwa� �odpowiednim powi�zaniem�. Musi obr�ci� budynek tak, by sypialnia Koronala le�a�a wzd�u� linii biegn�cej miedzy Thoriusem i Xavialem do �wi�tej Trinathy, bia�ej gwiazdy czarnoksi�nik�w, gwiazdy przewodniej samego Dobrandy Thelka.

Tak. Tak. By�a dok�adnie p�noc, Godzina Koronala. C� mog�oby by� bardziej pomy�lne? Z�apa� ostry patyk i zacz�� wyrysowywa� linie w mi�kkim, aksamitnym trawniku, otaczaj�cym bambusowy pa�ac; paskudne, br�zowe linie, wskazuj�ce dok�adn� pozycj�, w kt�rej mia� stan�� budynek. Pracowa� z szale�czym po�piechem, usi�owa� sko�czy� prac� zanim gwiazdy, odbywaj�ce swoj� podr� po niebie, przesun� si� w inn� pozycj�.

Rankiem Gopak Semivinvor wezwa� wszystkich swoich podw�adnych, dwudziestk� kobiet i m�czyzn, kt�rzy od tak dawna z nim pracowali, niekt�rzy niemal odk�d zosta� majordomusem.

��Natychmiast rozmontujemy budynek i przestawimy go o dziewi��dziesi�t stopni, plus minus, �eby by� skierowany w tym kierunku�� powiedzia�, wyci�gaj�c r�ce r�wnolegle wzd�u� linii, kt�re wyry� w trawniku, by wskazywa�y now� pozycj� pa�acu.

Byli wyra�nie zaniepokojeni. Patrzyli po sobie, jakby mieli w�tpliwo�ci, czy m�wi powa�nie i czy przypadkiem nie oszala�.

��Chod�cie�� powiedzia� Gopak Semivinvor, niecierpliwie klaszcz�c w d�onie.�� Widzicie te wzory na trawie. Te dwie d�ugie linie oznaczaj� miejsce, w kt�rym musi znale�� si� okno sypialni Koronala, kiedy sko�czymy�� zwr�ci� si� do swojego brygadzisty.�� Kijelu Busiaku, ka� komu� wbi� ko�ki wzd�u� linii, kt�re tu narysowa�em, �eby nic si� nam potem nie pomyli�o. Gorvinie Dihalu, natychmiast zadbaj o to, by spleciono nowy zestaw sznur�w do ��czenia bambus�w, poniewa� obawiam si�, �e te, kt�re tu mamy, nie przetrwaj� demonta�u. A ty, Voyne Bethafarze�

��Panie?�� powiedzia� nie�mia�o Kijel Busiak.

Gopak Semivinvor spojrza� na brygadzist� z irytacj�.

��Jakie� pytania?

��Panie, czy nie jest tak, �e historia o mo�liwo�ci demonta�u i ponownego, szybkiego z�o�enia pa�acu jest tylko mitem, legend�, historyjk�, kt�r� opowiadamy odwiedzaj�cym, ale sami w ni� nie wierzymy?

��Nie�� odpowiedzia� Gopak Semivinvor.�� Przez wiele dekad dog��bnie studiowa�em histori� Pa�acu Letniego i nie mam w�tpliwo�ci, �e nie tylko da si� to zrobi�, ale �e to robiono, wielokrotnie w ci�gu wiek�w. Po prostu nie robiono tego ostatnio i ju�.

��Panie, czy masz wi�c jak�� instrukcj�, kt�ra wyja�nia�aby, jak zabra� si� do tego zadania? Bo nie ma w�r�d �ywych nikogo, kto pami�ta�by, jak to si� robi.

��Nie ma �adnej instrukcji. Do czego mia�aby by� potrzebna? Mamy tu prost� konstrukcj� z bambus�w powi�zanych jedwabnymi sznurami i pokryt� takim samym dachem. Rozwi�zujemy sznury, rozdzielamy belki dachowe, odk�adamy je na bok. Potem rozbieramy zewn�trzne �ciany, kawa�ek po kawa�ku. Nast�pnie rysujemy dok�adny plan wn�trza i usuwamy �ciany wewn�trzne, po czym ustawiamy je tak samo wzgl�dem siebie, ale w innym kierunku. P�niej umieszczamy zewn�trzne �ciany z powrotem w fundamentach i nak�adamy dach. Nic prostszego, Kijelu Busiaku. Chc�, by natychmiast rozpocz�to prace. Nie wiadomo, kiedy odwiedzi nas Lord Dekkeret i wola�bym, �eby nie zasta� na wp� uko�czonego pa�acu.

Kiedy zastanawia� si� nad tym zadaniem, przekonywa� si�, �e stare historie o demonta�u i z�o�eniu pa�acu w jeden dzie� musia�y by� tylko starymi historiami. W rzeczywisto�ci by�o to bardziej skomplikowane. Mog�o to zaj�� tydzie�, mo�e dziesi�� dni. Nie przewidywa� jednak �adnych trudno�ci. Jego ducha oblewa�o gor�ce podniecenie na my�l o rych�ej wizycie Koronala i nie w�tpi�, �e dziecinn� igraszk� b�dzie rozebra� pa�ac, zmieni� jego po�o�enie o dziewi��dziesi�t stopni i wznie�� go ponownie. Nawet prowincjonalny architekt powinien sobie z tym poradzi�.

Pojawi�y si� s�abe g�osy protestu, ale Gopak Semivinvor szybko je uci��. Jego wola zwyci�y�a, wiedzia�, �e tak b�dzie. Nast�pnego dnia zacz�a si� praca.

Niespodziewane problemy wynik�y niemal natychmiast. Belki dachowe by�y po��czone na szczycie w bardzo skomplikowany spos�b. ��czenia pomi�dzy nimi i podporami oraz szczytami pr�t�w, z kt�rych zbudowano �ciany by�y podobnie niezwyk�ej konstrukcji. Ich styl by� archaiczny, a pr�cz tego spos�b, w jaki wpuszczono czopy w gniazda by� dziwaczny i zbija� z tropu, jakby wymy�li� go kto�, kto upar� si�, �e zdob�dzie nagrod� za oryginalno��. Robotnicy Gopaka Semivinvora nie wspominali mu cz�sto o tych problemach, poniewa� obawiali si� jego gniewu i niecierpliwo�ci, kt�r� smaga� jak biczem. Prace nad demonta�em ci�gn�y si� drugi tydzie�, potem trzeci. Gopak Semivinvor zacz�� m�wi�, �e mo�e najlepiej b�dzie zwolni� wszystkich i zatrudni� m�odszych, kt�rzy mo�e oka�� si� by� sprytniejszymi majstrami.

Podczas rozdzielania z�ama�y si� ko�ce wielu pr�t�w. Nietypowe gniazda �ama�y si� i nie dawa�o si� ich naprawi�. Niespodziewanie zawali�a si� jedna ze �cian wewn�trznych, a jej budulec si� po�ama�. Do Sippulgaru wys�ano pro�b� o cz�ci zamienne.

Wreszcie jednak, po dw�ch miesi�cach, Pa�ac Letni zmieniono w stos bambusowych pr�t�w, kt�rych spora cz�� by�a tak zniszczona, �e nie nadawa�a si� do ponownego u�ycia. Obna�one fundamenty okaza�y si� by� tak�e bambusowe i mocno uszkodzone przez grzyby. Wiele gniazd, w kt�rych umieszczone by�y ko�ce pr�t�w, spuch�o pod wp�ywem wilgotnego powietrza kiedy tylko wyj�to z nich pr�ty i wygl�da�o na to, �e nie da si� ich ponownie z�o�y�.

��Co teraz mamy robi�?�� spyta� Kijel Busiak, kiedy wraz z Gopakiem Semivinvorem przechadzali si� po placu zniszczenia.�� Jak mamy to posk�ada�, panie? Czekamy na twoje instrukcje.

Gopak Semivinvor nie mia� poj�cia, co robi�. Teraz by�o jasne, �e Pa�ac Letni Lorda Kassarn bynajmniej nie by� tak prosty, jak si� wszystkim zdawa�o. By� wspania�� i skomplikowan� konstrukcj�, ekscentrycznym arcydzie�em zapomnianego, a genialnego architekta. Rozebranie go spowodowa�o wielkie zniszczenia. Niewiele oryginalnych cz�ci pa�acu nadawa�o si� do wykorzystania przy odbudowie. Trzeba by�o od zera budowa� nowy pa�ac, idealn� kopi� pierwszego. Ale kto mia� do�� umiej�tno�ci, by tego dokona�?

Teraz zrozumia�, �e pod wp�ywem dziwnego, nieprzezwyci�onego ci�nienia z ty�u czaszki, dziwacznego przes�ania, kt�re nie by�o przes�aniem od dobrej Pani, zniszczy� Pa�ac Letni usi�uj�c go rozmontowa�. Nie przestawi go teraz, nie mo�na go przestawi� w bardziej pomy�ln� stron�. Nie by�o ju� Pa�acu Letniego. Gopak Semivinvor, zrozpaczony, usiad� obok stosu pr�t�w dachowych, ukry� twarz w d�oniach i zacz�� szlocha�. Kijel Busiak, nie mog�c znale�� s��w, zostawi� go samego.

Po pewnym czasie wsta�. Nie odwracaj�c si� zostawi� za sob� zrujnowany budynek i zaszed� a� na kraw�d� wyspy, gdzie sta� d�u�sz� chwil� na brzegu Wielkiego Jeziora. Jego umys� by� ca�kowicie pusty. Bardzo powoli wszed� do jeziora i szed� dalej naprz�d, a� woda zamkn�a mu si� nad g�ow�.

��Jeszcze raz, panienko. Podnie� palcat! Parada! Parada! Parada!�� krzycza� Septach Melayn.

Keltryn odpowiada�a na ka�de pchni�cie palcata, kt�rym walczy� wysoki m�czyzna szybk� ripost�, za ka�dym razem przewiduj�c kierunek, z jakiego nadchodzi�y i ustawiaj�c swoj� bro� tam, gdzie powinna by�. Nie mia�a z�udze� co do swojej zdolno�ci dotrzymania pola genialnemu fechmistrzowi. Tego jednak nie wymagano ani od niej, ani od nikogo innego. Liczy� si� rozw�j innych umiej�tno�ci, kt�ry post�powa� z zaskakuj�c� pr�dko�ci�. Poznawa�a to po sposobie, w jaki Septach Melayn si� do niej u�miecha�. Widzia�, �e by�a bardzo obiecuj�ca. Co wi�cej, zaczyna� j� lubi�, cho� m�wi�o si�, �e nie interesuje si� kobietami bardziej ni� kamie�. Tak oto, odk�d wr�ci� z Labiryntu, czyni� jej rzadki zaszczyt prowadzenia dla niej prywatnego treningu sztuki fechtunku.

Podczas jego, trwaj�cej tygodniami, nieobecno�ci, spowodowanej podr� do Labiryntu na pogrzeb starego Pontifexa i uroczysto�ci obj�cia przez Prestimiona imperialnego tronu, �wiczy�a bez niego. W tym czasie Keltryn wyszukiwa�a uczni�w z jego dawnej grupy szermierczej i prosi�a ka�dego po kolei o wsp�lne treningi.

Niekt�rzy, niepogodzeni z nienormaln� obecno�ci� kobiety w takiej grupie, tylko j� wy�miewali. Niekt�rzy zgadzali si�, by� mo�e tylko z tej przyczyny, by m�c sp�dzi� troch� czasu w towarzystwie atrakcyjnej, m�odej kobiety. Do tej grupy nale�a� Polliex, przystojny syn earla Estotilaup. By� atrakcyjny�� w�a�ciwie by� najprzystojniejszym ch�opcem, jakiego Keltryn widzia�a w �yciu�� i wiedzia� o tym a� za dobrze. Pro�b� Keltryn, by po�wiczy� z ni� walk� palcatem i rapierem potraktowa� jak zaproszenie do mi�osnego podboju.

W tej chwili jednak Keltryn nie zamierza�a sta� si� niczyj� zdobycz�, a �liczna twarz Polliexa nie by�a wa�na, gdy zas�ania�a j� maska szermiercza. Po kilku sesjach, w czasie kt�rych wielokrotnie, nawet pomimo grzecznej odmowy, prosi� j�, by uda�a si� z nim na weekend zabawy na lustrzanych zje�d�alniach i korzystania z innych uciech miasta przyjemno�ci, le��cego troch� ni�ej Morpin Wysokiego, zrezygnowa�a z dalszych trening�w z nim i uda�a si� do Toramana Kanny z Syrinx, syna ksi�cia.

On tak�e by� niezwykle przystojnym m�odzie�cem, szczup�ym i zgrabnym, o oliwkowej sk�rze i d�ugich, ciemnych w�osach. By�o w nim niemal kobiece pi�kno, dlatego te� powszechnie uwa�ano, �e jest jednym z towarzyszy Septacha Melayna. Mo�e i tak by�o, ale Keltryn szybko odkry�a, �e kobiety tak�e mu si� podoba�y�� a przynajmniej ona.

��Powinna� trzyma� bro� w ten spos�b�� powiedzia�, stoj�c za ni� i unosz�c jej rami�. Kiedy poprawi� jej pozycj�, wsun�� lew� r�k� pod jej kurtk� i delikatnie po�o�y� na jej lewej piersi. Odepchn�a go r�wnie nonszalanckim gestem. By� mo�e my�la�, �e jako ksi��� ma prawo tak jej dotyka�. Wi�cej nie trenowali razem.

Audhari ze Stoienzar nie sprawia� takich problem�w. Du�y, piegowaty ch�opak wygl�da� na serdecznego i do�� normalnego, a kiedy by� z ni� w sali �wicze�, zajmowa� si� fechtunkiem, a nie flirtami. Keltryn ju� wiedzia�a, �e by� najlepszy w grupie. Teraz, gdy spotykali si� codziennie, koncentrowa�a si� na nauczeniu si� od niego, jak opanowa� sztuczk� Septacha Melayna z dzieleniem ka�dej chwili na kawa�ki, a ich na jeszcze mniejsze fragmenty, a� czas zwalnia� i mo�na by�o wkroczy� pomi�dzy chwile, i odpowiada� na, a nawet przewidywa� ruchy przeciwnika. Audhari, poniewa� nie by� tak niesamowicie doskona�ym fechmistrzem jak Septach Melayn, przez same niedoskona�o�ci w swojej technice pozwoli� jej na zg��bienie tej metody.

Kiedy Septach Melayn powr�ci� z Labiryntu, Keltryn by�a prawie tak dobra jak Audhari i lepsza do reszty grupy. Septach Melayn zauwa�y� to od razu przy pierwszej lekcji i kiedy przysz�a do niego z nie�mia�� pro�b� o prywatne lekcje, zgodzi� si� bez wahania.

Spotykali si� co trzy dni na godzin�. By� cierpliwy, �yczliwy, tolerowa� b��dy, kt�re oczywi�cie si� jej zdarza�y.

��Sp�jrz�� m�wi�.�� R�b tak. Patrz wysoko, uderzaj nisko, albo odwrotnie. Odczytuj� twoje zamiary. Za wiele zdradzasz oczami.

Ich ostrza spotka�y si�. Z �atwo�ci� prze�lizgn�� si� obok jej zastawy i lekko dotkn�� obojczyka. Gdyby walczyli naprawd�, umiera�aby pi�� razy na minut�. Ani razu nie uda�o si� jej prze�ama� jego zas�on. Nie liczy�a na to jednak. By� absolutnym mistrzem. Nikt nigdy nie m�g� go trafi�.

��Hej!�� krzykn��.�� Patrz! Patrz! Patrz! Hop!

Pracowa�a nad zatrzymaniem czasu, pr�bowa�a rozbi� jego mi�kkie ruchy w seri� oddzielnych skok�w i wej�� w przerw� mi�dzy kawa�kami czasu, by wreszcie trafi� go ko�cem ostrza i prawie jej si� uda�o. Zawsze si� jej wymyka� i mia� niesamowit� umiej�tno�� kontratakowania jakby z dw�ch stron naraz, a przed tym nie mia�a jak si� broni�.

Kocha�a z nim �wiczy�. Kocha�a jego samego, w spos�b, kt�ry nie mia� nic wsp�lnego z p�ciowo�ci�. Mia�a siedemna�cie lat, a on ile? Pi��dziesi�t? Pi��dziesi�t pi��? W ka�dym razie by� stary, bardzo stary, cho� wci�� zachwycaj�cy, elegancki i bardzo przystojny. Wszyscy jednak m�wili, �e nie interesowa� si� kobietami. Przynajmniej nie w ten spos�b, bo lubi� si� z nimi przyja�ni� i cz�sto widywano go w ich towarzystwie. Keltryn to pasowa�o. W tym momencie swego �ycia od m�czyzn chcia�a tylko przyja�ni, niczego wi�cej. A Septach Melayn by� wspania�ym przyjacielem.

By� czaruj�cy, zabawny, dowcipny i optymistyczny. By� m�dry�� czy� to nie jego Prestimion wybra� na Wysokiego Doradc� Kr�lestwa? M�wi�o si�, �e jest znawc� win, wiedzia� wiele o muzyce, poezji i malarstwie i nikt na Zamku, nawet Koronal, nie posiada� wspanialszej garderoby. I oczywi�cie by� najlepszym fechmistrzem na �wiecie. Nawet ci, kt�rzy uwa�ali fechtunek za bezsensown� zabaw� podziwiali go. Podziwia si� ludzi, kt�rzy s� w czym� lepsi od wszystkich, niezale�nie od tego, czym to �co�� jest.

Poza tym Septach Melayn by� uprzejmy i dobry, lubiany przez wszystkich, tak skromny, jak pozwala�y mu na to jego wybitne osi�gni�cia i s�yn�� z oddania swemu przyjacielowi Koronalowi. By� przyk�adem dla wszystkich, najszcz�liwszym i najbardziej godnym zazdro�ci z ludzi. Kiedy Keltryn pozna�a go lepiej, zacz�a si� zastanawia�, czy przypadkiem nie ma w nim, gdzie� w g��bi, smutku, kt�ry bardzo stara si� ukry�. Nie by�o w�tpliwo�ci, �e starzenie si� napawa�o go obrzydzeniem, gdy� by� kiedy� wybitnym sportowcem i zjawiskowo pi�knym m�czyzn�. Mo�e w g��bi duszy by� samotny. A mo�e marzy� o tym, by gdzie� po�r�d pi�tnastu miliard�w mieszka�c�w planety znalaz� si� kto�, kto dor�wna�by mu w pojedynku.

W trzecim tygodniu prywatnych lekcji Septach Melayn gwa�townie zdj�� mask� po tym, jak wyj�tkowo dobrze poradzi�a sobie z seri� wymian i, patrz�c na ni� z wysoka, powiedzia�:

��To by�o ca�kiem udane, panienko. Nigdy nie widzia�em nikogo, kto uczy�by si� r�wnie szybko, co ty. Szkoda, �e tak nied�ugo b�dziemy musieli zako�czy� te lekcje.

Nie bola�oby bardziej, gdyby chlasn�� j� w twarz rapierem.

��Jak to?�� zapyta�a przera�ona.

��Pontifex wkr�tce przyb�dzie na Zamek na ceremoni� koronacyjn� Lorda Dekkereta, a potem zaczn� si� zmiany w rz�dzie. Lord Dekkeret wybierze w�asnego Wysokiego Doradc�. Zdaje mi si�, �e b�dzie to brat Prestimiona, Teotas. Co si� tyczy mnie, zosta�em poproszony, bym pozosta� w s�u�bie Prestimiona, teraz jako Wysoki Rzecznik Pontifexa. Co oczywi�cie oznacza, �e opuszcz� Zamek i zamieszkam w Labiryncie.

Keltryn ostro wci�gn�a powietrze.

��Labirynt? Jakie to okropne, Septachu Melaynie!

Zgrabnie wzruszy� ramionami i powiedzia�:

��Wcale nie tak z�e, jak si� m�wi. S� tam przyzwoici krawcy i niez�e restauracje. Prestimion nie zamierza by� jednym z tych Pontifex�w, kt�rzy chowaj� si� na samym dnie i do ko�ca �ycia nie wychodz�, by obejrze� s�o�ce. Z tego, co m�wi, jego dw�r b�dzie sporo podr�owa�. Spodziewam si�, �e b�dzie p�ywa� w g�r� i w d� Glayge cz�ciej ni� jakikolwiek inny Pontifex. B�dzie te� robi� dalsze wyprawy. Ale ja b�d� z nim tam, panienko, a ty tutaj�

��Tak. Rozumiem.

Zrobi� male�k� pauz�.

��Pewnie nie my�la�a�, by przenie�� si� do Labiryntu? W takim przypadku oczywi�cie kontynuowaliby�my nasze lekcje.

Keltryn szeroko otworzy�a oczy. O czym on m�wi�?

��Moi rodzice wys�ali mnie na Zamek, bym poszerza�a moje wykszta�cenie, ekscelencjo�� odpowiedzia�a niemal szeptem.�� Nigdy raczej nie wyobra�ali sobie� �e pojad� �e mog�abym pojecha� tam�

��No tak. Zamek to �wiat�o i rado��, a Labirynt, c�, jest inny. M�odzi panowie i panie powinni mieszka� tutaj. Wiem o tym.

Zdawa� si� by� dziwnie zak�opotany. Zawsze widywa�a go wy��cznie w doskonalej pozie. Teraz rusza� si� nerwowo, szarpa� swoj� dok�adnie przystrzy�on� br�dk�, jego jasnoniebieskie oczy unika�y jej spojrzenia.

Nie m�g� jej fizycznie po��da�. Wiedzia�a o tym. Ale wida� by�o wyra�nie, �e nie chce jej zostawi�, kiedy pojedzie za Prestimionem do podziemnej stolicy. Chcia� kontynuowa� ich lekcje. Czy to dlatego, �e by�a tak dobrym uczniem? A mo�e ceni� sobie ich niespodziewan� przyja��? Jest samotny, pomy�la�a. Boi si�, �e b�dzie za mn� t�skni�. By�a zdumiona my�l�, �e Wysoki Doradca Septach Melayn mo�e �ywi� wobec niej takie uczucia.

Nie mog�a pojecha� z nim do Labiryntu. Nie pojedzie, nie mo�e, nie powinna. Jej �ycie by�o tu, na Zamku, przynajmniej na razie, a potem pewnie wr�ci do rodziny, do Sipermit, wyjdzie za kogo� za m�� i� c�, dalej nie umia�a si�gn�� my�lami. Ale Labirynt nie pasowa� do jej wizji przysz�o�ci.

��Mo�e b�d� mog�a czasem przyjecha� z wizyt��� powiedzia�a.�� �eby od�wie�y� lekcje.

��Mo�e tak�� powiedzia� Septach Melayn i sko�czyli temat.

Jej siostra, Fulkari, czeka�a na ni� w sali wypoczynkowej w cz�ci zachodniego skrzyd�a Zamku zwanej Arkad� Setiphona, gdzie mieszka�y obydwie i ich brat, Fulkarno. Fulkari niemal codziennie p�ywa�a w basenie. Keltryn zazwyczaj przy��cza�a si� do niej po lekcji fechtunku.

To by� wspania�y basen, wielki, owalny, wykonany z r�owego porfiru wyk�adanego jasnym malachitem we wz�r rozb�ysku gwiazd, biegn�cy wzd�u� �cian tu� pod powierzchni� wody. Sama woda, ciep�a i pachn�ca cynamonem, by�a doprowadzana prosto z podziemnego �r�d�a bij�cego g��boko pod powierzchni� G�ry, mia�a blador�owy odcie� i przypomina�a wino. Podobno ta cz�� Zamku by�a apartamentami go�cinnymi dla przybysz�w z odleg�ych �wiat�w za rz�d�w jakiego� dawno zapomnianego Koronala, w czasach, kiedy handel mi�dzygwiezdny by� bardziej popularny ni� sta� si� p�niej, a to by� jej sektor rekreacyjny. S�u�y� teraz kr�lewskim go�ciom z bli�szych okolic.

Kiedy przysz�a Keltryn, poza Fulkari przy basenie nie by�o nikogo. P�ywa�a, szybko i regularnie uderzaj�c wod�, niezmordowanie, z jednego ko�ca basenu na drugi, odwraca�a si� i zaczyna�a kolejn� d�ugo��. Keltryn sta�a na brzegu basenu i przez chwil� si� jej przygl�da�a, podziwia�a gibko�� cia�a siostry i perfekcj� jej ruch�w. Nawet teraz, w wieku siedemnastu lat, Keltryn wci�� postrzega�a Fulkari jako kobiet�, a siebie jako niezgrabn� dziewczynk�. Dziel�ce je siedem lat wydawa�o si� olbrzymi� przepa�ci�. Keltryn zazdro�nie patrzy�a na pe�ne biodra Fulkari, wi�ksze piersi, wszystkie te cechy, kt�re uwa�a�a ze wyznaczniki doskonalszej kobieco�ci siostry.

��Nie wchodzisz?�� zawo�a�a Fulkari.

Keltryn zdj�a str�j szermierczy, rzuci�a go na bok i wskoczy�a do basenu obok siostry. Woda by�a jedwabista i koj�ca. Przez chwil� p�ywa�y ko�o siebie bez s�owa.

Kiedy zm�czy�y si� p�ywaniem, wyp�yn�y na powierzchni� i unosi�y si� na niej.

��Co ci� trapi?�� zapyta�a Fulkari.�� Jeste� dzi� bardzo cicha. Kiepsko radzi�a� sobie na lekcji fechtunku, tak?

��Wr�cz przeciwnie.

��Wi�c o co chodzi?

Keltryn odpowiedzia�a ura�onym tonem.

��Septach Melayn powiedzia� mi, �e wyprowadza si� do Labiryntu. Nied�ugo odb�dzie si� koronacja, a potem zostanie rzecznikiem Prestimiona.

��Zdaje si�, �e to zako�czy twoj� karier� szermiercz��� o�wiadczy�a Fulkari bez wsp�czucia.

��Tak, je�li tu zostan�. Ale zaproponowa� mi przeprowadzk� do Labiryntu, �eby�my mogli kontynuowa� lekcje.

��Ach tak!�� zawo�a�a Fulkari ze �miechem.�� Wyprowadzi� si� do Labiryntu! Ty! Mo�e jeszcze ci si� o�wiadczy�?

��Nie wyg�upiaj si�, Fulkari.

��Wiesz, �e tego nie zrobi.

Keltryn poczu�a wzbieraj�cy gniew. Nie by�o powodu, �eby Fulkari by�a tak okrutna.

��My�lisz, �e o tym nie wiem?

��Chcia�am si� tylko upewni�, �e nie masz �adnych dziwnych my�li na jego temat.

��Zapewniam ci�, �e nigdy nie my�la�am o zostaniu �on� Septacha Melayna. Jestem te� pewna, �e on nigdy nie my�la� o naszym �lubie. Nie, Fulkari, po prostu chc�, �eby dalej mnie uczy�. Ale oczywi�cie nie wynios� si� do Labiryntu.

��Co za ulga�� Fulkari wygramoli�a si� z basenu. Keltryn po chwili zrobi�a to samo. Fulkari z��czy�a r�ce za plecami, wygi�a w ty� i przeci�gn�a si� zmys�owo, jak wielki kot. Odezwa�a si� z oci�ganiem:

��I tak nigdy nie rozumia�am, o co ci chodzi z tymi mieczami. Jaki sens ma bycie fechmistrzem? A ju� szczeg�lnie fechmistrzyni�?

��A jaki sens ma bycie dam� dworu?�� odparowa�a Keltryn.�� Przynajmniej fechmistrz umie u�ywa� czego� wi�cej, ni� tylko j�zyka.

��Mo�e i tak, ale to bezu�yteczna umiej�tno��. C�, spodziewam si�, �e kiedy� z tego wyro�niesz. Niech tylko spodoba ci si� jaki� ksi��� i przestaniemy s�ucha� o tych twoich rapierach i palcatach.

��Na pewno masz racjꠗ powiedzia�a Keltryn kwa�no i zrobi�a min�. Skoczy�a na nogi, pobieg�a na drugi koniec basenu i zanurkowa�a, skacz�c tak p�asko, �e pieczenie od uderzenia w wod� przebieg�o bole�nie po jej brzuchu i piersiach. P�yn�a kr�tkimi, ostrymi, w�ciek�ymi posuni�ciami z powrotem do miejsca, gdzie siedzia�a Fulkari i wystawi�a g�ow� z wody.

��A czy ten tw�j Koronal za�atwi nam dobre miejsca na ceremonii koronacyjnej?�� zapyta�a, szczerz�c z�by w z�o�liwym u�miechu.

��M�j Koronal? Gdzie on niby jest moim Koronalem?

��Nie zgrywaj niewini�tka, Fulkari.

��Ksi��� Dekkeret�� o�wiadczy�a ch�odno�� a raczej Lord Dekkeret i ja jeste�my tylko przyjaci�mi. Tak jak ty i Septach Melayn, Keltryn.

Keltryn wysz�a z basenu i stan�a obok siostry, kapi�c na ni� wod�.

��Nie jeste�my zupe�nie takimi samymi przyjaci�mi jak ty i Dekkeret.

��Co chcesz przez to powiedzie�?

��Robisz to z nim, prawda?

Na policzki Fulkari wyst�pi�y rumie�ce, ale min�a tylko chwilka, zanim odpowiedzia�a.

��No, tak. Oczywi�cie.

��Wi�c ty i on jeste�cie�

��Tylko przyjaci�mi. Niczym wi�cej. Przyjaci�mi.

��Nie zamierzasz za niego wyj��, Fulkari?

��Wiesz, to naprawd� nie twoja sprawa.

��Ale zamierzasz? Zamierzasz? �ona Koronala? Kr�lowa �wiata? Oczywi�cie, �e tak! By�aby� g�upia, gdyby� odm�wi�a! A nie odm�wisz, bo g�upia nie jeste�. Nie jeste� g�upia, prawda?

��Prosz� ci�, Keltryn�

��Jestem twoj� siostr�. Mam prawo wiedzie�.

��Przesta�! Przesta�!

Fulkari gwa�townie wsta�a, z�apa�a r�cznik, zarzuci�a go sobie na ramiona, jakby czu�a potrzeb� okrycia si� czym�, nawet tylko symbolicznie i zacz�a w�ciekle chodzi� w k�ko. By�a bardzo z�a i zmieszana. Keltryn nie pami�ta�a, kiedy ostatnio widzia�a siostr� w takim stanie.

��Nie chcia�am ci� zdenerwowa栗 powiedzia�a, staraj�c si� brzmie� pojednawczo.�� Jeste� najlepsz� przyjaci�k� na �wiecie. Nie wyda�o mi si� niew�a�ciwe zapyta� ci�, czy zamierzasz wyj�� za cz�owieka, kt�rego niew�tpliwie kochasz. Ale je�li tak ci�ko ci o tym m�wi�, przestaniemy. W porz�dku?

Fulkari rzuci�a r�cznik i podesz�a do siostry. Znowu usiad�a ko�o niej. Burza min�a. Po chwili Keltryn odezwa�a si� g�osem jasnym od ciekawo�ci.

��Jak to jest, Fulkari?

��Z nim?

��Z kimkolwiek. Wiesz, �e sama nie mam o tym poj�cia. Nigdy nie�

��Nie!�� krzykn�a Fulkari, szczerze zdumiona.�� M�wisz powa�nie? Nigdy? Wcale?

��Nie. Nigdy.

Zdawa�o si�, �e Fulkari z trudem w to wierzy. Keltryn my�la�a, �e to ca�kiem niewinne wyznanie, ale teraz �a�owa�a, �e nie mo�e cofn�� swoich s��w. Czu�a, �e ca�a si� rumieni. Wstydzi�a si� swojej niewinno�ci, nago�ci w towarzystwie siostry, swoich chudych ud, po�ladk�w p�askich jak u ch�opca, niepozornych, stercz�cych piersi. Siedz�ca obok Fulkari wygl�da�a jak bogini kobieco�ci.

Jednak jej ton by� delikatny, czu�y i �agodny.

��Przyznam, �e naprawd� mnie zaskoczy�a�. Kto� tak otwarty i �ywy jak ty� Chodz�cy na lekcje fechtunku z band� ch�opc�w� My�la�am, �e do tej pory by�a� ju� z dwoma, trzema, mo�e wi�cej�

Keltryn potrz�sn�a g�ow�.

��Nie. Z nikim. Zupe�nie z nikim.

��A nie s�dzisz, �e to ju� pora?�� zapyta�a Fulkari, puszczaj�c do niej oko.

��Mam tylko siedemna�cie lat.

��Ja za pierwszym razem mia�am szesna�cie. I my�la�am, �e p�no zaczynam.

��Szesna�cie! No proszꠗ Keltryn potrz�sn�a g�ow�, zrzucaj�c wod� z wilgotnych, rudoz�otych lok�w.�� Zawsze by�y�my r�ne. Za�o�� si�, �e jestem wi�ksz� ch�opczyc�, ni� ty kiedykolwiek by�a��� pochyli�a si� do Fulkari i zapyta�a cicho.�� Kto to by�?

��Madjegau.

��Madjegau?�� Keltryn wyda�a z siebie tak szyderczy okrzyk, �e a� zas�oni�a usta d�oni�.�� Ale� on by� takim mato�kiem, Fulkari!

��Oczywi�cie. Ale wiesz, oni mog� by� mato�kami i mimo to poci�ga�. Szczeg�lnie gdy ma si� szesna�cie lat.

��Musz� wyzna�, �e nigdy nie czu�am poci�gu do mato�k�w.

��Nie zrozumiesz. To kwestia hormon�w. Ja mia�am szesna�cie lat i by�am gotowa, a Madjegau by� wysoki, przystojny i znalaz� si� we w�a�ciwym miejscu i czasie, i� no�

��No tak. Przyznaj�, �e nie rozumiem tego poci�gu. Czy to boli, jak pierwszy raz w ciebie wchodzi?

��Odrobink�. To niewa�ne. Skupiasz si� na czym innym. Zobaczysz, Keltryn. Kiedy�, w niedalekiej przysz�o�ci�

Teraz obie chichota�y, siostry i przyjaci�ki. Wszelkie niesnaski znikn�y.

��A po Madjegau by�o wielu innych? Przed Dekkeretem?

��By�o� kilku.�� Fulkari niepewnie spojrza�a na siostr�.�� Naprawd� nie wiem, czy powinny�my o tym rozmawia�.

��Mo�esz mi powiedzie�. Jestem twoj� siostr�. Czemu mia�aby� co� przede mn� ukrywa�? No dawaj. Kto jeszcze, Fulkari?

��Kandringo. Pewnie go pami�tasz. I Jengan Biru.

��To trzech! I Dekkeret.

��Nie wspomnia�am jeszcze o Velimirze.

��Czterech! Wstydu nie masz, Fulkari! Jasne, wiedzia�am, �e jacy� na pewno byli. Ale czterech��� rzuci�a Fulkari szybkie, ciekawskie spojrzenie.�� Nie by�o ich wi�cej, prawda?

��Nie wierz�, �e ci to opowiadam. Ale nie, Keltryn, innych nie by�o. Czterech kochank�w. To nie tak wielu jak na pi�� lat.

��I Dekkeret.

��I Dekkeret.

Keltryn znowu pochyli�a si� do Fulkari i spojrza�a jej g��boko w oczy.

��On jest najlepszy, prawda? Lepszy ni� pozostali razem wzi�ci. Wiem, �e tak. Znaczy, nie wiem, ale my�l� jestem prawie pewna�

��Wystarczy, Keltryn. To absolutnie nie jest temat, kt�ry zamierzam omawia�.

��Nie musisz. Czytam odpowied� z twojej twarzy. Jest wspania�y, jestem tego pewna. A teraz jest Koronalem. A ty zostaniesz kr�low� �wiata. Och, Fulkari� Tak si� ciesz�! Nie potrafi� ci powiedzie�, jak bardzo�

��Wystarczy, Keltryn�� Fulkari wsta�a jednym szybkim, gniewnym ruchem i zacz�a zbiera� ubrania. Zimno, z irytacj�, powiedzia�a:

��Chyba pora, �eby�my posz�y.

Keltryn zrozumia�a, �e uderzy�a w czu�y punkt. Co� by�o nie tak, i to bardzo. Nie mog�a pozwoli� na takie uci�cie tematu.

��Nie zamierzasz go po�lubi�, Fulkari?

Lodowata cisza. Po chwili:

��Nie.

��Nie poprosi� ci�? Chce kogo� innego?

��Nie. Na oba pytania.

��Poprosi�, a ty mu odm�wi�a�?�� powiedzia�a Keltryn z niedowierzaniem.�� Dlaczego, Fulkari? Czemu? Nie kochasz go? Jest dla ciebie za stary? A mo�e ty masz kogo� innego? Nie mog� przesta�, Fulkari. Wiem, �e ci to przeszkadza. Ale nie rozumiem, jak mo�esz�

Ku wielkiemu zdumieniu Keltryn, Fulkari nagle wygl�da�a na blisk� �ez. Pr�bowa�a to ukry�, odwr�ci�a si� szybko, stan�a twarz� do �ciany i z furi� przerzuca�a ubrania. Jednak Keltryn widzia�a, jak dr�� jej ramiona, jakby z trudem tylko powstrzymywa�a �kanie.

Fulkari przem�wi�a ciemnym, wypranym z emocji g�osem:

��Keltryn, kocham Dekkereta. Chc� za niego wyj��. Ale nie chc� wychodzi� za Lorda Dekkereta.

Keltryn nie zrozumia�a.

��Ale� co�

Fulkari obr�ci�a si� do niej.

��Czy masz poj�cie, co oznacza bycie �on� Koronala? Nieko�cz�ca si� praca, obowi�zki, oficjalne kolacje, przemowy! Powinna� zobaczy� plan dnia lady Varaile. To koszmar. Nie chc� bra� w tym udzia�u. Mo�e jestem g�upia, mo�e jestem p�ytka i niem�dra, ale nie umiem si� zmieni�. Dla mnie, �lub z Koronalem jest jak dobrowolne p�j�cie do wi�zienia.

Keltryn gapi�a si� na ni�. W g�osie Fulkari by�o prawdziwe cierpienie, co to tego nie by�o w�tpliwo�ci. Poczu�a przyp�yw wsp�czucia, ale zaraz po nim, niemal natychmiast, przysz�a irytacja, gniew, nawet oburzenie.

Zawsze my�la�a, �e jest dzieckiem, a Fulkari doros�� kobiet�, ale nagle wszystko si� odwr�ci�o. W wieku dwudziestu czterech lat Fulkari wci�� chyba my�la�a, �e jest ma�� dziewczynk�. Ale czy uwa�a�a, �e b�dzie ni� do ko�ca �ycia? Czy nie chcia�a niczego wi�cej poza przeja�d�kami po ��kach, flirtowaniem z przystojnymi m�czyznami i czasem kochaniem si� z nimi?

Keltryn wiedzia�a, �e lepiej b�dzie nie naciska� na siostr� w tej kwestii. Mimo to, nie mog�a powstrzyma� naporu s��w.

��Wybacz, �e to powiem, Fulkari. Ale jestem zdumiona, �e mi to m�wisz. Jeste� zakochana w najbardziej po��danym i najwa�niejszym m�czy�nie na �wiecie, kt�ry kocha ci� i chce ci� za �on�. On jednak b�dzie Koronalem, a ty twierdzisz, �e bycie �on� Koronala to za ci�ka praca? Musz� ci wi�c powiedzie�, �e jeste� g�upia, Fulkari, tak g�upia, jak nikt wcze�niej. Przykro mi, je�li ci� to boli, ale to prawda. G�upia. I powiem ci co� jeszcze: je�li nie chcesz wyj�� za Dekkereta, ja to zrobi�. Je�li tylko kiedy� mnie zauwa�y. Mog� przyty� dziesi�� czy pi�tna�cie funt�w, �eby wygl�da� jak ty, naucz� si� robi� to, co robi� kobiety i m�czy�ni i wtedy�

��Gadasz bzdury�� powiedzia�a Fulkari zimno.

��Tak, wiem.

��Wi�c przesta�! Przesta�! Przesta�!�� teraz Fulkari naprawd� p�aka�a.�� Och, Keltryn� Keltryn�

��Fulkari�

Keltryn rzuci�a si� do niej. Przytuli�a. Poczu�a, jak jej w�asne �zy p�yn� po policzkach.

��Jego lordowska mo�� Gaviral uprzejmie uprasza twojej obecno�ci w pa�acu, hrabio Mandralisco�� powiedzia� Jacomin Halefice.

Mandralisca podni�s� wzrok.

��Tak to uj��, Jacominie? Uprzejmie uprasza?

Halefice u�miechn�� si� na mo�e p� sekundy.

��Forma jest moja, wasza mi�o��. Uzna�em, �e tak zabrzmi bardziej dwornie.

��Tak. Pewnie tak pomy�la�e�. To wcale nie przypomnia�o stylu Gavirala. C�, powiedz mu, �e przyjd� za pi�� minut. Nie, mo�e lepiej za dziesi��.

Niech Gaviral uprzejmie zaczeka. Mandralisca spojrza� na he�m Barjazida, le��cy przed nim na biurku�� ma��, b�yszcz�c� kupk� drutu. Bawi� si� nim ca�e popo�udnie, zak�ada� i zdejmowa�, wysy�a� umys� w �wiat, sprawdza� moc tego urz�dzenia, pr�bowa� dowiedzie� si�, co jeszcze mo�e osi�gn��, a teraz potrzebowa� chwili na podsumowanie tego, co odkry�.

Na razie mia� nad nim bardzo s�ab� kontrol�. Nie umia� skierowa� go w konkretny rejon �wiata, ani nie potrafi� nawi�za� kontaktu z okre�lon� osob�. Barjazid parokrotnie zapewnia� go, �e znajd� rozwi�zanie kwestii kierunku. Skierowanie mocy he�mu przeciwko konkretnej osobie b�dzie trudniejszym zadaniem, ale Barjazid najwyra�niej s�dzi�, �e i to jest mo�liwe. Na pewno jedno i drugie da�o si� zrobi� przy u�yciu wcze�niejszych modeli, takich, jakich u�y� Prestimion do uderzenia i pokonania brata Barjazida, Venghenara. Nowszy mia� wi�kszy zasi�g i dzia�a� delikatniej�� by� rapierem, nie szabl�, m�g� nie tylko zada� pot�ne obra�enia, ale r�wnie� delikatnie odkszta�ci� umys�, kt�rego dotkn���� ale straci� na precyzji.

Barjazid m�wi�, �e na razie dobrze b�dzie, je�li Mandralisca b�dzie codziennie �wiczy� korzystanie z he�mu, by si� do niego przyzwyczai� i wypracowa� umys�ow� elastyczno��, potrzebn� do znoszenia obci��e�, jakie dotyka�y jego u�ytkownika. Tak robi�. Codziennie odwiedza� przypadkowych obywateli Majipooru, w�lizgiwa� si� do ich umys��w i �askota� dusze drobnymi, przykrymi sugestiami. Ciekawie by�o obserwowa� ich wp�yw nawet na dobrze chronione umys�y.

Odkry�, �e mo�na by�o wej�� niemal w ka�dego, kogo sobie wybra�, cho� �pi�ce umys�y by�y du�o bardziej podatne. Potrafi� z�ama� zabezpieczenia duszy kilkoma dobrze wycelowanymi pchni�ciami, podobnie jak robi� to w czasach pojedynk�w na kije, kiedy jego zr�czno�� ruch�w i wybitny refleks przynosi�y mu kolejne zwyci�stwa w turniejach i, co znacznie wi�cej warte, da�y mu aprobat� Dantiryi Sambaila. Korzystanie z he�mu by�o bardzo podobne. Podczas turnieju nie u�ywa�o si� kija jak pa�y, trzeba by�o nim zmyli� i og�upi� przeciwnika, otoczy� go szybkimi jak b�yskawica ruchami gi�tkiego pr�ta z drewna nocokwiatu tak, �e otwiera� si� na ostateczny atak. Mandralisca odkry�, �e w tym wypadku r�wnie� najlepiej by�o podkopa� poczucie sensu i bezpiecze�stwa ofiary kilkoma d�gni�ciami i pchni�ciami, a potem pozwoli� jej, by sama doko�czy�a procesu zniszczenia. Ogrodnik w parku Lorda Havilbove�a, majordomus bambusowego pa�acu w Ertsud Grand, bezbronny opiekun kalendarza w wiosce Hjort�w i wszyscy inni� jakie to by�o proste, a jakie przyjemne!

Cho�by dzisiaj�

Ale jego lordowska mo�� Gaviral uprzejmie uprasza� jego obecno�ci w pa�acu, przypomnia� sobie Mandralisca. Nie mo�na by�o kaza� Lordom Zimroelu czeka� zbyt d�ugo, bo robili si� rozdra�nieni. Wsun�� he�m do sakiewki na biodrze, w kt�rej trzyma� go zawsze, gdy z niego nie korzysta� i ruszy� �cie�k� do pa�acu Gavirala na szczycie wzg�rza.

Pa�ace Pi�ciu Lord�w wygl�da�y imponuj�co z zewn�trz, lecz ich wn�trza zdradza�y nie tylko po�piech, z jakim za�o�ono ca�� t� plac�wk�, ale i brak smaku braci. Architekt�� Ghayrog z Dulom, zwany Hesmaan Thrax�� zaprojektowa� je tak, by wzbudza�y podziw w ka�dym, kto zbli�a� si� do nich b�dzie z do�u. Ka�dy z pi�ciu budynk�w by� ogromn� kopu�� z g�adkich i idealnie dopasowanych p�ytek, szarych z czerwonym refleksem i wznosi� si� na imponuj�c� wysoko��. Na ich szczytach znajdowa�y si� czerwone p�ksi�yce, symbole klanu Sambailid�w. W �rodku jednak mie�ci�y si� nagie, dudni�ce echem sale o szorstkich, niewyko�czonych �cianach, umeblowane niepasuj�cymi do siebie sprz�tami.

Dom Gavirala by� z tej nieciekawej grupy najlepszy. Jego g��wna sala by�a olbrzymim pomieszczeniem, kt�re cz�owiek wielki, jak Confalume, m�g�by wype�ni� sob� i doda� mu blasku swoj� charyzm��� Confalume nigdy nie wygl�da� nie na miejscu w ogromnej sali tronowej, kt�r� sobie wybudowa��� ale cz�owieczek tak ma�y jak Gaviral sprawia� w niej wra�enie jeszcze mniejszego. By� we w�asnej wielkiej sali niczym niewa�ny drobiazg, jak pospiesznie dodany przedmiot.

Poniewa� by� najstarszym synem Gaviundara, brata Dantiryi Sambaila, mia� prawo pierwsze�stwa wyboru przy podziale bogactw, kt�re niegdy� ozdabia�y majestatyczny pa�ac prokuratora w Ni-moya. To jemu przypad�y najlepsze rze�by i draperie, dywany ze sk�r haigus�w i stitmoj�w, dziwaczne figurki z ko�ci zwierz�cych, przywiezione przez Dantiry� Sambaila z podr�y na mro�ne bagna Khyntoru w p�nocnym Zimroelu. Wszystkie te skarby przez lata znosi�y nie najlepsze traktowanie, szczeg�lnie w okresie po �mierci Dantiryi Sambaila, kiedy wielki jak g�ra, wiecznie pijany Gaviundar mieszka� w prokuratorskim pa�acu. Wiele najwspanialszych przedmiot�w by�o poobijanych, obt�uczonych i poplamionych, oprawy porozpada�y si�, na delikatnych, niepowtarzalnych dzie�ach sztuki pojawi�y si� p�kni�cia. Teraz, kiedy przesz�y pod opiek� Gavirala, wystawione by�y niedbale, wr�cz przypadkowo; rozrzucone tu i tam po rozbrzmiewaj�cych echem, nieproporcjonalnie du�ych salach jak zapomniane zabawki oboj�tnego dziecka.

Gaviral siedzia� w tym ba�aganie na szerokim, podobnym do tronu fotelu, kt�ry wygl�da�, jakby zaprojektowano go dla jednego z jego braci, a wszyscy byli od niego du�o wi�ksi. U jego st�p siedzia�o kilka z jego kobiet. Ca�a pi�tka Sambailid�w stworzy�a sobie haremy wbrew wszelkim zwyczajom i przyzwoito�ci. Gaviral trzyma� w d�oni butelk� wina. W por�wnaniu z bra�mi by� wzorem trze�wo�ci i uprzejmo�ci, ale i tak, jak wszyscy z rodziny, pi� du�o.

Za lewym ramieniem Gavirala sta� drugi brat. By� to jego lordowska mo�� Gavdat, o zwisaj�cych policzkach, pulchny, niewys�owienie g�upi. Uwielbia� bawi� si� czarodziejstwem i wr�biarstwem. Tego dnia ubrany by� idiotycznie, na mod�� geomant�w z Miasta Wysokiego Tidias na dalekiej G�rze Zamkowej: mia� wysoki, mosi�ny he�m, bogat�, brokatow� szat� i peleryn� pokryt� skomplikowanymi wzorami. Mandralisca nie pami�ta�, kiedy ostatnio widzia� co� r�wnie niedorzecznego.

Zasalutowa� oficjalnie.

��Milordzie Gaviralu. I milordzie Gavdacie.

Gaviral wyci�gn�� przed siebie r�k� z butelk�.

��Napijesz si� wina, Mandralisco?

Przez ca�y ten czas nie nauczyli si�, �e nienawidzi wina. Mimo to odm�wi� grzecznie, dzi�kuj�c. Tym ludziom nie warto by�o tego t�umaczy�. Gaviral za to poci�gn�� solidny �yk i, z uprzejmo�ci�, kt�rej Mandralisca si� po nim nie spodziewa��� poda� butelk� swojemu niezdarnemu, nieokrzesanemu bratu. Gavdat odchyli� g�ow� do ty�u tak daleko, �e Mandralisca by� zdumiony, �e nie spad� mu he�m, niemal ca�kowicie opr�ni� butelk� i leniwie rzuci� j� na bok, gdzie wino rozla�o si� na sm�tne resztki czego�, co kiedy� by�o ol�niewaj�co bia�� sk�r� stitmoja.

��No dobrze�� powiedzia� wreszcie Gaviral. �ypa� oczkami na boki w ten sw�j charakterystyczny spos�b, kt�ry tak upodabnia� go do ma�ego gryzonia. Zamacha� papierami, kt�re gni�t� w r�ku.�� S�ysza�e� wie�ci z Labiryntu, Mandralisco?

���e Pontifex jest ci�ko chory po udarze, milordzie?

���e Pontifex jest martwy�� powiedzia� Gaviral.�� Pierwszy udar nie by� �miertelny, ale nast�pi� drugi. Zmar� natychmiast, tak twierdz� raporty, kt�re dotar�y do nas z pewnym op�nieniem. Prestimion ju� zaj�� jego miejsce.

��A Dekkeret jest nowym Koronalem?

��Wkr�tce odb�dzie si� koronacja�� o�wiadczy� Gavdat, intonuj�c wyrazy tak, jakby przekazywa� wiadomo�� od niewidzialnego ducha.�� Zbada�em jego gwiazdy. Czekaj� go kr�tkie i nieszcz�liwe rz�dy.

Mandralisca czeka�. Te uwagi nie wymaga�y komentarza.

��By� mo�e�� powiedzia� jego lordowska mo�� Gaviral, przeczesuj�c palcami rzedn�ce, rudawe w�osy�� to sprzyjaj�cy moment, by og�osi� niepodleg�o�� Zimroelu pod naszym panowaniem. Pot�ny Confalume odszed�, Prestimion jest zaj�ty ustanawianiem swojej administracji w Labiryncie, w�adz� na Zamku przejmuje niewypr�bowany, nowy cz�owiek� Co ty na to, Mandralisco? Pakujemy si�, wracamy do Ni-moya i og�aszamy, �e zachodni kontynent do�� d�ugo ju� cierpia� jarzmo Alhanroelu? Postawimy ich przed faktem dokonanym, bum! i nie b�d� mieli jak protestowa�.

Zanim Mandralisca mia� mo�liwo�� odpowiedzie�, z zewn�trz dobieg� g�o�ny brz�k i �omot, a p�niej ochryp�e wrzaski. Mandralisca domy�la� si�, �e ha�as ten zwiastowa� przybycie g�o�nego, podobnego do zwierz�cia Lorda Gaviniusa, jednak ku jego zaskoczeniu przybyszem okaza� si� by� pot�ny, ci�ki Gavahaud, kt�ry mia� si� za wz�r elegancji i wdzi�ku. Powita� t� przerw� z rado�ci�, bo dawa�a mu szans� na wymy�lenie dyplomatycznej odpowiedzi. Gavahaud wszed�, mamrocz�c o napotkaniu niespodziewanych przeszk�d w sali rze�b. Po chwili zobaczy� Mandralisk�, zerkn�� na Gavirala i spyta�:

��No i? Zgadza si�?

Nie w�tpi�, �e pragnienie wydania wojny Prestimionowi i Dekkeretowi a� w nich wrza�o. Chcieli tylko, by poklepa� ich po g��wkach i pochwali� za ambicj� i wojownicze dusze.

Wszyscy trzej bracia byli teraz skupieni wy��cznie na nim: Gaviral z oczami jak �widry, Gavahaud z przekrwionymi �lepiami i g�upi, wilgotnooki Gavdat. Mandralisca pomy�la�, �e to, jak s� od niego zale�ni, jak straszliwie ch�tni, by potwierdzi� ca�� �a�osn� strategi�, kt�r� byli w stanie wykoncypowa�, jest niemal chwytaj�ce za serce.

��Milordzie�� powiedzia�.�� Je�li pytasz, czy zgadzam si�, �e to odpowiedni moment na og�oszenie niepodleg�o�ci wobec rz�du centralnego, to moja odpowied� brzmi: nie, nie wierz�, by tak by�o.

Ka�dy z nich inaczej zareagowa� na spokojn� odpowied� Mandraliski. Ogarn�� to wszystko jednym spojrzeniem i uzna� za cenn� nauk�.

Gavdat cofn�� si�, niemal zszokowany. Szarpn�� g�ow� w ty� tak mocno, �e jego mi�kkie policzki zatrz�s�y si� jak galareta. Bardzo mo�liwe, �e u�y� swoich wr�biarskich przyrz�d�w i spodziewa� si� czego� zupe�nie innego. Wynios�y Gavahaud, cho� ewidentnie r�wnie zaniepokojony i rozczarowany, spojrza� na Mandralisk� za zdumieniem, jakby ten w�a�nie naplu� mu w twarz. Tylko Gaviral przyj�� odpowied� hrabiego spokojnie, spojrza� wpierw na jednego, potem na drugiego brata z samozadowoleniem, kt�re oznacza� mog�o tylko jedno: �Prosz�! A nie m�wi�em? Warto poczeka� i skonsultowa� sprawy z Mandralisk��. W�r�d prostackich, t�pych braci Gaviral w ten spos�b wyr�nia� si� inteligencj�, �e posiada� cie� samo�wiadomo�ci, odrobin� wiedzy o tym, jak g�upi naprawd� s� i jak bardzo potrzebuj� pomocy swego Tajnego Doradcy w ka�dej powa�niejszej sprawie.

��Czy mog� zapyta栗 powiedzia� ostro�nie Gaviral�� czemu masz w�a�nie takie uczucia?

��Jest kilka powod�w, milordzie�� wylicza� je na palcach.�� Po pierwsze: na Majipoorze panuje powszechna �a�oba, je�li dobrze pami�tam �mier� Pontifexa Prankipina dwadzie�cia lat temu. Nawet na Zimroelu Pontifex by� powa�any i kochany, a tym razem m�wimy o Confalumie, najbardziej szanowanym monarsze od wiek�w. Wierz�, �e pr�ba zerwania z rz�dem imperium w chwili, gdy ludno�� zewsz�d wyra�a smutek po jego �mierci, odebrana b�dzie jako pozbawiona smaku, wr�cz obra�liwa. Straciliby�my poparcie wielu w�asnych obywateli i wzbudzili niepotrzebnie wielki gniew mieszka�c�w Alhanroelu.

��Mo�liwe�� zgodzi� si� Gaviral.�� Kontynuuj.

��Po drugie: og�oszeniu niepodleg�o�ci towarzyszy� musi demonstracja, �e potrafimy broni� swoich s��w. Mam na my�li fakt, �e obecnie jeste�my na wst�pnym etapie tworzenia armii, o ile w og�le mo�na to nazwa� wst�pem. W zwi�zku z tym�

��Przewidujesz wojn� z Alhanroelem?�� zapyta� jego lordowska mo�� Gavahaud wynio�le.�� Czy to mo�liwe, �e o�miel� si� nas zaatakowa�?

��O tak, milordzie. Bardzo zdecydowanie s�dz�, �e nas zaatakuj�. Powszechnie kochany Prestimion jest cz�owiekiem prze�ywaj�cym silne emocje i sk�onnym do strasznego gniewu, kiedy si� rozz�o�ci. Mam na to dowody z do�wiadczenia z waszym s�awnym wujem, Dantiry� Sambailem. A Lord Dekkeret, z tego, co o nim wiem, nie zechce rozpocz�� swoich rz�d�w od secesji po�owy kr�lestwa. Mo�ecie by� pewni, �e imperialni wy�l� przeciwko nam wojska kiedy tylko przetrawi� nasz� deklaracj� i zdo�aj� zebra� si�y.

��Ale odleg�o�ci s� ogromne�� powiedzia� Gavdat.�� B�d� musieli p�yn�� tygodniami, by dosta� si� do Piliploku� A potem marsz przez nieprzyjazne ziemie a� do Ni-moya�

To mia�o sens. Mandralisca pomy�la�, �e mo�e Gavdat nie by� taki g�upi, jak wygl�da�.

��Masz racj�, milordzie, utrzymanie linii zaopatrzenia przez Morze Wewn�trzne od G�ry Zamkowej do Ni-moya b�dzie bardzo trudnym zadaniem. Dlatego uwa�am, �e koniec ko�c�w osi�gniemy sukces. Jednak s�dz�, �e nie b�d� mieli wyboru i b�d� pr�bowa� odzyska� nad nami kontrol�. Musimy by� w pe�ni przygotowani. Musimy mie� gotowe wojska w Piliploku i innych du�ych miastach na wschodnim wybrze�u, by� mo�e na po�udnie a� do Gihorny.

��Ale w Gihornie nie ma do�� du�ego portu, by przeprowadzi� wi�ksze l�dowanie!�� sprzeciwi� si� Gavahaud.

��Tak jest. W�a�nie dlatego mog� tego spr�bowa�: �eby nas zaskoczy�. Nie ma tam du�ego portu, ale po prowincji rozrzucone jest sporo niewielkich. Mog� dokona� kilku l�dowa� w miejscach tak ma�o znanych, �e s�dz�, �e o nich nie pomy�limy. Musimy umocni� ca�e wybrze�e. Potrzebujemy te� drugiej linii obrony w g��bi l�du i trzeciej w samym Ni-moya. Powinni�my stworzy� flot�, by wysz�a przeciwko nim w morze z nadziej�, �e w og�le powstrzymamy ich przed dotarciem do naszych brzeg�w. Na to wszystko potrzebujemy czasu. Powinni�my by� na do�� zaawansowanym etapie, zanim ods�onimy karty.

��Powiniene� wiedzie栗 o�wiadczy� Gavdat�� �e bardzo uwa�nie rzuci�em runy i zapowiadaj� one sukces naszych dzia�a�.

��Nie spodziewamy si� niczego innego�� odpowiedzia� spokojnie Mandralisca.�� Ale same runy nie dadz� nam zwyci�stwa. Potrzebne jest te� w�a�ciwe planowanie.

��Tak�� powiedzia� Gaviral.�� Tak. Rozumiecie, bracia, prawda?

Pozostali dwaj patrzyli na niego, zmieszani. By� mo�e w jaki� spos�b czuli, �e sprytny ma�y Gaviral ich wymanewrowuje, sprzymierzaj�c si� nagle z g�osem rozs�dku, bo poczu�, �e rozs�dek mo�e by� przydatny.

��Nale�y przemy�le� trzeci� kwestiꠗ powiedzia� Mandralisca.

Zmusi� ich do czekania. Nie chcia� prze�adowa� ich m�zg�w, przekazuj�c za szybko zbyt wiele argument�w.

��Tak si� sk�ada�� powiedzia��� �e testuj� now� bro�, bardzo wa�n� dla naszych nadziei na zwyci�stwo. To he�m, przywieziony mi przez Khaymaka Barjazida, wersja tego, kt�ry�� niestety nieskutecznie�� wykorzystany by� przez Dantiry� Sambaila w jego dawnej walce przeciwko Prestimionowi. Wprowadzamy pewne ulepszenia. Z ka�dym dniem lepiej nad ni� panuj�. Kiedy b�d� got�w w pe�ni j� wykorzysta�, spowoduje przera�aj�ce zniszczenia. Ale nie jestem na to jeszcze ca�kowicie gotowy. Dlatego prosz� was o wi�cej czasu. Prosz� o czas, by zbudowa� to wielkie zwyci�stwo, kt�re milord Gavdat tak bezb��dnie przewiduje.

Dekkeret przemierza� pokoje Zamku, kt�ry od teraz mia� nosi� jego imi�, niczym we �nie, rozgl�daj�c si�, jakby widzia� wszystko po raz pierwszy.

By� sam. Nie prosi� wprost, by pozostawiono go samego, ale jego zachowanie i wyraz twarzy nie pozostawia�y w�tpliwo�ci, �e potrzebowa� samotno�ci. Mija� czwarty dzie� odk�d wr�ci� z uroczysto�ci w Labiryncie, kt�re potwierdzi�y obj�cie przez Prestimiona tronu imperialnego i a� do teraz ka�d� chwil� mia� wype�nion� planowaniem w�asnej koronacji. Dopiero dzisiaj mia� chwil� przerwy w nat�oku spraw i wykorzysta� t� okazj�, by wyj�� na Dziedziniec Pinitora i pochodzi� samotnie po licznych poziomach g�rnej strefy Zamku.

Prze�y� tu ponad po�ow� �ycia. Mia� osiemna�cie lat, kiedy udaremni� pr�b� zamachu na Prestimiona i zosta� nagrodzony tytu�em rycerza kandydata, teraz za� mia� lat trzydzie�ci osiem. Chocia� podpisywa� oficjalne dokumenty �Dekkeret z Normork�, s�uszniej by�oby, gdyby nazywa� siebie �Dekkeretem z Zamku�, gdy� Normork by�o dla niego tylko wspomnieniem z m�odo�ci, a Zamek ca�ym �yciem. Dziwna Wie�a Lorda Arioca, chropawa, czarna bry�a Skarbca Prankipina, delikatne pi�kno Kaskady Guadelooma, bloki r�owego granitu na Dziedzi�cu Vildivara, spektakularne Dziewi��dziesi�t Dziewi�� Schod�w� mija� to wszystko codziennie.

Mija� i w tej chwili. Przechodzi� z jednej sali do drugiej. Min�� zakr�t korytarza i znalaz� si� przed olbrzymim, kryszta�owym oknem, tak jasnym, �e w�a�ciwie niewidocznym, z kt�rego roztacza� si� osza�amiaj�cy widok na otwart� przestrze�, na otch�a� g��bok� na wiele mil, zamkni�t� na dole grub� warstw� bia�ych chmur. By�o to �ywe przypomnienie, �e tu, na Zamku, znajdowali si� na wysoko�ci trzydziestu mil, na szczycie najwy�szej g�ry we wszech�wiecie, kt�r� genialne mechanizmy, licz�ce sobie tysi�ce lat, zaopatrywa�y w �wiat�o, wod� i powietrze. Kiedy sp�dza�o si� du�o czasu na Zamku, �atwo by�o o tym zapomnie�. Zaczyna�o si� my�le�, �e to tutaj by� g��wny poziom �wiata, a ca�a reszta Majipooru tajemniczo ton�a pod powierzchni�. Tak jednak nie by�o. Istnia� �wiat i istnia� Zamek, i to Zamek g�rowa� nad wszystkim.

Brama, kt�r� mia� przed nosem, prowadzi�a z powrotem do Wewn�trznego Zamku. Po lewej stronie mia� budynek Archiwum Prestimiona, wznosz�cy si� za Wie�� Arioca, po prawej za� wyk�adan� bia�ymi p�ytkami sal�, w kt�rej mieszka�a Pani Wyspy, kiedy przybywa�a odwiedzi� syna. Kawa�ek dalej znajdowa�a si� szklarnia Lorda Confalume�a, mieszcz�ca zdumiewaj�c� kolekcj� delikatnych ro�lin z tropik�w. Przeszed� przez bram� znajduj�c� si� obok sali Pani i znalaz� si� w dezorientuj�cym nowo przyby�ych labiryncie korytarzy i galerii, prowadz�cym do serca Zamku.

Unika� zbli�ania si� do sal dworu. Zar�wno urz�dnicy poprzedniej w�adzy, jak i ci nale��cy do jego w�asnej, cz�ciowo tylko utworzonej administracji, byli bardzo zaj�ci. Dyskutowali o kwestiach dotycz�cych protoko�u na ceremonii koronacyjnej, sporz�dzali listy go�ci wed�ug rangi i pochodzenia i tak dalej, i tak dalej. Dekkeret mia� tego do��, na razie nawet bardziej ni� do��. Gdyby to od niego zale�a�o, koronacja mia�aby mo�e siedmiu, najwy�ej dziesi�ciu �wiadk�w i trwa�aby nie d�u�ej, ni� zaj�oby Prestimionowi wzi�cie korony rozb�ysku gwiazd, umieszczenie jej na skroni swego sukcesora i krzykni�cie: �Dekkeret! Dekkeret! Chwa�a Lordowi Dekkeretowi!�

Wiedzia� a� za dobrze, �e nie m�g� na to liczy�. Konieczne by�o ucztowanie, rytua�y, odczyty poezji, pozdrowienie wielkich pan�w, ceremonialne wystawienie tarczy Koronala, ukoronowanie jego matki, Lady Taliesme, now� Pani� Wyspy Snu i wszystko inne, bez czego niemo�liwe by�o intronizowanie nowego Koronala z odpowiednim majestatem i splendorem. Dekkeret nie zamierza� si� w to wtr�ca�. Cho� planowa� w okresie swoich rz�d�w wprowadzi� pewne innowacje, to, jakiekolwiek by one by�y, nie zamierza� zajmowa� si� sprawami trywialnymi, takimi jak ceremonia�. Trzyma� si� teraz z daleka do sal, w kt�rych tworzono plany uroczysto�ci. Zamiast tego skr�ci� w kierunku samego centrum kr�lewskiego sektora, opuszczonego w chwili przej�cia z jednych rz�d�w w drugie.

Sta� teraz przed podw�jnymi skrzyd�ami wielkich, metalowych drzwi, wysokich na pi�tna�cie st�p. Powsta�y z rozkazu Prestimiona; by� to projekt, kt�ry trwa� od dekady i wci�� daleko mu by�o do uko�czenia. Ka�dy cal lewego skrzyd�a tych drzwi pokryty by� scenami wydarze� z rz�d�w Lorda Confalume�a. Prawe by�o g�adkie.

Dekkeret obieca� sobie, �e rozka�e wyrze�bi� na nim czyny Prestimiona, w tym samym stylu i przez tych samych artyst�w. Potem ka�� je poz�oci�, �eby l�ni�y na wieki, pomy�la�.

Dotkn�� ci�kiej, br�zowej klamki i drzwi, precyzyjnie i delikatnie wywa�one, otwar�y si�, by wpu�ci� go do serca Zamku.

Najpierw wszed� do prostej, niewielkiej sali tronowej Lorda Stiamota. Przeszed� obok niej, wci�� w��cz�c si� bez celu, do kolejnej pl�taniny korytarzyk�w i przej��. Nie pami�ta�, �eby by� tu kiedykolwiek wcze�niej. Zacz�� ju� my�le�, �e zab��dzi�, kiedy skr�ci� w lewo i odkry�, �e stoi przed wielk�, sklepion� komnat�, kt�ra by�a sal� s�dow� Lorda Prestimiona, a za ni� znajdowa�a si� og�upiaj�co ekstrawagancka sala tronowa Confalume�a.

Dekkeret pomy�la�, �e to niew�a�ciwe, by dochodzi� do tych wspania�ych pomieszcze� przez tak chaotyczny labirynt. Prestimion zbudowa� swoj� sal� s�dow� na miejscu jakiego� tuzina starych, ma�ych pokoi; Dekkeret postanowi� zrobi� to samo z korytarzami, przez kt�re w�a�nie przeszed�: zburzy� je, a na ich miejscu zbudowa� nowy, oficjalny pok�j, na przyk�ad kaplic� Bogini, w kt�rej Koronal m�g�by prosi� o dar m�dro�ci przed wydaniem wyroku w sali s�dowej. Kaplica Dekkereta, o tak. U�miechn�� si�. Oczyma duszy ju� j� widzia�. Tu kamienny �uk wej�ciowy, a przej�cie ��cz�ce j� z sal� s�dow� wy�o�one pi�knymi mozaikami w zieleni i z�ocie�

Brawo, pomy�la�. Jeszcze nawet nie Koronal, a ju� rozpocz�� sw�j program rozbudowy!

Zaskoczy�o go, jak �atwo bra� na siebie zadanie zostania nowym Koronalem Majipooru. Gdzie� g��boko w nim wci�� kry� si� Dekkeret ch�opiec, jedyne dziecko biednego kupca, przemierzaj�ce pag�rkowate ulice Normork ze swoj� kuzynk�, Sithelle i marz�ce o zostaniu kim� wi�cej, ni� ojciec. Mo�e rycerzem na Zamku, kt�ry kiedy� zdob�dzie jak�� pozycj� w rz�dzie. Jak m�g� ten ch�opiec nie dziwi� si�, widz�c starsz� wersj� samego siebie, maj�c� zaraz zaj�� najwy�sz� pozycj� ze wszystkich?

Rozumia� tego ch�opca, ale by� ju� doros�y i nie dziwi� si� takim rzeczom. Wiedzia� teraz, �e Koronal jest tylko cz�owiekiem, kt�ry nosi zielon� szat� obszyt� gronostajami i kt�ry przy pewnych, szczeg�lnych okazjach pozwala sobie za�o�y� koron� i zasiada na tronie. Mimo tego, wci�� jest cz�owiekiem. Kto� musi by� Koronalem i, dzi�ki ma�o prawdopodobnemu �a�cuchowi zdarze�, to na niego pad� wyb�r. �a�cuch ten przechodzi� przez dawn� wizyt� Prestimiona w Normork i �mier� Sithelle, przez jego w�asn�, nieszcz�liw� wypraw� �owieck� na bagna Khyntoru i powodowan� impulsem pokutn� podr� do Suvraelu, kt�ra po niej nast�pi�a, a doprowadzi�a do odkrycia Barjazid�w i ich kontroluj�cych umys�y he�m�w; przez wojn� z Dantiry� Sambailem i �mier� Akbalika, kt�ra pozostawi�a koron� bez spadkobiercy. W ten spos�b wyb�r pad� na Dekkereta. Niech wi�c tak b�dzie. Zostanie Koronalem. Pomimo tego pozostanie cz�owiekiem, wci�� b�dzie musia� je��, spa�, opr�nia� p�cherz i kt�rego� dnia umrze�. Na razie jednak b�dzie Lordem Dekkeretem z Zamku Lorda Dekkereta, tam zbuduje Kaplic� Dekkereta, a w Normork, jak opowiedzia� Dinitakowi Barjazidowi�� zdawa�o mu si�, �e sto lat temu�� kiedy� zbuduje Bram� Dekkereta, a mo�e tak�e�

��M�j lordzie?

G�os, w ten spos�b przerywaj�cy jego rozmy�lania, przestraszy� go bardziej ni� troch�.

Dekkeret nie od razu uwierzy�, �e to do niego si� zwracano. Wci�� nie by� przyzwyczajony do tytu�u lorda. Rozejrza� si�, my�l�c, �e w pobli�u zobaczy Prestimiona, potem zda� sobie spraw�, �e s�owa te skierowano do niego. Wypowiedzia� je Su-Suheris Maundigand-Klimd, Wysoki Mag na dworze Prestimiona.

��Wiem, �e naruszam twoj� prywatno��, m�j panie. Prosz� o wybaczenie.

��Nie robisz nic bez dobrego powodu, Maundigandzie-Klimdzie. Nie mam czego wybacza�.

��Dzi�kuj�, panie. Tak si� sk�ada, �e mam istotn� spraw�, na kt�r� chc� zwr�ci� twoj� uwag�. Czy mogliby�my porozmawia� w bardziej ustronnym miejscu?

Dekkeret da� dwug�owemu znak, by prowadzi�.

Nigdy w pe�ni nie poj��, czemu Prestimion, odnosz�cy si� z upartym i g��boko zakorzenionym sceptycyzmem do spraw mistycyzmu i okultyzmu, trzyma� maga w kr�gu swoich najbardziej zaufanych ludzi. Confalume owszem, by� cz�owiekiem bardzo oddanym magii i, o ile Dekkeret si� orientowa�, tak�e Prankipin przejawia� podobne, nieracjonalne inklinacje, ale Prestimion zawsze jawi� si� jako kto�, kto polega� na dowodach wynikaj�cych z rozs�dku i zmys��w, a nie na zakl�ciach i przewidywaniach wr��w. Jego wysoki doradca, Septach Melayn, by� jeszcze bardziej racjonalny, o ile to w og�le mo�liwe.

Dekkeret wiedzia�, �e Prestimion, mimo swojego sceptycyzmu, sp�dzi� jaki� czas w mie�cie czarnoksi�nik�w, Triggoin na p�nocy. By� to epizod, o kt�rym bardzo niech�tnie wspomina�. Skorzysta� r�wnie� z us�ug pewnych mistrz�w czarodziejstwa z Triggoin podczas wojny z uzurpatorem Korsibarem i przy paru okazjach podczas swoich rz�d�w. Jego podej�cie do spraw magii by�o wi�c bardziej z�o�one, ni� mog�o si� wydawa� na pierwszy rzut oka.

Zdawa�o si�, �e Maundigand-Klimd nigdy nie by� daleko od centrum wydarze� na dworze. Dekkeret nie odnosi� wra�enia, �e Prestimion trzyma Su-Suherisa tylko po to, by nasyci� �atwowierno�� miliard�w prostych ludzi, kt�rzy wierzyli w przepowiadaczy przysz�o�ci i nekromant�w, ani te� dla dekoracji. Nie, Prestimion faktycznie radzi� si� Maundiganda-Klimda w najwa�niejszych nawet kwestiach. By� to temat, kt�ry Dekkeret chcia� z nim om�wi� zanim jeszcze w pe�ni dokonaj� przekazania w�adzy. On sam by� tylko nieznacznie zainteresowany sztukami tajemnymi jako cz�ci� kultury i nie wierzy� w ich moc. Ale skoro Prestimion uwa�a� za s�uszne trzymanie przy sobie kogo� takiego, jak Maundigand-Klimd�

Trzyma� go naprawd� blisko. Su-Suheris zaprowadzi� Dekkereta do swoich prywatnych pokoi, kt�re zajmowa� od pocz�tku rz�d�w Prestimiona. Znajdowa�y si� po drugiej stronie Dziedzi�ca Pinitora, naprzeciwko apartamentu Koronala. Dekkeret s�ysza�, �e pokoje te nale�a�y kiedy� do zapomnianego syna Confalume�a, Korsibara, zanim przyw�aszczy� sobie tron. Pami�� o tym mrocznym uczynku zosta�a wymazana z umys��w niemal wszystkich na �wiecie. By�y to wi�c wa�ne pokoje.

Dekkeret nigdy wcze�niej nie mia� powodu, by je odwiedza�. By� zaskoczony surowo�ci� ich wyposa�enia. Nie by�o tu �adnych gad�et�w, kojarz�cych si� z zawodowym czarnoksi�stwem, nie by�o ambiwiali ani heksafor, alembik�w i sfer armilarnych, kt�rymi szarlatani na targowiskach wprowadzali w zdumienie gapi�w. Nie by�o grubych, oprawnych w sk�r� tom�w wiedzy tajemnej, drukowanych czarnym atramentem, napawaj�cych takim l�kiem tych, kt�rzy bali si� takich rzeczy. Dekkeret dostrzeg� jedynie kilka niewielkich przedmiot�w, kt�re mog�yby by栗 i zapewne by�y�� maszynami licz�cymi, jakich u�ywali ksi�gowi i niewielki zbi�r ksi��ek, kt�re z wygl�du wcale nie sprawia�y wra�enia mistycznych. Pr�cz tego, pok�j Maundiganda-Klimda by� praktycznie pusty. Dekkeret nie widzia� ani krzese�, ani ��ka. Czy Su-Suheris spa� na stoj�co? Najwyra�niej tak.

Tak te� prowadzi� rozmowy. Dekkeret czu�, �e b�dzie to niezr�czna sprawa. Z Su-Suherisami zawsze tak by�o. Nie tylko dlatego, �e byli tak niezwykle wysocy�� ich d�ugie na stop� szyje i wyd�u�one g�owy stawia�y ich na r�wni ze Skandarami co do wzrostu, nawet je�li nie dor�wnywali im masywno�ci��� ale te� by�a w nich jaka� dziwaczno��, obco��, od kt�rych nie dawa�o si� uciec, a z kt�rymi trzeba by�o sobie radzi�. Przede wszystkim te dwie g�owy. By�y niezale�ne, ka�da z nich mia�a w�asn� to�samo��, w�asny zestaw min, ton g�osu, par� intensywnie �widruj�cych, szmaragdowych oczu. Czy gdziekolwiek w galaktyce �y�a inna dwug�owa rasa? I ta ich blada sk�ra, pozbawiona w�os�w i bia�a jak marmur, ich wiecznie powa�ne zachowanie, szczeliny o twardych kraw�dziach, kt�re by�y nigdy si� nie u�miechaj�cymi ustami� A� za �atwo by�o widzie� w nich przera�aj�ce potwory o lodowatych duszach.

Jednak ten�� ten dwug�owy czarownik�� by� doradc� i przyjacielem Lorda Prestimiona. To trzeba by�o wyja�ni�. Dekkeret �a�owa�, �e nie zrobi� tego na d�ugo przed t� chwil�.

Maundigand-Klimd przem�wi�:

��Od dawna zdaj� sobie spraw� z twojego braku sympatii dla tak zwanych nauk tajemnych, m�j panie. Pozw�l, �e rozpoczn� informacj�, �e podzielam twoje odczucia.

Dekkeret zmarszczy� brew.

��Zajmujesz, jak mi si� zdaje, do�� dziwne stanowisko.

��Czemu� to?

��Ze wzgl�du na jego paradoksalno��. Zawodowy mag twierdzi, �e jest sceptykiem? Nazywa nauki tajemne �tak zwanymi naukami tajemnymi�?

��W�a�nie sceptykiem jestem, cho� nie do ko�ca takim, jak ty, panie. O ile dobrze rozumiem, wychodzisz z za�o�enia, �e wszelkie przepowiadanie przysz�o�ci to tylko zgadywanka, niewiele pewniejsza od rzutu monet�, podczas�

��O, nie wszelkie przepowiadanie, Maundigandzie-Klimdzie�� denerwuj�co by�o patrze� to na jedn�, to na drug� g�ow�, pr�bowa� zachowa� kontakt wzrokowy tylko z jedn� par� oczu naraz, usi�owa� przewidzie�, kt�ra g�owa zaraz przem�wi.�� Przyznaj�, �e chocia�by Vroonowie maj� ciekaw� umiej�tno�� wybierania w�a�ciwej drogi, nawet w ca�kowicie obcym terenie. Twoja w�asna d�uga wsp�praca z Lordem Prestimionem prowadzi mnie do wniosku, �e rady, kt�re mu dawa�e�, okaza�y si� cenne. Mimo to�

��To dobre przyk�ady, zgadza siꠗ powiedzia� Su-Suheris. Przem�wi�a lewa g�owa, ta z g��bszym g�osem.�� Mo�na te� wymieni� inne, m�wi� o rzeczach, kt�re ci�ko wyt�umaczy� inaczej ni� magi�. S� niew�tpliwie skuteczne, cho� to niezrozumia�e. Ja, kiedy m�wi�, �e mamy podobne spojrzenie na czarnoksi�stwo, mam na my�li mas� dziwacznych i, za pozwoleniem, barbarzy�skich kult�w, kt�re zala�y �wiat w ci�gu ostatnich pi��dziesi�ciu lat. O ludziach, kt�rzy si� wzajemnie biczuj� i zanurzaj� si� we krwi zar�ni�tego bidlaka. O czcicielach pos�g�w. O wierz�cych w przyrz�dy mechaniczne i w wymy�lne amulety. Obaj wiemy, jak bezwarto�ciowe jest to wszystko. Przez ca�y okres swoich rz�d�w Lord Prestimion po cichu i delikatnie usi�owa� sprawi�, by takie praktyki wysz�y z mody. Jestem pewien, m�j lordzie��� Dekkeret zda� sobie spraw�, �e w pewnym momencie rozmowy g�os zabra�a prawa g�owa�� ��e obierzesz ten sam kurs.

��Mo�esz by� tego pewien.

��Mog� spyta�, czy planujesz wybra� Wysokiego Maga, kiedy twoje rz�dy oficjalnie si� rozpoczn�? Nie staram si� o t� posad�. Powiniene� wiedzie�, o ile jeszcze nie jest ci to wiadome, �e nowy Pontifex poprosi� mnie, bym towarzyszy� mu w Labiryncie, kiedy zako�czy si� ceremonia twojej koronacji.

Dekkeret skin�� g�ow�.

��Spodziewam si� tego. Co si� tyczy nowego Wysokiego Maga, musz� ci wyzna�, Maundigandzie-Klimdzie, �e nie zastanawia�em si� nad tym. Obecnie czuj�, �e nie potrzebuj� nikogo takiego.

��Poniewa� wszystko, co m�g�by powiedzie�, uznasz za bezu�yteczne?

��Zasadniczo tak.

��To tw�j wyb�r�� o�wiadczy� Maundigand-Klimd. Po jego tonie mo�na by�o pozna�, �e ta kwestia w og�le go nie obchodzi�a.�� Tym niemniej, na razie w s�u�bie Koronala wci�� jest Wysoki Mag i czuj� si� zobligowany do poinformowania nowego Koronala, �e mia�em pewn� zaskakuj�c� wizj�, kt�ra mo�e mie� znaczenie dla jego rz�d�w. By�y Lord Prestimion poradzi� mi, �e w�a�ciwym b�dzie zwr�ci� twoj� uwag� na to objawienie.

��Ach�� powiedzia� Dekkeret.�� Rozumiem.

��Oczywi�cie, je�li wasza lordowska mo�� woli nie�

��Nie�� przerwa� Dekkeret.�� Je�li Prestimion uwa�a, �e powinienem o tym us�ysze�, koniecznie mi o tym powiedz.

��Doskonale. Ot� stworzy�em przepowiedni� na pocz�tek twojego panowania. Przykro mi powiedzie�, �e omeny s� nieco ponure i niepomy�lne.

Dekkeret zareagowa� u�miechem.

��Jestem wi�c szcz�liwy, �e nie wierz� w przepowiednie. �atwiej znosi si� z�e wiadomo�ci, je�li nie ma si� wiary w ich tre��.

��Zaiste, m�j lordzie.

��M�g�by� jednak dok�adniej om�wi� te mroczne omeny?

��Niestety nie. Znam swoje ograniczenia. Wszystko otacza� opar wieloznaczno�ci. Nic nie by�o naprawd� jasne. Wychwyci�em tylko wra�enie zmagania w przysz�o�ci, odmowy z�o�enia ho�du, niepos�usze�stwo.

��Nie widzia�e� twarzy? Nie s�ysza�e� imion?

��Wizje nie dzia�aj� na tak dos�ownym poziomie.

��Przyznaj�, �e nie widz� wielkiej warto�ci w przepowiedni tak ciemnej, �e w�a�ciwie nic nie przepowiada�� o�wiadczy� Dekkeret. Zaczyna� si� niecierpliwi�.

��Zgadzam si�, panie. Moje wizje s� wysoce subiektywne. To przeczucia, wra�enia, najdelikatniejsze doznania, mo�liwo�ci, a nie konkretne szczeg�y. Ale dobrze zrobisz, je�li mimo to pozostaniesz wyczulony na niespodziewane zmiany okoliczno�ci.

��Moje studia historyczne ucz�, �e m�dry Koronal to w�a�nie powinien robi�, nawet bez przewodnictwa mag�w. Ale dzi�kuj� za rad�.�� Dekkeret ruszy� w stron� drzwi.

��By��� powiedzia� Maundigand-Klimd na chwil� zanim Dekkeret wyszed��� jeden aspekt mojej wizji do�� jasny, bym m�g� go opisa� w znacz�cy spos�b. Dotyczy� Pot�g Kr�lestwa, kt�re zgromadzi�y si� na Zamku, by odprawi� jak�� ceremoni� o istotnym rytualnym znaczeniu. Wyczu�em ich aury zebrane wok� Tronu Confalume�a.

��Tak�� odpar� Dekkeret.�� Na Zamku w tej chwili znajduj� si� wszystkie trzy Pot�gi: moja matka, Prestimion i ja. Co dok�adnie robili�my we tr�jk� w twoim �nie?

��By�y tam cztery aury, panie.

Dekkeret w zdumieniu patrzy� na maga.

��W takim razie tw�j sen wprowadzi� ci� w b��d. Znam tylko trzy Pot�gi Kr�lestwa�� wyliczy� je na palcach.�� Pontifex, Koronal, Panie Snu. Ten podzia� w�adzy liczy sobie tysi�ce lat.

��Bez w�tpienia wyczu�em czwart� aur� i by�a to aura Pot�gi. Czwartej Pot�gi.

��Twierdzisz, �e pojawi si� nowy uzurpator? Czy znowu odegramy histori� z Korsibarem?

Su-Suheris wykona� su-suheryjski odpowiednik wzruszenia ramionami: cz�ciowo cofn�� rozwidlon� kolumn� szyi i skuli� do wewn�trz d�ugie, sze�ciopalce d�onie.

��Nie ma dowod�w, kt�re potwierdzi�yby t� hipotez�, panie. Osoba, kt�ra mia�a aur� czwartej Pot�gi Kr�lestwa, nosi�a te� wzorzec cz�onka rodziny Barjazid�w.

��Co?

��Nie ma co do tego w�tpliwo�ci, panie. Nie zapomnia�em, �e dwadzie�cia lat temu sprowadzi�e� na Zamek tego Venghenara Barjazida i, oczywi�cie, jego syna, Dinitaka, jako wi�ni�w. Wz�r duszy Barjazida jest niezwykle charakterystyczny.

��Tak wi�c Dinitak zostanie Pot�g�!�� krzykn�� Dekkeret ze �miechem.�� Jak�e ucieszy go ta wiadomo��!�� nonsensowna wiadomo��, przekazana mu w kulminacyjnym momencie tej d�ugiej i k�opotliwej rozmowy, wyda�a mu si� cudownie zabawna.�� S�dzisz, �e spr�buje mnie odsun�� i zosta� Koronalem? A mo�e ostrzy sobie z�by na stanowisko Pani Wyspy?

Nic nie mog�o wzruszy� nieprzeniknionej powagi Maundiganda-Klimda.

��Nie do�� wierzysz w moje s�owa, �e wizje s� subiektywne. Nie powiem, �e Barjazid, spowity aur� Pot�gi, by� twoim przyjacielem Dinitakiem, ani te� nie powiem, �e tak nie by�o. M�wi� tylko, �e wyczu�em wzorzec Barjazid�w. Przestrzegam ci� przed zbyt dos�own� interpretacj� moich s��w.

��Pewnie s� inni Barjazidowie. Suvrael mo�e by� ich pe�en.

��Tak. Przypominam ci o Khaymaku Barjazidzie, kt�ry niedawno usi�owa� wst�pi� na s�u�b� Lorda Prestimiona, ale zosta� odes�any za rad� jego w�asnego bratanka, Dinitaka.

��Racja. Brat Venghenara, oczywi�cie. Wi�c uwa�asz, �e to on zostanie Pot�g�? To wci�� nie ma sensu, Maundigandzie-Klimdzie!

��Po raz kolejny, panie, przestrzegam ci� przez zbyt dos�own� interpretacj�. Jest oczywi�cie absurdem, �eby pojawi�a si� nowa Pot�ga Kr�lestwa, albo �eby cz�onek klanu Barjazid�w cho�by aspirowa� do tego stanowiska. Mojej wizji nie mo�na jednak od r�ki zdyskredytowa�. Ma znaczenie symboliczne, kt�rego w tej chwili nawet ja nie potrafi� rozszyfrowa�. Ale jedno jest jasne: we wczesnych dniach twoich rz�d�w b�d� k�opoty i b�dzie w nie zamieszany Barjazid. Wi�cej powiedzie� nie mog�.

��Wci�� nie �pisz?�� zapyta�a Fiorinda.

Le��cy obok Teotas wymamrota� potwierdzenie.

��Kt�ra w og�le jest godzina?

��Nie wiem. Bardzo p�na. Czemu nie �pisz?

��Chyba za du�o wypi�em�� odpowiedzia�. Tego wieczora bankiet przed koronacj� zdawa� si� trwa� wiecznie, wszyscy zachowywali si� jak rycz�cy, pijani g�upcy, Prestimion i Dekkeret siedzieli obok siebie przy najwy�szym stole, a dalej Septach Melayn, Gialaurys, Dembitave, Navigorn i p� tuzina innych cz�onk�w rady, wszyscy w zaskakuj�co dobrych humorach. Na t� okazj� z Muldemar przyjecha� Abrigant i przywi�z� ze sob� dziesi�� skrzynek doskona�ego wina z czas�w Lorda Confalume�a. Nie by�o w�tpliwo�ci, �e te dziesi�� skrzynek zawiera�o teraz tylko puste butelki.

To by�a wymijaj�ca odpowied�. Teotas wiedzia�, �e to nie z powodu wina wci�� nie spa�. Wypi� tyle, co inni. Ironi� losu by�o, �e dla niego by� to zmarnowany nap�j�� dla niego, ksi�cia Muldemar, cz�onka rodziny, kt�ra robi�a najlepsze wino na �wiecie! R�wnie dobrze m�g�by pi� wod�. Jego niespokojna, wzburzona jak morze dusza spala�a alkohol od razu, w og�le na niego nie dzia�a�. Nigdy w �yciu nie by� naprawd� pijany, nie by� nawet przyjemnie wstawiony i by�a to wysoka cena nawet za przywilej niecierpienia nigdy z powodu kaca.

To, co go m�czy�o, nie mia�o nic wsp�lnego z wieczorn� rozpust�. Wiedzia�, �e w du�ym stopniu problemem by� niepok�j wywo�any ogromem zmian, czekaj�cych na niego teraz, gdy Prestimion przesta� ju� by� Koronalem i mia�o rozpocz�� si� jego �ycie w Labiryncie.

W teorii Teotas nie mia� odczu� powa�nych skutk�w tego wydarzenia. By� najm�odszym z czterech ksi���cych braci z Muldemar, nie mia� dziedzicznych obowi�zk�w, by� wolny i m�g� robi�, co chcia�. Najstarszy, Prestimion, zawsze by� pupilkiem przeznaczenia, szybko i bez przeszk�d wznosz�cym si� na szczyt �wiata. Taradath, genialny, drugi pod wzgl�dem starsze�stwa brat zgin�� podczas wojny z Korsibarem. Na mocnego Abriganta przesz�a w�adza nad rodzinnymi dobrami w Muldemar i mieszka� teraz w Domu Muldemar, jak czynili to przez wieki ksi���ta tego miasta, zarz�dza� winiarzami i ferowa� sprawiedliwo�� w�r�d uwielbiaj�cych go obywateli.

Teotas za� by� zwyczajnym obywatelem, dop�ki Prestimion nie wybra� go do Rady. Wzi�� sobie za �on� cudown� Fiorind� ze Stee, przyjaci�k� z lat dzieci�cych �ony Prestimiona, Varaile, i wsp�lnie wychowali tr�jk� zachwycaj�cych dzieci. Kiedy Prestimion powo�a� go do Rady, sta� si� jednym z jej najpo�yteczniejszych cz�onk�w. Kr�tko m�wi�c, urz�dzi� sobie satysfakcjonuj�ce �ycie pomimo tej cechy charakteru, kt�ra nie pozwala�a mu w pe�ni cieszy� si� nawet ca�kowitym spe�nieniem wszelkich ambicji i pragnie�.

