Saga O Ludziach Lodu Tom XII

Wiosna wybuch�a gwa�townie i to ostatecznie postawi�o Villemo na nogi.

Ockn�a si� nareszcie z tego duchowego odr�twienia, w kt�rym trwa�a od powrotu do domu. �al, �e musia�a wyrzec si� Dominika, pozbawi� jej organizm wszelkiej odporno�ci i nie mog�a wyzdrowie�. Jedno zazi�bienie nast�powa�o po drugim, przypl�ta�o si� zapalenie ucha, wci�� cierpia�a na jakie� katary i b�le mi�ni. Gabriella i Kaleb nie mieli chwili spokoju. Ich radosna, niesforna c�rka le�a�a blada i cicha, jakby wpatrzona w co� dalekiego, nieznanego. U�miecha�a si� do nich i dzi�kowa�a za opiek�, dr�czy�y j� ci�kie wyrzuty sumienia, �e wci�� im przyczynia takich strasznych zmartwie�. By�a jednak tak os�abiona, �e dostawa�a zawrotu g�owy, gdy tylko pr�bowa�a usi���.

I oto kt�rego� dnia spostrzeg�a, �e poranne niebo mieni si� z�ocist�, czerwonaw� po�wiat�, a ponad wsi� unosz� si� srebrzystoszare dymy. Zaciekawiona Villemo, zanim zd��y�a si� zastanowi�, czy utrzyma si� na nogach, wsta�a i podesz�a do okna. Kurczowo zaciska�a r�ce na futrynie, bo kolana si� pod ni� ugina�y, lecz sta�a mimo wszystko.

Na zewn�trz widok by� wspania�y. Wsz�dzie p�on�y ognie, pojedyncze ma�e stosy lub d�ugie szeregi.

Mocny, ostry, niezwykle przyjemny zapach wiosny unosi� si� nad ca�� parafi� Grastensholm. Villemo popad�a w zadum�.

P�onie otwarty ogie�, my�la�a. Po�ar ogarnia ju� jednak wi�cej, ni� mo�na zobaczy�. Pod stosami ognisk, g��boko w ziemi, tli si� i �arzy z tajemnicz� si��, sprawia, �e ciep�o przenika w d�, do g��bszych warstw. Ten st�umiony, niewidzialny po�ar jest jak� jak moja mi�o��. Nie mo�na jej zd�awi�, trawi mnie powoli, tli si� gor�cym �arem, nic nie zdo�a jej pokona�. Jest strasznie bolesna, ale zarazem rozkoszna i nie chc� si� jej wyrzec.

O�wietlona blaskiem ognia, trzymaj�ca si� kurczowo ramy okiennej Villemo budzi�a si� nareszcie do �ycia.

��Kocham ci�, Dominiku � powiedzia�a g�o�no, a ognista po�wiata odbija�a si� w jej oczach, sprawiaj�c, �e p�on�y niczym u dzikiego zwierz�cia. � Kocham ci�, pragn� ci� mie� i b�d� ci� mia�a! Nikt ani nic nie zdo�a nas rozdzieli�, Dominiku! Teraz wiem, po co �yj�!

S�abe d�onie nie by�y w stanie d�u�ej zaciska� si� na ramie i Villemo powoli osun�a si� na ziemi�. T�sknota za �yciem okaza�a si� jednak tak wielka, �e znalaz�a si�y, by doczo�ga� si� do ��ka i u�o�y� w po�cieli. Le�a�a wyczerpana, lecz szcz�liwa. Nareszcie wiedzia�a, �e ma cel. I od tej chwili pragnienie, by odzyska� Dominika, trwa�o w jej ciele niby gor�czka.

Wiosna i lato 1675 roku min�y w parafii Grastensholm bez wstrz�s�w. Villemo po wszystkich zmartwieniach, jakich przysporzy�a swoim najbli�szym w ostatnich latach, okazywa�a skruch� i nieznane przedtem pos�usze�stwo. Pracowa�a w gospodarstwie, zapami�tywa�a si� wprost w pragnieniu bycia po�yteczn� i ch�ci niesienia pociechy, w wolnych chwilach czyta�a i uczy�a si�. Zawsze by� zdolna, cho� jako kobieta wielkiego po�ytku z tego mie� nie mog�a. Kaleb i Gabriella byli zaskoczeni, lecz szcz�liwi.

Villemo sprawia�a wra�enie zadowolonej, a nawet pogodnej i weso�ej.

I tylko �ciany jej pokoju wiedzia�y, co si� naprawd� sta�o. Dawniej, gdy le�a�a chora, widzia�y rozpacz i t�sknot�. Widywa�y jej szeroko otwarte, rozmarzone oczy w samotnie sp�dzane wieczory, �zy sp�ywaj�ce na listy, kt�re pisa�a i wysy�a�a potajemnie, gdy pocztylion kierowa� si� na wsch�d, ku Szwecji.

Otrzymywa�a te� listy. Zawar�a umow� ze s�u��c�, kt�ra dba�a, by rodzice panienki nie dowiedzieli si�, �e tak cz�sto przychodz�. Listy pe�ne mi�o�ci i t�sknoty, wyzna� i zabawnych dworskich anegdot. Dominik zawsze mia� celne okre�lenia, z odrobin� z�o�liwo�ci opisywa� �mieszne wydarzenia na dworze, a zw�aszcza ludzi o kurzych