A teraz� teraz�

Zamieszanie zwi�zane z uroczysto�ciami koronacyjnymi wreszcie si� sko�czy�o. Wkr�tce wszyscy osi�d� we w�a�ciwych miejscach. Dla Prestimiona i Varaile miejscem tym b�dzie Labirynt. Varaile za� chcia�a, by Fiorinda, jej szwagierka i g��wna dama dworu, pojecha�a z ni�.

Czy Varaile rozumia�a, czym dla Fiorindy b�dzie wyrwanie z korzeniami ca�ej rodziny? Oczywi�cie, �e tak. Ale te dwie kobiety by�y nieroz��cznymi przyjaci�kami. I Fiorindzie, i Varaile musi si� zdawa�, �e lepiej b�dzie, je�li Fiorinda z ca�� rodzin� przeniesie si� do Labiryntu, ni� �eby mia�y si� rozdzieli�.

Teotas mieszka� na Zamku od dzieci�stwa. Nie mia� innego domu, poza posiad�o�ci� rodzinn� w Domu Muldemar, kt�ra teraz nale�a�a do Abriganta. Tysi�ce pokoi Zamku by�y dla niego jak w�asna sk�ra. Swobodnie w��czy� si� po okolicznych ��kach, polowa� w le�nych rezerwatach Halanx, uwielbia� radosne zabawy na molochach i lustrzanych zje�d�alniach w Morpin Wysokim, czasami podr�owa� do Muldemar, by powspomina� z Abrigantem dawne czasy. Bywa� te� w innych miastach G�ry, widywa� kamienne ptaki Furible w ich godowym locie, cudowne wie�e Bombifale w kolorze spalonej pomara�czy, festiwal p�on�cych kana��w w Hoikmar. G�ra Zamkowa by�a jego �yciem. Labirynt go nie poci�ga�. To nie by�o dla nikogo tajemnic�.

Zawsze zaspokaja� ka�dy kaprys Fiorindy. To by�o co� wi�cej ni� kaprys, ale i teraz zamierza� ust�pi�. Nie by�o mu jednak �atwo.

Ca�a ta sytuacja mia�a jeszcze jedn� komplikacj�, kt�ra czyni�a j� wr�cz niemo�liw�. Kiedy Dekkeret powr�ci� z koronacji Prestimiona, poprosi� Teotasa, by zosta� Wysokim Doradc� kr�lestwa.

��To zapewni ci�g�o�栗 powiedzia�.�� Brat Prestimiona, obejmuj�cy drugie co do wa�no�ci stanowisko na Zamku� No i kto ma do tego lepsze kwalifikacje ni� ty, najwa�niejszy cz�onek Rady Prestimiona?

Tak, to mia�o sens. Teotas by� zaszczycony i schlebia�o mu to.

Ale czy Dekkeret wiedzia�, �e Varaile wezwa�a Fiorind� do Labiryntu? Widocznie nie. A nie da�o si� po��czy� tych dw�ch nominacji.

Jak m�g�by by� Wysokim Doradc� Dekkereta na Zamku, podczas gdy Fiorinda mia�a zosta� pierwsz� dam� dworu Varaile w Labiryncie? Czy Dekkeret i Varaile �yczyli sobie rozedrze� ich ma��e�stwo na sztuki? A mo�e mieli dzieli� sw�j czas, p� roku w jednej stolicy, p� w drugiej? Tego po prostu nie da�o si� zrobi�. Koronal potrzebowa� mie� Wysokiego Doradc� nieustannie pod r�k�, nie tylko przez par� miesi�cy, kiedy akurat nie mieszka� w Labiryncie. Varaile tak�e nie chcia�aby na d�ugo rozstawa� si� z Fiorind�.

Jedno z nich b�dzie musia�o dokona� olbrzymiego po�wi�cenia. Ale kt�re?

Teotas dotychczas unika� omawiania tej sprawy z Fiorind�, �ywi�c niem�dr� nadziej�, �e pojawi si� jakie� proste, cudowne rozwi�zanie. Wiedzia�, jak ma�o by�o to prawdopodobne. Zawsze chcia� spe�nia� jej �yczenia, to prawda. Ale zrezygnowa� ze stanowiska Wysokiego Doradcy� To by�aby niemal zdrada stanu. Dekkeret potrzebowa� go i chcia� jego us�ug, nie istnia� inny oczywisty kandydat. Varaile na pewno mog�a znale�� inne damy dworu. Nie jest tak, �e� Ale, z drugiej strony�

Nie potrafi� znale�� rozwi�zania i rozdziera�o go to.

To by�a cz�� powod�w cierpienia Teotasa. Opr�cz tego, mia� te� sny.

Noc w noc nawiedza�y go koszmary tak straszliwe, �e zacz�� obawia� si� snu, poniewa� kiedy tylko znajdowa� si� w ciemnym �wiecie po drugiej stronie poduszki, stawa� si� ofiar� potwornych majacze�. T�umaczenie sobie po obudzeniu, �e to tylko sny, nie pomaga�o. W tych snach nic nie by�o tylko. Teotas wiedzia�, �e sny maj� pot�ne znaczenie, �e s� pos�a�cami z niewidzialnego �wiata, prosz�cymi o wpuszczenie do wewn�trz duszy. A tak mroczne widzenia mog�y by� tylko pos�a�cami demon�w, si� kryj�cych si� za chmurami, prastarych stworze�, kt�re niegdy� rz�dzi�y �wiatem i kt�re pewnego dnia mog� odebra� go jego obecnym panom.

Sen przera�a� go. Na jawie potrafi� obroni� si� przed wszystkim. We �nie by� bezbronny jak dziecko. Brak jakiejkolwiek ochrony doprowadza� go do sza�u, ale jak bardzo by si� stara�, nie m�g� wiecznie walczy� z senno�ci�.

Mimo wszystko, przejmowa�a nad nim w�adz� w�a�nie teraz.

��Tak, Teotasie, tak, �pij��� Fiorinda g�aska�a go po czole, policzkach, szyi.�� Odpocznij. Zapomnij, Teotasie, na chwil� zapomnij o wszystkim.

Co m�g� powiedzie�? Nie odwa�am si� spa�? Boj� si� demon�w, Fiorindo? Nie chc� zdawa� si� na ich �ask�?

Jej obj�cia by�y s�odkie i koj�ce. Z�o�y� g�ow� na jej mi�kkich, ciep�ych piersiach. Jaki sens mia�a walka? Sen by� konieczny. Sen by� nieunikniony. Sen by��

Upadkiem, swobodnym lotem w d�, spadaniem wbrew woli.

Oto idzie przez pusty, czarny p�askowy�, miejsce pokryte �u�lem i popio�em, pe�ne otwartych szczelin w pod�o�u, sm�tnych, martwych drzew, a z ka�dym krokiem staje si� starszy, du�o starszy. Wdycha staro�� niczym truj�cy dym. Jego sk�ra marszczy si� i pokrywa bruzdami. Na piersi, brzuchu i l�d�wiach wyrastaj� mu szorstkie, bia�e w�osy. Wyst�puj� mu �y�y. Ko�ci bol�. Oczy zachodz� mg��. Kolana s� ugi�te. Serce przyspiesza i zwalnia. Oddech �wiszczy.

Brnie naprz�d. Walczy z przemian� i zawsze przegrywa, przegrywa, przegrywa. Blade s�o�ce zaczyna powoli chowa� si� za horyzontem. �cie�ka, kt�r� idzie, cho� nie wie dlaczego, prowadzi teraz pod g�r�. Ka�dy krok jest m�czarni�. Gard�o ma suche, a j�zyk niczym kawa� starej szmaty w ustach. Z k�cik�w oczu sp�ywa mu gumiasta ropa, sp�ywa a� na pier�. W skroniach dudni, w brzuchu czuje zimno.

W powietrzu wok� niego ta�cz� istoty b�d�ce ledwie czym� wi�cej ni� oparem. Wskazuj� go palcami, �miej� si�, kpi�. Nazywaj� go tch�rzem. G�upcem. Robakiem. �a�osnym, pe�zaj�cym stworzeniem.

S�abo potrz�sa w ich stron� pi�ci�. �miej� si� tym ochryp�ej. Obra�aj� dotkliwiej. Obna�aj� jego ca�kowit� bezu�yteczno�� na pi��dziesi�t r�nych sposob�w, a on nie ma si�, by si� sprzeciwia�, a po chwili wie, �e sprzeciw jest niemo�liwy, bo one m�wi� prawd�.

Wtedy, jakby nie chcia�y ju� interesowa� si� czym� tak banalnym i godnym pogardy, jak on, rozp�ywaj� si� w powietrzu, zostawiaj�c za sob� tylko chmur� d�wi�cz�cej weso�o�ci.

Brnie dalej. Dwa razy upada i dwa razy z trudem wstaje, czuj�c, jak ko�ci zgrzytaj� o siebie, jak ciemna krew z chrz�stem przepycha si� przez zw�one arterie. Nie przypuszcza�, �e staro�� mo�e by� takim cierpieniem. Powoli zapada ciemno��. Nagle otacza go bezgwiezdna, bezksi�ycowa noc, a on cieszy si�, �e nie musi ju� d�u�ej ogl�da� swego cia�a.

��Fiorinda?�� skrzeczy, ale nikt nie odpowiada. Jest sam. Nigdy nie by�o inaczej.

W oddali gwa�townie pojawia si� �wiate�ko, kt�re szybko nabiera intensywno�ci i staje si� sto�kiem ja�niej�cej zieleni, rozszerzaj�cym si�, wype�niaj�cym niebo, strzelaj�cym w powietrze gejzerem bladego �wiat�a. Rozb�yskowi temu towarzyszy szepcz�cy d�wi�k, niczym pomruk odleg�ych w�d. S�yszy te� odg�osy podziemnego �miechu, rezonuj�ce, �liskie. Idzie dalej, wchodzi w unosz�c� si� z ziemi zielon� chmur�. Powietrze jest naelektryzowane. Ka�dy por sk�ry �askocze. W nozdrza wdziera mu si� kwa�ny zapach. Jego wygi�te, obola�e cia�o sp�ywa potem. Przed nim jest jakby g�ra, ale gdy Teotas brnie przez chmur�, pojmuje, �e w rzeczywisto�ci widzi gigantyczn�, �yw� istot�, przysadzist�, olbrzymi�, niepoj�t�, siedz�c� prosto na czym� podobnym do tronu.

B�g? Demon? Bo�ek? Br�zowa, twarda sk�ra tego stwora jest gruba i po�yskliwa, jak u gada. Wielkie cia�o jest niskie, d�ugie, z t�pym pyskiem, wy�upiastymi oczami, wysokim, wygi�tym grzbietem, grubymi bokami, wystaj�cym brzuchem, podbrzuszem podobnym do postumentu. Teotas nigdy nie widzia� tak wielkiego stwora. Sam pysk�

Ten pysk�

Ten otwarty pysk�

Teotas nie mo�e si� powstrzyma�. Ten pysk otwiera si� jak wej�cie do najwi�kszej z jaski�, a on idzie dalej. Ju� nie porusza si� z trudem, raczej szybuje, p�dzi w kierunku pyska, leci w jego stron�

Szerzej i szerzej. Wielka jaskinia wype�nia niebo. Dobywa si� z niej potworny ryk, do�� g�o�ny, by zatrz��� ziemi�, kt�ra zaczyna si� osuwa�. Ska�y spadaj� grzmi�cymi lawinami, nie ma gdzie si� schowa�, jak tylko w samej paszczy, w tej czekaj�cej na niego paszczy, tej wiecznie otwartej paszczy�

Teotas rusza naprz�d, w ciemno��.

��Wszystko w porz�dku�� m�wi kto�.�� Sen, tylko sen! Teotasie! Prosz�, Teotasie!

By� mokry od potu, dr��cy, zwini�ty w k��bek. Fiorinda trzyma�a go w ramionach, mrucz�c nieko�cz�ce si�, koj�ce s�owa. Czu�, jak powoli powraca z koszmaru, cho� jego pozosta�o�� wci�� trzyma�a si� kraw�dzi jego m�zgu jak plama oleju.

��To tylko sen, Teotasie! To nie by�a prawda!

Skin�� g�ow�. C� mia� powiedzie�? Jak wyja�ni�?

��Tak. Tylko sen.

��Teraz, kiedy wreszcie jest po wszystkim, koniec ze �wi�towaniem i rozrywkami. Teraz zaczyna si� prawdziwa praca, co, Dekkerecie?�� powiedzia� Prestimion.

Tygodnie oficjalnych ceremonii, kt�re wyznacza�y koniec starych rz�d�w i wej�cie w nowe, przenios�y go do dawnych lat. Ju� kiedy� prze�y� to wszystko, tylko wtedy to jego wst�pienie na tron �wi�towano. Nap�yw koronacyjnych podark�w z ca�ego �wiata�� czy kiedykolwiek odpakowa� wi�cej ni� u�amek z tego mn�stwa pude�ek i skrzy�?�� rytua� przekazania korony, bankiet koronacyjny, odczytywanie �Ksi�gi Zmian�, �piewanie �Ksi�gi Pot�g�, przekazywanie w t� i z powrotem kielich�w pe�nych wina, zebrani panowie kr�lestwa wstaj�cy, by wykonywa� salut rozb�ysku gwiazd i wita� nowego Koronala�

��Prestimion!�� wo�ali.�� Lord Prestimion! Chwa�a Lordowi Prestimionowi! Niech �yje Lord Prestimion!

To by�o tak dawno temu! Zdawa�o mu si� teraz, �e ca�y okres jego rz�d�w min�� w mgnieniu oka i �e nagle w tajemniczy spos�b zmieni� si� w m�a w �rednim wieku, ju� nie tak optymistycznego i impulsywnego, jak kiedy�, ani tak radosnego�� musia� przyzna�, �e bywa� czasem nieco dra�liwy�� i teraz zrobili to wszystko znowu, kolejny raz odprawili odwieczne rytua�y, lecz tym razem wo�ali imi� Dekkereta, Dekkereta, Lorda Dekkereta, a on patrzy� z boku, u�miecha� si� i dobrowolnie oddawa� sw�j przydzia� chwa�y nowemu monarsze.

Wiedzia� jednak, �e jaka� jego cz�� na zawsze pozostanie Koronalem.

W lustrze pami�ci widzia� samego siebie, m�odszego, ch�opi�cego, jak kogo� obcego. M�ody, zr�czny Prestimion sprzed dw�ch dekad, niezwykle wytrzyma�y m�ody cz�owiek, kt�ry przetrwa� poni�enie uzurpacji Korsibara i potworny rozlew krwi podczas wojny domowej i pomimo wszystko zdo�a� zosta� Koronalem. Jak on walczy�! Kosztowa�o go to brata, kochank� i niema�o fizycznego cierpienia, noce sp�dzone w obozach na b�otnistych brzegach, dni na przemierzaniu najbardziej �mierciono�nej pustyni poza Suvraelem, wierzchowce, kt�re zabijano pod nim w czasie bitew, rany, po kt�rych wci�� nosi� blizny. Dekkeret mia� szcz�cie, �e oszcz�dzono mu ka�dej z tych rzeczy, nie m�wi�c ju� o wszystkich naraz. Jego wst�pienie na tron by�o uporz�dkowane i normalne. By� to du�o prostszy spos�b na zostanie kr�lem.

W mojej historii te� wszystko powinno by� proste, pomy�la� Prestimion. Bogini wymy�li�a mi jednak inne przeznaczenie.

Sta� z Dekkeretem�� Lordem Dekkeretem�� w sali tronowej Confalume�a. Byli tylko we dw�ch, otoczeni echem. Spogl�dali przez sal� z ja�niej�cego, ��tego drewna gurna na tron, wielki blok �y�kowanego rubinem czarnego opalu na schodkowym piedestale z czarnego mahoniu, kiedy Dekkeret powiedzia�:

��Wiem, �e b�dziesz za nim t�skni�. Prosz�, Prestimionie, wdrap si� na niego jeszcze raz, je�li chcesz. Nikomu nie powiem.

Prestimion u�miechn�� si�.

��Nigdy nie lubi�em na nim siada�, gdy by�em Koronalem. Jeszcze gorzej by�oby usi��� na nim teraz.

��Kiedy by�e� kr�lem, zajmowa�e� go do�� cz�sto i robi�e� wtedy dobr� min�.

��Moje zadanie polega�o na robieniu dobrej miny, Dekkerecie. Ale teraz to twoja praca. Nie mam tam nic do roboty, nawet z sentymentu.

Mimo to przez jaki� czas wci�� patrzy� na wielki tron. Nawet teraz bawi�a go pretensjonalno�� szokuj�co kosztownej sali tronowej, wepchni�tej przez Confalume�a w serce Zamku i sam tron, kt�ry by� jej centrum. Zarazem jednak docenia� jego warto�� jako symbolu prawowitej w�adzy, i fakt, �e przypomina� o samym Confalumie, kt�ry w pewnym sensie by� mu bli�szy ni� w�asny ojciec.

Po d�u�szym czasie powiedzia�:

��Wiesz, Dekkerecie, musimy bra� tron staruszka bardzo na powa�nie, gdy na nim siedzimy. Ka�d� cz�stk� duszy musimy wierzy� w jego majestat. Poniewa�, wiesz, tak naprawd� jeste�my aktorami, a to jest nasza scena. Przez ten kr�tki czas, kiedy po niej st�pamy, musimy wierzy�, �e przedstawienie jest prawdziwe i wa�ne, bo je�li my nie b�dziemy w to wierzy�, kt� inny zechce?

��Tak, rozumiem, Prestimionie.

��Ale teraz mam inn�, w�asn� scen� i nikt nie zobaczy, jak po niej chodz�. Czy mogliby�my st�d wyj��?�� Prestimion po raz ostatni, niemal z czu�o�ci�, spojrza� na tron.

Przez sal� tronow� przeszli do sali s�dowej, pokoju, kt�ry sam kaza� zbudowa�. On r�wnie� by� wcale majestatyczny. Czy kiedy� ludzie pomy�l�, �e staro�ytny Lord Prestimion umi�owa� ostentacj� i wystawno�� tak samo jak jego poprzednik, Confalume? C�, niech tak my�l�. Nie by�o nad czym si� zastanawia�. Historia stworzy swojego w�asnego Prestimiona, tak samo, jak wymy�li�a swojego Stiamota, Arioca, Guadelooma. By� to proces, kt�rego nie da�o si� powstrzyma�. Pewnie ju� sam przeby� wi�kszo�� drogi do stania si� mitem.

��Dalsze pokoje��� powiedzia� Dekkeret�� zamierzam je wyburzy� i zbudowa� kaplic� dla Koronala. Tak my�l�. Czuj�, �e si� tu przyda.

��Dobry pomys�.

��Masz na my�li kaplic�?

��Og�lny pomys� budowania. Podoba mi si�, �e ju� o tym my�lisz. Je�li chcesz mie� tu kaplic�, wybuduj j�. Zostaw sw�j �lad na Zamku, Dekkerecie. We� go w d�onie. Kszta�tuj, jak ci si� spodoba. To miejsce jest sum� wszystkich w�adc�w, kt�rzy tu �yli. Nigdy nie uko�czymy jego budowy. P�ki trwa �wiat, co� b�dzie tu budowane.

��Tak. Majipoor tego od nas wymaga.

Prestimion cieszy� si�, �e ogl�da te pokoje po raz ostatni z twardym, obdarzonym siln� wol� m�czyzn�, kt�rego wybra� na swego sukcesora. Dekkeret b�dzie znakomitym Koronalem, by� tego pewien. Dobrze by�o wiedzie�, �e da� �wiatu takiego nast�pc�. Cokolwiek by osi�gn��, to gdyby zostawi� Majipoor w r�kach s�abeusza lub g�upca, �wiat by mu tego nie wybaczy�.

W przesz�o�ci wielcy Koronalowie pope�niali ten b��d. Prestimion by� jednak pewien, �e nikt mu tego nie zarzuci. Dekkeret spe�ni wszelkie oczekiwania. B�dzie innym kr�lem ni� jego poprzednik, to prawda, szczerym i prostolinijnym, a Prestimion cz�sto polega� na sprycie i manipulacji. Dekkeret by� pot�n�, heroiczn� postaci�, budzi� respekt, kiedy tylko wchodzi� do pomieszczenia, za� Prestimion, zbudowany przez Bogini� w du�o mniejszej skali, musia� osi�ga� kr�lewsko�� czyst� si�� osobowo�ci.

C�, te r�nice u�atwi� przysz�ym pokoleniom rozr�nianie ich. B�d� m�wi� �w czasach Prestimiona i Dekkereta�, wspominaj�c z�oty wiek, tak jak czasem m�wiono o czasach Thrayma i Vildivara, Signora i Melikanda, Agisa i Klaina. Tamci jednak istnieli tylko jako pary wymiennych imion, nie jako jednostki. Prestimion mia� nadziej� na �askawszy los. Od Dekkereta r�ni�o go tak wiele, �e ci, kt�rzy b�d� �yli w przysz�o�ci, z konieczno�ci b�d� widzieli szybkiego, gibkiego, ma�ego Prestimiona, mistrza �ucznictwa, wielkiego stratega, a obok niego du�ego Dekkereta o szerokich ramionach i na zawsze b�d� wiedzieli, kt�ry jest kt�ry. Na to przynajmniej liczy� Prestimion.

��Wyjdziemy na Parapet Morvendila?�� zapyta�, wskazuj�c w kierunku p�nocno-zachodniej bramy.�� Cz�sto podziwia�em nocny widok stamt�d.

��I jeszcze nie raz go zobaczysz�� powiedzia� Dekkeret.�� B�dziesz cz�sto przyje�d�a� z wizyt�?

��Pewnie tak cz�sto, jak cz�sto Pontifexowi wypada pokazywa� si� na Zamku. A to raczej niecz�sto, prawda? Poza tym, nie b�dziesz chcia� mnie tu ogl�da�. Niewa�ne, co czujesz teraz, ale kiedy poczujesz, �e to miejsce naprawd� nale�y do ciebie, nie b�dziesz chcia�, �ebym w�szy� na twoim terenie.

Dekkeret zachichota�, ale nie odpowiedzia�.

Szybko przeszli przez sale i wyszli w zmierzch. Pozdrawiali ich stoj�cy daleko stra�nicy. Inni, ciemne sylwetki, by� mo�e ksi���ta, r�wnie� przygl�dali im si� z daleka, ale nikt nie o�miela� si� podej��. Kt� przerwa�by prywatn� rozmow� Pontifexa z Koronalem? Zadaszonym przej�ciem z inskrypcj� z czas�w Lorda Dulcinona doszli na Dziedziniec Gaznivna zako�czony balkonem, z kt�rego mo�na by�o przej�� na Parapet Morvendila.

Jakim w�adc� by� Morvendil, kiedy �y��� o tym Prestimion nie mia� poj�cia, ale sam parapet, d�ugi, w�ski, wykonany z czarnego kamienia z Velanthynu, od dawna by� jedn� z jego kryj�wek, do kt�rych ucieka� przez problemami tronu. W tym miejscu G�ra zw�a�a si� i opada�a stromo pod Zamkiem. Dawa�o to wspania�y widok na kilka Miast Wysokich i cz�� po�o�onego ni�ej pier�cienia Miast Wewn�trznych. Tam w dole szybko zapada�a ciemno�� i na zboczu gigantycznej g�ry pojawia�y si� wyspy �wiat�a. Kszta�c�ce by�o przypomnie� sobie, �e ta ma�a plamka po lewej by�a w rzeczywisto�ci miastem o sze�ciu milionach mieszka�c�w, a tamta kropka domem dla kolejnych siedmiu milion�w. Kolejna za�, wci�ni�ta w bok g�ry i otoczona p�kolem atramentowej czerni, to ukochane Muldemar Prestimiona.

W jego umy�le k��bi�y si� wspomnienia m�odo�ci w tym pi�knym mie�cie, szcz�liwego �ycia rodzinnego, kochaj�cej matki, silnego, szlachetnego ojca, zmar�ego tak wcze�nie, a nie mniej kr�lewskiego od ka�dego Koronala. Jak�e ciep�e to by�o �rodowisko, jakie przyjemne �ycie! Nigdy nie zazna� tam smutku ani rozpaczy. Gdyby nie wezwa� go Zamek, by�by teraz Ksi�ciem Muldemar, pracuj�cym szcz�liwie w�r�d winoro�li i piwniczek.

Opuszczenie �ona rodziny i ksi���cych obowi�zk�w w ojczystym mie�cie, by s�u�y� ludzko�ci, wydawa�o mu si� czym� naturalnym i normalnym. Zapragn�� wi�c by� Koronalem, trzyma� ca�y Majipoor w ciep�ym, przyjaznym u�cisku, by� w centrum wszystkich sn�w, by� �askawym przyw�dc�, ojcem �wiata.

Czy w�a�nie tak to wtedy widzia�, czy to zwyczajny g��d w�adzy pcha� go po tron? Nie potrafi� powiedzie�. Oczywi�cie w jego ci�g�ym wznoszeniu si� w hierarchii Zamku by� jaki� czynnik pragnienia pot�gi. By� jednak pewien, �e nie by� to g��wny czynnik�� absolutnie pewien. Prestimion zrozumia� to podczas wojny z Korsibarem.

Wtedy walczy� o tron, walczy� desperacko, ale nie dlatego, �e go pragn��, jak Korsibar, ale dlatego, �e by� pewien, i� na niego zas�uguje, �e jest mu potrzebny, �e jest niezast�pionym i wyj�tkowym cz�owiekiem swojej epoki. Bez w�tpienia niejeden przera�aj�cy tyran i straszliwy zbrodniarz my�la� o sobie dok�adnie to samo w ci�gu d�ugich wiek�w historii, si�gaj�cej a� do czas�w Starej Ziemi. C�, niech i tak b�dzie, Prestimion polega� na zrozumieniu swoich motyw�w przez siebie samego. Wiedzia�, �e na tym te� polega� ca�y Majipoor. By� powszechnie kochany, a to potwierdza�o, �e dokona� s�usznego wyboru. S�u�y� dobrze jako Koronal, tak samo b�dzie s�u�y� teraz, jako Pontifex.

Spojrza� na Dekkereta, kt�ry sta� w pewnym oddaleniu, wyra�nie nie chc�c przeszkodzi� mu w rozmy�laniach.

��Zastanawia�e� si� ju�, jak rozpoczniesz rz�dy?

��Masz na my�li nowe dekrety i prawa? Zrywanie z prastar� tradycj�, zmian� obecnego protoko�u, stawianie �wiata na g�owie? Pomy�la�em, �e chwilk� poczekam, nim obior� ten kurs.

Prestimion roze�mia� si�.

��S�dz�, �e to rozs�dne za�o�enie. Najm�drzej rz�dzi ten Koronal, kt�ry rz�dzi najmniej. Lord Prankipin przywr�ci� �wiat na w�a�ciwe tory, zmniejszaj�c kontrol� rz�du, podobnie post�powa� Confalume i ja r�wnie�. Ze wszystkich stron wida� tego zalety. Ale nie, nie m�wi�em o zmianach legislacyjnych, tylko o symbolicznych gestach. Zamierzasz ukry� si� na Zamku, p�ki w pe�ni nie wdro�ysz si� w swoje nowe zaj�cia, czy poka�esz si� ludziom?

��Je�li mia�bym si� ukrywa� tutaj, by� mo�e zestarza�bym si� i umar� nim �wiat zobaczy�by moj� twarz. Ale, Prestimionie, na pewno jest za wcze�nie na Wielk� Procesj�!

��Te� tak uwa�am. O ile okoliczno�ci nie zmusz� ci�, by� post�pi� inaczej, poczekaj z Procesj� do tradycyjnego, pi�tego roku. Ja jednak, kiedy zosta�em Koronalem, szybko zacz��em odwiedza� okoliczne miasta. Rzecz jasna, zawsze by�em niespokojnym duchem, ty lepiej znosisz widok tych samych drzwi i okien przez kilka tygodni, nieprawda�? Jest jeden pow�d, dla kt�rego dobrze jest, �eby Koronal rusza� si� z Zamku tak cz�sto, jak to mo�liwe: kiedy jest si� trzydzie�ci mil nad �wiatem, ma si� bardzo niewyra�ny widok.

��Tak przypuszczam�� powiedzia� Dekkeret.�� Gdzie podr�owa�e� w pierwszych miesi�cach?

��Na samym pocz�tku po prostu wykrada�em si� z Septachem Melaynem i Gialaurysem, nikomu nic nie m�wi�c. Udawali�my si� nocami do miejsc takich jak Banglecode, Greel czy Bibiroon. Nosili�my peruki i sztuczne w�sy i s�uchali�my uwa�nie, chc�c dowiedzie� si� jak najwi�cej o �wiecie, kt�rym przysz�o nam rz�dzi�. Nocny Targ w Bombifale� ach, to by�y czasy! Pr�bowali�my potraw, kt�rych mo�e nie jad� wcze�niej �aden Koronal. Odwiedzili�my handlarzy magicznymi sprz�tami. To tam pozna�em Maundiganda-Klimda, kt�ry bez trudu przejrza� moje przebranie. Cho� nie znaczy to, �e tobie polecam podobne wybiegi.

��Nie. Peruki i sztuczne w�sy to nie w moim stylu.

��Nieco p�niej podr�owa�em bardziej oficjalnie. Bra�em ze sob� Teotasa, Abriganta, Gialaurysa, Navigorna albo kogo� innego z Rady. Odwiedzali�my miasta G�ry, Peritole, Strave, Minimool, dotarli�my nawet do Gimkandale. Nigdy nie zostawa�em w jednym miejscu zbyt d�ugo z powodu koszt�w, jakie by to za sob� poci�ga�o. Po prostu przyje�d�ali�my, wyg�aszali�my przemow� albo dwie, s�uchali�my skarg, obiecywali�my cuda i ruszali�my dalej. To w tej fazie rz�d�w, jak pewnie pami�tasz, odwiedzi�em Normork.

��Jak�e m�g�bym zapomnie�?�� g�os Dekkereta by� powa�ny.

��Znalaz�em Maundiganda-Klimda podczas jednej podr�y, ciebie podczas innej, a w czasie trzeciej, do Stee, pozna�em lady Varaile. Trzy szcz�liwe spotkania, ca�kowicie przypadkowe, a jednak jak zmieni�y moje rz�dy i moje �ycie! A je�li zostaniesz na Zamku�

Dekkeret skin�� g�ow�.

��Tak. Pojmuj�.

��Jeszcze jedno pytanie i wracamy do �rodka�� powiedzia� Prestimion.�� Maundigand-Klimd opowiedzia� ci swoj� histori� o Barjazidzie b�d�cym Pot�g� Kr�lestwa? Co o niej s�dzisz?

��Bardzo niewiele�� Dekkeret by� zdziwiony, �e Prestimion chce rozmawia� o czym� tak nierealnym.�� Trzy trony s� zaj�te i miejmy nadziej�, �e przez wiele lat nie nast�pi� �adne zmiany.

��Widz�, �e bierzesz jego s�owa bardzo dos�ownie.

��Su-Suheris skomentowa� to tak samo. Jak inaczej mam odbiera� s�owa, je�li nie jako rzeczy, kt�re co� znacz�? Ciebie wida� bawi od czasu do czasu pos�ucha� mamrocz�cych czarownik�w, ale dla mnie s� tylko bezwarto�ciowymi nierobami i paso�ytami, nawet tw�j drogi Maundigand-Klimd, a ich przepowiednie znacz� dla mnie tyle, co dym. Kiedy przychodzi do mnie mag i m�wi, �e we �nie zobaczy� Barjazida z aur� Pot�gi Kr�lestwa, czemu mam szuka� w tym ukrytych znacze� i zakopanych wyja�nie�? Najpierw patrz� na sam� wiadomo��. A ona akurat zdaje mi si� by� uderzaj�co g�upia. Zapominam wi�c o niej.

��Ignoruj�c ostrze�enie Maundiganda-Klimda robisz sobie krzywd�.

W g�osie Dekkereta pojawi�a si� nuta irytacji.

��Nie k���my si� w tym szcz�liwym dniu, Prestimionie. Ale, wybacz mi, jaki sens mam widzie� w tej przepowiedni? Wszyscy Barjazidowie to ohydne �otry, za wyj�tkiem mojego przyjaciele Dinitaka. �wiat nigdy nie przyjmie takich kr�l�w.

��A mo�e Dinitak?

��To daleko id�ce przypuszczenie. Fakt, m�g�bym wybra� go na mojego nast�pc�, co faktycznie uczyni�oby go Pot�g� Kr�lestwa, a gdybym to zrobi�, by�by dobrym w�adc�, cho� mo�e nieco surowym. Ale zapewniam ci� z ca�� stanowczo�ci�, Prestimionie, �e minie wiele lat, nim zaczn� my�le� o znalezieniu sobie nast�pcy, a kiedy ju� to uczyni�, nie s�dz�, by m�j wyb�r pad� na Dinitaka. System mo�e nie znie�� dw�ch w�adc�w z ludu pod rz�d. Dinitak ma wiele zalet i jest chyba moim najbli�szym przyjacielem, ale nie wydaje mi si�, by by� do�� wielkoduszny, aby cho� potencjalnie zosta� Koronalem. Jest twardym cz�owiekiem, niewiele w nim mi�osierdzia. Dlatego te��

Prestimion uni�s� d�o�.

��Wystarczy! B�agam ci�, Dekkerecie, zapomnij zupe�nie o tej cz�ci przepowiedni, kt�ra m�wi o Pot�dze Kr�lestwa. W�a�nie wykluczy�e� Dinitaka, a �aden z nas nie wyobra�a sobie Khaymaka Barjazida jako Koronala. Zamiast tego skup si� na ostrze�eniu Maundiganda-Klimda, �e na pocz�tku rz�d�w czekaj� ci� trudno�ci i �e b�dzie w nie zamieszany jaki� Barjazid.

��Jestem got�w zmierzy� si� z ka�dym problemem. Najpierw jednak pozw�lmy mu si� pojawi�.

��Ale b�dziesz czujny?

��Oczywi�cie. To powinno by� jasne. Nie b�d� jednak zbroi� si� przeciwko duchom, mimo wszystkiego, co m�wisz o m�dro�ci swojego maga. I m�wi� ci, Prestimionie, �e w og�le niech�tnie b�d� si� zbroi�, niezale�nie od mo�liwych problem�w, je�li tylko b�d� m�g� wybra� pokojowe rozwi�zanie. Czy mo�emy teraz zostawi� ten temat? Powinni�my szykowa� si� do po�egnalnej kolacji.

��Tak. Powinni�my.

Prestimion widzia�, �e nie by�o sensu ci�gn�� tej rozmowy. Rozumia�, �e to, co pr�bowa� zrobi�, by�o r�wnie owocne co t�uczenie g�ow� w wielki mur Normork. Mog�e� t�uc ile chcesz, ale mur nie puszcza�. Podobnie Dekkeret.

Mo�e jestem zbyt przewra�liwiony, pomy�la� Prestimion, po dw�ch buntach, kt�re prze�y�em w pierwszych latach rz�d�w. Po w�asnych, nieszcz�liwych do�wiadczeniach nauczy�em si� zawsze spodziewa� si� k�opot�w, a kiedy ich nie ma, tak jak by�o przez wiele lat od czasu �mierci Dantiryi Sambailla, nie ufam temu spokojowi. Dekkeret ma pogodniejszego ducha, niech wi�c radzi sobie z ponur� przepowiedni� Maundiganda-Klimda, jak mu si� podoba. By� mo�e Bogini rzeczywi�cie da mu szcz�liwy pocz�tek rz�d�w, mimo wszystko. Poza tym, czeka nas kolacja.

Khaymak Barjazid powiedzia�:

��Mam pewn� my�l, wasza mi�o��. Wspomina�e� kiedy� o swoich trudnych stosunkach z ojcem i bra�mi.

Mandralisca rzuci� mu wystraszone, gniewne spojrzenie. Na chwil� zapomnia�, �e kiedykolwiek opowiada� o swoim bolesnym dzieci�stwie Barjazidowi czy komukolwiek innemu. Nie by� te� przyzwyczajony, by m�wiono do niego w spos�b prze�amuj�cy mur, kt�ry zbudowa� wok� swojego �ycia.

��No i?�� warkn�� g�osem naje�onym ostrzami.

Barjazid zacz�� si� wi�. W pr�nych oczach ma�ego cz�owieczka pojawi�o si� przera�enie.

��Nie chcia�em urazi�, panie! Nie mia�em na my�li nic z�ego. Chodzi tylko o to, �e widz� spos�b, by zwi�kszy� moc he�mu, kt�ry trzymasz w d�oniach. Spos�b wykorzystuje pewne� do�wiadczenia� kt�re posiadasz.

Mandralisca pochyli� si� w prz�d. Wci�� odczuwa� nieprzyjemne uk�ucie, spowodowane niespodziewanym wtargni�ciem do jego duszy, ale mimo to by� g��boko zainteresowany.

��Jak to?

��Niech si� zastanowiꠗ powiedzia� ostro�nie Barjazid. Mia� postaw� cz�owieka, kt�ry zamierza przeprowadzi� filozoficzn� dysput� z przypadkowo spotkanym na pustej, wiejskiej drodze parskaj�cym, w�ciek�ym khulpoinem z ��tymi �lepiami i miotaj�cymi p�omienie oczami.�� U�ytkownik he�mu tworzy moc wewn�trz siebie samego. Wierz�, �e mo�na zwi�kszy� moc urz�dzenia poprzez czerpanie z jakiego� zbiornika b�lu, furii, m�g�bym wr�cz powiedzie� �nienawi�ci�.

��Powiedz to wi�c. Nienawi��. Rozumiem to s�owo.

��Tak, nienawi��. W zwi�zku z tym przysz�y mi do g�owy pewne pomys�y, panie, kiedy przypomnia�o mi si�, co m�wi�e� o swoim dzieci�stwie� o ojcu. O wczesnym� nieszcz�ciu.�� Barjazid z trudem dobiera� s�owa, wyra�nie rozumia�, �e st�pa po grz�skim gruncie. Rozumia�, �e Mandralisca mo�e nie chcie�, by przypominano mu rzeczy, kt�re niechc�cy wygada� tego dnia, kiedy z Barjazidem i Jacominem Halefice�em szli po targu. Jednak Mandralisca opanowa� si� i gestem nakaza� mu, by m�wi� dalej. Barjazid zrobi� to nader zr�cznie: pos�uguj�c si� napomkni�ciami, aluzj� i eufemizmami, namalowa� portret Mandraliski jako ch�opca, wiecznie obawiaj�cego si� dzikiego, pijanego ojca i pewnych siebie, dr�cz�cych go braci, codziennie zadaj�cych mu nowe cierpienie; ch�opca, kt�ry zbiera w sobie nienawi�� do nich, a� pewnego dnia wyleje j� na �wiat. Nienawi��, kt�ra mo�e zmieni� si� w atut, kt�r� mo�na opanowa� i uczyni� z niej �r�d�o wielkiej mocy. Da� kilka wskaz�wek, jak mo�na to osi�gn��.

To by�a bardzo cenna wiedza. Mandralisca by� wdzi�czny, �e Barjazid zechcia� si� ni� podzieli�. Mimo to �a�owa�, �e cho� na chwil� odsun�� zas�on�, kt�ra skrywa�a wczesne lata jego �ycia. Zawsze uwa�a�, �e wygodnie jest by� przez �wiat postrzeganym jako potw�r wyrze�biony z lodu. Pozwolenie, by kto� dojrza� ukrytego gdzie� za t� fasad� wra�liwego ch�opca z dawnych czas�w wi�za�o si� zawsze z ogromnym ryzykiem. Gdyby m�g�, ch�tnie cofn��by ka�de s�owo, kt�re tamtego popo�udnia powiedzia� temu ma�ego cz�owieczkowi.

��Wystarczy�� powiedzia� w ko�cu Mandralisca.�� Wyt�umaczy�e� wszystko do�� dok�adnie. Id� teraz i pozw�l mi zaj�� si� moj� prac�.

Si�gn�� po he�m.

P�na jesie� w Gongharach powoli stawa�a si� wczesn� zim�. Lekki, ale nieustaj�cy deszcz pory ciep�ej z wolna zacz�� ust�powa� zimnym, lecz r�wnie nieustannym deszczom jesieni, ci�kim od mokrego �niegu, kt�re za nast�pnych kilka tygodni ust�pi� z kolei przed pierwszym �niegiem zimy. Oto chatka, brudna buda, sypi�cy si�, pechowy dom, gdzie mieszka handlarz winem Kekkidis wraz z rodzin�, w smutnym, ma�ym, g�rskim miasteczku Ibykos. Godzina jest p�nopopo�udniowa, ciemna i zimna. Deszcz b�bni o gnij�cy, pokryty porostami dach i przecieka tymi co zawsze otworami, wpadaj�c do tych co zawsze kub��w z miarowym plum, plum, plum. Mandralisca nie o�miela si� rozpali� ognia. W tym domu nie marnuje si� opa�u, a wszelki opa� nie wykorzystany dla wygody ojca uwa�a si� za zmarnowany. Tutaj nie jest wa�ny nikt poza ojcem, a ogie� rozpala si�, kiedy on wr�ci z pracy, nie wcze�niej.

Dzisiaj mo�e to nast�pi� za wiele godzin. A mo�e, je�li Bogini si� zlituje, nigdy.

Kekkidis i jego najstarszy syn, Malchio, od trzech dni przebywali w oddalonym o stop mil mie�cie Velathys pr�buj�c odkupi� zapasy innego kupca, kt�ry zgin�� w lawinie i zostawi� p� tuzina g�odnych dzieci. Maj� wr�ci� dzisiaj, w�a�ciwie troch� si� ju� sp�niaj�, poniewa� latacz kursuj�cy pomi�dzy Velathys i Ibykos wyrusza o �wicie i jest w Ibykos wczesnym popo�udniem. Teraz jest prawie ciemno, a latacz jeszcze nie przyjecha�. Nikt nie wie dlaczego. Drugi brat Mandraliski od po�udnia czeka na stacji z wozem. Trzeci jest w winiarni, pomaga matce. Mandralisca jest w domu sam. Zabawia si� fantazjami o kataklizmach, kt�re mog�y spotka� po drodze jego ojca. Mo�e�� mo�e, mo�e, mo�e!�� sta�o si� co� z�ego. Mo�e. Mo�e.

Innym sposobem zabijania czasu i na ogrzanie si� jest �wiczenie walki palcatem, wykonanym z kawa�ka drewna nocokwiatu. Taki palcat jest najlepszy, a Mandralisca oszcz�dza� po jednym, kwadratowym miedziaku przez ca�y zesz�y rok, by kupi� sobie przyzwoit� lask�, kt�r� struga�, a� osi�gn�a idealn� d�ugo�� i wag� i pasowa�a mu do d�oni tak, �e mo�na pomy�le�, i� palcat wykona� mistrz rzemie�lniczy. Teraz Mandralisca trzyma or� tak, �e opiera mu si� delikatnie o d�o� i porusza si� zr�cznie po pokoju, walczy z cieniami, d�ga, paruje. Jest szybki, jest dobry, ma silny nadgarstek i bystre oko, liczy, �e kiedy� zostanie mistrzem. Teraz jednak chodzi mu g��wnie o to, by si� rozgrza�.

Wyobra�a sobie, �e jego przeciwnikiem jest ojciec. Ta�czy wok� pokoju i wok� starucha, kpi�co d�ga go swoj� broni�, dotyka obu ramion, podbr�dka, policzka, bawi si� z nim, wymanewrowuje, poni�a. Kekkidis zaczyna warcze� w furii, uderza swoim kijem, trzymanym obur�cz niczym siekiera, ale ch�opiec jest od niego dziesi�� razy szybszy, dotyka go zn�w i zn�w i zn�w, a Kekkidis nie jest w stanie trafi� go chocia� raz.

Mo�e nigdy nie wr�ci. Mo�e umrze gdzie� po drodze. Mandralisca modli si�, �eby ju� nie �y�.

Niech na niego te� zejdzie lawina.

Wzg�rza nad Ibykos s� ju� pokryte �niegiem, ci�kim, mokrym �niegiem, zwyczajnym na graniach o tej porze roku. Mandralisca zamyka oczy i wyobra�a sobie padaj�cy deszcz, uderzaj�cy w czarne, granitowe pod�o�e, podcinaj�cy zaspy pod k�tem jak n�, a� spadaj� faluj�cymi blokami na le��c� w dole drog�, prosto na przeje�d�aj�cy latacz z Velathys� pokrywaj� go a� do wiosny� Kekkidis i Malchio zagrzebani pod tonami �niegu�

Albo niech nagle oberwie si� droga. Niech dziura po�knie latacz.

Niech latacz nagle zjedzie z drogi. Niech runie do rzeki.

Niech silnik popsuje si� w po�owie drogi. Niech dopadnie ich �nie�yca i niech pozamarzaj�.

Mandralisca kontrapunktuje ka�de z tych marze� w�ciek�ym pchni�ciem palcata. Ciach�� ciach�� ciach. Wiruje, ta�czy, obraca si� lekko na czubkach palc�w, uderza, gdy jego cia�o zwr�cone jest bokiem do przeciwnika. Atakuje znad g�owy, od g�ry, niemo�liwie do obrony, szybko jak b�yskawica. A masz! Masz! Masz!

Nagle s�ycha� d�wi�k podje�d�aj�cego wozu. Mandralisca chce p�aka�. Nie by�o lawiny, nie by�o dziury, nie by�o �mierciono�nej �nie�ycy. Kekkidis wr�ci� do domu.

G�osy. Kroki na zewn�trz. Kas�anie. Kto� tupie, dwie osoby, Kekkidis i Malchio zrzucaj� �nieg z but�w.

��Ch�opcze! Gdzie jeste�, ch�opcze? Wpu�� nas! Wiesz, jak tu jest zimno?

Mandralisca stawia palcat pod �cian�. Biegnie do drzwi, szarpie si� z zasuwk�. W progu stoi dw�ch wysokich m�czyzn, jeden starszy; dw�ch ponurych, patrz�cych gniewnie, o poci�g�ych twarzach, d�ugich, t�ustych, czarnych w�osach, b�yszcz�cych, z�ych oczach. Mandralisca czuje w ich oddechach brandy. Pachn� te� w�ciek�o�ci�: ostrym, pi�mowym smrodem, wydobywaj�cym si� spod ich futrzanych szat. Co� musia�o p�j�� nie tak. Przechodz� ko�o niego, odpychaj� go na bok.

��Gdzie ogie�?�� pyta Kekkidis.�� Czemu tu jest tak przekl�cie zimno? Powiniene� by� rozpali� dla nas ogie�!

Nie ma na to rady. Dostanie mu si�, je�li rozpali ogie�, dostanie, bo nie rozpali�. Stara historia. Biegnie, by przynie�� chrust z ganku za domem. Jego ojciec i brat, wci�� w futrzanych p�aszczach, stoj� na �rodku pokoju i rozcieraj� r�ce, by je ogrza�. Rozmawiaj� o podr�y. Ich g�osy s� ostre i gorzkie. Ewidentnie przedsi�wzi�cie si� nie powiod�o, agenci tamtego kupca byli dla Kekkidsa zbyt ostrzy, tani i �atwy zakup wyprzedawanych w rozpaczy d�br si� nie powi�d�, ca�a wyprawa by�a strat� czasu i pieni�dzy. Mandralisca pochyla g�ow� i zajmuje si� swoimi sprawami, nie zadaje pyta�. Jest zbyt m�dry, �eby zwraca� na siebie uwag�, kiedy jego ojciec jest w takim humorze. Najlepiej nie wchodzi� mu w drog�, trzyma� si� cieni, pozwoli� mu wy�adowa� gniew na garnkach, patelniach i sto�kach, a nie na najm�odszym synu.

Nie da si� tego jednak unikn��. Mandralisca wykonuje jakie� polecenie o p� kroku za wolno. Kekkidisowi si� to nie podoba. Warczy, przeklina, nagle dostrzega palcat Mandraliski, stoj�cy pod �cian�, �apie go i mocno d�ga nim ch�opca w brzuch.

To jest nie do zniesienia. Nie chodzi o b�l uderzenia palcatem, cho� prawie pozbawia go tchu, ale o to, �e ojciec w og�le dotyka jego ukochanego przedmiotu. Kekkidis nie ma go po co dotyka�, a ju� szczeg�lnie nie ma prawa u�ywa� go przeciwko ch�opcu. Palcat jest jego. Kupiony za w�asne pieni�dze, wystrugany w�asnymi r�koma.

Mandralisca bez namys�u wyci�ga r�k�, kiedy Kekkidis szykuje si� do kolejnego ciosu. Szybki jak b�yskawica podchodzi do niego, �apie za czubek palcata, ci�gnie, pr�buj�c wyrwa� go ojcu z d�oni.

To koszmarny b��d. Wie to ju� w momencie, kiedy go pope�nia, ale pomimo ca�ej swojej szybko�ci nie mo�e si� powstrzyma�. Kekkidis gapi si� na niego dziko, z szeroko otwartymi oczami, w obliczu tak zuchwa�ego sprzeciwu wr�cz zapluwa si� z w�ciek�o�ci. Wyrywa palcat z r�ki Mandraliski, wykr�caj�c go z tak� si��, �e ch�opiec nie mo�e si� przeciwstawi�. �apie kawa�ek drewna za oba ko�ce, u�miecha si�, z �atwo�ci� �amie go na kolanie, u�miecha si� znowu, pokazuje ch�opcu po�amane kawa�ki, po czym niedbale wrzuca je w ogie�. Wszystko to trwa tylko chwil�.

��Nie�� mamrocze Mandralisca, nie wierz�c w to, co si� sta�o.�� Nie� nie� prosz�

Oszcz�dno�ci ca�ego roku. Jego pi�kny palcat.

Trzydzie�ci pi�� lat p�niej, tysi�c mil na p�nocny wsch�d, m�czyzna, kt�ry nazywa si� Mandralisk�, hrabi� Zimroelu, siedzi w ma�ym, okr�g�ym pokoju o �ukowym sklepieniu i �cianach pokrytych glin� w kolorze spalonego pomara�czu, na wzniesieniu nad pustynn� R�wnin� Bicz�w. Na skroni ma he�m z metalowej plecionki, d�onie ma zaci�ni�te, jakby w ka�dej trzyma� kawa�ek z�amanego palcata.

Widzi przed sob� twarz ojca. Jego tryumfalny, m�ciwy u�miech. Niedbale trzymane kawa�ki palcata� rzucane w ogie�

Umys� Mandraliski szybuje w g�r� na zewn�trz� szuka� pami�ta� nienawidzi�

Nie� nie� prosz�

Teotas �pi, kolejny raz pokonany przez sen. Nie mo�e zrobi� nic innego. Jego duch boi si� snu, lecz cia�o si� go domaga. Co noc walczy, przegrywa, poddaje si�. A teraz, pomimo conocnej walki, znowu le�y, u�piony. �ni.

Pustynia, gdzie�, w jakim� nierzeczywistym miejscu. Halucynacje unosz� si� ze ska� jak fale gor�ca. S�yszy j�ki, czasem �kanie i co�, co mog�oby by� ch�rem du�ych, czarnych �uk�w�� suchy, szeleszcz�cy d�wi�k. Wiatr jest gor�cy, niesie py�. �wit wstaje z o�lepiaj�c� jasno�ci�. Ska�y s� niczym jasne w�z�y czystej energii, ich czerwone powierzchnie o bogatej fakturze wibruj� nieustannie zmieniaj�cymi si� wzorami. Na jednej ze �cian ka�dej ska�y widzi kr���ce z gracj� z�ote �wiat�a. Po przeciwnej stronie bladoniebieskie kule nieustannie pojawiaj� si� niczym mydlane ba�ki i unosz� si� w powietrze. Wszystko po�yskuje. Wszystko l�ni wewn�trznym �wiat�em. By�oby tu cudownie pi�knie, gdyby nie to, �e jest tak strasznie.

On sam zamieni� si� w co� paskudnego. Jego r�ce sta�y si� m�otami. Palce u n�g to hakowate pazury. Jego kolana maj� pozbawione brwi oczy. J�zyk ma z at�asu. �lin� ze szk�a. Jego krew jest ��ci�, a ��� krwi�. Osacza go pos�pne poczucie nieuniknionej kary. Stwory, ca�e z pionowych �eber z szarej chrz�stki, wydaj� w jego kierunku p�askie, dudni�ce d�wi�ki. Z jakiego� powodu rozumie, co m�wi�: wyra�aj� pogard�, wy�miewaj� jego liczne wady. Chce krzycze�, ale nie potrafi wyda� z siebie d�wi�ku. Nie mo�e te� uciec. Jest sparali�owany.

��Fi-o-rin-da�

Z najwi�kszym wysi�kiem udaje mu si� wypowiedzie� jej imi�. Czy ona go s�yszy? Czy mo�e ocali�?

��Fi-o-rin-da�

Szarpie skr�con�, sk��bion� ko�dr�. Fiorinda le�y ko�o niego niczym porzucona lalka naturalnych rozmiar�w, odci�ta �cian� snu. Wie, �e tam jest, nie mo�e jej si�gn��, nie mo�e w �aden spos�b nawi�za� z ni� kontaktu. Jedno z nich jest w innym �wiecie. Nie wie, kt�re. Pewnie ja, decyduje. Tak. Jest w innym �wiecie, �pi, �ni, �ni, �e le�y we w�asnym ��ku na Zamku, �e �pi obok �pi�cej Fiorindy, kt�rej nie mo�e dosi�gn��. I �e �ni.

��Fiorinda?

Cisza. Samotno��.

Teraz rozumie, �e na pewno �ni mu si�, �e nie �pi. Siada, si�ga nocnej lampki. W jej s�abym, zielonym �wietle widzi, �e jest sam w ��ku. Teraz sobie przypomina: Fiorinda jest z Varaile w Labiryncie, nie jest to permanentna separacja, a tylko od�o�enie na p�niej decyzji, kr�tka wizyta, by pom�c Varaile urz�dzi� si� w nowym domu. Potem zdecyduj�, kt�re z nich obejmie proponowane stanowisko, czy Fiorinda zostanie dam� dworu �ony nowego Pontifexa, czy on b�dzie Wysokim Doradc� Lorda Dekkereta. Ale jak mo�e by� doradc�, skoro nie jest niczym wi�cej, jak tylko najbardziej ohydnym insektem?

P�ki co, jest sam na Zamku. Atakowany przez bezlitosne sny.

Noc za noc�� Przera�enie. Szale�stwo. Gdzie m�g�by si� ukry�? Nigdzie. Nie ma gdzie si� schowa�. Nigdzie. Nigdzie.

��S�ysza�e� co�?�� zapyta�a Varaile.�� Jakby p�acz jednego z dzieci.

��Co? Co?

��Obud� si�, Prestimionie! Jedno z naszych dzieci�

Wyda� z siebie kolejny pytaj�cy d�wi�k, ale wyra�nie nie mia� zamiaru si� budzi�. Po chwili Varaile zrozumia�a, �e w�a�ciwie nie mia� po co. By�o bardzo p�no. By� wyko�czony. Od przybycia do Labiryntu dni�� i niejedna noc�� up�ywa�y mu na spotkaniach, konferencjach, dyskusjach. Trzeba by�o rozmawia� z urz�dnikami Pontyfikatu Confalume�a i ich oceni�, w��czy� do systemu nowych ludzi, kt�rzy przyjechali z Prestimionem z Zamku. Na przeczytanie czeka�y aplikacje, petycje�

Niech �pi, pomy�la�a Varaile. To by�o co�, z czym mog�a sobie sama poradzi�.

Wtedy us�ysza�a to zn�w: dziwny, st�umiony d�wi�k, kt�ry usi�owa� by� krzykiem, ale zamiast tego brzmia� jak j�k. Po jego wysoko�ci rozpoznawa�a Simbilona, kt�ry, pomimo wieku, wci�� mia� czysty, jasny kontralt. Uda�a si� wpierw do jego pokoju, niepewnie id�c przez skomplikowany kompleks pokoi rezydencji imperialnej. Tu� nad ni� p�yn�a kulka pomara�czowego �wiat�a, rozja�niaj�c drog�.

Simbilon spa� spokojnie po�r�d jakiego� tuzina rozsypanych ksi��ek, kt�re le�a�y wsz�dzie wok� niego. Jedna, wci�� otwarta, spoczywa�a mu na piersi, tam, gdzie spad�a, gdy zapada� w sen. Varaile unios�a j� i po�o�y�a na poduszce, po czym wysz�a z pokoju.

Znowu us�ysza�a dziwny d�wi�k, teraz bardziej nagl�cy. Przera�a�a j� my�l, �e podobny d�wi�k mo�e wydawa� jedno z jej dzieci. Przesz�a szybko korytarzem i wesz�a do pokoju, w kt�rym na stercie wypchanych zwierz�t spa�a Tuanelys. Jej ��ko zasypane by�o w�ochatymi blavami, sigimoinami, bilantoonami, canavongami i ghalvarami. By� tam nawet d�ugonosy manculain, jej obecny ulubieniec, przekszta�cony r�k� rzemie�lnika w co� milutkiego i uroczego, cho� prawdziwe manculainy z d�ungli Stoienzar, pokryte truj�cymi, ��tymi kolcami, by�y tak ma�o milutkie, jak tylko to mo�liwe.

Teraz jednak nie otacza�y jej wypchane zwierz�ta. Tuanelys rozrzuci�a je na wszystkie strony, jakby by�y czym� okropnym, co nawiedzi�o j� w ��ku. Odrzuci�a nawet ukochanego manculaina, Varaile dostrzeg�a go, le��cego do g�ry nogami na toaletce, z kt�rej przy l�dowaniu zrzuci� jaki� tuzin ma�ych, szklanych naczynek, kt�re dziewczynka lubi�a zbiera�. Kilka z nich si� pot�uk�o. Sama Tuanelys skopa�a ko�derk� i le�a�a zwini�ta w ciasny k��bek, z kolanami podci�gni�tymi niemal pod brod�, sztywna, z koszulk� nocn� podci�gni�t� pod pachy, naga. Jej cia�o l�ni�o od potu, jak w gor�czce. Ka�u�a potu plami�a prze�cierad�o wok� niej.

��Tuanelys, kochanie�

Kolejny j�k, kt�ry chcia� by� wrzaskiem. Przez dziewczynk� przebiega�y konwulsyjne wstrz�sy, dr�a�a i trz�s�a si�, kopn�a wpierw jedn�, potem drug� nog�, zacisn�a pi�stki, wci�gn�a g�ow� w ramiona. Varaile delikatnie dotkn�a jej ramienia. Sk�r� mia�a ch�odn�, normaln�, nie gor�czkowa�a. Odsun�a si� jednak pod dotykiem. Zacz�a zn�w j�cze�, po chwili j�k przemieni� si� w rozdzieraj�cy szloch. Rysy dziecka zamieni�y si� w okropn� mask�, mocno zaciska�a oczy, nozdrza mia�a rozd�te, usta �ci�gni�te, wyszczerzone z�bki.

��To tylko ja, skarbie. Ciii� Ciii� wszystko jest dobrze. Mamusia jest przy tobie. Ciii, Tuanelys. Ciii�

Poprawi�a koszulk� nocn� c�rki, �ci�gn�a ja z powrotem na tali� i uda. Odwr�ci�a j�, by ma�a le�a�a na plecach, delikatnie g�adzi�a j� po czole, ca�y czas uspokajaj�co mrucz�c. Stopniowo ci�nienie, kt�re opanowa�o Tuanelys, zacz�o opada�. Chwilami zn�w wstrz�sa�y ni� dreszcze w odpowiedzi na jak�� straszliw� wizj�, ale coraz rzadziej, a straszna maska rozlu�ni�a si� i rysy dziewczynki sta�y si� normalne.

Varaile zda�a sobie spraw�, �e kto� za ni� stoi. Prestimion? Nie, to by�a Fiorinda. Obudzi�a si� i przysz�a z w�asnego pokoju, by zobaczy�, co si� dzieje.

��Koszmar�� powiedzia�a Varaile.�� Mog�aby� przynie�� jej czark� mleka?

Oczy Tuanelys otworzy�y si� gwa�townie. Zdawa�a si� by� sko�owana, zagubiona, bardziej zszokowana, ni� mo�na si� spodziewa� po dziecku, kt�re obudzono w �rodku nocy. Mieszka�a w Labiryncie dopiero drugi tydzie�. Pr�bowali urz�dzi� jej pok�j tak, �eby jak najbardziej przypomina� ten na Zamku, ale nawet pomimo tego� ogrom zmiany, jak� przechodzi�a�

��Mamusiu�

G�os mia�a zachrypni�ty. Nie u�ywa�a tego s�owa od ponad dw�ch lat.

��Ju� dobrze, Tuanelys. Wszystko w porz�dku.

��Nie mieli twarzy� Tylko oczy�

��Nie byli prawdziwi. To by� sen, kochanie.

��By�y ich setki. Bez twarzy. Tylko� oczy. Och, mamusiu, mamusiu�

Trz�s�a si� ze strachu. Cokolwiek ujrza�a we �nie, wci�� w niej �y�o. Powoli zacz�a opowiada� Varaile, co widzia�a, czy raczej pr�bowa�a, bo jej opis by� poszarpany, a s�owa cz�sto niesp�jne. Jasne by�o, �e widzia�a co� okropnego. Brakowa�o jej jednak umiej�tno�ci, by przedstawi� sw�j koszmar Varaile. Bia�e stworzenia� tajemnicze, blade istoty� maszeruj�ca banda ludzi bez twarzy� a mo�e by�y to jakie� gigantyczne robaki? Tysi�ce wpatruj�cych si� oczu�

Szczeg�y nie by�y istotne. Koszmar ma�ej dziewczynki nie m�g� mie� znaczenia, wa�ne by�o, �e w og�le mia�a koszmary. Tutaj, w bezpiecznym Labiryncie, w komnatach na samym dnie sektora imperialnego, co� ciemnego i strasznego dotar�o do umys�u c�rki Pontifexa Majipooru. To nie by�o w porz�dku.

��Byli tacy zimni�� m�wi�a Tuanelys.�� Nienawidz� wszystkiego, co jest ciep�e i ma krew w �y�ach. Martwi ludzie z oczami. Siedzieli na bia�ych wierzchowcach. Zimni� tacy zimni� Dotyka�e� ich i zamarza�e�.

Wr�ci�a Fiorinda z czark� mleka.

��Troch� je podgrza�am. Biedne dziecko! Zastanawia�am si�, czy nie doda� odrobiny brandy.

��Lepiej nie tym razem. Tuanelys, pozw�l, poprawi� ci ko�dr�. Wypij to, kochanie. To mleko. Pij� powolutku. Ma�ymi �yczkami.

Tuanelys siorba�a z czarki. Dziwny napad chyba jej przeszed�. Rozgl�da�a si� w poszukiwaniu wypchanych zwierz�tek. Varaile i Fiorinda zebra�y je i u�o�y�y na ��ku. Ma�a znalaz�a manculaina i wcisn�a go pod ko�dr�, obok siebie.

��Teotas tak�e�� powiedzia�a Fiorinda�� mia� w zesz�ym tygodniu straszliwe koszmary. Nie zdziwi�oby mnie, gdyby mia� je i teraz. Chcesz, �ebym przy niej zosta�a, Varaile?

��Id� spa�. Zaopiekuj� si� ni�.

Wyj�a pust� czark� z r�ki Tuanelys i delikatnie opar�a g�ow� ma�ej na poduszkach, przytulaj�c j� i �agodnie g�aszcz�c, wskazuj�c drog� z powrotem w sen. Przez chwilk� dziewczynka by�a ca�kowicie spokojna. Potem zn�w zadr�a�a, jakby koszmar powraca�.

��Oczy�� wymamrota�a.�� Bez twarzy.

I tak si� to sko�czy�o. Po paru minutach spa�a spokojnie. Zachrapa�a cicho, po dzieci�cemu. Varaile przez chwil� jej pilnowa�a, czeka�a, chcia�a si� upewni�, �e wszystko jest w porz�dku. Na to wygl�da�o. Wysz�a na paluszkach i posz�a do w�asnej sypialni, gdzie znalaz�a Prestimiona wci�� �pi�cego. Po�o�y�a si� u jego boku i le�a�a tak, nie �pi�c, a� do pozbawionego s�o�ca �witu w Labiryncie.

Mandralisca sta� przed jego lordowsk� mo�ci� Gaviralem w wielkiej sali jego pa�acu i bezmy�lnie przerzuca� he�m Barjazida z r�ki do r�ki, gestem, kt�ry ostatnio sta� si� wr�cz jego tikiem.

��Mam raport post�p�w, milordzie Gaviralu�� powiedzia�.�� Tajna bro�, o kt�rej wspomina�em, ten ma�y he�m, pami�tasz? Zaszed�em daleko w nauce korzystania z niego.

Gaviral u�miechn�� si�. By� to u�miech pozbawiony ciep�a, szybki skurcz jego w�skich ust, ods�aniaj�cy tr�jk�tne z�by, migni�cie lodowatego ognika w ma�ych, g��boko osadzonych oczach. Przeci�gn�� d�oni� po szorstkich, rzedn�cych, rudawych w�osach i powiedzia�:

��Czy chcesz mi zg�osi� jakie� szczeg�lne wyniki?

��Dotar�em na Zamek, milordzie.

��Ach.

��I do Labiryntu.

��Ach. Ach!

To by�o ulubione powiedzonko Dantiryi Sambaila, takie podw�jne �ach� z kr�tk� pauz� i mocn� emfaz� na drugim. Gaviral nie m�g� by� zbyt du�y, kiedy zmar� jego wuj, ale udawa�o mu si� doskonale na�ladowa� jego intonacj�. Dziwnie i wcale nie zabawnie by�o s�ysze� to podw�jne �ach� z jego ust, jakby pokaz brzuchom�wstwa zza grobu. Jego lordowska mo�� Gaviral odziedziczy� niema�o brzydoty po s�awnym wuju, ale nie mia� jego mrocznego sprytu i czarnej, z�ej inteligencji i Mandralisce nie pasowa�o, �e s�ysza� od niego tak dok�adne na�ladownictwo maniery prokuratora. Zachowywa� to jednak dla siebie, podobnie jak wiele innych my�li.

��Jestem teraz got�w�� powiedzia��� zaproponowa� zmian� naszej strategii.

��Polegaj�c� na�?

��Na przeniesieniu si� nieco bardziej agresywnie do miejsca, gdzie b�dzie nas wida�, milordzie. Proponuj� opu�ci� to miejsce na pustyni i przenie�� nasze centrum dowodzenia do Ni-moya.

��Szokujesz mnie, hrabio. Od pocz�tku naszej kampanii ostrzega�e� nas przed podobnym krokiem. M�wi�e�, �e by�by to jasny sygna� dla urz�dnik�w Pontyfikatu, kt�rych w Ni-moya nie brakuje, �e w Zimroelu wybuch�o powstanie przeciwko rz�dowi centralnemu. Ledwo miesi�c temu ostrzega�e� nas przed przedwczesnym odkryciem kart. Dlaczego teraz zaprzeczasz w�asnym radom?

��Poniewa� teraz boj� si� rz�du mniej, ni� w zesz�ym roku, a nawet w zesz�ym miesi�cu.

��Ach. Ach!

��Wci�� uwa�am, �e powinni�my do naszego celu d��y� z wielk� ostro�no�ci�. Nie b�d� doradza� wydania wojny rz�dowi Prestimiona i Dekkereta, przynajmniej nie teraz. Ale widz� ju�, �e mo�emy sobie pozwoli� na wi�ksze ryzyko, z powodu broni, kt�r� dysponujemy�� przerzuci� he�m z r�ki do r�ki.�� Jest ona du�o pot�niejsza, ni� mi si� wydawa�o. Je�li Prestimion i sp�ka spr�buj� nas skrzywdzi�, mo�emy si� broni�.

��Ach!

Mandralisca czeka� na drugie �ach�, patrz�c na Gavirala w�ciekle, ale nie nast�pi�o.

Po chwili powiedzia�:

��W takim razie udamy si� do Ni-moya. Ponownie zajmiesz pa�ac prokuratora, cho� nie przyjmiesz tego tytu�u. Twoi bracia zajm� niemal r�wnie wielkie rezydencje. Na razie b�dziecie �yli jako prywatni obywatele, z w�adz� wy��cznie nad rodzinnymi dobrami. Czy to jasne, milordzie Gaviralu?

��Czy to znaczy, �e ju� nie b�dziemy lordami?�� powiedzia� Gaviral. Po jego minie by�o wyra�nie wida�, �e ta perspektywa go smuci.

��W zaciszu w�asnych domostw wci�� b�dziecie Lordami Zimroelu. W rozmowach z mieszka�cami Ni-moya b�dziecie pi�cioma ksi���tami z klanu Sambailid�w i nikim ponad to, na razie. P�niej, milordzie, mam dla ciebie tytu� lepszy nawet od Lorda, ale na to b�dziesz musia� jeszcze troch� poczeka�.

Brzydka twarz Gavirala zaja�nia�a podnieceniem. Pochyli� si� z zapa�em w stron� Mandraliski.

��A jak ma brzmie� ten lepszy tytu�?�� zapyta�, cho� zna� ju� odpowied�.

��Pontifex�� odpowiedzia� Mandralisca.

��M�j lordzie�� powiedzia� szambelan Dekkereta.�� Przyszed� ksi��� Dinitak.

��Dzi�kuj�, Zeldorze Luudwidzie. Popro� go, �eby wszed�.

Rozbawi�o go, �e szambelan podni�s� Dinitaka do godno�ci ksi���cej. Nigdy nie nadano mu podobnego tytu�u, Dekkeret tak�e nie zamierza� tego robi�, ani te� Dinitak nie okazywa� zainteresowania otrzymaniem tytu�u szlacheckiego. Wci�� by� synem Venghenara Barjazida, dzieckiem suvraelskiej pustyni, kt�re niegdy� wsp�pracowa�o ze swoim ojcem przy oszukiwaniu i wykorzystywaniu podr�nych, wynajmuj�cych ich jako przewodnik�w po tej nieprzyjaznej ziemi. Arystokracja G�ry Zamkowej zaakceptowa�a Dinitaka jako przyjaciela Dekkereta, kt�ry zreszt� nie da� im w tej kwestii wyboru. Nigdy jednak nie zgodziliby si� na to, by Dekkeret wcieli� go do ich w�asnej, u�wi�conej kasty.

��Dinitak�� powiedzia� Dekkeret wstaj�c, by go u�ciska�.

W ci�gu ostatnich tygodni Dekkeret urz�dzi� sobie biuro w jednym z segment�w D�ugiej Sali Methiraspa, kt�ra w�a�ciwie wcale nie by�a sal�, a raczej rz�dem o�miok�tnych komnat w Bibliotece Lorda Stiamota. Sama biblioteka by�a korytarzem, ci�gn�cym si� serpentynami wok� szczytu G�ry Zamkowej i maj�cym w sumie wiele mil d�ugo�ci. Wed�ug legendy znajdowa�a si� w niej ka�da ksi��ka, jak� kiedykolwiek wydrukowano w ka�dym ze �wiat�w kosmosu. W miejscu znajduj�cym si� dok�adnie pod trawnikiem na Dziedzi�cu Vildivara biblioteka ta otwiera�a si� na dwana�cie sal Sali Methiraspa. Pozostawiono je do u�ytku naukowc�w, ale rzadko zaj�ta by�a wi�cej ni� jedna, mo�e dwie.

Dekkeret znalaz� te pokoje podczas jednej ze swoich w�dr�wek po Zamku i natychmiast je polubi�. By�y to przestronne komnaty wysokie na dwa pi�tra, o �cianach pokrytych malowid�ami wyobra�aj�cymi smoki morskie i niezwyk�e stwory l�dowe, turnieje rycerskie, cuda przyrody i wiele innych rzeczy we wspania�ym, �redniowiecznym stylu. Wysoko w g�rze z sufit�w�� pomalowanych na jasne kolory, cynober, ���, ziele�, b��kit i pokrytych cienk� warstw� przezroczystego lakieru, dzi�ki kt�remu l�ni�y jak kryszta��� s�czy�o si� ciep�e, odbite �wiat�o. Korytarze, zastawione po obu stronach rz�dami ksi��ek, prowadzi�y do w�a�ciwej cz�ci biblioteki. Dekkeret co chwil� wraca� do tego przyjemnego schronienia wewn�trz Zamku i w ko�cu poleci�, by zamkni�to jeden z jego segment�w, zwany Gabinetem Lorda Spurifona, i urz�dzi� w nim w�asne biuro. To w�a�nie tam przyjmowa� tego dnia Dinitaka Barjazida.

Przez jaki� czas rozmawiali cicho o ma�o wa�nych sprawach: wizycie w wielkim mie�cie Stee, kt�r� niedawno odby� Dinitak, planach Dekkereta na podr� tam i do s�siaduj�cych miast G�ry i podobnych kwestiach. Dekkeret z �atwo�ci� zauwa�y�, �e w duszy przyjaciela skrywa si� jakie� napi�cie, ale pozwoli� ustala� mu tempo rozmowy i stopniowo przej�� do kwestii, kt�ra kaza�a mu uda� si� na t� prywatn� audiencj� u Koronala.

��Czy widywa�e� si� ostatnio z ksi�ciem Teotasem, wasza lordowska mo��?�� zapyta� Dinitak, a w jego tonie czu� by�o nowe napi�cie.

Dekkereta zaskoczy�a ta niespodziewana wzmianka o Teotasie. Ten problem i dla niego sta� si� dra�liwy.

��Widuj� go czasami, lecz niezbyt cz�sto�� odpar�.�� Poniewa� wci�� nie rozwi�zali�my kwestii, kto b�dzie nast�pnym Wysokim Doradc�, zdaje si�, �e mnie unika. Nie chce odrzuci� tej nominacji, ale nie potrafi te� zmusi� si� do jej przyj�cia. Wini� za to Fiorind�.

Ch�odne, �widruj�ce oczy Dinitaka wyrazi�y zaskoczenie.

��Fiorind�? Co ona ma wsp�lnego z twoim wyborem Wysokiego Doradcy?

��Jest �on� tego, kt�rego wybra�em, nieprawda�, Dinitaku? A to powoduje komplikacje, kt�rych nigdy nie bra�em pod uwag�. Pewnie wiesz, �e pojecha�a do Labiryntu z Lady Varaile i zostawi�a Teotasa tutaj.�� Dekkeret, zirytowany, przerzuca� papiery na biurku. Omawianie k�opotliwej sprawy Teotasa, nawet z Dinitakiem, z�o�ci�o go.�� Nie spodziewa�em si�, �e ka�e Teotasowi wybiera� mi�dzy zostaniem Wysokim Doradc� a pozostaniem przy �onie.

��Uwa�asz, �e to a� tak powa�ne?

Dekkeret zgarn�� papiery na stos nerwowym ruchem.

��A sk�d mam wiedzie�? Teotas praktycznie ze mn� teraz nie rozmawia. Z jakiego innego powodu mia�by si� waha�, czy przyj�� to stanowisko? Je�li Fiorinda postawi�a mu jakie� ultimatum na temat �ycia w Labiryncie, to nie mo�e tu zosta� i by� Wysokim Doradc�, o ile nie chce rozpadu swojego ma��e�stwa. Kobiety!

Dinitak u�miechn�� si�.

��To trudne istoty, prawda, panie?

��Nigdy nie przysz�o mi do g�owy, �e przed�o�y pozostanie dam� dworu przy Varaile nad szans�, by jej m�� obj�� pozycj� na Zamku ni�sz� tylko od mojej w�asnej. Tymczasem Septach Melayn ju� jest w Labiryncie jako Wysoki Rzecznik Prestimiona, a stanowisko Wysokiego Doradcy pozostaje puste. Poza tym Teotas wygl�da jak strz�p cz�owieka. To wszystko musi go wyka�cza�.

��Tak, wygl�da bardzo �le�� przyzna� Dinitak.�� Wydaje mi si� jednak, �e problem z Fiorind� nie jest jedyn� rzecz�, kt�ra tak �le na niego dzia�a.

��Co m�wisz? Co jeszcze si� dzieje?

Dinitak spojrza� Dekkeretowi w oczy.

��Ostatnimi czasy Teotas nie raz szuka� mojego towarzystwa. Pewnie wiesz, �e nigdy nie byli�my bliskimi przyjaci�mi. Teraz jednak prze�ywa katusze i b�aga o pomoc, a nie wa�y si� i�� do ciebie z powodu sprawy z Wysokim Doradc�, kt�rej nie umie rozwi�za�. Zamiast tego przyszed� do mnie. By� mo�e mia� nadziej�, �e porozmawiam z tob� o nim.

��I to robisz teraz. Ale jak mog� pom�c? M�wisz, �e cierpi. Ale je�li nie mo�e si� zdecydowa� w sprawie tak wa�nej, jak zostanie Wysokim Doradc��

��To nie ma nic wsp�lnego z tym stanowiskiem, m�j panie. Nie bezpo�rednio.

Dekkeret, zagubiony i coraz bardziej zniecierpliwiony, szczekn�� ostro:

��To o co chodzi?

��Dekkerecie, on otrzymuje przes�ania. Noc w noc, potworne sny, najstraszniejsze koszmary. Dotar� do momentu, kiedy nie pozwala sobie na sen.

��Przes�ania? Przes�ania s� dobre, Dinitaku.

��Przes�ania Pani Wyspy owszem. Ale te nie pochodz� od niej. Pani nie zsy�a sn�w o potworach i demonach, goni�cych ludzi po przekl�tych okolicach. Ani sn�w, kt�re przekonuj� ci� o twojej ca�kowitej bezwarto�ciowo�ci i sprawiaj�, �e wierzysz, i� wszystko, co zrobi�e� w �yciu, by�o oszuka�cze i godne pogardy. M�wi, �e czasami budzi si� w nocy i si� nienawidzi. Nienawidzi.

Dekkeret znowu zacz�� nerwowo przek�ada� papiery.

��W takim razie Teotas powinien spotka� si� z t�umaczem sn�w i oczy�ci� sobie g�ow�. Na Bogini�, Dinitaku, to szale�stwo! Zaproponowa�em najwa�niejsz� pozycj� w moim rz�dzie cz�owiekowi, kt�ry zdaje mi si� mie� po temu idealne kwalifikacje, a teraz odkrywam, �e jej nie przyjmie, bo nie pozwala mu �ona, a poza tym jest sko�owany z powodu paru z�ych sn�w! Dobrze, to proste. Wycofam moj� propozycj� i Teotas b�dzie m�g� pop�dzi� do Labiryntu, �eby by� z Fiorind�. Mo�e stary Dembitave chce zosta� Wysokim Doradc�. Albo mo�e uda mi si� �ci�gn�� Abriganta z Muldemar. Albo poprosz� kt�rego� z m�odszych ksi���t, na przyk�ad Vandimaina�

��M�j panie�� przerwa� Dinitak.�� Przypominam, �e powiedzia�em, i� Teotas otrzymuje przes�ania.

��To zdanie nie ma dla mnie sensu.

��Mam na my�li, �e kto� z daleka umieszcza te sny w umy�le Teotasa. Wci�� uwa�asz, �e Pani Sn�w jest jedyn� osoba na �wiecie, kt�ra mo�e wej�� do �pi�cego umys�u.

��A nie jest tak?

��Pami�tasz, Dekkerecie, pewien he�m, drobiazg z metalowej plecionki, kt�rego m�j zmar�y ojciec u�y� przeciwko tobie dawno temu, kiedy podr�owa�e� po Pustyni Skradzionych Sn�w w Suvraelu? Pami�tasz p�niejsz� wersj� tego urz�dzenia, kt�rej sam u�y�em w twojej obecno�ci, podobnie jak Lord Prestimion, kiedy walczyli�my ze zbuntowanym Dantiry� Sambailem? Ten he�m daje mo�liwo�� wchodzenia w umys�y z ogromnej odleg�o�ci. Sam Prestimion mo�e to potwierdzi�, je�li go spytasz.

��Ale te he�my i wszystkie dokumenty dotycz�ce ich budowy s� trzymane pod kluczem w Skarbcu Zamku. Nikt si� do nich nie zbli�a� od lat. Pr�bujesz mi powiedzie�, �e zosta�y skradzione?

��Bynajmniej, panie.

��Czemu wi�c o nich rozmawiamy?

��Z powodu sn�w, kt�re ma Teotas.

��Dobrze. Tak wi�c Teotas ma bardzo z�e sny. To nie jest b�aha sprawa. Ale koniec ko�c�w, sny s� tylko snami. Tworzymy je z ciemno�ci naszych w�asnych dusz, chyba �e zostan� one w nas umieszczone z zewn�trz, a to potrafi tylko Pani Wyspy. A ona nigdy nie zes�a�aby sn�w takich, jakie m�wisz, �e ma Teotas. I przed chwil� przyzna�e�, �e mamy jedyn� maszyn�, kt�ra potrafi tego dokona�, a jest ni� he�m, u�ywany kiedy� przez twojego ojca.

��A jak mo�esz by� pewien�� zapyta� Dinitak�� �e urz�dzenia, kt�re trzymasz w Skarbcu, s� jedynymi istniej�cymi? Znam dzia�anie he�mu, m�j lordzie. Wiem, co mo�e zdzia�a�. To, co dzieje si� z Teotasem, jest podobne do tego, co mo�na nim osi�gn��.

Po raz pierwszy Dekkeret zacz�� rozumie�, na co przez ca�y czas pr�bowa� go naprowadzi� Dinitak.

��A kto, jak s�dzisz, jest w posiadaniu he�mu, kt�rym zn�ca si� nad biednym Teotasem?

Oczy Dinitaka zal�ni�y.

��M�odszy brat mojego ojca, Khaymak, by� mechanikiem, kt�ry skonstruowa� dla niego he�my kontroluj�ce umys�y. Przez wszystkie te lata Khaymak pozostawa� w Suvraelu i zajmowa� si� jakimi� ciemnymi sprawkami. Ale mo�e pami�tasz, �e zaledwie z zesz�ym roku pojawi� si� na G�rze Zamkowej�

��Oczywi�cie�� powiedzia� Dekkeret.�� Oczywi�cie!�� wszystko zaczyna�o si� uk�ada� w ca�o��.

��Pojawi� si� na G�rze Zamkowej�� kontynuowa� Dinitak�� pragn�c wst�pi� na s�u�b� u Lorda Prestimiona. Przyznaj�, �e powodowa�a mn� niech�� prze�ywania za�enowania obecno�ci� tak nieciekawego krewniaka na Zamku, wi�c osobi�cie zadba�em, by zabroniono mu cho�by zbli�y� si� do Zamku. Teraz widz�, �e to by� powa�ny b��d.

��S�dzisz, �e zbudowa� kolejny he�m?

��Albo to, albo sporz�dzi� projekt i szuka� kogo�, kto sfinansuje konstrukcj�. Jestem prawie pewien, �e po to chcia� widzie� si� z Prestimionem. Przewidywa�em, �e nie wyniknie z tego nic dobrego, wi�c zamkn��em przed nim bramy Zamku. S�dz� jednak, �e znalaz� sponsora gdzie indziej, zbudowa� nowy he�m i wykorzystuje go na Teotasie. A mo�liwe, �e tak�e na wielu innych.

Dekkeret poczu� zimny dreszcz.

��Tu� przed moj� koronacj��� powiedzia� powoli�� przyszed� do mnie mag Su-Suheris i powiedzia�, �e mia� jakby wizj�, w kt�rej cz�onek klanu Barjazid�w w jaki� spos�b sta� si� Pot�g� Kr�lestwa. Wydawa�o mi si� to bezsensowne, wi�c przesta�em si� nad tym zastanawia�. Nigdy ci o tym nie m�wi�em, bo w moich oczach mia�o to zdradzieckie konotacje, jakby� planowa� pozbawienie mnie tronu i zostanie Koronalem zamiast mnie. To by�o zbyt absurdalne, by w og�le o tym my�le�.

��Nie jestem jedynym Barjazidem na �wiecie, m�j panie.

��Faktycznie. A Maundigand-Klimd przestrzega� mnie przed zbyt dos�own� interpretacj� tej wizji. Ale co b�dzie, je�li oznacza�a ona nie to, �e Barjazid zostanie Pot�g��� a jak� inn� Pot�g� m�g�by zosta�, je�li nie Koronalem?�� ale �e zdob�dzie pot�g�, w og�lnym znaczeniu tego s�owa?

��Albo �e sprzeda sw�j he�m i swoje us�ugi komu�, kto b�dzie z tej pot�gi korzysta��� zasugerowa� Dinitak.

��Ale kto to mo�e by�? Na �wiecie panuje pok�j. Prestimion poradzi� sobie z naszymi wrogami wiele lat temu.

��Praegustator prokuratora wci�� �yje.

��Mandralisca? Nie my�la�em o nim od lat! Musi by� teraz starym cz�owiekiem� O ile w og�le �yje.

��Nie s�dz�, �eby by� taki stary. Ma najwy�ej pi��dziesi�t lat. I podejrzewam, �e wci�� mo�e by� niebezpieczny. Wiesz, �e dotkn��em jego umys�u podczas ostatecznej bitwy w Stoienzar. Tylko na chwil�, ale to wystarczy�o. Nigdy tego nie zapomn�. W jego umy�le jest nienawi��, zwini�ta jak ogromny w��� I gniew na ca�y �wiat, pragnienie czynienia krzywdy, niszczenia�

��Mandralisca!�� wymamrota� Dekkeret, potrz�saj�c g�ow�. By� zagubiony w zdumieniu, przera�eniu i wspomnieniach.

��By�, jak s�dz�, wi�kszym potworem ni� jego pan, Dantirya Sambail�� powiedzia� Dinitak.�� Prokurator umia� pohamowa� swoj� ambicj�. Zawsze by�a granica, kt�rej nie chcia� przekroczy�, a kiedy do niej dociera�, znajdowa� kogo�, kto wykona zadanie za niego.

��Cho�by Korsibara�� skin�� g�ow� Dekkeret.�� Dantirya Sambail, wiecznie g�odny w�adzy, nie pr�bowa� sam zosta� Koronalem. Znalaz� sobie zast�pc�, marionetk�.

��W�a�nie tak. Prokurator wola� pozostawa� bezpiecznie za kulisami, unika� najgorszego ryzyka, pozwala� innym wykonywa� za niego brudn� robot�. Mandralisca jest inny. Jest zawsze got�w postawi� wszystko na jeden rzut ko�ci�.

��Cho�by s�u��c jako praegustator. Kto przy zdrowych zmys�ach podj��by si� takiej pracy? Ale on chyba nie martwi si� o w�asne �ycie.

��Chyba nie. Albo uzna�, �e warto by�o zaryzykowa�. M�g� wygrzeba� sobie drog� do serca Dantiryi Sambaila, daj�c mu do zrozumienia, �e got�w jest dla niego ryzykowa� �yciem. Musia�o mu si� to wyda� op�acalne. A kiedy znalaz� si� przy boku prokuratora, my�l�, �e prowadzi� go od jednego strasznego czynu do kolejnego, mo�e dla samej zabawy.

��Nie rozumiem tego cz�owieka�� o�wiadczy� Dekkeret.

��Ani ja, niestety. Mia�em bli�sz� ni� ty styczno�� z potworami. Ale to ty b�dziesz musia� go powstrzyma�.

��Zaczekaj! Bardzo szybko doszli�my do wniosk�w, a nasze przypuszczenia id� bardzo daleko�� Dekkeret wskaza� palcem Barjazida.�� Co w�a�ciwie pr�bujesz mi powiedzie�? Wspomnia�e� tego starego demona, Mandralisk�, znowu da�e� mu do r�k bro� twojego ojca, kontroluj�c� umys�y, zasugerowa�e�, �e Mandralisca planuje kolejn� wojn� ze �wiatem. Ale gdzie dow�d, �e cokolwiek z tego jest prawd�? Wydaje mi si�, �e to wszystko opiera si� na z�ych snach Teotasa i wieloznacznej wizji Maundiganda-Klimda!

Dinitak u�miechn�� si�.

��Wci�� mamy oryginalny he�m. Pozw�l, �e wyci�gn� go ze Skarbca i za jego pomoc� zwiedz� �wiat. Je�li Mandralisca wci�� �yje, dowiem si�, gdzie jest. I dla kogo pracuje. Co powiesz, panie?

��A co mog� powiedzie�?�� g�owa Dekkereta pulsowa�a b�lem. Zasiada� na tronie ledwo miesi�c, Prestimion nic o tym jeszcze nie wiedzia� i nie by�o Wysokiego Doradcy, do kt�rego m�g�by si� zwr�ci�. By� ca�kiem sam, nie licz�c Dinitaka Barjazida. A teraz okaza�o si�, �e by� mo�e gdzie� daleko wichrzy stary wr�g. G�osem ponurym, pe�nym obawy i frustracji, Dekkeret powiedzia�:

��M�wi�, co nast�puje: znajd� mi go, Dinitaku. Odkryj, co zamierza. Spraw, by nie m�g� nam zagra�a�, w dowolny spos�b. Zniszcz go, je�li trzeba. Rozumiesz. Zr�b, cokolwiek b�dzie trzeba.

Fulkari przechodzi�a przez Balkony Vildivara w kierunku Dziedzi�ca Pinitora, kiedy nadesz�a chwila, kt�rej ba�a si� od tygodni. Przez bram� z Wewn�trznego Zamku po drugiej stronie Balkon�w wyszed� Koronal Lord Dekkeret, wspania�y w oficjalnych szatach, otoczony, jak zawsze ostatnio, grup� powa�nie wygl�daj�cych m�czyzn, nale��cych do wewn�trznego kr�gu jego rz�d�w. Jedyna droga prowadzi�a prosto w jego kierunku. Nie mo�na by�o tego unikn��, musieli stan�� naprzeciw siebie.

Ona i Dekkeret nie rozmawiali w og�le w ci�gu tych tygodni, kt�re min�y od jego wst�pienia na tron. Widzia�a go zaledwie par� razy i zawsze z du�ej odleg�o�ci, podczas wydarze� dworskich, na kt�re wysoko urodzone panienki, takie jak Fulkari, pochodz�ce od dawnych rodzin kr�lewskich, musia�y chodzi�. Nie kontaktowali si�. Ledwo na ni� spogl�da�. Zachowywa� si�, jakby by�a niewidzialna. Ona te� unika�a wszelkiego kontaktu. Podczas jednej z kr�lewskich audiencji, kiedy zdawa�o si�, �e trasa, kt�r� porusza� si� przez wielk� sal� tronow� nieuchronnie zaprowadzi go do niej w�lizn�a si� w t�um, zanim podszed�. Ba�a si� tego, co m�g�by jej powiedzie�.

Wszyscy wiedzieli, �e jaki� zwi�zek istnia� kiedy� mi�dzy nimi, ale ju� si� zako�czy�. Mo�e on nie chcia� tego wyrazi� wprost, ale Fulkari wiedzia�a, �e to koniec. Tylko fakt, �e jeszcze nie zdoby� si� na oficjalne zerwanie, trzyma� j� przy �yciu. Wiedzia�a, �e to g�upie. Byli razem przez trzy lata, a teraz w og�le nie rozmawiali. Czy mo�na by�o prosi� o ja�niejszy dow�d? Dekkeret poprosi� j� o r�k�, ona odm�wi�a. To by� koniec. Czy naprawd� musia� formalnie potwierdza� co�, co by�o dla wszystkich jasne?

A teraz by� tutaj, oddalony o nie wi�cej ni� sto jard�w, i szed� w jej kierunku.

Czy b�dzie dalej udawa�, �e jest niewidzialna, kiedy spotkaj� si� na tym w�skim balkonie? To by by�o nie do zniesienia. Takie poni�enie przed Dinitakiem, ksi�ciem Teotasem, ministrami Rady Dembitave i Vandimainem i przed reszt� tych ludzi. Sama sobie stworzy�a to cierpienie, nie mia�a co do tego w�tpliwo�ci, ale cierpia�a nie mniej, bo zosta�a napi�tnowana jako porzucona kochanka kr�la. W�a�ciwie nawet tym nie by�a. Kiedy kochali si� po raz ostatni, Dekkeret nie by� jeszcze Koronalem. By�a wi�c tylko kim�, kto by� kochank� nowego Koronala, kiedy ten by� jeszcze zwyk�ym obywatelem, jedn� z wielu kobiet, kt�re w ci�gu lat przewin�y si� przez jego ��ko.

Postanowi�a stan�� z t� sytuacj� twarz� w twarz. Pomy�la�a, �e nie jest tylko odrzucon� konkubin�. Jest lady Fulkari z Sipermit, w kt�rej �y�ach p�ynie krew Koronala Lorda Makhario, kr�la sprzed pi�ciuset lat. Co robili przodkowie Dekkereta pi��set lat temu? Czy w og�le zna� ich imiona?

Dzieli�o ich teraz nie wi�cej ni� pi��dziesi�t st�p. Fulkari patrzy�a prosto na niego. Ich spojrzenia spotka�y si� i tylko najwi�kszym wysi�kiem woli powstrzyma�a si� od odwr�cenia wzroku.

Dekkeret zdawa� si� by� spi�ty i zm�czony. I nieufny. Znikn�� gdzie� jego radosny, otwarty spos�b bycia optymisty, kt�ry przez ostatnie trzy lata by� jej kochankiem. Teraz wygl�da�, jakby by� pod wielk� presj�. Usta mia� zaci�ni�te, czo�o zmarszczone, lewy policzek mu pulsowa�. Czy by�a to konsekwencja trosk bycia Koronalem, czy tak reagowa� na to przypadkowe spotkanie w obecno�ci wszystkich jego towarzyszy?

��Fulkari�� powiedzia�, kiedy byli ju� blisko. M�wi� cicho, a jego g�os by� r�wnie napi�ty i z trudem kontrolowany jak wyraz twarzy.

��M�j lordzie�� Fulkari pochyli�a g�ow� i wykona�a salut rozb�ysku gwiazd.

Zatrzyma� si� przed ni�. Na ciasnej przestrzeni ma�ego przej�cia na balkonie sta�a tak blisko niego, �e widzia�a cienk� lini� potu na jego g�rnej wardze. Dwaj m�czy�ni, kt�rzy szli najbli�ej Dekkereta, Dinitak i Vandimain, zrobili krok w ty� i wtopili si� w t�o. Ksi��� Teotas, potwornie zm�czony i spi�ty, zn�kany i z przekrwionymi oczami, patrzy� na ni� jakby by�a duchem.

Teotas, Dinitak i Vandimain wtopili si� w t�o jeszcze bardziej, jakby w og�le znikn�li i Fulkari widzia�a tylko Dekkereta, zajmuj�cego gigantyczn� przestrze� po�rodku jej �wiadomo�ci. Sta�a przed nim twardo. By�a wysoka, ale jemu si�ga�a zaledwie do piersi.

Cisza mi�dzy nimi trwa�a i trwa�a. Gdyby tylko wyci�gn�� r�k� i dotkn�� jej d�oni, my�la�a, rzuci�aby si� w jego ramiona na oczach ich wszystkich, wielkich pan�w kr�lestwa, ksi���t, hrabi�w i diuk�w. Ale nie wyci�ga� r�ki.

Zamiast tego przem�wi� znowu tym samym napi�tym tonem po czasie, kt�ry trwa� mo�e pi��, sze�� sekund, ale dla niej by� jak lata.

��Chcia�em kogo� po ciebie pos�a�, Fulkari. Wiesz, �e musimy porozmawia�.

Najgorsze s�owa. S�owa, kt�rych mia�a nadziej� nie us�ysze�.

Musimy porozmawia�? O czym, panie? Co jeszcze mo�emy sobie powiedzie�?

Chcia�a to powiedzie�. A potem przej�� ko�o niego i szybko i�� dalej. Wytrzyma�a jednak jego spojrzenie i odpowiedzia�a ch�odnym, oficjalnym tonem.

��Tak, panie. Kiedy tylko zapragniesz, panie.

Czo�o Dekkereta l�ni�o teraz od potu. Musi by� mu tak samo ci�ko jak mi, zrozumia�a Fulkari. Odwr�ci� si� do swojego szambelana.

��Zeldorze Luudwidzie, zaaran�uj lady Fulkari prywatn� audiencj� jutro po po�udniu. Spotkamy si� w Sali Methiraspa.

��Doskonale, panie�� powiedzia� szambelan.

��Chce si� ze mn� widzie�, Keltryn!�� zawo�a�a Fulkari. Znajdowa�y si� w skromnym, zagraconym mieszkanku Keltryn w Arkadzie Setiphona, dwa pi�tra poni�ej bardziej imponuj�cego apartamentu zajmowanego przez Fulkari. Zaraz po spotkaniu z Dekkeretem pobieg�a do siostry.�� Sz�am jednym z Balkon�w Vildivara, a on przechodzi� z drugiej strony z Vandimainem i Dekkeretem i mn�stwem innych ludzi i nie mieli�my wyboru, musieli�my do siebie podej�栗 szybko opisa�a kr�tkie spotkanie, zaniepokojenie Dekkereta, swoje w�asne, sprzeczne emocje, zdystansowany charakter tamtej kr�tkiej rozmowy, um�wienie si� na spotkanie nast�pnego dnia.

��C�, czemu mia�by nie chcie� ci� ogl�da�?�� zapyta�a Keltryn.�� Nie jeste� brzydsza, ni� by�a� miesi�c temu, a nawet kto� tak zaj�ty, jak Koronal, lubi pewnie czasem mie� kogo� do towarzystwa w ��ku. Zobaczy� ci� wi�c i pomy�la� �O, tak, Fulkari� pami�tam j��.

��Ale z ciebie dzieciak, Keltryn.

Keltryn wyszczerzy�a z�by w u�miechu.

��Nie s�dzisz, �e mam racj�?

��Oczywi�cie, �e nie. Sam ten pomys� jest ohydny. Wyra�nie my�lisz, �e i on, i ja jeste�my pro�ci, �e on nie widzi we mnie nic poza praktyczn� zabawk� na samotne noce i �e ja polec� do niego na jedno skini�cie palcem�

��Ale p�jdziesz si� z nim spotka�, tak?

��Jasne. Mam powiedzie� Koronalowi Majipooru, �e nie chce mi si� przyj�� jego zaproszenia?

��Skoro tak, szybko przekonasz si�, czy mam racjꠗ odpar�a Keltryn. Oczy l�ni�y jej tryumfalnie. Dobrze si� bawi�a.�� Id� do niego. Pos�uchaj, co ma do powiedzenia. Obstawiam, �e nie minie pi�� minut, nim ci� dotknie. A kiedy to si� stanie, zrobisz si� mi�kka jak budy�.

Fulkari patrzy�a na siostr� zarazem ze w�ciek�o�ci� i rozbawieniem. Naprawd� by�a dzieckiem. C� ona mog�a wiedzie� o m�czyznach, skoro nigdy si� �adnemu nie odda�a? A jednak� jednak� Sta�a poza skomplikowanymi sprawami damsko-m�skimi, mog�a mie� wi�c lepszy obraz ni� sama Fulkari, uwik�ana po uszy.

Siedemnastoletnia Keltryn wcale nie by�a zupe�nie zielona i nieopierzona. W jej s�owach by�a pragmatyczna m�dro��, kt�r� Fulkari uczy�a si� docenia�. B��dem by�o wci�� widzie� w niej ma�� dziewczynk�. Zmienia�a si�. Wida� to by�o w jej twarzy. Fulkari, zdumiona, zauwa�y�a, �e by�a mniej ch�opi�ca, jakby w ko�cu zmienia�a si� z ma�ej ch�opczycy w prawdziw� kobiet�.

Fulkari nerwowo chodzi�a po pokoju, bezmy�lnie podnosz�c i odk�adaj�c butelki z r�ni�tego szk�a, kt�re jej siostra ch�tnie kolekcjonowa�a. Ton�a w powodzi sprzecznych uczu�.

W ko�cu odwr�ci�a si� i zacz�a m�wi� dziwnym, wysokim g�osem, kt�ry sprawia�, �e mia�a wra�enie, i� to Keltryn jest starsz� siostr�.

��Jakie s� szanse, �e on zechce zacz�� wszystko od pocz�tku? Po tym, co powiedzia�am, kiedy poprosi� mnie o r�k�? Nie. Nie, to niemo�liwe. Wie, �e nie ma sensu znowu wszystkiego rozgrzebywa�. A je�li po prostu szuka kogo� do ��ka, bez zb�dnych komplikacji, to Zamek jest pe�en kobiet nadaj�cych si� do tego lepiej ni� ja, kt�re z przyjemno�ci� na to przystan�. Ja i on prze�yli�my razem zbyt wiele, �eby pozwoli� sobie na co� takiego.

Keltryn patrzy�a na ni� powa�nie, z szeroko otwartymi oczami.

��A co, je�li wci�� ci� pragnie? Czy ty tego nie chcesz?

��Nie wiem, czego chc�. Wiesz, �e go kocham.

��Tak.

��Ale on szuka �ony, a ja ju� powiedzia�am, �e nie chc� po�lubi� Koronala�� Fulkari potrz�sn�a g�ow�. Czu�a, �e jej zn�kany umys� troch� si� rozja�nia.�� Nie, Keltryn, nie masz racji. Ostatni� rzecz�, kt�rej chce Dekkeret, jest ponowne wi�zanie si� ze mn�. S�dz�, �e poprosi�, �ebym do niego przysz�a, poniewa� przypomnia� sobie, �e nigdy oficjalnie ze mn� nie zerwa� i czuje si� z tego powodu troch� winny, bo przynajmniej tyle jest mi winien. By� tak zaj�ty koronacj�, �e zostawi� mnie w zawieszeniu, a teraz przysz�a pora, by zrobi�, co do niego nale�y. Kiedy wpadli�my na siebie na balkonie pomy�la� pewnie: �no c�, chyba nie mog� ju� d�u�ej zostawia� niedoko�czonych spraw�.

��Mo�e tak. A jak ty si� z tym czujesz? Z tym, �e wzywa ci�, �eby ostatecznie wszystko sko�czy�? Powiedz prawd�.

��Prawd�?�� Fulkari zawaha�a si� chwil�.�� Strasznie mi si� to nie podoba. Nie chc�, �eby to by� koniec. M�wi�am ci, wci�� go kocham, Keltryn.

��A jednak powiedzia�a� mu, �e nie chcesz za niego wyj��. Czego si� po nim spodziewasz? Musi �y� dalej. Teraz nie potrzebuje kochanki, potrzebuje �ony.

��Nie powiedzia�am, �e nie chc� za niego wyj��. Powiedzia�am, �e nie chc� wyj�� za Koronala.

��Tak, tak, ci�gle to powtarzasz. Ale to ta sama osoba, prawda, Fulkari?

��Kiedy m�wi�am, to nie by�a ta sama osoba. Nie by� jeszcze oficjalnie wybrany. Pewnie mia�am nadziej�, �e zrezygnuje ze wszystkiego dla mnie. Oczywi�cie tego nie zrobi�.

��Wiesz, �e szale�stwem by�o prosi� o co� takiego.

��Wiem. Od pi�tnastu lat szykowa� si�, by zosta� nast�pc� Lorda Prestimiona, a kiedy ta chwila nadesz�a, m�wi� mu �nie, jestem od tego du�o wa�niejsza, prawda, Dekkerecie?�. Jak mog�am by� taka g�upia?�� Fulkari odwr�ci�a si�. Od tego wszystkiego zaczyna�a bole� j� g�owa. Przybieg�a do Keltryn zagubiona i po dziewcz�cemu podekscytowana, bo �on chce mnie widzie�!�, a siostra metodycznie obna�y�a wszystkie jej w�tpliwo�ci. To by�o cenne, ale i bardzo bolesne. Nie mia�a ju� si�y na t� rozmow�.

��Fulkari?�� powiedzia�a Keltryn po chwili ciszy.�� Wszystko w porz�dku?

��Tak, o tyle o ile. Mo�e p�jdziemy pop�ywa�?

��W�a�nie to chcia�am zaproponowa�.

��Doskonale�� powiedzia�a Fulkari.�� Chod�my.�� Po chwili doda�a, �eby zmieni� temat:�� Czy teraz, kiedy Septach Melayn pojecha� do Labiryntu, dalej �wiczysz fechtunek?

��W pewnym sensie�� odpowiedzia�a Keltryn.�� Dwa razy w tygodniu spotykam si� na sali treningowej z jednym z ch�opc�w z jego grupy.

��Z Audharim? Tym ch�opakiem ze Stoienzar, o kt�rym mi m�wi�a�?

��Tak, z Audharim.

To by�o ciekawe. Fulkari czeka�a, a� siostra powie o nim co� wi�cej, ale nic takiego si� nie sta�o. Z uwag� przyjrza�a si� jej twarzy, szukaj�c jakich� oznak za�enowania czy dyskomfortu, czegokolwiek, co mog�oby zdradzi�, �e jej dziewicza siostrzyczka wreszcie znalaz�a sobie kochanka. Nic nie dostrzeg�a. Albo Keltryn by�a lepsz� aktork�, ni� Fulkari przypuszcza�a, albo mi�dzy ni� a Audharim nie by�o nic poza niewinnymi �wiczeniami fechtunku.

Szkoda, pomy�la�a. W �yciu siostry przysz�a pora na ma�y romans.

Niespodziewanie, kiedy dosz�y na brzeg basenu, Keltryn zapyta�a:

��Powiedz mi, Fulkari, dobrze znasz Dinitaka Barjazida?

Fulkari zmarszczy�a brew.

��Dinitak? Dlaczego o niego pytasz?

��Pytam, bo pytam�� ku swemu ogromnemu zdumieniu Fulkari dopiero teraz zobaczy�a w niej napi�cie, kt�rego nie by�o gdy rozmawia�y o Audharim.

��Przyja�nicie si�?�� zapyta�a Keltryn.

��Nie nazwa�bym tego tak. Jeste�my znajomymi. Nie mo�na przebywa� w towarzystwie Dekkereta i nie pozna� Dinitaka. Wiesz, �e nigdy nie s� zbyt daleko od siebie. Ale nigdy nie byli�my sobie szczeg�lnie bliscy. Jeste�my znajomymi, nie przyjaci�mi. Powiesz mi, o co ci chodzi, Keltryn? A mo�e nie powinnam wiedzie�?

Keltryn przybra�a wystudiowanie oboj�tn� min�.

��Jestem po prostu ciekawa. Wpad�am na niego wczoraj w Rotundzie Lorda Haspara, po drodze na �wiczenia, i rozmawiali�my przez chwil�. Tylko sobie nic nie pomy�l, Fulkari! Tylko rozmawiali�my.

��Pomy�le�? Co niby mia�abym pomy�le�?

��Przysz�o mi do g�owy, �e jest bardzo� niezwyk�y�� powiedzia�a Keltryn. Zdawa�a si� uwa�nie wa�y� s�owa.�� Jest w nim co� dzikiego. Co� tajemniczego i surowego. Pewnie dlatego, �e pochodzi z Suvraelu. Wszyscy Suvraelczycy, kt�rych pozna�am, byli troch� dziwni. To pewnie przez to pal�ce s�o�ce. Ale on jest ciekawie dziwny, je�li wiesz, co mam na my�li.

��Chyba tak�� powiedzia�a Fulkari, oceniaj�c b�ysk, kt�ry pojawi� si� w oczach siostry. Doskonale wiedzia�a, co taki b�ysk oznacza u siedemnastolatki.

Dinitak? Dziwne. Ciekawe. Niespodziewane.

Dekkeret powiedzia�:

��Jestem ci winien przeprosiny, Fulkari.

Fulkari zwleka�a z odpowiedzi�, zadyszana po d�ugim, szale�czym biegu przez nieko�cz�ce si� sploty i zakr�ty Biblioteki Lorda Stiamota. Raz za razem gubi�a si� w�r�d wielu mil rega��w i wreszcie dotar�a na audiencj� sp�niona dwadzie�cia minut. W �yciu nie widzia�a tylu ksi��ek, co w czasie jednego biegu tymi korytarzami. Nie mia�a poj�cia, �e tyle ksi��ek w og�le istnieje. Czy ktokolwiek kiedy� je przeczyta�? Czy te tysi�ce p�ek nigdy si� nie sko�cz�? Wreszcie stare�ki, wygl�daj�cy jak �ywa skamielina bibliotekarz zlitowa� si� nad ni� i przeprowadzi� przez ten labirynt do ma�ego, odosobnionego gabinetu Lorda Dekkereta w D�ugiej Sali Methiraspa.

��Przeprosiny?�� powiedzia�a wreszcie, tylko po to, by nie milcze�.

Biurko Dekkereta odgradza�o ich od siebie. Le�a�y na nim wysokie stosy oficjalnych dokument�w�� d�ugie zwoje pergaminu przyozdobione powa�nie wygl�daj�cymi wst�gami i piecz�ciami. Zdawa�o si�, �e pe�zn� do niego po l�ni�cej powierzchni mebla jak armia domagaj�ca si� uwagi.

Dekkeret wygl�da� na zm�czonego i skr�powanego. Dzisiaj nie mia� na sobie wspania�ych, kr�lewskich szat, tylko zwyk��, szar� tunik�, przepasan� lu�no w talii.

��Tak, Fulkari, przeprosiny�� brzmia�o to jakby si�� wydobywa� z siebie g�os.�� Za wci�gni�cie ci� w tak nieszcz�liwy, niemo�liwy zwi�zek.

To zdanie zdumia�o j�.

��Niemo�liwy? By� mo�e. Ale sta� si� taki przeze mnie. Dlaczego mia�by� czu� potrzeb� przepraszania mnie za cokolwiek? I dlaczego nazywasz go nieszcz�liwym, Dekkerecie? Czy to naprawd� by� nieszcz�liwy zwi�zek? Tak uwa�asz?

��Nie. Ale przyznasz, �e sko�czy� si� nieszcz�liwie.

Ta fraza odbija�a si� echem w jej duszy. Sko�czy� si�. Sko�czy� si�. Sko�czy� si�.

Tak, oczywi�cie, �e si� sko�czy�. Ale nie chcia�a us�ysze� tych s��w. Te kilka sylab, wypowiedzianych g�o�no, mia�o w sobie co� ostatecznego, jak spadaj�ce ostrze.

Fulkari czeka�a chwil�, by wra�enie os�ab�o.

��Nawet je�li�� powiedzia�a w ko�cu�� wci�� nie rozumiem, dlaczego czujesz, �e powiniene� mnie przeprasza�.

��Bo sk�d masz wiedzie�. Dlatego w�a�nie chcia�em, �eby� dzi� tu przysz�a. Nie potrafi� d�u�ej ukrywa� przed tob� prawdy.

��O czym ty m�wisz, Dekkerecie?�� powiedzia�a niespokojnie.

Widzia�a, jak szuka s��w, jak walczy, �eby u�o�y� odpowied�.

Wygl�da�, jakby od ostatniego ich spotkania postarza� si� o pi�� lat. Jego twarz by�a blada i �ci�gni�ta, mia� cienie pod oczami, garbi� swoje szerokie ramiona, jakby siedzenie prosto kosztowa�o go tego dnia za wiele wysi�ku. To by� Dekkeret, kt�rego nigdy wcze�niej nie widzia�a, zm�czony, nagle niezdecydowany. Chcia�a wyci�gn�� do niego r�k�, pog�adzi� go po skroni, pocieszy� najlepiej, jak umia�a.

Przem�wi� z wahaniem.

��Kiedy si� poznali�my, od razu co� mnie do ciebie przyci�ga�o. Pami�tasz? Pewnie wygl�da�em jak cz�owiek ra�ony piorunem.

U�miechn�a si�.

��Tak, pami�tam. Nie mog�e� przesta� si� gapi�. Gapi�e� si� tak bardzo, �e uzna�am, �e co� musi by� nie tak z moim strojem.

��Nic nie by�o nie tak. Po prostu nie mog�em oderwa� od ciebie wzroku. Kiedy posz�a�, spyta�em kogo�, kim jeste� i za�atwi�em, �eby zaproszono ci� na audiencj� u lady Varaile par� dni p�niej. Tam za� sprawi�em, �eby mi ci� przedstawiono.

��I gapi�e� si� dalej.

��Tak. Na pewno. Pami�tasz, co wtedy powiedzia�em?

Nie pami�ta�a dok�adnie. Cokolwiek wtedy powiedzia�, znikn�o, wymazane zmieszaniem i podnieceniem, kt�re wtedy czu�a.

��Zapyta�e�, czy jeszcze si� zobaczymy�� powiedzia�a niepewnie.

��To p�niej. Co powiedzia�em najpierw?

��Naprawd� uwa�asz, �e pami�tam takie szczeg�y? To by�o tak dawno temu, Dekkerecie!

��C�, ja pami�tam�� powiedzia�.�� Zapyta�em, czy nie pochodzisz z Normork. Powiedzia�a�, �e z Sipermit. Odpar�em, �e przypominasz mi bardzo kogo�, kogo zna�em dawno temu w Normork, moj� kuzynk� Sithelle. Przypominasz sobie co� z tego? Niesamowite podobie�stwo, twoje oczy, w�osy, usta, broda, twoje d�ugie r�ce i nogi� Jeste� tak podobna do Sithelle, �e my�la�em, i� widz� ducha.

��A wi�c Sithelle nie �yje?

��Od dwudziestu lat. Zabita na ulicy Normork przez zamachowca, kt�ry chcia� dosi�gn�� Prestimiona. By�em tam. Zmar�a w moich ramionach. Dopiero wiele lat p�niej zrozumia�em, jak bardzo j� kocha�em. A wtedy, gdy ujrza�em ci� na Zamku� Patrzy�em na ciebie, nic o tobie nie wiedzia�em, my�la�em tylko �oto zwr�cono mi Sithelle� �.

Przerwa�. Odwr�ci� wzrok.

Fulkari poczu�a jak p�on� jej policzki.

��Nie poci�ga�am ci� tym, jaka jestem?�� zapyta�a. W jej g�osie te� by� ogie�, kt�rego nie potrafi�a powstrzyma�.�� Pragn��e� mnie tylko dlatego, �e wygl�dam jak kto�, kogo kiedy� zna�e�? Och, Dekkerecie� Dekkerecie�!

��M�wi�em, �e jestem ci winien przeprosiny�� powiedzia� ledwo s�yszalnym g�osem.

Poczu�a wzbieraj�ce �zy�� �zy w�ciek�o�ci.

��Wi�c nie by�am nikim wi�cej, jak tylko replik� kogo�, kogo nie mog�e� mie�? Kiedy na mnie patrzy�e�, widzia�e� Sithelle, kiedy mnie ca�owa�e�, ca�owa�e� Sithelle, a kiedy szed�e� ze mn� do ��ka, to�

��Nie, Fulkari. To wcale nie tak�� Dekkeret m�wi� teraz z wi�ksz� si��.�� Kiedy m�wi�em, �e ci� kocham, m�wi�em to Fulkari z Sipermit. Kiedy trzyma�em ci� w ramionach, trzyma�em ciebie, Fulkari. Sithelle i ja nigdy nie byli�my kochankami. Pewnie nigdy by�my nie byli, nawet gdyby prze�y�a. Kiedy poprosi�em ci� o r�k�, prosi�em ciebie, nie ducha Sithelle.

��Dlaczego wi�c m�wimy o przeprosinach?

��Bo nie mog� zaprzeczy�, �e na pocz�tku, niezale�nie od tego, co wydarzy�o si� p�niej, ci�gn�o mnie do ciebie ze z�ego powodu. To, �e pragn��em ci� zanim zd��yli�my zamieni� s�owo, wynika�o z faktu, �e jaka� g�upia cz�� mnie szepta�a, �e jeste� jak zmartwychwsta�a Sithelle, �e otrzyma�em drug� szans�. Nawet wtedy wiedzia�em, �e to idiotyczne. Ale wpad�em w sid�a swojej w�asnej, idiotycznej wyobra�ni. Dlatego si� o ciebie stara�em. Nie dlatego, �e by�a� sob�, nie na pocz�tku, tylko dlatego, �e tak bardzo przypominasz Sithelle. Ale kobieta, w kt�rej si� zakocha�em, to ty. Kobieta, kt�r� poprosi�em o r�k�, to ty. Fulkari.

��A kiedy Fulkari ci odm�wi�a, czu�e� si�, jakby� drugi raz traci� Sithelle?�� zapyta�a. W jej tonie by�a tylko czysta ciekawo��. Zdumia�a si�, jak szybko przechodzi� jej gniew.

��Nie. Wcale tak nie by�o�� odpowiedzia�.�� Sithelle by�a dla mnie jak siostra, nigdy bym si� z ni� nie o�eni�. Kiedy mi odm�wi�a�, a wiedzia�em, �e to zrobisz, bo wcze�niej da�a� mi ju� milion wskaz�wek, �e tak b�dzie, by�em zdruzgotany, bo wiedzia�em, �e trac� ciebie. Wtedy zrozumia�em, �e m�j pierwszy pomys�, by wykorzysta� ci� jako namiastk� Sithelle sprawi�, �e stopniowo zakocha�em si� w prawdziwej kobiecie, kt�ra nie chce zosta� moj� �on�. Fulkari, zmarnowa�em trzy lata naszego �ycia. To za to przepraszam. Najpierw przyci�ga�a mnie do ciebie fantazja, b��dny ognik, ale wpad�em w ni� jak w metalowy potrzask. Trzyma�a mnie tak d�ugo, a� zakocha�em si� w prawdziwej Fulkari, kt�ra nie mog�a odwzajemni� mojej mi�o�ci, i tak� Zmarnowane, Fulkari, wszystko zmarnowane�

��Nie jest tak, Dekkerecie�� m�wi�a stanowczo, patrzy�a mu w oczy ze spokojem. Ca�y gniew gdzie� znikn��. Poczu�a now� pewno��.

��Nie my�lisz tak?

��Mo�e ty uwa�asz, �e co� zmarnowa�e�. Ale nie ja. To, co do ciebie czu�am, by�o prawdziwe. Wci�� jest�� przerwa�a tylko na chwil�, potem dzielnie kontynuowa�a. Co mia�a do stracenia?�� Kocham ci�, Dekkerecie. Nie dlatego, �e kogokolwiek mi przypominasz.

By� zdumiony.

��Nadal mnie kochasz?

��Kiedy powiedzia�am, �e przesta�am?

��Ledwie chwil� temu wygl�da�a� na w�ciek��, kiedy m�wi�em, �e do pierwszych stara� o ciebie przywi�d� mnie obraz Sithelle, kt�ry wci�� mia�em w g�owie.

��Kt�r� kobiet� ucieszy�yby podobne s�owa? Ale dlaczego mam pozwoli�, by to dalej by�o wa�ne? Sithelle to przesz�o��. Podobnie jak ch�opiec, kt�ry kiedy�, mo�e, bo sam tego nie wie, by� w niej zakochany. Ale ty i ja wci�� tu jeste�my.

��O ile to cokolwiek daje�� powiedzia� Dekkeret.

��To mo�e da� bardzo wiele. Powiedz mi, Dekkerecie, jak my�lisz: jak ci�kie tak naprawd� jest �ycie �ony Koronala?

��Panie?�� powiedzia� Teotas, zagl�daj�c przez otwarte drzwi. Sta� na progu przedsionka apartament�w Koronala, wielkiego pokoju, kt�rego olbrzymie, �ukowe okna dawa�y widok na zapieraj�c� dech w piersiach otch�a�, otaczaj�c� t� stron� Zamku.

Kiedy Teotas poprosi� Dekkereta o to spotkanie, ten zaproponowa�, by brat Prestimiona odwiedzi� go w komnacie w D�ugiej Sali Methiraspa, kt�ra s�u�y�a mu za biuro. Teotas nie by� zachwycony t� propozycj�. Wyda�o mu si� to dziwne. Ten pok�j za to kojarzono z wielko�ci� i pot�g� Lorda Koronala. Wiele razy za rz�d�w Prestimiona bracia spotykali si� tu, by omawia� kryzysowe sytuacje. Chcia� teraz om�wi� z Koronalem spraw� najwy�szej wagi i to w tym pokoju i tylko w nim chcia� to uczyni�. Zazwyczaj nie stawia�o si� Koronalowi ��da�, ale Dekkeret wdzi�cznie przysta� na t� pro�b�.

��Wejd�, Teotasie�� powiedzia�.�� Siadaj.

��M�j panie�� powt�rzy� Teotas i zrobi� znak rozb�ysku gwiazd.

Koronal siedzia� za pysznym, staro�ytnym biurkiem, wykonanym z jednego kawa�ka palisandru, kt�rego naturalny uk�ad s�oj�w przypomina� znak rozb�ysku gwiazd, u�ywany przez Koronal�w od czas�w Lorda Dizimaule�a, czyli przez jakie� pi��set lat albo i wi�cej. Teotas poczu� lekki szok, widz�c za nim Dekkereta, a nie Prestimiona, kt�ry siadywa� tam przez tyle lat. Potrzebowa� tego szoku. Przy ka�dej okazji powinien sobie przypomina�, �e wielka zmiana w rz�dzie naprawd� nast�pi�a, �e Prestimion uda� si� do Labiryntu zosta� Pontifexem i �e to pi�kne biurko, kiedy� nale��ce do niego, wcze�niej do Confalume�a, a jeszcze wcze�niej do Prankipina, teraz by�o Dekkereta.

Dekkeret do niego pasowa� lepiej, ni� Prestimion. Dla ma�ego Prestimiona biurko to zawsze wydawa�o si� za du�e, a wi�kszy Dekkeret lepiej komponowa� si� z majestatycznym rozmiarem mebla. By� ubrany w tradycyjny str�j kr�lewski, zielone i z�ote szaty obr�bione gronostajami, i promieniowa� tak� si�� i pewno�ci� siebie, �e Teotas, wyczerpany i bliski granic wytrzyma�o�ci, poczu� si� nagle stary i s�aby przy cz�owieku zaledwie par� lat od niego m�odszym.

��No�� powiedzia� Dekkeret.�� Oto jeste�my.

��Tak, oto jeste�my.

��Wygl�dasz na zm�czonego, Teotasie. Dinitak m�wi� mi, �e ostatnio s�abo sypiasz.

��Wola�bym nie sypia� w og�le. Kiedy zapadam w sen, mam potworne sny, sny tak straszne, �e nie chce mi si� wierzy�, �e m�j umys� jest w stanie tworzy� podobne rzeczy.

��M�g�by� da� mi przyk�ad?

Teotas potrz�sn�� g�ow�.

��To bez sensu. Ci�ko mi si� o nich opowiada. Kiedy si� budz�, niewiele z nich pozostaje, poza poczuciem, �e by�y straszliwe. Widz� w nich dziwaczne, okropne krajobrazy, potwory, demony. Ale nie b�d� pr�bowa� ich opisa�. To, co wydaje si� tak przera�aj�ce dla �ni�cego nie ma w�adzy nad innymi. W ka�dym razie, m�j panie, nie przyszed�em tutaj rozmawia� o moich snach. Wa�niejsza jest kwestia mojego mianowania Wysokim Doradc�.

��I co z ni�?�� zapyta� Dekkeret tak spokojnie i pozornie oboj�tnie, �e Teotas zrozumia�, i� spodziewa� si� rozmowy na ten temat.�� Przypominam ci, Teotasie, �e oficjalnie nie przyj��e� jeszcze tej nominacji.

��I nie przyjm�. Przyszed�em poprosi� ci�, by� nie bra� mnie pod uwag� przy wyborze kandydat�w.

By�o wyra�nie wida�, �e Dekkeret te� si� tego spodziewa�. Przem�wi� bardzo spokojnym g�osem:

��Nie wybra�bym ci�, Teotasie, gdybym nie uwa�a�, �e jeste� najlepszym cz�owiekiem na to stanowisko.

��Zdaj� sobie z tego spraw�. Ogromnie smuci mnie, �e nie mog� przyj�� tego wielkiego zaszczytu. Ale nie mog�.

��Czy mog� pozna� pow�d?

��A czy musz� go poda�, m�j panie?

��Nie, nie �musisz�. Ale wyja�nienie by�oby wskazane.

��M�j panie�

Teotas nie m�g� m�wi� dalej, ba� si� tego, co mo�e powiedzie�. Poczu� g��boko w sobie p�omyk s�awnego gniewu, kt�rego kiedy� wszyscy si� obawiali. Dlaczego Dekkeret nie mo�e po prostu cofn�� propozycji i zostawi� go w spokoju? W�ciek�o�� s�ab�a jednak, przygnieciona zm�czeniem przyniesionym przez rozpacz. Znalaz� w sobie tylko �lad zirytowania, a i on szybko przemin��. By� pusty, samotny, odr�twia�y.

Ukry� twarz w d�oniach.

��M�j panie��� powiedzia� po chwili, s�abo, niewyra�nie.�� Czy widzisz, panie, jak wygl�dam? Jak si� zachowuj�? Czy to ten sam Teotas, kt�rego pami�tasz z dawnych czas�w? Czy nawet sprzed sze�ciu miesi�cy? Czy wygl�dam jak kto� nadaj�cy si� do pe�nienia obowi�zk�w Wysokiego Doradcy Kr�lestwa? Czy nie widzisz, �e na wp� trac� rozum? Bardziej, ni� na wp�. Tylko g�upiec wybra�by kogo� tak niestabilnego jak ja na tak wa�ne stanowisko. A ty na pewno nie jeste� g�upcem.

��Widz�, �e wygl�dasz na chorego, Teotasie. Ale choroby si� leczy. Czy rozmawia�e� o tej decyzji z twoim bratem?

��Nie. Nie widz� powodu, by obarcza� Prestimiona moimi problemami.

��Gdyby Bogini da�a mi brata�� powiedzia� Dekkeret�� s�dz�, �e z ch�ci� s�ucha�bym o wszelkich jego problemach o ka�dej porze dnia i nocy. My�l�, �e podobnie czuje Prestimion.

��Mimo to do niego nie p�jdꠗ to stawa�o si� m�czarni�.�� Na Bogini�, Dekkerecie! Znajd� sobie innego Wysokiego Doradc�, pozw�l mi ju� o tym nie my�le�! Na pewno nie jestem niezast�piony.

Koronal wreszcie zauwa�y� cierpienie Teotasa.

��Nikt nie jest niezast�piony�� powiedzia� �agodnie�� nawet Pontifex i Koronal. Skoro nie dajesz mi wyboru, wycofam nominacj�.

��Dzi�kuj�, panie.�� Teotas wsta� do wyj�cia.

Dekkeret wcale nie sko�czy�.

��Powinienem ci jednak powiedzie�, �e Dinitak wierzy, �e te twoje sny, kt�re na pewno s� straszliwe, nie s� dzie�em twojego umys�u. Uwa�a, �e zosta�y zes�ane przez wroga z zewn�trz, jego krewniaka, Barjazida. Podejrzewa, �e u�ywa on jakiej� wersji he�mu kontroluj�cego umys�y, kt�ry kiedy� wykorzystali�my przeciwko Dantiryi Sambailowi.

��Czy to mo�liwe?�� Teotas westchn��.

��Dinitak szuka potwierdzenia swojej teorii. Je�li odkryje, �e jest prawdziwa, zrobi wszystko, co b�dzie konieczne.

��To wszystko mnie zdumiewa, panie. Czemu kto� mia�by zsy�a� z�e sny? Wydaje mi si�, �e tw�j przyjaciel Dinitak marnuje czas.

��Mo�e i tak, ale pozwoli�em mu zbada� t� spraw�.

Teotas poczu�, �e dotar� do kresu si�. Musia� zako�czy� t� rozmow�.

��Cokolwiek odkryje, nie wp�ynie to na nasz� rozmowꠗ o�wiadczy�.�� Prawdziwym problemem sta�o si� moje ma��e�stwo. Wiesz, jak s�dz�, �e Fiorinda pojecha�a z Varaile do Labiryntu?

��Tak.

��Jest dla niej r�wnie wa�na, jak ja pono� jestem dla ciebie. Nie mog� �y� bez niej nie wiadomo jak d�ugo. Nie ma innego rozwi�zania, kt�re� z nas musi zrezygnowa� z kr�lewskiej nominacji, a ja zawsze stawia�em pragnienia Fiorindy ponad moimi. Dlatego te� nie b�d� twoim Wysokim Doradc�.

��Mo�e zmienisz zdanie�� powiedzia� Dekkeret�� kiedy uwolnisz si� od tych sn�w. Zrezygnowanie ze stanowiska Wysokiego Doradcy to nie b�aha sprawa. Obiecuj� ci, je�li po tym, jak pozb�dziesz si� sn�w, b�dziesz dalej czu�, �e nie chcesz tej pracy, zwolni� ci�. Ale czy do tego czasu mo�emy wstrzyma� si� z decyzj�?

��Panie, jeste� nieub�agany. Ja jednak b�d� nieugi�ty. Sny czy nie, chc� by� z �on�, a ona pragnie by� w Labiryncie z Varaile.

Znowu ruszy� w stron� drzwi.

��Daj mi jeszcze tydzie� powiedzia� Dekkeret.�� Spotkamy si� r�wno za tydzie� i, je�li dalej b�dziesz si� tak czu�, wybior� kogo� innego. Mo�emy si� tak um�wi�? Jeszcze tydzie�?

Up�r Dekkereta doprowadza� do szale�stwa, Teotas nie m�g� go ju� znie��.

��Cokolwiek sobie �yczysz, panie�� wymamrota�.�� Tak, jeszcze tydzie�. Cokolwiek sobie �yczysz.

Wykona� szybki znak rozb�ysku gwiazd i pr�dko wyszed�, zanim Koronal zd��y� cokolwiek doda�.

Tej nocy Teotas godzinami le�y, nie �pi�c, zbyt zm�czony na sen i zaczyna mie� nadziej�, �e cho� raz b�dzie mu darowane, �e prze�yje noc od p�nocy do �witu nie schodz�c ani na chwil� do �wiata sn�w. My�li, �e lepiej w og�le nie spa�, ni� znosi� tortury, kt�rymi sta�y si� sny.

Nie�wiadomie przechodzi od przytomno�ci do snu. Nie ma gwa�townej zmiany, nie ma poczucia przekraczania granicy. W jaki� spos�b jednak wkroczy� w kolejne dziwne miejsce i wie, �e b�dzie tu cierpia�. W miar� jak je przemierza, moc tego miejsca objawia mu si� stopniowo, zbiera si� powoli, wzrasta z ka�dym jego krokiem, z pocz�tku ci��y mu tylko troch�, potem du�o, du�o bardziej.

Nagle Teotas czuje ca�y ci�ar tego miejsca. Jest w okolicy pe�nej niskich, szarych krzew�w o grubych pniakach i szerokich li�ciach. Wsz�dzie unosi si� g�sta mg�a. Wszystko tutaj jest pozbawione kolor�w, jakby barwy st�d wyciek�y. Ziemia przyci�ga w okropny spos�b, grawitacja czepia si� ka�dego kawa�ka jego cia�a z nieub�agan� si��. Powieki ma z o�owiu. Policzki mu zwisaj�. Brzuch opada. Gard�o wisi jak lu�ne wole. Ko�ci wyginaj� si� pod ci�arem. Idzie na ugi�tych kolanach. Ile tu wa�y? Osiemset funt�w? Osiem tysi�cy? Osiem milion�w? Jest niewyobra�alnie ci�ki. Ci�ki. Ci�ki.

Jego waga przykuwa mu stopy do ziemi. Za ka�dym razem, gdy je unosi, by zrobi� krok, s�yszy wibruj�cy d�wi�k, kt�rym planeta protestuje przed roz��k�. Czuje krew, kt�ra le�y, ciemna i g�sta, w s�abych �y�ach jego klatki piersiowej. Zdaje sobie spraw� z wielkiego, �elaznego garbu, kt�ry niesie na ramionach. To miejsce musi si� gdzie� ko�czy�.

Ale ko�ca nie ma.

Teotas zatrzymuje si�. Kl�ka, �eby z�apa� oddech. Kiedy nieco odci��a cia�o, z oczu tryskaj� mu �zy ulgi, sp�ywaj�ce po policzkach jak rt�� i �omocz�ce o ziemi�.

Kiedy czuje, �e mo�e i�� dalej, pr�buje wsta�.

Udaje mu si� za pi�tym razem. Podnosi si�, kiwaj�c si�, opieraj�c na kostkach palc�w, zad w g�rze, brzuch zwisa do ziemi, kr�gos�up trzeszczy, szyja trzaska. W g�r�. W g�r�. Pcha. Wstaje. �apie oddech. Idzie. Znajduje �cie�k�, kt�r� przed chwil� szed�, widzi odciski swoich st�p w piaszczystej ziemi, g��bokie prawie na cal. Wstawia w nie stopy i idzie dalej.

Ci��enie wci�� ro�nie. Ka�dy oddech jest walk�. �ebra nie chc� si� unosi�, chyba �e najwi�kszym wysi�kiem, p�uca ma napi�te jak gumowe opaski. Policzki zwisaj� mu na ramiona. W piersiach ma g�az. A robi si� coraz gorzej. Wie, �e je�li zostanie tu jeszcze chwil�, ci��enie zgniecie go na placek. Zgniecie, a� nie pozostanie po nim nic, tylko cienka warstwa kurzu na ziemi.

Robi si� coraz gorzej. Nie mo�e ju� sta�. Najbardziej ci��y mu g�ra cia�a, masa jego czaszki wygina mu plecy do ty�u, kr�gi przemieszczaj� si�, tr� o siebie i trzeszcz�. Marzy, by si� po�o�y�, ale wie, �e je�li to zrobi, nie wstanie ju� nigdy.

Niebo osuwa si� na niego. Szara tarcza naciska mu na plecy. Jego kolana zapuszczaj� korzenie. Pe�znie. Pe�znie. Pe�znie.

��Pomocy!�� krzyczy.�� Fiorinda! Prestimion! Abrigant!

Jego s�owa s� jak kulki o�owiu. Wysypuj� si� z ust i spadaj� na ziemi�.

Pe�znie.

W boku czuje niezno�ny b�l. Boi si�, �e wn�trzno�ci przebi�y mu sk�r�. W �okciach i kolanach roz�a�� si� ko�ci. Pe�znie. Pe�znie.

Pe�znie.

��Pres� ti� mi� on!

To imi� opuszcza jego usta niesp�jnym be�kotem. Prze�yk ma z o�owiu. Usta ma z o�owiu. Pe�znie. R�ce zapadaj� si� w ziemi. Uwalnia je szarpni�ciem. Jest u kresu si�. Umrze. To koniec, umrze powoln�, ohydn� �mierci�. Zgniata go szara pokrywa nieba. Jest uwi�ziony pomi�dzy ziemi� i powietrzem. Wszystko jest niemo�liwie ci�kie. Ci�kie. Ci�kie. Ci�kie. Pe�znie. Widzi tylko nier�wn�, nag� ziemi� o cale od swego nosa.

Wtem, cudem, otwiera si� przed nim brama, po�yskuj�cy, z�oty owal, zawieszony w powietrzu tu� przed nim.

Teotas wie, �e je�li do niego dojdzie, wydostanie si� z tej krainy niezno�nego ci�nienia. Ale dotarcie do niego jest wyzwaniem niemal ponad si�y. Przesuni�cie si� o cal jest zwyci�stwem nad strasznymi mocami.

Si�ga do niej. Powoli brnie naprz�d, drapie ziemi�, wbija w ni� paznokcie i ci�gnie swoje niemo�liwie ci�kie cia�o w stron� z�otej bramy, ma j� tu� przed sob�, opiera d�onie o jej kraw�d� i wstaje, wk�ada w ni� jedno rami�, za nim szyj� i g�ow�, jako� unosi jedn� nog� i przek�ada przez pr�g. Uda�o si�. Czuje, �e spada, ale leci tylko kilka st�p, a potem l�duje rozci�gni�ty na ceglanej platformie i le�y tam, walcz�c o oddech.

Tu, po drugiej stronie, wa�y tyle, ile powinien. Tu jest prawdziwy �wiat. Wci�� �pi, ale czuje, �e wyszed� ze swojej sypialni i porusza si� po jakim� zewn�trznym gzymsie Zamku.

Nic tu nie wygl�da znajomo. Widzi iglice, odleg�e wie�e, otwory stra�nicze. Znajduje si� na w�skiej, kr�tej �cie�ce, kt�ra zdaje si� i�� w g�r�, spiral� otaczaj�c wysoki budynek, kt�rego Teotas nie kojarzy. Czarne niebo obsypane jest gwiazdami, na horyzoncie �wiec� zimno dwa czy trzy ksi�yce. Wspina si� dalej. Wyobra�a sobie, �e s�yszy ponure wycie wiatru bij�cego w szczyt G�ry, cho� wie, �e na tej wyj�tkowej wysoko�ci nie mo�e s�ysze� nic takiego.

Ceglana �cie�ka, kt�r� idzie, robi si� coraz bardziej stroma i w�sza. Schodki pod jego stopami s� pokruszone i po�amane, jakby nikt nie bywa� tu od stuleci i wszystko powoli niszcza�o. Zdaje mu si�, �e wspina si� po zewn�trznej stronie jednej z wie� na obrze�ach Zamku, wchodzi po przera�aj�cym, niepewnym przej�ciu, a po obu stronach ma gigantyczne spadki. Zaczyna si� niepokoi�.

Nie ma odwrotu. Czuje si�, jakby wspina� si� po kr�gos�upie olbrzymiego potwora. �cie�ka jest za w�ska, by m�g� zawr�ci� i spr�bowa� zej��, nie da si� i�� ty�em, nie mo�e si� wycofa�. Zimny pot zaczyna mu sp�ywa� po bokach.

Mija zakr�t i nagle niebo wype�nia Wielki Ksi�yc. Dzi� ro�nie, �wieci o�lepiaj�co, przed Teotasem wisi para jasnych, bia�ych rog�w. W lodowatym blasku ksi�yca widzi, �e wspi�� si� na samotn� iglic� kolosalnego Zamku i znajduje si� blisko jej czubka. Daleko po prawej widzi dachy Wewn�trznego Zamku. Po lewej tylko czarn� otch�a�.

St�d nie da si� i�� wy�ej. Nie da si� te� wr�ci�. Mo�e tylko sta�, dr��c, w tym jednym punkcie, smagany wiatrem i czeka� na przebudzenie. Mo�e te� zrobi� krok w pustk� i zlecie� w d�, do tego, co tam na niego czeka.

Tak. To w�a�nie zrobi.

Teotas obraca si� w lewo, spogl�da w ciemno��, po czym przek�ada nog� nad lini� cegie�, kt�ra jest ko�cem �cie�ki i robi krok.

Ale to nie sen. Naprawd� spada.

Nie obchodzi go to. To jak latanie. Ch�odne powietrze przeczesuje jego w�osy jak pieszczota. B�dzie spada�, spada� i spada�, tysi�c st�p, dziesi�� tysi�cy, mo�e a� do podn�a G�ry Zamkowej. A kiedy znajdzie si� na dole, wie, �e zazna spokoju. Wreszcie. Spok�j.

Pontifex Prestimion nie spodziewa� si�, �e tak szybko wr�ci na G�r� Zamkow�, a tym bardziej nie podejrzewa�, �e b�dzie si� to wi�za�o ze smutnym wydarzeniem, jakim by� pogrzeb jego brata. A jednak znowu p�yn�� w gor� rzeki z Labiryntu, tym razem d�awiony rozpacz�, na pogrzeb Teotasa. Ceremonia ta nie mia�a si� odbywa� na samym Zamku, lecz w Domu Muldemar, ich rodzinnej posiad�o�ci, gdzie Teotas urodzi� si� i gdzie mia� teraz spocz�� na zawsze w�r�d swoich przodk�w.

Prestimion nie by� w Muldemar od wielu lat. Nie mia� powodu, by tam je�dzi�. Kiedy by� jeszcze ksi�ciem na Zamku odwiedza� swoj� matk�, lady Theriss�, ale gdy zosta� Koronalem, na ni� automatycznie przeszed� tytu� i obowi�zki Pani Wyspy Snu i od tego czasu mieszka�a na Wyspie. W podobny spos�b koronacja Prestimiona sprawi�a, �e Dom Muldemar przeszed� na jego brata, Abriganta. Prestimion nie chcia� swoj� obecno�ci� przy�miewa� autorytetu brata w jego w�asnym domu.

Wtedy przysz�a szokuj�ca, tragiczna wiadomo�� o �mierci Teotasa i Prestimion musia� p�dem wyruszy� do rodzinnego domu. Kiedy �wita Pontifexa przyby�a pod bramy miasta Muldemar przywita� ich sam Abrigant. Wygl�da� imponuj�co w ciemnoniebieskim dublecie i pelerynie w czarno-bia�e pasy, z ��tym symbolem �a�oby przypi�tym do ramienia. Jego oczy by�y czerwone i opuchni�te od �alu. By� wysoki, najwy�szy z czterech braci, kt�rzy dorastali tu razem przed dziesi�cioleciami, a kiedy wzi�� Pontifexa w ramiona, niemal zmia�d�y� go w u�cisku.

Pu�ci� Prestimiona i zrobi� krok w ty�.

��Witaj w Muldemar, bracie. Czuj si� tu jak w domu, bo to nigdy nie przesta� by� tw�j dom.

��Wiem i jestem wdzi�czny za te s�owa, Abrigancie.

��Teraz, kiedy tu jeste�, mo�emy zaj�� si� pogrzebem.

Prestimion ponuro skin�� g�ow�.

��Czy by�y jakie� wiadomo�ci od matki?

��Przesy�a nam s�owa mi�o�ci i pisze, �e ��czy si� z nami w b�lu, ale tu nie przyjedzie.

To nie by�a niespodzianka. Nikt nie przypuszcza�, �e lady Therissa przyb�dzie na pogrzeb. By�a ju� za stara na ci�k� podr� morzem i l�dem z Wyspy Snu na G�r� Zamkow�, a pr�cz tego nie uda�oby si� jej dotrze� na czas ze wzgl�du na olbrzymie odleg�o�ci. Abrigant i tak powa�nie op�ni� ceremoni�, by pozwoli� dojecha� Prestimionowi. Lady Therissa b�dzie op�akiwa� najm�odszego syna z daleka.

Prestimion zdumia� si�, widz�c, jak bardzo Abrigant postarza� si� od ich ostatniego spotkania, kt�re mia�o miejsce ca�kiem niedawno, podczas koronacji Dekkereta. Podobnie jak Teotas, Abrigant posun�� si� w latach bardzo gwa�townie. Teraz lekko si� garbi�. W ci�gu paru ostatnich miesi�cy jego z�ote w�osy straci�y po�ysk, a pionowe zmarszczki po obu stronach nosa nagle sta�y si� bardzo g��bokie. Bez w�tpienia �mier� Teotasa by�a dla niego strasznym ciosem. Abrigant i Teotas, dwaj najm�odsi bracia, byli bardzo blisko, szczeg�lnie przez te lata, kiedy Prestimion by� daleko z powodu kr�lewskich obowi�zk�w.

��Zostali�my tylko my dwaj�� powiedzia� Abrigant z zadum� w g�osie, jakby sam nie wierzy� we w�asne s�owa. M�wi� ponurym, grobowym g�osem, brzmi�cym jak podmuchy dalekiego wiatru.�� Jakie to dziwne, jakie straszne, �e nasi bracia odeszli tak m�odo! Ile lat mia� Taradath, kiedy poleg� na wojnie z Korsibarem? Dwadzie�cia cztery? Dwadzie�cia pi��? A teraz Teotas, m�odszy nawet ode mnie, umiera na tak d�ugo przed swoim czasem�

Strasznie by�o patrze� na cierpienie w oczach Abriganta.

��Czy masz poj�cie, co mog�o go do tego sk�oni�?�� zapyta� Prestimion. Sam dopiero zaczyna� si� godzi� z t� tragedi�.

Abrigant odpowiedzia� ostro�nie.

��To by� atak szale�stwa, miewa� je coraz cz�ciej. Tylko tyle odwa�� si� powiedzie�, bracie. Dekkeret p�niej porozmawia z tob� o szczeg�ach. Chod�, latacze zabior� nas do Domu Muldemar�� skin�� na Varaile i Fiorind�, kt�re podczas rozmowy stan�y przy lewym boku Prestimiona.�� Chod�cie, siostry�

Podczas podr�y z Labiryntu te dwie kobiety rzadko si� rozstawa�y. Obie mia�y na sobie ��te, �a�obne szaty i obie wci�� by�y tak zrozpaczone, �e nikt obcy nie zgad�by, kt�ra z nich by�a wdow� po ksi�ciu, a kt�ra tylko jego szwagierk�. Tr�jka ma�ych dzieci Fiorindy, dwie dziewczynki i pi�cioletni ch�opiec, sz�y tu� za matk� i zdawa�y si� nie rozumie�, jaka tragedia dotkn�a ich rodzin�.

��Oto wasz latacz�� powiedzia� Abrigant, prowadz�c je do pojazdu. Lady Tuanelys i m�ody ksi��� Simbilon r�wnie� podr�owali z matk�, ciotk� i kuzynami.�� A ja i Pontifex pojedziemy tym�� powiedzia�, wskazuj�c w�asny latacz. Prestimion wsiad�, za nim jego dwaj starsi synowie, a Abrigant rozkaza� rusza�.

Podczas podr�y z miasta do Domu Muldemar Abrigant jakby odpr�a� si� i rozkr�ca�. Mo�e poczu� ulg�, �e w tej czarnej godzinie starszy brat przejmie cz�� jego brzemienia.

Pogratulowa� Prestimionowi, �e jego dzieci bardzo uros�y i wygl�daj� �wietnie. M�ody Taradath faktycznie zaczyna� wygl�da� jak prawdziwy ksi���, podobnie Akbalik, ale Simbilon musia� jeszcze podrosn��. Zdaniem Prestimiona ma�a lady Tuanelys, ostatnio cierpi�ca z powodu koszmar�w niepokoj�co podobnych do tych, kt�re pono� n�ka�y Teotasa, wcale nie wygl�da�a dobrze. Z�e sny zacz�y tak�e m�czy� Varaile. Prestimion nie m�wi� o tym Abrigantowi.

��A tegoroczne wina!�� m�wi� Abrigant. Brzmia� teraz wr�cz entuzjastycznie.�� Poczekaj a� ich spr�bujesz, Prestimionie! Najlepszy rocznik od lat, od stuleci! Szczeg�lnie czerwone, m�wi�em o nim Teotasowi w zesz�ym� miesi�cu�

Zwolni�, a potem zamilk� w p� zdania. Jego entuzjazm znik�, a w oczach zn�w pojawi� si� niepok�j.

Prestimion odezwa� si� pr�dko.

��Sp�jrz, Abrigancie! Dom Muldemar! Jaki on pi�kny! Ale� ja za nim t�skni�em!�� czu�, �e nie tylko jako Pontifex, ale i najstarszy z braci ma obowi�zek broni� Abriganta przez popadni�ciem w przygn�bienie.

��Tutaj si� urodzi�em�� powiedzia� swoim dw�m synom.�� Poka�� wam dzisiaj pok�j, w kt�rym kiedy� mieszka�em�� wprawdzie ju� kiedy� tu byli, ale teraz chcia� przede wszystkim podtrzyma� Abriganta na duchu.

On sam, cho� wyra�nie odczuwa� b�l po wielkiej stracie, rozchmurzy� si� na widok rodzinnego domu.

Czy mo�na by�o nie zareagowa� na cudowne pi�kno doliny Muldemar? W�r�d cud�w G�ry Zamkowej by�o to miejsce tchn�ce wyj�tkowym spokojem. Z jednej strony przylega�o do zbocza G�ry, a z drugiej do Grzbietu Kudarmar, jednego z mniejszych szczyt�w G�ry Zamkowej, kt�ry w ka�dym innym miejscu na �wiecie zosta�by z racji swojego majestatu i wielko�ci uznany za pe�noprawn� g�r�. Po�o�ona pomi�dzy tymi dwoma szczytami dolina Muldemar przez ca�y rok cieszy�a si� delikatn� bryz� i lekkimi mg�ami, a ziemia tu by�a �yzna i g��boka.

Przodkowie Prestimiona osiedlili si� tutaj zanim jeszcze zbudowano Zamek. Byli rolnikami, przybyli z nizin z sadzonkami winoro�li, kt�r� tam hodowali. Przez stulecia ich wina zdoby�y reputacj� najlepszych na Majipoorze, a wdzi�czni Koronalowie nadali winiarzom z Muldemar tytu� szlachecki, a z czasem uczynili ich diukami i ksi���tami. Prestimion jako pierwszy w rodzinie zosta� Koronalem, a potem zasiad� na tronie Pontifexa.

Rodzinne ziemie ci�gn�y si� przez wiele mil najlepszych grunt�w w ca�ej dolinie, by� to szeroki, zielony teren po�o�ony mi�dzy rzek� Zemulikkaz a Grzbietem Kudarmar. W g��bi maj�tku wznosi�y si� bia�e �ciany i wysokie, czarne wie�e samego Domu Muldemar, budynku o trzech skrzyd�ach i dw�ch setkach pokoi.

Abrigant przygotowa� dla Prestimiona pokoje, kt�re niegdy� do niego nale�a�y: apartamenty na drugim pi�trze, z kt�rych przez okna z fasetowego kwarcu mo�na by�o podziwia� wspania�y widok na Wzg�rze Sambattinola. Niewiele zmieni�o si� od czasu, kiedy tu mieszka� ponad dwadzie�cia lat temu. Na �cianach by�y te same delikatne malowid�a w �agodnych odcieniach ametystu, lazuru i topazowego r�u, a ko�o siedziska pod oknem, gdzie m�ody Prestimion sp�dzi� tyle mi�ych godzin, le�a�y te same ksi��ki, kt�re czyta� tak dawno temu.

S�u��cy, kt�rych Prestimion nie rozpoznawa�, zapewne synowie i c�rki tych, kt�rych zna�, czekali, by pom�c Pontifexowi i jego rodzinie rozgo�ci� si� w Domu. Spowodowa�o to drobny konflikt z w�asn� s�u�b� Prestimiona, poniewa� zgodnie z tradycj� Pontifex podr�owa� zawsze z w�asn� �wit� i jej cz�onkowie zazdro�nie strzegli swoich przywilej�w.

��Nie mo�ecie tu wej�栗 powiedzia� twardy, mocno zbudowany Falco, nosz�cy teraz tytu� Pierwszego Gospodarza Imperium i traktuj�cy go bardzo powa�nie.�� Te pokoje nale�� do Pontifexa i nie wolno wam na niego spogl�da�.

Prestimionowi zrobi�o si� przykro na widok tych dobrych ludzi z Muldemar, nie�mia�o spogl�daj�cych na niego ponad ramieniem Falca z podziwem i czci�, jakby on sam nie pochodzi� z Muldemar, lecz przyby� z jakiej� odleg�ej planety. Poinformowa� Falca, �e w tym domu zamierza� zrezygnowa� ze zwyczajowych przywilej�w Pontifexa i pozwoli� zwyk�ym obywatelom znajdowa� si� w jego obecno�ci. Falcowi nie podoba�o si� to ani troch�.

Varaile i Prestimion zaj�li g��wn� sypialni�. Varaile umie�ci�a Tuanelys, teraz cz�sto budz�c� si� w �rodku nocy z p�aczem, w pokoju obok. Taradath, Akbalik i Simbilon mogli decydowa� za siebie. W apartamencie nie brakowa�o pokoi.

��Chcia�abym mie� blisko Fiorindꠗ powiedzia�a Varaile.

Prestimion u�miechn�� si�.

��Wiem, �e przyzwyczai�a� si� do jej obecno�ci, ale ten apartament nie by� zaprojektowany z uwzgl�dnieniem dam dworu. Chcia�bym, �eby tak by�o, ale nie.

��Nie prosz� o blisko�� Fiorindy dla w�asnego kaprysu�� powiedzia�a Varaile do�� ostro.�� To ona potrzebuje pocieszenia i chcia�abym m�c przy niej by�.

��Umieszcz� j� w pokojach, kt�re zazwyczaj zajmowali z Teotasem. Na pewno b�dzie mia�a s�u��c�, kt�ra si� ni� zaopiekuje.

Jednak Varaile nie potrafi�a przesta� my�le� o Fiorindzie.

��Ona tak cierpi, Prestimionie. Ja tak�e. Teotas nigdy nie uda�by si� na ten tragiczny nocny spacer, gdyby przy nim by�a. Ale nie byli razem przez ostatnie tygodnie przed� przed jego �mierci� i to moja wina. Nie powinnam by�a zabiera� jej z Zamku.

��To mia�a by� tylko chwilowa roz��ka. Kto m�g� przypuszcza�, �e Teotas mo�e ze sob� sko�czy�?

��A tak zrobi�?�� Varaile spojrza�a na niego dziwnie.

��Po co kto� mia�by wchodzi� na niebezpieczn� i niemal niedost�pn� wie�� w �rodku nocy, je�li nie po to, by ze sob� sko�czy�?

��Teotas nie mia� sk�onno�ci samob�jczych, Prestimionie.

��Zgadzam si�. Ale co tam w takim razie robi�? Lunatykowa�? Tak si� nie lunatykuje. By� pijany? Teotas nigdy nie przesadza� z piciem. Mo�e go kto� zaczarowa�?

��Mo�e�� odpar�a Varaile.

Szeroko otworzy� oczy.

��Brzmi, jakby� m�wi�a powa�nie.

��Czemu nie? To takie niemo�liwe?

��Za��my, �e mo�liwe. Istniej� zakl�cia, kt�re naprawd� dzia�aj�. Ale kt� mia�by rzuci� na mojego brata czar samozag�ady?

��W�a�nie, kto?�� zapyta�a ostro.�� Czy nie tego powiniene� si� dowiedzie�?

Prestimion skin�� g�ow�, pogr��ony w my�lach. Trzeba by�o rozwi�za� t� tajemnic�. Ale jak? Jak? Kto m�g� wejrze� w martwy umys� Teotasa i wydoby� z niego odpowiedzi? Poruszali si� po bardzo tajemniczym terenie.

��Musz� porozmawia� o tym wszystkim z Dekkeretem�� o�wiadczy�.�� To on jako ostatni widzia� Teotasa �ywego, zaledwie na kilka godzin przed �mierci�. Abrigant m�wi, �e wie co� na temat tego, co si� sta�o.

��W takim razie porozmawiaj z nim. Koniecznie.

Prestimion dowiedzia� si� od Abriganta, �e Dekkeret wci�� przebywa na Zamku, ale wkr�tce wyruszy do Domu Muldemar, gdy� wie, �e Prestimion ju� tu przyby�. Po po�udniu z zewn�trz dobieg� go ha�as i zamieszanie, znak, �e pod Dom zajecha�a procesja kr�lewskich lataczy. Prestimion wyjrza� przez okno i dostrzeg� wysok� posta� Koronala w oficjalnym stroju, wchodz�c� do budynku. Z niema�ym zainteresowaniem dostrzeg�, �e przy jego boku sz�a lady Fulkari.

Dekkeret by� powa�ny, zdeterminowany i wyra�nie stara� si� mie� wszystko pod kontrol�. Wida� by�o, �e ju� teraz, we wczesnych dniach swego panowania, zacz�� nabiera� kr�lewskich cech. Prestimion by� z tego zadowolony. Nigdy nie w�tpi�, �e wyb�r Dekkereta na swojego nast�pc� by� m�dry, ale aura wielko�ci, kt�ra otacza�a teraz Koronala dodatkowo to potwierdza�a.

Ani przed kolacj�, ani podczas niej nie by�o okazji do rozmowy. W ci�gu wiek�w Koronalowie nie byli rzadkimi go��mi w Domu Muldemar, we wschodnim skrzydle by�y dla nich specjalne apartamenty�� tak daleko od komnat zajmowanych przez Prestimiona, jak by�o to mo�liwe w tym budynku. Pierwsz� okazj� do spotkania mieli przy stole, ale kolacja by�a powa�nym, ponurym, oficjalnym wydarzeniem, podczas kt�rego nie da�o si� porozmawia� prywatnie. Prestimion i Dekkeret wymienili tradycyjny u�cisk, wymagany od Pontifexa i Koronala, kiedy zdarza�o im si� uczestniczy� w jednym wydarzeniu, po czym zaj�li miejsca na przeciwnych ko�cach d�ugiego sto�u. Fulkari siedzia�a obok Dekkereta, Varaile przy Prestimionie z Fiorind� u boku.

Towarzystwo obecne w wielkiej sali bankietowej by�o nieliczne. Abrigantowi i jego �onie, Cirophan, towarzyszy�o dw�ch nastoletnich syn�w. Byli te� dwaj starsi synowie Prestimiona. Opr�cz nich jedynymi go��mi byli Septach Melayn i Gialaurys, kt�rzy przyjechali do Muldemar z Pontifexem. Abrigant kr�tko wspomnia� o ponurej okazji, z kt�rej zebrali si� tego wieczora i wznie�li toast upami�tniaj�cy Teotasa. P�niej podano dobr� kolacj�, jednak w tej dziwacznej grupie panowa� �a�obny nastr�j i ma�o kto si� odzywa�.

Po posi�ku Dekkeret przyszed� do Prestimiona i powiedzia�:

��Powinni�my porozmawia� po kolacji, wasza wysoko��.

��To prawda. Czy mam przyprowadzi� Septacha Melayna?

��Chyba lepiej, �eby�my byli we dw�ch�� powiedzia� Dekkeret.�� Je�li sobie �yczysz, mo�esz p�niej podzieli� si� z Wysokim Rzecznikiem tym, co ci powiem, ale Abrigant uwa�a, �e najpierw powinni�my porozmawia� na osobno�ci.

��Abrigant wie, co chcesz mi powiedzie�?�� zapyta� Prestimion.

��Cz�ciowo. Nie wie wszystkiego.

Na miejsce spotkania Prestimion wybra� sal� degustacyjn� Domu Muldemar, kt�ra zawsze wydawa�a mu si� urocza, cho� niekt�rzy twierdzili, �e jest ponura. Le�a�a na najni�szym poziomie budynku, przy wej�ciu do g��bokiej, ch�odnej pieczary z zielonego bazaltu, ci�gn�cej si� a� do trzewi G�ry. Po obu stronach przej�cia znajdowa�y si� stojaki, od pod�ogi po sklepienie wype�nione rz�dami butelek win z Muldemar z rocznik�w sprzed wielu stuleci, si�gaj�cych mgie� czas�w. Stare, �elazne drzwi odcina�y ten pok�j od reszty budynku. W ca�ym Domu Muldemar nie by�o miejsca, gdzie Prestimion i Dekkeret mieliby wi�kszy spok�j.

Polecili podczaszemu Abriganta, by zostawi� im na stole w sali degustacyjnej butelk� brandy. Widok butelki, kt�r� dla nich wybrano rozbawi� Prestimiona. R�cznie zrobiona, okr�g�a flaszka by�a absurdalnie droga. Pokrywa� j� stuletni kurz, spod kt�rego wyziera�a sp�owia�a etykieta z okresu rz�d�w Lorda Gobryasa, poprzednika Prankipina. Prestimion szczodrze nala� do dw�ch kielich�w i przez chwil� pili w milczeniu, smakuj�c brandy z namys�em.

Po d�u�szej chwili odezwa� si� Dekkeret.

��Jest mi ogromnie przykro z powodu twojej straty, Prestimionie. Bardzo kocha�em Teotasa. Przykro mi, �e je�li kiedykolwiek jeszcze b�d� mia� szans� skosztowa� tego znakomitego napoju, b�dzie mi si� zawsze kojarzy� z jego �mierci�.

Prestimion powa�nie skin�� g�ow�.

��Nigdy nie przypuszcza�em, �e go prze�yj�. Wprawdzie starza� si� szybko i wygl�da� na starszego, ni� by�, ale dzieli�o nas wiele lat. A sta�o si� co� takiego�

��Tak�� powiedzia� Dekkeret.�� Ale mo�e d�ugie �ycie nie by�o mu pisane. Sam powiedzia�e�, �e pr�dko si� starza�. Zawsze p�on�� w nim ogie�. By�o tak, jakby mia� w piersi palenisko i on sam by� do niego paliwem. Ten jego temperament� niecierpliwo��

��Wiesz, �e sam te� mam te cechy. Ale tylko troch�. On mia� pe�n� miarꠗ przez jaki� czas w zamy�leniu s�czy� brandy. By�a cudownie g�adka, ale jej d�ugo pozostaj�cy w zamkni�ciu smak eksplodowa� w ustach niczym wybuchaj�ca galaktyka. Kiedy uzna�, �e cisza trwa�a ju� do�� d�ugo, powiedzia�:

��Zabi� si�, prawda, Dekkerecie? Co to mog�o by�, je�li nie samob�jstwo? Ale czemu? Czemu? Tak, prze�ywa� ogromne stresy, ale jaki stres m�g�by doprowadzi� kogo� takiego, jak Teotas do samob�jstwa?

��S�dz�, Prestimionie, �e zosta� zamordowany�� powiedzia� Dekkeret bardzo cicho.

��Zamordowany�?

Prestimion nie by�by bardziej zdumiony, gdyby Dekkeret uderzy� go w twarz.

��Albo raczej powiedzmy, �e zosta� przez co� z zewn�trz wprowadzony w taki stan umys�u, �e �mier� wydawa�a mu si� lepsza ni� �ycie, a potem wmanewrowany w miejsce, gdzie �atwo by�o t� �mier� znale��.

Prestimion pochyli� si� i patrzy� na Dekkereta bardzo uwa�nie. Jego s�owa wzbudzi�y mu w g�owie huragan my�li. Nie chcia� w to wierzy�, ale �wiat nie pozwala wierzy� tylko w to, w co si� chce.

��M�w dalej�� powiedzia�.�� Opowiedz mi.

��Przyszed� do mojego gabinetu�� powiedzia� Dekkeret�� ostatniego popo�udnia swojego �ycia. Jak wiesz, zaproponowa�em mu stanowisko mojego wysokiego doradcy�� widzisz, Prestimionie, tak bardzo go szanowa�em�� ale ani go nie przyj��, ani nie odrzuci� i wreszcie poprosi�em, by si� zdecydowa�.

��Dlaczego tak si� waha�? Czy chodzi�o o Fiorind�?

��Ten pow�d poda� oficjalnie. M�wi�, �e lady Varaile poprosi�a lady Fiorind� o dotrzymywanie jej towarzystwa w Labiryncie i �e nie b�dzie jej robi� trudno�ci przez swoj� ambicj�. Ale by�a jeszcze kwestia jego sn�w. Podobno co noc prze�ywa� nieopisane koszmary.

��Tak. Varaile s�ysza�a o tym od Fiorindy. Wiesz, ostatnio wiele os�b ma z�e sny. Cho�by moja c�rka, Tuanelys. Ostatnio tak�e Varaile.

��Nawet ona?�� zdumia� si� Dekkeret. Ta informacja wyra�nie bardzo go zaciekawi�a.�� Mam nadziej�, �e nie s� tak potworne, jak te, kt�re mia� Teotas. Kiedy si� z nim spotka�em, by� w tragicznym stanie. Blady, dr��cy, z przekrwionymi oczami. Powiedzia� mi wprost, �e boi si� chodzi� spa� z powodu sn�w. Nie mogli�my poszuka� rozwi�zania kwestii Fiorindy, bo te sny ca�kowicie go wyko�czy�y. Powiedzia�, �e przez nie jest przekonany, �e jest niegodny stanowiska Wysokiego Doradcy. B�aga�, �ebym cofn�� propozycj�. Powinienem by� to zrobi�, bior�c pod uwag�, w jakim by� stanie. Ale potrzebowa�em go, Prestimionie, bardzo go potrzebowa�em. Wreszcie poprosi�em go, �eby�my od�o�yli temat jeszcze na tydzie� i kiedy wychodzi�, zdawa�o mi si�, �e na to przysta�.

��A zamiast tego, powodowany straszliwym wstydem i poczuciem winy po powiedzeniu ci, �e rezygnuje z nominacji i nie chc�c przechodzi� przez to znowu za tydzie� prosto z twojego gabinetu poszed� na jak�� dalek� iglic�, wspi�� si� na ni� i skoczy�.

��Nie.

��Powiedziano mi, �e to zrobi�.

��Tak, skoczy�. Ale nie bezpo�rednio po rozmowie ze mn�. Widzieli�my si� po po�udniu. Zgin�� p�no w nocy.

��Tak. W�a�ciwie o tym te� s�ysza�em. M�wi si�, �e lunatykowa�. A to by oznacza�o, �e mia� wypadek, a nie pope�ni� samob�jstwo.

��Ani jedno, ani drugie, Prestimionie.

��Naprawd� wierzysz, �e zosta� zamordowany?

��Istnieje takie urz�dzenie, nie wiem, czy je pami�tasz, ma�y, metalowy he�m, kt�ry pozwala si�gn�� na olbrzymi� odleg�o�� i wp�ywa� na prac� czyjego� umys�u. Na w�asne oczy widzia�em, jak pi�tna�cie lat temu korzysta�e� z takiego he�mu.

��Oczywi�cie. M�wisz o tym, kt�ry tw�j przyjaciel Dinitak wykrad� swojemu ojcu i przyni�s� nam, by�my u�yli go w walce z Dantiry� Sambailem.

��I kt�ry by� kopi� wcze�niejszego he�mu, skradzionego przez ojca Dinitaka, Venghenara, Vroonowi, kt�ry je wynalaz� i u�ytego w s�u�bie prokuratorowi.

��Od tego czasu wszystkie te �mierciono�ne he�my by�y trzymane pod kluczem w Skarbcu. Sugerujesz, �e kto� ukrad� jeden z nich i u�y� przeciwko Teotasowi?

��He�my Barjazida s� wci�� na Zamku, tam, gdzie ich miejsce, i mamy nad nimi pe�n� kontrolꠗ odpowiedzia� Dekkeret.�� Ale poza Dinitakiem s� na �wiecie inni Barjazidowie. I inne he�my.

��Jeste� tego pewien?

��Wiem od Dinitaka. M�odszy brat jego ojca, Khaymak Barjazid, wci�� �yje i wie, jak robi� te he�my. To Khaymak produkowa� je dla Venghenara wiele lat temu, jeszcze w Suvraelu. Wci�� ma plany i szkice, z kt�rych wtedy korzysta�. Kiedy jeszcze by�e� Koronalem, przyby� na Zamek i chcia� ci zaproponowa� jaki� nowy, ulepszony model, ale Dinitak dowiedzia� si� o tym i go przegna�, bo nie chcia�, by kto� taki jak on w�szy� na dworze. Tak wi�c Khaymak uda� si� do Zimroelu i wst�pi� na s�u�b� u niejakiego Mandraliski, kt�rego, jak s�dz�, pami�tasz.

S�owa Dekkereta zrobi�y na Prestimionie ogromne wra�enie.

��Praegustator? To on jeszcze �yje?

��Najwyra�niej tak. I s�u�y pi�ciu wybitnie ohydnym braciom, kt�rzy, tak si� sk�ada, s� bratankami naszego starego znajomego, Dantiryi Sambaila. Jak niedawno odkry�em, planuj� bunt przeciwko naszej w�adzy w jakim� pustynnym zak�tku centralnego Zimroelu.

��Chyba poruszamy si� troch� za szybko jak dla mnie�� powiedzia� Prestimion. Dola� im obu brandy i napi� si�, d�ugo, powoli.�� Cofnijmy si� troszk�. Ten ca�y Khaymak Barjazid da� he�m, pozwalaj�cy kontrolowa� umys�y, Mandralisce?

��Tak.

��I, bo do tego chyba zmierzasz, Mandralisca u�y� he�mu, by w�ama� si� do umys�u Teotasa i doprowadzi� go na skraj szale�stwa. W�a�ciwie poza jego skraj, do miejsca, gdzie odebra� sobie �ycie.

��Tak, Prestimionie. W�a�nie tak.

��Jaki masz na to dow�d?

��Pozwoli�em Dinitakowi wyj�� jeden z naszych he�m�w z depozytu i za jego pomoc� przeprowadzi� ma�e �ledztwo. M�wi, �e gdzie� z okolic Ni-moya bije pot�na emanacja psychiczna. Wierzy, �e pochodzi ona nie od kogo innego, a od Mandraliski, kt�ry do tej pory atakowa� w losowych miejscach. Ale nie tylko, poniewa� jeden z jego atak�w skierowany zosta� prosto w Teotasa, ze skutkiem, kt�ry wszyscy widzieli�my.

��Wierzysz, �e Dinitak m�wi prawd�.

��Tak.

��Od jak dawna to wiesz?

��Od jakich� trzech dni.

Prestimion znowu poczu� tornada my�li szalej�ce mu w g�owie.

��S�ysza�e�, �e moja ma�a Tuanelys tak�e ma z�e sny. Varaile czasem r�wnie�. M�j brat, c�rka, �ona�� czy to mo�liwe, �e Mandralisca znalaz� spos�b, by uderza� w rodzin� Pontifexa?

��To mo�liwe.

��A potem w Pontifexa? Koronala?

��Nikt nie jest bezpieczny, Prestimionie. Nikt.

M�j brat. Moja c�rka. Moja �ona.

Prestimion zamkn�� oczy i przycisn�� powieki palcami. Przelewa�a si� przez niego wzburzona fala uczu�: przede wszystkim w�ciek�o��, ale tak�e smutek, ponure poczucie psychicznego wyczerpania, nawet l�k. Czy Bogini postanowi�a przekl�� ca�y okres moich rz�d�w? Najpierw uzurpacja Korsibara, plaga szale�stwa, kt�ra by�a wynikiem wymazania wspomnie� o wojnie domowej z umys��w wszystkich mieszka�c�w �wiata, potem Dantirya Sambail pr�bowa� pozbawi� mnie tronu. A teraz te szkodniki, tych pi�ciu braci, szczutych do kolejnej rewolucji przez diabelskiego Mandralisk�, kt�ry mia� chyba tuzin �y� I, co najgorsze, niewidzialne zagro�enie, si�gaj�ce po jego rodzin�

Kiedy zn�w spojrza� na Dekkereta, zauwa�y�, �e m�odszy m�czyzna przygl�da mu si� z niepokojem, niemal trosk�. Prestimion szybko pr�bowa� zas�oni� si� mask� kr�lewskiej pozy.

��Przypomina mi siꠗ powiedzia� powoli i spokojnie�� przepowiednia Maundiganda-Klimda, m�wi�ca, �e kiedy� jaki� Barjazid stanie si� Pot�g� Kr�lestwa. M�wi�em ci o tym, prawda? M�wi�em. My�la�e�, �e mo�e ma na my�li Dinitaka i odrzuci�e� j�, a ja ostrzega�em ci�, �eby� nie bra� jej zbyt dos�ownie. No to teraz Barjazidzi nie s� dos�ownie Pot�gami Kr�lestwa, ale jest jeden, kt�ry ma ogromn� pot�g� w sensie abstrakcyjnym. Znajdziemy go, zanim wyrz�dzi wi�ksze szkody, odbierzemy mu he�m i zadbamy, �eby nie skonstruowa� kolejnych. I wreszcie rozliczymy si� z tym w�em, Mandralisk�. Wyrwiemy mu z�by.

��Tak uczynimy.

��Dekkerecie, b�dziesz codziennie sk�ada� mi raport z post�p�w, jakich dokona Dinitak.

��Tak jest�� Dekkeret dopi� swoj� brandy.�� Musimy te� zaj�� si� tym buntem w Zimroelu. By� mo�e pojad� tam osobi�cie.

Prestimion uni�s� brew.

��Pod pozorem Wielkiej Procesji? Tak wcze�nie? I tak daleko?

��Prestimionie, zrobi� wszystko, co b�dzie w�a�ciwe. Dopiero zacz��em si� zastanawia�, co to dok�adnie b�dzie. Om�wimy to p�niej, po pogrzebie. Zamierzasz zosta� cho� troch� w Muldemar?

��Kilka dni, najwy�ej tydzie�.

��A potem wracasz do Labiryntu?

��Nie. Ruszam na Wysp� Snu. Moja matka wci�� tam mieszka. Moja wizyta w tej mrocznej godzinie dobrze jej zrobi�� wstaj�c, doda�:�� S�dz�, �e powinni�my do��czy� do pozosta�ych. Po�lij po Dinitaka i spotkajmy si� z nim w ci�gu kilku najbli�szych dni.

��Tak zrobi�, Prestimionie.

Kiedy wchodzili po schodach, Prestimion powiedzia�:

��Zauwa�y�em, �e przyjecha�e� z lady Fulkari. Nieco mnie to zdziwi�o po rozmowie, kt�r� odbyli�my na jej temat.

��Jeste�my zar�czeni�� powiedzia� Dekkeret z leciutkim u�miechem.

��To tym bardziej zaskakuj�ce. Zdawa�o mi si�, �e Fulkari nie chcia�a zosta� ma��onk� Koronala, a ty my�la�e�, jak z ni� zerwa�. Nie mam racji?

��Masz. Ale porozmawiali�my o tym jeszcze. Wyja�nili�my sobie lepiej par� spraw. Oczywi�cie, nie og�osimy naszych zar�czyn oficjalnie ani nie b�dziemy planowa� �lubu, dop�ki nie minie b�l po tym, co sta�o si� z Teotasem.

��Naturalnie. Mam jednak nadziej�, �e w odpowiednim czasie otrzymam od ciebie informacje. Gdyby to by�o mo�liwe, chcia�em, �eby Confalume odprawi� m�j �lub�� Prestimion przerwa� i na chwil� z�apa� Dekkereta za r�k�.�� By�oby mi ogromnie mi�o, gdyby� pozwoli� mi odprawi� sw�j.

��Niech Bogini nam na to pozwoli�� powiedzia� Dekkeret.�� W ka�dym razie dobrze by by�o, gdyby nast�pna wizyta Pontifexa na G�rze Zamkowej odby�a si� z weselszej okazji ni� obecna.

��M�j panie, mog� wej��?�� zapyta� Abrigant Dekkereta, kt�ry otworzy� mu drzwi.

Pogrzeb Teotasa odby� si� trzy dni temu. Dinitak przyby� z Zamku na pro�b� Prestimiona. On, Prestimion i Dekkeret ju� od godziny odbywali zebranie. Nie wszystko sz�o idealnie. Co� by�o nie tak, cho� Dekkeret nie by� w stanie powiedzie�, co. Prestimion by� ch�odny, ponury, zamy�lony, m�wi� niewiele, czasami przesadnie akcentowa� pozornie nieszkodliw� wypowied�. By�o tak, jakby tamtego dnia, kiedy Dekkeret powiedzia� mu, �e by� mo�e nale�y wini� he�m Barjazid�w za �mier� Teotasa, zasz�a w nim jaka� zmiana.

Pukanie Abriganta obni�y�o napi�cie. Dekkeret szybko podszed� do drzwi, �eby sprawdzi�, kto za nimi stoi, zostawiaj�c Dinitaka i Prestimiona zgarbionych nad he�mem, przywiezionym przez Dinitaka. Prestimion ogl�da� �w he�m z zaciekawieniem, szturcha� go palcem i mamrota� co� pod nosem, patrz�c na niego z nieskrywan� nienawi�ci�, jakby by� jakim� z�owrogim, �ywym stworzeniem wydzielaj�cym truj�ce opary. Pontifex emanowa� uczuciami tak intensywnymi, �e Dekkeret z rado�ci� z�apa� si� wym�wki, pozwalaj�cej mu oddali� si� cho� na moment.

��Pewnie szukasz brata�� powiedzia� do Abriganta. Wskaza� kciukiem za siebie.�� Prestimion jest tam.

Abrigant by� zaskoczony i mo�e zaniepokojony faktem, �e to Dekkeret otwiera drzwi pokoju Prestimiona.

��Czy przeszkadzam w jakiej� wa�nej sprawie, m�j panie?

��Mamy tu do�� wa�ne spotkanie. Ale my�l�, �e mo�emy je na chwil� przerwa栗 Dekkeret us�ysza� kroki za plecami. Z pokoju wyszed� Prestimion.�� Pontifex najwyra�niej jest tego samego zdania.

Abrigant spojrza� na brata i przem�wi� nieco smutno:

��Nie mia�em poj�cia, �e odbywacie z Koronalem konferencj�, bo inaczej nigdy nie�

��I tak mieli�my zrobi� sobie niewielk� przerwꠗ powiedzia� Prestimion do�� mi�ym tonem. Z jego zaci�ni�tych szcz�k i ust mo�na by�o bez trudu wyczyta�, jak zirytowany by�, �e im przerwano.�� Czy przysz�a jaka� pilna wiadomo��, o kt�rej powinienem wiedzie�, Abrigancie?

��Wiadomo��? Nie, nie ma �adnych wiadomo�ci. Tylko drobne sprawy rodzinne. Zajm� mo�e minutk�.�� Abrigant by� wytr�cony z r�wnowagi. Spojrza� na Dekkereta i na Dinitaka, kt�ry r�wnie� do nich podszed�.�� To mo�e poczeka�. Nie mia�em zamiaru�

Prestimion przerwa� mu ostro.

��Niewa�ne. Je�li mo�na si� tym zaj�� tak szybko, jak m�wisz�

��Czy chcecie, �eby�my z Dinitakiem wr�cili do pokoju i zostawili was w salonie?

��Nie, zosta�cie�� powiedzia� Abrigant.�� To nic bardzo osobistego. Za pozwoleniem, panowie, zajm� wam tylko chwilkꠗ zwr�ci� si� do Prestimiona.�� Bracie, w�a�nie rozmawia�em z Varaile. M�wi, �e b�dziecie st�d wyje�d�a� za dzie� lub dwa, ale nie do Labiryntu, tylko na Wysp� Snu. Czy to prawda?

��Prawda.

��My�la�em, �e sam pojecha�bym na Wysp�, kiedy zako�cz� moje sprawy tutaj. Nasza matka nie powinna by� teraz sama.

Prestimion wygl�da� na zirytowanego i zagubionego.

��Czy m�wisz, �e chcesz jecha� z nami, Abrigancie?

Teraz to na twarzy Abriganta pojawi�o si� identyczne jak u brata zagubienie.

��Nie do ko�ca to mia�em na my�li. Jeden z nas na pewno musi do niej pojecha�, a ja uzna�em, �e obowi�zek odwiedzenia jej spada na mnie. Czu�em, �e na Pontifexa czekaj� w Labiryncie wa�niejsze sprawy, kt�re uniemo�liwi� mu odbycie tak dalekiej podr�y. Nie jest w zwyczaju, by Pontifex odwiedza� Wysp�. Ani Koronal�� doda� z rosn�cym zak�opotaniem.

��W ostatnich latach wydarzy�o si� wiele rzeczy, kt�re nie s� w zwyczaju�� odparowa� Prestimion.�� A ja mog� by� Pontifexem gdziekolwiek�� twarz mu spochmurnia�a.�� Jestem najstarszym z jej syn�w, Abrigancie. S�dz�, �e to moje zadanie�

��Wr�cz przeciwnie, Prestimionie�

Dekkeret zacz�� czu� si� bardzo niezr�cznie w roli biernego s�uchacza rozmowy pomi�dzy bra�mi. Od pocz�tku by� �wiadkiem wbrew woli, ale teraz, kiedy rozmowa zmieni�a si� w ostr� wymian� zda�, bardzo nie chcia� jej d�u�ej s�ucha�. Dzia�o si� tu co�, co m�g� zrozumie� tylko cz�onek rodziny, a czego nikt obcy nie powinien nawet ogl�da�.

Je�li Abrigant, kt�ry wraz ze wst�pieniem Dekkereta na tron zrezygnowa� ze wszelkich funkcji publicznych i mia� wi�cej czasu na zajmowanie si� sprawami rodzinnymi ni� jego brat uwa�a�, �e powinien pociesza� matk� w tej trudnej godzinie�� to c�, Dekkeret uzna�, �e ma do tego pe�ne prawo. Ale Prestimion by� starszy. Czy to nie on powinien decydowa�, kto pojedzie na Wysp�?

Poza tym Prestimion by� Pontifexem. Nikt, nawet rodzony brat, nie powinien m�wi� do Pontifexa �wr�cz przeciwnie�.

To by� ostateczny argument. Prestimion s�ucha� jeszcze przez kilka chwil, stoj�c przed Abrigantem z r�koma skrzy�owanymi na piersi i przesadnie okazuj�c cierpliwo��, po czym po prostu powiedzia�:

��Rozumiem twoje odczucia, bracie. Mam jednak inne powody, zwi�zane z racj� stanu, z kt�rych wynika moja potrzeba udania si� za granic�. Wyspa b�dzie zaledwie pierwszym krokiem w mojej podr�y�� patrzy� na Abriganta nieruchomo.�� Musz� zaj�� si� spraw�, kt�r� omawiali�my, kiedy zapuka�e�. Poniewa� z mojej strony zar�wno wygodnie, jak i s�usznie b�dzie uda� si� na Wysp�, nie ma potrzeby, by� i ty odbywa� t� podr�.

Abrigant zareagowa� milczeniem i zdumionym spojrzeniem. Powoli pojmowa�, �e s�owa Prestimiona by�y rozkazem.

Dekkeret nie w�tpi�, �e brat Pontifexa b�dzie niezadowolony, ale w tej chwili nie pozosta�o ju� nic do powiedzenia. Abrigant u�miechn�� si� wymuszenie.

��C�, Prestimionie, w tej sytuacji musz� ci chyba ust�pi�, prawda? Znakomicie, ust�puj� wi�c. Przeka� matce wyrazy mojej mi�o�ci i powiedz jej, �e moje my�li by�y z ni� od kiedy dowiedzia�em si� o tej tragedii.

��Dobrze. Teraz twoim zadaniem b�dzie pocieszenie lady Fiorindy. Zostawiam j� pod twoj� opiek�.

Abrigant i na to nie by� gotowy. By� ju� z�y, �e musia� ust�pi� Prestimionowi w kwestii podr�y na Wysp�, a teraz wygl�da� na jeszcze bardziej zaskoczonego.

��Co? Fiorinda zostaje tutaj? Nie b�dzie towarzyszy� Varaile w waszych podr�ach?

��Uwa�am, �e to z�y pomys�. Varaile po�le po ni�, kiedy wr�cimy do Labiryntu. Do tego czasu wol�, by pozosta�a w Muldemar.

Po tych s�owach, gestem, kt�ry Dekkeretowi zda� si� raczej pokazem pot�gi urz�du ni� wyrazem braterskiej czu�o�ci, Prestimion sztywno wyci�gn�� ramiona do Abriganta i powiedzia�:

��Chod�, bracie, u�ci�nijmy si�, a potem musz� kontynuowa� to spotkanie.

Kiedy Abrigant oddali� si� i wr�cili do pokoju, Dekkeret zwr�ci� si� do Prestimiona i�� po to, by przerwa� niezr�czn� cisz�, kt�ra zapad�a po odej�ciu Abriganta�� zapyta�:

��Je�li mog� zapyta�, o jakich dok�adnie podr�ach m�wi�e�, wasza wysoko��?

��Nie podj��em jeszcze ostatecznej decyzji�� Prestimion wci�� przemawia� ostrym tonem.�� Ale nie ma w�tpliwo�ci, �e w ci�gu najbli�szych miesi�cy b�dziemy du�o podr�owa�.

Podni�s� le��cy na stole he�m i przelewa� mi�kk�, metalow� plecionk� z r�ki do r�ki, niczym z�ote monety.

��Ech! Nigdy nie przypuszcza�em, �e zn�w wezm� do r�ki to ohydne urz�dzenie. Raz niemal mnie zabi�o, pami�tasz?

��Nigdy tego nie zapomnimy, wasza wysoko�栗 powiedzia� Dinitak.�� Widzieli�my, jak wysi�ek korzystania z niej rzuca ci� na kolana, kiedy podr�owa�e� umys�em po �wiecie i leczy�e� szale�stwo.

Prestimion u�miechn�� si� blado.

��Tak by�o. A ty powiedzia�e� Dekkeretowi �zdejmij mu go!�, o ile dobrze pami�tam, i Dekkeret odpar�, �e nie wolno tak dotyka� Koronala, a ty mimo to kaza�e� mu to zrobi�, bo w przeciwnym razie �wiat b�dzie potrzebowa� nowego Koronala. I Dekkeret zdj�� mi ten he�m� Zawsze si� zastanawia�em, Dinitaku, czy zrobi�by� to sam, gdyby Dekkeret jednak si� nie zdecydowa�?

Dekkeret przem�wi� szybko, nie ukrywaj�c gniewu:

��To niesprawiedliwe pytanie, Prestimionie. Czemu go o to pytasz? Kiedy zobaczy�em, co he�m z tob� robi�, zdj��em ci go.

Jednak Dinitak zwr�ci� si� do Dekkereta i spokojnie o�wiadczy�:

��Bez problemu odpowiem na pytanie Pontifexa�� a do Prestimiona:�� Tak, wasza wysoko��, zdj��bym go. Osoba Koronala jest �wi�ta do pewnego stopnia. Nie wolno sta� bezczynnie, kiedy �ycie Koronala jest zagro�one. Rozumiem moc he�mu lepiej ni� kt�rykolwiek z was. Wlewa�e� w niego ca�� si��, wasza wysoko��, i korzysta�e� z niego ju� do�� d�ugo. By�e� w ogromnym niebezpiecze�stwie�� ciemna twarz Dinitaka by�a mocno zarumieniona.�� Bez wahania zdj��bym ci he�m, gdyby Dekkeret nie by� w stanie. A gdyby pr�bowa� mnie powstrzyma�, odepchn��bym go.

��Dobrze powiedziane�� powiedzia� Prestimion, wykonuj�c delikatny gest aprobaty.�� Podoba mi si�, jak powiedzia�e�, �e �by� go odepchn���. Nigdy nie przejmowa�e� si� dyplomacj� i taktem, co, Dinitaku? Ale jeste� uczciwym cz�owiekiem.

��Od dziesi�ciu tysi�cy lat jedynym w rodzinie�� powiedzia� Dekkeret i roze�mia� si�. Dinitak po chwili tak�e wybuchn�� szczer�, serdeczn� weso�o�ci�.

Tylko Prestimion by� wci�� powa�ny. Dziwne napi�cie, kt�rym emanowa� tego popo�udnia, zwi�kszy�o si� jeszcze z chwil� odej�cia Abriganta. Teraz by� wyra�nie dra�liwy, jakby by�a w nim gotowa do wybuchu si�a, powstrzymywana tylko najwi�kszym wysi�kiem.

Kiedy jednak po�o�y� he�m na stole, g�os mia� spokojny.

��Niech Bogini broni mnie przed konieczno�ci� za�o�enia tego ponownie! A� za dobrze pami�tam jego moc. Kto� w moim wieku nie ma po co si� do niego zbli�a�. Kiedy zn�w b�dziemy go potrzebowa�, to ty, Dinitaku, si� nim zajmiesz. Nie ja�� spojrza� znowu na Koronala.�� Ani nie ty, Dekkerecie!

��Wierz mi, nie przysz�o mi to do g�owy�� odpowiedzia� Dekkeret. Bardzo chcia� wr�ci� do tematu, kt�ry Prestimion tak zr�cznie pomin��.�� Minut� temu powiedzia�e�, �e b�dziemy du�o podr�owa�. Gdzie si� wybieramy?

��Zamierzam zrobi� co�, co Pontifeksi robi� raczej rzadko. Chcia�bym podr�owa� po �wiecie bez okre�lonego planu. W ten spos�b ochroni� moj� rodzin� przed zakusami naszego drogiego Mandraliski.

Dekkeret skin�� g�ow�.

��To brzmi rozs�dnie.

��Oczywi�cie najpierw udam si� na Wysp�, prawdopodobnie p�nocn� tras�, przez Alaisor. Pono� o tej porze roku wiatry b�d� nam sprzyja�. Po odwiedzinach u matki wr�c� na kontynent, pewnie po�udniow� drog�, przez Stoien albo Treymone. Raczej Stoien, tak b�dzie najlepiej. Je�li postanowi� wr�ci� do Labiryntu, tak b�dzie najpro�ciej. Ale to, gdzie udam si� po powrocie na Alhanroel zale�y od tego, co zrobi� Mandralisca i jego pi�ciu pan�w, jak du�e problemy postanowi� sprawia� i w jakim niebezpiecze�stwie si� znajd�.

��Mam nadziej�, �e w �adnym�� powiedzia� z zapa�em Dekkeret. Przypatrywa� si� Prestimionowi z uwag�. Pontifex wci�� wygl�da� dziwnie. W Prestimionie co� tyka�o, tyka�o, tyka�o��� A mog� spyta�, jak� podr� przewidzia�e� dla mnie?

��Przed pogrzebem sam powiedzia�e�, �e chcesz uda� si� na Zimroel i zbada� tamtejsz� sytuacjꠗ powiedzia� Prestimion.�� Tylko czas poka�e, czy to potrzebny krok. Mam nadziej�, �e nie, bo nowy Koronal ma do�� pracy na Zamku, �eby w��czy� si� po innych kontynentach. Jestem jednak pewien, �e w obecnej sytuacji powiniene� znale�� si� w miejscu, z kt�rego z �atwo�ci� si� tam udasz, gdy zajdzie taka potrzeba.

��Masz na my�li zachodnie wybrze�e?

��Tak. Kiedy ja rusz� na Wysp�, ty powiniene� pod��a� za mn�, zygzakiem przez zachodnie ziemie a� do Alaisor.

��Chcesz wi�c, bym jecha� l�dem?

��Tak. L�dem. Poka� si� ludziom. Widok Koronala zawsze budzi pozytywne uczucia. Podr�uj pod pretekstem odbywania pewnego rodzaju procesji, nie pe�nej, z bankietami i ca�ym tym cyrkiem, ale wst�pnej, ot, szybka wizyta Koronala w wa�nych miastach zachodniego Alhanroelu. We� ze sob� Dinitaka. Potrzebujesz dok�adnie monitorowa� wydarzenia na zachodnim kontynencie, a he�m ci na to pozwoli. Kiedy dotrzesz do Alaisor, rusz wzd�u� wybrze�a, do Stoien, i tam poczekaj, a� wr�c� od matki. Kiedy sko�cz� swoje sprawy na Wyspie spotkamy si� w Stoien albo w okolicy i przedyskutujemy sytuacj�. Mo�e b�dziesz musia� uda� si� na Zimroel i zaprowadzi� tam porz�dek. Mo�e nie. Jak to brzmi?

��Pozostaje w idealnej zgodzie z moimi pomys�ami.

��Dobrze. Dobrze�� Prestimion z�apa� Dekkereta ze r�k� i �cisn�� jego nadgarstek ze straszn� si�a.

Wtedy wreszcie p�k�a lodowa zas�ona jego samokontroli. Odwr�ci� si� pr�dko i zacz�� chodzi� po pokoju kr�tkimi, w�ciek�ymi krokami, z zaci�ni�tymi pi�ciami i napi�tymi ramionami. Dekkeret zrozumia� nagle aur� napi�cia, kt�ra otacza�a Prestimiona�� Pontifex z najwi�kszym trudem powstrzymywa� w�ciek�o��. By�o to teraz widoczne jak na d�oni. Atakowano jego w�asn� rodzin� �on�, c�rk� i oczywi�cie Teotasa� Nie m�g� tego znie��. Twarz mia� szar� ze zm�czenia, ale oczy l�ni�y gniewem.

Wyla� si� z niego gor�cy strumie� s��w, kt�re za d�ugo usi�owa� zatrzyma�.

��Na Bogini�, Dekkerecie, czy mo�esz sobie wyobrazi� co� bardziej niezno�nego! Kolejna rebelia! Czy to si� nigdy nie sko�czy? Ale tym razem sko�czymy zar�wno z rebeli�, jak i z rebeliantami. Schwytamy tego Mandralisk� i zako�czymy rzecz raz na zawsze, tak samo tych pi�ciu braci i wszystkich, kt�rzy przysi�gli im wierno��.

Prestimion wci�� chodzi� nerwowo po pokoju, prawie nie patrz�c na Dekkereta.

��M�wi� ci, Dekkerecie, wyczerpa�y si� resztki mojej cierpliwo�ci. Dwadzie�cia lat rz�d�w, jako Koronal i jako Pontifex, up�yn�o mi na walce z wrogami, z jakimi nie musia� radzi� sobie �aden w�adca Majipooru od czas�w Stiamota. Doprowadzaj� mojego brata do szale�stwa? Wchodz� w sny mojej c�reczki? Nie. Nie! Mam tego do��, bardziej, ni� do��. Zniszczymy ich. Wykarczujemy do ostatniego korzonka. Do ostatniego korzonka, Dekkerecie!

Dekkeret nigdy nie widzia� Prestimiona w takim stanie. Potem jednak Pontifex odzyska� troch� r�wnowagi. Przesta� chodzi� w k�ko jak furiat i stan�� po�rodku pokoju, opuszczaj�c lu�no ramiona, oddychaj�c powoli. Potem bezceremonialnie machn�� na Dekkereta i Dinitaka.

��Id�cie ju�. Id�cie! Musz� pom�wi� z Varaile, powiedzie� jej, co nas czeka.

Dekkeret by� szcz�liwy, �e m�g� si� oddali�. To by� nowy Prestimion, przera�aj�cy. Wiedzia�, �e Prestimion zawsze by� impulsywny i pe�en pasji, �e przebieg�o�� i uwaga wci�� walczy�y w nim z temperamentem i niecierpliwo�ci�. Zawsze jednak mia� poczucie humoru i dowcip, kt�re pozwala�y mu znajdowa� si�y w najtrudniejszych sytuacjach.

Umiarkowanie w obliczu przeciwno�ci losu by�o jedn� z charakterystycznych cech Prestimiona podczas jego d�ugich rz�d�w. Dekkeret zauwa�y�, �e z up�ywem lat Pontifex sta� si� zrz�dliwy i konserwatywny, jak to cz�sto si� zdarza�o, i straci� sporo ze swojej dawnej wytrwa�o�ci. Traktowa� spraw� Mandraliski jak osobisty afront, nie jak atak na �wietno�� wsp�lnoty, kt�rym faktycznie by�.

Mo�e w�a�nie dlatego mamy system podw�jnej monarchii. Kiedy Koronal starzeje si� i staje bardziej surowy, przenosi si� na wy�szy tron, a na Zamku zast�puje go kto� m�odszy. W ten spos�b m�dro�� i do�wiadczenie przychodz�ce z wiekiem s� sprz�gni�te z elastyczno�ci� i energi� m�odo�ci.

Kiedy Dekkeret po rozstaniu z Dinitakiem wr�ci� do pokoj�w, kt�re zajmowa�, Fulkari powita�a go ciep�ym u�ciskiem. Dopiero co bra�a k�piel, ubrana by�a tylko w puchaty szlafrok i z�oty naszyjnik. Z jej piersi i ramion unosi� si� s�odki zapach k�pielowych perfum. Poczu�, �e powoli wyzwala si� spod napi�cia, w kt�rym tkwi� podczas spotkania z Prestimionem.

Ona jednak na pierwszy rzut oka zobaczy�a, �e co� jest nie tak.

��Wygl�dasz bardzo dziwnie�� powiedzia�a.�� Czy mi�dzy tob� a Prestimionem co� jest nie tak?

��Na zebraniu zajmowali�my si� wieloma trudnymi sprawami�� Dekkeret rzuci� si� na aksamitn� otoman�. Zaskrzypia�a, kiedy opad�o na ni� jego pot�ne cia�o.�� Prestimion zrobi� si� do�� trudny.

��W jakim sensie?�� zapyta�a Fulkari, siadaj�c na pod�odze tu� obok.

��Na tuzin sposob�w. Zm�czenie wywo�ane pe�nieniem najwy�szych urz�d�w pa�stwowych wreszcie odcisn�o na nim pi�tno. �mieje si� du�o rzadziej ni� kiedy by� m�odszy. Rzeczy, kt�re dawniej zdawa�y mu si� �mieszne, ju� go nie bawi�. Bardzo �atwo wpada w gniew. Pok��ci� si� z Abrigantem, nic wielkiego, ale nie powinni tego robi� w mojej obecno�ci. Albo i wcale�� Dekkeret potrz�sn�� g�ow�.�� Nie chc� m�wi� o nim, zbyt ostro. Wci�� jest wspania�ym cz�owiekiem. No i nie mo�na zapomina�, �e jego najm�odszy brat dopiero co poni�s� straszn� �mier�.

��Nic wi�c dziwnego, �e tak si� zachowuje.

��Ale przykro to ogl�da�. Wsp�czuj� mu, Fulkari.

U�miechn�a si� �obuzersko. Wzi�a w d�onie jego stop� i zacz�a j� masowa�.

��A czy ty, Dekkerecie, te� staniesz si� dra�liwy i nerwowy, kiedy zostaniesz Pontifexem?

Mrugn�� do niej.

��Oczywi�cie. Je�li tak si� nie stanie, znaczy, �e co� jest ze mn� nie tak.

Przez moment wydawa�o si�, �e pomimo mrugni�cia, wzi�a jego s�owa na powa�nie. Potem jednak zacz�a si� �mia�.

��To dobrze. Bardzo poci�gaj� mnie marudni, nerwowi m�czy�ni. W�a�ciwie zupe�nie nie mog� si� im oprze�. Podnieca mnie sama my�l o nich.

Wsun�a si� na otoman� i u�o�y�a w jego ramionach. Dekkeret przycisn�� twarz do jej jasnomiedzianych w�os�w, wdycha� ich zapach, delikatnie poca�owa� kark. Wsun�� r�k� pod jej szlafrok, przesun�� palcami po jej obojczykach, dotkn�� piersi. Przez jaki� czas pozostali w tej pozycji, �adne z nich nie chcia�o za szybko przej�� dalej.

��Jutro wracamy na Zamek�� powiedzia� Dekkeret po chwili.

��Na Zamek?�� zapyta�a Fulkari, rozmarzona.�� To mi�o. Chocia� tutaj te� bardzo mi si� podoba. Mog�abym tu zosta� jeszcze tydzie� lub dwa��� zacz�a si� wierci�, by lepiej dopasowa� do niego swoje cia�o.

��W domu czeka na mnie mn�stwo pracy�� powiedzia� Dekkeret, zastanawiaj�c si�, czemu odczuwa tak perwersyjn� potrzeb� zepsucia mi�ego nastroju.�� A kiedy si� z ni� uporam, czeka nas troch� podr�owania.

��Wyprawa? Ooo, to te� mi�o�� jej g�os brzmia�, jakby prawie zasypia�a. Tuli�a si� do niego, ca�kowicie odpr�ona, jak senny kociak.�� A gdzie pojedziemy? Do Stee? Morpin Wysokiego?

��Dalej. Du�o dalej. Do Alaisor.

To szybko j� obudzi�o. Obr�ci�a g�ow� i patrzy�a na niego, zdumiona.

��Alaisor? To tysi�ce mil st�d! Nigdy w �yciu nie by�am tak daleko od G�ry! Dlaczego Alaisor, Dekkerecie?

��Bo tak�� uci��, �a�uj�c, �e nie od�o�y� tej rozmowy na p�niej.

��Bo tak? Wyprawa na drugi koniec Alhanroelu bo tak?

��To na pro�b� Pontifexa. Sprawy pa�stwowe.

��To ta sprawa, o kt�rej dyskutowali�cie dzisiaj, tak?

��Mniej wi�cej.

��A co to w�a�ciwie za sprawa?�� Fulkari uwolni�a si� z jego obj�� i usiad�a przodem do niego ze skrzy�owanymi nogami.

Dekkeret zrozumia�, �e musi by� ostro�ny. Nie m�g� opowiedzie� jej ca�ej historii, nie m�g� wspomnie� o buncie w Zimroelu, o ponownym pojawieniu si� Mandraliski, o mo�liwo�ci, �e he�m Barjazid�w spowodowa� �mier� Teotasa. Nie by�y to sprawy, o kt�rych m�g� z ni� rozmawia�. Fulkari wci�� by�a tylko zwyk�ym obywatelem. Koronal m�g�by rozmawia� o tym z �on�, ale Fulkari jego �on� nie by�a.

W ko�cu odezwa� si�, ostro�nie dobieraj�c s�owa:

��Za morzem wydarzy�o si� ostatnio kilka dziwacznych rzeczy. Niewa�ne, co dok�adnie. W ka�dym razie Prestimion chce, bym uda� si� na zach�d i chwilowo pozosta� gdzie� na wybrze�u, �ebym by� got�w do podr�y, je�li b�d� nagle musia� uda� si� do Zimroelu.

��Zimroel!�� zawo�a�a, jakby m�wi� o wyprawie na Wielki Ksi�yc.

��Tak, mo�liwe, �e do Zimroelu. Zrozum, �e to mo�e si� wcale nie wydarzy�. Pontifex jednak pragnie, �eby�my si� przygotowali. Dlatego poprosi� mnie i Dinitaka, �eby�my udali si� do Alaisor, i�

��Dinitak te�?�� zapyta�a Fulkari unosz�c brwi.

��Tak, Dinitak wyruszy z nami. B�dzie przeprowadza� szczeg�lne, rz�dowe �ledztwo z u�yciem specjalnego sprz�tu, kt�ry��� nie, o tym te� nie m�g� jej powiedzie�.�� Z u�yciem specjalnego sprz�tu�� doko�czy� niezr�cznie.�� B�dzie mi sk�ada� codzienne raporty. Lubisz Dinitaka, prawda? Nie b�dziesz chyba przeciwna jego towarzystwu.

��Oczywi�cie, �e nie. A Keltryn?�� zapyta�a.�� Co z ni�?

��Nie rozumiem�� odpowiedzia� Dekkeret.�� Co dok�adnie masz na my�li?

��Czy ona te� pojedzie z nami?

Czu� si� zagubiony.

��Nie rozumiem, Fulkari. Pr�bujesz powiedzie�, �e chcesz, aby Keltryn zawsze je�dzi�a z nami?

��Bynajmniej. Ale nie b�dzie nas przez kilka miesi�cy, prawda?

��Co najmniej kilka miesi�cy.

��Nie obawiasz si�, �e b�d� za sob� t�skni� podczas tak d�ugiej roz��ki?

Nie rozumia� ani s�owa.

��Dinitak i Keltryn? T�skni�? Nie wiem, o czym m�wisz. Czy oni w og�le poznali si� lepiej, ni� tylko przelotnie?

��To nie wiesz?�� Fulkari roze�mia�a si�.�� Nic ci nie powiedzia�? A ty nic nie zauwa�y�e�? Dinitak i Keltryn? Doprawdy, Dekkerecie, doprawdy�

Keltryn siedzia�a w ma�ym pokoju swojego apartamentu w Arkadzie Setiphona i stawia�a chyba tysi�cznego pasjansa odk�d Dinitak zosta� wezwany do Domu Muldemar na pogrzeb Teotasa.

Czw�rka komet. Sz�stka rozb�ysku gwiazd. Dziesi�tka ksi�yc�w.

Czemu Dinitak musia� by� na pogrzebie Teotasa? Nie piastowa� �adnego stanowiska w rz�dzie i nie nale�a� do arystokracji G�ry Zamkowej. By� tylko przyjacielem Dekkereta i czasem jego towarzyszem podr�y. Poza tym, o ile by�o jej wiadomo, Dinitak i Teotas do niedawna znali si� tylko z widzenia. Nie mia� powodu, by jecha� na pogrzeb. Podczas pierwszych ustale� nikt nie m�wi�, �e Dinitak ma jecha� do Domu Muldemar.

A potem, w przeddzie� pogrzebu, nagle pojawia si� kurier w stroju Pontyfikatu i m�wi, �e Prestimion natychmiast chce widzie� Dinitaka w Muldemar. Dlaczego? Rozkaz przyby� tak p�no, �e Keltryn nie s�dzi�a, aby Dinitak zd��y� na same uroczysto�ci pogrzebowe. Musia�o wi�c chodzi� o co� innego. I czemu pos�aniec z wezwaniem przyby� od Pontifexa, a nie od dobrego przyjaciela Dinitaka, Lorda Dekkereta? W ko�cu on te� tam by�. Wszystko to by�o bardzo tajemnicze. Chcia�a, �eby teraz, kiedy pogrzeb si� sko�czy�, a Teotas spocz�� bezpiecznie w grobie, Dinitak wr�ci� jak najszybciej.

Rozdra�niona, roz�o�y�a karty.

Pontifex mg�awic. Niech to! Mia�a ju� na stole Koronala mg�awic. Czy nie mog�a wyci�gn�� Pontifexa pi�� minut temu? Dziewi�tka ksi�yc�w. Walet mg�awic. Wsun�a waleta pod Koronala. Tr�jka komet. Skrzywi�a si�. Nawet kiedy karta jej sz�a, nie mia�a z tego przyjemno�ci. Mia�a do�� pasjansa. Chcia�a Dinitaka. Pi�tka ksi�yc�w. Kr�lowa rozb�ysk�w gwiazd. Si�demka�

Pukanie!

��Keltryn? Keltryn, jeste�?

Zmiot�a karty na pod�og�.

��Dinitak! Wreszcie wr�ci�e�!

Pobieg�a do drzwi. W ostatniej chwili przypomnia�o jej si�, �e nie mia�a na sobie nic poza przepask� na biodrach i pr�dko narzuci�a szat�. Dinitak by� tak strasznie wymagaj�cy, taki moralny. Pomimo wszystkiego, co razem prze�yli odk�d zostali kochankami by�by zszokowany, gdyby otworzy�a mu drzwi prawie nago. Musia�a za�o�y� szat�, zanim mo�na j� by�o zdj��, tak to ju� z nim by�o. Poza tym, m�g� z nim kto� by�.

Otworzy�a drzwi. By� sam. Z�apa�a go za nadgarstek i wci�gn�a do pokoju, a po chwili ju� by�a w jego ramionach i obsypywa�a go poca�unkami. Wreszcie, wreszcie, wreszcie. Czu�a si�, jakby nie widzia�a go od sze�ciu miesi�cy.

��No!�� powiedzia�a, wreszcie go puszczaj�c.�� Cieszysz si�, �e mnie widzisz?

��Wiesz, �e tak�� oczy �wieci�y mu dziko, niczym nadbrze�ne ognie w jego w�skiej, kanciastej twarzy. Szybkim ruchem j�zyka obliza� swoj� doln� warg�. Bywa� puryta�ski i do przesady szlachetny, ale w tej chwili wygl�da� na gotowego, by zedrze� z niej ubranie.

Wpad�a w �obuzerski nastr�j. Postanowi�a, �e ka�e mu jeszcze chwil� poczeka�. Sprawdzi i jego, i swoj� wytrzyma�o��.

��Czy mia�e� wiele do om�wienia z twoim przyjacielem, Pontifexem?�� zapyta�a, odsuwaj�c si� od niego na kilka krok�w.

Wida� by�o, �e poczu� si� niezr�cznie. Kilkakrotnie zamruga�, jakby mia� jaki� tik, a na jego szczup�ych, opalonych policzkach zadrga�y mi�nie.

��To� to nie jest temat, na kt�ry mog� si� wypowiada�. W ka�dym razie nie teraz�� m�wi� wysilonym, zachrypni�tym g�osem.�� Pontifex, Koronal i ja spotykali�my si�; s� pewne problemy polityczne, i chcieli, bym zapewni� im swoiste wsparcie techniczne��� przez ca�y czas wpatrywa� si� w ni� �akomie. Keltryn uwielbia�a to dzikie spojrzenie. Te ciemne, l�ni�ce oczy, pot�g� jego wzroku, jego niesamowit� intensywno��, magnetyczn� si��, kt�ra z niego emanowa�a, napi�cie niczym zwini�tej spr�yny�� te wszystkie cechy zafascynowa�y j� od pierwszej chwili.

��A pogrzeb?�� zapyta�a, z rozmys�em wci�� trzymaj�c go na dystans.�� Jak by�o?

��Przyjecha�em za p�no, by w nim uczestniczy�. Ale to niewa�ne. Nie wzywali mnie na pogrzeb. Chodzi�o o co innego, o to techniczne zadanie.

��To, o kt�rym mi nie opowiesz.

��To, o kt�rym nie mog� ci opowiedzie�.

��Dobrze, nie m�w. Nie obchodzi mnie to. To pewnie i tak straszliwie nudne. Fulkari opowiada�a mi o obowi�zkach, kt�rym Koronal po�wi�ca ca�e dnie. S� kolosalnie nudne. Za nic na �wiecie nie chcia�abym by� Koronalem. Gdyby po�o�yli przede mn� koron� rozb�ysku gwiazd, naszyjnik Vildivara, pier�cie� Lorda Moazlimona i ca�� reszt� klejnot�w koronnych, mimo to nie��� nagle mia�a do�� tych gierek.�� Och, Dinitaku, Dinitaku, tak strasznie za tob� t�skni�am, kiedy by�e� w Muldemar! I nie m�w, �e to by�o tylko kilka dni. Dla mnie min�y wieki.

��I dla mnie�� odpowiedzia�.�� Keltryn� Keltryn�

Wyci�gn�� do niej ramiona, a ona ch�tnie podesz�a. Szata opad�a na ziemi�. Jego r�ce g�adzi�y ca�e jej cia�o, kiedy poci�gn�a go na dywan.

Byli par� od tak niedawna, �e fizyczna strona ich relacji by�a dziko, wr�cz niekontrolowanie intensywna. Keltryn, dla kt�rej wszystko to by�o dotychczas ca�kiem obce, czu�a nie tylko podniecenie wynikaj�ce z uwolnienia dawno t�umionych pragnie�, ale tak�e nieprzepart� ch�� nadrobienia straconego czasu, skoro wreszcie pozwoli�a sobie do�wiadczy� tego aspektu doros�o�ci.

Wiedzia�a, �e w przysz�o�ci b�d� mieli do�� okazji, by odbywa� g��bokie rozmowy, przechadza� si� r�ka w r�k� po cichych korytarzach Zamku, jada� kolacje przy �wiecach i tak dalej. W Keltryn wci�� �y� jaki� fragment dawnej ch�opczycy, dziewiczej adeptki fechtunku, kt�ra tak sprawnie potrafi�a trzyma� ch�opc�w na dystans, wi�c od czasu do czasu powtarza�a sobie, �e ich zwi�zek nie powinien w ca�o�ci opiera� si� na rozkosznych zapasach i gor�cej, dzikiej kopulacji, ale teraz, kiedy wreszcie posmakowa�a obu tych rzeczy, postanowi�a od�o�y� d�ugie rozmowy i spacery na p�niejszy etap zwi�zku.

Dinitak, pomimo ascezy, kt�ra zdawa�a si� by� cz�ci� jego natury, czu� to samo. Jego apetyt na mi�o��, uwolniony po kto wie jak d�ugim okresie postu, by� nie mniejszy od jej w�asnego. Z rado�ci� doprowadzali si� wzajemnie na granic� wyczerpania i poza te granice.

Nie by�o �atwo doj�� do tego rodzaju zwi�zku. Przez pierwsze dwa tygodnie po przypadkowym spotkaniu przed Rotund� Lorda Haspara widywali si� niemal codziennie, ale on w �aden spos�b nie pr�bowa� zbli�y� si� do niej fizycznie, a ona nie wiedzia�a, jak go do tego zach�ci�. Przyzwyczai�a si� do niechcianych awans�w koleg�w z grupy, cho�by Polliexa czy Toramana Kanny, ale jak wywo�a� chciane awanse? Zacz�a si� zastanawia�, czy przypadkiem Dinitak nie jest taki sam, jak Septach Melayn i czy przypadkiem nie by�o jej przeznaczeniem zakochiwa� si� tylko w m�czyznach, kt�rzy przez wrodzone cechy nigdy nie mogli by� jej.

Nie mia�a w�tpliwo�ci, �e si� w nim zakocha�a. Dinitak by� niepodobny do nikogo, kogo pozna�a wcze�niej, zar�wno w dzieci�stwie w Sipermit, jak i na Zamku. Ciemny, wiecznie zamy�lony, przystojny; szczup�y i napi�ty Suvraelczyk, kt�ry dorasta� pod ostrym, nielito�ciwym s�o�cem pustynnego kontynentu�� wszystko to by�o dla niej czaruj�ce, nieodparcie urocze. Fakt, �e by� smuk�y, niemal chuderlawy i ledwo o cal wy�szy od niej wcale jej nie przeszkadza�. Gdy na niego patrzy�a, czu�a�� w kolanach, w piersiach, w l�d�wiach�� przemo�ne przyci�ganie, kt�rego nigdy wcze�niej nie do�wiadczy�a.

By� niezwyk�y i na inne sposoby. Odnosi� si� do ludzi bardzo wprost, wr�cz szorstko, co, jak s�dzi�a Keltryn, wynika�o z jego wychowania w Suvraelu. By� cz�owiekiem z ludu, to te� czyni�o go innym od ch�opc�w, z kt�rymi dorasta�a. By�o te� co� innego. Bardzo niewiele wiedzia�a o jego pochodzeniu, ale s�ysza�a plotki, m�wi�ce, �e ojciec by� przest�pc�, �e usi�owa� wykr�ci� Dekkeretowi jaki� brzydki numer, gdy ten by� jeszcze m�ody i podr�owa� po Suvraelu i �e Dinitak, zniesmaczony ojcowskimi intrygami, zwr�ci� si� przeciw niemu i pom�g� Dekkeretowi go uwi�zi�.

Keltryn nie mia�a poj�cia, czy to prawda, ale niew�tpliwie mog�a to by� prawda. Z tego, co Dinitak powiedzia� jej i innym mieszka�com Zamku, wiedzia�a, �e mia� twarde, surowe spojrzenie na sprawy i �e nie mia� cierpliwo�ci do nieodpowiednich zachowa�, niewa�ne, czy chodzi�o o zwyk�e lenistwo i niedba�o��, czy o przest�pstwa. Kierowa� nim pot�ny imperatyw moralny, niekt�rzy m�wili, �e by�a to reakcja na brak skrupu��w ojca. By� idealist�, szczerym a� do b�lu. Nie waha� si� krytykowa� innych w ich odst�pstwach od cnoty i, co bardzo mu si� chwali�o, sam takich odst�pstw nie pope�nia�.

Keltryn wiedzia�a, �e kto� taki mo�e �atwo wydawa� si� pruderyjny, przem�drza�y i zadufany. Co dziwne, Dinitak wcale nie zrobi� na niej takiego wra�enia. By� dobrym towarzyszem, �ywym, zabawnym, na sw�j spos�b pe�nym wdzi�ku, obdarzonym inteligentnym poczuciem humoru. Nic dziwnego, �e Lord Dekkeret tak go lubi�. Co si� tyczy�o jego pot�nego poczucia, co jest dobre, a co z�e, trzeba by�o przyzna�, �e �y� w zgodzie z w�asnymi zasadami, traktowa� siebie nie mniej surowo ni� innych i nie domaga� si� za to pochwa�. Zdawa� si� by� w naturalny spos�b prawy i niezepsuty. Po prostu taki ju� by�. Trzeba go by�o bra� z dobrodziejstwem inwentarza.

Zastanawia�a si�, czy kto� taki nie jest za szlachetny, by cieszy� si� rozkoszami cia�a, gdy� ona sama postanowi�a, �e pora wreszcie zacz�� z nich korzysta� i znalaz�a kogo�, z kim pragn�a to robi�, on za� zdawa� si� ca�kowicie nie�wiadomy jej uczu�.

W ko�cu, zdesperowana, zda�a sobie spraw�, �e we w�asnej rodzinie mia�a eksperta od tych spraw. Tak oto przysz�a po rad� do Fulkari.

��Mo�esz spr�bowa� postawi� go w sytuacji, kiedy b�dzie mia� bardzo niewielki wyb�r i zobaczy�, co zrobi�� zasugerowa�a jej siostra.

Oczywi�cie Fulkari wiedzia�a, jak to zrobi�! Tak wi�c pewnego popo�udnia Keltryn zaprosi�a Dinitaka, by tego wieczora do��czy� do niej na basenie w Arkadzie Setiphona. Ma�o kto korzysta� ostatnio z tego basenu, a Keltryn upewni�a si�, �e zupe�nie nikt nie bywa� tam wieczorami. �eby mie� ca�kowit� pewno��, zamkn�a wej�cie na basen, kiedy przyszed� Dinitak.

Rzecz jasna, przyni�s� ze sob� str�j k�pielowy.

Teraz albo nigdy, pomy�la�a Keltryn. Kiedy on ruszy� w kierunku jednej z przebieralni, powiedzia�a:

��Och, chyba nie musimy zak�ada� stroj�w. Ja tego nigdy nie robi�. Dzisiaj te� go nie wzi�am.

Szybko zdj�a ubranie, przesz�a ko�o niego z sercem wal�cym tak, �e my�la�a, i� po�amie jej �ebra i wykona�a doskona�y skok do basenu z r�owego porfiru. Dinitak zawaha� si� tylko przez chwil�, potem tak�e si� rozebra��� patrzy�a na niego z basenu, podziwiaj�c jego pi�kne, szczup�e cia�o i smuk�� taliꠗ i skoczy� za ni�.

Przez jaki� czas chlapali si� w ciep�ej, pachn�cej cynamonem wodzie. Zaproponowa�a mu wy�cigi i pop�yn�li bok w bok z jednego ko�ca basenu na drugi, ko�cz�c remisem. Potem wysz�a z wody, znalaz�a r�czniki, roz�o�y�a je na kafelkach przy brzegu i gestem zaprosi�a go, by do niej do��czy�.

��A co je�li kto� przyjdzie?�� zapyta�.

Nie stara�a si� ukry� �obuzerskiego nastroju.

��Nie przyjdzie. Zamkn�am drzwi.

Le�a�a naga na mi�kkich r�cznikach w ciep�ym, wilgotnym pokoju, kt�ry mieli tylko dla siebie. Nie mog�a ja�niej pokaza�, �e przyprowadzi�a go tu po to, by mu si� odda�. Je�liby ni� pogardzi�, znaczy�oby to, �e nie jest w najmniejszym stopniu zainteresowany byciem jej kochankiem�� �e nie by�a dla niego atrakcyjna, albo �e nie by� m�czyzn� lubi�cym kobiety, albo mo�e jego nadmiernie rozwini�ta wra�liwo�� moralna nie pozwala mu korzysta� z cielesnych przyjemno�ci swobodnie i bez trudno�ci.

Nic z tego nie by�o prawd�. Dinitak po�o�y� si� przy niej, obj�� j�, poca�owa� i si�gn�� d�oni� do jej piersi, a potem w d�, mi�dzy uda. Keltryn zrozumia�a, �e to si� wreszcie stanie, �e przekroczy t� wielk� granic�, kt�ra oddziela dziewczynki od kobiet, a Dinitak tego wieczoru wprowadzi j� w �wiat tajemnic, kt�rego nigdy wcze�niej nie dozna�a.

Zastanawia�a si�, czy b�dzie bola�o. Zastanawia�a si�, czy zrobi wszystko jak nale�y.

Okaza�o si�, �e nie warto by�o my�le� o robieniu rzeczy dobrze lub �le. Dinitak wiedzia�, co robi, a ona z �atwo�ci� dawa�a si� prowadzi�, a po pewnym czasie pozwoli�a wzi�� g�r� swoim instynktom. Co do b�lu, czu�a go tylko przez chwilk�, du�o mniejszy, ni� si� obawia�a, cho� wystraszy�a si� i z ust wyrwa�o si� jej ciche westchnienie. Potem nie by�o ju� problem�w. To, co si� sta�o, by�o do�� dziwne. Ale wspania�e. Fantastyczne. Niezapomniane. Czu�a, �e przesz�a przez drzwi do nowego, nieznanego �wiata, gdzie wszystko ja�nia�o aur� zachwytu.

To jedno westchnienie spowodowa�o jednak p�niejsze trudno�ci. Kiedy by�o po wszystkim, Keltryn le�a�a na plecach, oszo�omiona przyjemno�ci� i zdumieniem i dopiero stopniowo zda�a sobie spraw�, �e Dinitak patrzy na ni� og�upia�y, niemal przera�ony.

��Czy co� jest nie tak?�� wyszepta�a niemal ze �zami.�� Nie spodoba�am ci si�?

��O nie, nie, nie! By�a� cudowna! Bardziej ni� cudowna. Ale dlaczego nie powiedzia�a� mi, �e to tw�j pierwszy raz?�� czo�o mia� bole�nie zmarszczone.

Wi�c to o to chodzi�o! Znowu ta przekl�ta moralno��!

��Nie przysz�o mi to do g�owy. Je�li ty si� nad tym zastanawia�e�, mog�e� zapyta�.

��O takie rzeczy si� nie pyta�� powiedzia� powa�nie. Pomy�la�a, �e zachowuje si�, jakby zrobi� co� potwornie niew�a�ciwego. Czemu to ma by�jej wina?

��Poza tym�� kontynuowa��� nie mia�em powod�w, by to podejrzewa�. Nie po tym, jak zwabi�a� mnie tu, na basen, jak bez wstydu zrzuci�a� ubranie i��� walczy� ze s�owami, nie m�g� znale�� w�a�ciwych, wreszcie wypali�:

��Mog�a� co� powiedzie�, Keltryn! Powinna� by�a mi powiedzie�!

To by�o zdumiewaj�ce. Poczu�a, �e ro�nie w niej gniew.

��Czemu? Jak� to by zrobi�o r�nic�?

��Bo teraz czuj� si� winny z powodu tego, co si� sta�o. �wiadomie czy nie, zrobi�em co�, czego sobie nie wybacz�. Odebra� kobiecie dziewictwo� to jak z�odziejstwo�

To mia�o coraz mniej sensu.

��Nic nie odebra�e�. Ja da�am.

��Mimo wszystko� Tego si� nie robi.

��Nie robi? Chcesz chyba powiedzie�, �e ty tego nie robisz. Dinitaku, brzmisz prehistorycznie. Czy tobie si� wydaje, �e Zamek jest jakim� sanktuarium czysto�ci? Sp�dzi�am miesi�ce w grupie g�upich ch�opc�w, kt�rzy dos�ownie �linili si�, �eby m�c zrobi� to, co w�a�nie zrobili�my i odmawia�am im wszystkim. A kiedy po raz pierwszy postanawiam, �e chc� powiedzie� �tak�, masz do mnie pretensje, �e z wyprzedzeniem nie poinformowa�am ci�, �e� �e�

Poczu�a wzbieraj�ce �zy i tym razem by�y to �zy w�ciek�o�ci, nie strachu. Co za idiota! Jak m�g� czu� si� winnym w tak wspania�ej chwili? Jakie prawo mia� s�dzi�, �e zrelacjonuje mu ze szczeg�ami histori� swoich seksualnych podboj�w?

Wiedzia�a, �e musi opanowa� gniew i jako� to naprawi�, albo ich przyja�� tego nie przetrwa.

��Nie chc�, �eby� uwa�a�, �e zrobi�e� co� nie tak, Dinitaku�� powiedzia�a naj�agodniejszym tonem, na jaki by�o j� sta�.�� Z mojego punktu widzenia by�e� w stu procentach taki, jak trzeba. Tak, by�am dziewic� i wierz mi, by�am tym ju� bardzo zm�czona, i s�dz�, �e oszala�abym, gdybym mia�a ni� pozosta� jeszcze cho� godzin�.

Ale to tylko pogorszy�o sprawy. Teraz to on by� z�y.

��Rozumiem. Chcia�a� si� pozby� swojej m�cz�cej niewinno�ci, znalaz�a� wi�c wygodne narz�dzie, �eby ci w tym pomog�o. C�, ciesz� si�, �e mog�em si� przyda�.

��Narz�dzie�? Nie! Nie! To ohydne, �e tak m�wisz! Niczego nie rozumiesz, prawda?

��Nie?

��Prosz�. Wszystko psujesz tym swoim �wi�tym oburzeniem. Wiem, �e nic na to nie mo�esz poradzi�, �e bardzo powa�nie traktujesz sprawy moralno�ci. Ale zobacz, jak komplikujesz wszystko mi�dzy nami! To potwornie g�upie i niepotrzebne.

Chcia� odpowiedzie�, ale po�o�y�a mu d�o� na ustach.

��Nie rozumiesz, �e ci� kocham, Dinitaku? �e to dlatego jestem tu teraz z tob�, nie z Polliexem, albo Toramanem Kann�, albo innym uczniem fechtunku Septacha Melayna? Przez wszystkie tygodnie, kt�re sp�dzili�my razem, ani razu nie wykona�e� �adnego gestu w moj� stron�, cho� modli�am si�, �eby� to zrobi�, ale by�e� zbyt nie�mia�y, zbyt czysty albo zbyt jeszcze jaki�. I wreszcie� wreszcie dzisiaj, my dwoje na basenie, pomy�la�am, �e postawi� ci� w sytuacji, kiedy nie b�dziesz m�g� mi si� oprze� i zobacz�, co si� stanie�

Wreszcie zrozumia�.

��Kocham ci�, Keltryn. Tylko dlatego czeka�em. My�la�em, �e jeszcze nie przysz�a na to pora, nie chcia�em zepsu� naszej przyja�ni zachowuj�c si� jak inni. Bardzo mi przykro, �e tak opacznie wszystko zrozumia�em.

Keltryn u�miechn�a si� szeroko.

��Niech ci nie b�dzie przykro. Ju� po wszystkim. A teraz�

��Teraz�

Wyci�gn�� do niej r�k�. Odsun�a si� od niego, poturla�a poza kraw�d� basenu, wpad�a do niego z g�o�nym pluskiem. Skoczy� za ni�. Najszybciej jak umia�a pop�yn�a na �rodek basenu, jak r�owa smuga przecinaj�ca r�ow� wod�, a Dinitak p�yn�� za ni�. Po drugiej stronie znowu wysz�a na brzeg i wyci�gn�a do niego r�ce.

Tak to si� zacz�o. P�niej wszystko by�o du�o mniej skomplikowane. Keltryn zacz�a rozumie�, �e jego dziwny, puryta�ski styl bycia ma swoje granice, a surowy kodeks warto�ci, zgodnie z kt�rym �y�, nie dawa� opisa� si� w prostych kategoriach czerni i bieli. Dinitak nie by� ascet�, wr�cz przeciwnie, nieobce by�y mu nami�tno�ci i po��danie. Wszystko jednak musia�o odbywa� si� zgodnie z jego poczuciem tego, co w�a�ciwe i Keltryn odkry�a, �e nie zawsze potrafi�a przewidzie�, co przez to rozumia�.

W ci�gu nast�pnych tygodni sp�dzali noc po nocy razem, a� w ko�cu zapragn�li odrobiny wolnego czasu na sen. Da�a im go wyprawa Dinitaka do Muldemar. A� w nadmiarze, pomy�la�a Keltryn drugiego dnia jego nieobecno�ci. Nie mog�a si� nim nacieszy�, ani, jak si� okaza�o, on ni�.

Wci�� dwa razy w tygodniu odbywa�a lekcje fechtunku z Audharim ze Stoienzaru. Po wyje�dzie Septacha Melayna do Labiryntu grupa si� rozpad�a, ale oni spotykali si� pomimo tego. Fulkari by�a przez pewien czas przekonana, �e rozwija� si� tu romans, ale nie mia�a racji. Dla Keltryn du�y, poczciwy Audhari by� tylko przyjacielem.

Od razu zgad�, �e w jej �yciu co� si� zmieni�o. Mo�e zobaczy� to w cieniach pod jej oczami, mo�e w spowolnieniu jej reakcji, wynikaj�cym z braku snu. Albo mo�e istnia�a jaka� emanacja, bij�ca od dziewczyn, kt�re z kim� sypia�y, aura braku cnoty, kt�r� m�czy�ni wyczuwali.

W ko�cu o tym wspomnia�.

��Co� si� w tobie zmieni�o�� powiedzia�, kiedy walczyli floretami.

��Tak? A co?

Roze�mia� si�.

��Nie potrafi� powiedzie�.

Na tym zako�czyli temat. Wygl�da�, jakby �a�owa�, �e w og�le go poruszy�, a jej nie zale�a�o na ci�gni�ciu tej rozmowy.

Zastanawia�a si� jednak nad dwuznaczno�ci� jego s��w. Dlaczego nie potrafi� powiedzie�? Czy dlatego, �e naprawd� nie wiedzia�, co si� w niej zmieni�o? Czy mo�e czu� si� niezr�cznie, poruszaj�c ten temat? Cho� wi�cej o tym nie wspomina�, zdawa�o si� jej, �e w jego s�owa wkrad� si� bardziej osobisty ton, wr�cz z ni� flirtowa�. Wspomnia�, �e wygl�da�a, jakby si� nie wysypia�a. Zauwa�y�, �e porusza�a si� bardziej zmys�owo. Nigdy wcze�niej nie m�wi� jej takich rzeczy.

Zapyta�a o to Fulkari. Powiedzia�a, �e m�czy�ni cz�sto zmieniaj� spos�b odnoszenia si� do kobiet, kiedy odkryj�, �e jest bardziej dost�pna ni� by�a wcze�niej.

��Ale ja nie jestem dost�pna!�� odpowiedzia�a oburzona.�� Przynajmniej nie dla niego.

��Niewa�ne. Zmieni�a� si�. Pewnie to wyczu�.

Keltryn wcale nie podoba�o si�, �e wszyscy m�czy�ni na Zamku potrafi� na jeden rzut oka oceni�, �e zacz�a z kim� sypia�. Wci�� by�a nowa w �wiecie dojrza�ych kobiet i m�czyzn i nie czu�a si� w nim komfortowo. Chcia�a utrzyma� zwi�zek z Dinitakiem blisko siebie, nie dziel�c si� z nikim, mo�e pr�cz siostry, informacj�, �e jest ju� doros�a. My�l, �e Audhari albo ktokolwiek inny, m�g� na ni� spojrze� i wiedzie�, �e Robi�a To z kim�, wi�c �e mo�e b�dzie zainteresowana robieniem tego i z nim, by�a dla niej niesmaczna i niepokoj�ca.

My�la�a, �e mo�e �le interpretuje fakty. Tak� mia�a nadziej�. Ostatni� rzecz�, kt�rej pragn�a, by�o, by jej dobry, uczciwy przyjaciel Audhari zacz�� czyni� jej romantyczne awanse.

Za rad� s�u��cej posz�a w pewien dzie� gwiazdy na ni�szy poziom Zamku, na targowisko i od handlarza magicznym sprz�tem kupi�a amulet z plecionego drutu, zwany fokalo, kt�ry mia� chroni� przed niechcianym zainteresowaniem ze strony m�czyzn. Przy nast�pnym spotkaniu z Audharim przypi�a go do ko�nierza kurtki szermierczej.

Dostrzeg� go natychmiast i roze�mia� si�.

��Do czego to s�u�y, Keltryn?

Zarumieni�a si� p�omiennym szkar�atem.

��To po prostu co�, co zacz�am nosi�.

��Czy kto� ci si� naprzykrza? Po to przecie� dziewczyny zazwyczaj nosz� fokalo. Wysy�aj� nim wiadomo��, by trzyma� si� od nich z daleka.

��C�

��Daj spok�j. Nie mo�e ci przecie� chodzi� o mnie!

��W�a�ciwie�� powiedzia�a, czuj�c si� potwornie g�upio, ale nie mia�a wyboru, musia�a mu powiedzie�.�� Pomy�la�am, �e mi�dzy nami zrobi�o si� ostatnio jako� dziwnie. Przynajmniej tak mi si� zdaje. M�wisz mi, �e bardziej zmys�owo si� poruszam i takie tam� Mo�e ca�kiem si� myl�, ale� Oj, Audhari, nie wiem, co chc� powiedzie�

By� bardziej rozbawiony ni� z�y.

��Ja chyba te� nie wiem. Jestem pewien jednej rzeczy: przy mnie nie potrzebujesz fokalo. Od pocz�tku wiedzia�em, �e nie jeste� mn� zainteresowana.

��Jestem, jako przyjacielem. I jako partnerem do fechtunku.

��Tak. Ale nic poza tym. �atwo to by�o zauwa�y�. Poza tym, masz teraz kochanka, prawda? Dlaczego wi�c mia�aby� chcie� mie� co� wsp�lnego ze mn�?

��To te� wida�?

��Masz to wypisane na twarzy, Keltryn. Zobaczy�by to nawet dziesi�ciolatek. C�, gratuluj�! Kimkolwiek jest, szcz�ciarz z niego�� Audhari zsun�� na twarz mask� szermiercz�.�� Teraz powinni�my zaj�� si� naszymi sprawami. Pozycja, Keltryn! Raz! Dwa! Trzy!

Dekkeret powiedzia�:

��Nie chc� wtr�ca� si� w twoje �ycie, Dinitaku, ale Fulkari twierdzi, �e ostatnio sp�dzasz du�o czasu z jej siostr�.

��To prawda. Sp�dzamy razem z Keltryn mn�stwo czasu. Naprawd� mn�stwo czasu.

��To wspania�a dziewczyna.

��Tak. Przyznaj�, �e jestem ni� zafascynowany.

Jedli razem kolacj� na zaproszenie Dekkereta, tylko we dw�ch, w prywatnych komnatach Koronala. S�u�ba Dekkereta poda�a wspania�y posi�ek, ostro przyprawione ryby, s�odkie, pastelowe grzyby z Kajith Kabulon, pieczon� nog� bilantoona z jagodami thokka z dalekiego Narabalu i bogate, ci�kie wino z regionu Sandaraina. Dekkeret nie �a�owa� sobie jedzenia, Dinitak za� by� niespokojny i wcale nie g�odny. Skuba� jedzenie i w og�le nie tkn�� wina.

Dekkeret przygl�da� mu si� uwa�nie. Wiedzia�, �e przez lata Dinitak mia� niezobowi�zuj�ce romanse z paroma kobietami, ale nigdy nic z nich nie wychodzi�o. Mia� wra�enie, �e Dinitak wcale do tego nie d��y�, nie by� m�czyzn�, potrzebuj�cym ci�g�ego towarzystwa kobiet. Jednak z tego, co m�wi�a Fulkari, teraz dzia�o si� co� zupe�nie innego.

��W�a�ciwie�� powiedzia� Dinitak�� zamierzam si� z ni� spotka� dzi� wieczorem, kiedy st�d wyjd�. Je�li wi�c chcesz co� ze mn� om�wi�, Dekkerecie�

��Tak. Ale obiecuj�, �e nie zatrzymam ci� do p�na. Nie chcia�bym, �eby interesy wchodzi�y w parad� prawdziwej mi�o�ci.

��Nie pasuje do ciebie ten sarkazm, panie.

��A by�em sarkastyczny? Wydawa�o mi si�, �e po prostu stwierdzam fakt. Tak czy siak, przejd�my do interes�w. Kt�re w pewnym sensie dotycz� te� Keltryn.

Dinitak, zdumiony, zmarszczy� brwi.

��Tak? A w jaki spos�b?

��Plan jest taki, �e w nast�pny trzeci dzie� wyruszamy do zachodnich prowincji. Nie b�dzie nas wiele miesi�cy, mo�e du�o d�u�ej, zaprosi�em ci� wi�c, aby dowiedzie� si�, czy zamierzasz zabra� ze sob� Keltryn.

Dinitak by� zszokowany. Wsta�, a jego twarz pod ciemn�, suvraelsk� opalenizn� nabra�a odcienia jasnego karmazynu.

��Nie mog� tego zrobi�, Dekkerecie!

��Chyba nie rozumiem. Jak to nie mo�esz?

��To absolutnie wykluczone. Sam pomys� jest skandaliczny!

��Skandaliczny?�� powt�rzy� Dekkeret, zw�aj�c oczy w szparki. Przyja�nili si� od ponad dwudziestu lat, a wci�� nie wiedzia�, kiedy urazi czu�y punkt dinitakowej moralno�ci.�� O co chodzi? Czego nie dostrzeg�em? Fulkari twierdzi, �e ty i Keltryn jeste�cie sob� ca�kowicie zafascynowani. Jednak kiedy proponuj� ci spos�b na unikni�cie d�ugiej i na pewno bolesnej roz��ki, rzucasz si� na mnie, jakbym zaproponowa� co� niewymownie nieprzyzwoitego.

Dinitak uspokaja� si�, ale wci�� by� wyra�nie wzburzony.

��Pomy�l o tym, co proponujesz, Dekkerecie. Jak m�g�bym zabra� Keltryn w t� podr�? Pokaza�bym wszystkim, �e jest dla mnie tylko konkubin�.

Nigdy jeszcze nie wyda� si� Dekkeretowi tak t�py. Koronal mia� ochot� nim potrz�sn��.

��Towarzyszk�, Dinitaku. Nie konkubin�. Wiesz, �e zabieram z sob� Fulkari. Czy s�dzisz, �e jest dla mnie ledwie konkubin�?

��Wszyscy wiedz�, �e po�lubisz j�, kiedy tylko sko�czy si� �a�oba po Teotasie. Jest praktycznie twoj� ma��onk�. Ale Keltryn i ja� mi�dzy nami nic nie jest ustalone. Jestem od niej dwa razy starszy, Dekkerecie. Nie wiem nawet, czy s�uszne jest, �e robimy to, co robimy. Nie ma mowy, �ebym zgodzi� si� na podr� przez kontynent w towarzystwie m�odej, niezam�nej dziewczyny.

Dekkeret potrz�sn�� g�ow�.

��Zdumiewasz mnie, Dinitaku.

��Tak? W porz�dku, zdumiewam ci�. Niech i tak b�dzie. Ona nie mo�e z nami jecha�. Nie pozwalam na to.

Tego Dekkeret si� nie spodziewa�. Przed posi�kiem my�la�, �e Dinitak, niezr�cznie i z oci�ganiem, doprowadzi rozmow� do punktu, w kt�rym poprosi, �eby Keltryn mog�a z nimi pojecha�. W jego oczach mia�o to mn�stwo sensu. By�a m�oda, to prawda, ale rozs�dna i szybko dorasta�a. Poza tym by�a dla Fulkari nie tylko siostr�, ale i najbli�sz� przyjaci�k� i by�oby dobrze, gdyby dotrzymywa�y sobie towarzystwa, podczas gdy Dekkeret i Dinitak zajmowaliby si� prawdziwymi celami tej wyprawy. Mo�na si� te� by�o spodziewa�, �e Dinitak ucieszy si� na my�l o wsp�lnej podr�y. Nie m�g� si� bardziej pomyli�.

Nie by�o w�tpliwo�ci, �e cho� brzmia�o to wariacko, Dinitak m�wi� powa�nie. Dekkeret wiedzia�, �e nie warto si� z nim spiera� w kwestiach moralno�ci. W tych sprawach Dinitak �y� we w�asnym �wiecie.

Dekkeret westchn��.

��Jak sobie �yczysz. Dziewczyna zostaje w domu.

Zadanie przekazania tej wiadomo�ci Keltryn spad�o na Fulkari. Zgodzi�a si� z Dekkeretem, �e je�li zostawi� spraw� w r�kach Dinitaka, jego niezr�czne t�umaczenie doprowadzi Keltryn do sza�u, kt�rego ich zwi�zek nie przetrwa.

Mimo to by�a w�ciek�a.

��G�upiec!�� krzycza�a.�� Niedorzeczna �winia! Taki jest �wi�ty, �e nie mog� z nim podr�owa�? Dobrze wi�c. Oszcz�dz� mu wstydu. Nie chc� go wi�cej widzie�!

��Zmienisz zdanie�� powiedzia�a Fulkari.

To by�a pi�ta wizyta Prestimiona na Wyspie Snu. Samo to by�o niezwyk�e, a jeszcze bardziej zdumiewa� fakt, �e by� teraz Pontifexem. Ale Prestimion od pierwszych dni rz�d�w by� niecodziennym monarch�.

Koronalowi zdarza�o si� w trakcie rz�d�w odwiedzi� Wysp� Sn�w raz czy dwa, zazwyczaj przy okazji Wielkiej Procesji. W ko�cu Pani� Wyspy by�a jego matka, rozs�dnie wi�c by�o od czasu do czasu si� z ni� zobaczy�.

�eby jednak na Wysp� udawa� si� Pontifex�� to by�a zupe�nie inna sprawa. Pontifex nie mia� oficjalnych powod�w, �eby to robi�. Pontifeksi w og�le niewiele podr�owali, a je�li ju�, to tylko po Alhanroelu.

Je�li Pontifex d�ugo by� Koronalem, jego matka mog�a w og�le nie do�y� ko�ca jego rz�d�w. Tak by�o w przypadku Lorda Confalume�a�� Pani� Wyspy w drugiej po�owie jego panowania na Zamku by�a nie matka, a siostra, Kunigarda. Pani, kt�ra �y�a do�� d�ugo, by by� �wiadkiem wst�pienia syna na zwierzchni tron pozostawa�a na Wyspie nawet po przekazaniu swoich obowi�zk�w matce nowego Koronala. By�e Panie Wyspy mieszka�y w rozleg�ej posiad�o�ci na Tarasie Cieni na Trzecim Progu Wyspy.

Pontifex m�g� odwiedzi� swoj� matk�, kiedy w pe�ni wdro�y� si� w obowi�zki swojego nowego stanowiska. Zazwyczaj jednak tego nie robi�, a� by�o ju� za p�no: matka umiera�a zanim znajdowa� okazj�, by si� z ni� zobaczy�, albo on sam stawa� si� zbyt stary, �eby podr�owa�. Min�y wieki od ostatniej wizyty Pontifexa na Wyspie.

Prestimion zawsze mia� blisk� i ciep�� relacj� ze swoj� matk�, lady Theriss�. Jako m�ody Koronal uda� si� na Wysp�, by przedstawi� jej swoj� �on�, Varaile i by poprosi� o pomoc w walce z Dantiry� Sambailem. Odwiedzi� j� znowu w pi�tym roku swoich rz�d�w, kiedy odbywa� Wielk� Procesj�, by pokaza� si� �wiatu po opanowaniu chaosu, wywo�anego dwoma powstaniami Dantiryi Sambaila. Wtedy, podobnie jak teraz, przeby� Alhanroel drog� l�dow� i z Alaisor pop�yn�� statkiem na Wysp�, a stamt�d uda� si� na Zimroel, do Piliploku i Ni-moya.

W jedenastym roku rz�d�w Prestimion postanowi� odby� drug� procesj�, obieraj�c podobn� tras�, ale wyruszy� z Ni-moya, przez ca�y Zimroel, do kryszta�owego miasta Dulorn i dalej na zach�d, do dalekiego Pidruid, Narabalu i Til-omon, gdzie Koronalowie zagl�dali rzadko. Przy okazji tej podr�y Prestimion kolejny raz odwiedzi� swoj� matk�. W szesnastym roku swoich rz�d�w odby� trzeci� Wielk� Procesj�. Ta by�a szczeg�lna. Uda� si� na po�udnie Alhanroelu do Stoien, stamt�d ponownie na Wysp�, a z niej, ku zaskoczeniu ca�ego �wiata, ruszy� na po�udnie, do pustynnego Suvraelu, kt�ry od trzystu lat nie ogl�da� Koronala.

Teraz znowu przybywa� na Wysp�. Przed nim z morza wyrasta� dobrze znany, ogromny kszta�t, osza�amiaj�ca �ciana z l�ni�cej, bia�ej kredy, unosz�ca si� wysoko ponad wod�, tworz�ca trzy koncentryczne poziomy, a na ich szczycie mie�ci�o si� �wi�te sanktuarium, �wi�tynia Wewn�trzna, w kt�rej mieszka�a Pani i jej akolici. O tej porze dnia s�o�ce sta�o niemal pionowo na niebie i g�adka �ciana Wyspy odbija�a jego �wiat�o tak, �e niemal nie da�o si� na ni� patrze�.

Wyspa by�a wielka�� na ka�dej planecie innej ni� Majipoor by�aby uznana za kontynent�� ale mia�a tylko dwa porty, Taleis na zachodzie, od strony Zimroelu, i Numinor na p�nocno-wschodnim skraju, od Alhanroelu. Prestimion zawsze odwiedza� Wysp� od strony Numinoru. Nigdy nie widzia� Taleis. Teraz, stoj�c na pok�adzie szybkiego statku, kt�ry przywi�z� go tu tym razem i patrz�c na ja�niej�co bia�� �cian�, otaczaj�c� port Numinor, zrozumia�, �e pewnie ju� go nie ujrzy.

Prestimion s�dzi�, �e to jego ostatnia wizyta na Wyspie Snu. Kiedy zako�czy swoje sprawy tutaj, nie pop�ynie na Zimroel, cho� da�oby mu to szans� ujrzenia Taleis. Teraz �wiat nale�a� do Dekkereta. Pontifeksi nie odbywali Wielkich Procesji. W przysz�o�ci b�dzie coraz bardziej osiada� w g��binach Labiryntu.

Kiedy zbli�ali si� do Numinoru, w ich stron� wia�a s�odka bryza. Na tej szeroko�ci geograficznej panowa�o wieczne lato. Wyspa ca�y czas kwit�a, nawet z daleka Prestimion dostrzega� kolory gaj�w eldiron�w i tanigali oraz fioletowe thwale, porastaj�ce kredowe tarasy.

Varaile sta�a u boku Prestimiona. W pobli�u byli te� Septach Melayn i Gialaurys, towarzysz�cy Pontifexowi w podr�y. Na pok�adzie byli te� ksi���ta Taradath, Akbalik i Simbilon. M�oda lady Tuanelys nie lubi�a morskich podr�y i, podobnie jak przez wi�kszo�� tej wyprawy, znajdowa�a si� w swojej kajucie.

Kapitan, pot�ny Skandar o szarofioletowym futrze, nakaza� rzuci� kotwic�.

��Dlaczego rzucamy kotwic� tutaj?�� zapyta� ksi��� Simbilon.

Prestimion chcia� odpowiedzie�, ale szybszy by� Taradath, kt�ry ju� by� na Wyspie z ojcem podczas ostatniej Procesji:

���aden statek do�� szybki, by w przyzwoitym czasie przywie�� nas tutaj z Alaisor, nie zmie�ci si� w porcie�� powiedzia�, nieco zbyt protekcjonalnie jak na gust Prestimiona.�� Port Numinor jest malutki, dlatego przyp�yn� po nas promem. Zobaczysz.

Kiedy Koronal l�dowa� w Numinorze, obyczaj nakazywa� mu najpierw zatrzyma� si� w domu zwanym Siedem �cian, parterowym budynku z szarego kamienia, zbudowanym tu� nad portem. Tam musia� odby� rytua�y oczyszczenia przed podr� na najwy�szy taras, gdzie czeka�a na niego Pani. To Koronal wspina� si� do Pani, ona rzadko wita�a go na dole.

Prestimion by� teraz Pontifexem, nie Koronalem, i nie mia� poj�cia, jak b�dzie wygl�da�o jego powitanie. Nie pyta� o to. By� mo�e Siedem �cian by�o zarezerwowane dla Koronal�w, a Pontifex�w zabierano gdzie indziej. Niech to b�dzie niespodzianka, pomy�la�.

Z pocz�tku wszystko odbywa�o si� jak zwykle. Przeprawa posz�a sprawnie, pilot promu zr�cznie przeprowadzi� ich przez rafy i p�ycizny kana�u do portu w Numinorze. Jak zawsze czeka�a na niego grupa hierarchi� Pani w z�otych szatach z czerwon� lam�wk�. Wykona�y przed nim spiralny gest Labiryntu, powita�y lady Varaile, Wysokiego Rzecznika Septacha Melayna i Wielkiego Admira�a Gialaurysa i zaprowadzi�y ich na brzeg. Prestimion z rodzin� jak zawsze poprowadzony zosta� do Siedmiu �cian, pozostali do kwater w przeciwnym kierunku.

Potem pojawi�y si� odst�pstwa od dotychczasowych zwyczaj�w.

��Pani oczekuje w domu go�cinnym, wasza wysoko�栗 powiedzia�a Prestimionowi jedna z hierarchi�, kiedy zbli�ali si� do budynku.

Jego pierwsz� reakcj� by�o zdumienie, �e matka, kt�ra, jak zauwa�y� podczas ostatniej wizyty, zacz�a w ko�cu ulega� nieuniknionym zmianom przychodz�cym z wiekiem, podj�a wysi�ek d�ugiej podr�y z sanktuarium na szczycie g�rzystej wyspy, skoro du�o �atwiej by�oby jemu pojecha� do niej. Potem przypomnia� sobie, �e matka nie jest ju� Pani� Wyspy. W Siedmiu �cianach czeka�a na niego piastuj�ca ten urz�d od niedawna Lady Taliesme, matka Dekkereta.

Zastanawia� si�, dlaczego lady Taliesme postanowi�a go odwiedzi�. By� mo�e nie czu�a si� jeszcze pewnie w swojej nowej roli i kiedy stan�a w obliczu wizyty Pontifexa, poczu�a si� zobligowana majestatem jego urz�du do powitania go na dole, zamiast zmuszania go do podr�y na g�r�. Potem jednak, gdy Prestimion zobaczy� Taliesme, id�c� do niego przez dziedziniec Siedmiu �cian, inna, bardzo niepokoj�ca mo�liwo�� pojawi�a si� w jego umy�le.

Therissa zawsze by�a kobiet� o olbrzymiej sile ducha. Jednak bez w�tpienia up�yw lat odcisn�� na niej swe pi�tno. �mier� Teotasa musia�a by� dla niej ciosem. By� mo�e opu�ci�o j� zdrowie. By� mo�e, cho� trudno by�o w to uwierzy�, przesz�a za�amanie nerwowe, a mo�e i fizyczne. Mog�a by� powa�nie chora, a nawet umieraj�ca. Mo�e ju� nie �y�a, a Taliesme nie chcia�a, by wspina� si� do Wewn�trznej �wi�tyni nie�wiadomy stanu lady Therissy, przyby�a wi�c tutaj, by przekaza� mu wiadomo�ci.

Prestimion jednak nie wyczuwa� surowej atmosfery nieszcz�cia wok� Taliesme, kt�ra zbli�a�a si�, aby go powita�. Porusza�a si� szybkimi kroczkami, jak ptak; by�a niedu��, energiczn�, ubran� na bia�o kobiet�. Na skroni mia�a srebrny diadem, symbol urz�du. Jej oczy l�ni�y jasno, wyci�gn�a ramiona do powitalnego u�cisku.

��Wasza wysoko�栗 powiedzia�a.�� Serdecznie witam ciebie i twoj� rodzin� na naszej wyspie.

��Dzi�ki, o Pani.

��Szczerze wsp�czuj� ci twojej wielkiej straty.

Prestimion nie m�g� ju� wytrzyma�.

��Mam nadziej�, �e moja matka ma si� dobrze?

��Tak dobrze, jak tylko to mo�liwe w tej sytuacji. Nie mo�e doczeka� si� waszego spotkania.

��Zastan� j� w dobrym zdrowiu?

Zawaha�a si� przez kr�ciutk� chwil�.

��Wasza wysoko��, nie b�dzie tak silna, jak j� zapami�ta�e�. �mier� ksi�cia Teotasa bardzo si� na niej odbi�a, nie b�d� udawa�, �e jest inaczej. By�y te� inne problemy, o kt�rych opowiem ci, zanim wyruszysz do Wewn�trznej �wi�tyni. Najpierw jednak s�dz�, �e przyda�aby si� wam chwila wypoczynku. Wejdziesz, wasza wysoko��?

W Siedmiu �cianach przygotowano dla nich lekki posi�ek: z�ote wino, tace pe�ne ostryg i w�dzonych ryb, misy owoc�w. Prestimionowi zdawa�o si�, �e Taliesme pe�ni przy nim rol� gospodyni tak �atwo, jakby by� jej starym s�siadem odwiedzaj�cym dom w Normork. Dinitak powiedzia� mu kiedy�, �e by�o to bardzo skromne miejsce.

Fascynowa�o go jak bardzo zmieni�a si� odk�d zosta�a Pani� Wyspy, a zarazem nie zmieni�a si� wcale.

Zachowaniem nie mog�a si� bardziej r�ni� od poprzedniej Pani Wyspy. Pomi�dzy prostot� i skromno�ci� Taliesme a arystokratycznym stylem bycia lady Therissy istnia� olbrzymi kontrast, lecz nowa Pani Wyspy niezaprzeczalnie wyszlachetnia�a, odk�d obj�a obowi�zki.

Od czasu pierwszej wizyty Taliesme na Zamku, kiedy Dekkeret by� zaledwie kandydatem na Koronala, Prestimion pozostawa� pod wra�eniem jej wiary w siebie, opanowania i spokoju. Teraz, kiedy by�a Pani� Wyspy, do tych cech dosz�a aura �aski i pewno�ci siebie, z rodzaju tych, kt�re charakteryzowa�y niemal wszystkie kobiety na tym stanowisku. Nie zmieni�a si� jednak istota jej osobowo�ci, wielko��, kt�ra przypad�a jej w udziale po obj�ciu przez Dekkereta tronu zdawa�a si� wcale jej nie przerasta�.

Prestimion poczu�, �e jego ocena Dekkereta potwierdza si� na nowo w osobie jego matki. Po raz kolejny, tak jak wiele razy wcze�niej, okaza�o si�, �e matka cz�owieka, kt�ry wyda� si� godny zostania Koronalem Majipooru jest doskona�� kandydatk� do roli Pani Wyspy.

Rozmowa, w kt�rej Prestimion pozwoli� jej dominowa�, obj�a wiele temat�w. Najpierw m�wili o tragicznej �mierci Teotasa, o tym, jak przera�aj�ce i niezrozumia�e by�o, �e cz�owiek o jego umiej�tno�ciach i charakterze dozna� takiego za�amania.

��Wasza wysoko��, ca�y �wiat op�akuje �mier� twojego brata i ��czy si� w smutku z tob� i twoj� rodzin��� zapewni�a go Taliesme.�� Nieustannie czuj� ich rozpacz i b�l.

Dotkn�a diademu, kt�ry nieustannie utrzymywa� j� w kontakcie z miliardami �pi�cych mieszka�c�w Majipooru.

P�niej, kiedy wypada�o zmieni� temat, zr�cznie zapyta�a o swego syna, Dekkereta i wie�ci o jego panowaniu.

��B�dzie jednym z naszych najwi�kszych kr�l�w�� powiedzia� Prestimion i opowiedzia� jej pokr�tce o planach Dekkereta, kt�re podczas swoich kr�tkich rz�d�w zd��y� ju� poda� do publicznej wiadomo�ci. Delikatnie, bardzo delikatnie wspomnia� te� o sprawie Dekkereta i lady Fulkari; powiedzia� tylko, �e ich z�o�ony i cz�sto burzliwy zwi�zek zdawa� si� wchodzi� w nowy, rado�niejszy etap.

W ko�cu, po tym, jak Taliesme skomplementowa�a urod� trzech syn�w Prestimiona i rozkwitaj�ce pi�kno jego m�odej c�rki, Pontifex uzna�, �e pora wr�ci� do tematu, kt�ry interesowa� go najbardziej.

Wystarczy�o szybkie, wymowne spojrzenie na Taradatha, by przekona� go, �e to doskona�a chwila, by wraz z rodze�stwem uda� si� na spacer wzd�u� falochronu Numinoru. Kiedy dzieci ju� posz�y, Prestimion powiedzia�:

��Kiedy przyjechali�my, wspomnia�a� o drobnych trudno�ciach, kt�re ma moja matka. Je�li to mo�liwe, chcia�bym o tym teraz pom�wi�.

��Tak, wasza wysoko��, s�dz�, �e powinni�my o tym porozmawia栗 Taliesme wyprostowa�a si� na krze�le, jakby zbiera�a si�y przed powiedzeniem tego, co musia�a.�� Z przykro�ci� musz� ci� poinformowa�, �e twoja matka od jakiego� czasu jest dr�czona przez sny. Bardzo z�e sny, mo�na je okre�li� mianem koszmar�w. Mia�y one bardzo powa�ny wp�yw na jej og�lne samopoczucie.

Prestimion, zszokowany, gwa�townie nabra� powietrza. Jego matka? Bezczelno�� Mandraliski nie zna�a granic. Pokaza� ju�, �e sk�onny by� uderzy� w ka�dego niemal cz�onka rodziny kr�lewskiej.

Ale �eby w jego matk�? Matk�?Kobiet�, kt�ra przez dwadzie�cia lat by�a ukochan� Pani� �wiata, a teraz chcia�a �y� na spokojnej emeryturze? Tego by�o za wiele.

Zanim zd��y� odpowiedzie�, Varaile przerwa�a przed�u�aj�c� si� cisz�.

��Moja c�rka Tuanelys tak�e mia�a niepokoj�ce sny, o Pani�� cho� m�wi�a do lady Taliesme, nie patrzy�a na nikogo. W oczach mia�a pustk�, by�a zn�kana, sama zesz�ej nocy spa�a �le.�� Krzyczy, trz�sie si� ze strachu, poci si�. Podobne, powtarzaj�ce si� co noc sny doprowadzi�y ksi�cia Teotasa do odebrania sobie �ycia. Nawet ja� ja tak�e�

Varaile dr�a�a. Taliesme patrzy�a na ni� zdumiona.

��Och� moja droga� moja droga�

Prestimion podszed� do �ony i delikatnie po�o�y� jej r�ce na ramionach, chc�c j� uspokoi�. Spokojnym g�osem, jakby rozmy�laj�c nad ironi� tych wydarze�, powiedzia�:

��Pani otrzymuje sny, zamiast je zsy�a�? To znaczy, by�a Pani. Ale pomimo to� to takie dziwne. Czy moja matka opisywa�a te sny?

��Niezbyt szczeg�owo, wasza wysoko��. Albo nie potrafi, albo nie chce o nich m�wi�. Opowiada tylko og�lnikowo o demonach, potworach, mrocznych obrazach i o czym� innym, g��bszym, subtelniejszym i bardziej niepokoj�cym, ale tego zupe�nie nie chce opisywa栗 Taliesme dotkn�a srebrnego diademu czubkami palc�w.�� Zaproponowa�am, �e wejd� do jej umys�u i poszukam �r�d�a problemu, albo �e zrobi to kt�ra� z bardziej do�wiadczonych hierarchi�, ale na to nie pozwoli�a. Powiedzia�a, �e kobieta, kt�ra kiedy� by�a Pani� Wyspy nie mo�e otwiera� si� na moc diademu. Czy to prawda, wasza wysoko��? Czy to naprawd� zabronione?

��Nic mi o tym nie wiadomo�� powiedzia� Prestimion.�� Wyspa rz�dzi si� w�asnymi prawami, o kt�rych wie niewiele os�b z zewn�trz. Porozmawiam o tym z matk�, kiedy j� spotkam.

��Powiniene� to zrobi栗 o�wiadczy�a Taliesme.�� Nie b�d� ukrywa�, wasza wysoko��, ona strasznie cierpi. Powinna przyj�� ka�d� pomoc, jakiej mo�na jej udzieli� i musi by� �wiadoma, �e jeste�my gotowi jej pomaga�.

��Tak. Bezdyskusyjnie.

��Jeszcze jedna sprawa, wasza wysoko��. Sny, kt�re nawiedzaj� twoj� rodzin�, s� powszechne na ca�ym �wiecie. Moi akolici, kt�rzy monitoruj� umys�y �pi�cych, nieustannie opowiadaj� mi o b�lu, szoku i cierpieniu. Niemal ca�y nasz czas po�wi�camy na pomaganie tym ludziom, wyszukujemy ich i pr�bujemy uleczy� ich poprzez przes�ania.

By�o nawet gorzej, ni� Prestimion przypuszcza�. Zamkn�� oczy i przez chwil� siedzia� w ciszy.

Kiedy odezwa� si� znowu, przemawia� bardzo cicho.

��To prawie jak epidemia szale�stwa, prawda, o Pani?

��Tak, jak epidemia�� odpowiedzia�a Taliesme.

��To si� ju� kiedy� wydarzy�o na Majipoorze. We wczesnych latach mojego panowania jako Koronal. Odkry�em, co by�o jej przyczyn� i podj��em kroki, by j� zako�czy�. Wydaje mi si�, �e to jest epidemia nieco innego rodzaju, ale chyba wiem, co j� powoduje i z najwi�ksz� powag� o�wiadczam, �e i t� epidemi� zako�cz�. M�j stary wr�g swobodnie porusza si� po �wiecie. Rozwi��� t� kwesti�. Pani, kiedy b�d� m�g� zobaczy� si� z matk�?

��Dzisiaj jest ju� za p�no na podr� na Trzeci Pr�g�� odpar�a Taliesme. Twarz mia�a skupion� i powa�n�, cie� u�miechu znikn�� jej z oczu. Odeszli daleko od zdawkowych grzeczno�ci sprzed godziny. Oboje rozumieli, jak powa�ne wyzwanie przed nimi le�y. Obecna w tonie Prestimiona �elazna determinacja tak�e zrobi�a na niej wra�enie. W kilku zaledwie s�owach nakre�li� rozmiary obecnego kryzysu i nadchodz�ce zadania, kt�re b�d� wymaga�y jej udzia�u, cho� dopiero niedawno obj�a w�adz� na Wyspie.�� Rano was do niej zabior�.

Tej nocy Prestimion te� mia� sny.

Nie by�y to koszmary, by� pewien, �e intrygancki praegustator z Zimroelu nie o�mieli si� zbli�y� do umys�u Prestimiona Pontifexa. Te sny by�y wytworem jego w�asnego m�zgu, ale nie by�y wcale mniej m�cz�ce. �ni�o mu si�, �e wspina si� na zbocza Wyspy Snu, wy�ej i wy�ej, lecz nigdy nie dociera na sam� g�r�. Nieustanna, frustruj�ca, trwaj�ca ca�y dzie� podr� przez kolejne tarasy nieustannie ko�czy�a si� tym, �e znajdowa� si� w tym samym miejscu, z kt�rego wyruszy�. Rano Prestimion mia� wra�enie, �e ca�e �ycie wspina� si� na �ciany Wyspy. Nie przyzna� si� przed Varaile do ci�kiej nocy. By�a wystarczaj�co zaniepokojona Tuanelys, nieraz chodzi�a do jej sypialni, cho� za ka�dym razem okazywa�o si�, �e tylko wyobra�a�a sobie krzyki dziewczynki, a ma�a spa�a spokojnie.

Przysz�a pora, by rozpocz�li podr� w g�r�. Prestimion modli� si�, aby Bogini uczyni�a j� l�ejsz� od tych, kt�re prze�ywa� przez ca�� noc.

Na pok�adzie ma�ego latacza, kt�ry mia� przewie�� ich na szczyt pionowego zbocza Pierwszego Progu trzyma� Tuanelys na kolanach. Varaile usiad�a u jego boku, Lady Taliesme drugiej strony, a ch�opcy z ty�u. Kiedy latacz rozpocz�� swoj� zawrotn� wspinaczk� przestraszona Tuanelys odwr�ci�a si� i ukry�a g��wk� na piersi ojca. Prestimion us�ysza�, jak ksi��� Akbalik gwi�d�e z podziwem, kiedy cicho i sprawnie wystrzelili w g�r�, wbrew sile grawitacji. U�miechn�� si�, bo Akbalik zazwyczaj by� pow�ci�gliwy i powa�ny. By� mo�e zmienia� si� wraz z wkroczeniem w wiek nastoletni.

Na l�dowisku na szczycie Prestimion pokaza� im le��cy daleko w dole port Numinoru i wystaj�ce ramiona falochronu, gdzie poprzedniego dnia wyl�dowa� ich prom. Tuanelys nie chcia�a patrze�, za to dwaj m�odsi ch�opcy byli oszo�omieni wysoko�ci�, na kt�r� wjechali.

��To nic�� powiedzia� z pogard� Taradath.�� Dopiero zacz�li�my podr� pod g�r�.

Prestimion odkry�, �e w tej d�ugiej podr�y dzieci by�y mi�ym rozproszeniem. Martwi�o go, �e Taliesme mog�a przed nim ukry� bardziej niepokoj�ce szczeg�y dotycz�ce zdrowia lady Therissy i nie chcia� my�le� o tym, co czeka�o na niego na g�rze. Z tego powodu czerpa� wielk� przyjemno�� z obserwowania Taradatha, kt�ry by� ju� kiedy� na Wyspie i teraz gra� przed bra�mi i siostr� rol� przewodnika. Niewa�ne, czy chcieli go s�ucha�, czy nie�� przez ca�y dzie� wynio�le opowiada� im, �e znajduj� si� na Tarasie Rozrachunku, gdzie najpierw przybywaj� pielgrzymi, �e to by� Taras Pocz�tku, a to Taras Zwierciade� i tak dalej i tak dalej. Zabawnie te� by�o patrze�, jak ma�o m�odsz� tr�jk� obchodzi�y m�dro�ci ich wszystkowiedz�cego brata.

��Zawsze zatrzymujemy si� na noc na Tarasie Zwierciade��� powiedzia� patetycznie Taradath, jakby odbywa� t� podr� co p� roku.�� Z rana ruszamy na Drugi Pr�g. Jedzie si� tak szybko, �e kr�ci si� w g�owie. Ale widok z g�ry jest fantastyczny. Zobaczycie.

K�tem oka Prestimion dostrzeg�, �e Simbilon robi miny za plecami brata i u�miechn�� si�.

Pomy�la�, �e Taradath wkr�tce sko�czy siedemna�cie lat. Zanotowa� w g�owie, �e trzeba pomy�le� o wys�aniu go w przysz�ym roku na Zamek, �eby zosta� rycerzem kandydatem. Nie by�o powodu, dla kt�rego doros�y syn Pontifexa mia�by �y� w Labiryncie, a Taradathowi raczej nie zaszkodzi�oby, gdyby m�odzi ludzie z Zamku spu�cili z niego troch� powietrza. Prestimion stara� si� nauczy� Taradatha, �e w doros�ym �yciu sam fakt, �e jest synem Pontifexa nie da mu �adnych profit�w ani przed niczym nie uchroni, ale mo�e lepiej b�dzie, je�li odbierze t� lekcj� z r�k swoich r�wie�nik�w.

Na l�dowisku na Drugim Progu czeka�y na nich latacze, gotowe, aby przetransportowa� ich do ostatniej stacji u podstawy Trzeciego Progu. Szybko przebyli tarasy Drugiego Progu, gdzie pielgrzymi ko�czyli swoje szkolenie, by m�c zosta� akolitami, przenie�� si� na najwy�szy poziom Wyspy i tam pomaga� Pani w jej zadaniu. Tam, na Trzecim Progu, rzesza akolit�w Pani co noc zak�ada�a srebrne diademy, kt�re pozwala�y jednemu umys�owi dotkn�� innego na dowoln� odleg�o��. Wysy�ali swoje duchy w �wiat, by leczy�y dzi�ki �askawym snom dusze pogr��one w b�lu�� prowadzili, radzili, pocieszali. Podczas poprzednich wizyt Prestimion w oszo�omieniu obserwowa� prac� legion�w Pani. Tym razem nie b�dzie czasu na takie rozrywki.

Podr�ni dotarli do l�dowiska ma�ych lataczy przed po�udniem. Przysz�a pora na ostatni skok na p�aski szczyt Wyspy, le��cy tysi�ce st�p ponad punktem na poziomie morza, z kt�rego wyruszyli.

M�odsi ch�opcy byli podnieceni zdumiewaj�c� przejrzysto�ci� powietrza Trzeciego Progu i jasno�ci� �wiat�a s�onecznego, kt�re nadawa�o wszystkiemu dziwn�, nierzeczywist� po�wiat�. Kiedy tylko latacz wyl�dowa�, wybiegli z niego i zacz�li goni� si� po l�dowisku, a Taradath krzycza�:

��Ej, wy dwaj, uwa�ajcie! Jeste�my naprawd� wysoko! Tutaj jest mocno rozrzedzone powietrze!

Nie zwracali na niego uwagi. W ko�cu szczyt G�ry Zamkowej by� du�o wy�ej. Jednak powietrze Zamku by�o sztuczne, a tutaj oddychali prawdziwym, kt�remu wysoko�� odbiera�a cz�� tlenu. Niewiele czasu min�o, a Simbilon i Akbalik poczuli jego wp�yw. Zwolnili, dyszeli ci�ko, zataczali si�.

Prestimion, stoj�c obok Taradatha, pochyli� si� do niego i powiedzia�:

��Nie m�w tego.

Taradath nie zrozumia�.

��Czego, ojcze?

���A nie m�wi�em?�. Po prostu tego nie m�w�� Prestimion specjalnie m�wi� nieco skrzekliwie.�� Dobrze? Teraz wiedz�, �e tutaj jest inne powietrze. Nie ma powodu, by im to wypomina�.

Taradath kilkakrotnie zamruga�.

��Och�� powiedzia�, a w miar�, jak zaczyna� rozumie�, policzki mu poczerwienia�y.�� Oczywi�cie, ojcze.

��Dobrze.

Prestimion odwr�ci� si�, zakrywaj�c d�oni� szeroki u�miech. Kolejny krok w jego edukacji, pomy�la�. Przed nim jeszcze d�uga droga.

Taras Cieni, na kt�rym po ust�pieniu ze stanowiska mieszka�a lady Therissa, znajdowa� si� wewn�trz muru, oddzielaj�cego sanktuarium Wewn�trznej �wi�tyni od reszty Trzeciego Progu. Varaile wraz z dzie�mi pozosta�a w domu go�cinnym Trzeciego Tarasu.

��Dom twojej matki znajduje si� po drugiej stronie Wewn�trznej �wi�tyni�� powiedzia�a Prestimionowi Taliesme. Poprowadzi�a go przez doskona�y ogr�d, otaczaj�cy �liczny, o�miok�tny, marmurowy budynek, kt�ry by� teraz jej domem, przez idealnie przyci�ty trawnik a� do zalesionej okolicy, w kt�rej Prestimion by� po raz pierwszy w �yciu.

Nie wida� tu by�o �adnych budynk�w, przed nim wznosi� si� tylko wygi�ty rz�d niskich drzew, kt�rych nie rozpoznawa�. Mia�y grube, g�adkie, czerwonawobr�zowe pnie, dziwacznie rozd�te po�rodku i krzaczaste korony l�ni�cych, niebiesko-zielonych li�ci, podobnych do d�oni. Posadzono je tak blisko siebie�� gruby pie� przy pniu�� �e tworzy�y niemal �cian�. Tylko w jednym miejscu pozostawiono w�skie przej�cie, oznaczone bia�ymi kamieniami, przez kt�re mo�na by�o dosta� si� do le��cej wewn�trz prywatnej strefy.

��Wejd�, wasza wysoko�栗 powiedzia�a Taliesme, gestem wskazuj�c, by Prestimion szed� za ni�.

W �rodku by�o ciemno i tajemniczo. By� tu kolejny ogr�d, mniej regularny i nie tak zadbany jak ten otaczaj�cy Wewn�trzn� �wi�tyni�. Ros�y tu g��wnie drzewa podobne do palm, o smuk�ych, �ebrowanych pniach wyrastaj�cych na zdumiewaj�c� wysoko�� bez �adnych odga��zie�, wysoko w g�rze eksploduj�ce wspania�ymi p�kami wachlarzowatych li�ci, tak wielkich, �e zdawa�o si�, i� mog�yby ca�kowicie przes�oni� s�o�ce. Wyrasta�y one na cienkich, dr��cych �odygach, poruszaj�cych si� przy najmniejszym nawet powiewie, wi�c w li�ciastym sklepieniu nieustannie tworzy�y si� otwory. �wiat�o przebija�o si� przez nie szybkimi b�yskami, tworz�c na ziemi wiecznie zmienne wzory z cienia.

��Oto dom twojej matki�� powiedzia�a Taliesme, wskazuj�c nisk� will� tu� przed nimi. By� to zgrabny budynek o p�askim dachu, wykonany z tego samego g�adkiego, bia�ego kamienia co Wewn�trzna �wi�tynia. Otacza�y go utrzymane w podobnym stylu pomniejsze budyneczki. Prestimion uzna�, �e to domy dla s�u�by. W oddali widnia�y zarysy dalszych zabudowa�. Taliesme powiedzia�a mu, �e tam mieszkaj� starsze hierarchinie.

��Lady Therissa ci� oczekuje. Jej towarzyszka, hierachini Zenianthe, zabierze ci� do niej.

Zenianthe, szczup�a, dystyngowana, siwa kobieta na oko w wieku jego matki, czeka�a na portyku otoczonym paprociami w doniczkach. Wykona�a przed Prestimionem symbol Labiryntu i z gracj� zaprosi�a go do �rodka.

Dom by� mniejszy, ni� wydawa� si� z zewn�trz i skromnie umeblowany�� jak dla kogo�, kto zrezygnowa� z �ycia w glorii. Hierarchini poprowadzi�a Prestimiona surowym korytarzem obok kilku pokoik�w, kt�re na pierwszy rzut oka wydawa�y si� wr�cz puste, do oran�erii w centrum domu: pokoju ze szklanym dachem, niewielkim, okr�g�ym basenem po�rodku i ro�linami doniczkowymi pod �cianami. Matka Prestimiona sta�a w ciszy nad brzegiem basenu.

Ich spojrzenia spotka�y si�. Szok pierwszego spotkania po przerwie by� wi�kszy, ni� si� Prestimion spodziewa�.

Zrobi� co tylko m�g�, by przygotowa� si� na to spotkanie. Od ostatniego razu lady Therissa postarza�a si� o pi�� lat, prze�y�a tragiczn� strat� najm�odszego syna, poza tym atakowana by�a przez Mandralisk� diabolicznymi cierpieniami. Prestimion wiedzia�, �e to wszystko odcisn�o na niej pi�tno, na kt�re przykro b�dzie patrze�.

My�la�, �e przygotowa� si� na najgorsze niespodzianki, ale teraz, kiedy wreszcie znalaz� si� w obecno�ci matki i walczy� z szokiem, wywo�anym tym, co ujrza�, zrozumia�, �e na to chyba nie mo�na si� by�o przygotowa�.

Ciekawe by�o, �e jej wielkie pi�kno przetrwa�o pomimo wszystko. Zawsze wygl�da�a na m�odsz�, ni� w by�a rzeczywisto�ci, by�a smuk��, trzymaj�c� si� niczym kr�lowa kobiet�, cechuj�c� si� niezwyk�ym wdzi�kiem i elegancj�, s�yn�c� z g�adkiej, bladej sk�ry, ciemnych, l�ni�cych w�os�w i spokoju nieust�pliwego ducha.

Prestimion wiedzia�, �e te cechy by�y zewn�trzn� manifestacj� doskona�o�ci jej duszy. Inne kobiety mog�y zachowywa� wieczn� m�odo�� z pomoc� zakl�� i napoj�w od czarnoksi�nik�w, ale nie lady Therissa. Ona przez lata wygl�da�a tak, jak wygl�da�a, poniewa� by�a tym, kim by�a. Ani wczesne wdowie�stwo, ani wojna domowa, kt�ra pozbawi�a jej najstarszego syna, Prestimiona, nale��cej mu si� korony, ani �mier� na tej wojnie drugiego syna, Taradatha, ani ogromna odpowiedzialno��, kt�ra spad�a na ni�, gdy zosta�a Pani� Wyspy, ani straszne problemy, kt�re spad�y na �wiat podczas plagi szale�stwa�� nic nie odcisn�o si� na jej wygl�dzie.

Teraz�� i zdawa�o si� to cudem�� jej w�osy by�y prawie tak ciemne, jak zawsze, i Prestimion nie w�tpi�, �e by� to ich naturalny kolor. Jej twarz pozosta�a niemal niezmieniona, cho� wiele lat temu pojawi�y si� na niej pierwsze zmarszczki. Wci�� by�a to twarz przepi�knej kobiety, z czasem, o ile to mo�liwe, tylko wypi�knia�a. Kiedy szed� wok� basenu, by j� przywita�, sta�a jak zawsze prosto, wygl�da�a, jak zawsze, jak kr�lowa. Lady Therissa pod ka�dym wzgl�dem wygl�da�a na dwadzie�cia, trzydzie�ci lat m�odsz�, ni� by�a w rzeczywisto�ci.

Dopiero gdy spojrza� w jej oczy, zobaczy�, gdzie nast�pi�a zmiana.

W oczach. Nigdzie indziej, tylko w oczach. Kto inny, kto�, kto nigdy w nie nie zagl�da�, mo�e w og�le nie zauwa�y�by r�nicy, ale dla Prestimiona przemiana matczynych oczu by�a tak zdumiewaj�co, tak pora�aj�co ogromna, �e ledwie by� stanie w ni� uwierzy�.

W jej pi�knej twarzy p�on�y intensywn�, przera�aj�c� dziwno�ci� oczy, kt�re przeczy�y otaczaj�cemu je pi�knu. To by�y oczy kobiety, kt�ra prze�y�a sto lat. Tysi�c. By�y teraz zapadni�te g��boko, otacza�a je skomplikowana siateczka drobnych linii, wpatrywa�y si� w niego zimno, sztywno, bez mrugania; by�y zbyt jasne, dziwnie intensywne. To by�y oczy kogo�, przed kim na chwil� rozst�pi�y si� �ciany �wiata, pozwalaj�c mu dojrze� le��c� za nimi niewyobra�alnie straszliw� krain�.

Gdzie� znikn�� ten cudowny spok�j, blask, kt�ry by� zewn�trznym wyrazem wewn�trznej doskona�o�ci�� w jego oczach jej najwa�niejsze cechy. Prestimion widzia� teraz w oczach matki g��bokie udr�czenie. Widzia� w nich wielki b�l, b�l niezno�ny, ale wci�� znoszony. Musia� si� z ca�ych si� powstrzymywa� przed odwr�ceniem wzroku od tych straszliwych oczu.

Wzi�� j� za r�k�. Poczu� dr�enie, kt�rego wcze�niej nie by�o. Jej d�onie by�y zimne. Zrozumia� w pe�ni, jak stara by�a, jak zm�czona.

Jej s�abo�� go zdumia�a. Zawsze widzia� w niej niewyczerpane �r�d�o si�y. Tak by�o w czasie wojny z Korsibarem, tak by�o, kiedy st�umili powstanie Dantiryi Sambaila. Teraz widzia�, �e to �r�d�o wysch�o.

Zemszcz� si� za to, pomy�la�.

��Matko��� jego g�os by� chrapliwy, st�umiony, niewyra�ny.

��Boisz si� mnie, Prestimionie?

Postanowi� nie okaza� konsternacji, zmusi� si� wi�c do nienaturalnie pogodnego tonu i parodii u�miechu.

��Oczywi�cie, �e nie, matko�� pochyli� si� i lekko j� poca�owa�.�� Jak m�g�bym si� ciebie ba�?

Nie da�a si� oszuka�.

��Widzia�am to w twojej twarzy, kiedy tylko podszed�e� do�� blisko, by dobrze mi si� przyjrze�. Drgn�� ci k�cik ust. To wystarczy�o, �ebym wszystko wiedzia�a.

��Jestem mo�e nieco zaskoczony�� przyzna�.�� Ale wystraszony? Nie. Nie. Wygl�dasz troszk� starzej. C�, ja te�. I wszyscy inni. To normalne. To nic wa�nego.

U�miechn�a si�, a jej lodowato ostre spojrzenie na moment z�agodnia�o.

��Och, Prestimionie, Prestimionie, Prestimionie, czy to naprawd� w�a�ciwy moment na ok�amywanie matki? My�lisz, �e nie mam tu luster? Czasem, kiedy w nie spojrz�, boj� si� samej siebie.

��Matko� och, matko��� przesta� udawa�, przytuli� j�, obj��, trzyma� w delikatnym u�cisku, pr�buj�c j� pocieszy�.

Zauwa�y�, �e bardzo schud�a. By�a niemal krucha, jakby zosta�y z niej same ko�ci. Ba� si�, �e je�li przytuli j� za mocno, zrobi jej krzywd�. Jednak ona z rado�ci� przyj�a jego u�cisk. Us�ysza� co�, co brzmia�o prawie jak p�acz, co�, czego nigdy wcze�niej od niej nie s�ysza�, ale mo�e tylko bra�a g��bszy wdech.

Kiedy j� pu�ci� i zrobi� krok w ty�, z rado�ci� zauwa�y�, �e jej spojrzenie jeszcze troch� z�agodnia�o i powr�ci�a odrobina dawnego, ciep�ego blasku.

Ruchem g�owy nakaza�a, by za ni� szed� i poprowadzi�a go do prostego pokoiku, gdzie na ma�ym, kamiennym stoliku, inkrustowanym przy brzegach mas� per�ow�, sta�a butelka wina i dwa kielichy. Prestimion zauwa�y�, �e kiedy je nape�nia�a, r�ka dr�a�a jej tylko odrobin�.

Z pocz�tku pili w milczeniu. Patrzy� na ni� i nie pr�bowa� ju� odwraca� wzroku, cho� wiele go to kosztowa�o.

��Czy to strata Teotasa tak na ciebie wp�yn�a, matko?

Odpowiedzia�a r�wnym, statecznym tonem.

��Ju� wcze�niej straci�am syna, Prestimionie. Dla matki nie ma rzeczy straszniejszej, ni� prze�y� swoje dziecko, ale wiem, jak radzi� sobie z �alem�� potrz�sn�a g�ow�.�� Nie, Prestimionie. Nie tylko z powodu Teotasa tak si� postarza�am.

��Wiem co� o twoich snach. Taliesme mi powiedzia�a.

��Nic o nich nie wiesz, Prestimionie. Nic�� twarz jej pociemnia�a, g�os zni�y� si� o oktaw�.�� P�ki sam ich nie do�wiadczysz, nie b�dziesz mia� o nich poj�cia. A modl� si�, �eby Bogini ci ich oszcz�dzi�a. Nie masz takich sn�w, prawda?

��Nie s�dz�. Czasem �ni� o Thismet. Albo �e chodz� sam po nieznanych cz�ciach Zamku. Par� nocy temu �ni�em, �e podr�owa�em ma�ym lataczem na Trzeci Pr�g, wci�� w g�r� i w g�r�, ale nie mog�em si� tu dosta�. Ale wszyscy miewaj� takie sny, matko. Zwyczajne, irytuj�ce sny, kt�rych wola�oby si� nie mie�, ale o kt�rych zapomina si� w pi�� minut po przebudzeniu.

��Moje sny s� inne. Rani� g��boko i pozostaj� w g�owie. Pozw�l, �e ci o nich opowiem, Prestimionie. Mo�e zrozumiesz.

�ykn�a wina i patrzy�a w kielich, delikatnie nim obracaj�c. Prestimion czeka� w milczeniu. Mia� mgliste poj�cie o tym, jak wygl�da�y zab�jcze sny Teotasa, wiedzia� co� o snach Varaile i, do pewnego stopnia, o Tuanelys. Wola� jednak, zanim co� o nich powie, us�ysze�, co jego matka m�wi o swoich.

Milcza�a d�ugo. Potem znowu na niego spojrza�a. W jej oczach zn�w by� ten zimny, ostry, straszny b�ysk, kt�ry zobaczy�, gdy pierwszy raz w nie zajrza�. Gdyby nie zna� sytuacji, m�g�by pomy�le�, �e to oczy wariatki.

��Prestimionie, to wygl�da tak. K�ad� si�, zamykam oczy, zasypiam tak, jak robi�am to ju� przez wiele lat�� m�wi�a cicho, spokojnie, bezosobowo, jakby opowiada� histori�, bajk� o kim�, kto �y� pi��set lat temu.�� I wtedy�� to dzieje si� raz na tydzie�, czasem dwa razy, czasem trzy�� wkr�tce po tym, jak przyjdzie sen, czuj� dziwne ciep�o za czo�em, ciep�o, kt�re ro�nie, ro�nie i ro�nie, a� czuj� si� tak, jakby m�zg mi p�on��. G�owa mi pulsuje, tu, tu��� dotkn�a skroni.�� Mam te� uczucie jakby jasny, gor�cy promie� przecina� moje czo�o i wchodzi� g��biej. A� do mojej duszy, Prestimionie.

��Och� to straszne, matko�

��Na razie us�ysza�e� �atwiejsz� cz��. Po gor�cu i b�lu przychodzi sam sen. Jestem w s�dzie. S�dzi mnie rozwrzeszczany t�um. Oskar�a mnie o najohydniejsz� zdrad� zaufania, najpodlejsze k�amstwa, o zdrad� tych, kt�rym mia�am s�u�y�. Usuwaj� mnie ze stanowiska Pani Wyspy, poniewa� zaniedba�am moje obowi�zki.

Przerwa�a, dola�a sobie wina, pi�a je niespiesznie. Wysi�ek zwi�zany z opowiadaniem tej historii wyra�nie j� wyczerpywa�.

Prestimion by� ju� w�a�ciwie pewien, �e dotkn�y j� przes�ania Mandraliski. Jaka� jego cz�� nie chcia�a w to wierzy�, chcia� mie� nadziej�, �e praegustatorowi nie uda�o si� nawi�za� kontaktu z umys�em jego matki.

Odezwa� si�, �api�c si� resztek nadziei.

��Wybacz mi, matko, ale nie widz� wielkiej r�nicy mi�dzy tym snem a tymi, w kt�rych �cigam Thismet korytarzem pe�nych zatrzaskuj�cych si� drzwi. Nasze umys�y tworz� niedorzeczno�ci, kt�rymi nas m�cz�. Kiedy jednak budz� si� ze snu o Thismet, wiem, �e ona umar�a ju� dawno i sen znika jak z�uda, kt�r� by�. Kiedy ty budzisz si� ze swojego snu o s�dzie wiesz, �e nigdy�

��Nie�� ta pojedyncza sylaba uci�a jego s�owa jak no�em.�� Zgadzam si�, tw�j sen jest tylko wspomnieniem gruz�w przesz�o�ci, niczym �mieci niesione przyp�ywem. Budzisz si� i znika, jego pozosta�o�ci m�cz� ci� tylko przez chwil�. M�j jest czym� innym, Prestimionie. Niesie z sob� si�� rzeczywisto�ci. Budz� si� przekonana o swojej winie i wstydzie, przekonana ca�kowicie i niezachwianie. To uczucie pozostaje. Przenika mnie jak trucizna w�a. Le�� w ��ku, zlana potem, dr��ca, bo wiem, �e zawiod�am mieszka�c�w Majipooru, �e jako Pani Wyspy nie przynios�am nic dobrego, a jedynie zaszkodzi�am milionom ludzi.

��Jeste� o tym przekonana?

��Bezdyskusyjnie. To co� wi�cej ni� sen. To staje si� cz�ci� mojego �ycia, r�wnie prawdziw�, jak imi� i twarz twojego ojca. Cz�ci� mnie, kt�rej nie mog� wypleni�.

Ostatnie w�tpliwo�ci Prestimiona co do natury i �r�d�a tych sn�w ju� go opu�ci�y. Jak m�g�by dalej opiera� si� prawdzie? S�ysza� to ju� wcze�niej, od Dekkereta opowiadaj�cego o snach Teotasa. Wina� Wstyd� G��bokie poczucie bycia niegodnym, poniesienia pora�ki, zdrady tych, kt�rym przysi�g�o si� s�u�y�

Patrzy�a na niego. Te oczy� te oczy!

��Milczysz, Prestimionie. Czy rozumiesz cho� troch�, co ci opowiadam?

Ze zm�czeniem pokiwa� g�ow�.

��Tak. Tak, rozumiem. Rozumiem a� za dobrze. Matko, odbierasz przes�ania. Z�owroga si�a si�ga z zewn�trz do twojego umys�u i umieszcza w nim my�li, podobnie jak Pani Wyspy umieszcza sny w g�owach tych, kt�rym s�u�y. Ale Pani zsy�a dobre sny, kt�re maj� tylko moc sugestii. Twoje sny maj� o wiele wi�ksz� moc. Maj� moc rzeczywisto�ci. Nie masz wyboru, musisz wierzy� w ich prawdziwo��.

Lady Therissa by�a lekko zaskoczona.

��Ju� to wszystko wiesz!

Zn�w skin�� g�ow�.

��Wiem te�, kto je zsy�a.

��Ja te��� powiedzia�a, dotykaj�c czo�a.�� Wci�� mam diadem, kt�ry nosi�am, gdy by�am Pani� Wyspy. U�y�am go, by si�gn�� do �r�d�a moich sn�w i je zidentyfikowa�. To Mandralisca. Zn�w zajmuje si� swoimi niecnymi sprawkami.

��Wiem.

��S�dz�, �e zabi� Teotasa, zsy�aj�c mu sny, kt�rych nie m�g� znie��.

��To te� wiem�� powiedzia� Prestimion.�� Dekkeret rozgryz� to po kawa�ku z pomoc� swojego przyjaciela, Dinitaka Barjazida. Jest inny Barjazid, brat tego, kt�rego zabi�em w Stoienzar. Sprzymierzy� si� z praegustatorem, ten za� z krewniakami Dantiryi Sambaila i znowu produkuj� te diabelskie he�my kontroluj�ce umys�y. U�yli ich przeciwko Teotasowi, przeciwko tobie, zdaje si�, �e Varaile tak�e, a mo�liwe, �e i przeciwko mojej ma�ej c�reczce, Tuanelys.

��Ale p�ki co nie przeciwko tobie.

��Nie. I nie spodziewam si�, �e to zrobi�. Mo�liwe, �e boj� si� rzuci� mi bezpo�rednie wyzwanie. Atak na Pontifexa jest atakiem na sam Majipoor, ludzie tego nie popr�. Nie, matko, s�dz�, �e chce mnie zastraszy�, atakuj�c moich najbli�szych. Ma nadziej�, �e zmusi mnie do jakiej� ugody z tymi, kt�rym s�u�y. Mo�e do przyznania im w�adzy. Do przywr�cenia tego, co odebra�em Dantiryi Sambailowi.

��Je�li b�dzie m�g�, zabije ciꠗ powiedzia�a lady Therissa.

Prestimion odrzuci� ten pomys� szerokim ruchem r�ki.

��To co�, czego w og�le si� nie boj�. W�tpi�, czy tego spr�buje, a je�li tak, nie uda mu siꠗ wsta� i kucn�� przy niej, po�o�y� r�k� na jej ramieniu i spojrza� w jej um�czone oczy. Przem�wi� pewnie.�� Matko, tym, kt�ry umrze, b�dzie Mandralisca. Mo�esz by� tego pewna. Zabi�bym go tylko za to, co zrobi� Teotasowi. A teraz, kiedy wiem, co zrobi� tobie�

��Zamierzasz wi�c wypowiedzie� mu wojnꠗ to by�o stwierdzenie, nie pytanie.

��Tak.

��Zebra� armi�, najecha� Zimroel i w�asnor�cznie zniszczy� tego cz�owieka? S�ysz� to w twoim g�osie. Czy to w�a�nie zamierzasz zrobi�?

��Nie osobi�cie�� powiedzia� szybko, pojmuj�c, do czego zmierza�a. Na jej twarzy wyra�nie wida� by�o sprzeczne uczucia, nienawi�� do Mandraliski i wszystkiego, czym by� oraz strach o �ycie pierworodnego syna.�� Bardzo wiele bym da�, by m�c by� tym, kt�ry odbierze mu �ycie. W tej kwestii ci nie sk�ami�. Ale obawiam si�, �e moje dni na polach bitew ju� dawno si� sko�czy�y i teraz, matko, Dekkeret jest moim mieczem.

To by� szesnasty dzie� podr�y Dekkereta przez szerok� r�wnin� centralnego Alhanroelu do Alaisor, wielkiego miasta na p�nocno-zachodnim wybrze�u. Przyby� w�a�nie do miasta Shabikant nad rzek� Haggito, kt�ra w�a�ciwie by�a b�otnistym, p�yn�cym na po�udnie strumieniem, jedn� z odn�g Iyann. Dekkeret wiedzia� o Shabikant tylko tyle, �e ros�y tu s�awne Drzewa S�o�ca i Ksi�yca.

��Skoro mamy tak� szans�, powinni�my je obejrze栗 powiedzia� do Fulkari.�� By� mo�e nigdy tu nie wr�cimy.

Tak, jak zasugerowa� Prestimion, Koronal i jego �wita podr�owali do Alaisor drog� l�dow�. Du�o szybciej by�oby ruszy� �odzi�, sp�yn�� Uivendak i jej dop�ywami do szybkiej rzeki Iyann, a ona zanios�aby ich do brzeg�w Morza Wewn�trznego. Nie mieli powod�w do po�piechu, gdy� przed powrotem na kontynent Prestimion odbywa� d�ug� podr� na Wysp� i obaj zgodzili si�, �e lepiej b�dzie, je�li nowy Koronal poka�e si� oficjalnie w kilku wi�kszych miastach po drodze na zach�d, ni� gdyby mia� przemkn�� obok nich rzeczn� �odzi� i tylko pomacha� i u�miechn�� si� do stoj�cych na brzegu milion�w ludzi.

Dlatego wybra� tras� prowadz�c� Wielk� Zachodni� Drog� przez ponure miasto handlowe, Sisivondal, le��ce po�r�d zakurzonych r�wnin Camaganda. By�a to wyj�tkowo brzydka podr�, ale oszcz�dzi�a im trudnej przeprawy przez g�ry Trikkala. Z Sisivondal ruszyli przez ogromn�, zakrzywion� po�a� Majipooru, przez miasta Skeil, Kessilroge, Gannamunda i Hunzimar na trawiaste r�wniny Doliny Gloyn, gdzie na miedzianych sawannach poro�ni�tych traw� gatta spokojnie pas�y si� olbrzymie stada przedziwnych zwierz�t. Gloyn znajdowa�a si� w po�owie drogi pomi�dzy G�r� Zamkow� a Alaisor. Stamt�d udali si� w kierunku p�nocno-zachodnim. Zatrzymywali si� tu i tam, by zaszczyci� jakiego� prowincjonalnego diuka albo burmistrza obecno�ci� nowego Koronala. Oczywi�cie po drodze nie wspominali nikomu o k�opotach w Zimroelu. Na razie nie by�a to niczyja rzecz, poza samym Koronalem. Dobrzy ludzie z zachodniego Alhanroelu nie mieli potrzeby wiedzie� o drobnych niepokojach na drugim kontynencie.

Dinitak codziennie korzysta� ze swojego he�mu i informowa� Dekkereta o rozwoju wydarze�. Pi�ciu bratank�w Dantiryi Sambaila wr�ci�o z pustyni i urz�dzili swoj� kwater� g��wn� w Ni-moya. Teoretycznie wolno im by�o tak post�pi�, ale by�o to prowokacyjne zachowanie. Zdawa�o si�, �e przej�li kontrol� nad Ni-moya i otaczaj�cymi je ziemiami. Je�li ta cz�� dinitakowych raport�w by�a prawd�, to by�o to jawne pogwa�cenie licz�cego dobre ju� dwadzie�cia lat dekretu Prestimiona, na mocy kt�rego Dantirya Sambail i wszyscy jego spadkobiercy po wsze czasy mieli by� pozbawieni w�adzy na Zimroelu.

Dekkeret nie uwa�a�, by te wydarzenia wymaga�y natychmiastowej reakcji ze strony rz�du. Spodziewa� si� wkr�tce otrzyma� potwierdzenie raport�w Dinitaka bardziej konwencjonalnymi kana�ami, a tak�e odkrycia szczeg��w tego, co w�a�ciwie dzia�o si� na Zimroelu i postanowi� na nie czeka�. Kiedy zgodnie z ustaleniami spotka si� z Prestimionem za miesi�c czy dwa w nadmorskim mie�cie Stoien, wsp�lnie ustal� w�a�ciw� strategi� rozprawienia si� z k�opotliwymi mieszka�cami Ni-moya.

Kr�lewski orszak przyby� do Shabikant chwil� po po�udniu, kiedy miasto, rozpostarte przed nimi na wiele mil na p�noc i po�udnie na szerokiej, piaszczystej r�wninie, po�o�onej na wschodnim brzegu Haggito, p�awi�o si� w cieple jasnego s�o�ca.

Shabikant mia�o cztery, mo�e pi�� milion�w mieszka�c�w, wi�c jak na standardy tutejszych miast by�o wr�cz metropoli�. By�o �adne, pe�ne zgrabnych budynk�w tynkowanych na r�owo i niebiesko i krytych ozdobn�, zielon� dach�wk�. Burmistrz i miejscowi oficjele wyjechali na powitanie Dekkereta i jego towarzyszy i zanim zaprowadzili ich do miasta nie oby�o si� bez mn�stwa uk�on�w i przem�wie�.

Burmistrz�� doradcy Dekkereta podszepn�li mu, �e by� to dziedziczny, ceremonialny tytu��� by� pulchnym, zielonookim m�czyzn�. Zwa� si� Kriskinnin Durch i sprawia� wra�enie przyt�oczonego konieczno�ci� ugoszczenia Koronala Majipooru. Lord Dekkeret by� pierwszym od stuleci monarch�, kt�ry zdecydowa� si� odwiedzi� Shabikant. Kriskinnin Durch wyra�nie nie umia� poradzi� sobie z faktem, �e to wielkie wydarzenie odbywa si� w�a�nie podczas jego rz�d�w.

Skorzysta� z okazji, by poinformowa� Dekkereta, �e sam po k�dzieli pochodzi od jednego z m�odszych braci Pontifexa Ammirato, kt�ry, o ile Dekkeret dobrze pami�ta�, by� niezbyt wa�nym w�adc� sprzed czterystu lat.

��Twoja rodzina znacznie przewy�sza szlachetno�ci� moj��� powiedzia� z sympati� Dekkeret, raczej rozbawiony ni� oburzony pretensjonalnym zachowaniem burmistrza.�� Bowiem ja nie pochodz� od nikogo szczeg�lnego.

Kriskinnin Durch nie mia� poj�cia, jak odpowiedzie� na t� deklaracj� z ust Koronala Lorda Majipooru. Postanowi� wi�c udawa�, �e Dekkeret nigdy jej nie wypowiedzia�.

��Oczywi�cie, skoro tu jeste�cie, odwiedzicie Drzewa S�o�ca i Ksi�yca?�� zapyta� jakby nigdy nic.

��Taki mam zamiar�� odpar� Dekkeret.

Fulkari odezwa�a si� tak cicho, �e tylko on m�g� j� us�ysze�.

��Zauwa�y�e�, �e wszyscy prowincjonalni burmistrzowie pochodz� po k�dzieli od jakiego� Pontifexa? Po mieczu za� od �ebrak�w, z�odziei i fa�szerzy, wi�c wszystko si� �adnie wyr�wnuje.

��Sza!�� uciszy� j� Dekkeret, mrugn�� do niej i �cisn�� j� za r�k�.

Wraz z Fulkari zatrzyma� si� w przyjemnym, r�owym domu nad rzek�, w kt�rym zapewne nocowali burmistrzowie pobliskich miast i inni urz�dnicy odwiedzaj�cy Kriskinnina Durcha. Dinitak i reszta orszaku Dekkereta zosta�a rozlokowana po mniej okaza�ych rezydencjach w pobli�u.

��Mam szczer� nadziej�, m�j lordzie, �e wszystko tutaj si� wam spodoba�� o�wiadczy� burmistrz uni�enie i wycofa� si�, ca�y w uk�onach.

Ich pokoje, jak zauwa�y� Dekkeret, by�y du�e, ale brakowa�o im wdzi�ku. Ich umeblowanie by�o przesadne, utrzymane w stylu, kt�ry �wi�ci� tryumfy niemal sto lat temu, na pocz�tku rz�d�w Lorda Prankipina�� kr�lowa�a ci�ka, brokatowa tapicerka i meble na niskich, niezgrabnych nogach. �ciany ozdobiono prymitywnymi obrazami utrzymanymi w burej tonacji, niechybnie dzie�ami miejscowych artyst�w. Wi�kszo�� z nich wisia�a nieco krzywo. Ca�e to miejsce by�o dok�adnie takie, jak mo�na si� by�o spodziewa�. Osobliwe, pomy�la� Dekkeret. Bardzo osobliwe.

Burmistrz taktownie rozkaza� przygotowa� dla Dekkereta i Fulkari osobne apartamenty, poniewa� do miasta Shabikant nie dotar�y �adne wie�ci o kr�lewskim ma��e�stwie, a w tych rolniczych prowincjach przywi�zywano do podobnych spraw du�� wag�. Przynajmniej oba apartamenty znajdowa�y si� obok siebie i ��czy�y je zamkni�te na zasuw� drzwi, kt�re otwiera�y si� bez trudu. Dekkeret zacz�� podejrzewa�, �e burmistrz wcale nie jest tak g�upi, jak wydawa� si� przy pierwszym spotkaniu.

��Czym w�a�ciwie s� te Drzewa S�o�ca i Ksi�yca?�� zapyta�a Fulkari, gdy sko�czyli urz�dza� si� w pokojach i opu�cili ich liczni szambelani i damy dworu, udaj�c si� do w�asnych pokoi. Dekkeret otworzy� zasuw� i przyszed� do apartamentu Fulkari, gdzie znalaz� j� w wielkiej wannie z niebieskiego kamienia, leniwie myj�c� plecy wielk� szczotk� na d�ugiej r�czce w tak skomplikowanym kszta�cie, �e wygl�da�a jak jakie� magiczne urz�dzenie.

��Z tego, co rozumiem�� odpowiedzia��� to para prastarych drzew, kt�re podobno posiadaj� moc wieszczej mowy. Spiesz� doda�, �e od trzech tysi�cy lat nikt nie s�ysza�, �eby cokolwiek powiedzia�y. Ale Koronal imieniem Kolkalli przyby� tutaj podczas swojej Wielkiej Procesji i postanowi� je zobaczy�. Dok�adnie o zachodzie s�o�ca m�skie drzewo przem�wi�o�

��To te drzewa maj� p�e�?

��Drzewo S�o�ca jest m�skie, a Drzewo Ksi�yca �e�skie. Nie wiem, po czym to poznali. W ka�dym razie Koronal przyszed� do Drzew o zmierzchu i za��da�, �eby przepowiedzia�y mu przysz�o��. Dok�adnie w chwili, gdy s�o�ce skry�o si� za horyzontem, m�skie drzewo wypowiedzia�o s�owa, kt�rych Koronal nie zrozumia�. Kolkalli bardzo si� podekscytowa� i poprosi� kap�an�w, by mu je przet�umaczyli, ale oni powiedzieli, �e nikt w Shabikant nie m�wi ju� w j�zyku drzew. W rzeczywisto�ci zrozumieli, co powiedzia�o Drzewo, ale za bardzo bali si� cokolwiek powiedzie�, poniewa� by�a to przepowiednia rych�ej �mierci Koronala. Spotka�a go ona trzy dni p�niej, kiedy to jadowity gijimong u��dli� go w palec i spowodowa� �mier� w ci�gu pi�ciu minut. To w sumie jedyne, z czego zapami�tany zosta� Koronal Lord Kolkalli.

��Wierzysz w to?

���e Koronal zosta� u��dlony w palec przez jadowitego gijimonga i zmar�? To fakt historyczny. To by�y jedne z najkr�tszych rz�d�w w historii Majipooru.

��W to, �e drzewo przem�wi�o i �e by�a to przepowiednia jego �mierci.

��Verkausi opowiada t� histori� w jednym ze swoich wierszy. Pami�tam, jak uczy�em si� go w szkole. Przyznaj�, �e nie do ko�ca wyobra�am sobie, jak drzewo mia�oby by� zdolne do m�wienia, ale kt�by podwa�a� wiarygodno�� niezr�wnanego Verkausiego? Osobi�cie zajmuj� w tej kwestii neutralne stanowisko.

��C�, je�li Drzewa dzi� przem�wi�, nie mo�esz pozwoli� miejscowym wykr�ci� si� od t�umaczenia�� Fulkari unios�a pi�ci, udaj�c gro�n�.�� Powiedz im, �e maj� t�umaczy�, bo inaczej� Niech t�umacz�, albo umr�! Taki jest rozkaz Koronala!

��A je�li powiedz� mi, �e drzewo twierdzi, i� zosta�y mi trzy dni �ycia? Co wtedy zrobi�?

��Na dobry pocz�tek b�dziesz si� trzyma� z dala od gijimong�w�� odparowa�a Fulkari. Wyci�gn�a do niego szczup�e rami�.�� Pom� mi wyj�� z wanny. Ma strasznie �liskie dno.

Uj�� jej d�o�. Zr�cznie wyskoczy�a z wanny, a on okry� j� r�cznikiem. Wytar� j� delikatnie, z mi�o�ci�, a ona tuli�a si� do niego. Potem odrzuci� r�cznik na bok.

Po raz pi��dziesi�ty tego dnia Dekkeret by� oszo�omiony jej ja�niej�cym pi�knem, blaskiem jej w�os�w, b�yskiem w oczach, si�� i �ywotno�ci� jej cia�a, tym, jak idealnie ��czy�a w nim smuk�o�� sportowca i kobiece kszta�ty. I do tego by�a doskona�� towarzyszk�, m�dr�, uwa�n�, spostrzegawcz�, �yw�.

Wci�� zdumiewa�o go, jak blisko byli rozstania. Wci�� s�ysza� w g�owie jej s�owa: Dekkerecie, nie chc� by� ma��onk� Koronala, s�owa wypowiedziane w lasku na G�rze Zamkowej. I to, co powiedzia� Prestimionowi w Sali Tron�w w Labiryncie: To jasne, �e nie jest dla mnie w�a�ciw� kobiet�. Teraz ci�ko mu by�o uwierzy�, �e kiedykolwiek powiedzieli co� podobnego. A jednak. Niewa�ne, pomy�la�, czas p�yn�� i wszystko si� zmieni�o. Po�lubi j�, kiedy tylko uporaj� si� z irytuj�cym problemem Mandraliski.

Ich spojrzenia spotka�y si� i dostrzeg� w jej oczach �obuzerski b�ysk.

��Nie mamy czasu�� powiedzia� z rozczarowaniem.�� Musimy si� ubra�. Jego ekscelencja burmistrz czeka na nas z lunchem, wycieczk� po mie�cie, a o zmierzchu idziemy zobaczy� s�awne, m�wi�ce drzewa.

��Widzisz? Koronal i jego ma��onka ca�y czas maj� co� do roboty!

��Nie ca�y czas�� powiedzia� Dekkeret bardzo �agodnie, wciskaj�c twarz w jej obojczyk. By�a ciep�a i pachn�ca po k�pieli. Jego r�ce przesun�y si� po jej d�ugich, smuk�ych plecach, g�adkich po�ladkach i w g�r�, wzd�u� bok�w. Zadr�a�a w jego ramionach, ale, podobnie jak on, panowa�a nad sob�.

��Kiedy sko�czy si� dzisiejsze gadulstwo�� powiedzia��� b�dziemy tutaj tylko we dwoje i b�dziemy mie� dla siebie ca�� noc. Wiesz o tym, prawda?

��O, tak, Dekkerecie, wiem. Ale najpierw� obowi�zki wzywaj�!�� poca�owa�a go lekko, �eby zrozumia�, �e jest pogodzona ze swoim losem i �e rozumie, i� przyjemno�ci kr�la musz� poczeka�, a� wykonana b�dzie codzienna praca.

Wysun�a si� z jego obj��, otworzy�a przed nim drzwi i z u�miechem zacz�a go wygania� z pokoju, �eby m�c spokojnie ubra� si� przed nadchodz�c� ceremoni�. Przes�a� jej ca�usa i poszed� sam ubra� si� w kr�lewskie szaty w tradycyjnych zieleniach i z�ocie, pier�cie�, naszyjnik, wszystkie drobne symbole, kt�re pokazywa�y, �e jest kr�lem �wiata.

Zmieni�a si�, pomy�la�. Doros�a do swojej roli. B�dziemy razem szcz�liwi.

Ale najpierw, jak powiedzia�a Fulkari, obowi�zki.

Zanim zako�czy�y si� wszystkie ceremonie zwi�zane z kr�lewsk� wizyt� w Shabikant�� lunch w ratuszu, kt�ry oczywi�cie okaza� si� by� nieko�cz�cym si� bankietem, nie zabrak�o na nim nikogo z miejscowych notabli i gdzie bez ko�ca wyg�aszano przemowy powitalne i �yczenia d�ugich i wspania�ych rz�d�w�� by�o ju� p�ne popo�udnie. Wreszcie Dekkeret i Fulkari, wraz z Dinitakiem i kilkoma doradcami Dekkereta, zostali poprowadzeni nad rzek�, by zobaczy� najwi�ksz� atrakcj� Shabikant, Drzewa S�o�ca i Ksi�yca.

Obok nich, niemal wychodz�c z siebie z podniecenia, drepta� burmistrz Kriskinnin Durch. Towarzyszy�o mu p� tuzina oficjeli, kt�rzy byli na bankiecie. Byli teraz przepasani szerokimi, fioletowymi wst�gami, kt�re, jak wyja�ni� burmistrz, stanowi�y insygnia kap�an�w Drzew. Doda�, �e obecnie jest to tylko tytu� honorowy. Drzewa milcza�y od tysi�cy lat i ich kult zanika�, wi�c teraz �kap�ani� byli po prostu przedstawicielami towarzyskiej �mietanki Shabikant.

Fulkari ze z�o�liw� min� twierdzi�a, �e zastanawia si�, czy wizyta jest dobrym pomys�em.

��Uwa�asz, Dekkerecie, �e to m�dre? Co b�dzie, je�li po tych wszystkich latach postanowi� znowu przem�wi� i powiedz� co�, czego wola�by� nie us�ysze�?

��Wydaje mi si�, �e j�zyk Drzew jest ju� zapomniany. A je�li nie, mo�emy zawsze poprosi�, by nam nie t�umaczono. Je�li przepowiednia b�dzie do�� z�a, kap�ani b�d� pewnie udawa�, �e nie rozumiej�, jak w przypadku Kolkallego.

Niewiele zosta�o do zmierzchu. S�o�ce, o tej porze br�zowozielone, wisia�o nisko nad Haggito i sprawia�o wra�enie, �e jest dziwnie szersze i sp�aszczone, jak cz�sto zdarza�o si� w ostatnich minutach jego podr�y przez zachodnie niebo na tych szeroko�ciach geograficznych.

Drzewa znajdowa�y si� w niewielkim, wyd�u�onym parku nad rzek�. Chroni�a je palisada z metalowych s�up�w, zako�czonych ostrymi kolcami. Sta�y tu� obok siebie, dwie ciemne sylwetki na tle ciemniej�cego nieba, otoczone pustym polem.

Burmistrz z wielkim patosem otworzy� bram� i wprowadzi� go�ci z G�ry Zamkowej do �rodka.

��Drzewo S�o�ca ro�nie po lewej�� powiedzia� g�osem dr��cym z dumy.�� Drzewo Ksi�yca za� po prawej.

Dekkeret zauwa�y�, �e Drzewa by�y migda�ecznikami, najwi�kszymi, jakie kiedykolwiek widzia�, olbrzymami swojego gatunku i bez w�tpienia by�y bardzo stare. W czasach Lorda Kolkalli te� mog�y by� imponuj�ce.

Wida� by�o, �e ogromne drzewa do�ywaj� kresu swoich dni.

Jasne, charakterystyczne wzory z zielonych i bia�ych pas�w, kt�re zdobi�y pnie zdrowych migda�ecznik�w, wyp�owia�y i przypomina�y zamazane, bezkszta�tne plamy. Grube, wysokie pnie niepokoj�co si� wygina�y, Drzewo S�o�ca pochyla�o si� niebezpiecznie na po�udnie, za� Drzewo Ksi�yca w przeciwn� stron�. Ich rozga��zione korony by�y niemal nagie, porasta�a je zaledwie gar�� li�ci w kszta�cie p�ksi�yca. Erozja ziemi pod Drzewami obna�y�a ich skr�cone, br�zowe korzenie, cho� pr�bowano zamaskowa� ten fakt przyozdabiaj�c okolic� Drzew chor�giewkami, wst��kami i stosami talizman�w. Dekkeretowi ca�e to miejsce zda�o si� smutne, wr�cz �a�osne.

On i Fulkari otrzymali po amulecie, kt�re mieli do�o�y� do stosu. Dok�adnie o zachodzie s�o�ca mieli podej�� i odda� je Drzewom, kt�re mog�y odpowiedzie栗 przy tych s�owach burmistrz bezczelnie pu�ci� oko�� przepowiedni�. Mog�y te� milcze�.

Dolna kraw�d� s�o�ca dotkn�a rzeki. Zacz�a w niej powoli ton��. Dekkeret czeka�, wyobra�a� sobie gigantyczn� kul� �wiata, powoli obracaj�c� si� wok� osi, nieub�aganie nios�c t� okolic� ku ciemno�ci. S�o�ce znikn�o do po�owy. Zosta� ju� tylko miedziany b�ysk jego g�rnej kraw�dzi. Dekkeret wstrzyma� oddech. Zamar�y wszystkie rozmowy. Powietrze by�o dziwnie nieruchome. Musia� przyzna�, �e wyczuwa�o si� w tej scenie pewien dramatyzm.

Burmistrz skin�� g�ow�, daj�c znak, �e powinni si� szykowa� do z�o�enia amulet�w.

Dekkeret spojrza� na Fulkari, kiedy powoli i z powag� kroczyli w stron� Drzew, on do �e�skiego, ona do m�skiego. Ukl�kli i dodali swoje talizmany do stos�w dok�adnie w momencie, kiedy na zachodzie znika� ostatni b�ysk s�o�ca. Dekkeret sk�oni� g�ow�. Burmistrz poinstruowa� go, �e powinien w duchu przem�wi� do Drzew i poprosi� o wskaz�wki.

Podczas gdy z nieba znika�y resztki s�onecznego �wiat�a, wok� panowa�a absolutna cisza. Nikt z towarzysz�cych im mieszka�c�w Shabikant nawet nie westchn��.

W tej ciszy Dekkeret, zdumiony, stwierdzi�, �e faktycznie co� s�yszy. By� to rdzawy, chrz�szcz�cy d�wi�k, tak cichy, �e ledwo s�yszalny; d�wi�k, kt�ry m�g� dochodzi� spomi�dzy korzeni Drzew, przed kt�rymi kl�cza�. Czy to wielkie, stare Drzewo chwia�o si� w pierwszym powiewie wieczornej bryzy? A mo�e wyrocznia�� jak to mo�liwe?�� jednak przem�wi�a, przekaza�a nowemu Koronalowi kilka sylab niezrozumia�ej m�dro�ci.

Spojrza� zn�w na Fulkari. Mia�a dziwny wyraz oczu, jakby te� co� us�ysza�a.

Wtedy Kriskinnin Durch przerwa� cisz� radosnym, dono�nym klaskaniem.

��Doskonale, m�j panie, doskonale! Drzewa przyj�y twoje podarunki i mam nadziej�, �e przekaza�y ci swoj� m�dro��. Zaszczyt to dla nas, �e po tylu latach Koronal oddaje ho�d naszym wspania�ym drzewom! C� za niezwyk�y zaszczyt!

��Niczego nie s�ysza�e�, prawda?�� zapyta�a po cichu Fulkari, kiedy odchodzili od Drzew.

S�ysza�? Nie. Nie. Postanowi�, �e absolutnie nic nie s�ysza�.

��S�ysza�em mamrotanie wiatru�� powiedzia�.�� I mo�e jakby ruch korzeni. Ale przyznasz, �e to by�o bardzo dramatyczne. Nawet odrobink� straszne.

��Tak�� powiedzia�a Fulkari.�� Straszne.

��Dzi� szable?�� zapyta� zdumiony Audhari, wchodz�c do sali treningowej, w kt�rej dwa razy w tygodniu spotyka� si� z Keltryn na �wiczeniach fechtunku.�� Nigdy wcze�niej nie pojedynkowali�my si� na szable.

��Dzisiaj zaczniemy�� o�wiadczy�a Keltryn g�osem twardym z gniewu.

Przysz�a na sal� pi�� minut wcze�niej, �eby wybra� bro� i przyzwyczai� si� do jej wi�kszej d�ugo�ci i wagi. Septach Melayn twierdzi�, �e jest za lekko zbudowana, �eby walczy� szabl�. Pewnie mia� racj�. Kilka razy spr�bowa�a, sz�o jej kiepsko, p�niej ju� nie uczestniczy�a w �wiczeniach z szablami.

Dzisiaj jednak nie mia�a ochoty na eleganckie pozy i stroje do walki rapierem. Mia�a ochot� na du�� bro�. Chcia�a ci��, siec i mia�d�y�, rani� i, je�li b�dzie to koniecznie, zosta� zranion�. Nie mia�o to nic wsp�lnego z Audharim. Wynika�o to z jej w�ciek�ego gniewu na Dinitaka, kt�ry wzbiera�, a� nie m�g� si� w niej ju� pomie�ci� i tego dnia kierowa� wszystkimi jej dzia�aniami.

Keltryn nie pami�ta�a ju�, ile tygodni min�o odk�d Dinitak pojecha� na zach�d z Koronalem i Fulkari. Cztery tygodnie? Pi��? Nie umia�a powiedzie�. Dla niej trwa�o to p�torej wieczno�ci. Ile by to nie by�o, czu�a, �e to d�u�ej, ni� trwa� jej romans z Dinitakiem.

Te kilka dziwnych tygodni, kt�re z nim sp�dzi�a, wydawa�o si� by� tylko snem. Zanim on si� pojawi�, strzeg�a swojego cia�a jakby by�o �wi�tyni�, a ona kap�ank�. P�niej�� sama nie wiedzia�a czemu, czy z prawdziwego po��dania, czy z niecierpliwo�ci jej dojrzewaj�cego cia�a, czy z banalnej ch�ci wkroczenia w takie �ycie, jakie od dawna prowadzi�a jej siostra�� otworzy�a si� przed Dinitakiem i pozwoli�a mu w niejednym znaczeniu tego s�owa wej�� do sanktuarium jej osoby. On za� wprowadzi� j� w krain� przyjemno�ci i podniecenia znacznie wi�kszego, ni� by�a w stanie wyobrazi� to sobie w dziecinnych fantazjach.

Nie chodzi�o tylko o seks, przynajmniej ona tak uwa�a�a. Przez te kilka tygodni przesta�a u�ywa� zaimka �ja� i zamieni�a go na �my�.

I w�a�nie wtedy�� r�wnie lekko, jak gdyby by�a zu�ytym ubraniem�� pozby� si� jej. Pozby�. W jej oczach nie pasowa�o tu �adne inne s�owo. Ruszy� w podskokach na zach�d z Dekkeretem i Fulkari, zostawi� j�, bo by�o�� jak Fulkari to uj�a?�� politycznie niepoprawnie pojawia� si� w otoczeniu Koronala z niezam�n� kobiet��

Ci�ko by�o zrozumie�, jakim cudem m�czyzna w tak wczesnej fazie nami�tnego romansu m�g� zaj�� podobne stanowisko. Dinitak s�yn�� z m�wienia wszystkiego wprost, z szorstkiej szczero�ci. Na pewno by�by w stanie postawi� si� nawet Lordowi Dekkeretowi, powiedzie� mu �wybacz, wasza wysoko��, ale je�li ona nie pojedzie, to ja te� nie�.

A jednak nic takiego nie zrobi�. W�tpi�a, czy jej udzia� w podr�y cho� odrobin� obszed�by Dekkereta. To Dinitak postanowi� j� zostawi�, Dinitak, Dinitak, Dinitak. Jak m�g� zrobi� co� takiego? Keltryn nie mog�a tego zrozumie�. Natychmiast przychodzi�a jej do g�owy brzydka odpowied�: bo ju� si� mn� znudzi�. Pewnie zbyt wiele wymagam, jestem za ch�tna, za m�oda. W ten spos�b ze mn� zrywa.

��Nic nie rozumiesz�� powiedzia�a jej Fulkari.�� Keltryn, on oszala� na twoim punkcie. Zapewniam ci�, cierpi, �e musi ci� tak zostawi� na zamku. Jest zbyt pruderyjny, �eby zabra� m�od� kobiet�, tak� jak ty, w oficjaln� podr�. Powiedzia�, �e by�oby to dla ciebie obra�liwe, �e wygl�da�aby� jak jego konkubina.

��Konkubina!

��Wiesz, �e ma bardzo staro�wieckie podej�cie.

��Nie do�� staro�wieckie, �eby ze mn� nie sypia�, Fulkari.

��Sama mi powiedzia�a�, �e i w tej kwestii powa�nie si� waha�.

��Ale�

Keltryn musia�a tutaj przyzna� siostrze racj�. Wtedy na basenie musia�a si� niemal rzuci� na Dinitaka, �eby wreszcie przyj�� to, co chcia�a mu da�, a kiedy dowiedzia� si�, �e odda�a mu swoje dziewictwo, zareagowa� tak dziwnie, niepokojem i smutkiem. Keltryn uzna�a, �e jest dla niej za skomplikowany, ale to nie pomog�o jej pogodzi� si� z w�ciek�o�ci�, �e wykluczono j� z podr�y na zach�d, ani �e zostaje na tak d�ugo rozdzielona z m�czyzn�, kt�rego kocha, kiedy ich romans jest wci�� �wie�y i gor�cy.

W kolejnych dniach ataki gniewu przychodzi�y i odchodzi�y. Czasami wydawa�o jej si�, �e ju� jej to nie obchodzi, �e Dinitak by� tylko fascynacj� nastolatki i �e kiedy� b�dzie wspomina� go z nostalgi� i rozbawieniem. W takich chwilach przez wiele godzin by�a ca�kowicie spokojna. Potem jednak dostawa�a sza�u, �e zniszczy� jej �ycie. Powtarza�a sobie, �e da�a mu co� wi�cej, ni� niewinno��, da�a mu mi�o��. A on rzuci� jej ni� w twarz.

Dzisiaj by� jeden z gniewnych dni. Keltryn mia�a bardzo �ywy sen o Dinitaku, o nich razem, wyobra�a�a sobie, �e by� obok niej w ��ku, wyci�gn�a do niego r�k�, ale by�a sama. Obudzi�a si� otoczona czerwon� chmur� frustracji i sza�u.

Pomy�la�a, �e dzisiaj b�dzie �wiczy� fechtunek z Audharim. Szablami. Tak. Ci�cie, sieczenie i mia�d�enie. Wyrzuci z siebie gniew ostr� walk�.

Wysoki, piegowaty ch�opak ze Stoienzar by� zmieszany i zdezorientowany jej ch�ci� skorzystania z du�ej broni. Nie do��, �e nie mia�a z ni� do�wiadczenia, to jeszcze jego przewaga wzrostu i si�y b�dzie w tym wypadku du�o bardziej znacz�ca ni� przy rapierze czy palcacie, gdzie tak samo jak si�a liczy�y si� technika i refleks. Nie da�o si� jej jednak przekona�.

��Stawaj!�� zawo�a�a.

��Pami�taj, Keltryn, w szabli atakuje si� te� kraw�dzi�, nie tylko czubkiem. No i musisz chroni� rami� przed�

Opu�ci�a mask� i pos�a�a mu w�ciek�e spojrzenie.

��Nie b�d� taki protekcjonalny, Audhari! Pozycja!

To by�a bezsensowna walka. Szabla naprawd� by�a nieco za ci�ka dla jej szczup�ego ramienia. Ledwo mia�a poj�cie o poprawnej technice. Wiedzia�a, �e walcz�cy szabl� stali dalej od siebie ni� przy rapierach, ale to oznacza�o, �e nie mog�a dosi�gn�� Audhariego zwyczajnym wypadem. Musia�a atakowa� prymitywnymi, bocznymi ci�ciami, pasuj�cymi raczej do b�jki w zau�ku, na kt�re Septach Melayn na pewno zareagowa�by oburzonym krzykiem.

W pewien spos�b by�o to satysfakcjonuj�ce. Mog�a wyrzuci� z siebie cz�� gniewu. Jednak to, co robi�a, w og�le nie by�o fechtowaniem. Nie mia�o stylu, gracji, formy. R�wnie dobrze mog�aby wzi�� siekier� i r�ba� drewno. Audhari, zdumiony jej w�ciek�ymi atakami, musia� zarzuci� swoj� dopracowan� technik� i po prostu parowa�, jak tylko m�g�. Za ka�dym razem, gdy zatrzymywa� jej atak swoim ostrzem, po r�ce i ramieniu Keltryn rozlewa� si� niezwykle bolesny dreszcz. Wreszcie sparowa� tak mocno, �e jej szabla z �oskotem wyl�dowa�a na pod�odze.

Ukl�k�a, by j� podnie�� i zosta�a na kolanach, walcz�c o oddech.

��Co si� dzisiaj dzieje?�� zapyta� Audhari. Zdj�� mask� szermiercz� i odrzuci� j� na bok.�� Jeste� z jakiego� powodu w�ciek�a. Zrobi�em co� nie tak?

��Ty? Nie, nie, Audhari�

��To o co chodzi? Wybra�a� bro�, kt�ra ewidentnie jest dla ciebie za ci�ka i machasz ni� jak toporem, zamiast chocia� spr�bowa� si� ze mn� fechtowa�. Mistrzowie szabli walcz� ni� niemal jak rapierem. Stawiaj� na lekko�� i szybko��, nie na brutaln� si��.

��Wi�c pewnie nigdy nie b�d� mistrzem szabli�� powiedzia�a, mocno akcentuj�c s�owo �mistrz�. Tak�e zdj�a mask�.

��Nie masz si� czego wstydzi�. S�uchaj, Keltryn, zapomnijmy o szablach i zajmijmy si� czym� l�ejszym, i�

��Nie. Zaczekaj�� nakaza�a mu milczenie niecierpliwym machni�ciem r�k�. W jej g�owie pojawi�a si� nowa, dziwna my�l.

Pora zapomnie� o Dinitaku.

Dinitak odegra� w jej �yciu swoj� rol�. Cokolwiek by�o mi�dzy nimi, sko�czy�o si� i nale�y do przesz�o�ci, a on dowie si� o tym, kiedy tylko wr�ci ze swojej podr�y na zach�d. Ju� go nie potrzebowa�a. Je�li b�dzie nadal p�aka� za m�czyzn�, kt�ry tak �atwo j� zostawi�, to jest idiotk�.

Odezwa�a si� do Audhariego.

��Mo�e powinni�my w og�le da� dzi� sobie spok�j z fechtunkiem. Mogliby�my robi� co innego.

Jej ton by� przebieg�y, ale jednoznaczny. Audhari patrzy� na ni�, nie rozumiej�c, mrugaj�c, jakby przem�wi�a do niego w j�zyku z innego �wiata. Keltryn spojrza�a mu w oczy i u�miechn�a si� gor�co, intensywnie, tak, �e nie m�g� tego �le zinterpretowa�. Zdawa�o si�, �e Audhari zaczyna rozumie�.

By�a zdumiona w�asn� �mia�o�ci�, ale przyjemnie by�o to robi�, dzia�a� z w�asnej inicjatywy, nie polega� na radach Fulkari. Cieszy�a si� teraz, �e siostry nie by�o na Zamku. Wiedzia�a, �e przysz�a pora samodzielnie pop�yn�� przez wiry �ycia.

��No chod�, Audhari!�� zawo�a�a.�� Chod�my na g�r�!

��Keltryn�

By� w zupe�nym szoku. Rumieni� si� od ko�nierzyka szermierczej kurtki po cebulki w�os�w. Porusza� ustami, ale nie odpowiada�.

��O co chodzi?�� spyta�a w ko�cu.�� Chcesz tego, prawda?

Potrz�sn�� g�ow�.

��Ale� dziwacznie si� dzi� zachowujesz, Keltryn!

��Nie jestem do�� atrakcyjna? Uwa�asz, �e jestem brzydka? Tak, Audhari? Wiesz, nie chcia�abym narzuca� si� m�czy�nie, kt�ry uwa�a, �e jestem nieatrakcyjna.

Wida� by�o, �e Audhari wola�by znale�� si� w podziemiach Labiryntu ni� prowadzi� t� rozmow�.

��Jeste� jedn� z najpi�kniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widzia�em, Keltryn.

��To w czym problem?

��Problem w tym, �e to nie wystarczy. Cokolwiek zrobimy na g�rze nie b�dzie mia�o �adnego znaczenia. Nigdy si� mn� nie interesowa�a�, nie w ten spos�b, wiedzia�em o tym i szanowa�em to. A teraz tak nagle zmieniasz zdanie? Nie powinno tak by�. To bez sensu. Mam wra�enie, �e chcesz mnie wykorzysta�.

��A je�li tak, to co? Ty mo�esz wykorzysta� mnie. Czy to takie straszne?

��Ja nie jestem taki, Keltryn. I to wcale nie by�oby dobre. Nie lepsze od twoich pr�b walki szabl�.

Teraz to ona by�a zdumiona. Po tym wszystkim, czego dorastaj�c nas�ucha�a si� o m�czyznach, �e s� chutliwymi potworami, dlaczego musia�a mie� takiego pecha i wpada� tylko na takich, kt�rzy przejmowali si� moralno�ci�, szacunkiem i poprawno�ci�? Dlaczego tak ci�ko by�o prze�y� kilka chwil rozpusty, kiedy mia�a na to ochot�?

Audhari, wci�� czerwony na twarzy, m�wi� dalej.

��Prosz�, czy nie mogliby�my sko�czy� tej rozmowy? Prosz�. Je�li chcesz fechtowa�, fechtujmy, je�li nie, to nie. Ale tak d�ugo byli�my przyjaci�mi, Keltryn, a teraz� to, co robisz, jest takie strasznie myl�ce! B�agam ci�, przesta�. Przesta�.

Popatrzy�a na niego w�ciekle. To by�a ostatnia rzecz, kt�rej si� spodziewa�a.

��Aha, wi�c czujesz si� sko�owany, tak? Dobrze. W takim razie pokornie prosz� o wybaczenie�� powiedzia�a lodowato.�� Nie chcia�abym czu� si� winna, �e sko�owa�am mojego drogiego, s�odkiego przyjaciela, Audhariego.

Od�o�y�a szabl� na stojak z broni� i wysz�a, nie m�wi�c wi�cej ani s�owa.

Wiedzia�a, �e zachowuje si� okrutnie i �e to ona by�a sko�owana. To niewa�ne. Nienawidzi�a Audhariego, bo odm�wi� jej w chwili�

Potrzeby? Pod�o�ci? Nie wiedzia�a, co to by�o. Wiedzia�a, �e teraz rozumie m�czyzn du�o mniej, ni� jeszcze kilka miesi�cy temu.

Wci�� wrza� w niej gniew, kiedy p� godziny p�niej na Dziedzi�cu Pinitora dostrzeg�a Polliexa z Estotilaup, dawnego partnera z lekcji fechtunku. Kiedy podszed�, u�miechn�� si� do niej mechanicznie, bezosobowo i nie wygl�da� jakby chcia� si� zatrzyma� i porozmawia�. Odk�d do�� ostro odrzuci�a jego propozycj� weekendowego wypadu do miasta przyjemno�ci, przy okazji niecz�stych spotka� odnosi� si� do niej sztywno i poprawnie. By� przecie� synem diuka i wiedzia�, jak si� zachowa� dostawszy kosza.

Polliex wiedzia� tak�e, jak si� zachowa�, kiedy m�oda kobieta, niegdy� traktuj�ca go z pogard�, p�niej wskazuje swoim zachowaniem, �e jego uwaga nie by�aby niemile widziana. Keltryn powita�a go bardzo ciep�o, w spos�b, kt�rego nie powinien �le zinterpretowa�, a kiedy zacz�a m�wi� o Morpin Wysokim, tunelach mocy, lustrzanych zje�d�alniach i molochach i wyrazi�a �al, �e od czasu przyjazdu na G�r� Zamkow� nie mia�a okazji tam zawita�, odpowiedzia� g�adko i nie zdradzaj�c zaskoczenia.

Polliex by� bardzo przystojny, a jego dworne, doskona�e maniery by�y nader przyjemne w por�wnaniu z niezdarnym, ch�opi�cym Audharim czy twardym, rygorystycznym Dinitakiem. Trzy dni i noce, kt�re sp�dzi�a z nim w Morpin Wysokim, wype�nione by�y przyjemno�ci� i zachwytem. Zastanawia�a si� tylko, dlaczego co chwil� �apa�a si� na tym, �e nie potrafi w pe�ni cieszy� si� wszystkim, co Polliex mia� jej do zaoferowania. I dlaczego my�li o Dinitaku wci�� zakrada�y si� do jej umys�u, nawet teraz, nawet tutaj, nawet, kiedy by�a z kim� innym. Sko�czy�a z Dinitakiem! A jednak� Ach, niech go! Niech go!

W Thilambaluc, �redniej wielko�ci mie�cie le��cym czterysta mil dalej po drodze do Alaisor, Dekkeret przypomnia� sobie, �e Prestimion opowiedzia� mu, co robi� we wczesnych dniach swoich rz�d�w, wychodz�c w przebraniu na targowisko, pos�ucha�, co ludzie m�wi�. Prestimion m�wi�, �e Koronalowi czasem przydawa�o si� pos�ucha� z pierwszej r�ki co m�wi si� na targowisku. Zamek by� za daleko od ziemi, �eby zapewni� dobry widok na �wiat.

Poszed� z nim tylko Dinitak. Wymkn�li si� w porannej ciszy, Dekkeret nikomu ze s�u�by nie przyzna� si�, co zamierza. Fulkari tego dnia czu�a si� nie najlepiej i wr�ci�a do pokoju. Jej tak�e Dekkeret nie powiedzia� o tej eskapadzie.

Cho� Prestimion opowiedzia� mu, �e na podobne wyprawy korzysta� nawet z peruk i fa�szywych w�s�w, Dekkeret nie widzia� powodu, by ucieka� si� do takich podst�p�w. Prestimion wygl�da� bardzo charakterystycznie z powodu uderzaj�cego kontrastu pomi�dzy jego wyj�tkowo mizern� postur� i pora�aj�co kr�lewsk�, przyt�aczaj�c� niemal osobowo�ci� i z tego powodu ryzykowa�, �e mo�e zosta� rozpoznany przez kogo�, kto nie mia� okazji widzie� go nawet na portrecie. Sam wyraz jego oczu zdradza�, kim jest.

Za to Dekkeret nie uwa�a�, �e tak daleko od Zamku kto� m�g�by go pozna�. Wci�� jeszcze nie wybito monet z jego podobizn�, zreszt� kto rozpozna�by Koronala na podstawie stylizowanej podobizny na monecie? Portrety, kt�re wystawiono niemal w ka�dym oknie nie by�y szczeg�lnie realistyczne, Dekkeret z trudem rozpoznawa� na nich samego siebie. Ubrany w biedny, codzienny str�j, po�yczony od jednego z komuch�w z kr�lewskiej �wity, z wci�ni�t� na g�ow� bezkszta�tn�, filcow� czapk�, wygl�da� jak ka�dy pot�nie zbudowany, w�drowny robotnik; du�y prostaczek, szukaj�cy pracy przy naprawie dr�g albo wycince las�w lub czymkolwiek, nadaj�cym si� dla m�czyzny jego rozmiaru i si�y. Nikt nie zwraca� na niego wi�kszej uwagi. A ju� zw�aszcza nikt nie mia� powodu rozpozna� Dinitaka Barjazida.

Targowisko w Thilambaluc by�o owalne, przedzielone na p� brukowan� drog�. W jego obr�bie panowa� chaos, stoiska t�oczy�y si� jedno przy drugim. We wschodniej cz�ci handlowano warzywami i owocami, sta�y sto�y rze�nik�w zawalone stosami mi�s i ociekaj�ce krwi�. Przez okolic�, gdzie sprzedawano ciasteczka i pieniste napoje przechodzi�o si� do sto��w z tanimi ubraniami, a dalej sta� rz�d przeno�nych ruszt�w, przy kt�rych uwijali si� wsz�dobylscy liime�scy sprzedawcy kie�basek.

Po drugiej stronie drogi handlowano jeszcze bardziej zr�nicowanym towarem: mo�na tam by�o znale�� beczki i worki przypraw i suszonych mi�s, zbiorniki z �ywymi rybami, stoiska pe�ne prostych, b�yszcz�cych naszyjnik�w i bransoletek, stosy u�ywanych, podniszczonych i postrz�pionych ksi��ek i pamflet�w, wysokie na dziesi�� albo i dwana�cie st�p g�ry wiklinowych krzese� i rachitycznych, lakierowanych stolik�w, garnki, patelnie i inne utensylia kuchenne; a tak�e zau�ek, gdzie popisywali si� �onglerzy i arty�ci, inny, w kt�rym wystawili sto�y skrybowie i jeszcze inny, gdzie swoje wyroby zachwalali magowie i czarnoksi�nicy. Zar�wno sprzedawcy, jak i kupuj�cy stanowili mieszank� ras, wielu by�o �uskowatych Ghayrog�w, sporo Hjort�w o cia�ach w kolorze popio�u, a od czasu do czasu przez t�um przedziera� si� ros�y Skandar albo Su-Suheris.

Dekkeret nie pami�ta�, kiedy ostatnio by� na publicznym targowisku. Fascynowa�a go bogato pleciona tkanina tego miejsca. Tu by�o tak t�umnie, tak gwarno. Z trudem przywo�ywa� wspomnienie z dzieci�stwa, �e targowisko w Normork by�o wi�ksze, handlowano tam lepszymi towarami, sprzedaj�cy byli lepiej ubrani, ale oczywi�cie Normork by�o miastem G�ry Zamkowej, a to by�o niewa�ne miasteczko po�rodku niczego.

��To jak, idziemy?�� zapyta� Dinitaka.

Tak jak si� spodziewa�, nikt nie zwraca� na niego uwagi. Swobodnie porusza� si� po targu, zatrzyma� si� tu, �eby podziwia� sprytnie ustawion� piramid� g�adkich, niebieskich melon�w, tam, �eby pow�cha� nieznany, podobny do flaszowca, ��ty owoc i gdzie indziej, by przyj�� od kupca kawa�eczek smakowitego, w�dzonego mi�sa. Tam, gdzie t�um by� szczeg�lnie g�sty, przepuszczano go tak, jak zwykle przepuszcza si� kogo� o wzro�cie i masie Dekkereta, jednak bez szacunku poza tym nale�nym jego mi�niom.

Ca�y czas uwa�nie s�ucha�. Mia� nadziej�, �e us�yszy jak�� opini� o nowym Koronalu, jak�� wzmiank� o wyj�tkowo nieprzyjemnych snach, narzekanie na wysokie podatki, cokolwiek, co pozwoli�oby mu lepiej zrozumie� �ycie codzienne na �wiecie, kt�rym przysz�o mu rz�dzi�. Ale ludzie nie przyszli tutaj, by rozmawia�. M�wili niewiele poza zwyk�ymi dialogami mi�dzy sprzedawc� a kupuj�cym: wymieniali tylko uwagi dotycz�ce cen i jako�ci towar�w.

Po przeciwnej stronie ni� ta, z kt�rej przyszli, w miejscu, gdzie wyst�powali arty�ci, grupa pi�tnastu czy dwudziestu os�b zgromadzi�a si� wok� chudego, siwobrodego m�czyzny w czerwono-zielonych szatach, kt�ry, s�dz�c po jego czystym, silnym g�osie i stoj�cym w dobrze widocznym miejscu talerzyku na datki musia� by� zawodowym opowiadaczem historii.

��S�udzy tego cz�owieka�� m�wi�, kiedy zbli�yli si� Dinitak i Dekkeret�� wystawiali z�ote kielichy pe�ne po brzegi dobrego wina i na znak wielkiego czarodzieja kielichy te lecia�y prosto do r�k przechodni�w i ka�dy, kto chcia�, m�g� z nich pi� do woli. Widzia�em te�, �e czarodziej potrafi� sprawi�, �e pos�gi chodzi�y, skaka� w ogie� i siedzie� przez wiele minut w powietrzu ze skrzy�owanymi nogami i nie spada�, przybiera� dwie twarze naraz i wiele innych rzeczy, kt�rych nie potrafi�em ogarn�� rozumem.

Kr�py, opalony rudzielec, stoj�cy po lewej od Dekkereta, s�ucha� z opadni�t� z podziwu szcz�k�. Dekkeret odwr�ci� si� do niego i zapyta�:

��O kim on m�wi, przyjacielu?

��O wielkim magusie Gominiku Halvorze z miasta Triggoin, szefie. W�a�nie wr�ci� z Triggoin, ten opowiadacz, i opowiada o dziwno�ciach, kt�re tam widzia�.

��Aha�� odpar� Dekkeret. Zna� to imi�. Gominik Halvor faktycznie pochodzi� z Triggoin, by� ogromnie utalentowanym czarnoksi�nikiem i s�u�y� jako mag na dworze Prestimiona na Zamku, dawno temu, jeszcze przed przybyciem Dekkereta. O ile mu by�o wiadomo, Gominik Halvor nie �y� od dziesi�ciu z ok�adem lat. No c�, pomy�la�, dobry opowiadacz nie musi przejmowa� si� podobnymi detalami, wa�ne, �eby podoba� si� publiczno�ci. R�wny brz�k monet o jego �ebraczy talerz, a nawet rzadki b�ysk sztuki srebra, �wiadczy� o tym, �e w�a�nie to czyni�.

��Pewnego dnia sta�em na targu w Triggoin, tak jak wy stoicie przede mn��� kontynuowa� opowiadacz.�� Pojawi� si� czarnoksi�nik, Skandar z niebieskim futrem, wielki jak g�ra. Wzi�� drewnian� kul� z dziurami, prze�o�y� przez nie d�ugie liny z mocnych w��kien i rzuci� kul� w niebo, tak wysoko, �e ca�kiem znik�a, ale ca�y czas trzyma� koniec liny. Potem przywo�a� dwunastoletniego ch�opaka, kt�ry by� jego asystentem, i kaza� mu si� wspina� po tej linie. I ch�opak wchodzi� wy�ej i wy�ej, a� te� znikn��.

Skandar trzy razy wo�a�, �eby ch�opiec wr�ci�, ale nic si� nie wydarzy�o. Wi�c Skandar wyj�� zza pasa ostry n�, taki mniej wi�cej du�y�� tutaj opowiadacz pokaza� d�o�mi, �e by� to raczej miecz�� i ci�� nim powietrze, raz, drugi, trzeci, czwarty, pi�ty. Za pi�tym ci�ciem upad�a przed nim uci�ta r�ka ch�opca, po chwili noga, potem druga r�ka, potem druga noga, a potem wszyscy krzykn�li�my ze zdumienia i przera�enia, bo spad�a g�owa ch�opca. Skandar od�o�y� n� i klasn��, a z nieba run�� tors ch�opca. Patrzyli�my, a odci�te cz�onki i g�owa natychmiast przyczepi�y si� do cia�a, a ch�opiec wsta� i si� uk�oni�! Byli�my tak zadziwieni, �e rzucili�my si�, by da� temu czarnoksi�nikowi co kto mia�, a nie by�y to tylko wagi i korony, ale niekt�rzy dawali i pi�ciorojal�wki, bo to najmniejsza suma, kt�r� mo�na by�o da� za takie widowisko.

��Wydaje mi siꠗ powiedzia� Dinitak�� �e pr�buje nam co� zasugerowa�. Tyle �e pi�� rojali by�oby przesadn� ostentacj�. Zobacz�, czy mam co� mniejszego.

Wyci�gn�� z sakiewki gar�� monet, wybra� l�ni�c�, z�ot� jednorojal�wk� i rzuci� j� na talerz. Gapie nagrodzili go kr�tkimi brawami. Tu, na prowincji, nawet jeden rojal robi� wra�enie.

��Innego dnia�� m�wi� dalej opowiadacz, patrz�c na Dinitaka z wdzi�czno�ci��� widzia�em podobny pokaz w wykonaniu wielkiego maga, Wiszmona Klemta, kt�ry wyj�� gruby �a�cuch z br�zu, d�ugi na pi��dziesi�t jard�w i rzuci� go w niebo tak �atwo, jak wy mo�ecie se rzuci� kapeluszem. I ten �a�cuch sta� prosto, jakby by� do czego� w g�rze przyczepiony. Wtedy przyprowadzono zwierz�ta: jakkabola, morvena, kempile, glefta i nawet haigusa. Wchodzi�y kolejno po �a�cuchu, a� znika�y na g�rze. Kiedy znik�o ostatnie, mag strzeli� palcami i �a�cuch opad�, i wyl�dowa� mu pod nogami elegancko zwini�ty, ale zwierz�ta znikn�y i nikt ich potem nie widzia�.

��To bardzo ciekawe�� powiedzia� Dekkeret�� ale niezbyt po�yteczne. P�jdziemy dalej?

��Chyba tak�� zgodzi� si� Dinitak.

Ruszyli przej�ciem prowadz�cym ko�o artyst�w, kiedy z t�umu wyszed� i stan�� przed nimi pulchny cz�owieczek o oliwkowej sk�rze, ubrany w poplamion�, karmazynowa szat�. Dekkeret zauwa�y�, �e mia� na piersi amulet astrologiczny zwany rohill�, z�ote druciki owini�te wok� kawa�ka jadeitu. Confalume, cz�owiek przes�dny, zawsze tak� nosi�. Na szyi cz�owieczka by� jeszcze jeden amulet, kt�rego Dekkeret nie potrafi� nazwa�. Pod nim wisia� p�aski, tr�jk�tny kawa�ek ko�ci s�oniowej, rze�biony w skomplikowane runy. Mo�na by�o zgadywa�, �e cz�owiek ten by� zawodowym magiem.

Przypuszczenie to szybko si� potwierdzi�o.

��Przepowiedzie� przysz�o��, panie?�� powiedzia� cz�owieczek, patrz�c na Dekkereta.

��Nie, jo raczej nie�� odpowiedzia�, na�laduj�c szorstki, wschodni akcent. Ostatnie, czego potrzebowa�, to zagl�daj�cy mu w dusz� mag, nawet je�li by�by tylko, jak ten tutaj, szarlatanem.�� Nie wzi�� �em ze sob� wi�cej jak kilka miedziak�w, a pewnie wi�cej bierzecie, co, mistrzu?

��To mo�e tw�j bogaty przyjaciel. Widzia�em, jak dawa� grub� monet�.

��Nie, on ty� nie zainteresowa� powiedzia� Dekkeret. A do Dinitaka:�� Cho no.

Ale nie tak �atwo by�o pozby� si� tego maga.

��Wy dwaj za pi��dziesi�t wag! Ledwo p� korony, jedna trzecia mojej normalnej ceny, bo kiepsko dzi� mi p�ac�. Co powiecie, panowie? Pi��dziesi�t wag za dw�ch? Marno��. B�ahostka. A ja narysuj� wam map� dr�g, kt�re le�� przed wami.

Dekkeret potrz�sn�� g�ow�.

Ale Dinitak roze�mia� si� i powiedzia�:

��Czemu nie? Zobaczymy, co mamy w gwiazdach, Dekkerecie!�� i zanim Dekkeret zd��y� zaprotestowa�, Dinitak znowu wyci�gn�� sakiewk�, znalaz� w niej pi�� kwadratowych miedziak�w, dziesi�ciowag�wek, i wcisn�� je do r�ki czarnoksi�nika. Ten z tryumfalnym u�miechem z�apa� Dinitaka za nadgarstek, spojrza� mu g��boko w oczy i zacz�� mamrota� co�, co mia�o pewnie udawa� wr�ebne zakl�cia.

Mimo w�tpliwo�ci Dekkeret zacz�� si� zastanawia�, co us�ysz�. Jego sceptycyzm i nie budz�cy zaufania wygl�d maga z targowiska sprawia�y, �e nie spodziewa� si� wiele po przepowiedni, ale poziom nietrafno�ci przepowiedni tamtego m�g� by� zabawny. Mo�e na przyk�ad przepowie Dinitakowi otwarcie sklepu w Alaisor i udan� karier� kupieck�. Albo podr� we wspania�e miejsce, kt�re zawsze chcia� zobaczy�, na przyk�ad na G�r� Zamkow�.

Zdumiewaj�ca rzecz, kt�ra si� wtedy wydarzy�a, nie by�a wcale zabawna. W po�owie recytacji formu�ek mag przesta� si� u�miecha�, przerwa� za�piew i zas�oni� sobie usta d�oni�, jakby zrobi�o mu si� niedobrze. Wytrzeszczy� na Dinitaka oczy z wyrazem ca�kowitego szoku, przera�enia i strachu. Tak m�g�by patrzy� na kogo�, kto w�a�nie okaza� si� by� nosicielem zab�jczej plagi.

��Proszꠗ powiedzia� astrolog. Jego g�os ocieka� przera�eniem.�� Zatrzymaj swoje pi��dziesi�t wag, panie! Nie jestem w stanie okre�li� twego horoskopu. Nie mam wyboru, musz� odda� ci pieni�dze.

Wyci�gn�� z kieszeni szaty monety Dinitaka, z�apa� go za nadgarstek, rzuci� mu je na d�o� i pospiesznie uciek�. Ogl�da� si� kilkakrotnie z tym samym, przera�onym wyrazem twarzy, p�ki nie znikn�� w t�umie.

Ogorza�a twarz Dinitaka by�a dziwnie blada, mocno przygryz� doln� warg�. Oczy mia� szeroko otwarte ze zdumienia. Dekkeret nigdy nie widzia� go tak wzburzonym. Dinitak wygl�da� na oszo�omionego gwa�townym zako�czeniem rozmowy.

��Nie rozumiem�� powiedzia�.�� Jestem taki straszny? Co on zobaczy�?

��Thastain z go�ciem do hrabiego Mandraliski�� zaanonsowa� Thastain zimnookiemu Ghayrogowi, stoj�cemu przed budynkiem, kt�ry niegdy� by� pa�acem prokuratora.

Ghayrog zaszczyci� go ledwie pobie�nym spojrzeniem.

��Wej�栗 powiedzia� automatycznie i przesun�� si� na bok.

Mimo up�ywu czasu Thastain wci�� nie m�g� pogodzi� si� z faktem, �e wystarcza�o mu powiedzie� swoje imi� i ju� mia� wst�p do wspania�ego budynku, dawnego domu Dantiryi Sambaila. Do�� ci�ko by�o mu uwierzy�, �e mieszka� w Ni-moya. Dla ch�opca, kt�ry dorasta� w ma�ym miasteczku zwanym Sennec, ju� zobaczenie Ni-moya by�o �yciowym marzeniem. Tam, sk�d pochodzi�, m�wi�o si� �zobaczy� Ni-moya i umrze�. Zdumiewa�o go, �e znajdowa� si� w samym sercu najwspanialszego z miast, �y� zaledwie kilkaset jard�w od pa�acu i m�g� bez problemu wchodzi� do niego i wychodzi�.

��Byli�cie wcze�niej w Ni-moya?�� zapyta� obcego, kt�rego prowadzi� do hrabiego.

��To m�j pierwszy raz�� odpowiedzia� tamten. Mia� dziwaczny akcent, kt�rego Thastain z niczym nie kojarzy�: �To m�ij pijerwszszy rass�. Jego dokumenty jako miejsce pochodzenia wskazywa�y Uulisaan. Thastain nie mia� poj�cia, gdzie to mog�o by�. Mo�e w jakiej� dalekiej prowincji na po�udniowym wybrze�u, daleko za Piliplokiem. Thastain wiedzia�, �e mieszka�cy Piliploku m�wili z dziwnym akcentem, wi�c mo�e �yj�cy dalej na po�udniu brzmieli jeszcze dziwaczniej.

Obcy mia� bardzo niewiele cech, kt�re nie wydawa�yby si� Thastainowi dziwne. W ostatnich miesi�cach pojawia�o si� wielu dziwacznych typ�w, kt�rzy mieli jakie� sprawy do Mandraliski. Zadanie Thastaina polega�o na spotykaniu si� z nimi w kwaterach, w kt�rych ich umieszczano, prowadzeniu ich do centrum dowodzenia Ruchu, po�o�onego przy ulicy Gambiteran, sprawdzaniu ich dokument�w i zabieraniu do pa�acu na spotkanie z hrabi�. Przyzwyczai� si� ju� do widoku przer�nych typ�w spod ciemnej gwiazdy, ludzi, kt�rzy ewidentnie poruszali si� po dziwnych, s�abiej o�wietlonych peryferiach spo�ecze�stwa. Mandralisca bardzo ch�tnie widywa� takich ludzi. Jednak ten obcy by� najciekawszy z nich wszystkich.

By� niezwykle wysoki i chudy, wygl�da� wr�cz mizernie i nosi� dziwaczny str�j: ci�k�, czarn�, grubo wypchan� pierzem kurtk� narzucon� na lekk� tunik� z jedwabiu w kolorze spranej zieleni. Wyraz jego oczu te� by� szczeg�lny, zarazem arogancki i niepewny. Szczeg�lne by�y te� same oczy, ��tawe tam, gdzie powinny by� bia�ka i z niesamowicie fioletowymi t�cz�wkami. Niezwyk�a wreszcie by�a jego twarz, szeroka, blada, z ma�ymi oczkami, noskiem i ustami dziwacznie st�oczonymi po�rodku. Szczeg�lnie garbi� ramiona, tak �e prawie dotyka�y mu uszu. Specyficznie chodzi�, jakby ba� si�, �e jego g�owa w ka�dej chwili mo�e oddzieli� si� od szyi. No i to jego imi�: Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp. Co to za imi�? Wszystko w tym cz�owieku by�o tajemnicze. Zadanie Thastaina nie polega�o jednak na ocenianiu go�ci Mandraliski, tylko na prowadzeniu ich do gabinetu hrabiego.

��Ni-moya to wspania�e miasto�� zauwa�y� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp, gdy Thastain prowadzi� go wzd�u� l�dowej �ciany pa�acu. Przechodzili przez galeri�, ��cz�c� skrzyd�a, kt�ra mia�a jedno, d�ugie okno z przejrzystego kwarcu, daj�ce doskona�y widok na wznosz�ce si� na wzg�rzach miasto.�� S�ysza�em o nim wiele. To jedno z najlepszych miast na �wiecie, my�l�.

Thastain skin�� g�ow�.

��To najlepsze miasto na �wiecie. Nawet na G�rze Zamkowej nie ma lepszego�� z �atwo�ci� przestawi� si� w tryb bycia przewodnikiem wycieczki. W jaki� spos�b �agodzi�o to napi�cie, kt�re budzi� w nim obcy.�� Mieli�cie okazj� mu si� przyjrze�? Tam, na wzg�rzu, jest Muzeum �wiat�w. Ni�ej, po lewej, Galeria Gossamer. St�d ledwo wida� kopu�� wielkiego Bazaru, a tu� za nim Kryszta�owy Bulwar.

Kiedy tak pokazywa� te cuda przybyszowi z daleka, czu� si� niemal jak tubylec. W rzeczywisto�ci Thastain pozostawa� pod takim samym wra�eniem Ni-moya teraz, co wiele miesi�cy temu, kiedy Pi�ciu Lord�w przenios�o tutaj stolic� z pustyni Gornevon. Lubi� jednak wyobra�a� sobie, �e jest prawdziwym dzieckiem tego wielkiego miasta, sprytnym, znaj�cym �wiat i obytym.

Kiedy dotarli do ko�ca kwarcowej galerii, Thastain skr�ci� w lewo i ruszy� zadaszonym przej�ciem, kt�re mia�o ich zaprowadzi� na rzeczn� stron� pa�acu, nale��cego do Mandraliski.

��Idziemy t�dy�� powiedzia� do obcego, kt�ry skr�ci� w kierunku prywatnych komnat jego lordowskiej mo�ci Gavirala. Oficjalnie, pa�ac prokuratora by� teraz rezydencj� Gavirala, ale Mandralisca zaj�� na w�asny u�ytek po�udniowe skrzyd�o, z kt�rego roztacza�y si� najlepsze widoki na rzek�. By� taki czas, kiedy Pi�ciu Lord�w traktowa�o Mandralisk� jak s�u��cego, ale ju� si� sko�czy�. Thastainowi zdawa�o si�, �e teraz to Mandralisca wydaje rozkazy, a Pi�ciu Lord�w robi to, co im rozka�e.

Na ko�cu przej�cia czeka� na nich inny stra�nik. By� to Skandar, nikt inny, jak dawny prze�ladowca Thastaina, Sudvik Gorn, kt�ry tak utrudnia� mu �ycie podczas wyprawy na po�udnie i palenia twierdzy pana na Vorthinar. Teraz Thastain ledwo zaszczyci� go spojrzeniem. Czas sprawi�, �e Thastain wyr�s� na jednego z cz�onk�w najbli�szego towarzystwa hrabiego Mandraliski, a Sudvik Gorn by� tylko stra�nikiem na korytarzu.

��Go�� do hrabiego�� powiedzia� Thastain. A do Vitheyspa Uuvitheyspa Aavitheyspa rzek� znowu:�� Idziemy t�dy�� wskaza� spiraln� ramp�, prowadz�c� na osza�amiaj�ce, wielokrotnie zakr�caj�ce schody, kt�re prowadzi�y wysoko w g�r�.

Z pocz�tku Thastain ba� si�, �e nigdy nie nauczy si� poruszania po pa�acu prokuratora. Ale teraz, cho� by� ogromny, ch�opak po kawa�ku nauczy� si� jego rozk�adu.

Kiedy po raz pierwszy zobaczy� go z rzeki, wyda� mu si� tak olbrzymi, jak wyobra�a� sobie zamek Koronala, ale teraz ju� wiedzia�, �e spor� cz�� swojej wysoko�ci pa�ac zawdzi�cza l�ni�co bia�ej platformie, kt�ra wynosi�a go wysoko ponad poziom wybrze�a. Mnogo�� zewn�trznych galerii i klatek schodowych nadawa�a mu wygl�d niedost�pnego labiryntu, ale by�o to myl�ce wra�enie. Sam budynek, sk�adaj�cy si� z po��czonych pawilon�w, balkon�w i gank�w, by� bezdyskusyjnie olbrzymi, ale jego plan by� niezwykle logiczny i Thastain szybko opanowa� trasy, kt�re przez niego prowadzi�y.

Mandralisca urz�dzi� sobie biuro we wspania�ej komnacie, tej samej, z kt�rej Dantirya Sambail swego czasu w�ada� jak kr�l ca�ym Zimroelem. Prokurator nie �y� ju� od ponad dwudziestu lat�� d�u�ej, ni� Thastain by� na �wiecie�� ale obecno�� tego wielkiego cz�owieka wci�� zdawa�a si� wype�nia� pok�j. Splendor b�yszcz�cej pod�ogi, wykonanej z polerowanego, r�owego marmuru inkrustowanego jakim� czarnym kamieniem w osza�amiaj�ce, wiruj�ce wzory; wielkie, l�ni�ce biurko w kszta�cie p�ksi�yca, zrobione z karmazynowego jadeitu i o�lepiaj�co bia�e futra stitmoj�w wisz�ce na �cianach�� wszystko to by�o dowodem os�awionej mi�o�ci prokuratora do luksusu.

Ca�a wychodz�ca na rzek� �ciana komnaty by�a jedn� ba�k� kwarcu najwy�szej jako�ci, przezroczystego jak powietrze. Wida� przez ni� by�o rozleg�y zakr�t rzeki, kt�ra w tym miejscu by�a tak szeroka, �e wzrok ledwo si�ga� do zielonych przedmie�� po jej drugiej stronie. Sznur du�ych, kolorowych �odzi ob�adowanych pasa�erami i towarem spokojnie p�yn�� wzd�u� g��wnego pr�du rzeki. Pod samym oknem sta�, rozci�gni�ty na sporym dystansie wzd�u� nabrze�a, rz�d budynk�w z kolorow� dach�wk� i skomplikowanymi mozaikami na �cianach, l�ni�cymi w po�udniowym s�o�cu. By�y to skromne punkty celne, przebudowane przez Dantiry� Sambaila za wiele tysi�cy rojali, by cieszy�y oko, kiedy patrzy� na nie z g�ry.

Hrabia Mandralisca siedzia� za biurkiem, gdy wszed� Thastain. Trzyma� obok �okcia niewielki he�m z metalowej plecionki, z kt�rym nigdy si� nie rozstawa�. Towarzyszy�o mu dw�ch ludzi, kt�rzy byli przy nim zawsze: po lewej, grzeba� w dokumentach niewysoki, krzywonogi adiutant Jacomin Halefice, po prawej sta� Suvraelczyk z rozbieganymi oczkami, Khaymak Barjazid, kt�ry zaprojektowa� i zbudowa� Mandralisce jego he�my umys�u.

My trzej jeste�my jedynymi osobami na �wiecie, kt�rym hrabia Mandralisca ufa, pomy�la� Thastain. Na tyle, na ile ufa komukolwiek.

��No proszꠗ powiedzia� Mandralisca z fa�szyw� serdeczno�ci�, kt�r� lubi� udawa�.�� To� to diuk Thastain. Kogo mi tym razem przyprowadzasz, m�j dobry diuku?

Dawno temu, w pierwszych tygodniach s�u�by Thastaina dla hrabiego Mandraliski, kiedy by� zaledwie nieopierzonym ch�opcem z prowincji, hrabia z w�a�ciwym sobie czarnym humorem, kt�ry cz�sto wydawa� si� wr�cz gro�ny, nada� mu honorowy tytu� szlachecki hrabiego Sennec i Horvenar. Od tego czasu cz�sto zwraca� si� do ch�opca �hrabio Thastainie�. Nie mia�o to �adnego znaczenia, by�o tylko kolejnym przyk�adem kpi�cego, sardonicznego poczucia humoru Mandraliski. Thastain nie czu� si� tym obra�ony. Mandralisca mia� ju� taki styl, zimny, okrutny, zawsze kapry�ny. Thastain szybko przyzwyczai� si�, �e dla hrabiego ch��d, okrucie�stwo i kapry�no�� by�y po prostu dobrymi sposobami na podtrzymanie autorytetu. Nie m�g� sprawi�, �eby go kochano, lecz wywo�ywanie strachu swoj� nieprzewidywalno�ci� by�o r�wnie efektywne.

P�niej Mandralisca zacz�� nazywa� Thastaina diukiem. Ch�opak zastanawia� si�, czy by� to kolejny przejaw jego nieprzewidywalno�ci, czy mo�e co� innego? Mo�e oznacza�o to, �e zaskarbia sobie u hrabiego wi�ksz� �ask�. A mo�e po prostu Mandralisca pami�ta� tylko, �e kiedy� dla zabawy nada� ch�opcu z Sennec zmy�lony tytu�, ale zapomnia�, jaki dok�adnie.

Thastain uzna�, �e bardziej prawdopodobne by�o drugie wyt�umaczenie. Mia� wprawdzie powody, by uwa�a� si� za jednego z bardziej zaufanych ludzi Mandraliski, ale wiedzia�, �e g�upio by�oby wierzy�, �e znaczy dla hrabiego wi�cej ni� sk�rzane buty albo sztu�ce, kt�rymi jad� kolacj�. Thastain doskonale zdawa� sobie spraw�, �e jest tylko czym�, z czego Mandralisca korzysta. Jedyn� osob� naprawd� wa�n� dla hrabiego by� sam hrabia.

��To Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp�� o�wiadczy� Thastain, z trudem wypowiadaj�c skomplikowane imi�, cho� bardzo stara� si� przed�u�a� podw�jne g�oski tak, jak czyni� to obcy.�� Z Uulisaan.

��Ach. Z Uulisaan�� powt�rzy� Mandralisca, z prawdziw� przyjemno�ci� ws�uchuj�c si� w to s�owo. Przez moment zdawa� si� by� pogr��ony w zadumie.�� Drogi diuku, czy wiesz, gdzie znajduje si� Uulisaan?

Thastain zachowywa� kamienn� twarz. Nazywanie diukiem zacz�o go irytowa�.

��Nie mam poj�cia, ekscelencjo.

Mandralisca spojrza� na Vitheyspa Uuvitheyspa Aavitheyspa, kt�ry sta� zgarbiony w progu �ukowych drzwi w tej swojej dziwnej, zgarbionej, sztywnej pozycji.

��To w Piurifayne, prawda, przyjacielu? W po�udniowo-zachodniej cz�ci prowincji, niedaleko Gonghar�w?

��Zgadza si�, milordzie Mandralisco�� odpar� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp.

Piurifayne?

To s�owo uderzy�o umys� Thastaina jak ognisty miecz. Piurifayne by�o prowincj� Metamorf�w, Zmiennokszta�tnych, rasy, kt�ra rz�dzi�a planet� przed przybyciem pierwszych ludzkich osadnik�w. Tak, Piurifayne. Nikt si� tam nie zapuszcza�, ale wszyscy o niej s�yszeli. By� to dziki, pierwotny las deszczowy w centralnym Zimroelu, le��cy pomi�dzy g�rami interioru i rzek� Steiche, miejsce, gdzie Zmiennokszta�tni zmuszeni byli �y� przez ostatnie siedem tysi�cy lat. Lord Stiamot zamkn�� ich w rezerwacie, kiedy pokona� ich na Wielkiej Wojnie i tam pozostali, tajemniczy i oboj�tni. �yli w zupe�nej izolacji od innych ras, kt�re skolonizowa�y planet� i budzi�y ich l�k.

Jakim cudem ten cz�owiek m�g�by pochodzi� z Piurifayne? Tam nie mieszka� nikt poza Zmiennokszta�tnymi, a im pradawne prawo zabrania�o opuszcza� rezerwat, cho� powszechnie wiadomo by�o, �e i tak to robili, pod postaci� ludzi albo Ghayrog�w i za�atwiali swoje tajemne sprawy w miastach �wiata.

To mog�o tylko oznacza�

��Teraz rozumiesz, m�j dobry diuku?�� zapyta� Mandralisca, u�miechaj�c si� do Thastaina lodowato. Potem zwr�ci� si� do Vitheyspa Uuvitheyspa Aavitheyspa:�� Przyjacielu, mo�e wygodniej ci b�dzie przyj�� inn� form�

��Je�li tutaj b�d� bezpieczny��� powiedzia� Metamorf, rzucaj�c szybkie spojrzenie Thastainowi, Jacominowi Halefice�owi i Khaymakowi Barjazidowi.

��To moi koledzy�� o�wiadczy� �askawie Mandralisca.�� Nie obawiaj si�.

Po tym zapewnieniu Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp natychmiast zacz�� porzuca� ludzk� form�.

Thastain nigdy nie wiedzia� nic podobnego. Nie spodziewa� si�, �e kiedykolwiek to zobaczy. Jak niemal wszyscy, kt�rych zna�, ba� si� Zmiennokszta�tnych. To by�y przera�aj�ce, pradawne stwory, niepoj�te, niepoznawalne, kryj�ce si� w swojej d�ungli, przepe�nione truj�c� uraz� do ludzi, kt�rzy odebrali im ich �wiat i planuj�ce kto wie jak� ostateczn� zemst�. �wiadomo��, �e przebywa w jednym pokoju z czym� takim napawa�a go przera�eniem.

Pomimo to patrzy� ze zdumieniem, nie mog�c odwr�ci� wzroku od Metamorfa, kt�ry wi� si� i dr�a� w swoim dziwacznym, niedopasowanym stroju jak gad pr�buj�cy zrzuci� sk�r�. Jego dziwaczna twarz zrobi�a si� jakby mi�kka, rozmazana i pozbawiona rys�w�� rys�w, kt�re teraz dos�ownie p�yn�y�� a ramiona rozpocz�y sw�j w�asny, dziwaczny taniec, szarpanymi ruchami pr�buj�c ustawi� si� pod w�a�ciwym k�tem do kr�gos�upa.

Min�o par� chwil i transformacja by�a sko�czona. M�czyzna, kt�rego przyprowadzi� Thastain znikn��, zast�piony przez zupe�nie inn� istot�. By�a delikatna, kanciasta, o d�ugich ko�czynach, ziemistej, zielonkawej sk�rze, sko�nych oczach pozbawionych �renic, ostrych ko�ciach policzkowych, ustach jak szczelina i male�kim, niemal niewidzialnym nosie.

Metamorf. Zmiennokszta�tny.

Thastain wci�� nie m�g� w to uwierzy�. Stw�r z zakazanego Piurifayne sta� ledwo o kilka st�p od niego. Tutaj, w gabinecie hrabiego Mandraliski, na jego wyra�ne �yczenie.

�yj�cy na p�nocy pan na Vorthinar sprzymierzy� si� ze Zmiennokszta�tnymi. Thastain widzia� jednego z nich, patroluj�cego warowni�, na w�asne oczy i by� to jego jedyny wcze�niejszy kontakt z Metamorfami. My�la�, �e by� to jeden z powod�w, dla kt�rego Pi�ciu Lord�w chcia�o pozbawi� go w�adzy. Ludzie nie spoufalali si� ze Zmiennokszta�tnymi. To by�o niczym pakt z demonem. A teraz� sam Mandralisca� Zmiennokszta�tny w pa�acu prokuratora�

Thastain spojrza� na Jacomina Halefice�a i na Khaymaka Barjazida. Nie wygl�dali na zdumionych ani zaniepokojonych. Albo opanowali sztuk� ukrywania takich uczu� w obecno�ci hrabiego, albo ju� wcze�niej wiedzieli, kim by� tajemniczy go��.

Mandralisca uni�s� he�m Barjazida w z��czonych d�oniach, tak jak mo�na by unie�� stosik monet i wyci�gn�� go przed siebie.

��Oto nasza ma�a bro� powiedzia� do Metamorfa.�� Urz�dzenie, kt�re uwolni nasz kontynent spod jarzma pan�w z Alhanroelu. Do tej pory nasze eksperymenty by�y bardzo owocne�� skin�� g�ow� w kierunku Khaymaka Barjazida.�� Jeste�my d�u�nikami tego oto cz�owieka, kt�ry nam j� udost�pni�.

��Tym ma�ym przyrz�dem�� zapyta� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp�� mo�na si�gn�� do dowolnego umys�u na �wiecie?�� teraz, kiedy Metamorf przyj�� w�asn� posta�, znikn�� jego dziwaczny akcent. Jego g�os by� g�adki jak jedwab.�� I mie� nad tym umys�em w�adz�?

��Na to wygl�da.

��A umys� Koronala? Albo Pontifexa?�� Metamorf zawaha� si�.�� Albo Danipiur?

��Mieszanie w umys�ach Koronala i Pontifexa uzna�em za zbyt niebezpieczne, zbyt prowokacyjne�� odpowiedzia� g�adko Mandralisca.�� Zapewniam ci�, �e je�li zapragn�, mog� to zrobi�, ale nie chc�. Mog� ci jednak wyzna�, �e uda�o mi si� dosi�gn�� umys��w kilku cz�onk�w rodziny Pontifexa: jego brata, matki, �ony, dziecka. W ten spos�b, �e tak powiem, pokazuj� mu nasze mo�liwo�ci. Rozumiesz zapewne, �e jest to informacja w najwy�szym stopniu poufna, przeznaczona dla samej Danipiur. A co do niej� Nie, oczywi�cie, �e nigdy nie spr�bowa�bym bawi� si� umys�em wielkiej kr�lowej, kt�rej jeste� ambasadorem.

��Ale m�g�by�, gdyby� chcia�?

��Zapewne tak. Ale po co? Tylko bym j� obrazi� i zniech�ci�. Piurivarzy s� naszymi przyjaci�mi. Jak wiecie, uwa�amy was za sprzymierze�c�w w naszej wielkiej walce.

To spokojne stwierdzenie zszokowa�o Thastaina nie mniej, ni� odkrycie to�samo�ci obcego. �Sprzymierze�cy�? Co te� Mandralisca mia� na my�li? Ludzie i Metamorfowie, walcz�cy rami� w rami� przeciwko Pontifexowi i Koronalowi?

Musi tak by�, pomy�la� Thastain. Co innego robi�by tutaj ten stw�r? I po c� innego Mandralisca wyra�a�by si� o kr�lowej Zmiennokszta�tnych z takim szacunkiem, po co nazywa� t� ras� jej w�asnym s�owem?

��Chcia�by� zobaczy� ma�� demonstracj� mo�liwo�ci tego he�mu?�� zapyta� mi�o Mandralisca. Zamacha� urz�dzeniem w kierunku Thastaina.�� Prosz�, diuku Thastainie. W�� to na g�ow� i poka� naszemu przyjacielowi, jak dzia�a.

��Ja?

��Czemu nie? Jeste� m�drym ch�opcem. Pr�dziutko si� nauczysz. No, ju�, ju�.

Thastain by� w ca�kowitym szoku. Nigdy nawet nie dotkn�� he�mu. O ile mu by�o wiadomo, nikt, poza samym Mandralisc� i mo�e Khaymakiem Barjazidem nie mia� prawa si� do niego zbli�a�. U�ywanie go wymaga�o specjalnego treningu, poza tym by�o pono� trudne i wyczerpuj�ce, a tak�e niebezpieczne dla kogo� niedo�wiadczonego. Uni�s� obie r�ce d�o�mi na zewn�trz i przem�wi� w odr�twieniu:

��Wasza mi�o��, b�agam, nie ka� mi tego robi�. Nie mam do�wiadczenia.

Mandralisca by� uparty. Po raz kolejny wyci�gn�� r�k� z he�mem w kierunku Thastaina. W jego oczach ch�opiec dojrza� lodowat� determinacj�, kt�r� widzia� nie raz, ale nigdy skierowan� do niego.

��No, ju�, ma�y diuku�� powt�rzy� Mandralisca.�� Ju�.

Za�o�enie he�mu by�oby samob�jstwem. Czy to w�a�nie pr�bowa� osi�gn�� hrabia? A mo�e by�a to tylko jedna z jego gierek, w kt�re tak uwielbia� si� bawi�?

Thastain wci�� my�la�, jak poradzi� sobie z t� sytuacj�, kiedy Khaymak Barjazid pochyli� si� nad Mandralisc� i cicho, niemal szeptem, powiedzia�:

��Je�li mog� si� wtr�ci�, wasza mi�o��, chcia�bym zauwa�y�, �e u�ytkownik nie zaznajomiony z funkcjonowaniem he�mu mo�e go uszkodzi�, je�li skorzysta z niego niepoprawnie.

Tego hrabia nie wiedzia�.

��Naprawd� tak jest? C�, nie chcieliby�my chyba popsu� naszego he�mu, prawda?�� pog�adzi� ma�e urz�dzenie pieszczotliwie, z mi�o�ci�, tak, jak zawsze si� z nim obchodzi�.�� Mo�e wi�c zrezygnujemy z demonstracji, ja osobi�cie nie jestem w nastroju, by go u�ywa�. Chyba �e ty, Barjazidzie� Nie, niewa�ne. Nie b�dzie demonstracji�� zwr�ci� si� do Metamorfa.�� Zaspokoj� twoj� ciekawo�� na temat he�mu innym razem. Dzisiaj chcia�em przedyskutowa� szczeg�y sojuszu, kt�ry zaproponowa�em Danipiur.

��Z niecierpliwo�ci� czekam na twoj� propozycjꠗ powiedzia� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp.

Thastain s�ucha� ze zdumieniem, a nawet z niedowierzaniem, jak Mandralisca pospiesznie kre�li� plany przej�cia w�adzy nad Zimroelem. Zamierza� wkr�tce wystosowa� deklaracj� w imieniu jego lordowskiej mo�ci Gavirala, na mocy kt�rej rozwi�zywano by prastare wi�zy, ��cz�ce Zimroel z dominuj�cym, zachodnim kontynentem. W tym samym czasie proklamuje si� now� konstytucj�, kt�ra uczyni z Zimroelu osobne pa�stwo ze stolic� w Ni-moya, pod rz�dami spadkobierc�w prokuratora Dantiryi Sambaila. Jego lordowska mo�� Gaviral przyjmie tytu� Pontifexa Zimroelu, a jeden z braci, kt�rego jeszcze nie wybrano, zostanie Koronalem tego kontynentu. W tym samym czasie, doda� Mandralisca, kontynent suvraelski tak�e og�osi niepodleg�o�� i stworzy odr�bny rz�d z Khaymakiem Barjazidem jako pierwszym kr�lem.

Mandralisca powiedzia�, �e jego lordowska mo�� Gaviral ma nadziej�, �e rz�dy Zimroelu i Suvraelu zostan� szybko uznane przez w�adc�w Alhanroelu i �e od tego czasu pomi�dzy kontynentami na wieki zapanuj� pokojowe stosunki. Lecz jego lordowska mo�� Gaviral nie by� tak naiwny, by spodziewa� si�, �e ludzie tacy jak Prestimion czy Lord Dekkeret spokojnie przyjm� secesj�. Przeciwnie: Mandralisca stwierdzi�, �e jest o wiele bardziej prawdopodobne, �e rz�d Alhanroelu przeprowadzi zbrojn� inwazj� na Zimroel w celu przywr�cenia swojej supremacji.

��To nie mo�e si� uda栗 o�wiadczy� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp.�� Trzeba by organizowa� zbyt d�ugie linie zaopatrzenia. Wys�anie tutaj odpowiednio du�ej armii kosztowa�oby ostatni� koron� z kr�lewskiego skarbca.

��Tak jest�� zgodzi� si� Mandralisca.�� A gdyby mimo to spr�bowali, taka armia napotka�aby ostry op�r miliard�w patriotycznych mieszka�c�w Zimroelu. Pozostaj� oni lojalni wobec rodziny Dantiryi Sambaila i niezmiennie wrodzy wykorzystuj�cym ich rz�dom Pontifexa. Armia Prestimiona musia�aby walczy� o ka�d� pi�d� ziemi od momentu l�dowania na naszym wybrze�u.

��Aha�� powiedzia� w zamy�leniu Metamorf.�� A wi�c tradycyjna lojalno�� ludu Zimroelu wobec Pontifexa mia�aby rozp�yn�� si� w jedn� noc. Jeste� tego pewien, Mandralisco?

��Absolutnie.

��Mo�e masz racjꠗ ton Metamorfa sugerowa�, �e lojalno�� mieszka�c�w Zimroelu by�a mu ca�kowicie oboj�tna.�� Musz� jednak zapyta�, jaki to ma zwi�zek z Danipiur i jej poddanymi?

��Nast�puj�cy�� powiedzia� Mandralisca, pochylaj�c si� i ��cz�c czubki palc�w.�� Gdzie najprawdopodobniej wyl�duje inwazja z Alhanroelu? Oczywi�cie w Piliploku, bo to g��wny port na wschodnim wybrze�u. Wszyscy wiedz�, �e stanowi bram� do ca�ego Zimroelu. Dlatego te� Prestimion i Dekkeret zdaj� sobie spraw�, �e umocnimy j�, jak tylko si� da. Z tego te� powodu nie wyl�duj� w Piliploku.

��Nie ma innego miejsca, w kt�rym mogliby zej�� na l�d�� o�wiadczy� Metamorf.

��Jest Gihorna.

W ton Vitheyspa Uuvitheyspa Aavitheyspa wkrad�o si�, jak ocenia� Thastain, zaskoczenie.

��Gihorna? Nigdzie wzd�u� jej brzeg�w nie ma porz�dnych port�w.

��Ale s� porty ma�e�� odpar� Mandralisca.�� Prestimion nigdy nie wybiera� ani prostego, ani przewidywalnego sposobu, by co� zrobi�. Spodziewam si�, �e wyl�duje naraz w pi�ciu lub sze�ciu punktach w Gihornie, a potem ruszy na Ni-moya. B�dzie m�g� wybra� dwie trasy. Jedna biegnie prosto wzd�u� wybrze�a, prowadzi przez Piliplok i wzd�u� Zimru do stolicy. To jednak zmusi ich do konfrontacji z armiami, kt�re b�d� ustawione do obrony Piliploku. Druga trasa, jak na pewno wiesz, prowadzi wzd�u� rzeki Steiche i jej doliny. A to doprowadzi ich do granic prowincji Piurifayne.

Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp przyj�� t� informacj� z niezmienn� oboj�tno�ci�. W�skie oczy wyra�a�y co�, co mog�o by� wr�cz znudzeniem.

��Pytam po raz kolejny, co to ma wsp�lnego z nami?�� zapyta� Zmiennokszta�tny.�� Nawet Prestimion nie przejedzie przez Piurifayne, �eby zaatakowa� Ni-moya.

��Kto wie, co Prestimion zrobi, a czego nie? Wiem jedno: przeprawa przez d�ungl� Piurifayne, i tak ogromnie trudna nawet dla najlepiej wyposa�onej armii, stanie si� pi��dziesi�t razy trudniejsza, je�li Piurivarzy prowadzi� b�d� wojn� partyzanck�, by trzyma� wojska imperialne z dala od swoich wiosek. Linia piurivarskich wojownik�w, ustawiona po obu strona Steiche, mog�aby ca�kowicie powstrzyma� armi� imperialn� przed wkroczeniem do Piurifayne. To jak, przyjacielu? Co o tym my�lisz?

Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp odpowiedzia� cisz� tak d�ug� i intensywn�, �e Thastain, kt�ry z rosn�cym zdumieniem s�ucha� s��w hrabiego, teraz czu�, �e dzwoni mu w uszach. Czy Mandralisca m�wi� powa�nie? Czy naprawd� w�a�nie powiedzia� ambasadorowi Danipiur, �e pragnie, by Metamorfowie ruszyli pod sztandarami Pi�ciu Lord�w do walki przeciwko rz�dowi Alhanroelu? W g�owie mu si� kr�ci�o. To przypomina�o bardzo dziwny sen.

Wreszcie Zmiennokszta�tny przem�wi� powoli.

��Je�li Prestimion lub Dekkeret mia�by wys�a� armi� przez nasz� prowincj�, przyznaj�, bardzo by mnie to zaniepokoi�o. Ale powtarzam, nie s�dz�, �eby si� tego podj�li. Za� z naszej strony, umocnienie si� na brzegach Steiche w celu uniemo�liwienia im przeprawy by�oby wypowiedzeniem wojny rz�dowi imperialnemu i mog�oby mie� dla mojego ludu powa�ne konsekwencje. Czemu mieliby�my to ryzykowa�? Jaki mamy interes w zajmowaniu stanowiska w obliczu wojny Pontifexa Alhanroelu z Pontifexem Zimroelu? Tak samo gardzimy obydwoma. Niech sobie walcz� do upojenia. My b�dziemy �y� w Piurifayne, kt�re dawno temu Lord Stiamot �askawie uczyni� naszym sanktuarium.

��Przyjacielu, Piurifayne jest w Zimroelu. Niezale�ny rz�d Zimroelu, wdzi�czny za pomoc Piurivar�w w wojnie o wyzwolenie, m�g�by w ciekawy spos�b wyrazi� podzi�kowania.

��Na przyk�ad?

��Pe�ne obywatelstwo dla twojego ludu? Prawo podr�owania gdzie chcecie, nabywania nieruchomo�ci poza Piurifayne, swobodnej dzia�alno�ci handlowej�? Koniec wszelkiej dyskryminacji twojej rasy, to w�a�nie proponuj�. Pe�na r�wno�� na ca�ym kontynencie. Czy to ci� interesuje, Vitheyspie Uuvitheyspie Aavitheyspie? Czy to warte ustawienia wojsk wzd�u� Steiche?

��By�oby, gdyby�my mogli wierzy� ci na s�owo, hrabio Mandralisco. Ale czy mo�emy? Czy mo�emy, hrabio Mandralisco?

��Przysi�gam wam�� powiedzia� patetycznie Mandralisca.�� Jak mog� potwierdzi� moi przyjaciele tu zgromadzeni, moja przysi�ga jest �wi�ta. Czy nie tak, Jacominie? Khaymaku? Diuku Thastainie? Przem�wcie za mn�. Jestem cz�owiekiem honoru. Czy nie jest tak, przyjaciele?

Kesmakuran, niewielkie, schludne miasto z mo�e p� milionem mieszka�c�w, po�o�one pi��set mil dalej na zach�d, sk�adaj�ce si� z rz�d�w budynk�w o kwadratowych dachach, zbudowanych z �adnego, r�owo-z�otego kamienia, sta�o si� miejscem, w kt�rym Dekkeret zatrzyma� si�, by odda� ho�d przy grobie Dvorna, pierwszego Pontifexa. To by� pomys� Zeldora Luudwida.

��W tej okolicy darz� Dvorna najwy�szym szacunkiem�� powiedzia� szambelan.�� Je�li nie po�o�ysz wie�ca na jego grobie, mog� uzna� to za �wi�tokradztwo, a w najlepszym razie za powa�n� obraz�.

��Gr�b Dvorna�� powt�rzy� zadziwiony Dekkeret.�� Czy to naprawd� mo�liwe? Zawsze my�la�em, �e Dvorn by� postaci� czysto mitologiczn�.

��Kto� musia� by� pierwszym Pontifexem�� zauwa�y�a Fulkari.

��To prawda. Mo�e nawet mia� na imi� Dvorn. To wci�� nie znaczy, �e cokolwiek, co s�dzimy, �e o nim wiemy, ma jakikolwiek zwi�zek z rzeczywisto�ci�. Min�o trzyna�cie tysi�cy lat. M�wimy o kim�, kogo od czas�w Stiamota dzieli prawie tyle samo, co Stiamota od nas.

Zeldor Luudwid potrafi� by� bardzo przekonuj�cy na sw�j w�asny, cichy, niepozorny spos�b, a Dekkeret nauczy� si� nie ignorowa� jego rad. Szambelan s�u�y� jeszcze Prestimionowi i lepiej ni� ktokolwiek z otoczenia Koronala zna� sprawy kr�lestwa.

Z tego, co m�wi�, w tym rejonie, b�d�cym rzekomym miejscem jego narodzin, Pontifex Dvorn by� czczony niemal jak b�g. Kult Dvorna si�ga� na tysi�c mil w ka�d� stron�. M�wiono, �e to tutaj, w Kesmakuran, Dvorn rozpocz�� swoje powstanie przeciwko chaotycznemu, przedpontyfikalnemu rz�dowi, kt�ry istnia� w najwcze�niejszych latach kolonizacji Majipooru przez ludzi i to tutaj zosta� pochowany po prawie stu latach wspania�ych rz�d�w. Zeldor Luudwid twierdzi�, �e do jego grobu nieustannie przybywaj� pielgrzymi i kl�kaj� przed �wi�tymi pojemnikami, w kt�rych znajduje si� odrobina jego w�os�w i nawet jeden z�b. B�agaj� wielkiego Pontifexa o wstawiennictwo u Bogini, by mieszka�cy Majipooru cieszyli si� ci�g�ym dobrobytem i bezpiecze�stwem.

Dekkeret nigdy o tym nie s�ysza�, ale �aden Koronal nie m�g� pozna� niezliczonych kult�w, kt�re pojawi�y si� od czasu, gdy Prankipin rozpocz�� swoj� polityk� poparcia dla wszelkich przes�d�w.

Dekkeret zna� legendy. Wiedzia� o trudnym czasie pi��set czy sze��set lat po przybyciu na Majipoor pierwszych kolonist�w, o prowincjonalnym przyw�dcy, Dvornie, kt�ry zebra� armi� gdzie� na zachodzie i przemaszerowa� przez prowincje, opowiadaj�c o zjednoczonym i stabilnym �wiecie. Zdobywa� wsparcie tych, kt�rzy zm�czyli si� sporami pomi�dzy okr�gami i wreszcie zosta� panem ca�ego Alhanroelu. Nada� sobie tytu� Pontifexa, u�ywaj�c s�owa, kt�re w jednym z j�zyk�w Starej Ziemi oznacza�o �budowniczy most�w�. Wybra� Barholda, m�odego oficera, by z nim wsp�rz�dzi� i nada� mu tytu� Lorda Koronala. To Dvorn wyda� dekret, m�wi�cy, �e po �mierci Pontifexa tytu� ten przejmuje Koronal, kt�ry wybiera sobie nast�pc�. W ten spos�b zadba� o to, by monarchia nie by�a dziedziczna: Pontifex mia� wybiera� swoim nast�pc� najbardziej wykwalifikowanego cz�onka swojej �wity, sprawiaj�c, �e �wiat przez pokolenia pozostawa� w najlepszych r�kach.

Wszystko to opisane by�o w trzeciej pie�ni wielkiego poematu epickiego, koszmaru ka�dego ucznia, �Ksi�gi Zmian� Aithina Furvaina. Wa�ne jednak by�o, �e i dla Furvaina Dvorn by� tylko imieniem. Nigdzie w trzeciej pie�ni ani w ca�ym dziele poeta nawet nie spr�bowa� opisa� go jako osoby. Nie ma nigdzie wzmianki o tym, jak Dvorn wygl�da�, nie ma anegdotek na jego temat, nie ma wspomnienia o jego charakterze. Dvorn istnieje w poemacie tylko jako za�o�yciel rz�du i tw�rca pierwszych praw.

Z punktu widzenia Dekkereta Dvorn by� mitem, uznanym przez tradycj� herosem, postaci� symboliczn�, wymy�lon�, by wyja�ni� pochodzenie systemu pontyfikalnego. Dekkeret podejrzewa�, �e �redniowieczni historycy czuli potrzeb� nadania imienia wojownikowi, kt�ry pom�g� powo�a� ten system do �ycia, a kt�rego �ycie i uczynki ju� dawno zagin�y w mg�ach historii�� i postanowili nada� mu imi� Dvorn.

Fulkari s�usznie powiedzia�a, �e kto� musia� by� pierwszym Pontifexem. Niech wi�c nazywa si� Dvorn. Nigdy nie przysz�o Dekkeretowi do g�owy, �e gdzie� w zachodnim Alhanroelu mo�e istnie� gr�b Dvorna, �e znajdowa�y si� w nim relikwie pierwszego Pontifexa (m�wili, �e to kilka z�b�w, kostka czy dwie palca, a nawet, mimo up�ywu trzynastu tysi�cy lat, w�osy!) i �e mieszka�cy okolicy czcili go niemal jak boga.

A jednak�� Koronal Lord Dekkeret by� w Kesmakuran, sta� przed rzekomym grobem Pontifexa Dvorna i szykowa� si� do stani�cia przed pos�giem pradawnego monarchy, by pokornie poprosi� pierwszego Pontifexa o b�ogos�awie�stwo dla swoich rz�d�w.

Czu� si� potwornie g�upio. Prestimion nigdy mu nie powiedzia�, �e bycie kr�lem wi�za�o si� z podr�owaniem po �wiecie i kl�kaniem przed prowincjonalnymi bo�kami, �wi�tymi, wr�ebnymi drzewami i innymi fantastycznymi idiotyzmami i b�aganiem o lito�� przedmiot�w. By� z�y, �e Zeldor Luudwid go do tego zmusi�. Teraz jednak nie m�g� si� wycofa�. Jako Koronal mia� obowi�zek uczestniczy� w wierzeniach i rytua�ach swoich poddanych za ka�dym razem, gdy decydowa� si� opu�ci� schronienie na G�rze Zamkowej i wej�� mi�dzy nich. Niewa�ne, jak g�upie zdawa�y mu si� te wierzenia.

Gr�b by� g��bok�, sztuczn� jaskini�, wyrze�bion� nie wiadomo jak dawno temu w boku sporej g�ry z czarnego bazaltu, po�o�onej tu� pod miastem. Po obu stronach wej�cia do grobowca do �cian przymocowane by�y dziwne, drewniane konstrukcje, niepokoj�co podobne do klatek. Znajdowa�y si� wysoko nad ziemi� i mo�na by�o ich dosi�gn�� tylko z pomoc� drabinek z drewnianych pr�t�w po��czonych sznurem. W ka�dej z nich znajdowa�o si� postawione pionowo, drewniane ko�o, podobne do m�y�skiego.

Po �opatkach tych k� nieustannie wspina�y si� dwie m�ode kobiety, ubrane tylko w przepaski na biodrach, powoduj�c ich nieustanne obroty. Ich smuk�e, nagie cia�a l�ni�y od potu, ale one sz�y nieustannie, utrzymuj�c r�wne tempo, jakby stanowi�y tylko cz�� otaczaj�cej je maszynerii. Mia�y wyraz twarzy lunatyczek, patrzy�y daleko, w inne �wiaty.

Poni�ej, obok sznurowych drabinek, sta�y dwie inne kobiety, r�wnie sk�po ubrane i czujnie przygl�da�y si� parze pracuj�cej na ko�ach. Wcze�niej powiedziano Dekkeretowi, �e grupa konsekrowanych kobiet w liczbie o�miu dzie� i noc utrzymywa�y ko�a w ruchu. Ka�da z nich sz�a przez ca�� wielogodzinn� zmian�, bez przerwy na posi�ek czy cho�by �yk wody. Te pod drabinami by�y nast�pne w kolejce, czeka�y w gotowo�ci, by w por� wskoczy� na miejsce, gdyby kobiety w klatkach zm�czy�y si� i zawaha�y cho� przez chwil�.

Dekkeret dowiedzia� si�, �e w Kesmakuran najwi�kszym zaszczytem by�o s�u�y� w kole. Ka�da m�oda mieszkanka miasta pragn�a, by wybrano j� na rok do tego zadania. Rytua� ten by�, jak mu powiedziano, nieustann� modlitw� do Pontifexa Dvorna, b�aganiem, by zechcia� zachowa� spok�j we wsp�lnocie, kt�r� stworzy�. Najmniejsza przerwa w nieustannej wspinaczce tych kobiet mog�a zagrozi� losom ca�ego �wiata.

Dekkeret nie zatrzyma� si� d�ugo, by obserwowa� t� niesamowit� modlitw�. Przysz�a pora, by wszed� do grobowca. Sze�ciu Stra�nik�w Grobu�� nie nazywali si� kap�anami�� otoczy�o go, trzech po lewej, trzech po prawej stronie. Byli du�ymi m�czyznami, niemal tak du�ymi, jak sam Dekkeret i nosili czarne szaty ze szkar�atn� lam�wk�, kolory Pontyfikatu. Byli bra�mi, mieli od pi��dziesi�ciu do sze��dziesi�ciu lat. ��czy�o ich takie podobie�stwo, �e Dekkeret mia� trudno�ci z zapami�taniem, kt�ry z nich jest kt�ry. Odr�nia� G��wnego Stra�nika od pozosta�ych, poniewa� ni�s� on ozdobny wieniec, kt�ry Dekkeret mia� z�o�y� przed pos�giem Dvorna.

Sam na t� okazj� za�o�y� oficjalne szaty Koronala i niewielki, z�oty diadem, kt�ry s�u�y� mu w tej podr�y zamiast prawdziwej korony rozb�ysku gwiazd. Fulkari i Dinitak nie mogli p�j�� z nim do grobowca, spojrza� na nich, kiedy szykowa� si� do wej�cia i by� im wdzi�czny, �e mieli twarze zastyg�e w wyrazie ca�kowitej powagi. Jedno mrugni�cie Fulkari albo pe�en sceptycyzmu grymas Dinitaka zniszczy�by natychmiast powag�, kt�r� Dekkeret z najwy�szym trudem zachowywa�.

Wszed� do grobowca przez imponuj�c�, prostok�tn� bram�, wysok� na przynajmniej dwadzie�cia st�p i szerok� na trzydzie�ci. Pod nogami le�a� s�odko pachn�cy dywan z czerwonych p�atk�w. Nad ich g�owami lata�y tuziny dryfuj�cych �arnik�w, zalewaj�ce wszystko �agodnym, zielonkawym �wiat�em, kt�re wydobywa�o ze �cian skomplikowane, ozdobne reliefy. Dekkeret zgadywa�, �e przedstawiaj� one sceny z �ycia Dvorna: jego wojskowe tryumfy, koronacj� na Pontifexa, wyniesienie Barholda do rangi Koronala. Wygl�da�y na dobrze wykonane i Dekkeret �a�owa�, �e nie mo�e si� im lepiej przyjrze�, ale sze�ciu stra�nik�w maszerowa�o wok� niego i uzna�, �e najlepiej b�dzie zrobi� to samo. Widzia� wi�c tylko tyle relief�w, ile uda�o mu si� uchwyci� k�tem oka.

Wtedy w�a�nie sam Dvorn stan�� przed nim w ca�ym swoim majestacie i wielko�ci�� kolosalna figura z kremowego marmuru, stoj�ca w wielkiej niszy z ty�u jaskini.

Podobizna siedz�cego Pontifexa by�a wysoka na dziesi�� st�p, mo�e wi�cej. Siedzia� w szlachetnej pozie, z lew� r�k� na kolanie, a praw� uniesion� i skierowan� w stron� wyj�cia z jaskini. Jego twarz mia�a wyraz ogromnego spokoju i �agodno�ci. Nie by�a zaledwie twarz� kr�la, lecz boga. Jej pogodne, u�miechni�te rysy by�y idealne, spokojne, daj�ce spok�j i ukojenie.

Dekkeret pomy�la�, �e to absolutnie wspania�a rze�ba. By� zaskoczony, �e poza t� okolic� tak niewiele si� o niej m�wi�o.

W ten spos�b mo�na by przedstawi� twarz Bogini, gdyby tylko jaki� artysta postanowi� uzna� j� za cz�owieka, a nie abstrakcyjnego i wszechwiedz�cego ducha stworzenia. Nikt nigdy nie pr�bowa� tak dos�ownie podej�� do tego tematu. Czy nieznany tw�rca tej rze�by mia� w�a�nie to na my�li: czy chcia� pokaza� Dvorna jako boga? Niew�tpliwie w boskim spokoju, kt�ry artysta nada� rysom Pontifexa Dvorna, by�o co� niemal �wi�tokradczego.

Po obu stronach wielkiej rze�by znajdowa�y si� dwie nisze, umieszczone wysoko w �cianie jaskini i zawieraj�ce du�e, okr�g�e misy z jasnego jak lustro, polerowanego agatu. Dekkeret podejrzewa�, �e by�y to naczynia, w kt�rych przechowywano relikwie Pontifexa Dvorna, w�osy, z�by i ko�ci palca. Postanowi� o to nie pyta�.

G��wny Stra�nik poda� Dekkeretowi wieniec. Wykonany by� z suchych trzcin w kilku kolorach i o r�nych teksturach, splecionych razem tak, �e tworzy�y niesamowicie skomplikowany wz�r, taki, kt�rego stworzenie musia�o trwa� wiele godzin. Co cztery cale plecionka ��czona by�a cienkimi, metalowymi obr�czami ozdobionymi napisami w dawnym alfabecie, kt�rego Dekkeret nie zna�. Mia� umie�ci� wieniec w p�ytkim otworze, wyrze�bionym w pod�o�u jaskini przed samym pos�giem i podpali� go pochodni�, kt�r� poda mu G��wny Stra�nik. P�niej, kiedy wieniec p�on��, mia� kl�kn��, wej�� w stan kontemplacji i odda� swoj� dusz� w opiek� wielkiego za�o�yciela Pontyfikatu.

To b�dzie do�� dziwne, jak na kogo�, kto nie wierzy w rzeczy nadprzyrodzone. Ale w uszach Dekkereta rozbrzmiewa�y s�owa Prestimiona, wypowiedziane, gdy stali w rozleg�ej sali tronowej w g��bi Labiryntu:

�W oczach pi�tnastu miliard�w ludzi, kt�rymi rz�dzimy, jeste�my uosobieniem wszystkiego, co �wi�te. Sadzaj� nas na tych jarmarcznych tronach i k�aniaj� si� nam, a kim my jeste�my, �eby im odm�wi�, skoro tak nam to u�atwia rz�dzenie t� planet�? Pomy�l o nich, Dekkerecie, kiedy tylko b�dziesz odprawia� jaki� absurdalny rytua� albo wspina� si� na przesadnie ozdobne siedzisko. Wiesz, �e nie jeste�my tylko prowincjonalnymi paniczykami. Jeste�my podstawowymi trybami tego �wiata�.

Niech i tak b�dzie, pomy�la� Dekkeret. To by�o dzisiejsze zadanie Koronala Lorda Majipooru. Nie b�dzie go kwestionowa�.

Po�o�y� wieniec w otworze, przyj�� pochodni� z r�k G��wnego Stra�nika i czubkiem p�omienia dotkn�� kraw�dzi trzcin.

Ukl�k�. Pochyli� g�ow� przed pos�giem.

Stra�nicy cofn�li si� i znikn�li w cieniu za jego plecami. Dekkeret szybko przesta� by� �wiadom ich obecno�ci. Nawet nieustanne stukanie modlitewnych k� przy wej�ciu do jaskini, kt�re s�ysza� jeszcze przed chwil�, znikn�o z jego �wiadomo�ci.

By� sam z Pontifexem Dvornem.

A teraz co? Ma si� modli� do Dvorna? Jak m�g� to zrobi�? Dvorn by� mitem, postaci� z ba�ni, z wczesnych pie�ni �Ksi�gi Zmian�. Nawet we w�asnych my�lach Dekkeret nie umia� si� zmusi� do modlenia si� do mitu. W og�le by� nienawyk�y do modlitwy.

Tak, wierzy� w Bogini�. Jak m�g�by nie wierzy�? By� synem swojej matki. Ale nie by�a to bardzo g��boka wiara. Jak wszyscy�� mo�e nawet Mandralisca�� w rozmowach wspomina� o Bogini i dzi�kowa� jej za �aski. Ale to by�a cz�� sposobu m�wienia. Dla Dekkereta Bogini by�a wielk� si�� sprawcz� kosmosu, pot�g� odleg�� i niezrozumia��, kt�ra pewnie nie zwraca�a uwagi na drobne, indywidualne pro�by jakichkolwiek stworze�. Ani modlitwa Koronala Majipooru, ani przera�one wycie wystraszonego bilantoona, �ciganego po lesie przez g�odnego haigusa nie porusza�y szczeg�lnej �aski Bogini, kt�ra stworzy�a wszystkie istoty w celu niezrozumia�ym dla �miertelnik�w i pozostawi�a je, by same znajdowa�y sobie drogi przez �ycie, p�ki nie nadesz�a godzina, gdy by�y wezwane do �r�d�a.

Pomimo to� czu�, �e co� tu si� dzieje� co� dziwnego�

Wieniec pali� si� dr��cymi, niebieskimi p�omieniami i wydziela� skr�cone wst�gi ciemnego dymu. Nozdrza Dekkereta wype�ni� s�odki zapach, przypominaj�cy mu aromat bladoz�otego wina ze Stoienzar. Wdycha� go g��boko. S�dzi�, �e to powinien zrobi�. Kiedy dym rozchodzi� si� po jego p�ucach, Koronal poczu� gwa�towny zawr�t g�owy.

Przez wydawa�o si� niesko�czony, bezczasowy moment patrzy� w spokojn�, kamienn� twarz, kt�ra unosi�a si� nad nim. Patrzy� w t� cudown� twarz, patrzy�, patrzy�, patrzy�. I nagle poczu�, �e musi zamkn�� oczy.

Zdawa�o mu si�, �e s�yszy w g�owie g�os, kt�ry nie przemawia� s�owami, lecz wzorami odczu�. Dekkeret nie umia� prze�o�y� ich na zdania, ale wiedzia�, �e mimo to kryje si� w nich znaczenie i niew�tpliwie przepowiednia. Ktokolwiek, cokolwiek do niego teraz przemawia�o, rozpozna�o w nim Dekkereta z Normork, Koronala Lorda Majipooru, kt�ry pewnego dnia zostanie Pontifexem, spadkobierc� Dvorna.

Opowiada�o mu o wielkiej pracy, kt�ra go czeka. M�wi�o, �e na koniec tej pracy jest mu przeznaczone przekszta�ci� �wiat, wprowadzi� zmian� niemal tak wielk�, jak ta, kt�rej dokona� Dvorn, kiedy ustanowi� system Pontyfikatu. Szczeg�y tej zmiany nie by�y jasne. Ale to on, nie kto inny, m�wi� g�os, Dekkeret z Normork, wprowadzi t� wielk� przemian�.

Przez umys� p�yn�o mu czyste objawienie. Jego moc by�a wszechogarniaj�ca. Dekkeret pozostawa� w bezruchu mo�e przez tygodnie, mo�e miesi�ce, a mo�e lata, pochylony w uk�onie przed pos�giem i pozwala�, by nape�ni� jego dusz�.

Po pewnym czasie pot�ga g�osu zacz�a s�abn��. Nie znajdowa� ju� sensu w swoich doznaniach. W jaki� spos�b pozostawa� w kontakcie z pos�giem, ale emanowa�o z niego tylko odleg�e echo, kt�re odbija�o si� w m�zgu Dekkereta, bum, bum, bum. By� to emfatyczny, pot�ny, w jaki� spos�b znacz�cy d�wi�k, ale nie ni�s� znaczenia, kt�re da�oby si� odcyfrowa�. Pojawia� si� coraz rzadziej, a� w ko�cu zanikn��.

Dekkeret otworzy� oczy.

Wieniec spali� si� prawie ca�kowicie. W�skie, metalowe pier�cienie, kt�re go spaja�y, le�a�y teraz rozsypane w�r�d cienkich, kwa�no pachn�cych nici popio�u.

Bum. Jeszcze raz. I po chwili, zn�w, bum. Potem ju� nie. Ale Dekkeret pozosta� tam, gdzie by�, kl�cza� przed pos�giem Dvorna, nie m�g�, a mo�e nie chcia� jeszcze wstawa�.

To wszystko bardzo dziwne. Przyszed� tutaj, czuj�c si� jak idiota, kt�ry bierze udzia� w jakiej� farsie, a potem, w miar� rozwoju wydarze�, poczu� si� porwany przez uczucie, kt�re bardzo przypomina�o religijn� ekstaz�.

W miar� jak rozja�nia�o mu si� w g�owie, my�la�, jak dziwna by�a ta podr� przez kontynent. O zachodzie s�o�ca by� mo�e przem�wi�y do niego wr�ebne drzewa z Shabikant. Astrolog z targu w Thilambaluc spojrza� Dinitakowi w oczy i uciek�, przera�ony. A teraz to. Tajemnica na tajemnicy, ca�a procesja zdumiewaj�cych znak�w i przepowiedni. To go przerasta�o. Nagle Dekkeret chcia� si� wydosta�, ruszy� na wybrze�e i przy��czy� si� do Prestimiona, dobrego, twardego, sceptycznego Prestimiona, kt�ry wyja�ni mu to wszystko racjonalnie. Ale� ale wci�� pozostawa� pod wra�eniem tego, co w�a�nie do�wiadczy�, czu� si� przyt�oczony zachwytem, wci�� my�la� o dziwnym, bezg�o�nym g�osie, kt�ry rozbrzmiewa� mu w m�zgu.

Kiedy wyszed� z jaskini, jasne by�o, �e Fulkari i Dinitak na pierwszy rzut oka dostrzegli, i� przydarzy�o mu si� co� dziwnego. Szybko podeszli do niego, tak jak podchodzi si� do kogo�, kto mo�e zaraz upa��. Fulkari by�a zmartwiona, spyta�a go, co wydarzy�o si� w jaskini, ale odpowiedzia� tylko wzruszeniem ramion. Nie chcia� o tym rozmawia�, nie z ni�, nie z nikim. Co m�g� powiedzie�? Jak m�g� wyt�umaczy� co�, co sam ledwo rozumia�? Nawet to nie by�o do ko�ca prawdziwe. W rzeczywisto�ci tego, co mu si� przydarzy�o, nie rozumia� w og�le.

��To w tym pokoju�� powiedzia� ponuro Prestimion�� by�a g��wna kwatera podczas kampanii przeciwko Dantiryi Sambailowi. Dekkeret, Dinitak, Maundigand-Klimd, moja matka i ja byli�my tutaj z he�mem Barjazid�w, a wy dwaj w d�ungli podchodzili�cie pod jego ob�z. Byli�my wtedy jeszcze m�odzi, co? Teraz jeste�my wiele lat starsi i wygl�da na to, �e znowu musimy toczy� t� wojn�. �eby�cie wiedzieli, jak moje serce buntuje si� na t� my�l! Jak gotuje ze w�ciek�o�ci na tych podst�pnych, potwornych ludzi, kt�rzy nie pozwalaj� �wiatu �y� w pokoju!

Zza jego plec�w dobieg� g�os Gialaurysa z p�askim, szerokim akcentem z Piliploku.

��M�j lordzie, zniszczyli�my pana, zniszczymy te� jego s�ugus�w.

��Jasne, �e tak. Ale jakie� to ohydne marnotrawstwo, �e musimy toczy� kolejn� wojn�! Jakie m�cz�ce! Jakie niepotrzebne!�� Prestimion u�miechn�� si� s�abo.�� A ty, Gialaurysie, naprawd� powiniene� przesta� tytu�owa� mnie lordem. Wiem, �e to si�a przyzwyczajenia, ale przypominam ci, �e ju� nie jestem Koronalem. Je�li ju� musisz, w�a�ciwy tytu� to �wasza wysoko��. Pozostali ju� si� tego nauczyli. A kiedy rozmawiamy prywatnie, wystarczy, �e b�dziesz nazywa� mnie Prestimionem.

��Bardzo mi ci�ko zapami�ta� te wszystkie dworskie grzeczno�ci�� wymrucza� Gialaurys kwa�no. Nigdy nie umia� udawa�, wi�c na jego szerokiej, mi�sistej twarzy wyra�nie malowa�a si� irytacja.�� Prestimionie, wiesz dobrze, �e m�j umys� nie jest ju� tak bystry, jak kiedy��� z drugiego k�ta pokoju rozleg� si� z�o�liwy �mieszek Septacha Melayna.

Mija� tydzie� odk�d �wita Pontifexa przeby�a ocean z Wyspy Snu do Alhanroelu, by Prestimion m�g� spotka� si� z Dekkeretem. Koronal znajdowa� si� daleko na p�nocy. Ostatnie wiadomo�ci donosi�y, �e by� w pobli�u Kikil albo Kimose, ale szybko przemieszcza� si� w kierunku Stoien. Za dzie� lub dwa do nich do��czy.

Tego popo�udnia ca�a tr�jka zebra�a si� w jednej z mniejszych komnat apartamentu Koronala na szczycie Kryszta�owego Pa�acu, najwy�szego budynku w Stoien, wznosz�cego si� wysoko ponad inne budynki tego �licznego, tropikalnego portu. D�uga na dwie�cie st�p �ciana okien dawa�a fenomenalny widok z ka�dego pokoju. Z jednej strony rozci�ga�o si� miasto z jego platformami i wie�ami, z drugiej olbrzymia, b��kitna i przezroczysta jak szk�o Zatoka Stoien.

Znajdowali si� w jednym z pokoi od strony zatoki. Prestimion sp�dzi� ostatnie dziesi�� minut przy wielkim oknie, patrz�c w�ciekle w morze, jakby chcia� si�gn�� a� do Zimroelu i samym spojrzeniem zabi� Mandralisk� i jego Pi�ciu Lord�w. Zimroel jednak pozostawa� daleko na zachodzie, poza zasi�giem najstraszniejszych nawet spojrze�. Prestimion zastanawia� si�, jak wysoki musia�by by� budynek, kt�ry pozwoli�by widzie� na tak� odleg�o��. Podejrzewa�, �e co najmniej taki, jak G�ra Zamkowa. Pewnie wy�szy.

Z tego miejsca widzia� tylko wod� i wod�, wygi�t� lini� si�gaj�c� w niesko�czono��. Zastanawia� si�, czy odleg�y, jasny punkt na horyzoncie m�g� by� Wysp� Pani, z kt�rej przyby� tak niedawno. Pewnie nie. Pewnie nawet Wyspa by�a zbyt daleko, by dosi�gn�� j� wzrokiem.

Kolejny raz my�l o rozmiarze Majipooru by�a dla niego ci�arem. Szale�stwem by�o my�le�, �e tak wielk� planet� mo�e rz�dzi� ze swoich wspania�ych tron�w dw�ch m�czyzn w wymy�lnych strojach. Spoiwem �wiata by�a zgoda rz�dzonych, kt�rzy dobrowolnie poddawali si� w�adzy Pontifexa i Koronala. Teraz przynajmniej na Zimroelu zaczyna�o tej zgody brakowa�. Wygl�da�o na to, �e trzeba b�dzie przywr�ci� j� si��. Prestimion w�tpi�, czy co� takiego b�dzie mo�na wci�� nazywa� zgod�.

Od wielu dni Pontifex by� w ponurym nastroju, kt�ry opuszcza� go jedynie na kr�tkie chwile. Nie wiedzia�, na ile by� on wywo�any wysi�kiem ostatniej podr�y, konieczno�ci� przyznania si� przed samym sob�, �e nie jest ju� m�ody, a na ile rozpaczliw� pewno�ci�, �e nie da si� unikn�� wojny.

Wybuchnie wojna.

To w�a�nie o�wiadczy� swojej matce przed tygodniami na Wyspie Snu i w to wierzy� ka�d� cz�stk� swojej istoty. Konieczne by�o wyeliminowanie Mandraliski i jego bandy, w przeciwnym razie �wiat si� rozpadnie. Trzeba by�o stoczy� ostateczn� bitw� ze z�em, reprezentowanym przez tych ludzi i Prestimion by� got�w cho�by osobi�cie poprowadzi� armi�. Mia� jednak nadziej�, �e do tego nie dojdzie. �Dekkeret jest teraz moim mieczem� powiedzia� lady Therissie i taka by�a prawda. On sam marzy� o spokoju w Labiryncie. Ta my�l zdumia�a go, kiedy po raz pierwszy pojawi�a si� w jego g�owie. Ale taka by�a prawda, na Bogini�, najprawdziwsza prawda.

Kto� dotkn�� od ty�u jego ramienia, leciutko i niezwykle szybko.

��Prestimionie�?

��O co chodzi, Septachu Melaynie?

��Chcia�bym zauwa�y�, �e ju� czas, by� przesta� gapi� si� w morze i odszed� od okna. Pora na wino. Mo�e nawet na gr� w ko�ci?

Prestimion u�miechn�� si� szeroko. Ile� to razy przez te wszystkie lata beztroska przyjaciela uratowa�a go przed wpadni�ciem w przygn�bienie!

��Tak, ko�ci� �wietny pomys�. Pontifex Majipooru i jego Wysoki Rzecznik w kr�lewskim apartamencie, na kolanach, jak ch�opcy, pr�buj�cy wyrzuci� potr�jne oko albo r�k� i widelec! Czy kto� by w to uwierzy�?

��Pami�tam�� powiedzia� Gialaurys jakby do siebie�� jak grali�my z Septachem Melaynem w ko�ci na barce, kt�r� p�yn�li�my w g�r� Glayge z Labiryntu po tym, jak Korsibar przej�� tron. Wyrzuci�em w�a�nie podw�jn� dziesi�tk� i spojrza�em w niebo, a tam p�on�a nowa gwiazda, niebieskobia�a, bardzo jasna, kt�r� przez jaki� czas ludzie nazywali Gwiazd� Lorda Korsibara. Wtedy na pok�ad wyszed� diuk Svor�� ale� z niego by� numer!�� zobaczy� j� i powiedzia�: �Ta gwiazda jest naszym ocaleniem. Zwiastuje �mier� Korsibara i tryumf Prestimiona�. I, na Bogini�, taka by�a prawda! Teraz ta sama gwiazda �wieci jasno nad nami. Widzia�em j� wczoraj wysoko w g�rze, pomi�dzy Thouriusem i Xavialem. Gwiazda Prestimiona! To gwiazda twojego tryumfu i wci�� �wieci jasno. Wasza wysoko��, poszukaj jej dzisiaj, a ona przem�wi do ciebie i poprawi ci nastr�j�� teraz patrzy� prosto na Pontifexa.�� Prosz� ci�, Prestimionie, zapomnij o smutku. Twoja gwiazda wci�� �wieci.

��Jeste� bardzo mi�y�� powiedzia� Prestimion �agodnie.

By� bardziej wzruszony, ni� potrafi� to wyrazi�. W ci�gu trzydziestu lat ich przyja�ni wielki, powolny, ma�om�wny Gialaurys nie da� nigdy podobnego popisu elokwencji.

Septach Melayn nie by�by sob�, gdyby nie zepsu� tej chwili.

��Ledwo chwil� temu powiedzia�e�, Gialaurysie, �e tw�j rozum coraz gorzej pracuje. A jednak pami�tasz gr� w ko�ci, kt�ra mia�a miejsce p� �ycia temu i przytaczasz nam s�owa, kt�re wypowiedzia� wtedy diuk Svor. Drogi Gialaurysie, czy to nie aby pewna niekonsekwencja?

��Pami�tam to, co jest dla mnie wa�ne, Septachu�� odparowa� Gialaurys.�� A rzeczy, kt�re wydarzy�y si� p� �ycia temu pami�tam lepiej, ni� co jad�em na wczorajsz� kolacj� albo jakiego koloru mia�em szat�.

Po tych s�owach popatrzy� na Septacha Melayna tak, jakby po tych wszystkich latach bycia ofiar� jego kpin mia� ochot� z�apa� go i prze�ama� na p� swoimi wielkimi �apami. Od zawsze mi�dzy tymi dwoma tak si� uk�ada�o.

Prestimion roze�mia� si� po raz pierwszy od d�ugiego czasu.

��Septachu, wino to dobry pomys�. Ale ko�ci chyba nie.

Przeszed� przez pok�j w kierunku rega�u, na kt�rym sta�y butelki wina i po kr�tkim zastanowieniu wybra� kremowe, m�ode, z�ote wino ze Stoien, kt�re starza�o si� tak szybko, �e nigdy go nie eksportowano. Nape�ni� trzy kielichy i przez chwil� siedzieli w milczeniu, powoli pij�c g�ste, bogate, mocne wino.

��Je�li ma by� wojna�� powiedzia� Septach Melayn po chwili, a w jego g�osie s�ycha� by�o dziwne napi�cie�� to chcia�bym ci�, Prestimionie, prosi� o przys�ug�.

��B�dzie wojna. Nie mamy wyboru, musimy zniszczy� tych� te stwory.

��Dobrze wi�c, kiedy wojna si� zacznie, chc�, �eby� pozwoli� mi wzi�� w niej udzia�.

��Mnie te��� doda� szybko Gialaurys.

Te pro�by w og�le nie zaskoczy�y Prestimiona.

Oczywi�cie, nie zamierza� ich spe�ni�, ale podoba� mu si� ogie� odwagi, kt�ry wci�� tak mocno p�on�� w tych dw�ch. Czy nie rozumieli, �e czas ich walki dobieg� ko�ca?

Gialaurys, jak wielu pot�nych m�czyzn obdarzonych olbrzymi� si�� fizyczn�, nigdy nie s�yn�� z delikatno�ci czy zr�czno�ci, cho� nie przeszkadza�o mu to by� wielkim wojownikiem. Ale, jak te� cz�sto bywa z m�czyznami jego budowy, z wiekiem przyty� i teraz porusza� si� okropnie wolno i ostro�nie.

Septach Melayn za to, chudy jak szczapa i wiecznie zwinny, zdawa� si� by� r�wnie szybki i zr�czny jak przed laty, jakby up�yw czasu wcale go nie zmieni�. Co innego jednak m�wi�a siatka cienkich zmarszczek wok� jego przenikliwych, b��kitnych oczu, a i po�r�d jego os�awionych, z�otych lok�w mo�na by�o znale�� niema�o siwych w�os�w. Ci�ko by�o wierzy�, �e m�g�by wci�� dysponowa� tym samym b�yskawicznym refleksem, kt�ry kiedy� pozwala� mu by� niezwyci�onym w walce wr�cz.

Prestimion wiedzia�, �e pole bitwy nie by�o miejscem dla �adnego z nich, w��cznie z nim samym.

Przem�wi� delikatnie:

��Na pewno rozumiecie, �e to b�dzie wojna Dekkereta, nie moja czy wasza. Ale na pewno b�dzie zaszczycony wasz� ch�ci� pomocy. Z pewno�ci� zechce skorzysta� z waszego do�wiadczenia.

Gialaurys zachichota� ci�ko.

��Ju� widz�, jak wkraczamy do Ni-moya, �cieraj�c w proch wszystkich wrog�w! Ale� to b�dzie dzie�, kiedy sz�stkami pomaszerujemy Promenad� Rodamaunta! A ja z przyjemno�ci� osobi�cie poprowadz� wojska na p�noc z Piliploku. Bo, oczywi�cie, nasza armia wyl�duje w Piliploku. Dobrze wiesz, Prestimionie, co my, twardzi mieszka�cy Piliploku, my�limy o mi�czakach z Ni-moya i ich wiecznym poszukiwaniu przyjemno�ci. Jak�� rado�ci� b�dzie wy�ama� ich mizerne bramy i wkroczy� do tego �licznego miasta!�� wsta� i zacz�� chodzi� w k�ko po pokoju, wykonuj�c gesty tak zniewie�cia�e, �e wywo�a� nimi pot�ny wybuch zachwyconego �miechu Septacha Melayna.�� �Moja droga, czy� udamy si� dzisiaj do Galerii Gossamer, aby zakupi� prze�liczn� szat�?��� powiedzia� Gialaurys groteskowo wysokim g�osem.�� �A potem udamy si� na kolacj� na Wyspie Narabal. Ja po prostu uwielbiam pier� gammigammila w sosie thogni! I ostrygi z Pidruid! Och, moja droga!�

Teraz Prestimion tak�e trzyma� si� za brzuch ze �miechu. Nigdy nie spodziewa�by si� takiego popisu po szorstkim Gialaurysie.

Kiedy przesz�a im weso�o��, Septach Melayn zapyta� powa�nie:

��Jak s�dzisz, Prestimionie? Czy Dekkeret naprawd� wyl�duje w Piliploku, tak, jak m�wi Gialaurys? Mo�e si� z tym wi�za� sporo trudno�ci.

��Ze wszystkim, co zrobimy, mog� wi�za� si� trudno�ci�� odpar� Prestimion i znowu spochmurnia�, my�l�c o wojnie, kt�r� sam tak bardzo chcia� rozpocz��.

Pi�knie i odwa�nie by�o wo�a�, �e zamieszanie powodowane przez Sambailid�w i ich z�owrogiego doradc� musi si� sko�czy�. Prestimion nie mia� jednak poj�cia, jak du�ym poparciem cieszyli si� w Zimroelu. A co, je�li Mandralisca zdo�a� ju� zebra� milionow� armi�, kt�ra obroni zachodni kontynent przez atakiem Koronala? Albo i pi�ciomilionow�? Jak Dekkeret zdo�a zebra� wojsko, kt�re b�dzie mog�o r�wna� si� z tak� si��? Jak przetransportuje je do Zimroelu? Czy to w og�le mo�liwe? A je�li tak, to jakim kosztem? Bro�, statki, zapasy�

I jeszcze sama inwazja� Cho� kiedy Gialaurys m�wi� o silnych m�ach z Piliploku, kt�rzy wy�ami� mizerne bramy Ni-moya, oczy l�ni�y mu entuzjazmem, nie zarazi� nim Prestimiona. Ni-moya by�o jednym z cud�w �wiata. Czy warto by�o zburzy� to niezr�wnane miasto tylko po to, by utrzyma� obecny system praw i w�adc�w?

Nie m�g� pozwoli� sobie na zw�tpienie, �e wojna by�a konieczna i nieunikniona. Mandralisca by� niczym zaraza, kt�ra spada na �wiat i je�li si� jej nie wyt�pi, b�dzie si� rozprzestrzenia� bez ko�ca. Nie mo�na go by�o tolerowa�, nie mo�na go by�o ob�askawi�, musia� wi�c zosta� zniszczony.

Prestimion zastanawia� si� ponuro, czy przysz�e pokolenia mu to wybacz�. Chcia�, �eby jego panowanie by�o uznane za z�oty wiek. Zrobi� co m�g�, by to osi�gn��. A mimo to lata jego w�adzy znaczy�y kolejne katastrofy: wojna z Korsibarem, plaga szale�stwa, rewolta Dantiryi Sambaila� W tej chwili wygl�da�o na to, �e ostatni� rzecz�, kt�r� osi�gnie za swoich rz�d�w b�dzie albo zniszczenie Ni-moya, albo podzia� spokojnego do tej pory �wiata na dwa wrogie kr�lestwa.

Jedno i drugie wydawa�o mu si� r�wnie ohydne, ale w owej chwili Prestimion przypomnia� sobie o swoim bracie, Teotasie, tak przera�onym, �e znalaz� si� na progu samob�jstwa, w panice pe�zaj�cym po jednym z parapet�w Zamku. O swojej c�reczce, Tuanelys, skulonej ze strachu we w�asnym ��ku. I o nie wiedzie� ilu przypadkowych ludziach na ca�ym Majipoorze, niewinnych ofiarach pod�o�ci Mandraliski.

Nie. Trzeba by�o to zrobi�, niezale�nie od koszt�w. Prestimion zmusi� si�, by otoczy� dusz� tward� skorup� tej pewno�ci.

Gialaurys i Septach Melayn ju� nie mogli doczeka� si� wspania�ej kampanii, kt�ra ukoronuje ich �ycia. I, jak zawsze, k��cili si�. Prestimion us�ysza�, jak Septach Melayn, z b�yszcz�cymi oczami, m�wi:

��M�j drogi przyjacielu, ca�y pomys� z l�dowaniem w Piliploku jest idiotyczny. Wydaje ci si�, �e Mandralisca nie zgadnie, �e w�a�nie tam si� pojawimy? A Piliplok jest naj�atwiejszym do obrony portem na �wiecie. Na nabrze�u b�dzie na nas czeka� p� miliona zbrojnych, a rzek� zablokuje tysi�c okr�t�w. Nie, m�j s�odki Gialaurysie, musimy wyl�dowa� daleko na po�udniu. Ja m�wi�, �e w Gihornie. Gihornie!

Gialaurys skrzywi� si� pogardliwie.

��Gihorna to pustkowie, ponure bagno, niezamieszka�e i ze wszech miar ohydne. Nawet Zmiennokszta�tni si� do niego nie zbli�aj�. Mandralisca nie b�dzie go nawet musia� umacnia�. Nasi ludzie uton� w b�ocie, kiedy tylko wysi�d� z pojazd�w.

��Wr�cz przeciwnie, drogi Gialaurysie. W�a�nie dlatego, �e Gihorna jest tak nieprzyjemna, Mandralisca nie b�dzie podejrzewa�, �e tam wyl�dujemy. A mo�emy to zrobi� i zrobimy. I wtedy�

��I wtedy b�dziemy maszerowa� na p�noc przez wiele tysi�cy mil, a� do Piliploku, kt�rego wed�ug twojej teorii powinni�my unika�, bo to miasto �atwe do obrony i b�dzie tam na nas czeka� armia Mandraliski. Mo�emy te� ruszy� na zach�d i pr�bowa� dotrze� do Ni-moya przez mroczne d�ungle rezerwatu Zmiennokszta�tnych. Naprawd� tego chcesz, Septachu Melaynie? Narazi� ca�� armi� na nieznane niebezpiecze�stwa Piurifayne? To szale�stwo! Wol� raczej po prostu wyl�dowa� w Piliploku i walczy�, je�li to b�dzie konieczne. Je�li ruszymy przez d�ungl�, wyskocz� na nas ci plugawi Metamorfowie i�

��Natychmiast przesta�cie, obydwaj!�� szczekn�� Prestimion tak ostro, �e Septach Melayn i Gialaurys spojrzeli na niego ze zdumieniem.�� Ca�a ta k��tnia nie ma �adnego sensu. Armi�, kt�ra wyruszy na wojn�, dowodzi Dekkeret. Nie wy. Nie ja. To on b�dzie decydowa� o strategii.

Wci�� si� na niego gapili. Obaj wygl�dali na wstrz��ni�tych i to nie tylko z powodu ostrego tonu, kt�rym do nich przem�wi�. S�dzi�, �e raczej zaszokowa�o ich, i� zrzeka� si� dow�dztwa. Przerwanie dyskusji stwierdzeniem, �e tak istotna kwestia znajduje si� poza jego jurysdykcj� by�o niepodobne do Prestimiona, kt�rego znali. Sam si� sobie dziwi�.

Ale teraz to Dekkeret, nie Prestimion, by� Koronalem. To Dekkeret b�dzie musia� prowadzi� t� wojn�, to on wymy�li, jak najlepiej to zrobi�. Prestimion, jako zwierzchni monarcha m�g� mu doradza� i zamierza� to robi�. Ale to na Dekkerecie spoczywa�a ostateczna odpowiedzialno�� za powodzenie i dlatego to do niego nale�a�o ostatnie s�owo w kwestii strategii.

Prestimion powtarza� sobie, �e to go cieszy. �e tego wymaga� od niego licz�cy stulecia system rz�d�w, kt�ry tak doskonale sprawdza� si� od ustalenia przez Pontifexa Dvorna. P�ki Dekkeret, kt�rego wybra� Koronalem, b�dzie toczy� wojn� dzielnie i efektywnie, sam Prestimion, jako Pontifex, powinien pozostawa� w cieniu. Nie by�o w�tpliwo�ci, �e Dekkeret sobie poradzi.

��Wina, panowie?�� zaproponowa� ciszej.

Kto� zapuka� do drzwi. Septach Melayn poszed� otworzy�.

To by�a lady Varaile, kt�ra wcze�niej posz�a zajmowa� si� dzie�mi. Tuanelys wci�� niepokoi�y sny, a i sama Varaile wygl�da�a na zmartwion� i zm�czon�, jakby gwa�townie si� postarza�a. Sam jej widok wystarczy�, by w Prestimionie na nowo wybuch� gniew. Gdyby tylko nadarzy�a si� okazja, zabi�by Mandralisk� go�ymi r�koma.

Varaile trzyma�a kartk� papieru.

��Otrzymali�my wiadomo�� od Dekkereta�� powiedzia�a.�� Jest w Klai, to mniej ni� dzie� drogi st�d. Ma nadziej� do��czy� do nas jutro.

��Dobrze�� odpowiedzia� Prestimion.�� Znakomicie. Czy napisa� co� wi�cej?

��Tylko �e przesy�a Pontifexowi wyrazy mi�o�ci i szacunku i nie mo�e doczeka� si� spotkania.

��Ja r�wnie��� powiedzia� Prestimion ciep�o.

Nagle zda� sobie spraw� z tego, jak bardzo wym�czy�a go odpowiedzialno�� wynikaj�ca z wielkiej w�adzy i jak bardzo zacz�� polega� na m�odzie�czym wigorze i sile Dekkereta. Tak, dobrze b�dzie go zobaczy�. A ju� zw�aszcza dobrze b�dzie odkry�, jak Dekkeret planuje poradzi� sobie z kryzysem. To nie moje zadanie, a jego, pomy�la� Prestimion, i jak�e mnie to cieszy!

�Przyjdzie czas, kiedy b�dziesz pragn�� zosta� Pontifexem�, powiedzia� mu kiedy� Confalume w swoich pokojach w Labiryncie na kilka dni przed �mierci�. Tak. I ten czas w�a�nie nadszed�. Po raz pierwszy Prestimion do g��bi duszy zrozumia�, co Confalume mia� wtedy na my�li.

Dekkeret po raz ostatni by� w Stoien w drugim czy trzecim roku rz�d�w Prestimiona jako Koronala. By� wtedy m�odym, entuzjastycznym ch�opakiem, nowym w kr�gach w�adzy G�ry Zamkowej i nie spodziewa� si� ani przez chwil�, �e sam zostanie Koronalem. Stoien budzi�o w nim stare wspomnienia i nie by�y one najmilsze.

Przez te wszystkie lata pami�ta� dziwne, niezapomniane pi�kno miasta, po�o�onego w cudownym punkcie P�wyspu Stoienzar, gdzie na setki mil rozci�ga�y si� wspania�e, bia�e pla�e. Stoien wcale si� nie zmieni�o. Niebo nad nim pozostawa�o bezchmurne. Ciekawe budynki, wznosz�ce si� z p�askiego p�wyspu na sztucznych platformach, licz�cych sobie od dziesi�ciu do kilkuset st�p osza�amia�y swoim pi�knem jak kiedy�; bogata ro�linno��, wszechobecne g�stwiny krzew�w, kwitn�ce indygiem, topazem i szafirem, kobaltem, burgundem i cynobrem wype�nia�y dusz� zachwytem. Zniszczenia, spowodowane przez ob��kanych w chaosie plagi szale�stwa, zosta�y ju� dawno naprawione.

Ale to w Stoien Dekkeret po raz ostatni widzia� swojego drogiego przyjaciela i mentora, Akbalika z Samivole, kt�ry by� jego przewodnikiem od najwcze�niejszych lat �ycia na Zamku. Akbalika, kt�rego Dekkeret kocha� bardziej, ni� jakiegokolwiek innego m�czyzn� na �wiecie, nawet Prestimiona. Kt�ry zapewne, gdyby �y�, by�by teraz Koronalem. To w�a�nie tutaj, do Stoien, Akbalik przyby� kulej�c i cierpi�c z powodu uk�szenia b�otnego kraba, kt�rego dozna� podczas polowania na Dantiry� Sambaila w paruj�cych d�unglach na po�udnie od miasta i kt�re nied�ugo potem mia�o go zabi�.

��Ta rana to nic wielkiego�� powiedzia� Akbalik Dekkeretowi, gdy ten przyby� do Stoien po podr�y na Wysp�, gdzie wi�z� piln� wiadomo�� dla Lorda Prestimiona.�� Zagoi si�.

By� mo�e Akbalik wiedzia�, �e tak si� nie stanie, bo wymusi� na Dekkerecie przysi�g�, �eby sprzeciwi� si�, je�li Lord Prestimion zechce wystawi� swoje �ycie na niebezpiecze�stwo, na przyk�ad �cigaj�c Dantiry� Sambaila po d�ungli, w kt�rej Akbalik odni�s� ran�. �Niewa�ne, jak bardzo go rozgniewasz, niewa�ne, jak zagrozi to twojej karierze, musisz powstrzyma� go przed tak pochopnym dzia�aniem�. Dekkeret przysi�g�, �e to zrobi, cho� czu�, �e m�wienie takich rzeczy Koronalowi powinno by� zadaniem Akbalika. Wtedy Akbalik wyruszy� na wsch�d przez Alhanroel, eskortuj�c lady Varaile�� kt�ra pod�wczas by�a w ci��y z pierwszym synem, Taradathem�� na G�r� Zamkow�. Zd��y� dotrze� tylko do Sisivondal w g��bi l�du, potem zabi�a go trucizna.

To wszystko wydarzy�o si� dawno temu. Teraz wiatr fortuny uczyni� Koronalem Dekkereta. Ksi�cia Akbalika pami�tali tylko ludzie w �rednim wieku. Jedynym ksi�ciem Akbalikiem, o kt�rego istnieniu wiedzia�a wi�kszo�� ludzi by� drugi syn Prestimiona, nazwany tak, by uczci� pami�� zmar�ego przyjaciela. Widok dziwnych, cudownych wie� Stoien przywo�ywa� wspomnienia o pierwszym Akbaliku, spokojnym, szpakowatym m�u, kt�ry znaczy� dla Dekkereta tak wiele. Koronala ogarn�� wielki smutek.

Co gorsza, rodzina Prestimiona zajmowa�a te same kwatery, co poprzednim razem: kr�lewski apartament w Kryszta�owym Pa�acu i tam r�wnie� umieszczono Dekkereta i jego towarzyszy. Nic nie mog�o lepiej przypomnie� ostatnich, potwornie m�cz�cych chwil wojny przeciwko Dantiryi Sambailowi, kiedy to Prestimion z u�yciem he�mu Barjazid�w zaatakowa� prokuratora z tego w�a�nie budynku. Pomagali mu wtedy Dinitak, Maundigand-Klimd, lady Therissa i sam Dekkeret.

W�a�ciwie nie by�o innego wyj�cia. Kryszta�owy Pa�ac by� najbardziej reprezentacyjnym budynkiem Stoien, jedynym miejscem odpowiednim dla monarchy. W tym wypadku�� dla pary monarch�w, poniewa� i Koronal, i Pontifex znajdowali si� w Stoien w tej samej chwili. Nigdy wcze�niej to si� nie wydarzy�o. Po dziesi�ciu minutach sp�dzonych w mie�cie Dekkeret odkry�, �e ta sytuacja wzbudzi�a w�r�d urz�dnik�w tak� panik� i chaos, �e pewnie do ko�ca �ycia b�d� je odchorowywa�.

Dekkeret i jego �wita przybyli do�� p�nym wieczorem. Koronal by� nieco zaskoczony wiadomo�ci�, �e Prestimion chce si� z nim widzie� natychmiast. Podr� wzd�u� wybrze�a z Alaisor by�a m�cz�ca, Dekkeret nie spodziewa� si�, �e Prestimion tak szybko dotrze z Wyspy Snu na kontynent, dlatego te� Koronal wyb�aga� sobie godzin� czy dwie przerwy, na to cho�by, by przed spotkaniem z Pontifexem zmy� z siebie kurz drogi.

Fulkari zastanawia�a si�, czy natychmiastowa rozmowa faktycznie jest potrzebna.

��Czy to naprawd� takie pilne? Nie mo�emy najpierw zje�� kolacji i si� przespa�?

��By� mo�e w Zimroelu sta�o si� co�, o czym powinienem wiedzie栗 powiedzia� Dekkeret.�� Cho� nie s�dz�. Kochanie, Prestimion po prostu taki jest. Dla niego wszystko jest pilne. Jest najbardziej niecierpliwym cz�owiekiem na �wiecie.

Niech�tnie przyj�a to wyja�nienie. Dekkeret wyk�pa� si� i poszed� na g�r�, do pokoi Prestimiona. Czekali tam na niego tak�e Septach Melayn i Gialaurys. Tego si� nie spodziewa�.

Nie spodziewa� si� te� tempa, z jakim Prestimion przeszed� do sedna ich spotkania. Pontifex obj�� go ciep�o, tak jak ojciec m�g�by obejmowa� dawno niewidzianego syna, ale prawie natychmiast weszli w dyskusj� o sprawach w Zimroelu. Prestimion niemal nie s�ucha� o podr�y Dekkereta przez kontynent, o jego dziwnych przygodach w Shabikant i Thilambaluc i innych przystankach po drodze na zach�d. Zada� mo�e ze trzy szybkie pytania, przerywa� Dekkeretowi w po�owie ka�dej odpowiedzi i ju� rozmawiali o Mandralisce i Pi�ciu Lordach, i o rozwi�zaniu kryzysu.

Dekkeret szybko dowiedzia� si�, �e rozwi�zaniem Prestimiona by�o wys�anie za morze olbrzymiej armii, dowodzonej osobi�cie przez Koronala Dekkereta i przywr�cenie porz�dku cho�by si��.

��Musimy wreszcie z�ama� Mandralisk�, i to tak, �eby ju� nigdy si� nie podni�s��� o�wiadczy� Prestimion. Kiedy to m�wi�, przeszed� niezwyk�� przemian�. Jego zielone oczy l�ni�y teraz lodowat� furi�, kt�rej Dekkeret nigdy w nich nie widzia�, w�skie usta wykrzywia� paskudny grymas, nozdrza rozdyma� mu zdumiewaj�cy, m�ciwy sza�.�� Nie chc� tutaj �adnych niedom�wie�. Mamy go zniszczy� za wszelk� cen�, jego i wszystkich, kt�rzy za nim p�jd�. P�ki ten cz�owiek oddycha, nie ma nadziei na pok�j na �wiecie.

Prestimion przemawia� agresywnym, nie znosz�cym sprzeciwu, strasznym tonem. Dekkeret by� tym zszokowany, cho� bardzo stara� si� ukry� te uczucia przed Pontifexem. Prestimion na pewno wiedzia� lepiej, ni� ktokolwiek na Majipoorze, czym by�a wojna domowa. A mimo to dr�a� z ledwo powstrzymywanego gniewu i poleca� Koronalowi podpali� Zimroel, je�li b�dzie to konieczne do zd�awienia rebelii Sambailid�w.

Mo�e �le go zrozumia�em, �udzi� si� Dekkeret.

Mo�e w og�le nie ma na my�li wojny, a tylko wielki pokaz imperialnej si�y, a pod jego os�on� b�dzie mo�na �atwo otoczy� i usun�� Mandralisk�.

To sam Dekkeret kilka miesi�cy temu zasugerowa�, �e powinien uda� si� do Zimroelu i po�o�y� kres niepokojom, kt�re mia�y tam miejsce. Prestimion zgodzi� si�, �e to dobry pomys�. Dekkeret rozumia� jednak, �e obaj mieli na my�li co� w stylu Wielkiej Procesji: oficjaln� wizyt� Koronala na zachodnim kontynencie, wielkie widowisko, dzi�ki kt�remu przypomni mieszka�com Zimroelu o staro�ytnym przymierzu, utrzymuj�cym �wiat w pokoju. Podczas tej wizyty Dekkeret m�g�by oceni� liczebno�� si� Mandraliski i podj�栗 polityczne, dyplomatyczne�� kroki, by bunt zako�czy�, korzystaj�c ze swojej pot�gi i autorytetu.

Teraz jednak Prestimion m�wi� o wys�aniu armii�� wielkiej armii�� do Zimroelu, by rozprawi� si� z Mandralisk�.

O ile Dekkeret pami�ta�, nigdy wcze�niej nie by�o mowy o desancie na Zimroel. Kiedy Prestimion przesta� my�le� o pokojowym rozwi�zaniu i postanowi� wypowiedzie� rebeliantom otwart� wojn�? Dekkeret zastanawia� si�, co tak gwa�townie zmieni�o nastawienie Pontifexa. Nikt nie mia� wi�kszych od niego powod�w, by nienawidzi� wojny, a mimo to� mimo to� jego spojrzenie� gniewny ton� czy mo�na by�o w�tpi�, co ma na my�li? Prestimion wyra�nie m�wi�: �B�dzie wojna. I to ty b�dziesz j� dla nas prowadzi��. Brzmia�o to jak rozkaz, bezpo�rednie polecenie od zwierzchniego monarchy.

Dekkeret zastanawia� si�, jak sobie z tym poradzi.

Nie by�o w�tpliwo�ci, �e Mandralisk� trzeba by�o usun��. Ale czy wojna by�a jedynym rozwi�zaniem? Dekkeret poczu�, �e w jego umy�le buzuj� sprzeczno�ci. Jak ka�dej rozs�dnej istocie wojna jawi�a mu si� jako co� ohydnego. Nigdy nie przypuszcza�, �e jego rz�dy, jak Prestimiona, rozpoczn� si� na polu bitwy.

Szuka� spojrzeniem pomocy Septacha Melayna i Gialaurysa, ale mi�sista twarz tego drugiego by�a nieruchoma, jak wykuta w kamieniu maska lodowatej determinacji. Swobodny i weso�y Septach Melayn r�wnie� wygl�da� dziwnie powa�nie. Dekkeret zrozumia�, �e obaj nastawieni byli na wojn�. Mo�e ci dwaj najdawniejsi przyjaciele Prestimiona sami go do niej namawiali.

Dekkeret przem�wi� ostro�nie, z nadziej�, �e Prestimion nie wy�apie dwuznaczno�ci w jego zdaniu:

��Przysi�gam, wasza wysoko��, �e zrobi�, co b�dzie konieczne, by przywr�ci� pok�j i prawo w Zimroelu.

Prestimion skin�� g�ow�. By� teraz spokojniejszy, mniej zarumieniony, ni� chwil� wcze�niej, opu�ci�a go cz�� napi�cia.

��Pewien jestem, �e tak zrobisz, Dekkerecie. A jaki dok�adnie masz plan?

��Opracuj� go najszybciej, jak si� da, wasza wysoko�栗 wi�cej dwuznaczno�ci, ale Prestimion nie by� ni� zaniepokojony.�� Niem�drze by�oby podejmowa� teraz pochopne decyzje. �mier� twojego brata zostawi�a mnie bez Wysokiego Doradcy, a nie mia�em jeszcze ochoty wybra� nowego. Z tego wzgl�du, wasza wysoko��

��Traktujesz mnie dzi� nader oficjalnie, Dekkerecie.

��Tak, poniewa� omawiamy wa�ne sprawy, dotycz�ce wojny i pokoju. Przyja�nimy si� od wielu lat, ale jeste� te� moim Pontifexem, Prestimionie. I�� wskaza� Septacha Melayna�� znajdujemy si� w towarzystwie twojego Wysokiego Rzecznika.

��Tak. Tak, oczywi�cie. To s� powa�ne sprawy i powa�ny ton jest bardzo na miejscu. Dekkerecie, przemy�l to przez kilka dni�� po raz pierwszy w ci�gu tego spotkania Prestimion si� u�miechn��.�� Ale niech droga, kt�r� wybierzesz, pozwoli nam pozby� si� Mandraliski.

Kiedy Dekkeret wr�ci� do pokoju, po�o�onego o pi�tro ni�ej ni� apartamenty Prestimiona, Fulkari natychmiast zauwa�y�a, jakie wra�enie zrobi�o na nim spotkanie z Pontifexem. Pr�dko nala�a mu wina i kiedy pi�, czeka�a, co powie.

Wreszcie powiedzia�a:

��K�opoty, prawda?

��Na to wygl�da.

Ledwo zmusza� si� do m�wienia. Troch� kr�ci�o mu si� w g�owie ze zm�czenia, z g�odu, z wysi�ku, kt�ry kosztowa�o go to dziwne, pe�ne napi�cia spotkanie.

��W Zimroelu?

��W Zimroelu.

Fulkari patrzy�a na niego dziwnie. Nigdy wcze�niej nie widzia� w jej pi�knych, szarych oczach tak g��bokiego zaniepokojenia. Rozumia�, �e musi wygl�da� strasznie. Ca�e cia�o mia� napi�te. Za oczami czu� bolesne �omotanie. Bola�y go mi�nie szcz�ki, pewnie od nieszczerych u�miech�w. Wzi�� z jej r�k drugi kielich i wypi� r�wnie szybko, jak pierwszy.

��Czy w og�le chcesz o tym rozmawia�?�� spyta�a �agodnie po chwili ciszy.

��Nie. Nie mog�. Nie mog�, Fulkari. To sprawy wagi pa�stwowej.

Dekkeret podszed� do okna i stan�� plecami do niej, patrz�c w noc. Przed nim le�a�o ca�e tajemnicze pi�kno Stoien, smuk�e budynki na ceglanych postumentach, w oddali wznosz�ce si� sztuczne wzg�rza, osza�amiaj�ce bogactwo tropikalnej ro�linno�ci. Fulkari milcza�a, stoj�c gdzie� po drugiej stronie pokoju. Wiedzia�, �e zrani� j� ostrym s�owem. W ko�cu by�a towarzyszk� jego �ycia. Nie by�a jeszcze jego �on�, ale ni� zostanie, kiedy tylko napi�cie wynikaj�ce z tego niespodziewanego kryzysu ust�pi na wystarczaj�co d�ugo, by da�o si� wyprawi� kr�lewskie wesele. Tymczasem on odezwa� si� do niej, jakby by�a tylko zabawk� na jedn� noc, z kt�r� nie mo�na by�o podzieli� si� cho� s�owem na temat tego, co dzia�o si� pomi�dzy Pontifexem i Koronalem. Zrozumia�, �e kaza� jej d�wiga� ca�e brzemi� bycia ma��onk� Koronala, ale nie wtajemniczy� jej w wyzwania, kt�re to zadanie ze sob� nios�o.

Pozwoli�, by min�o par� chwil.

Potem powiedzia�:

��Dobrze. Nie ma sensu tego przed tob� ukrywa�. Prestimion jest tak w�ciek�y przez ca�� t� spraw� z Mandralisk�, przez jego bunt, �e chce go zako�czy� si��. M�wi, �e wy�le na Zimroel armi�, by go zd�awi�. O ile dobrze go zrozumia�em, nie zamierza nawet postawi� ultimatum, po prostu zaatakuje.

��A ty si� nie zgadzasz, tak?

Dekkeret odwr�ci� si� do niej.

��Oczywi�cie, �e si� nie zgadzam! Jak my�lisz, kto mia�by prowadzi� t� armi�? Kto by�by odpowiedzialny za wys�anie wojsk do Piliploku i w g�r� rzeki, do Ni-moya? Nie Prestimion, Fulkari. Nie Prestimion stanie pod bramami Ni-moya i za��da ich otwarcia, nie on je wywa�y, je�li nie zostanie wys�uchany.

Patrzy�a na niego spokojnie, nieruchomo. Kiedy przem�wi�a, g�os mia�a spokojny.

��Oczywi�cie. Rozumiem, �e to nale�y do Koronala.

��A my�lisz, �e mieszka�cy Zimroelu powitaj� naje�d�c�w z otwartymi ramionami, mi�o�ci� i poca�unkami?

��Zgadzam si�, Dekkerecie, to b�dzie paskudna sprawa. Ale jaki masz wyb�r? Wiem troch� z tego, co m�wi� ci Dinitak, wiem o he�mie, kt�rego u�ywa ten Mandralisca, wiem, co nim robi i jak podpu�ci� tych pi�ciu braci, by og�osili niepodleg�o�� Zimroelu. Co innego mo�e Pontifex zrobi� w obliczu otwartego buntu, je�li nie wys�a� armi�, by si� z nim upora�a? A je�li b�d� ofiary� c�, kto mo�e temu zapobiec? Trzeba zachowa� wsp�lnot�.

Teraz to on gapi� si� na ni�.

Widzia� Fulkari tak�, jak nigdy wcze�niej. Lady Fulkari z Sipermit, kobiet� z arystokracji, kt�rej przodkowie pochodzili od Lorda Makhario. Oczywi�cie nie widzia�a nic z�ego w zd�awieniu rebelii Sambailid�w si��. Dotar�o do niego nagle, �e po wszystkich latach na Zamku, po tym, jak zosta� Koronalem, po raz pierwszy naprawd� widzia� najwi�ksz� r�nic� pomi�dzy arystokratami z G�ry a prostaczkiem jak on sam.

Nie wspomnia� o tym jednak. Powiedzia� po prostu:

��Nie chc� wypowiada� wojny mieszka�com Zimroelu. Nie chc� zabija� niewinnych, pali� miast i wiosek, nie chc� burzy� mur�w Ni-moya.

��A Mandralisca?

��Trzeba go powstrzyma�. �Zniszczy�, je�li mam u�y� s��w Prestimiona. Chc� jednak znale�� inny spos�b, by to osi�gn��, inny ni� otwarta wojna z mieszka�cami Zimroelu�� Dekkeret spojrza� na kredens, na wino, ale postanowi� nie pi� trzeciego kielicha.�� Po�l� po Dinitaka. Musz� z nim porozmawia�.

��Teraz?�� zapyta�a Fulkari, patrz�c na niego z udawanym przera�eniem.

��Udzieli mi bezcennych rad. Jest najbli�ej bycia Wysokim Doradc� ze wszystkich, kt�rzy mnie otaczaj�.

��Masz jeszcze mnie. A ja udziel� ci nast�puj�cej wysokiej rady: przyjechali�my tu dwie i p� godziny temu, mo�e wi�cej, i nie mieli�my nawet czasu, by co� zje��. Jedzenie jest dobre, gdy jest si� g�odnym. Jedzenie jest wa�ne. Jedzenie jest przyjemne.

��W takim razie niech do nas do��czy.

��Nie, Dekkerecie. Nie.

��C� to? Czy�by� mi si� otwarcie sprzeciwia�a?�� jej up�r raczej go bawi�, ni� irytowa�.

W oczach Fulkari tak�e b�yszcza�o rozbawienie.

��Mo�na to tak nazwa�. Poza tym pokojem jeste� Koronalem, to prawda, ale tutaj� tutaj� och, Dekkerecie, nie b�d� g�upi! Nie mo�esz by� Koronalem w ka�dej sekundzie �ycia! Nawet Koronal musi wypocz�� po ca�odziennej podr�y. Jeste� teraz zbyt zm�czony, by my�le� z sensem albo dyskutowa� z Dinitakiem. Niech nam przynios� kolacj�. A potem chod�my do ��ka�� teraz w jej oku by� inny b�ysk.�� Prze�pij si� z tym. M�dl si� o po�yteczny sen. Rano porozmawiasz z Dinitakiem.

��Ale Prestimion chce�

��Cicho�� przykry�a mu usta d�oni�. Przytuli�a si� do niego, a on obj�� j� wbrew sobie i zatopi� si� w jej u�cisku. Ich usta spotka�y si�. Jego r�ce w�drowa�y po jej smuk�ych plecach.

Fulkari ma racj�, pomy�la�. Nie musz� by� Koronalem w ka�dej sekundzie �ycia.

Dinitak mo�e zaczeka�. Prestimion mo�e zaczeka�. Mandralisca te� poczeka.

Tej nocy, gdy Dekkeret spa�, z g��bokiej studni jego ducha wyp�yn�y na powierzchni� fragmenty wspomnie� i zacz�y ta�czy� w jego umy�le. Lu�ne strz�py niedawnej przesz�o�ci pr�bowa�y po��czy� si� w sensown� ca�o��.

Jest w Shabikant, kl�czy przed dwoma wr�ebnymi drzewami, pradawnymi drzewami S�o�ca i Ksi�yca. Dobiega z nich s�abiutki d�wi�k, odleg�y, szeleszcz�cy odg�os, jakby po trwaj�cej wiele wiek�w ciszy drzewa pr�bowa�y zebra� si�y i przem�wi� do nowego kr�la, przekaza� mu co�, co musi wiedzie�.

Jest w Kesmakuran, na grobie Dvorna, pierwszego Pontifexa. Kl�czy przed wielkim pomnikiem pradawnego monarchy, s�odki dym z zi� p�on�cych w zag��bieniu przed nim wype�nia jego p�uca i wdziera si� do umys�u. Zamyka oczy i s�yszy g�os w g�owie, przemawiaj�cy dziwnie, bez s��w i zanim zamienia si� w pozbawione znaczenia bum, bum, bum, m�wi mu, �e wprowadzi wielkie zmiany, niemal tak wielkie, jak te, kt�rych dokona� Dvorn, tworz�c Pontyfikat.

Jest na targu w Thilambaluc, z Dinitakiem. Jarmarczny astrolog przepowiada przysz�o�� Dinitaka za pi��dziesi�t wag, ale ledwo zaczyna, nagle wytrzeszcza oczy w szoku i przera�eniu, wciska monety Dinitaka z powrotem do jego r�k, m�wi, �e nie jest w stanie nic przepowiedzie�, �e nie we�mie jego pieni�dzy i ucieka.

��Nie rozumiem�� m�wi Dinitak.�� Jestem a� taki straszny? Co on zobaczy�?

Pierwszego dnia rz�d�w chodzi samotnie po Zamku, stoi przed sal� s�dow�, kt�r� zbudowa� Prestimion, a mag Su-Suheris, Maundigand-Klimd, przychodzi i prosi go o prywatn� audiencj�. M�wi mu, �e mia� tajemnicze objawienie, w kt�rym widzia� Pot�gi Kr�lestwa zebrane przed Tronem Confalume�a i odprawiaj�ce jaki� wa�ny rytua�. W wizji Su-Suherisa poza Pontifexem, Koronalem i Pani� Wyspy obecna jest czwarta Pot�ga. Dekkeret tego nie rozumie, jak mo�e istnie� czwarta Pot�ga Kr�lestwa? Maundigand-Klimd m�wi:

��Musz� doda� jeszcze jedno, m�j panie.

Su-Suheris m�wi, �e nieznana, czwarta Pot�ga posiada wzorzec cz�onka rodziny Barjazid�w.

Te fragmenty wspomnie� kr��y�y w k�ko i w k�ko w �ni�cej pami�ci Dekkereta, a� wreszcie po��czy�y si� w jedno i wz�r sta� si� jasny� Tajemniczy, odleg�y d�wi�k, dochodz�cy spomi�dzy korzeni wr�ebnych drzew, s�owa bez s��w pos�gu pierwszego Pontifexa, strach w oczach astrologa z targu, wizja Maundiganda-Klimda�

Tak.

Dekkeret usiad�, ca�kowicie obudzony, tak przytomny, jak nigdy wcze�niej. Serce mu wali�o, pot la� si� z ka�dego pora sk�ry.

��Czwarta Pot�ga!�� krzykn��.�� Kr�l Sn�w! Tak! Tak!

Le��ca obok niego Fulkari poruszy�a si� i otworzy�a oczy.

��Dekkeret?�� zapyta�a nieprzytomnie.�� O co chodzi? Czy co� si� sta�o?

��Wstawaj! Umyj si�, ubierz, Fulkari! Musz� natychmiast porozmawia� z Dinitakiem.

��Jest �rodek nocy. Dekkerecie, obieca�e��

��Obieca�em, �e si� z tym prze�pi�, �e b�d� modli� si� o po�yteczny sen. Tak zrobi�em i mia�em sen. Przyni�s� mi co�, co nie mo�e czeka� do rana�� wyskoczy� z ��ka i szuka� szaty. Fulkari siedzia�a, mruga�a, tar�a oczy, mamrota�a do siebie. Poca�owa� j� lekko w czubek nosa i wyszed� na korytarz, szuka� nocnego ochmistrza.

��Wezwijcie do mnie Dinitaka Barjazida!�� wo�a�.�� Ma tu by� zaraz!

Dinitak pojawi� si� niemal natychmiast. By� w pe�ni ubrany i ca�kowicie przytomny. Dekkeret zastanawia� si�, czy przyjaciel w og�le spa�. Dinitak by� ascet�, pewnie uwa�a� sen za strat� czasu.

��Wezwa�bym ci� zaraz po spotkaniu z Prestimionem�� zacz�� Dekkeret�� ale Fulkari nam�wi�a mnie, �ebym poczeka�, a� troch� odpoczn�. Dobrze zrobi�em.

Szybko stre�ci� Dinitakowi rozmow� z Prestimionem. Dinitak w og�le nie wygl�da� na zdziwionego, nie zaskoczy�a go ani nieskrywana nienawi�� Pontifexa do Mandraliski, ani jego pragnienie, by zd�awi� powstanie Sambailid�w si��. Powiedzia�, �e dok�adnie tego mo�na by�o si� spodziewa� po kim�, kto zosta� przez ten klan tak do�wiadczony, jak Prestimion.

��Powiem wprost, pomys� wypowiedzenia wojny Zimroelowi napawa mnie obrzydzeniem�� o�wiadczy� Dekkeret.�� Lady Taliesme na pewno te� b�dzie przeciwna. Zdaje mi si�, �e w g��bi duszy Prestimion uwa�a podobnie.

��Mo�esz mie� racj�. Nie kocha wojny.

��Ale ataki na jego w�asn� rodzin� tak nim wstrz�sn�y, �e zniszczenie Mandraliski sta�o si� jego najwy�szym priorytetem i nie obchodzi go, jak si� to dokona. Powiedzia� mi �P�y� do Zimroelu, Dekkerecie. We� �e sob� najwi�ksz� armi�, jak� zdo�asz zebra�. Doprowad� sytuacj� do porz�dku. Zniszcz Mandralisk�. Chce wojny, Dinitaku. A ja mam nadziej�, �e wp�yn� na niego, by zmieni� zdanie.

��My�l�, �e nie przyjdzie ci to �atwo.

��Te� tak s�dz�. Pontifex nie s�ynie z cierpliwo�ci. Czuje, �e jego rz�dy jako Koronala zosta�y splamione knowaniami wrog�w i podejrzewa, pewnie s�usznie, �e za wi�kszo�ci� problem�w sta� Mandralisca. Znowu zacz�y si� k�opoty, wi�c chce pozby� si� Mandraliski raz na zawsze. Kt�by nie chcia�? Ale dla mnie wojna jest ostatecznym �rodkiem. To ja, nie Prestimion, b�d� musia� dowodzi� wojskiem.

��To go nie interesuje. Ty jeste� Koronalem. Pontifex okre�la polityk�, Koronal j� wykonuje. Zawsze tak by�o.

Dekkeret wzruszy� ramionami.

��W ka�dym razie, Dinitaku, je�li tylko b�d� m�g�, nie dopuszcz� do wojny. Tak, pojad� do Zimroelu. Dopilnuj�, by Mandralisca nie sprawia� ju� wi�cej k�opot�w, tak jak chce tego Prestimion. A teraz chc� z tob� porozmawia� o tym, co wydarzy si�, kiedy Mandraliski ju� nie b�dzie.

Otworzy�y si� drzwi i wysz�a Fulkari, ubrana w zielon� rann� szat�. U�miechn�a si� do Dinitaka przyja�nie, jakby chcia�a podkre�li�, �e nie widzi nic z�ego w tym, �e Dekkeret prowadzi wa�ne rozmowy o tej porze. Dekkeret mrugn�� do niej z wdzi�czno�ci�. Usiad�a cicho przy oknie. Na wschodzie wida� by�o pierwsze fioletowe pasy �witu.

��Za��my�� powiedzia� Dekkeret�� �e problem Mandraliski jest rozwi�zany, niewa�ne, pokojowo czy nie. St�umili�my powstanie pi�ciu Sambailid�w, dali�my im do zrozumienia, �e nie warto znowu wpada� na podobne pomys�y. Pewnie nie uda im si� bez Mandraliski, kt�ry by za nich my�la�. W porz�dku. Pozostaje pytanie: co mo�e zapobiec pojawianiu si� takich Mandralisk w przysz�o�ci? On i jego pan, Dantirya Sambail, �ci�gn�li na �wiat ca�e pokolenie k�opot�w. Nie mo�emy pozwoli�, by co� takiego si� powt�rzy�o. I w�a�nie� przyszed� mi do g�owy pomys�, bardzo dziwny pomys� i w �rodku nocy�

��Jeste� diukiem?�� zapyta� Zmiennokszta�tny, gdy Thastain wyprowadzi� go z gabinetu Mandraliski.�� Prawdziwym diukiem? Jeste� bardzo m�ody.

Thastain wyszczerzy� z�by.

��Nazywa mnie tak dla �artu. Czasem te� zdarza mu si� tytu�owa� mnie hrabi�. W rzeczywisto�ci nie jestem jednak ani tym, ani tym. M�j ojciec by� rolnikiem w Sennec, na zach�d st�d. Kiedy zmar�, nie mogli�my sp�aci� d�ug�w, wi�c stracili�my farm� i wst�pi�em na s�u�b� u Pi�ciu Lord�w.

��Ale on nazywa ci� diukiem�� nalega� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp.�� Jeste� synem rolnika, a on nazywa ci� diukiem. M�wisz, �e to tylko �art. Ja my�l�, �e to dziwny �art. Wygl�da w�a�ciwie jak kpina. Nie rozumiem ludzkich �art�w. Ale w sumie czemu mia�bym? Czy jestem cho� troch� podobny do cz�owieka?

��W tej chwili wy��cznie z wygl�du�� odpowiedzia� Thastain.�� A to oczywi�cie mo�e si� zmieni�. Chod�my t�dy, panie. Tymi schodami.

Odbywam uprzejm� rozmow� z Metamorfem, pomy�la� zdumiony. W�a�nie nazwa�em go �panem�. Wygl�da na to, �e �ycie to nieprzerwane pasmo niespodzianek.

Kiedy spotkanie z Mandralisk� si� sko�czy�o, ambasador Danipiur�� Thastain zrozumia�, �e tamten tym w�a�nie by�, wys�annikiem kr�lowej Zmiennokszta�tnych�� ponownie przyj�� ludzk� posta�, by m�c wr�ci� do swojej kwatery. Teraz wi�c znowu by� dziwnie wygl�daj�cym, d�ugonogim cz�owiekiem, kt�ry chodzi�, jakby opanowa� t� sztuk� ledwo tydzie� temu i m�wi� z dziwnym akcentem, ledwo zrozumia�ym dla Thastaina. Ch�opak uwa�a�, �e jako cz�owiek Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp jest niemal r�wnie dziwaczny, co w swojej naturalnej postaci.

Jak ka�dy ch�opiec ze wsi w p�nocnym Zimroelu, Thastain zosta� tak wychowany, �e ba� si� Zmiennokszta�tnych i nienawidzi� ich. Byli dla niego przera�aj�cymi, obcymi stworami z Piurifayne, le��cego w d�unglach na po�udniowym wschodzie, pa�aj�cymi wieczn� nienawi�ci� do ludzkich naje�d�c�w, kt�rzy odebrali im �wiat trzyna�cie tysi�cy lat temu. Metamorfowie mieli nie spocz��, p�ki go nie odzyskaj�. Cho� Lord Stiamot zamkn�� ich w rezerwacie w lesie deszczowym, wszyscy wiedzieli, �e umiej�tno�� zmieniania postaci umo�liwia�a im wymykanie si� z Piurifayne i mieszanie si� z lud�mi. Robili najstraszniejsze rzeczy: zatruwali studnie, kradli wierzchowce i blavy, porywali dzieci, by uczyni� z nich niewolnik�w w swoich wioskach w d�ungli� A przynajmniej w to kazano wierzy� Thastainowi.

Nigdy wcze�niej nie rozmawia� z Metamorfem, w ka�dym razie nie �wiadomie. Nigdy nawet nie widzia� przedstawiciela tej rasy z tak bliska. A teraz� �Chod�my t�dy, panie. Tymi schodami�. Przedziwne. �Chod�my t�dy, panie�.

Wyszli z pa�acu prokuratora w jasne �wiat�o kolejnego doskona�ego dnia w Ni-moya. Kwatery, w kt�rych z polecenia Mandraliski zatrzymywali si� jego go�cie spoza miasta, znajdowa�y si� o dziesi�� minut drogi od rzeki: nale�a�o wej�� na wzg�rze obok kwatery g��wnej Ruchu i apartamentowca, w kt�rym mieszka� Thastain, skr�ci� w lewo i wej�� w podziemne przej�cie, szybko zmieniaj�ce si� w szerokie schody, kt�re prowadzi�y na kolejny poziom. To w�a�nie tutaj znajdowa�y si� kwatery, mieszcz�ce si� w wielkiej, bia�ej wie�y. Wi�kszo�� budynk�w Ni-moya by�o podobnymi wie�ami. Sta�y w rz�dach, tworz�c niby falang� wzd�u� Prospektu Nissimorn. Czterech z Pi�ciu Lord�w mia�o swoje rezydencje przy Prospekcie Nissimorn, w cz�ci, gdzie zamiast apartamentowc�w sta�y rezydencje najzamo�niejszych. Wszyscy znali Prospekt Nissimorn. Ulica ta by�a tak znana, �e gdy Thastain ujrza� j� po raz pierwszy, zastanawia� si�, czy gdy stanie na chodniku nie zaczn� go mrowi� nogi.

��Jego hrabiowska mo�� Mandralisca �artuje z ciebie�� ci�gn�� dalej Metamorf, gdy wchodzili po kamiennych schodach�� ale mimo to jeste� jednym z jego najwa�niejszych ludzi. Nie mam racji?

��Tak, jestem jednym z jego najbli�szych wsp�lnik�w. Widzia�e� przed chwil� pozosta�ych dw�ch. Jacomin Halefice, Khaymak Barjazid i ja: to wewn�trzny kr�g ludzi, kt�rym najbardziej ufa.

Thastain pomy�la�, �e taka mniej wi�cej by�a prawda. Hrabia by� spokojniejszy w towarzystwie Halefice�a, Barjazida i jego w�asnym. M�wi� im rzeczy, kt�rych nigdy w �yciu nie opowiedzia� nikomu, o dzieci�stwie, o ojcu, o s�u�bie u Dantiryi Sambaila. To musia�o by� oznak� jakiej� blisko�ci.

A jednak Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp, przera�aj�c Thastaina celno�ci� wypowiedzi, stwierdzi�:

��Jeste�cie lud�mi, kt�rym ufa najbardziej, tak, ale jak bardzo wam ufa? Albo komukolwiek? I jak bardzo wy mu ufacie?

��Nie umiem odpowiedzie� na te pytania, panie.

��S�dz�, �e tw�j hrabia Mandralisca jest trudnym cz�owiekiem. Dumnym, podejrzliwym, niebezpiecznym. Proponuje nam sojusz. Sk�ada nam obietnice.

Thastain zrozumia�, co si� dzia�o. Zachowa� niezr�czne milczenie.

Zmiennokszta�tny powiedzia�:

��W przesz�o�ci nie wychodzili�my dobrze na obietnicach waszej rasy. Pontifeksi i Koronalowie obiecywali, �e poprawi� nasze �ycie, �e przywr�c� nam przywileje, odebrane przez Lorda Stiamota, pozwol� swobodnie si� przemieszcza�. A wiesz, jak teraz �yjemy.

��Hrabia Mandralisca nie jest ani Pontifexem, ani Koronalem. Pragnie uwolni� ludno�� tego kontynentu od w�adzy podobnych kr�l�w. I chodzi mu o ca�� ludno��, tak�e przedstawicieli waszej rasy.

��Mo�e tak�� mrukn�� Zmiennokszta�tny.�� A czy powiedzia�by�, �e hrabia Mandralisca jest prawym cz�owiekiem?

Prawym?

Thastain pomy�la�, �e nie by�o to pierwsze s�owo, kt�re przychodzi�o mu do g�owy, gdy mia� opisa� Mandralisk�. O sercu z kamienia, tak. Okrutny, mo�e. Przera�aj�cy. Zawzi�ty. Zdeterminowany. Bezwzgl�dny. Ale prawy? Prawy? Za czas�w, gdy mieszka� w Sennec, Thastain pozna� kilku ludzi, kt�rych na pewno tak by okre�li�; dobrych, silnych, nieskomplikowanych ludzi, kt�rych s�owo by�o absolutnie wi���ce. Na przyk�ad Liaprand Strume, sklepikarz, kt�ry zawsze got�w by� otworzy� kredyt dla potrzebuj�cego. Safiar Syamilak, komornik ojca i oddany stra�nik ich ziem. I wielki, rudobrody m�czyzna z farmy w g�rze rzeki, ten, kt�ry uszkodzi� kr�gos�up, gdy podnosi� w�z, przygniataj�cy ma�ego ch�opca� nazywa� si� Ghehdr Maglisk. Trzech prawych ludzi, co do tego nie by�o w�tpliwo�ci. Ci�ko by�o dostrzec cechy wsp�lne tych trzech i hrabiego Mandraliski.

Z drugiej strony, kim by�, �eby krytykowa� hrabiego przed Metamorfem albo kimkolwiek innym? S�u�y� Mandralisce, nie Zmiennokszta�tnym. Je�li ten stw�r chcia� si� dowiedzie�, na ile hrabia jest godzien zaufania, niech robi to sam.

��Hrabia jest niezwyk�ym cz�owiekiem�� odpowiedzia� wreszcie Thastain. To nie by�o k�amstwo.�� Kiedy nasza ziemia zostanie wreszcie uwolniona spod jarzma Pontifex�w, zobaczycie, jak hrabia Mandralisca dotrzymuje obietnic�� to te� by�a prawda, mniejsza z tym, ile warta.�� Patrzcie, panie�� powiedzia� Thastain, rozpaczliwie pr�buj�c zmieni� temat.�� Patrzcie jak popo�udniowe �wiat�o pada na Kryszta�owy Bulwar.

��Bardzo pi�knie, to prawda�� powiedzia� Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp, os�aniaj�c oczy przed blaskiem wydobywanym przez p�ki obrotowych reflektor�w z l�ni�cego bruku bulwaru.�� Wasze Ni-moya jest najwi�kszym z miast. Jestem wdzi�czny hrabiemu, �e pozwoli� mi tu przyjecha�. Mam nadziej�, �e kiedy� poka�� je cz�onkom mojego klanu, kiedy tw�j hrabia wygra wojn� z Pontifexem i Koronalem. Bo taka jest jego obietnica, �e wolno nam b�dzie tu przebywa�.

��Taka jest jego obietnica�� potakn�� Thastain.

Jacomin Halefice by� w budynku kwatery g��wnej Ruchu, kiedy Thastain wr�ci� odprowadziwszy Zmiennokszta�tnego. Ch�opak ucieszy� si� na jego widok. Ostatnio pomi�dzy Thastainem i adiutantem zawi�za�a si� jakby ni� przyja�ni, opartej w g��wnej mierze na fakcie, �e Halefice obawia� si�, i� Khaymak Barjazid powoli wygryza go z pozycji ulubie�ca Mandraliski. Thastain wiedzia�, �e Halefice by� przy boku Mandraliski od dawna, od czas�w, kiedy obaj s�u�yli Dantiryi Sambailowi. Razem walczyli przeciwko Prestimionowi w rebelii prokuratora.

Ale to Barjazid, kt�rego Mandralisca zna� dopiero od niedawna, mia� kontrol� nad he�mami. Obecnie hrabia cz�sto faworyzowa� Suvraelczyka, ignoruj�c Halefice�a. Z tej przyczyny Halefice postanowi� kultywowa� przyja�� z m�odym i szybko awansuj�cym Thastainem, tworz�c niepisany sojusz przeciwko dalszemu wzrostowi znaczenia Barjazida.

Cho� Thastain by� m�ody, wiedzia�, �e Halefice zachowuje si� g�upio. Martwienie si� �afektem�, jakim m�g� kogo� obdarza� Mandralisca, nie mia�o �adnego sensu. Hrabia nie posiada� afektu, a jedynie plany, pragnienia i cele. Otacza� si� lud�mi, kt�rzy mogli mu pom�c je wykona� i osi�gn��, lecz widzia� w nich tylko narz�dzia i pozbywa� si� ich, gdy tylko z nich skorzysta�. Je�li my�la�e�, �e jeste� przyjacielem Mandraliski albo on twoim, oszukiwa�e� si� tylko.

Pomimo tego Thastain przyjmowa� starania Halefice�a z przyjemno�ci�. Praca dla hrabiego Mandraliski straszliwie szarpa�a nerwy. Nigdy nie wiadomo by�o, kiedy pope�ni si� ten ostateczny b��d, czasem nawet drobny, kt�ry sprowadzi na ciebie potworny gniew pana. Gdy Thastain wst�pi� na s�u�b� Pi�ciu Lord�w, nie spodziewa� si�, �e znajdzie si� tak blisko hrabiego. Jacomin Halefice sprawia�, �e blisko�� ta by�a bardziej zno�na. Adiutant by� sympatycznym cz�owiekiem, �atwo si� z nim dogadywa�o i jego towarzystwo dawa�o mi�� ulg� po godzinie czy dw�ch w towarzystwie hrabiego. Pr�cz tego, Jacomin Halefice by� mo�e b�dzie w stanie ochroni� Thastaina przed gniewem Mandraliski, je�li kiedy� ch�opak sta�by si� jego celem. Pr�dzej czy p�niej spotyka�o to ka�dego.

��To jak, zabra�e� Zmiennokszta�tnego do domu?�� zapyta� Halefice.�� Niez�a niespodzianka, zobaczy� jednego z tych cudak�w na audiencji u hrabiego, nie? Ale nasz hrabia sprzymierzy si� z ka�dym, je�li tylko pomo�e mu to osi�gn�� swoje cele.

��A uwa�asz, �e w��czanie Zmiennokszta�tnych do walki z Alhanroelem pos�u�y jego celom? Jak mo�e ufa� tym stworom?

��Tak, to banda �liskich w�y�� przyzna� Halefice, u�miechaj�c si� i kiwaj�c g�ow�.�� Nie kocham ich bardziej, ni� ty, ch�opcze. Ale mimo to rozumiem, dlaczego Mandralisca mo�e chcie� si� z nimi sprzymierzy�. Maj� jeszcze mocniejsze powody, by nienawidzi� pontyfikatu, ni� on. A nie zapominaj, �e wr�g naszego wroga jest naszym przyjacielem. Mandralisca wierzy, �e kiedy przyjdzie co do czego, lud Piurifayne zrobi wszystko, by utrudni� �ycie Prestimionowi i Dekkeretowi.

��A wi�c teraz Metamorfowie s� naszymi przyjaci�mi!�� �achn�� si� Thastain.�� Co dzie� robi si� dziwniej. Poza tym, Metamorf nie ufa zbytnio hrabiemu. Nie do ko�ca wierzy, �e dotrzyma obietnicy dotycz�cej zr�wnania ich praw po wojnie.

��Powiedzia� ci to? To bardzo ufne z jego strony. Na twoim miejscu nie m�wi�bym nic Mandralisce.

��Czemu?

��A co to da? Je�li Mandralisca chce zdradzi� Metamorf�w, kiedy nie b�d� mu ju� potrzebni, to zrobi to niezale�nie od ich podejrze�. I tak nie s�dzi, �e ktokolwiek mu ufa. Je�li mu powiesz, �e Zmiennokszta�tny s�czy� ci w uszy to, co w�a�nie mi powiedzia�e�, hrabia zacznie si� martwi�, czy aby nie za bardzo zakumplowa�e� si� z naszymi nowymi sojusznikami. M�wi� ci, zachowaj to dla siebie. Nawet mi o tym nie m�w. Nie powiedzia�e� mi. Zrozumiano?

��Zrozumiano�� przytakn�� Thastain.

��A co powiesz na spacer na Prospekt, kie�baski i piwo?

Thastain z przyjemno�ci� wyszed� zn�w na s�o�ce. Kr�ci�o mu si� w g�owie. Nie spodziewa� si� powa�nej rozmowy ze Zmiennokszta�tnym i my�l, �e Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp uczyni� go swoim powiernikiem mocno go niepokoi�a. Je�li Metamorfowie nie wierzyli obietnicom Mandraliski, niech sami mu to powiedz�, a nie szepcz� o tym do ucha jego najm�odszemu i najmniej pewnemu siebie cz�owiekowi.

Pomimo �e kr�tki kontakt ze Zmiennokszta�tnym wcale nie okaza� si� tak przera�aj�cy i obrzydliwy, jak Thastain si� spodziewa��� w�a�ciwie po tej kr�tkiej rozmowie zacz�� postrzega� Zmiennokszta�tnych jak normalne istoty ze zwyczajnymi problemami, a nie mityczne potwory�� wci�� czu� si� �le, Mandralisca tak beztrosko zmusi� go do tego kontaktu. Nie powinien by� tego wymaga�. Stare warunkowanie by�o wci�� silne. Thastain nie pragn�� towarzystwa Metamorf�w. I wcale nie by� pewien, czy tak wspaniale jest s�u�y� cz�owiekowi, kt�ry uzna� za s�uszne si� z nimi sprzymierza�.

W rzeczywisto�ci Thastain by� zm�czony Mandralisk� i jego lodowatymi metodami. Hrabia traktowa� go stosunkowo dobrze, zdawa� si� nawet uwa�a� jego towarzystwo za zabawne, ale ch�opak wiedzia�, ile to naprawd� znaczy�o. Nawet Metamorf dostrzeg� pogard�, skryt� za kpi�cym tytu�em diuka.

��Zauwa�y�e��� zapyta� Jacomin Halefice, kiedy stali nad rzek� i jedli kie�baski�� jak spi�ty jest ostatnio hrabia? Nigdy nie by� otwarty i pogodny, ale teraz jest ju� jak za mocno napi�ta struna harfy.

��To prawda�� powiedzia� Thastain oboj�tnie. Ju� dawno temu nauczy� si�, �e kiedy tematem rozmowy by� hrabia Mandralisca, najlepiej by�o s�ucha�, potakiwa� i milcze�.

��Khaymak uwa�a, �e zbyt intensywnie u�ywa he�mu�� ci�gn�� Halefice.�� Co noc przemierza za jego pomoc� �wiat, wchodzi ludziom w umys�y i robi z nimi to, co robi. Barjazid twierdzi, �e korzystanie z he�mu bardzo wyczerpuje. A kt� zna si� na tym lepiej?

��W�a�nie, kto?

��Ale ja my�l�, �e chodzi o co� wi�cej, ni� sam he�m. Pomys� wypowiedzenia wojny Koronalowi to nie b�ahostka. S�dz�, �e hrabia czasem boi si�, �e przeceni� swoje mo�liwo�ci. Wiesz, planuje wszystko sam. Pi�ciu Lord�w to bezu�yteczne stworzenia. Teraz jeszcze ten pomys� z przeci�gni�ciem na nasz� stron� Metamorf�w� ka�dy kontakt z nimi jest niebezpieczny. Trzeba ci�gle uwa�a�. Hrabia o tym wie. I zapewne ambasador Danipiur zdaje sobie spraw�, �e tak samo musi patrze� na hrabiego. C� za doskona�a para! No, Thastainie, mo�e jeszcze po kie�basce?

���wietny pomys�.

��Oczywi�cie�� perorowa� Halefice�� nie jest wa�ne, czy hrabia zamierza zdradzi� Zmiennokszta�tnych, tylko czy oni nie zdradz� nas. Je�li hrabia nie przekona� Metamorfa, �e jego obietnice s� szczere, to jaka jest szansa, �e pomog� nam w chwili pr�by? Co b�dzie, je�li uznaj�, �e obietnica r�wno�ci praw nie zas�uguje na wi�ksz� uwag�, ni� wszystko, co przez lata m�wili im Niezmienni i zostawi� nas samych z nasz� walk�?

��Niezmienni?

��Tak nas nazywaj�. Je�eli hrabia zbytnio zawierzy dobrej woli naszych Zmiennokszta�tnych przyjaci�, mo�e pope�ni� wielki b��d. Ale, rzecz jasna, Thastainie, w og�le o tym nie rozmawiamy. Po prostu stoimy sobie i jemy kie�baski.

��Oczywi�cie�� powiedzia� Thastain.

I pomy�la�, �e Halefice te� uwa�a, �e Mandralisca i Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp sobie nie ufaj�. Na pewno ma racj�. W pewnym sensie s� do siebie podobni, bo obaj s� �liskimi, zdradliwymi w�ami, tak jak m�wi Halefice. C�, zas�uguj� na siebie nawzajem.

Ale, pomy�la�, czy ja naprawd� zas�u�y�em na kt�regokolwiek z nich?

��Chce spotkania przy �niadaniu�� powiedzia� Prestimion.�� Twierdzi, �e b�dzie to rozmowa najwy�szej wagi tylko pomi�dzy nami dwoma, Pontifexem i Koronalem. Bez Septacha Melayna, bez Gialaurysa, nawet bez ciebie, Varaile. Ledwo wczoraj wieczorem prosi� o czas, by m�c przygotowa� plan inwazji, bo dzia�a bez Wysokiego Doradcy. Jak my�lisz, co mog�o go op�ta� w nocy?

Varaile u�miechn�a si�.

��Doskonale ci� zna, Prestimionie. Wie, jak kiepsko znosisz wszelk� zw�ok�.

��Nie my�l�, �eby o to chodzi�o. Mo�e ja jestem niecierpliwy i impulsywny, ale Dekkeret z pewno�ci� taki nie jest. I ten jeden raz bym go nie pospiesza�. Wczoraj zgodzi�em si�, �eby po�wi�ci� trzy czy cztery dni na przemy�lenia. Zamiast tego wraca do mnie ju� nast�pnego ranka. Musi mie� jaki� pow�d. Tyle �e wcale nie jestem pewien, czy mi si� spodoba.

Spotkanie mia�o miejsce w prywatnej jadalni, przyleg�ej do komnat Pontifexa, le��cej po wschodniej stronie, wi�c daj�cej wspania�y widok na z�otozielone �wiat�o poranka. Na rozkaz Prestimiona ca�y posi�ek podano od razu: owoce, ryby gotowane na parze, stos s�odkich, br�zowych ciastek stajja i lekkie, �niadaniowe wino. Obydwaj ledwo spr�bowali jedzenia. Dekkeret by� w bardzo dziwnym nastroju, spi�ty, napr�ony jak zwini�ta spr�yna, a jednak w jego oczach by� dziwny, egzaltowany blask, jakby w nocy dozna� wyj�tkowej wizji.

��Pozw�l, �e przedstawi� ci m�j plan�� powiedzia�, kiedy zako�czyli obowi�zkowe grzeczno�ci.�� Wraz ze zmianami, kt�re opracowa�em dzi� w nocy.

W sposobie, w jaki Dekkeret to powiedzia� by�o co� wr�cz teatralnego. Prestimion by� tym zdumiony.

��S�ucham.

��Zamierzam�� opowiada� Dekkeret�� natychmiast rozpocz�� pierwsz� Wielk� Procesj� moich rz�d�w. W ten spos�b b�d� mia� wygodny i zupe�nie niekontrowersyjny pretekst, by odwiedzi� Zimroel. Skoro ju� jestem tutaj, na zachodnim wybrze�u, og�osz�, �e Zimroel b�dzie moim pierwszym przystankiem. Wyrusz� kiedy tylko si� da. Po�egluj� prosto do Piliploku, w g�r� Zimru do Ni-moya, dalej a� do zachodnich ziem, zatrzymam si� w Dulorn, Pidruid, Narabalu, Til-omon, wsz�dzie tam, gdzie �Lord Dekkeret� to tylko dwa s�owa.

Przerwa�, jakby chcia� da� Prestimionowi szans� na wyra�enie aprobaty.

Pontifex za�, coraz bardziej zdezorientowany jego s�owami, powiedzia�:

��Przypominam ci, Dekkerecie, �e tam trwa powstanie. Wczoraj m�wili�my, �eby� najecha� Zimroel z du�� armi�, aby je st�umi�. O kampanii przeciwko rebeliantom, kt�rzy sprzeciwiaj� si� naszej w�adzy. O wojnie. To co� troch� innego od Wielkiej Procesji.

��Prestimionie�� odpar� Dekkeret spokojnie�� to ty m�wi�e� o inwazji. Nie ja. Inwazja na Zimroel, podniesienie r�ki na jego mieszka�c�w, na mieszka�c�w mojego �wiata� to nie jest pomys�, kt�ry pochwalam.

��Tak wi�c sprzeciwiasz si� pomys�owi, by zd�awi� t� rewolucj� si��.

��Ca�ym sercem, wasza wysoko��.

Prestimion poczu�, jak krew zaczyna buzowa� mu w �y�ach. Spok�j i pewno�� Dekkereta zdumiewa�y go nie mniej, ni� zawarta w jego s�owach jawna niesubordynacja.

Opanowa� si� nie bez wysi�ku.

��Wydaje mi si�, m�j lordzie, �e nie masz wyboru. Jak mo�esz my�le� o Wielkiej Procesji w tak niezwyk�ej chwili? Z tego co wiesz, mo�esz przyby� do Piliploku i odkry�, �e przysi�gli wierno�� jednemu z Sambailid�w, mo�e nawet obwo�ali go swoim prokuratorem albo Pontifexem, i nawet nie wpuszcz� ci� na l�d. Wyobra� to sobie: Koronal Majipooru zawr�cony z portu! Co wtedy zrobisz, Dekkerecie? Albo udasz si� do Ni-moya i odkryjesz, �e rzek� blokuje wroga flota. I zostaniesz poinformowany, �e to terytorium Sambailid�w i nie jeste� tam mile widziany. Co wtedy? Nie uznasz tego za wypowiedzenie wojny?

��Niekoniecznie. Przypomn� im o umowie, kt�ra zmusza ich do lojalno�ci.

Prestimion zagapi� si� na niego.

��A je�li ci� wy�miej�, jakie podejmiesz kroki?

��Przysi�g�em ci, Prestimionie, �e zrobi� wszystko, co konieczne, by przywr�ci� rz�dy prawa w Zimroelu. Zamierzam dotrzyma� tej przysi�gi.

���rodkami, kt�re nie obejmuj� wojny.

��Tego nie powiedzia�em. B�d� mia� ze sob� wojsko. Je�li b�d� musia�, u�yj� go. Ale nie s�dz�, �eby wojna okaza�a si� konieczna.

��A je�li powiem ci, �e w moich oczach jest ona jedynym rozwi�zaniem, to znajdziemy si� w stanie otwartego konfliktu, tak?�� Prestimion m�wi� spokojnie, ale z ka�d� chwil� narasta� w nim gniew. Nie spodziewa� si� takiego rozwoju wydarze�. Przez te wszystkie lata, odk�d Dekkeret sta� si� najbardziej oczywistym kandydatem na Koronala, Prestimion nigdy nie wyobra�a� sobie, �e mogliby mie� r�ne zdania w wa�nej sprawie wagi pa�stwowej. Sprzeciw jego w�asnego protegowanego jawi� mu si� jako ostateczny akt zdrady.�� Dekkerecie, nalegam, przemy�l to, co w�a�nie powiedzia�e�.

��Jeste� Pontifexem, wasza wysoko��. Jestem ci pos�uszny we wszystkim i zawsze tak b�dzie. Ale m�wi� ci, Prestimionie, z ca�ej duszy sprzeciwiam si� tej wojnie.

��Ach�� powt�rzy� Prestimion�� z ca�ej duszy.

Prestimion nie by� tak zbity z tropu od chwili, gdy patrzy�, jak syn Confalume�a, Korsibar, w�asnor�cznie zak�ada koron� gwiazd i og�asza si� kr�lem. Co ma zrobi� Pontifex, kiedy jego Koronal tak otwarcie sprzeciwia si� rozkazowi? Confalume nie przygotowa� go na co� podobnego. Prestimion nagle zobaczy� relacj� mi�dzy sob� jako Pontifexem i Dekkeretem Koronalem tak, jak zapewne na swoj� sytuacj� patrzy� Confalume, starzej�cy si� i coraz bardziej nieefektywny, kiedy przekazywa� w�adz� m�odemu i energicznemu Prestimionowi.

Z olbrzymim trudem powstrzymywa� rosn�c� w�ciek�o��. Czu�, �e za chwil� b�dzie krzycze� i parska�. To si� nie mo�e wydarzy�. �eby zyska� na czasie si�gn�� po ciastko stajja, prze�ama� je, nadgryz� bez entuzjazmu i popi� ch�odnym, z�otym winem.

��Znakomicie�� powiedzia� w ko�cu Prestimion.�� My�lisz, �e uda ci si� unikn�� wojny. Na pewno, skoro upar�e� si�, by jej nie zacz��. Pozostaje jednak problem Mandraliski i jego powstania. Przysi�g�e�, �e to opanujesz. Jak zamierzasz to uczyni� bez u�ycia si�y?

��Tak samo, jak zrobili�my podczas kampanii przeciwko prokuratorowi. Mandralisca ma he�m. My te� mamy he�m. Ma Barjazida, ja te� mam Barjazida. M�j Barjazid pokona jego i wy��czy go z gry, a to pozostawi Mandralisk� na mojej �asce.

��To naiwne, Dekkerecie.

Przez chwil� w oczach m�odszego m�czyzny b�ysn�� gniew.

��Ja natomiast uwa�am, �e twoje pragnienie, by prowadzi� wojn� przeciwko w�asnym poddanym nie pasuje do kogo�, kto ma si� za wielkiego monarch�, Prestimionie. Szczeg�lnie, �e chcesz prowadzi� t� wojn� przez po�rednika, wiele tysi�cy mil od pola bitwy.

Prestimion nie m�g� uwierzy�, �e Dekkeret powiedzia� co� podobnego.

��No nie!�� rykn�� i uderzy� r�k� z st� z tak� si��, �e sztu�ce podskoczy�y, a butelka wina spad�a.�� Niesprawiedliwe! Niesprawiedliwe! Nies�uszne i niesprawiedliwe!

��Prestimionie�

��Dekkerecie, pozw�l mi m�wi�. Musz� na to odpowiedzie栗 Prestimion zda� sobie spraw�, �e d�onie ma zaci�ni�te w pi�ci. Schowa� je pod sto�em.�� Nie pragn� wojny�� powiedzia� tak spokojnie, jak tylko m�g�.�� Wiesz o tym. Ale uwa�am, �e w tej sytuacji wojna jest nieunikniona. I, Dekkerecie, je�li nie masz do�� odwagi, sam j� poprowadz�. My�lisz, �e zapomnia�em, jak si� walczy? O nie, ty, m�j lordzie, wracaj sobie na Zamek, a ja poprowadz� wojska do Zimroelu i dumnie zajm� miejsce w pierwszej linii, wraz z Septachem Melaynem i Gialaurysem, jak za dawnych lat�� znowu podnosi� g�os.�� Kto rozbi� armi� Korsibara pod Grani� Thegomar, kiedy ty by�e� ledwie ch�opcem? Kto w tym budynku za�o�y� he�m Barjazida, si�gn�� i zniszczy� Venghenara w d�ungli Stoienzar? Kto�

Dekkeret b�agalnie uni�s� obie r�ce.

��Spokojnie, wasza wysoko��, spokojnie. Je�li b�dzie wojna, niech nas Bogini broni, wiesz, �e to ja j� poprowadz� i wygram. Ale b�agam, zostawmy to na chwil�. Chc� ci powiedzie� wi�cej i ma to mo�liwe konsekwencje, si�gaj�ce daleko poza obecne problemy.

��M�w wi�c�� powiedzia� Prestimion g�ucho. By� ot�pia�y po wybuchu w�ciek�o�ci. �a�owa� teraz, �e wywr�ci� wino.

��Pami�tasz, Prestimionie�� zapyta� Dekkeret�� jak rozmawiali�my w sali degustacyjnej w Domu Muldemar. Byli�my tylko we dw�ch, jak teraz. Przypomnia�e� mi o dziwnej przepowiedni Maundiganda-Klimda, �e Barjazid zostanie czwart� Pot�g� Kr�lestwa. �aden z nas wtedy tego nie rozumia� i uznali�my to za niemo�liwe. Ale zesz�ej nocy zrozumia�em znaczenie tej wizji. Potrzebna jest czwarta Pot�ga. Za twoj� zgod�, uczyni� ni� Dinitaka Barjazida, kiedy tylko rozwi��emy kwesti� Mandraliski i pi�ciu Sambailid�w.

��Oszala�e��� powiedzia� Prestimion. Nie by� ju� z�y, tylko smutny.

��Prosz�, wys�uchaj mnie. Ocenisz moje szale�stwo, kiedy sko�cz�.

Prestimion odpowiedzia� zrezygnowanym wzruszeniem ramionami.

��Na Majipoorze nigdy nie zaznano takiego dobrobytu, jak wsp�cze�nie�� o�wiadczy� Dekkeret.�� Era Prankipina i Lorda Confalume�a, Confalume�a i Lorda Prestimiona, Prestimiona i Lorda Dekkereta. Zarazem jednak nigdy wcze�niej nie zaznano podobnych problem�w. Magowie i czarnoksi�nicy, powstawanie nowych, dziwnych kult�w, k�opoty spowodowane przez Dantiry� Sambaila i Mandralisk� To wszystko jest dla nas nowe. By� mo�e jedno idzie w parze z drugim, dobrobyt i problemy, niepewno�� nowego bogactwa i tajemnice magii. A mo�e po prostu mamy za du�� populacj�. Na �wiecie, wprawdzie ogromnym, �yje pi�tna�cie miliard�w ludzi, wi�c nie mo�na unikn�� niezgody, a nawet konflikt�w.

Prestimion siedzia� w milczeniu i zastanawia� si�, do czego Dekkeret zmierza. Wida� by�o, �e Koronal przez p� nocy �wiczy� t� przemow� w g�owie. Prestimionowi, szczeg�lnie po wybuchu z�o�ci sprzed paru chwil, wypada�o pos�ucha�, zanim odrzuci szalony pomys� swego Koronala.

Dekkeret m�wi� dalej:

��W poprzednim trudnym okresie, kt�ry nazywamy czasami Dvorna, stworzono pierwsze dwie Pot�gi, dziel�ce si� w�adz�: Pontifexa, starszego, m�drzejszego monarch�, odpowiadaj�cego za opracowywanie polityki, i Koronala, m�odszego, bardziej energicznego, kt�ry ma t� polityk� wykonywa� i egzekwowa�. P�niej, kiedy umo�liwi� to nowy, cudowny wynalazek, pojawi�a si� trzecia Pot�ga, Pani Wyspy, kt�ra z pomoc� swoich licznych wsp�pracownik�w wchodzi co noc w umys�y wielkiej rzeszy ludzi i daje im pociech�, pomoc i leczenie. Jednak urz�dzenia, z kt�rych korzysta Pani, maj� swoje ograniczenia. Mo�e m�wi� do umys��w, ale nie mo�e ich bezpo�rednio kontrolowa�. Za to he�my, kt�re wynale�li Barjazidowie�

��Chcia�e� raczej powiedzie�, �e ukradli. Wynalaz� je j�kliwy, zdradziecki Vroon, Thalnap Zelifor. Jednym z b��d�w, za kt�re kiedy� b�d� musia� zap�aci�, by�o oddanie tego Vroona i jego he�m�w w r�ce Venghenara Barjazida. Dot�d czujemy tego konsekwencje.

��Barjazidowie, szczeg�lnie Khaymak Barjazid, korzystali z projekt�w Vroona, ale ogromnie zwi�kszyli mo�liwo�ci jego maszyn. Jak pami�tasz, ja pierwszy poczu�em moc tych he�m�w dawno temu, kiedy podr�owa�em po Suvraelu. Jednak to, co wtedy czu�em, cho� bardzo silne, nie mo�e r�wna� si� z moc�, kt�r� dawa� p�niejszy he�m, wykorzystany przez ciebie do pokonania Venghenara Barjazida w Stoienzar wiele lat temu. Za� he�m, kt�ry doprowadzi� twojego brata do utraty zmys��w i skrzywdzi� tyle os�b na ca�ym �wiecie jest jeszcze pot�niejszy. To naprawd� straszliwa bro�.

Dekkeret pochyli� si� i �widrowa� Prestimiona wzrokiem.

���wiat�� powiedzia��� potrzebuje bardziej surowego rz�du, ni� istniej�cy przez ostatnie lata. W przeciwnym wypadku wci�� b�d� pojawia� si� Mandraliski. Proponuj�, by�my zaj�li si� he�mami, przekazali je Dinitakowi Barjazidowi i uczynimy go odpowiedzialnym za wyszukiwanie z�oczy�c�w, za kontrolowanie ich i karanie przy u�yciu pot�nych przes�a�, zsy�anych z pomoc� he�mu. B�dziemy monitorowa� umys�y mieszka�c�w �wiata i zwalcza� niegodziwych. W tym celu potrzebowa� b�dzie statusu i w�adzy Pot�gi Kr�lestwa. Nazwiemy go, powiedzmy, Kr�lem Sn�w. B�dzie r�wny nam. Dinitak jako pierwszy otrzyma ten tytu�, p�niej b�dzie on przechodzi� dziedzicznie przez pokolenia. To wszystko, wasza wysoko��.

Zdumiewaj�ce, pomy�la� Prestimion. Niewiarygodne.

��Dinitak, jak rozumiem, nie ma obecnie spadkobierc�w�� odpowiedzia� natychmiast.�� Ale to najmniejszy zarzut, jaki mam do twojego planu.

��A pozosta�e?

��To tyrania, Dekkerecie. W tej chwili rz�dzimy za zgod� ludzi, kt�rzy pozwolili nam zosta� kr�lami. Je�li jednak skorzystamy z broni, kt�ra pozwoli nam kontrolowa� ich umys�y�

��Dawa� im wskaz�wki. Tylko nikczemni musz� si� tego obawia�. Ta bro� ju� jest w u�yciu. Lepiej b�dzie, je�li przejmiemy j� dla siebie, zabronimy korzystania z niej wszystkim innym, ni� gdyby�my mieli zostawi� j� dla kolejnych buntownik�w. Nam przynajmniej mo�na ufa�. Tak w ka�dym razie wol� uwa�a�.

��A tw�j Dinitak? Czy jemu mo�na ufa�? Przypominam ci, �e jest Barjazidem.

��Z krwi�� odpar� Dekkeret�� ale nie z natury. Widzia�em to w Suvraelu, kiedy przekonywa� Venghenara, swojego ojca, by pojecha� ze mn� na Zamek i pokaza� ci pierwszy he�m. Potem, kiedy przyszed� do nas w Stoien, przynosz�c urz�dzenie, kt�re mogli�my wykorzysta� przeciw jego ojcu. Pami�tasz, �e wtedy mia�e� wobec niego podejrzenia? Pyta�e�, jak mo�esz mu zaufa�. My�la�e�, �e mo�e to by� jaki� nowy plan Dantiryi Sambaila. Powiedzia�em wtedy: �Zaufaj mu, panie. Zaufaj�. Zaufa�e�. Myli�em si�?

��Wtedy nie.

��Teraz te� si� nie myl�. Prestimionie, to m�j najbli�szy przyjaciel. Znam go jak nikogo innego. Prowadz� go tak mocne zasady, �e przy nim wszyscy wygl�damy jak byle z�odziejaszki. Co powiedzia�e� w Muldemar, kiedy odpowiedzia� ci prawdziwie, lecz nieco za ostro? �Nigdy nie przejmowa�e� si� dyplomacj�, Dinitaku? Ale jeste� uczciwym cz�owiekiem�, albo co� podobnego. Zauwa�y�e�, �e przyjecha� tu ze mn�, ale Keltryn nie?

��Keltryn?

��M�odsza siostra Fulkari. Maj� z Dinitakiem ma�y romans� ale sk�d m�g�by� o tym wiedzie�, Prestimionie? Kiedy si� zacz��, by�e� w Labiryncie. W ka�dym razie nie wzi�� Keltryn ze sob�. Powiedzia�, �e podr�owanie z niezam�n� kobiet� jest niew�a�ciwe. Niew�a�ciwe!Kiedy ostatnio s�ysza�e� podobne s�owo?

��Zgadzam si�, bardzo �wi�ty m�ody cz�owiek. Mo�e zbyt �wi�ty.

��Lepiej tak ni� odwrotnie. Pr�dzej czy p�niej o�enimy go z Keltryn, oczywi�cie, o ile b�dzie go chcia�a, bo Fulkari m�wi, �e w�ciek�a si�, gdy zostawi� j� na Zamku, i dadz� pocz�tek plemieniu �wi�tych Barjazidk�w, kt�rzy b�d� sukcesorami swego wielkiego przodka i Kr�lami Sn�w na stulecia. Strach przed okrutnymi snami, kt�re mo�e zes�a� Kr�l Sn�w, m�g�by na zawsze utrzyma� pok�j.

��Pi�kne marzenie, prawda? Ale bardzo mnie niepokoi, Dekkerecie. Kiedy� postanowi�em bawi� si� umys�ami wszystkich na �wiecie, pod Grani� Thegomar, kiedy moi magowie wymazali wszelkie wspomnienia o powstaniu Korsibara. My�la�em, �e to dobry pomys�, ale myli�em si� i przysz�o mi za to s�ono zap�aci�. Teraz ty proponujesz inny rodzaj grzebania w umys�ach, nieustanne monitorowanie. Nie pozwol� na to, Dekkerecie, i to zamyka t� kwesti�. Do ustanowienia podobnego systemu potrzebujesz zgody Pontifexa, a ja ci jej nie udzielam. Wracaj�c do sprawy Mandraliski�

��Skazujesz nas na chaos, Prestimionie.

��Doprawdy?

���wiat jest zbyt skomplikowany, by da�o si� nim rz�dzi� tylko z Zamku i Labiryntu. Pod rz�dami Prankipina, Confalume�a i twoimi Zimroel sta� si� bogaty i niespokojny. Wiedz�, ile zajmuje wys�anie do nich wojsk z Alhanroelu, by zaj�y si� jakimkolwiek problemem. Dantirya Sambail staj�cy si� prokuratorem i niby kr�lem by� zapowiedzi� tamtejszego ruchu separatystycznego. Teraz poczyniono kolejny krok. O ile nie b�dziemy mieli mo�liwo�ci szybkiego interweniowania, mi�dzy kontynentami ju� zawsze b�dzie istnie� zagro�enie podzia�em i insurekcj�. Ca�y mechanizm si� rozsypie.

��Naprawd� uwa�asz, �e u�ycie he�mu Barjazida jest jedynym sposobem na utrzymanie �wiatowego rz�du?

��Tak. Jedynym, poza zamienieniem Zimroelu w ob�z wojskowy z garnizonem imperialnym w ka�dym mie�cie. My�lisz, �e to lepsze rozwi�zanie? Co, Prestimionie?

Prestimion gwa�townie wsta� i podszed� do okna. O niczym innym nie marzy�, jak tylko o zako�czeniu tej szale�czej dyskusji. Dlaczego Dekkeret nie poddaje si� nawet mimo odmowy Pontifexa? Czemu nie widzi, �e jego wielki plan jest niewykonalny?

A mo�e, pomy�la� Prestimion, to ja nie rozumiem?

Przez chwil� w milczeniu patrzy� na ulice Stoien. Pami�ta�, jak kiedy� z innego okna tego budynku ogl�da� s�upy dymu z po�ar�w wzniecanych przez szale�c�w w czasach plagi szale�stwa, plagi, kt�r��� cho� niechc�cy�� sam sprowadzi� na �wiat.

Czy chcia� znowu ogl�da� takie po�ary w miastach Majipooru? W Zimroelu: w cudownym Ni-moya, w magicznym, kryszta�owym Dulorn, w owiewanym s�odk�, morsk� bryz� Narabalu?

�Skazujesz nas na chaos, Prestimionie��

Czwarta pot�ga Kr�lestwa.

Kr�l Sn�w.

M�ody Barjazid z he�mem, wyruszaj�cy nocami, wyszukuj�cy tych, kt�rzy mogli zburzy� pok�j, surowo przestrzegaj�cy ich przed konsekwencjami i karz�cy ich, je�li pozostawali niepos�uszni.

�Z krwi, ale nie z natury�.

To by�aby wielka przemiana. Czy si� o�mieli? O ile� pro�ciej by�oby skorzysta� z pontyfikalnego prawa veta, wys�a� Dekkereta na Zimroel, by st�umi� to nowe powstanie i wreszcie pos�a� Mandralisk� do grobu. Prestimion wr�ci�by do Labiryntu i do ko�ca �y� w imperialnym przepychu, jak Confalume. Ju� nigdy nie musia�by si� mierzy� z problemami rz�d�w, mia�by od tego Koronala.

�Mi�dzy kontynentami ju� zawsze b�dzie istnie� zagro�enie podzia�em i insurekcj�. Ca�y mechanizm si� rozsypie�.

Z oddali dobieg� go g�os Dekkereta:

��Wasza wysoko��, pragn� zauwa�y�, �e musimy bra� pod uwag� wizj� Maundiganda-Klimda. Podczas mojej podr�y przez Alhanroel przy kilku okazjach sam do�wiadczy�em wizji, kt�re, ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu, wskazywa�y�

��Cicho�� powiedzia� �agodnie Prestimion, nie odwracaj�c si�.�� Wiesz, co my�l� o wizjach, przepowiedniach, taumaturgii i podobnych. B�d� cicho i daj mi pomy�le�, Dekkerecie. B�agam, cz�owieku, po prostu daj mi pomy�le�.

Kr�l Sn�w. Kr�l Sn�w. Kr�l Sn�w. Kr�l Sn�w.

Wreszcie powiedzia�:

��Pierwszym krokiem powinna, jak s�dz�, by� rozmowa z Dinitakiem. Przy�lij go do mnie, Dekkerecie. Zdajesz sobie spraw�, �e w�adza, kt�r� chcesz mu powierzy�, przewy�sza nawet nasz� w�asn�? M�wisz, �e mo�emy mu ufa� i najpewniej masz racj�, ale ja nie mog� oprze� si� na opinii z trzeciej r�ki. Musimy chyba odkry�, jak �wi�ty jest tw�j przyjaciel. Co b�dzie, je�li jest zbyt �wi�ty? Co je�li my�li, �e nawet my dwaj jeste�my �a�osnymi grzesznikami, kt�rych trzeba naprostowa�? Co wtedy daliby�my �wiatu? Przy�lij go do mnie na rozmow�.

��Teraz?�� zapyta� Dekkeret.

��Teraz.

��Plan jest nast�puj�cy�� dwie godziny p�niej m�wi� Dekkeret do Fulkari.�� Nazwiemy to po prostu Wielk� Procesj�. Nie b�dzie to oficjalnie wyprawa wojskowa. Ale de facto b�dzie to Wielka Procesja ogromnie przypominaj�ca wojenn� wypraw�. Koronalowi towarzyszy� b�dzie nie tylko w�asna stra�, ale r�wnie� niema�y kontyngent wojsk Pontyfikatu. Nada to ca�emu przedsi�wzi�ciu aspekt jakby misji pokojowej, poniewa� normalnie w Wielkiej Procesji uczestnicz� wy��cznie ludzie Koronala. B�dziemy wi�c przekazywa� nast�puj�c� wiadomo��: �Oto wasz nowy Koronal i powitajcie go jak kr�la. Je�li za� kto� spo�r�d was ma zdradzieckie my�li o secesji, ostrzegamy, �e za Koronalem idzie wojsko, kt�re przem�wi rebeliantom do rozumu�.

��To pomys� Prestimiona, czy tw�j?

��M�j. Oparty na jego dawnej sugestii, �e dobrym sposobem na zbadanie sytuacji w Zimroelu b�dzie udanie si� tam pod p�aszczykiem Wielkiej Procesji. W�a�nie go przekona�em, �e lepiej b�dzie uzna� u�ycie si� zbrojnych za �rodek ostateczny, do kt�rego mo�na si� zawsze odwo�a�, je�li zostan� �le przyj�ty.

��Zimroel!�� powiedzia�a Fulkari, potrz�saj�c g�ow� ze zdumienia.�� Nigdy nie marzy�am nawet, �e tam pojadꠗ oczy l�ni�y jej z podekscytowania. Jakby w og�le nie wspomina� o mo�liwo�ci wybuchu zbrojnego konfliktu.�� Oczywi�cie pojedziemy do Ni-moya, prawda? A Dulorn? Podobno Dulorn wygl�da jak miasto z bajki, ca�e jest z bia�ego kryszta�u. A Pidruid? Til-omon? Och, Dekkerecie, kiedy ruszamy?

��Obawiam si�, �e niepr�dko.

��Ale je�li to taka pilna sprawa�

��Nawet mimo to. Statki do Zimroelu wyp�ywaj� z Alaisor, najpierw wi�c musimy uda� si� tam. Trzeba zebra� flot� i zgromadzi� wojska imperialne. To zajmie sporo czasu, pewnie ca�e lato. W tym czasie trzeba sporz�dzi� i wys�a� do ka�dego miasta Zimroelu, kt�re odwiedz�, oficjalne proklamacje Wielkiej Procesji, by mogli przyj�� mnie z odpowiednim splendorem�� u�miechn�� si�.�� Jest jeszcze jedna sprawa: powinni�my si� pobra�. Najlepiej pod koniec tygodnia. Prestimion zgodzi� si� osobi�cie odprawi�

��Pobra�? Och, Dekkerecie!�� jej ton by� mieszank� zdumienia i zachwytu, ale dominowa�o zdumienie. Dolna warga lekko jej dr�a�a.�� Tutaj, w Stoien? Nie b�dziemy mie� �lubu na Zamku? Wiesz, �e zrobi� to, gdzie zechcesz. Ale �eby tak zaraz�

Wzi�� jej d�onie w swoje.

��O ile mi wiadomo, ludno�� Zimroelu jest bardzo konserwatywna. Nie wygl�da�oby dobrze, gdyby Koronal odwiedzi� ich w towarzystwie�

��Konkubiny? Tego s�owa szukasz?�� Fulkari zrobi�a krok w ty� i roze�mia�a si�.�� Dekkerecie, m�wisz zupe�nie jak Dinitak! Niew�a�ciwe! �le widziane! Haniebne!

��Powiedzmy, �e niezr�czne. Sytuacja w Zimroelu jest tak delikatna, �e nie mog� ryzykowa� �adnego fa�szywego kroku. Ale, Fulkari, je�li twoja odpowied� brzmi �nie�, powiedz mi to teraz.

��Odpowied� brzmi �tak�, Dekkerecie!�� odpowiedzia�a bez wahania.�� Tak, tak, tak! Wiedzia�e� o tym�� mimo to radosny blask znikn�� z jej oczu i odwr�ci�a wzrok. Dalej m�wi�a zupe�nie innym tonem.�� Ale� zawsze my�la�am� wiesz, tak, jak robi si� to na Zamku, w kaplicy Apsimara, gdzie �eni� si� Koronalowie, a potem wesele na Dziedzi�cu Vildivara�

Dekkeret zrozumia�. M�wi�a do niego potomkini Koronala Makhario, lady Fulkari z Sipermit, kt�rej drug� natur� by�a zamkowa etykieta. Ba�a si�, �e zostanie pozbawiona wielkiej i wspania�ej ceremonii za�lubin, kt�rej spodziewa�a si� od zar�czyn.

��P�niej mo�emy pobra� si� na Zamku�� powiedzia� �agodnie.�� Pe�na ceremonia, obiecuj�, Fulkari, ca�e wielkie wydarzenie, twoja siostra b�dzie druhn�, Dinitak dru�b�, ca�y dw�r b�dzie na nas patrze� i sp�dzimy drugi miesi�c miodowy w Morpin Wysokim w wakacyjnej rezydencji Koronala. Ale pierwszy miesi�c miodowy sp�dzamy w Ni-moya. Po �lubie odprawionym przez samego Pontifexa, tu i teraz, zanim wr�ci do Labiryntu. Co ty na to?

��C�, oczywi�cie, nie mo�emy dopu�ci�, �eby Koronal odbywa� Wielk� Procesj� w towarzystwie jakiej� ma�ej ladacznicy, prawda? Zalegalizujmy nasz zwi�zek! Po�lubi� ci�, gdzie i kiedy tylko zechcesz�� w jej oczach zn�w p�on�y urocze ogniki zachwytu i psoty.�� Ale potem, m�j lordzie, kiedy ju� wr�cimy na Zamek� ��dam satyny i aksamitu, kaplicy Lorda Apsimara i Dziedzi�ca Vildivara�

To by�a prosta, niemal pobie�na ceremonia, ca�kiem nieprzystaj�ca do powa�nej okazji, jak� jest �lub Koronala: odby�a si� w apartamencie Prestimiona, przewodniczy� jej Pontifex, �wiadkami byli Varaile i Dinitak, Septach Melayn i Gialaurys stanowili jedynych go�ci.

Ca�o�� zaj�a nie wi�cej ni� pi�� minut. Prestimion owszem, mia� na sobie szkar�atno-czarne, oficjalne szaty, a na skroni Dekkereta by�a korona rozb�ysku gwiazd, ale pr�cz tego r�wnie dobrze m�g� to by� �lub sklepikarza i �licznej, m�odej sprzedawczyni w biurze miejscowego justycjariusza. Wszyscy obecni znali przyczyn� po�piechu. W odpowiednim czasie b�dzie mia�o miejsce kr�lewskie wesele z prawdziwego zdarzenia�� kiedy tylko rozwi��e si� problem Pi�ciu Lord�w Zimroelu. Teraz jednak trzeba by�o dzia�a� dla przyzwoito�ci. Lord Dekkeret i Lady Fulkari udadz� si� do Zimroelu z obr�czkami na palcach i nikt na zachodnim kontynencie nie powie z�ego s�owa o zamkowej moralno�ci.

Przynajmniej uczta weselna by�a odpowiednio wystawna. Podano wino w pi�ciu kolorach, p�miski ostryg ze Stoienzar, w�dzonych mi�s i pachn�cych, marynowanych owoc�w charakterystycznych dla tych tropikalnych okolic. Septach Melayn od�piewa� prastary hymn weselny przyjemnym, cho� nieco niepewnym tenorem, a Fulkari, lekko wstawiona, niespodziewanie poca�owa�a Pontifexa z takim uczuciem, �e Prestimion wytrzeszczy� oczy ze zdumienia, a lady Varaile bi�a jej brawo w wyrazie kpi�cego podziwu. We w�a�ciwym momencie Dekkeret zabra� �on� i zani�s� j� do le��cego pi�tro ni�ej apartamentu, a uczyni� to z tak ch�opi�cym zapa�em, �e mo�na by�o pomy�le�, �e b�dzie to ich pierwsza wsp�lna noc.

W par� dni p�niej �wita Pontifexa wyruszy�a z powrotem do Labiryntu: statkami przep�yn�li z p�wyspu Stoienzar do s�awnego z dom�w na drzewach Treymone, potem l�dem przez Dolin� Velalisier i Pustyni� Labiryntu do imperialnej stolicy. Podczas kr�tkiego po�egnania Dekkeret sta� z Prestimionem na kr�lewskiej kei, podczas gdy dzieci jego i Varaile wsiada�y na statek. Septach Melayn i Gialaurys taktownie trzymali si� z boku. Na pro�b� Dekkereta mieli mu towarzyszy� w Wielkiej Procesji po Zimroelu.

Dekkeret kr�tko o�wiadczy�, �e �a�uje ostrych s��w, kt�re niedawno mi�dzy nimi pad�y, lecz Prestimion uci�� temat, m�wi�c, �e sam �a�owa� gniewu przy �niadaniu przynajmniej r�wnie mocno i �e najlepiej b�dzie zapomnie� o ca�ej tej sytuacji. Zauwa�y�, �e skutkiem tej rozmowy by�a zgoda w najpowa�niejszej mo�e kwestii, jak� kiedykolwiek omawia� Koronal z Pontifexem.

Prestimion nie musia� dodawa�, �e zostawia ca�kowicie w r�kach Dekkereta wszelkie decyzje co do rozwi�zania problemu Zimroelu. Obaj wiedzieli, �e by�o to zadanie Koronala, nie Pontifexa.

Co si� za� tyczy�o nadej�cia nowej Pot�gi Kr�lestwa i mianowania Dinitaka Kr�lem Sn�w, o tym tak�e nie rozmawiali. Dekkeret wiedzia�, �e Prestimionowi wci�� niezupe�nie podoba si� ten pomys�, ale �e ostatecznie nie przeszkodzi w jego realizacji. Prestimion rozmawia� z Dinitakiem, cho� �aden z nich nie przekaza� szczeg��w Dekkeretowi. Ten stwierdzi�, �e zapewne wszystko si� uda�o. Najpierw jednak trzeba si� by�o zaj�� kampani� przeciwko Mandralisce.

Na koniec u�cisn�li si� ciep�o, cho� jak zawsze r�nica wzrostu sprawi�a, �e by�o to do�� niezr�czne. Prestimion po�egna� Dekkereta i kolejny raz pogratulowa� mu z okazji �lubu, �yczy� mu udanej Wielkiej Procesji i powiedzia�, �e kiedy tylko sko�czy si� ta sprawa, spotkaj� si� na Zamku. Potem odwr�ci� si� i z i�cie imperialn� godno�ci� wszed� na pok�ad statku, kt�ry mia� go zawie�� do Treymone.

Dekkeret, jego ma��onka i towarzysze, wraz z reszt� kr�lewskiej �wity wyruszyli pi�� dni p�niej. Oni tak�e zacz�li podr� statkiem, po�eglowali ze Stoien przez Zatok� do ma�ego, cichego portu na zachodnim brzegu, Kimoise. Czeka�y tam na nich �mig�e latacze, maj�ce przewie�� ich do Alaisor przez Klai, Kikil i Steenorp, czyli dok�adnie t� sam� tras�, kt�r� jechali na spotkanie Dekkereta z Pontifexem. Czeka� ich d�ugi okres oczekiwania w Alaisor, zanim zbierze si� flota i wojsko.

Odbywa�a si� prawdziwa mobilizacja. Dekkeret w to nie w�tpi�. Wiedzia�, �e musi uda� si� do Zimroelu got�w do wojny, ale to, czy uda mu si� jej unikn��, b�dzie najwi�kszym sprawdzianem jego rz�d�w. Mia� nadziej�, �e tak b�dzie. By� Koronalem Lordem Zimroelu tak samo jak Alhanroelu, ale nie chcia� zdoby� lojalno�ci zachodnich poddanych mieczem.

To by�a czwarta wizyta Dekkereta w Alaisor, g��wnym mie�cie zachodniego wybrze�a. Podczas wcze�niejszych trzech nie mia� okazji, by porz�dnie je zwiedzi�.

Podczas pierwszej wizyty, kiedy podr�owa� do Zimroelu z Akbalikiem z Samivole wiele lat temu, jeszcze jako m�odziutki rycerz kandydat, zatrzyma� si� tylko na czas konieczny, by wsi��� na statek, p�yn�cy przez Morze Wewn�trzne. Kilka lat p�niej zn�w jecha� przez Alaisor, tym razem zabawi� w nim jeszcze kr�cej, gdy� odbywa� w�wczas wariack� podr� przez ca�y �wiat na Wysp� Snu z informacj� dla Prestimiona, �e Venghenar Barjazid uciek� z wi�zienia na Zamku i zamierza� przekaza� swoje kontroluj�ce my�li he�my zbuntowanemu Dantiryi Sambailowi. Podczas ostatniej wizyty, ledwie kilka miesi�cy wcze�niej, Dekkeret by� w Alaisor tylko przez par� dni, gdy� otrzyma� wiadomo��, �e Prestimion dotar� do Stoien i pragn�� jego natychmiastowej obecno�ci. Ledwo mia� okazj� po�o�y� wieniec na grobie Lorda Stiamota i ju� musia� rusza�.

Teraz mia� wi�cej ni� do�� czasu na zwiedzanie Alaisor. Dekkeret wola�by bez zw�oki ruszy� do Zimroelu, ale trzeba by�o zebra� statki z odleg�ych port�w, wybudowa� nowe i zgromadzi� �o�nierzy z okolicznych prowincji. Czy mu si� to podoba�o, czy nie, tym razem czeka� go d�ugi pobyt w Alaisor.

By�o to fenomenalnie po�o�one miasto, idealny port morski. Tutaj do morza wpada�a biegn�ca na zach�d przez Alhanroel rzeka Iyann. Wycina�a szerokie przej�cie w czarnych, granitowych klifach, biegn�cych r�wnolegle do morza, tworz�c ��cznik pomi�dzy interiorem kontynentu i wielk� zatok� w kszta�cie p�ksi�yca, le��c� u podn�a g�r. Ta w�a�nie zatoka by�a portem Alaisor. Samo miasto wybudowano g��wnie wzd�u� wybrze�a, cho� jego cz�� si�ga�a po�o�onych dalej wzg�rz. Powsta�a tam spektakularnie po�o�ona dzielnica, zwana Wzg�rzami Alaisor.

Dekkeret i Fulkari zatrzymali si� w apartamencie na szczycie trzydziestopi�trowego budynku Alaisorskiej Wymiany Handlowej�� zazwyczaj tutaj mieszka�a rodzina kr�lewska. Z okien widzieli ciemne szprychy wielkich bulwar�w, biegn�cych nad wod� z ka�dego punktu miasta, a ��cz�cych si� tu� pod nimi na okr�g�ym placu targowym, gdzie sze�� olbrzymich, czarnych kamieni znaczy�o gr�b Lorda Stiamota. Historia g�osi�a, �e Stiamot, ju� w podesz�ym wieku, by� w drodze do Zimroelu, gdzie chcia� prosi� Danipiur Metamorf�w o wybaczenie za wojn�, kt�r� toczy� z jej ludem i w Alaisor �miertelnie zachorowa�. Prosi�, by pochowano go twarz� w stron� morza. Tak przynajmniej g�osi�a legenda.

��Zastanawiam si�, kto naprawd� tu le�y�� powiedzia� Dekkeret patrz�c na pradawny gr�b. Kilku miejscowych kr�ci�o si� mi�dzy obeliskami i przyozdabia�o je kwiatami. Na grobie co dzie� sk�adano �wie�e kwiaty.�� I czy Stiamot w og�le istnia�.

��A wi�c w�tpisz w niego tak samo, jak w�tpi�e� w Dvorna, gdy odwiedzi�e� jego gr�b.

��Bo chodzi o to samo. Zgadzam si�, �e cz�owiek imieniem Dvorn by� pewnie dawno temu Pontifexem, ale czy to on za�o�y� Pontyfikat? Kt� to wie? To by�o trzyna�cie tysi�cy lat temu, czy po takim czasie potrafimy odr�ni� histori� od mitu? To samo z Lordem Stiamotem: �y� tak dawno, �e niczego nie mo�emy by� pewni.

��Jak mo�esz tak m�wi�? �y� zaledwie siedem tysi�cy lat temu. Siedem to co innego ni� trzyna�cie. W por�wnaniu z Dvornem jest prawie nam wsp�czesny!

��Ach tak? Siedem tysi�cy lat� trzyna�cie� to s� niesamowite liczby, Fulkari.

��Czyli Stiamot nigdy nie istnia�?

Dekkeret u�miechn�� si�.

��O, na pewno istnia�. I albo on, albo kto� inny o tym samym imieniu pewnie pokona� Metamorf�w i zmusi� ich do zamieszkania w Piurifayne. Ale czy to by� cz�owiek, kt�ry le�y pochowany pod tymi obeliskami? A mo�e po prostu pogrzebano tam kogo� pi�� czy sze�� tysi�cy lat temu, kogo� pod�wczas wa�nego, i stopniowo przyj�o si�, �e to gr�b Lorda Stiamota?

��Dekkerecie, jeste� okropny!

��Jestem tylko realist�. Czy wierzysz, �e prawdziwy Stiamot cho� troch� przypomina� tego, o kt�rym opowiadaj� nam poeci? Tego bohatera o nadludzkich zdolno�ciach, kt�ry podr�owa� z ko�ca �wiata na inny tak, jak my przechodzimy przez ulic�? Obstawiam, �e Lord Stiamot z �Ksi�gi Zmian� jest w dziewi��dziesi�ciu pi�ciu procentach wymys�em.

��I my�lisz, �e to samo przydarzy si� tobie? Czy Lord Dekkeret z wierszy, kt�re napisz� za pi�� tysi�cy lat te� b�dzie w dziewi��dziesi�ciu pi�ciu procentach wymys�em?

��Oczywi�cie. I Lord Dekkeret, i lady Fulkari. Gdzie� w �Ksi�dze Zmian� sam Aithin Furvain opowiada, jak Stiamot us�ysza� ballad� o kt�rym� ze swoich zwyci�stw nad Metamorfami i zap�aka�, bo nic z tego, co o nim �piewali, si� nie zgadza�o. Cho� i to pewnie jest wymys�em. Varaile kiedy� mi powiedzia�a, �e na targu �piewano piosenki o walce Prestimiona z Dantiry� Sambailem i �e Prestimion, o kt�rym opowiada�y, w niczym nie przypomina� Prestimiona, kt�rego zna�a. Mo�esz mi wierzy�, Fulkari, to samo spotka i nas.

Oczy jej l�ni�y.

��Wyobra� to sobie: wiersze o nas, Dekkerecie, pisane za pi�� tysi�cy lat! Heroiczna saga o twojej wielkiej kampanii przeciwko Mandralisce i Pi�ciu Lordom! Bardzo chcia�abym to przeczyta�! A ty?

��Chcia�bym wiedzie�, co poeta ma nam do powiedzenia o losach Lorda Dekkereta�� odpar�, z powag� patrz�c na pradawny grobowiec na placu.�� Wiedzie�, czy saga ko�czy si� dobrze dla walecznego Koronala. A mo�e jest tragedi�?�� wzruszy� ramionami.�� C�, przynajmniej nie musimy czeka� pi�� tysi�cy lat, �eby si� przekona�.

Tym razem nie da�o si� unikn�� drugiej ceremonii przy grobowcu, wizyty w �wi�tyni Pani na Wzg�rzach Alaisor i oficjalnej kolacji w Sali Topazowej w pa�acu burmistrza Alaisor, Manganana Esheriza. W kolejnych tygodniach odbywa�a si� nieustaj�ca procesja innych oficjalnych wydarze�, bo Alaisor korzysta�o z niespodziewanej, przed�u�aj�cej si� obecno�ci Koronala.

Dekkeret po�wi�ca� tyle czasu, ile tylko m�g�, na planowanie wizyty w Zimroelu: l�dowanie w Piliploku, podr� w g�r� Zimru, wjazd do Ni-moya. Uczy� si� imion miejscowych oficjeli, studiowa� mapy i stara� si� odkry� potencjalne �r�d�a problem�w. G��wny polega� na tym, by przyby� na czele pot�nej armii, a mimo to udawa�, �e to tylko pokojowa wizyta maj�ca na celu przedstawienie nowego Koronala zachodnim poddanym. Oczywi�cie, je�li w Piliploku b�dzie na niego czeka� armia buntownik�w, albo je�li Mandralisca posunie si� do zablokowania przed nim port�w, nie b�dzie mia� innego wyj�cia, jak tylko u�y� si�y. To jednak oka�e si� p�niej.

Lato p�yn�o powoli. Dekkeret wiedzia�, �e wkr�tce nadejdzie czas, kiedy zmieni� si� pory roku i nastan� przeciwne wiatry, wiej�ce z zachodu z tak� si��, �e trzeba b�dzie od�o�y� podr� na wiele miesi�cy. Zastanawia� si�, czy aby nie wybra� z�ej chwili, czy nie po�wi�ci� za du�o czasu na zbieranie floty, �e inwazja b�dzie musia�a poczeka� do wiosny, a to da jego wrogom mn�stwo czasu na przygotowanie obrony.

Wreszcie jednak wszystko przygotowano do wyjazdu, a wiatry wci�� by�y pomy�lne.

Jego okr�t admiralski nazywa� si� Lord Stiamot. Wiadomo: miejscowy bohater, Koronal, kt�rego imi� by�o synonimem tryumfu. Dekkeret podejrzewa�, �e okr�t wcze�niej nosi� jak�� mniej szlachetn� nazw� i zosta� przemianowany specjalnie dla niego, ale nie przeszkadza�o mu to.

��Niech ta nazwa b�dzie zwiastunem naszego powodzenia�� powiedzia� Gialaurys z entuzjazmem, wskazuj�c na z�oty kad�ub, gdy wchodzili na pok�ad.�� Zdobywca! Najwi�kszy wojownik!

��Fakt�� odpar� Dekkeret.

Gialaurys by� te� ogromnie podniecony�� w�a�ciwie jako jedyny�� kiedy wiele tygodni p�niej w zasi�gu wzroku pojawi� si� port Piliploku. Nast�pi�o to po powolnym i niespokojnym przebyciu Morza Wewn�trznego, kt�rego najwi�kszym wydarzeniem by�o napotkanie wielkiego stada smok�w morskich. Olbrzymie morskie stwory towarzyszy�y flocie Dekkereta dzie� po dniu, pluskaj�c si� wok� niej z niepokoj�c� uciech�. Ci�y niebieskozielon� wod� ogromnymi p�etwami ogonowymi, a od czasu do czasu unosi�y si� ponad powierzchni�, ukazuj�c niemal ca�e swoje monstrualne cielska. Ich widok zarazem zachwyca� i przera�a�. Wreszcie smoki znikn�y, ruszaj�c w kolejny etap tajemniczej podr�y, kt�r� odbywa�y, nieustannie okr��aj�c �wiat.

Kolor morza zmieni� si� na b�otnisty szary, gdy� podr�ni dotarli do miejsca, gdzie wida� ju� by�o pierwsze �lady mu�u i �mieci, wymywanych przez Zimr. Olbrzymia rzeka przez siedem tysi�cy mil podr�y na wsch�d nios�a tony r�nych rzeczy. U jej gigantycznego, szerokiego na ponad sze��dziesi�t mil uj�cia, ca�y ten �adunek wylewa� si� do morza. Widok tej plamy oznacza�, �e do Piliploku nie by�o ju� daleko.

Wreszcie dostrzegli brzeg Zimroelu. Od horyzontu wyra�nie odcina�a si� kredowobia�a ska�a, po�o�ona na p�noc od Piliploku, kt�ra znaczy�a miejsce, gdzie Zimr wpada� do oceanu.

Gialaurys by� pierwszym, kt�ry zobaczy� samo miasto.

��Piliplok na horyzoncie!�� zahucza�.�� Piliplok! Piliplok!

Tak, Piliplok. Dekkeret zastanawia� si�, czy czeka tam na niego wroga flota.

Nie wygl�da�o na to. W zasi�gu wzroku znajdowa�y si� tylko jednostki handlowe, kt�re p�ywa�y ka�da w swoj� stron�, jakby nic si� nie dzia�o. Najwyra�niej Mandralisca, o ile nie skrywa� jakiej� niespodzianki, nie zamierza� odm�wi� Koronalowi Majipooru prawa do postawienia stopy na ziemi Zimroelu. B�d� co b�d� obrona ca�ego kontynentu by�aby olbrzymim przedsi�wzi�ciem, prawdopodobnie pozostaj�cym poza mo�liwo�ciami buntownik�w. Dekkeret uzna�, �e Mandralisca zapewne poprowadzi lini� obrony bli�ej Ni-moya.

Gialaurys z trudem powstrzymywa� zachwyt na widok swojego rodzinnego miasta. Zaklaska� rado�nie w d�onie.

��Och, Dekkerecie, to miasto dla ciebie! Przyjrzyj si� mu dobrze, m�j panie! Przyznasz, �e jest wspania�e, prawda?

C�, mia� powody, by cieszy� si� na widok swojego miasta. Za to Dekkeret, kt�ry by� w Piliploku przy okazji podr�y z Akbalikiem, wiedzia�, czego si� po nim spodziewa� i nie podziela� b�ogostanu Wielkiego Admira�a. Piliplok bynajmniej nie by�o pi�kne. By�o to jedno z tych miast, kt�re kocha� mog� tylko jego rdzenni mieszka�cy.

Kiedy wp�yn�li do portu, Fulkari westchn�a ze zdumienia.

��Wiedzia�am, �e nie jest pi�kne, ale mimo to� mimo to, Dekkerecie� Czy to miasto zaprojektowa� jaki� szaleniec? Jaki� ob��kany matematyk, zakochany w swoim planie?

Dekkeret zareagowa� podobnie, gdy by� tu po raz pierwszy, a przez te dwadzie�cia lat miasto wcale nie wypi�knia�o. Z centralnego punktu wspania�ego portu rozchodzi�o si� promieni�cie jedena�cie prostych dr�g, przecinanych z idealn� precyzj� przez biegn�ce �ukiem ulice. Ka�dy pier�cie� ulic wyznacza� inn� strefꠗ magazyn�w nabrze�nych, dzielnicy handlowej, strefy lekkiego przemys�u, okolic mieszkalnych i tak dalej�� a w obr�bie ka�dej dzielnicy wszystkie budynki wzniesione by�y w charakterystycznym dla niej stylu. Wszystkie te� by�y dok�adnie takie same. Dominuj�cy styl ka�dej dzielnicy mia� tylko jedn� cech� wsp�ln� z s�siednimi: wszystkie charakteryzowa�y si� ci�ko�ci� i brakiem uroku, kt�re k�u�y w oczy i psu�y humor.

��W Suvraelu, gdzie niemal �adna ro�lina z p�nocnych kontynent�w nie wytrzymuje upa�u i pal�cego s�o�ca�� powiedzia� Dinitak�� sadzimy co si� da: palmy, twarde kaktusy, nawet biedne ro�linki z pustyni, byle tylko przyda� miastom odrobin� pi�kna. Za to tutaj, w �agodnym, nadmorskim klimacie, gdzie mo�e rosn�� wszystko, dobrzy mieszka�cy Piliploku postanowili nie hodowa� niczego!�� Potrz�saj�c g�ow�, wskaza� na brzeg.�� Dekkerecie, widzisz gdziekolwiek cho�by �ody�k�, ga���, li��, kwiat? Nic. Nic!

��Ca�e tak wygl�da�� powiedzia� Dekkeret.�� Bruk, bruk, bruk. Budynki, budynki, budynki. Beton, beton, beton. Ostatnio widzia�em chyba ze dwa krzaczki. Na pewno zd��yli je ju� usun��.

��C�, nie przyjechali�my tutaj si� osiedli�, prawda?�� rzuci� lekko Septach Melayn.�� Udawajmy wi�c zachwyt, je�li zapytaj� nas o zdanie i zabierzmy si� st�d najszybciej jak si� da.

��Jestem za�� przytakn�a Fulkari.

��Patrzcie�� powiedzia� Dekkeret.�� Oto nasz komitet powitalny.

Z portu wyp�yn�o p� tuzina jednostek. Dekkeret, wci�� zdenerwowany, zauwa�y� z ulg�, �e nie wygl�da�y na okr�ty wojenne. Rozpozna� w nich charakterystyczne dla Piliploku, dziwne �odzie, zwane smoczymi, bogato zdobione strasznymi, z�batymi galionami i gro�nie wygl�daj�cymi, kolczastymi ogonami. Wzd�u� burt mia�y wymalowane bia�e z�by i szkar�atno-��te oczy. Na skomplikowanym omasztowaniu postawiono czarno-karmazynowe �agle, lecz wida� by�o te� powitalne, zielono-z�ote bandery, symbolizuj�ce w�adz� i autorytet Koronala.

Oczywi�cie, to mo�e by� jaka� zdradliwa sztuczka Mandraliski, pomy�la� Dekkeret. Ale w�tpi� w to. Poczu� si� jeszcze pewniej, kiedy nad wod� dobieg� do niego dudni�cy przez megafony g�os, wykrzykuj�cy tradycyjne powitanie: �Dekkeret! Dekkeret! Chwa�a Lordowi Dekkeretowi!�. Bez w�tpienia krzycz�cym by� Skandar. W Piliploku by�o wi�cej czworor�kich ni� gdziekolwiek indziej na �wiecie. Dekkeret wiedzia�, �e sam burmistrz tego miasta, Kelmag Volvol, by� Skandarem.

To w�a�nie on sta� na dziobie g��wnego statku: olbrzymia, kud�ata posta�, wysoka niemal na dziewi�� st�p, ubrana w czerwone szaty burmistrza, wykonuj�ca znaki rozb�ysku gwiazd po cztery naraz, po czym pokazuj�ca, �e pragnie wej�� na pok�ad Lorda Stiamota, by porozmawia�. Gdyby to by�a pu�apka, pomy�la� Dekkeret, to czy przyn�t� w niej by�by sam burmistrz?

Dwa statki stan�y burtami obok siebie. Kelmag Volvol wspi�� si� do wiklinowego kosza transportowego. Spuszczono grub� lin�, zako�czon� pot�nym hakiem, zazwyczaj u�ywanym przy �wiartowaniu smok�w morskich i zaczepiono na niej kosz. Potem, przy u�yciu wielokr��k�w, podniesiono go i zacz�to przenosi� na drugi statek. Kosz powoli i spokojnie unosi� si� nad szpar� pomi�dzy jednostkami�� Kelmag Volvol ca�y czas sta� w nim prosto i nieruchomo�� po czym postawiono go obok kabestanu na pok�adzie Lorda Stiamota.

Dekkeret uni�s� obie r�ce w powitalnym ge�cie. Wielki Skandar, wy�szy od Koronala niemal p�tora raza, ukl�k� i jeszcze raz zasalutowa�.

��M�j lordzie, witamy w Piliploku. Nasze miasto raduje si� z waszej obecno�ci.

Zgodnie z protoko�em, musia�a teraz nast�pi� wymiana drobnych podarunk�w. Skandar przyni�s� zaskakuj�co delikatny naszyjnik z przeplatanych ko�ci morskiego smoka, kt�ry Dekkeret za�o�y� na szyj� Fulkari, Koronal za� da� burmistrzowi bogaty, fioletowo-zielony brokatowy p�aszcz z Makroposopos, ozdobiony symbolem rozb�ysku gwiazd i monogramem.

Nast�pnie odby� si� ceremonialny posi�ek w kajucie Koronala. Spowodowa� on drobne trudno�ci techniczne, poniewa� Lord Stiamot nie zosta� zaprojektowany z my�l� o Skandarach i Kelmag Volvol ledwo zmie�ci� si� w klapie prowadz�cej pod pok�ad. Musia� si� zgarbi�, �eby wej�� do kr�lewskiej kajuty. Cho� by�a ona do�� du�a dla Dekkereta i Fulkari, Kelmag Volvol wype�nia� j� niemal ca�kowicie. Septach Melayn i Gialaurys musieli zosta� pod drzwiami.

��Panie, musz� zacz�� od do�� niepokoj�cej wiadomo�ci�� powiedzia� Skandar, kiedy tylko sko�czy� si� powitalny ceremonia�.

��Dotycz�cej Ni-moya, mam racj�?

��Tak, dotycz�cej Ni-moya�� odpar� Kelmag Volvol. Rzuci� okiem w kierunku dw�ch stoj�cych na zewn�trz m�czyzn.�� To bardzo delikatna sprawa, m�j panie.

��Przed Wielkim Admira�em Gialaurysem i Wysokim Rzecznikiem Septachem Melaynem nie mam nic do ukrycia�� odpowiedzia� Dekkeret.

��W taki razie�� Kelmag Volvol wygl�da�, jakby naprawd� si� m�czy�.�� Kwestia wygl�da nast�puj�co, i �a�uj�, �e to ja przynosz� takie wie�ci. Je�li chodzi o wasz� podr� do Ni-moya, odradzam j�. Wok� miasta, na trzysta mil w ka�dym kierunku, zosta� ustawiony kordon wojsk.

Dekkeret skin�� g�ow�. Tego si� spodziewa�: Mandralisca pohamowa� swoje wielkie plany zdobycia w�adzy od razu nad ca�ym Zimroelem i ograniczy� si� do okolicy, kt�rej m�g� �atwo broni�. Pomimo to bunt by� wci�� buntem.

��Kordon�� powt�rzy� Dekkeret z namys�em, jakby by� to tylko d�wi�k, kt�ry nie ni�s� ze sob� �adnego znaczenia.�� A co to w�a�ciwie znaczy, �e ustawiono kordon wojsk wok� Ni-moya?

W otoczonych czerwieni� oczach Kelmaga Volvola pojawi� si� prawdziwy b�l. W wielkim zak�opotaniu porusza� czteroma ramionami.

��Istnieje strefa, chroniona przez wojsko, do kt�rej nie maj� wst�pu przedstawiciele rz�du imperialnego, poniewa� znajduje si� ona pod w�adz� jego lordowskiej mo�ci Gavirala, Pontifexa Zimroelu.

Septach Melayn parskn�� ze zdumieniem.

��No prosz�, Pontifex! Zimroelu!

Gialaurys za� krzykn��:

��Obato�� go i przybij� jego sk�r� do bramy jego w�asnego pa�acu, m�j panie! B�dzie�

Dekkeret gestem nakaza� im spok�j.

��Pontifex�� powt�rzy� tym samym, pe�nym namys�u tonem.�� Nie prokurator, cho� jego stryj, Dantirya Sambail, zadowoli� si� tym tytu�em, ale Pontifex. Pontifex! Och, znakomicie! Bardzo odwa�nie! Nie porywa si� na tron Prestimiona, tak? Naszemu nowemu Pontifexowi wystarczy w�adza nad zachodnim kontynentem, a na razie nad okolicami Ni-moya? C�, w takim razie podziwiam jego pow�ci�gliwo��!

Dekkeret za p�no przypomnia� sobie, �e Skandarzy nie byli w stanie poj�� ironii. Kelmag Volvol zareagowa� na te lekko rzucone s�owa wybuchem zdumienia i strapienia tak wielkim, �e trzeba go by�o natychmiast gor�co zapewnia�, i� w rzeczywisto�ci Koronal traktuje wydarzenia w Ni-moya z najwi�ksz� powag�.

��Ten Gaviral to kt�ry z braci?�� spyta� Dekkeret Septacha Melayna, kt�ry ostatnio zajmowa� si� zbieraniem informacji o bratankach Dantiryi Sambaila.

��Najstarszy. Ma�y, intrygancki cz�owieczek, dysponuj�cy odrobin� prymitywnej inteligencji. Pozosta�a czw�rka to niewiele wi�cej ni� wiecznie pijane zwierz�ta.

��Tak�� powiedzia� Dekkeret.�� Jak ich ojciec, Gaviundar, brat prokuratora. Kiedy� go pozna�em, przyjecha� na Zamek za panowania Prestimiona i p�aszczy� si�, by uzyska� jaki� przywilej zwi�zany z ziemi�. By� jak zwierz�. Wielkie, nieokrzesane, cuchn�ce, ohydne zwierz�.

��Zdradzi� nas w bitwie pod Stymphinor podczas wojny z Korsibarem�� doda� szybko Gialaurys�� kiedy Navigorn niemal nas zmia�d�y�, a Gaviundar i jego brat, Gaviad, pod�wczas nasi sojusznicy, haniebnie wstrzymywali swoje wojska. A teraz jego nasienie sprawia nam kolejne problemy.

Dekkeret znowu zwr�ci� si� do Skandara, kt�ry sta� sko�owany rozmow� o bitwach, o kt�rych nigdy nie s�ysza�, ale stara� si� to ukry�.

��Opowiedz mi o wszystkim. Do jakiego dok�adnie terytorium ro�ci sobie prawa Gaviral? Tylko do Ni-moya, czy to dopiero pocz�tek?

��Z tego, co tutaj wiemy�� odpowiedzia� Kelmag Volvol�� jego lordowska mo�� Gaviral, bo tak si� kaza� tytu�owa�, �jego lordowska mo�� Gaviral�, og�osi�, �e ca�y kontynent jest niezale�ny od rz�du imperialnego. Wygl�da na to, �e ju� kontroluje Ni-moya. Wys�a� ambasador�w do okolicznych okr�g�w, wyja�nia przez nich swoje plany i ��da przysi�g wierno�ci. Wkr�tce proklamuje now� konstytucj�. Jego lordowska mo�� Gaviral wkr�tce wybierze pierwszego Koronala Zimroelu. Powszechnie uwa�a si�, �e b�dzie to jeden z jego braci.

��Czy wspomina si� o niejakim Mandralisce?�� spyta� Dekkeret.�� Czy on w jaki� spos�b w tym uczestniczy?

��Jego podpis widnia� na proklamacji, kt�r� otrzymali�my�� odpar� Kelmag Volvol.�� Tak, �hrabia Mandralisca z Zimroelu, doradca jego wysoko�ci, lordowskiej mo�ci Gavirala�.

��Hrabia, ni mniej, ni wi�cej�� mrukn�� Septach Melayn.�� Hrabia Mandralisca! Doradca jego wysoko�ci Pontifexa Zimroelu! Doprawdy, daleko zaszed� od czas�w, kiedy kosztowa� win prokuratora, sprawdzaj�c, czy nie s� zatrute!

��Chcia�e� mnie widzie�, wasza mi�o��?�� spyta� Thastain.

Mandralisca skin�� g�ow�.

��Przyprowad� do mnie Zmiennokszta�tnego, je�li �aska, m�j dobry diuku.

��Ale, panie, on wyjecha�.

��Wyjecha�? Wyjecha�?

Mandralisca poczu�, �e wzbiera w nim furia i rozczarowanie tak pot�ne, �e a� go to zdumia�o. Trwa�o to tylko chwil�, ale przez t� chwil� mia� wra�enie, �e unosi go rozszala�y huragan. To by�a straszliwie przesadna reakcja, w dodatku nie przytrafia�o mu si� to po raz pierwszy.

Ostatnio zdarza�y mu si� podobne ataki wybuja�ych emocji. Pogardza� sob� za uleganie im. By�y oznak� s�abo�ci.

Ch�opak na pewno te� to widzia�. Gapi� si� teraz na niego.

Mandralisca zmusi� si� do m�wienia spokojniej.

��Dok�d wyjecha�?

��My�l�, panie, �e wr�ci� do Piurifayne. Chyba wezwa�a go Danipiur, by z�o�y� jej raport.

Zdumiewaj�ce wiadomo�ci. Mandralisca poczu�, �e w jego umy�le budzi si� kolejny huragan.

Si�gn�� po je�dziecki pejcz, kt�ry zawsze le�a� na biurku, z�apa� za jego r�czk� tak mocno, �e a� zbiela�y mu kostki palc�w i rzuci� go w k�t. �eby si� uspokoi�, podszed� do okna i zapatrzy� si� przez nie, ale to tylko pogorszy�o sprawy, bo okaza�o si�, �e na zewn�trz pada deszcz. Przez trzy ostatnie dni Ni-moya zlewa�y niespodziewane deszcze. Nikt nie spodziewa� si� takich ulew p�nym latem, kiedy powinna raczej nadej�� sucha pora jesienna i zimowa. Za oknem by�a tylko szara �ciana wody. Nie by�o w og�le wida� rzeki, cho� p�yn�a tu� obok budynku. Tylko szaro��, szaro��, szaro��. Nieustanne b�bnienie wody o wielkie kwarcowe okno gabinetu zacz�o go ju� doprowadza� do sza�u. Jeszcze dzie� i zacznie krzycze�.

Spok�j. Uspok�j si�.

Ale jak? Dekkeret�� w�a�nie si� o tym dowiedzia��� wyl�dowa� bezpiecznie w Piliploku z du�ym kontyngentem wojsk. Za to Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp wr�ci� do Piurifayne na pogaduszki z kr�low�.

��Wyjecha��� powiedzia� Mandralisca�� i nikt mnie nie poinformowa�? Dlaczego nie? Mieli�my na dzisiaj zaplanowane wa�ne spotkanie�� znowu wzbiera� w nim czerwony przyp�yw gniewu.�� Ambasador Metamorf�w niespodziewanie wyrusza do domu, nawet nie zadaje sobie trudu przej�cia po drodze przez m�j gabinet, �eby si� po�egna�, ale nikt mnie o tym nawet nie poinformuje!

��Panie, nie mia�em poj�cia� Nie pomy�la�em�

��Nie pomy�la�e�! Nie pomy�la�e�! W�a�nie o to chodzi, Thastainie: nie pomy�la�e�.

Chcia�, by jego s�owa zabrzmia�y lodowato, ale zamiast tego wyszed� mu zd�awiony skrzek. Mandralisca czu� si� tak, jakby zaraz mia�a mu wybuchn�� g�owa. Khaymak Barjazid powiedzia� mu ostatnio, �e korzystanie z he�mu tak cz�sto, jak on to robi�, mog�o by� niebezpieczne. Mo�e i tak by�o, mo�e przez to zrobi� si� troch� niestabilny emocjonalnie. A mo�e to wszystko przez napi�cie, kt�re czu� teraz, u progu d�ugo wyczekiwanej wojny o niepodleg�o��. Nigdy wcze�niej jednak nie mia� takich problem�w z zachowaniem panowania nad sob��� a teraz nie by�a na to pora.

Nie, kiedy Dekkeret jest w Piliploku. I kiedy odszed� ambasador Metamorf�w.

Po raz drugi w ci�gu p�torej minuty Mandralisca opanowa� swoje rozszala�e emocje i zmusi� si� do spokojnego przemy�lenia spraw.

Ju� dawno porzuci� plan obrony ca�ego wybrze�a przed Koronalem. Podj�� t� decyzj�, gdy uzna�, �e czym innym by�o zaprosi� ludno�� Zimroelu do przy��czenia si� do w�adc�w Ni-moya w proklamowaniu niepodleg�o�ci, a czym innym, szczeg�lnie na tak wczesnym etapie powstania, wymaga� od nich, by podnie�li r�k� na namaszczonego Koronala. Po wielotygodniowym namy�le uzna�, �e najlepiej b�dzie pozwoli� g�odnym zemsty Zmiennokszta�tnym, by zaj�li si� Dekkeretem. Nagle jednak okaza�o si�, �e ta decyzja mog�a by� powa�nym b��dem strategicznym, postawieniem na niew�a�ciwego konia. Boj�wki Zmiennokszta�tnych, kt�re Mandralisca chcia� rozmie�ci� w lesie wzd�u� prawdopodobnej trasy przemarszu Dekkereta na p�noc jeszcze nawet nie istnia�y, a teraz znikn�� ambasador Metamorf�w. Jego g��wny sprzymierzeniec. Tajna bro� w walce z rz�dem Alhanroelu.

Danipiur pozna�a ju� najwa�niejsze punkty propozycji Mandraliski: swobody obywatelskie dla jej ludu w zamian za pomoc wojskow� w walce z Dekkeretem. By� mo�e Vitheysp Uuvitheysp Aavitheysp po prostu wr�ci� do domu, by om�wi� z kr�low� szczeg�y dotycz�ce rozstawienia wojsk, o kt�re prosi� Mandralisca.

Mo�e.

Ale dlaczego Zmiennokszta�tny nie wspomnia� mu o tym cho�by s�owem? Mo�e dzia�o si� co� du�o bardziej niepokoj�cego: co, je�li Zmiennokszta�tni zmienili zdanie co do ca�ego przedsi�wzi�cia? To, co wcze�niej wydawa�o si� takie proste, zacz�o przedstawia� sob� nieoczekiwane wyzwanie.

Wiedzia� jednak, �e gniew nie jest w�a�ciw� reakcj�. Strach, rozpacz, niepok�j�� same bezu�yteczne uczucia. By�o za wcze�nie, by pozwoli� sobie na panik�. Trzeba si� przygotowa� na niespodzianki, utrudnienia, b��dy.

Mandralisca odezwa� si� naj�agodniejszym tonem, na jaki by�o go sta�:

��Thastainie, powinienem zosta� natychmiast poinformowany. �a�uj�, �e tak si� nie sta�o. Ale teraz nic na to nie poradzimy, prawda?

��Nie, wasza mi�o�栗 wyszepta� cichutko Thastain.

Ch�opak by� blady, dr�a�. Nie potrafi� spojrze� Mandralisce w oczy. Czy spodziewa� si�, �e zostanie pobity za zaniedbanie? Mo�e pejczem? Mandralisca nie widzia� Thastaina tak przera�onym od najwcze�niejszych dni na Pustyni Bicz�w.

W tej chwili terroryzowanie podw�adnych w niczym nie pomo�e. Nag�y wyjazd Vitheyspa Uuvitheyspa Aavitheyspa m�g�, ale nie musia� by� powa�nym wydarzeniem, cho� istnia�o prawdopodobie�stwo, �e wywo�a komplikacje i zamieszanie. Jednak Mandralisca pomy�la�, �e niezale�nie od tego, co planowa� Zmiennokszta�tny, teraz nie nale�a�o zniech�ca� do siebie swoich kluczowych ludzi. Ten ch�opak by� lojalny, przydatny i inteligentny.

Mandralisca powiedzia�:

��Thastainie, chc�, �eby� teraz poszed� na Wielki Bazar, porozmawia� z jednym ze sprzedawc�w i powiedzia� mu, �e chc�, aby skontaktowa� mnie z jednym z wa�nych cz�onk�w Gildii Z�odziei. S�ysza�e� o Gildii Z�odziei z Ni-moya, prawda, Thastainie? O tym, jak dzia�aj� na bazarze we wsp�pracy z kupcami, odbieraj�c im okre�lony procent d�br w zamian za ochron� przed niezrzeszonymi z�odziejami, kt�rzy nie wiedz�, kogo mog� okra��?

��Tak, panie.

��Dobrze. Porozmawiaj wi�c ze z�odziejami. Maj� kontakty z miejscow� spo�eczno�ci� Zmiennokszta�tnych. Wiesz, to miasto jest ich pe�ne. Jest ich tu wi�cej, ni� m�g�by� uwierzy�, czaj� si� wsz�dzie. Skontaktuj si� z nimi. Powo�uj si� na mnie. Je�li b�dziesz musia� komu� zap�aci�, nie krepuj si�. Powiedz im, �e mam piln� potrzeb� przes�ania przez jednego z nich wiadomo�ci do Danipiur� Thastainie, piln� potrzebꠗ powt�rzy� z naciskiem.�� Je�li znajdziesz kogo� sk�onnego, by j� zanie��, przyprowad� go tutaj. Czy to jasne, Thastainie?

Thastain skin�� g�ow�, ale mia� dziwny wyraz twarzy.

��Nie kochasz zbytnio Zmiennokszta�tnych, prawda, ch�opcze?�� zapyta� Mandralisca.�� C�, kt� ich kocha? Ale ich potrzebujemy. Potrzebujemy ich, rozumiesz? Ich wsp�praca jest wa�na dla naszej sprawy. Dlatego te� zatkaj nos i ruszaj na bazar, nie tra� czasu�� u�miechn�� si�. Wewn�trzna burza mija�a, znowu czu� si� prawie sob�.�� A po drodze powiedz Khaymakowi Barjazidowi, �e chc� go natychmiast widzie�.

Barjazid spojrza� na spoczywaj�c� w d�oni Mandraliski metalow� plecionk�, kt�ra by�a he�mem do kontrolowania my�li, potem na samego Mandralisk�, potem zn�w na he�m. W og�le nie odpowiedzia� na pro�b� hrabiego.

��Khaymaku? Nic nie m�wisz, czekam. Prosz�, we� he�m. Bierz si� do pracy.

��Bezpo�redni atak na umys� Lorda Dekkereta? Ekscelencjo, czy to rozs�dne?

��Czy prosi�bym ci� o to, gdyby tak nie by�o?

��To powa�na zmiana plan�w. My�la�em, �e um�wili�my si�, i� nie zaatakujemy bezpo�rednio samych Pot�g.

��Ostatnio nast�pi�o kilka istotnych zmian plan�w�� powiedzia� Mandralisca.�� Dopasowali�my si� do okoliczno�ci politycznych i finansowych. Nie zablokowali�my morza, by zapobiec l�dowaniu floty Koronala, cho� by� czas, kiedy o tym my�leli�my. Nie rozstawili�my posterunk�w wzd�u� wybrze�a. Liczyli�my na cenn� pomoc ze strony Zmiennokszta�tnych, ale obecnie i w to nale�y w�tpi�. Dekkeret jest w Piliploku i wkr�tce ruszy w nasz� stron�. Ma ze sob� armi�.

��Chcia�bym przypomnie� waszej mi�o�ci, �e my r�wnie� mamy armi�.

��Ach tak, ale czy stanie do walki? To jest kluczowe pytanie: czy stanie do walki? Co b�dzie, je�li Dekkeret podejdzie pod nasze granice i o�wiadczy �Oto ja, wasz Lord Koronal�, a ludzie padn� na twarze i zaczn� robi� znaki rozb�ysku gwiazd? To ryzyko, kt�re bardzo niech�tnie podejm�. Nie, p�ki mamy to�� otworzy� zaci�ni�t� d�o� i wyci�gn�� przed siebie he�m.�� Korzystaj�c z tego, wypchn��em brata Prestimiona poza kraw�d� szale�stwa, podobnie jak wielu innych. Czas popracowa� nad Dekkeretem. We� go, Khaymaku. Za�� go. Wy�lij sw�j umys� do Piliploku i zajrzyj w Dekkereta. Zacznij go rozk�ada� na kawa�ki. To mo�e by� nasza jedyna nadzieja.

Khaymak Barjazid znowu spojrza� na he�m w d�oni Mandraliski, ale nie si�gn�� po niego. Powiedzia� �agodnie:

��Ekscelencjo, od d�ugiego czasu wiadomo, �e pos�ugujesz si� he�mem lepiej ni� ja. Masz mocniejszego ducha� silniejszy charakter�

��Khaymaku, m�wisz wi�c, �e tego nie zrobisz?

��Je�li trzeba zmierzy� si� z energi� tak pot�n�, jak umys� Lorda Dekkereta, mo�e lepiej b�dzie, je�li to ty�

Mandralisca znowu poczu� wzbieraj�cy w nim huragan. Nie mog� na to pozwoli�, pomy�la�, opanowuj�c si�. Spokojnie. Spokojnie. Spok�j.

Przem�wi� zimno i ostro.

��Ledwie par� dni temu powiedzia�e� mi, �e by� mo�e za cz�sto korzystam z he�mu. Znajduj� w sobie pewne oznaki zm�czenia, kt�re mog� o tym �wiadczy栗 przesun�� r�k� na pejcz.�� Nie marnujmy wi�cej energii na dyskusje, Khaymaku. We� he�m. Teraz. I zajmij si� Dekkeretem.

��Tak, wasza mi�o�栗 powiedzia� Barjazid z bardzo nieszcz�liw� min�.

Ostro�nie za�o�y� he�m, zamkn�� oczy, wszed� w podobny do transu stan, w kt�rym operowa�o si� he�mem. Mandralisca patrzy�, zafascynowany. He�m Barjazid�w wci�� jawi� mu si� jako co� cudownego. Taka delikatna paj�czyna ze z�otych drut�w, a jednak mo�na by�o jej u�y� do si�gania na odleg�o�� tysi�cy mil, do dotykania innych umys��w, nawet Pontifexa albo Koronala, i narzucania swojej woli� przejmowania kontroli�

Min�o ju� kilka minut. Barjazid poci� si�. Pod mocn�, suvraelsk� opalenizn� jego twarz by�a zaczerwieniona. Pochyli� g�ow� i zgarbi� si� jakby pod wielkim ci�arem. Czy dosi�gn�� Dekkereta? Wysy�a� promienie czerwonej furii prosto w bezbronny umys� Koronala?

Jeszcze minuta� I kolejna�

Barjazid podni�s� g�ow�. Dr��cymi d�o�mi zdj�� he�m ze skroni.

��No i?�� zapyta� ostro Mandralisca.

��Bardzo dziwna rzecz, wasza mi�o��. Bardzo�� m�wi� szorstkim, urywanym g�osem.�� Dosi�g�em Dekkereta. Jestem tego pewien. Umys� Koronala� nie da si� go z niczym pomyli�. Ale by�� broniony. Tylko tak to mog� okre�li�. Jak gdyby jako� os�ania� si� przed moimi atakami.

��Czy to mo�liwe z technicznego punktu widzenia?

��Tak, oczywi�cie� je�li sam ma he�m i wie, jak si� nim pos�ugiwa�. Rzecz jasna ma dost�p do he�m�w, tych, kt�re dawno temu skonfiskowano mojemu bratu i zamkni�to na Zamku. To ca�kiem mo�liwe, �e Dekkeret ma jeden z nich przy sobie. Ale �e umie go u�ywa� tak wprawnie� �e w og�le wie, jak z niego korzysta�

��I �e mia� go na g�owie akurat w chwili, kiedy postanowi�e� zaatakowa栗 doda� Mandralisca.�� Tak, zbieg okoliczno�ci jest niemo�liwy. Mo�e mia�e� racj�, mo�e po prostu nie masz do�� wewn�trznej si�y, pot�gi umys�u czy czego tam, by pokona� Dekkereta. Niech ja spr�buj�.

Barjazid z ulg� odda� mu he�m.

Mandralisca przez chwil� trzyma� go w obu d�oniach i zastanawia� si�, czy to faktycznie dobry pomys�. Przez ca�y dzie� a� za wyra�nie widzia�, �e napi�cie zwi�zane z prowadzeniem kampanii powa�nie nadszarpn�o jego zasoby energii. Korzystanie z he�mu wi�za�o si� z dalszym jej wydatkiem, a to mog�o by� niebezpieczne.

Gorzej jednak b�dzie pozwoli� Barjazidowi zobaczy�, jak bardzo jest zm�czony. A gdyby uda�o mu si� pot�nym uderzeniem psychicznej si�y zdruzgota� umys� wroga, kt�ry w przeciwnym razie wkr�tce nadci�gnie z Piliploku�

Za�o�y� he�m. Zamkn�� oczy. Wszed� w trans.

Wys�a� umys� na po�udnie, potem na zach�d, na Piliplok.

Dekkeret.

Na pewno tam by�. Tam, na wybrze�u, ognistoczerwon� kula mocy, niczym drugie s�o�ce.

Dekkeret. Dekkeret. Dekkeret.

A teraz� uderzy�

Mandralisca zebra� wszystkie si�y. Bezpo�redni atak na najwi�kszego wroga, gwa�towny szturm na tego cz�owieka by� czym�, przed czym si� od dawna powstrzymywa�. Co�, czego nigdy sam nie umia� nazwa栗 ostro�no��, strategia, mo�e nawet l�k�� powstrzymywa�o go od ataku na Prestimiona, gdy ten by� Koronalem, a teraz na Dekkereta. Chcia� osi�gn�� swoje cele bardziej subtelnymi metodami, stopniowo, a nie za jednym, straszliwym zamachem. Taka ju� by�a jego natura: ceni� cisz�, cierpliwo��, przemy�lno��. Teraz jednak przesta� si� waha�. Przysz�a pora, by dosi�gn�� Dekkereta i go zniszczy�

Pora�

By� uderzy�

Pora� pora�

Uderza�, ale nic si� nie dzia�o. Nie da�o si� dotkn�� tej ognistej kuli czerwonego �wiat�a. By� pewien, �e problemem nie by�a niedostateczna si�a. W�ciek�e pioruny, kt�rymi uderza�, odbija�y si� jak rzutki od kamienia. Uderza� znowu i znowu i znowu, ale za ka�dym razem nie przynosi�o to �adnego efektu.

W ko�cu wyczerpa�y si� zasoby energii. Zerwa� he�m ze skroni i pochyli� si� nad biurkiem, spi�ty, dr��cy, z g�ow� w d�oniach.

Po chwili podni�s� wzrok. Khaymak Barjazid mia� przera�on� min�. Ma�y Suvraelczyk patrzy� na niego oczyma szeroko otwartymi z szoku i strachu.

��Wasza mi�o�� wszystko w porz�dku, wasza mi�o��?

��Jest chroniony� tak jak m�wi�e�. Nie da si� do niego zbli�y�. Broniony z ka�dej strony�� przycisn�� palce do obola�ych oczu.�� Jak my�lisz, czy on mo�e by� jakiego� rodzaju nadcz�owiekiem? Znam tego Dekkereta, tego Koronala, tylko ze s�yszenia� Nigdy si� nie spotkali�my� Ale nie s�ysza�em o nim niczego, co sugerowa�oby, �e ma jakie� szczeg�lne moce umys�u. A jednak� to, jak mnie odepchn��� z jak� �atwo�ci��

Khaymak Barjazid potrz�sn�� g�ow�.

��Nie znam umys�u do�� pot�nego, by m�g� odbi� uderzenie zadane za pomoc� he�mu. Bardziej prawdopodobne jest, �e wymy�lili nowy rodzaj tego urz�dzenia. Jak wiemy, jest z nim m�j bratanek, Dinitak. Zna si� na he�mach. M�g� zmodyfikowa� jeden z nich tak, by chroni� jego pana.

��Oczywi�cie�� powiedzia� Mandralisca. Wszystko by�o teraz jasne.�� Dinitak, kt�ry sprzeda� w�asnego ojca Prestimionowi, oddaj�c mu he�my, robi to samo po dwudziestu latach. Ten tw�j bratanek jest prawdziwym cierniem w moim boku. Wyrz�dzi� nam wielk� szkod�, i r�wnie wielkie b�dzie jego cierpienie, Khaymaku, kiedy wreszcie mi za to zap�aci!

Thastain powr�ci� o zmierzchu, zm�czony i brudny po ca�ym dniu sp�dzonym w labiryncie tuneli, galerii i w�skich arkad Wielkiego Bazaru Ni-moya, a tak�e przemoczony do szpiku ko�ci przez nieustannie padaj�cy deszcz. Mandralisca od razu zauwa�y�, �e ch�opak nie wykona� zadania, bo by� zarazem ponury i wystraszony. Poza tym wr�ci� sam, nie przyprowadzi� ze sob� Zmiennokszta�tnego, jak rozkaza� mu hrabia. Mimo to z ponur� rezygnacj� s�ucha� d�ugiej opowie�ci Thastaina o przemierzaniu rozleg�ego labiryntu targowiska, o rozmowach z kupcami, a w ko�cu o nam�wieniu do wsp�pracy niejakiego Gaziriego Venemma, sprzedawcy ser�w i oleju, kt�ry po d�ugim wahaniu i namowach, popartych mieszkiem pe�nym rojali, zgodzi� si� zaprowadzi� Thastaina do kupca, kt�ry pono� by� Zmiennokszta�tnym pod postaci� przybysza z Narabalu.

Thastain opowiada�, �e faktycznie, spotka� si� z narabalczykiem, kt�ry, s�dz�c po sposobie poruszania i specyficznej wymowie, m�g� by� przebranym Metamorfem. Za �adn� cen� nie chcia� si� jednak podj�� zaniesienia wiadomo�ci do Danipiur.

��Wasza mi�o��, powo�a�em si� na ciebie. Pozosta� oboj�tny. Wspomnia�em o Vitheyspie Uuvitheyspie Aavitheyspie. Udawa�, �e nigdy wcze�niej nie s�ysza� tego imienia. Pokaza�em mieszek pe�en rojali. Nic z tego.

��To by� jedyny Zmiennokszta�tny na Bazarze?�� zapyta� Mandralisca.

��W sumie rozmawia�em jeszcze z czterema�� odpowiedzia� Thastain, a po jego zniesmaczonym wyrazie twarzy Mandralisca pozna�, �e m�wi prawd�, a zadanie by�o nie�atwe.�� Nie zrobi� tego. Dw�ch z oburzeniem zaprzeczy�o, �e w og�le s� Metamorfami, cho� widzia�em, �e k�ami�, a oni wiedzieli, �e ja wiem, ale ich to nie obchodzi�o. Trzeci wy�ga� si� s�abym zdrowiem. Czwarty po prostu odm�wi�, zanim powiedzia�em mo�e sze�� s��w. Ekscelencjo, mog� wr�ci� na Bazar jutro, mo�e wtedy�

��Nie�� uci�� Mandralisca.�� To bez sensu. Co� si� sta�o. Ambasador Danipiur postanowi� nam nie pomaga� i wr�ci� do Piurifayne, by jej o tym powiedzie�. Tego jestem pewien�� zaskoczy�o go jego w�asne opanowanie. Mo�e ju� wyszed� ze strefy huragan�w.�� Zawo�aj mi Halefice�a.

Kiedy tylko przyszed� adiutant, Mandralisca powiedzia�:

��Jacominie, mamy nowe problemy.

��Poza przybyciem Dekkereta i znikni�ciem Metamorfa, ekscelencjo?

��Tak, poza nimi�� Mandralisca szybko opowiedzia� o swoich nieudanych pr�bach dosi�gni�cia Dekkereta moc� he�mu i o Thastaina bezowocnych poszukiwaniach pomocnego Metamorfa.�� S�dz�, �e wkr�tce Koronal ruszy w naszym kierunku. Pomoc Zmiennokszta�tnych, na kt�r� liczy�em, najwyra�niej nie nadejdzie. Co si� za� tyczy naszych w�asnych wojsk, wystarczy ich do obrony Ni-moya, ale nie do wyj�cia poza stref�, kt�r� ju� obstawili�my.

Halefice wygl�da� na zgn�bionego.

��To co zrobimy, wasza mi�o��?

��Mam nowy plan�� Mandralisca spojrza� na Halefice�a, z niego na Barjazida, potem na Thastaina. Zawiesi� na chwil� spojrzenie na ka�dym z nich, uwa�nie ich oceniaj�c, mierz�c, na ile mo�e im zaufa�.�� Us�yszycie o nim jako pierwsi i ostatni zarazem. Wygl�da nast�puj�co: jego lordowska mo�� Gaviral zaprosi Dekkereta na rokowania gdzie� w po�owie drogi mi�dzy Piliplokiem i Ni-moya, powie mu, �e chcemy po�o�y� kres naszemu konfliktowi i wypracowa� kompromis, kt�ry rozwi��e problemy Zimroelu nie niszcz�c struktur rz�du imperialnego. Wiem, �e mu si� to spodoba. Si�dziemy za sto�em i spr�bujemy znale�� rozwi�zanie. Zaproponujemy mu nasze warunki i wys�uchamy, co ma nam do powiedzenia.

��I co wtedy?�� zapyta� Halefice.

��Wtedy�� odpowiedzia� Mandralisca�� kiedy rozmowy b�d� sz�y tak g�adko, jak tylko si� da, Jacominie, zabijemy go.

��Rokowania�� powiedzia� Dekkeret, zafascynowany tym przedziwnym pomys�em.�� Zapraszaj� nas na rokowania!

��Najpierw pr�buje zaatakowa� ci� przy u�yciu he�mu, a potem prosi o rokowania?�� roze�mia� si� Septach Melayn.�� Widz�, �e schwyci si� ka�dej deski ratunku. Oczywi�cie mu odm�wisz.

��Nie s�dzꠗ odpar� Dekkeret.�� Sprawdza� nas. Pokazali�my mu, �e Dinitak potrafi odbi� jego ataki, my�l�, �e wie, na co nas sta� i chce zagra� nam s�odsz� melodi�. Powinni�my go wys�ucha�, nie s�dzicie?

��Ale rokowania? Rokowania? M�j panie, Koronal nie negocjuje warunk�w pokoju z lud�mi, kt�rzy za nic maj� jego �wi�t� w�adzꠗ zaprotestowa� Gialaurys niskim, powa�nym g�osem.�� Takich ludzi po prostu mia�d�y. Zgniata ich jak komary Nie wchodzi w dyskusje o mo�liwych ust�pstwach, o terytorium, kt�re sk�onny by�by im odda�, o niczym. Koronal w niczym nie mo�e ust�pi� takim� odmie�com.

��Nie zamierzam�� Dekkeret u�miechn�� si� lekko, s�ysz�c stanowczy ton Wielkiego Admira�a.�� Jednak odmowa wys�uchania propozycji dzielnego Mandraliski, czy mo�e raczej wielkiego i pot�nego Pontifexa Gavirala, bo to on zaprasza nas na spotkanie, by�aby niew�a�ciwa. Powinni�my przynajmniej pos�ucha�. Te rokowania wyci�gn� ich z Ni-moya, wi�c nie b�dziemy musieli oblega� miasta. Porozmawiamy, a potem, je�li zajdzie konieczno��, b�dziemy walczy�. Przewaga jest po naszej stronie.

��Doprawdy?�� zapyta� Dinitak.�� Tak, mamy armi�. Ale przypominam ci, Dekkerecie, jeste�my na ziemi nieprzyjaciela, daleko od domu. Je�li Mandralisca zebra� si�y w liczbie podobnej do naszych�

��Ziemia nieprzyjaciela?�� zawo�a� Gialaurys.�� Nie! Nie! Co te� m�wisz? Jeste�my w Zimroelu, gdzie monety jego wysoko�ci Pontifexa wci�� s� legalnym �rodkiem p�atniczym, i mam na my�li Pontifexa Prestimiona, nie t� g�upi� marionetk� Mandraliski. Prawa imperialne wci�� tu obowi�zuj�, Dinitaku. Lord Dekkeret jest kr�lem tych ziem. Ja si� tutaj urodzi�em, nie dalej jak pi��dziesi�t mil od tego miejsca, a ty nazywasz je wrogim terytorium. Jak mo�esz nawet powiedzie� co� takiego? Jak�

��Spokojnie, m�j dobry Gialaurysie�� powiedzia� Dekkeret bliski �miechu.�� W s�owach Dinitaka jest troch� prawdy. Mo�e tutaj nie jeste�my na ziemi nieprzyjaciela, ale nie wiadomo, jak daleko w g�r� rzeki dotrzemy, nim to si� zmieni. Ni-moya og�osi�o niepodleg�o��, na Pani�! Wybra�o w�asnego Pontifexa! Wszyscy wiemy, �e bije monety z g�upi� twarz� Gavirala. P�ki nie przywr�cimy sprawom ich normalnego biegu, musimy my�le� o Ni-moya jako o wrogim mie�cie, a o otaczaj�cych je terenach, jak o wrogiej ziemi.

Stali obozem na p�nocnym brzegu Zimru, nieopodal Piliploku, w przyjemnej, wiejskiej okolicy pe�nej �agodnych wzg�rz i zadbanych farm. Powietrze tu by�o ciep�e, z po�udnia wia� suchy wiatr, a p�owa ro�linno�� wyra�nie wskazywa�a, �e dawno sko�czy�y si� deszcze wiosny i wczesnego lata. W tej okolicy po obu stronach rzeki pobudowano szybko rozwijaj�ce si� miasta i p�ki co w ka�dym z nich witano Dekkereta z przyjemno�ci� i podnieceniem. Miejscowi oficjele niewiele wiedzieli na temat wydarze� w Ni-moya i wspominali o nich ze wstydem. Ni-moya by�o oddalone o tysi�ce mil, le�a�o w innej prowincji. Dla tych rolnik�w Ni-moya by�o miastem tak wyrafinowanym, �e niemal dekadenckim i je�li chcia�o bawi� si� w jakie� polityczne gry, wchodzi� w konflikt z Koronalem, to na pewno w�adca podejmie kroki, by przywr�ci� sprawom ich naturalny bieg.

��M�j panie, czy mo�esz zn�w przeczyta� warunki Sambailid�w?�� spyta� Septach Melayn.

Dekkeret przerzuca� zapisane eleganckim pismem karty pergaminu.

��Mmm� O, tu s�. To niezupe�nie warunki. Raczej propozycje. Jego lordowska mo�� Gaviral�� ciekawy tytu�, kto niby mianowa� go lordem czegokolwiek?�� ubolewa, �e istnieje mo�liwo�� zbrojnego konfliktu pomi�dzy wojskami ludno�ci Zimroelu i Koronala Alhanroelu, Lorda Dekkereta�� zauwa�cie, �e jestem tu Koronalem Alhanroelu, nie Majipooru�� i proponuje pokojowe negocjacje celem rozwi�zania konfliktu, w jaki wchodz� prawomy�lne aspiracje ludu Zimroelu i r�wnie prawomy�lna w�adza imperialnego rz�du Alhanroelu.

��Przynajmniej przyznaje, �e to prawomy�lny rz�d�� zauwa�y� Septach Melayn.�� Nawet je�li nazywa go rz�dem Alhanroelu, nie Majipooru.

��Niewa�ne�� wzruszy� ramionami Dekkeret.�� Przedstawia sprawy tak, jakby by�a to dyskusja mi�dzy dwiema r�wnorz�dnymi si�ami, a na to nie mo�emy oczywi�cie pozwoli�. Ale dajcie mi kontynuowa�. Chce� ach� Przede wszystkim podczas naszego spotkania chce przywr�cenia tytu�u prokuratora Zimroelu, dziedzicznego w jego rodzinie. Wyra�a nadziej�, �e dojdziemy do porozumienia w kwestii zakresu w�adzy owego prokuratora. Sugeruje, �e obecny tytu�, Pontifex, jest tylko tymczasowy i �e ch�tnie zrezygnuje z roszcze� dotycz�cych ustanowienia osobnego pontyfikatu w zamian za kompromis konstytucyjny, daj�cy wi�ksz� autonomi� Zimroelowi w og�lno�ci, a szczeg�lnie prowincji Ni-moya. Wszystko to pod w�adz� sambailidzkiego prokuratora.

��C󿠗 powiedzia� Septach Melayn�� wygl�da to lepiej ni� w pierwszej chwili. Zdaje mi si�, �e chce tylko tytu�u prokuratora i w�adzy nad Ni-moya i jego okolicami. To mniej wi�cej tyle, ile mia� Dantirya Sambail.

��Ten tytu� zosta� mu odebrany przez Prestimiona�� przypomnia� Gialaurys.�� Przysi�g�, �e nie b�dzie wi�cej prokurator�w�� mi�sista twarz Wielkiego Admira�a poczerwienia�a, a z g��bi jego gard�a dobiega�o jakby warczenie. Dekkeret pomy�la�, �e wygl�da jak wielki wulkan przed erupcj�.�� A my chcemy odda� bezwarto�ciowemu bratankowi to, co Prestimion odebra� wujowi, tylko dlatego, �e bratanek sobie tego �yczy? Przynajmniej Dantirya Sambail by� na sw�j spos�b wielki. Ten tutaj jest g�upi� �wini� i niczym ponadto.

��Dantirya Sambail by� wielkim cz�owiekiem?�� zapyta� zdumiony Dinitak.�� Z tego co s�ysza�em, by� po prostu potworem.

��To te� prawda�� powiedzia� Dekkeret.�� Pr�cz tego by� rzutkim, genialnym przyw�dc�. Odegra� niema�� rol� w doprowadzeniu Zimroelu do jego obecnego stanu, bo w czasach Prankipina i Confalume�a ten kontynent by� podzielony na malutkie ksi�stewka. Wsp�pracowa� z Zamkiem i Labiryntem przez czterdzie�ci lat, zanim nie postanowi� wybra� nowego Koronala, a potem nic ju� nie by�o takie samo�� zwr�ci� si� do Gialaurysa.�� Wiesz dobrze, �e nie przekazujemy w�adzy w r�ce Gavirala, m�j Admirale. Ten list zosta� napisany przez Mandralisk�. To on b�dzie faktycznym prokuratorem, je�li przywr�cimy ten tytu�.

��A mimo to pragniesz rokowa�, m�j panie, cho� wiesz, �e w rzeczywisto�ci b�dziesz rokowa� z tym w�em, Mandralisk�, kt�ry ju� raz pr�bowa� ci� zabi�?�� spyta� Gialaurys.

Septach Melayn pog�aska� si� po kr�conej br�dce i roze�mia� si�.

��Pami�tasz, Gialaurysie, jak zebrali�my si� wszyscy pod Grani� Thegomar przed ostatni� bitw� w wojnie z Korsibarem, a od ksi�cia Gonivaula, �wczesnego Wielkiego Admira�a, przyjecha� herold z bia�� flag�, m�wi�c, �e Lord Korsibar wci�� liczy na pokojowe rozwi�zanie i proponuje rokowania?

��Tak. I zaproponowa�, �eby to diuk Svor by� naszym wys�annikiem?�� powiedzia� Gialaurys, u�miechaj�c si� do wspomnienia.

Septach Melayn zwr�ci� si� do Dinitaka.

��Svor najmniej z nas lubi� wojn�, by� te� najbardziej przebieg�y. Zanim podzielili�my si� na frakcje, by� przyjacielem Korsibara. Nie widzia� sensu w rokowaniach, ale Prestimion powiedzia�, �e �nie zaszkodzi pos�ucha�, zupe�nie jak Dekkeret dzisiaj. Svor wyjecha� wi�c na �rodek pola na spotkanie z Gonivaulem, kt�rego propozycja wygl�da�a nast�puj�co: chcia�, by Svor poczeka� do rozpocz�cia bitwy, a potem poszed� do kapitan�w Prestimiona i powiedzia� im, �e Lord Korsibar uczyni ich diukami i ksi���tami, je�li zdecyduj� si� porzuci� Prestimiona i przej�� na stron� Korsibara. Za zdrad� oferowa� te� Svorowi swoj� siostr�, pi�kn� Thismet, za �on�. Tak wygl�da�y rokowania wed�ug Korsibara.

��I co zrobi� Svor?

��Wr�ci� do obozu i opowiedzia�, co mu zaproponowano. Nie�le si� u�miali�my, a potem zacz�a si� bitwa. Svor m�nie w niej poleg�, walcz�c po stronie Prestimiona, cho� przed tym dniem nie s�yn�� z odwagi.

��My te� si� nie�le u�miejemy�� powiedzia� Dinitak�� kiedy odkryjemy, jak wygl�daj� rokowania wed�ug Mandraliski?

��Na to liczꠗ odpar� Dekkeret.

��Zamierzasz wi�c to zrobi�?�� spyta� Gialaurys.

��W�a�nie tak. Gdzie jest pos�aniec jego lordowskiej mo�ci Gavirala? Powiedzcie mu, �e przyjmuj� zaproszenie. Natychmiast ruszamy w wyznaczone miejsce.

Wyznaczone miejsce znajdowa�o si� trzy tysi�ce mil w g�r� Zimru, niedaleko miasteczka Salvamot, gdzie mie�ci�a si� dawna posiad�o�� wiejska Dantiryi Sambaila, zwana Dworem Mereminene. Po upadku prokuratora posiad�o�� ta pozosta�a w rodzinie i obecnie by�a, jak si� okaza�o, w�asno�ci� Sambailida, nazywaj�cego si� jego lordowsk� mo�ci� Gavahaudem.

��Kt�ry to?�� spyta� Septacha Melayna Dekkeret.�� Dla mnie wszystkie ich imiona brzmi� tak samo. Czy to ten wielki pijak?

��To Gavinius, m�j panie. Gavahaud to strojni�, maj�cy si� za wz�r stylu i smaku, prawdziwa G�ra Zamkowa pr�no�ci i g�upiej arogancji. Nie mog� si� doczeka� okazji, by wypyta� go o rady na temat mody.

Dekkeret zachichota�.

��My�l�, �e wszyscy mo�emy si� od nich wiele nauczy�.

��A oni naucz� si� czego� od nas, m�j panie�� powiedzia� Gialaurys.

Zazwyczaj statki morskie nie podr�owa�y po rzekach, ale na transport wojsk Dekkereta nie starczy�o �odzi rzecznych, a Zimr by� do�� g��boki i szeroki, by bez trudu mog�y nim p�yn�� nawet najwi�ksze okr�ty z morskiej floty Koronala. Jedynym problemem by� zwyczajny ruch towarowy na Zimrze, kt�ry nie by� got�w na zaj�cie wi�kszo�ci koryta rzeki olbrzymi� flot� statk�w morskich. W po�piechu umykali z drogi, podczas gdy armada Lorda Dekkereta par�a na p�noc.

Krajobraz tutaj praktycznie si� nie zmienia�, otacza�a ich szeroka, nadrzeczna r�wnina. W oddali wida� by�o pofalowane wzg�rza, a wzd�u� obu brzeg�w le�a�y t�tni�ce �yciem rolnicze miasteczka. Dzie� po dniu by� bezchmurny i s�oneczny. Podobno nad Ni-moya pada�y ulewne deszcze, ale Ni-moya by�o wci�� bardzo daleko, a ni�sza cz�� doliny Zimru cieszy�a si� przyjemn�, bezdeszczow� pogod�.

W teorii by�a to pierwsza Wielka Procesja Dekkereta, ale nie zatrzymywa� si� w nadrzecznych miasteczkach, sta� tylko na dziobie Lorda Stiamota i macha� do zgromadzonej na nabrze�ach ludno�ci. Nawet podczas Wielkiej Procesji Koronal nie m�g� zatrzymywa� si� poza najwi�kszymi miastami, w przeciwnym razie do ko�ca �ycia podr�owa�by z miejsca na miejsce, ty� na bankietach i nigdy nie wr�ci� na Zamek. Problem z Mandralisk� i Pi�cioma Lordami by� zbyt powa�ny, by mo�na si� teraz by�o zatrzymywa�, nawet w miejscach tak stosunkowo istotnych jak Port Saikforge, Stenwamp czy Gablemorn.

P�yn�li wci�� dalej i dalej przez �agodn� dolin� Zimru, mijali miasto za miastem; Dambmuir, Orgeliuse, Impemond, Haunfort Wi�ksze, Cerinoe, Semirod, Molagat, Thibbildorn, Coranderk, Maccathar. Septach Melayn, kt�ry zajmowa� si� mapami, wymienia� kolejne nazwy, kiedy tylko zbli�ali si� do miasta. Wszystkie wygl�da�y podobnie: promenada nad wod�, keje z t�umami pasa�er�w czekaj�cych na kolejn� ��d�, magazyny i bazary, palmy, alabandyny i tanigale. Kolejne miejsca przyjemnie zlewa�y si� w jedno, a Dekkeret znowu rozmy�la� nad ogromem Majipooru: mn�stwem prowincji, nieprzebran� liczb� miast, miliardami mieszka�c�w, rozci�gaj�cymi si� na trzech kontynentach tak wielkich, �e przemierzenie ich wszystkich zaj�oby ca�e �ycie i jeszcze wiele wi�cej. Czy tutaj, w tej g�sto zaludnionej dolinie, liczy�o si� Ni-moya albo Pi��dziesi�t Miast G�ry Zamkowej? Dla tych ludzi ich cz�� doliny Zimru by�a ca�ym �wiatem, ma�ym uniwersum, pe�nym �ycia i aktywno�ci. A na �wiecie by�y tuziny, kopy, setki takich mikrokosmos�w.

Dekkeret my�la�, �e to cud, i� planeta tak rozleg�a i g�sto zaludniona �y�a w pokoju, przynajmniej do niespokojnej wsp�czesno�ci. Przysi�g� sobie, �e b�dzie tak znowu, kiedy tylko truj�ce z�o reprezentowane przez Mandralisk� i jemu podobnych, zostanie pojmane i odizolowane.

��To Gourkaine�� powiedzia� Septach Melayn pewnego jasnego, bezchmurnego poranka, kiedy w zasi�gu wzroku pojawi�o si� kolejne miasteczko.

��A jakie znaczenie ma Gourkaine?�� spyta� Dekkeret, gdy� Septach Melayn wypowiedzia� t� nazw� ze szczeg�ln� emfaz�.

��Absolutnie �adne, m�j panie, pr�cz tego, �e to ostatnie miasteczko przed Salvamot, a tam czekaj� na nas nasi przyjaciele, Pi�ciu Lord�w Zimroelu. Jeste�my prawie u celu.

Salvamot by�o podobne do pozosta�ych, poza faktem, �e na nabrze�u nie czeka�y t�umy, by powita� armad� Koronala, tak jak wsz�dzie indziej, nawet w pobliskim Gourkaine. Nigdzie nie powiewa�y flagi w kr�lewskich kolorach i z podobizn� Lorda Dekkereta. Na g��wnej kei sta�a tylko niewielka grupka lokalnych urz�dnik�w, zebranych w zbit�, niepewn� grupk�.

��Wygl�da to tak, jakby�my przekroczyli niewidzialn� granicꠗ zauwa�y� Dekkeret.�� A od Ni-moya wci�� dziel� nas tysi�ce mil. Ciekawe, czy pot�ga Pi�ciu Lord�w naprawd� si�ga a� tutaj?

��Panie, pami�taj, �e Dantirya Sambail cz�sto odwiedza� te ziemie�� powiedzia� Septach Melayn.�� Jego krewni zapewne r�wnie�. Ci ludzie musz� czu� szczeg�ln� lojalno�� wobec ich klanu. Poza tym, sp�jrz tam�

Wskaza� na kej�, le��c� w g�r� rzeki od miasta. Sta� tam z tuzin albo wi�cej du�ych �odzi, a na ich masztach powiewa�y d�ugie, karmazynowe bandery klanu Sambailid�w, ozdobione krwawoczerwonym p�ksi�ycem. Wygl�da�o na to, �e wi�cej podobnych statk�w stoi te� wy�ej, za zakr�tem rzeki. Pi�ciu Lord�w, przynajmniej kilku z nich, by�o ju� na miejscu, w Salvamot, z w�asn� armad�. Nic dziwnego, �e miejscowi witali Koronala z rezerw�.

Oddzia� stra�y Koronala wyszed� przed nim na brzeg. Wkr�tce jego kapitan wr�ci� w towarzystwie niskiego cz�owieka w czarnych szatach i ze z�otym �a�cuchem na szyi. Go�� przedstawi� si� jako Verolak Timaran, g��wny justycjariusz okr�gu Salvamot�� �gdzie indziej nosi�bym tytu� burmistrza, m�j lordzie�, poinformowa� Dekkereta powa�nie�� i wyrazi� zachwyt i zadowolenie z faktu, �e wybrano jego miasto na miejsce tego historycznego spotkania. Sk�oni� si� przy tym tak ekstrawagancko lady Fulkari, �e na grubej szyi wysz�y mu �y�y, a twarz poczerwienia�a. Powiedzia�, �e osobi�cie odprowadzi Koronala i jego towarzyszy do rezydencji jego lordowskiej mo�ci Gavahauda. Jego lordowska mo�� przygotowa� latacze dla kr�lewskiej �wity, czekaj�ce opodal.

By�y to trzy niewielkie pojazdy, mog�ce ponie�� najwy�ej po pi�tna�cie os�b, bez miejsc dla ochrony Koronala.

Dekkeret powiedzia� mi�o:

��Panie, mamy ze sob� w�asne latacze. Wolimy nimi podr�owa�. By�oby mi mi�o, gdyby� pojecha� ze mn�.

G��wny justycjariusz nie by� na to przygotowany i zdawa� si� by� zak�opotany mo�e nie tyle zaszczytem podr�owania osobistym lataczem Koronala, co raczej odkryciem, �e ju� odchodzili od planowanego scenariusza. Nie m�g� jednak sprzeciwi� si� �yczeniom Koronala, patrzy� wi�c z rosn�c� konsternacj� na ludzi Dekkereta, wy�adowuj�cych z pierwszego okr�tu kilkadziesi�t lataczy, tyle samo z drugiego i nie mniej z trzeciego. Pojazd�w wystarczy�o do przetransportowania ca�ej stra�y Koronala i sporej cz�ci wojsk imperialnych.

��Je�li �aska, panie�� powiedzia� Dekkeret, wskazuj�c g��wnemu justycjariuszowi Verolakowi Timaranowi latacz ozdobiony symbolem rozb�ysku gwiazd.

W miar� jak oddalali si� od rzeki, zabudowania Salvamot si� przerzedzi�y i wkr�tce Dekkeret jecha� lataczem po p�askiej, otwartej przestrzeni, rzadko nakrapianej wysokimi drzewami o rdzawych pniach i fioletowych li�ciach. Po jakim� czasie przez g�ciej zalesiony teren wjechali na niewielki p�askowy� na wschodzie. Justycjariusz o�wiadczy�, �e to tam znajduje si� posiad�o�� jego lordowskiej mo�ci Gavahauda.

Fulkari jecha�a u boku Dekkereta, podobnie jak Dinitak. Koronal najch�tniej zostawi�by j� w Piliploku, gdy� nie wiedzia�, z jakim niebezpiecze�stwem przyjdzie mu si� zmierzy� podczas rokowa� i czy nie zako�cz� si� one zbrojnym konfliktem. Ona jednak nie chcia�a o tym nawet s�ysze�. Powiedzia�a, �e Pi�ciu Lord�w nie odwa�y si� podnie�� r�ki na namaszczonego Koronala. A nawet gdyby spr�bowali rozwi�za� si�owych�� wida� by�o, �e i ona liczy si� z tak� mo�liwo�ci��� to jaka by z niej by�a kr�lewska ma��onka, chowaj�ca si� w bezpiecznym k�cie, gdy jej panu grozi niebezpiecze�stwo? Wola�a umrze� z nim, jak m�wi�a, ni� wr�ci� na Zamek tch�rzliw� wdow�.

��Na razie nie b�dzie �adnych wd�w�� uspokoi� j� Dekkeret.�� Tym ludziom brakuje odwagi, szybko padn� przed nami na kolana.

W g��bi duszy nie by� tego taki pewien, ale nie robi�o to �adnej r�nicy. Fulkari nie da�o si� odm�wi� i upar�a si�, �e b�dzie z nim a� do ko�ca tych zdarze�.

Septach Melayn jecha� drugim lataczem, Gialaurys trzecim, a pozostali tu� za nimi. By�a to znaczna si�a, setki zbrojnych, a pozostali czekali na brzegu, gotowi ruszy� z pomoc� na sygna�. Je�li wje�d�amy w pu�apk�, pomy�la� Dekkeret, s�ono zap�ac� za zdrad�.

Kiedy latacze wjecha�y do Dworu Mereminene przez wielk� bram�, wszystko zdawa�o si� by� w porz�dku. Zewsz�d powiewa�y chor�gwie ze znakiem ksi�yca, kr�cili si� ludzie w zielonych liberiach Sambailid�w, niekt�rzy uzbrojeni, ale wygl�dali na zwyk�ych stra�nik�w posiad�o�ci. Dekkeret nie dostrzega� przyczajonych oddzia��w ani stos�w gotowej do u�ycia broni.

Podzwaniaj�c z�otymi ostrogami podszed� do nich pot�ny, wysoki, uderzaj�co brzydki m�czyzna ubrany w powiewn� kasztanow� szat� i modne, ��te rajtuzy, du�o na niego za ciasne. Wykona� przesadny uk�on przed Dekkeretem i Fulkari, a prostuj�c si� do�o�y� jeszcze pretensjonalny symbol rozb�ysku gwiazd.

��M�j lordzie� pani� zaszczyt to dla nas. Jestem lordowska mo�� Gavahaud i przypad� mi w udziale zaszczyt pokazania wam komnat, kt�re pos�u�� wam podczas pobytu we dworze. Moi bracia z przyjemno�ci� powitaj� was, kiedy tylko si� rozgo�cicie.

��C� to za akcent?�� zapyta�a szeptem Fulkari�� Wymawia ka�de s�owo przez nos. Czy tak si� m�wi w Ni-moya? W �yciu czego� takiego nie s�ysza�am.

��Tutaj m�wi si� z pretensjami do wielko�ci�� odpar� Dekkeret.�� Niezale�nie od tego, jak nas sprowokuj�, musimy uwa�a�, �eby nie chichota�.

Kwatery go�cinne Dworu Mereminene mia�y l�ni�ce pod�ogi, �ciany z cynobrowych kafelk�w i okna ze skomplikowanych witra�y spajanych o�owiem. By�y to pomieszczenia godne Koronala. Dekkeret pomy�la�, �e g��wna cz�� domu musi by� jeszcze okazalsza. A to by�a tylko wiejska rezydencja. Dantirya Sambail z ca�� pewno�ci� nie nale�a� do ludzi pow�ci�gliwych, ale w sumie czemu mia�by? W swoim czasie by� praktycznie kr�lem Zimroelu i chcia� w ci�gu jednego �ycia dor�wna� temu, co Koronalowie z G�ry Zamkowej budowali przez tysi�ce lat.

Gavahaud te� nie oszcz�dza� na go�ciach. Kwatera pe�na by�a s�u��cych, go�ciom, chc�cym od�wie�y� si� po przyje�dzie, podawano obfito�� rzadkich win i egzotycznych owoc�w, a po�ciel by�a najwy�szej jako�ci, z l�ni�cych jedwabi i satyny w ciep�ych kolorach.

Po up�ywie godziny zjawi� si� szambelan z informacj�, �e wieczorem odb�dzie si� oficjalna kolacja i doda�, �e �yczeniem jego lordowskiej mo�ci Gavirala jest, by omawianie wszelkich powa�nych spraw od�o�y� na nast�pny dzie�.

Jego lordowska mo�� Gaviral, tytu�uj�cy si� Pontifexem Zimroelu, przyszed� do kwater go�cinnych godzin� p�niej, ubrany w proste szaty i bez broni, pieszo. Dekkeret zdumia� si� jego niskim wzrostem: nie by� wy�szy od Prestimiona i du�o l�ej zbudowany, wr�cz kruchy. Nieustannie strzela� oczami na boki, a usta krzywi�y mu si� w tiku charakterystycznym dla kogo�, kto nie potrafi si� uspokoi�. Dekkeret s�ysza�, �e Sambailidzi byli masywni, pot�ni i brzydcy podobnie jak prokurator i jego bracia. Gavahaud na pewno pasowa� do tego opisu, ale Gaviral nie�� by� mo�e do�� brzydki, ale za ma�y. Tylko wybuja�a grzywa pomara�czoworudych w�os�w i szeroki nos o du�ych dziurkach wskazywa� na jego pokrewie�stwo z klanem Dantiryi Sambaila.

Zachowywa� si� do�� dwornie, m�wi� dobrze i okazywa� swemu go�ciowi nale�ny szacunek. Nie wida� by�o po nim, �e og�osi� si� lordem i nawet Pontifexem wbrew naturalnemu porz�dkowi rzeczy. Zapyta�, czy Koronal zadowolony jest z kwatery i wyrazi� nadziej�, �e jego apetyt sprosta przygotowanej na wiecz�r uczcie.

���a�uj�, �e dwaj z moich braci nie mog� nam towarzyszy栗 powiedzia� Gaviral.�� Jego lordowska mo�� Gavinius jest niedysponowany i nie wyjecha� z Ni-moya. Jego lordowska mo�� Gavdat, kt�ry zajmuje si� sztuk� magiczn�, r�wnie� pozosta� w mie�cie, gdy� prowadzi obliczenia prognostyczne, kt�rych nie m�g� przerwa� nawet z tak wa�nego powodu.

��Ubolewam nad ich nieobecno�ci��� powiedzia� dwornie Dekkeret, cho� Septach Melayn poinformowa� go ju�, �e Gavinius jest ohydnym, wiecznie pijanym g�upcem, a ten drugi, Gavdat, g�upcem innego rodzaju, wiecznie pogr��onym w studiach geomantycznych. Uprzejmo�� jednak nic go nie kosztowa�a, poza tym a� za dobrze wiedzia�, �e niewa�ne czy pozna jednego, czy pi�ciu Sambailid�w, czy nawet pi�ciuset. To z Mandralisk� trzeba by�o si� liczy�. A o nim na razie nikt nie wspomnia�.

By� wiecz�r. Pora na bankiet.

Dekkeret s�usznie podejrzewa�, �e zmar�y prokurator �y� w i�cie kr�lewskim stylu. G��wny budynek dworu by� wielki, kamienny, mia� siedem czy dziesi�� sal o olbrzymich oknach, a najwspanialsz� z nich by�a sala bankietowa, olbrzymia galeria w surowym, starodawnym stylu, z nagimi belkami z jasnoczerwonego drewna thembar i ci�kimi, szorstkimi �cianami z po��czonych zapraw� kamieni, wznosz�cymi si� na zdumiewaj�c� wysoko��. A to by�a tylko wiejska rezydencja prowincjonalnego pani�tka. Dekkeret zastanawia� si�, jak mo�e wygl�da� pa�ac w Ni-moya, skoro taki jest wiejski dworek Dantiryi Sambaila?

Wielkie pomieszczenie by�o pe�ne. Zapewne zgromadzi� si� tutaj ca�y dw�r Pi�ciu Lord�w. Kiedy przysz�o do sadzania go�ci, nast�pi�a drobna dysputa na temat protoko�u. Dekkeret, jako Koronal, mia� prawo do centralnego miejsca, z Fulkari u boku. Jednak jego lordowska mo�� Gaviral przynajmniej na razie twierdzi�, �e jest Pontifexem tego kontynentu, cokolwiek to znaczy�o, a jego brat, Gavahaud, by� w�a�cicielem Dworu Mereminene, wi�c i przypuszczalnym gospodarzem tego spotkania. Kt�ry z nich usi�dzie po prawej r�ce Koronala? Po szeptanej wymianie zda� Gavahaud ust�pi� Gaviralowi i pozwoli� mu zaj�� honorowe miejsce u boku Koronala, ale nie oby�o si� bez dalszego zamieszania, wywo�anego przez pojawienie si� trzeciego brata, Gavilomarina, m�czyzny o mokrych oczach, krety�skim u�miechu i aurze ca�kowitego nieskalania rozumem, kt�ry zaj�� bez pytania centralne miejsce, wybieraj�c je chyba przypadkiem, i musia� by� przesadzony w stron� brzegu podwy�szenia, gdzie siedzieli Septach Melayn i Gialaurys. Dinitak zosta� posadzony na drugim ko�cu.

Gdzie, zastanawia� si� Dekkeret, jest Mandralisca?

Dotychczas nikt nawet nie wspomnia� jego imienia. To by�o bardzo dziwne. W niezr�cznych pierwszych chwilach, kt�re nast�pi�y po zaj�ciu miejsc, Dekkeret zapyta� Gavirala, �eby mie� cokolwiek do powiedzenia:

��A wasz doradca, o kt�rym tyle s�ysza�em? Na pewno jest tu dzisiaj, prawda?

��Nie lubi rozg�osu�� odpowiedzia� Gaviral.�� Znajdziecie go tam, po lewej, pod �cian�.

Dekkeret spojrza� we wskazanym kierunku na stoj�cy daleko zwyczajny st� pomi�dzy wieloma innymi. Cho� nigdy wcze�niej nie widzia� Mandraliski, rozpozna� go natychmiast. Wyr�nia� si� spo�r�d otaczaj�cych go ludzi niczym �mier� na weselu. By� blady, powa�ny, z surow� twarz�, cienkimi ustami, ubrany w ciasno przylegaj�cy str�j z l�ni�cej, czarnej sk�ry, pozbawiony ozd�b, je�li nie liczy� jasnego wisiora ze z�ota, niew�tpliwie symbolu piastowanego stanowiska. Jego twarde, b�yszcz�ce oczy skierowane by�y wprost na Dekkereta i nie odwr�ci� wzroku, gdy ich spojrzenia si� spotka�y.

A wi�c to jest Mandralisca, pomy�la� Dekkeret. Po tak d�ugim czasie wreszcie dzieli nas nie wi�cej ni� sto st�p.

Zafascynowa�a go lodowata, odpychaj�ca twarz i z�owroga aura tamtego. Mia� w sobie jaki� magnetyzm, jak�� diaboliczn� moc. W jego rysach wida� by�o olbrzymi�, demoniczn� niemal si�� woli. Dekkeret zrozumia� teraz, jak ten cz�owiek, uosobienie wszystkiego, co przez te lata prze�ladowa�o Prestimiona w jego rz�dach, m�g� wywo�a� tyle problem�w na ca�ym �wiecie i to przez tyle lat. Mia� prawdziwie ciemn� dusz�, jego istnienie sprawia�o, �e cz�owiek zastanawia� si�, po co Bogini stworzy�a kogo� takiego.

Po d�u�szej chwili kontakt wzrokowy mi�dzy Koronalem Majipooru i doradc� Lord�w Zimroelu urwa� si� i to Mandralisca pierwszy odwr�ci� wzrok, �eby powiedzie� co� swoim towarzyszom przy stole. By�o ich trzech: m�czyzna o okr�g�ej twarzy, wygl�daj�cy na kogo� z ludu, w �rednim wieku albo troch� starszy, przystojny ch�opak ze z�otymi w�osami i szczer� twarz�, kt�ry nie m�g� mie� wi�cej ni� osiemna�cie, dziewi�tna�cie lat i ma�y, ciemny cz�owiek o rozbieganych oczkach, kt�ry bez w�tpienia by� znienawidzonym wujem Dinitaka, Khaymakiem Barjazidem z Suvraelu.

S�u�ba roznosi�a wino i nape�ni�a ich kielichy. Dekkeret pomy�la�, �e mo�e zwyczaj Dantiryi Sambaila, by podr�owa� z praegustatorem, m�g�by by� tutaj na miejscu. Wydawa�o si� to absurdalne, ale kiedy Fulkari si�gn�a po kielich, Dekkeret przykry� go d�oni� i j� powstrzyma�.

Spojrza�a na niego ze zdumieniem.

��Musimy poczeka� na toast�� powiedzia�, nie znajduj�c lepszego powodu.

��Och. Oczywi�cie�� powiedzia�a, wci�� nieco zaskoczona.

Jego lordowska mo�� Gaviral sta� z kielichem w d�oni. W sali zapad� cisza.

��Za pok�j�� powiedzia�.�� Za harmoni�. Za zgod�. Za wieczn� przyja�� pomi�dzy kontynentami.

Spojrza� na Dekkereta i wypi�. Dekkeret zda� sobie spraw�, �e ich wino nalewane by�o z tej samej butelki, wsta� wi�c, wzni�s� toast r�wnie mi�y i pusty i tak�e wypi�. Wino by�o znakomite. Cokolwiek wydarzy si� dzi� w Dworze Mereminene, nie zostan� otruty, pomy�la�.

W ca�ym pomieszczeniu Sambailidzi wstawali�� Dekkeret zauwa�y�, �e nie by�o w�r�d nich kobiet�� trzymaj�c kielichy i krzycz�c:

��Za pok�j! Za harmoni�! Za zgod�!

Nawet Mandralisca przy��czy� si� do toastu, cho� trzyma� szklank� wody, nie kielich.

��Wasz doradca nie lubuje si� w winach, prawda?�� spyta� Dekkeret Gavirala.

��Nie znosi go. Nawet go nie tknie. Pewnie musia� wypi� za wiele, kiedy by� praegustatorem mojego wuja, prokuratora.

��Rozumiem. Gdybym przypuszcza�, �e w ka�dym kielichu, kt�ry dostaj�, mo�e by� trucizna, pewnie po roku czy dw�ch nie pi�bym tak ch�tnie�� powiedzia� Dekkeret, za�mia� si� i poci�gn�� z kielicha.

Wci�� uwa�a�, �e to dziwne, i� Mandralisca nie zosta� mu przedstawiony. Najlichszy, prowincjonalny burmistrz wychodzi� z siebie, �eby poda� Koronalowi swoje imi� i szczeg�y pochodzenia, a oto znajdowa� si� tu cz�owiek, kt�ry by� doradc� osoby tytu�uj�cej si� lordem i pretendowa� do zwierzchno�ci nad ca�ym Zimroelem, a jednak siedzia� ze swoimi towarzyszami przy odleg�ym stole. Taki zapewne styl mia� Mandralisca: wola� pozostawa� w cieniu i pozwoli� innym cieszy� si� chwa��. Tak dzia�a� w czasach Dantiryi Sambaila, tak najwyra�niej by�o i teraz.

Podczas uczty Dekkeret wspomnia� Gaviralowi o zdumiewaj�cej nie�mia�o�ci Mandraliski: powiedzia�, �e to dziwne, i� doradca nie siedzia� przy g��wnym stole.

��Wiecie, jest cz�owiekiem bardzo skromnego pochodzenia�� powiedzia� z namaszczeniem Gaviral.�� Czuje, �e by�by nie na miejscu w�r�d ludzi z tak wspania�ych rodzin. Ale poznacie go jutro, panie, kiedy spotkamy si� na ��ce, by omawia� szczeg�y paktu, kt�ry pragniemy zaproponowa�.

Kiedy zebrali si� na rokowaniach by�o jasne i ciep�e po�udnie. Miejsce spotkania by�o szerok�, trawiast� r�wnin�, po�o�on� daleko od dworu, z trzech stron otoczon� ciemnym lasem i przyjemnym strumieniem. Dekkeret zasta� tam wielki st� z bali polerowanego, czarnego drewna, opartych na grubych, ��tawych wspornikach, stoj�cy r�wnolegle do strumienia. Le�a�y na nim r�wne stosy papieru i pergaminu pod przyciskami z kryszta�u, �eby nie porwa� ich wiatr, a tak�e ka�amarze, pi�ra milufy i inne przybory pi�miennicze. Sta�y tam te� butelki wina w sze�ciu r�nych kolorach i rz�d kielich�w, czekaj�cych na nape�nienie. Kiedy tylko warunki porozumienia zostan� przedstawione i�� jak wyra�nie liczy� Gaviral�� przyj�te, obie strony b�d� �wi�towa� ten fakt na miejscu.

Jego lordowska mo�� Gaviral, ubrany w metaliczn� kamizelk�, kt�ra wygl�da�a niemal jak zbroja, i bogate, szkar�atne legginsy wyszywane z�ot� nici�, by� ju� na miejscu i sta� przy stole. Obok niego stali Gavahaud i Gavilomarin w r�wnie wspania�ych strojach.

Mandralisca sta� tu� ko�o swojego pana, ubrany nie w obcis��, czarn� sk�r�, lecz bardziej elegancko: w d�ug� do kolan czerwono-zielon� kurtk� z szerokim ko�nierzem ozdobionym bia�ym futrem stitmoja i d�ugimi, rozci�tymi r�kawami, a pod ni� mia� ciemnoszare rajtuzy z najlepszego materia�u i szeroki pas z plecionki, na kt�rym wisia�a ozdobna sakiewka. By� to str�j, jaki m�g�by za�o�y� Septach Melayn, ale widok bladej, twardej, z�owrogiej twarzy Mandraliski nad ko�nierzem psu� ekstrawagancki efekt. Niedaleko Mandraliski znajdowa�o si� jego trzech kompan�w: pulchny, niski, krzywonogi adiutant, wysoki, jasnow�osy m�odzian oraz ko�cisty Barjazid.

Dekkeret za�o�y� na to spotkanie zielono-z�ote oficjalne szaty i cienki, z�oty diadem, kt�rego u�ywa� zamiast korony gwiazd. Gialaurys by� w pe�nej zbroi, cho� bez he�mu. Septach Melayn zadowoli� si� dubletem i jasnymi legginsami. Jego jedyn� ozdob� by� spiralny symbol Labiryntu. Dinitak ubrany by� jak zawsze w prost� tunik�, Fulkari tak�e wybra�a prost� sukni�. Za nimi sta� rz�d stra�nik�w, dobranych w�asnor�cznie przez Dekkereta. Gaviral tak�e mia� stra� honorow�, stoj�c� w pewnym oddaleniu.

��Pomy�lny dzie�, m�j panie!�� zawo�a� Gaviral na widok Dekkereta.�� Dzie�, w kt�rym osi�gniemy harmoni�!

G�os mia� radosny, ale jakby wymuszony i wysilony, i w og�le wygl�da� niepewnie, usta wykrzywia� mu tik, strzela� na boki oczami. C�, pomy�la� Dekkeret, gra sz�a o wielk� stawk�: sprowadzi� Lorda Koronala na obce terytorium i ��da od niego niezwyk�ych przywilej�w, w�adca za� da� swoim zachowaniem do zrozumienia, �e powa�nie wys�ucha ��da� Sambailid�w i by� mo�e nawet na nie przystanie, cho� nie wiadomo by�o, co Koronal dok�adnie zamierza. A ja nie wiem tego o nim, pomy�la� Dekkeret. Obaj musimy bardzo uwa�nie rozgrywa� karty.

��Tak, harmoni�. Miejmy nadziej�, �e j� dzi� wypracujemy�� powiedzia� Dekkeret, u�miechaj�c si� do Gavirala ciep�o.

Kiedy m�wi�, spojrza� tamtemu g��boko w oczy, kt�re by�y przekrwione i pe�ne niepokoju, ale Sambailida szybko odwr�ci� wzrok i zaj�� si� le��cymi na stole papierami i przyborami do pisania, jakby by� skryb�, a nie Pontifexem Zimroelu. Wzrok Dekkereta spocz�� na Mandralisce, kt�ry zareagowa� zupe�nie inaczej, rzucaj�c mu zimne, twarde spojrzenie, pe�ne gro�by i nienawi�ci. Dekkeret przyj�� je z podziwem dla jego absolutnej szczero�ci.

��Panie, czy zanim odczytamy nasze propozycje i wys�uchamy waszej odpowiedzi, mo�emy wypi� za powodzenie naszych negocjacji?�� spyta� Gaviral.

��Czemu nie�� powiedzia� Dekkeret i nape�niono kielichy. Po raz kolejny Dekkeret uwa�nie obserwowa�, czy jego i Gavirala wino pochodzi z jednej butelki i po raz kolejny tak w�a�nie by�o. Kielichy nape�niano tak cz�sto i bez skr�powania, �e nie mog�o by� mowy o truci�nie, chyba �e Gaviral chcia�by zabi� nie tylko go�ci, ale i swoich ludzi.

Gaviral wzni�s� ten sam toast za pok�j i zgod�, co poprzednio i wszyscy symbolicznie umoczyli usta w kielichach. Mandralisca nie pi� jak poprzednio.

Potem Gaviral powiedzia�:

��Panie, przygotowali�my dla ciebie ten dokument. To, jak wiesz, nasz doradca, hrabia Mandralisca. Poka�e ci tekst, kt�rego jest autorem, i wsp�lnie rozwi��ecie wszelkie mo�liwe w�tpliwo�ci, punkt po punkcie.

Dekkeret skin�� g�ow�. Mandralisca, jak zawsze z trzema podw�adnymi tu� za plecami, ostentacyjnie przeszed� wok� d�u�szej kraw�dzi sto�u do Dekkereta. Ujrza�, �e adiutant ni�s� pod pach� zw�j pergaminu, kt�ry poda� Mandralisce. Ten rozwin�� go i obejrza� uwa�nie, jakby chcia� si� upewni�, �e przyniesiono mu w�a�ciwy dokument i w ko�cu, wyra�nie usatysfakcjonowany, pochyli� si� i po�o�y� go na stole przed Dekkeretem.

��Za pozwoleniem, panie�� powiedzia� Mandralisca tonem, kt�ry wed�ug Dekkereta ��czy� w sobie s�u�alczo�� i ledwo hamowan� w�ciek�o��.

Kiedy Dekkeret zacz�� czyta� dokument, zapanowa�a absolutna cisza.

Studiowanie tego zwoju nie by�o proste. Tekst by� g�sty i rozwlek�y, napisany ozdobnym pismem w dawnym stylu, pe�nym irytuj�cych ogonk�w i zakr�tas�w. Wymaga� olbrzymiej koncentracji, trzeba go by�o niemal odkodowywa�. Dekkeret szybko odkry�, �e tekst zaczyna si� od d�ugiej i zagmatwanej preambu�y, kt�ra by� mo�e sugerowa�a, �e Sambailidzi nie chcieli niczego poza przywr�ceniem tytu�u prokuratora. Kolejne punkty zaprzecza�y jej jednak, poniewa� wynika�o z nich, �e pragn� o wiele wi�cej: zako�czenia rz�d�w imperialnych na ca�ym Zimroelu, ca�kowitej niepodleg�o�ci, pe�nego wycofania si� obecnych w�adc�w.

��Panie, czy jest jaki� problem?�� zapyta� Mandralisca, przysuwaj�c si� do ramienia Dekkereta i pochylaj�c si� z nim nad tekstem.

��Problem? Nie. Ale odkry�em pewne niejasno�ci we wst�pie. Przejrz� go ponownie.

Zmarszczy� brwi i wr�ci� do pocz�tku, staraj�c si� oddzieli� od siebie zdania i roz��czy� ka�de stwierdzenie z jego ukryt� negacj�. To zadanie wymaga�o najg��bszego skupienia i Dekkeret zamierza� mu je po�wi�ci�.

Jednak nie tak g��bokiego, by nie zauwa�y� k�tem oka b�ysku ostrza, kt�re Mandralisca gwa�townie wyci�gn�� z sakwy u pasa ani nie us�ysza� nag�ego, przera�onego westchnienia Fulkari. Wszystko dzia�o si� tak szybko, �e m�g� tylko odsun�� si�, unikaj�c zadawanego od ty�u ciosu.

W�a�nie w tej chwili d�ugow�osy ch�opiec, pomocnik Mandraliski, si�gn��, z�apa� stoj�cy przy �okciu Dekkereta kielich i chlusn�� jego zawarto�ci� w oczy swego pana. R�wnocze�nie drug� r�k� chwyci� opadaj�ce rami� Mandraliski. Ten jednak szarpn��, zawirowa� i zada� sztyletem w�ciek�y cios przez gard�o ch�opca. Trysn�a krew. Ch�opak pad� i znikn��. W tej samej chwili, w powszechnym zamieszaniu, u boku Dekkereta pojawi� si� Septach Melayn z rapierem w d�oni i straszliwym krzykiem nakaza� Mandralisce odsun�� si� od Koronala.

Mandralisca, na wp� o�lepiony, z twarz� ociekaj�c� winem, cofn�� si�, ale tylko do miejsca, gdzie jego lordowska mo�� Gavahaud sta� z ustami rozdziawionymi ze zdumienia i przera�enia. Doradca wyrwa� bogato zdobiony miecz galowy z pochwy przy pasie Gavahauda i machn�� nim na pr�b�, mrugaj�c od wina, szykuj�c si� na atak Septacha Melayna.

��Masz�� powiedzia� Septach Melayn zatrzymuj�c si� i rzucaj�c mu chustk�, kt�r� trzyma� w r�kawie.�� Wytrzyj twarz. Nie zabij� kogo�, kto nie widzi.

Da� zaskoczonemu Mandralisce chwil� na otarcie twarzy, po czym zaatakowa� b�yskawicznymi ruchami rapiera.

Dekkeret by� wci�� zszokowany tym, co si� wydarzy�o i podni�s� si� ze swego miejsca przy stole. Nie by�o jednak jak interweniowa�. Septach Melayn i Mandralisca ju� ostro walczyli, przemieszczaj�c si� przy tym po ��ce. Dekkeret nigdy nie widzia� dw�ch tak szybko poruszaj�cych si� mieczy. Septach Melayn by� najszybszym fechmistrzem �wiata, ale Mandralisca odpowiada� pchni�ciem na pchni�cie, zas�on� na zas�on�. By� to wielki popis stuki szermierczej, zwody, piruety, ka�dy ruch z pr�dko�ci� b�yskawicy. Septach Melayn odbija� wszystkie ciosy przeciwnika, ale� Widok tego szermierza w sytuacji zupe�nie patowej, nie potrafi�cego przebi� si� przez zastawy oponenta�

Nagle Mandralisca gwa�townie odwr�ci� si� od Septacha Melayna, schwyci� gar�� ziemi i cisn�� mu j� w oczy. Wyra�nie nie mia� wyrzut�w sumienia, �e walczy z o�lepionym przeciwnikiem. Gar�� ziemi rozbi�a si� na twarzy Septacha Melayna, wpadaj�c mu do nosa i ust i kiedy przez chwil� sta� wybity z rytmu, Mandralisca zada� w�ciek�y cios prosto na �rodek klatki piersiowej przeciwnika.

Dekkeret patrzy� na to z przera�eniem. Obie bronie by�y rozmyte od b�yskawicznych ruch�w, przez chwil� w og�le nie wiadomo by�o, co si� dzieje. Potem Dekkeret zobaczy�, jak Septach Melayn paruje cios Mandraliski, odbija jego ostrze w g�r� i ciosem z wypadu przebija mu gard�o.

Przez chwil� dwaj m�czy�ni stali bez ruchu.

Na twarzy Mandraliski, gdy umiera�, malowa� si� przedziwny wyraz, niemal triumfu. Septach Melayn wyci�gn�� z niego miecz i odwr�ci� si� do sto�u i Dekkereta. Wtedy Koronal zrozumia�, �e w ostatniej wymianie cios�w wielki fechmistrz tak�e odni�s� ran�. Po jego dublecie sp�ywa�a krew, najpierw ledwo kapi�c, potem obficiej, a� z�oty symbol Labiryntu ca�kowicie znikn�� pod jej strumieniem.

Ca�a ��ka pogr��y�a si� w chaosie. Ukryte wojska Sambailid�w wyskakiwa�y z lasu, stra�nicy Dekkereta ruszyli, by go broni�, pozostali �o�nierze Koronala, kt�rzy czekali na obrze�u pola na sygna� od kr�la, do��czyli do walki, gdy Dekkeret wykrzycza� komend�. Koronal podbieg� do Septacha Melayna, kt�ry chwia� si�, ale wci�� jakim� cudem utrzymywa� si� na nogach.

��M�j lordzie�� powiedzia� Septach Melayn i przerwa�, wyra�nie cierpi�c, ale po chwili u�miechn�� si� leciutko i kontynuowa�.�� Ten potw�r nie �yje, prawda? Jak�e mnie to cieszy.

��Och, Septachu Melaynie�

Dekkeret rzuci� si�, aby go z�apa�, bo wygl�da�o, �e Septach Melayn pada. Powstrzyma� go jednak gestem.

��We� to, panie�� powiedzia�, daj�c Dekkeretowi sw�j rapier.�� U�yj go do obrony przed tymi barbarzy�cami. Ja go ju� nie b�d� potrzebowa��� spojrza� na cia�o Mandraliski i doda�:�� Osi�gn��em to, po co przyszed�em na �wiat.

Septach Melayn os�ab� i zacz�� upada�. Dekkeret z�apa� go za ramiona i podtrzyma� w �agodnym u�cisku. Zdawa�o mu si�, �e Septach Melayn, cho� tak wysoki, prawie nic nie wa�y. Dekkeret obejmowa� go, a� us�ysza� leciutkie westchnienie, a potem charkot umieraj�cego. Wtedy po�o�y� go delikatnie na ziemi.

Dekkeret odwr�ci� si� i ogarn�� wzrokiem chaos, kt�ry panowa� wsz�dzie wok�. Ko�o stra�nik�w otacza�o Fulkari, by�a bezpieczna. Druga taka grupa zebra�a si� wok� niego. Gialaurys sta� niczym g�ra przy stole konferencyjnym, jedn� wielk� r�k� �ciskaj�c za gard�o Gavirala, a drug� Gavahauda. Dinitak znalaz� gdzie� pugina� i trzyma� go przy piersi wuja, a Khaymak Barjazid unosi� r�ce w ge�cie poddania bratankowi. Wsz�dzie wok� �o�nierze sambailidzcy, widz�c, �e pojmano ich przyw�dc�w, rzucali bro� i podnosili r�ce. Wtedy to Dekkeret spojrza� w d� i zobaczy� ch�opca, kt�ry chlusn�� Mandralisce winem w twarz. Le�a� prawie u jego st�p, a nad nim kl�cza� pulchny adiutant. Krew wci�� la�a mu si� z potwornej rany na gardle.

���yje?�� spyta� Dekkeret.

��Ledwo, m�j panie. Zosta�o mu tylko kilka chwil.

��Uratowa� mi �ycie�� powiedzia� Dekkeret i poczu� w umy�le dziwne zimno, kiedy przypomnia� sobie dzie� sprzed wielu lat, w Normork, kiedy inny Koronal stan�� naprzeciw ostrza mordercy, kt�ry przypadkowym niemal ciosem pozbawi� �ycia jego kuzynk�, Sithelle, i zarazem postawi� go na drodze prowadz�cej do tronu. To sta�o si� znowu�� po�wi�cono �ycie, by uratowa� Koronala. Dekkeret spojrza� w stron� Fulkari, ale zobaczy� zamiast niej ducha Sithelle. Zadr�a� i prawie zap�aka�.

Ch�opak wci�� �y�. Oczy mia� otwarte i wpatrywa� si� w Dekkereta. Dlaczego nagle zwr�ci� si� przeciwko swemu panu w decyduj�cym momencie? Natychmiast, jakby zada� to pytanie na g�os, us�ysza� odpowied�. Ch�opiec powiedzia�:

��Nie mog�em ju� tego znie��, m�j lordzie. �wiadomo��, �e zamierza ci� tu dzisiaj zabi� zabi� kr�la �wiata�

��Cicho, ch�opcze�� powiedzia� Dekkeret.�� Nie pr�buj m�wi�. Musisz odpoczywa�.

Ale on chyba nie s�ysza�.

��Wiedzia�em te�, �e dokona�em w �yciu z�ego wyboru, �e g�upio odda�em si� najgorszemu panu�

Dekkeret ukl�k� przy nim i powiedzia� zn�w, by odpoczywa�, ale to ju� nie mia�o sensu. S�aby g�os zmieni� si� w cisz�, otwarte oczy nie widzia�y. Dekkeret spyta� adiutanta:

��Jak si� nazywa�?

��Thastain, panie. Pochodzi� w miasteczka Sennec.

��Thastain z Sennec. A ty?

��Jacomin Halefice, panie.

��Zabierz go do kwater i niech przyszykuj� jego cia�o do poch�wku. Thastain z Sennec b�dzie mia� pogrzeb jak bohater. Taki, jaki wyprawia si� diukowi albo ksi�ciu, kt�ry poleg�, broni�c swego pana. I przysi�gam, �e w Ni-moya wzniesiemy na jego cze�� wielki pomnik.

Podszed� do miejsca, gdzie le�a� Septach Melayn. By� tam te� Gialaurys, ci�gn�cy za sob� dw�ch Sambailid�w, jakby byli worami zbo�a. Sta� i patrzy� na cia�o przyjaciela. P�aka� w ciszy, wielkie �zy sp�ywa�y po jego szerokiej twarzy.

Dekkeret przem�wi� cicho:

��Zabierzemy go z tego okropnego miejsca, Gialaurysie, i przeniesiemy na Zamek, gdzie jego miejsce. Ty we�miesz jego cia�o i dopilnujesz, by jego grobowiec dor�wna� grobom Dvorna i Lorda Stiamota. B�dzie na nim inskrypcja ze s�owami: �Tu spoczywa Septach Melayn, kt�ry szlachetno�ci� dor�wnywa� kr�lom�.

��Tak uczyni�, panie�� powiedzia� Gialaurys g�osem jak zza grobu.

��Znajdziesz te� na dworze jakiego� barda, daj� ci takie zadanie, by napisa� epick� opowie�� o jego �yciu, tak�, kt�rej dzieci b�d� si� uczy� na pami�� i za dziesi�� tysi�cy lat.

Gialaurys skin�� g�ow�. Poleci� dw�m stra�nikom, by zaj�li si� wi�niami, upad� na kolana, podni�s� Septacha Melayna i powoli ni�s� go przez ��k�.

Nast�pnie Dekkeret wskaza� cia�o Mandraliski, le��ce twarz� w d� w trawie.

��Zabierzcie to�� powiedzia� kapitanowi stra�y.�� Spalcie tam, gdzie pali si� �mieci z kuchni i rozsypcie prochy w lesie, by nikt ich nie znalaz�.

��Tak jest, panie.

Wreszcie Dekkeret podszed� do Fulkari, kt�ra blada i oszo�omiona sta�a przy stole.

��Moja pani, nie mamy tu ju� nic do zrobienia�� powiedzia� cicho.�� To by� smutny dzie�, ale nie zaznamy smutniejszego, p�ki nie nadejdzie kres naszych dni.

Obj�� j�. Dr�a�a jak kto�, kto stoi na lodowatym wietrze. Tuli� j�, p�ki dr�enie nie zacz�o ust�powa�, po czym powiedzia�:

��Chod�, kochana. Tutaj wszystko jest sko�czone, a my musimy wys�a� Prestimionowi wa�ne wiadomo�ci.

Keltryn sta�a w swym pokoju z wieloma oknami, le��cym na szczycie budynku Wymiany Handlowej Alaisor i patrzy�a w morze, obserwuj�c jak do portu wchodzi wielki statek o czerwonych �aglach. Na jego pok�adzie znajdowa� si� Dinitak. Odby�a szale�czo po�pieszn� podr� najszybszym lataczem przez ca�y Alhanroel, by znale�� si� w Alaisor przed jego przyjazdem. Umieszczono j� w kr�lewsko wspania�ym apartamencie, kt�ry zazwyczaj zarezerwowany by� dla Pot�g Kr�lestwa. Tak si� tu znalaz�a, a teraz on te� tu by�, na tym majestatycznym statku w�a�nie przybijaj�cym do kei. Zbli�a� si� do niej z ka�d� chwil�.

Wci�� nie mog�a uwierzy�, �e w og�le tu jest.

Nie chodzi�o o os�awione Alaisor, le��ce tak daleko od G�ry Zamkowej, o niesamowite, czarne klify za jej plecami i gigantyczny pomnik Lorda Stiamota na placu tu� pod jej pokojem. Spodziewa�a si�, �e pr�dzej czy p�niej b�dzie mia�a pow�d, �eby zwiedzi� �wiat i �e w swoich podr�ach mo�e przyjecha� i tutaj.

Dziwi�o j�, �e p�dzi�a tutaj na pro�b� Dinitaka po wszystkim, co mi�dzy nimi zasz�o.

Pami�ta�a, co powiedzia�a do Fulkari, kiedy dowiedzia�a si�, �e on wyrusza do Zimroelu bez niej:

�Nie chc� go nigdy wi�cej widzie�!�.

Pami�ta�a te� spokojn� odpowied� Fulkari:

�Zmienisz zdanie�.

My�la�a, �e Fulkari si� myli, zwyczajnie myli. Nie mog�a znie�� tego upokorzenia. A jednak�� czas p�yn��, mija�y dni, tygodnie, miesi�ce, a ona mia�a mo�liwo�� spokojnie wspomina� spacery rami� w rami� po korytarzach Zamku, kolacje przy �wiecach, noce pe�ne zdumiewaj�cej nami�tno�ci. Mia�a te� czas, by zastanowi� si� nad szczeg�ln� natur� Dinitaka, nad jego dziwnie mocnym poczuciem dobra i z�a. Mia�a czas doj�� do wniosku, �e w�a�ciwie rozumie, dlaczego postanowi� jecha� do Zimroelu bez niej.

A potem przyby� specjalny kurier z dwiema wiadomo�ciami zza morza.

Od Dinitaka Barjazida do Keltryn z Sipermit, napisana jego dziwacznym, formalnym stylem:

�Wracam przez Alaisor i najgor�cej b�agam Ci�, by� tam by�a, gdy przyjad�, najdro�sza, poniewa� musimy om�wi� sprawy najwy�szej wagi i najlepiej zrobi� to w�a�nie tam�.

�B�agam najgor�cej�! To nie by�o podobne do Dinitaka, on nie b�aga�, a ju� szczeg�lnie nie gor�co. �Najdro�sza�. Tak.

Druga wiadomo��, w tej samej sakwie, by�a od Fulkari, kt�ra pisa�a: �Poprosi Ci� o spotkanie w Alaisor. Przyjed� tam do niego, siostrzyczko. Kocha Ci�. Kocha Ci� bardziej, ni� mog�aby� uwierzy�.

Nie potrafi�a powstrzyma� wybuchu gniewu, kt�ry by� jej pierwsz�, odruchow� reakcj�. Jak on �mie! Jak ona �mie? Czemu znowu wpada� w t� sam� pu�apk�? Jecha� a� do Alaisor, na jego �yczenie, dla jego wygody? Czemu? Czemu? Czemu?

�Kocha Ci�.

�Kocha Ci� bardziej, ni� mog�aby� uwierzy�.

A Dinitak:

�B�agam Ci� najgor�cej�.

�Najdro�sza�. �Najdro�sza�. �Najdro�sza�.

Pukanie do drzwi.

��Pani?�� to by� Ekkamoor, szambelan z Zamku, kt�ry opiekowa� si� ni� podczas tej wariackiej podr�y na granic� kontynentu.�� Pani, statek w�a�nie cumuje. Pragniesz by� na nabrze�u, kiedy przybije?

��Tak�� odpowiedzia�a.�� Tak, oczywi�cie!

P�yn�� pod z�oto-zielon� bander� Koronala, a na jego dziobie widnia� symbol rozb�ysku gwiazd. Pr�cz tego z masztu zwisa�a te� ��ta flaga �a�obna. Keltryn z poczekalni patrzy�a z uwag� i zmarszczonym czo�em, jak montowano trap i jak schodzi�a po nim powa�na gwardia honorowa, nios�ca trumn�, wygl�daj�c� na bardzo kosztown�. Za trumn� szed� mocno zbudowany m�czyzna o szerokich ramionach, w kt�rym po chwili rozpozna�a Wielkiego Admira�a Gialaurysa, przyjaciela i dawnego towarzysza broni Septacha Melayna. Wygl�da� jakby od czasu, gdy widzia�a go na koronacji Lorda Dekkereta, min�o sto lat. Szed� z pochylon� g�ow� i ponurym wyrazem twarzy. Kiedy procesja z trumn� j� mija�a, chyba w og�le jej nie zauwa�y�. Ale czemu mia�by? Je�li w og�le j� kojarzy�, by�a dla niego tylko jedn� z niezliczonych panienek na dworze. Najwyra�niej by� wci�� tak poch�oni�ty �alem, �e nie zwraca� uwagi na mijanych ludzi.

Ale kto umar�? Zastanawia�a si� nad tym, spogl�daj�c na odchodz�c� procesj�.

W tej samej chwili us�ysza�a znajomy g�os.

��Keltryn! Keltryn!

��Dinitak!

Zasz�a w nim jaka� zmiana. By� tym samym szczup�ym, niewielkim m�czyzn�, mia� t� sam� opalon� twarz i t� sam� aur� napi�tej, utajonej si�y. Ale co� si� zmieni�o. Co? By�o w nim teraz co� kr�lewskiego, otacza�a go aura wielkich osi�gni�� i jasnego celu. Keltryn natychmiast to dostrzeg�a. Podbieg�a do niego, a on otworzy� ramiona. Wtuli�a si� w niego, a dotyk przywo�a� ciep�e, dobre wspomnienia, cho� nawet teraz mia�a dziwne poczucie zmian, kt�re w nim zasz�y.

Oczywi�cie. By� w Zimroelu z Koronalem. Bra� udzia� w potwornej walce z wrogami monarchii.

Po chwili odsun�a si� od niego i powiedzia�a:

��C�, Dinitaku, oto jestem.

��Jeste�, jeste�, tak. To cudowne.

��A Zimroel� opowiesz mi o nim?

��W swoim czasie. To d�uga historia. Poza tym jest bardzo du�o do opowiadania�� po jego ciemnych rysach niczym migocz�cy p�omie� przesun�� si� u�miech.�� Keltryn, zostan� jedn� z Pot�g Kr�lestwa. A ty, je�li zechcesz, mo�esz jak twoja siostra zosta� ma��onk� Pot�gi.

Jego s�owa nie mia�y dla niej �adnego sensu. Sta�a przed nim i powtarza�a je w my�lach, w �aden spos�b nie potrafi�c ich zrozumie�.

��Dekkeret, Prestimion i Pani ju� postanowili�� powiedzia�.�� B�d� nosi� he�m i wchodzi� w umys�y, jak robi to Pani, b�d� szuka� tych, kt�rzy krzywdz� innych. Za pomoc� he�mu b�d� ostrzega� ich o konsekwencjach ich czyn�w, a je�li pomimo to si� nie poprawi�, b�d� ich kara�. B�d� nazywa� si� Kr�lem Sn�w i tytu� ten przejdzie na moje dzieci, i na dzieci moich dzieci, na zawsze. B�d� szkoli� si� w korzystaniu z he�mu. Widzisz, Keltryn, b�d� Pot�g�. A czy ty zechcesz by� �on� Pot�gi?

��Pytasz mnie, czy za ciebie wyjd�?

��Kr�l Sn�w ma mie� dzieci, kt�re odziedzicz� po nim jego zadanie, musi wi�c mie� kr�low�, prawda? B�dziemy �y� w Suvraelu. To decyzja Prestimiona, nie moja, �e nowa Pot�ga musi zamieszka� z dala od pozosta�ych trzech. Ale to nie najgorsze miejsce, my�l�, �e przyzwyczaisz si� do niego pr�dzej, ni� s�dzisz. Je�li chcesz, mo�emy wr�ci� na Zamek i tam wzi�� �lub, albo pojecha� do Labiryntu, �eby ceremonii przewodniczy� Prestimion. Cho� zgadzam si� z Dekkeretem, �e najlepiej b�dzie, je�li udam si� na Suvrael jak najpr�dzej, �eby m�c�

Ledwo go s�ucha�a, prawie nic nie rozumia�a. Pot�ga Kr�lestwa? Kr�l Sn�w? Suvrael? Wszystko to wirowa�o w jej umy�le.

��Keltryn?�� spyta� Dinitak.

��Bardzo du�o� To wszystko takie dziwne�

��Powiedz mi chocia� tyle: wyjdziesz za mnie?

Na tym by�a si� w stanie skupi�. P�niej b�dzie mia�a czas, by poj�� reszt�, Kr�la Sn�w, Suvrael, co si� sta�o, kiedy Dekkeret z pozosta�ymi by� w Zimroelu, czyje cia�o odprowadza� ze statku Gialaurys�

��Tak�� powiedzia�a, rozumiej�c chocia� tyle. �Kocha Ci�. Kocha Ci� bardziej, ni� mog�aby� uwierzy�.�� Tak, Dinitaku, tak, tak, tak, tak!

��Gialaurys przyby� z cia�em z Alaisor do Sisivondal�� powiedzia� Prestimion, patrz�c na wiadomo��, kt�r� mu w�a�nie przyniesiono.�� Wyrusza na G�r�. Musimy ruszy� za dzie� lub dwa, Varaile.

U�miechn�a si�.

��Wiedzia�am, �e znajdziesz jak�� wym�wk�, by ruszy� si� z Labiryntu, Prestimionie. Chyba nigdy nie sp�dzili�my tylu miesi�cy w jednym miejscu, odk�d wr�cili�my ze Stoien.

��Prawd� m�wi�c, ca�kiem przyzwyczai�em si� do �ycia w Labiryncie, kochana. Confalume powiedzia�, �e pr�dzej czy p�niej tak si� stanie i mia� racj�, jak i w wielu innych kwestiach. Kiedy jeste� Koronalem, nosi ci� po �wiecie. Krew w tobie wtedy buzuje. Pontifex woli spokojniejsze �ycie, a Labirynt je zapewnia, nie s�dzisz?�� wykona� szeroki gest jedn�, potem drug� d�oni�, wskazuj�c na wszystkie rodzinne przedmioty z mieszkania na Zamku, ustawione teraz wygodnie w pomieszczeniach, kt�re kiedy� nale�a�y do Confalume�a, a teraz by�y ich. Wygl�da�y, jakby sta�y tu od wielu dekad, nie miesi�cy.�� W ka�dym razie to nie ja postanowi�em, �e Septach Melayn zostanie pochowany na Zamku. To Dekkeret. Ja si� tylko zgodzi�em.

��By� twoim przyjacielem, Prestimionie. I Wysokim Rzecznikiem. Czy nie w�a�ciwiej by�oby pochowa� go w Labiryncie?

��Septach Melayn nigdy nie by� cz�owiekiem Labiryntu. Przyjecha� tu tylko z lojalno�ci wobec mnie. Jego miejscem by�a G�ra Zamkowa i tam spocznie. Nie b�d� na ten temat dyskutowa� z Dekkeretem. Zgin�� broni�c jego �ycia, samo to daje Dekkeretowi prawo decydowania.

Z�apa� si� na tym, �e m�wi o szczeg�ach pogrzebu Septacha Melayna ca�kiem spokojnie, jakby by�a to zwyczajna sprawa kr�lestwa i przez moment przesz�o mu przez my�l, �e leczy si� z b�lu po stracie przyjaciela. Potem jednak to zn�w do niego dotar�o, skrzywi� si� wi�c i odwr�ci�. Piek�y go oczy. �e te� ze wszystkich ludzi musieli w walce z Mandralisk� straci� akurat Septacha Melayna! �e te� po�wi�ci� swoje �ycie, by uwolni� �wiat od tego� tego�

��Prestimionie�� powiedzia�a Varaile, wyci�gaj�c do niego r�k�.

Postara� si� odzyska� panowanie nad sob� i uda�o mu si�.

��Nie ma o czym rozmawia�, Varaile. Nie powinni�my wr�cz. Dekkeret zadeklarowa� pogrzeb na Zamku, Gialaurys tam go wiezie, ju� buduj� mu pomnik, a ja poprowadz� ceremoni�, wi�c powinna� ju� zacz�� si� pakowa�. Tyle.

��Ciekawe, jaki pogrzeb Dekkeret urz�dzi� Mandralisce.

��Zapytam go, je�li b�d� o tym pami�ta�, gdy wr�ci z Procesji. Ja rzuci�bym cia�o Mandraliski na po�arcie stadu g�odnych jakkaboli. Dekkeret jest �askawszy ode mnie, ale s�dz�, �e zrobi� to samo.

��Dekkeret jest prawdziwie kr�lewski.

��Tak, to prawda�� powiedzia� Prestimion.�� Kr�l po�r�d kr�l�w. S�dz�, �e zostawi�em �wiat w dobrych r�kach. Powiedzia�, �e zniszczy Mandralisk� nie id�c na wojn� i zrobi� to. Wepchn�� tych pi�ciu strasznych braci z powrotem do pude�ka, z kt�rego wyskoczyli i teraz ca�y Zimroel wychwala Dekkereta pod niebiosa�� Prestimion roze�mia� si�. My�l o tym, czego Dekkeret dokona� w Zimroelu, ogromnie poprawia�a mu humor.�� Wiesz, Varaile, z czego b�d� znany za wiele lat? Co b�dzie najwi�kszym czynem, za jaki b�d� mnie pami�ta�? B�dzie nim fakt, �e pewnego dnia w Normork spotka�em ch�opca, kt�ry mia� zosta� Lordem Dekkeretem i mia�em do�� rozumu, by zabra� go ze sob� i uczyni� moim Koronalem. B�d� m�wili, �e to ja by�em kr�lem, kt�ry da� �wiatu Lorda Dekkereta. A teraz, Kochana, przygotujmy si� do podr�y na Zamek. Musimy prze�y� jedno smutne wydarzenie i wejdziemy w szcz�liwe czasy naszego panowania.

Podr�owali w g�r� Zimru tygodniami, mijali miasto za miastem, Flegit i Clarischnaz, Belk�, Larnimiculus i Verf, a� wreszcie dotarli do Ni-moya. Dekkeret i Fulkari zamieszkali we wspania�ym pa�acu, kt�ry kiedy� nale�a� do Dantiryi Sambaila. W zdumieniu przemierzali mn�stwo pokoj�w, zachwycaj�c si� wspania�o�ci� projektu.

��Naprawd� �y� jak kr�l�� mrukn�a Fulkari. Dotarli do si�gaj�cego najdalej na zach�d skrzyd�a budynku. Gigantyczne okno o szybie z jednej tafli dawa�o widok od nabrze�a po lewej do bia�ych wie� na wzg�rzach Ni-moya po prawej, a przed nimi roztacza�a si� wielka rzeka, p�yn�ca w jakie� odleg�e rejony kontynentu.�� Co teraz zrobisz z tym miejscem, Dekkerecie? Nie ka�esz go zburzy�, prawda?

��Nie, nigdy. Ten budynek nie jest winien zbrodni Dantiryi Sambaila i jego pi�ciu �a�osnych bratank�w. Pr�dzej czy p�niej wszyscy o nich zapomn�, ale zniszczenie pa�acu prokuratora by�oby zbyt powa�n� zbrodni� przeciwko pi�knu.

��Dok�adnie tak.

��Wybior� diuka, kt�ry b�dzie rz�dzi� Ni-moya. Nie wiem, kto nim zostanie, na pewno kto� bez kropli krwi sambailidzkiej. On i jego potomkowie b�d� tu mogli mieszka� ze �wiadomo�ci�, �e zawdzi�czaj� to �askawo�ci Koronala.

��Diuk. Nie prokurator.

��Nie b�dzie tu wi�cej prokurator�w, Fulkari. To by� dekret Prestimiona, a ja go podtrzymam. Zreformujemy rz�d Zimroelu tak, by ponownie go zdecentralizowa�: jednow�adztwo tutaj jest zbyt niebezpieczne, zagra�a w�adzy imperialnej. Diukowie na prowincjach, lojalno�� wobec korony, cz�ste Wielkie Procesje, podbudowuj�ce lojalno�� Zimroelu i przestrzeganie konstytucji� Tak teraz b�dzie.

��A Pi�ciu Lord�w?�� zapyta�a.

��Na pewno nie b�d� ju� lordami, ale u�miercenie takich g�upc�w by�oby grzechem. Kiedy odpokutuj� za bunt, mog� wr�ci� do swoich pa�ac�w na pustyni i tam zostan� na zawsze. Nie s�dz�, �eby sprawiali wi�cej problem�w. A je�li cho� przyjdzie im to do g�owy, zajmie si� nimi Kr�l Sn�w.

��Kr�l Sn�w�� powt�rzy�a Fulkari z u�miechem.�� Nasz brat, Dinitak. To by� genialny plan, cho� kosztowa� mnie siostr�, kt�r� wys�a�e� do Suvraelu.

��Mnie kosztowa� przyjaciela�� powiedzia� Dekkeret.�� Nic na to nie poradz�. Prestimion nalega�, �e Kr�l Sn�w musi tam za�o�y� kwater�. Nie mo�emy pozwoli�, by trzy z czterech pot�g gnie�dzi�y si� na Alhanroelu. S�dz�, �e dobrze wykona swoje zadanie. Urodzi� si� do tego. My�la�a� kiedykolwiek, Fulkari, �e twoja ma�a siostrzyczka wyjdzie za Pot�g� Kr�lestwa?

��A czy kiedykolwiek my�la�am, �e ja wyjd�?�� zapyta�a i roze�miali si�. Przysun�li si� do siebie przy wielkim oknie. Dekkeret patrzy� w dal. Powoli zapada�a noc. Gdzie� na zachodzie by� cudowny �wiat, kt�ry jeszcze przyjdzie im odwiedzi�: Khyntor z jego wielkimi, paruj�cymi gejzerami, kryszta�owe Dulorn, gdzie Nieustaj�cy Cyrk dzie� i noc zapewnia� najlepsz� rozrywk�, prastare, brukowane Pidruid daleko na wybrze�u, i Narabal, Til-omon, Tjangalagala, Cibairil, Beunir, Banduk Marika, os�awione miasta dalekiego zachodu.

Odwiedz� je wszystkie. Dekkeret pragn�� dotrze� wsz�dzie, stawa� przed lud�mi i m�wi�: �Oto ja, Dekkeret, wasz Lord Koronal, kt�ry po�wi�ca swoje �ycie, by wam s�u�y�.

��Jaki pi�kny zach�d s�o�ca�� wyszepta�a Fulkari.�� Tyle kolor�w, z�oty, fioletowy, czerwony, zielony, wszystkie wymieszane�

��Tak, to bardzo pi�kne.

��Za to w Khyntorze wci�� jest �rodek dnia, prawda? W Dulorn jest poranek, a w Pidruid �rodek zesz�ej nocy. Och, Dekkerecie, jaki �wiat jest ogromny! Zamek zdaje si� by� tak odleg�y�

��Zamek naprawd� jest bardzo daleko, najdro�sza.

��Jak d�ugo b�dziemy na tej procesji?

Dekkeret wzruszy� ramionami.

��Nie wiem. Pi�� lat? Dziesi��? Na zawsze?

��Powa�nie, Dekkerecie.

��M�wi� powa�nie: nie wiem. Tak d�ugo, jak b�dzie trzeba. Zamek poradzi sobie bez nas. Jestem Lordem Koronalem gdziekolwiek na ca�ym Majipoorze si� znajd�. A my mamy ca�y �wiat do obejrzenia.

Niebo zmienia�o kolory, a oni patrzyli, jak czerwie� staje si� br�zem, a fiolet zamienia si� w ciemny granat. Wkr�tce tutaj zapadnie noc, a na zachodzie zmierzch. Wysz�y gwiazdy. Wsta� jeden z mniejszych ksi�yc�w i rzuca� srebrne promienie �wiat�a w wody rzeki. Dekkeret obj�� Fulkari za ramiona i przez chwil� stali w milczeniu.

��Sp�jrz�� powiedzia�, kiedy wszystkie kolory zast�pi�a czer�.�� Przed nami rozci�ga si� ca�y Majipoor, a noc jest r�wnie pi�kna, jak dzie�.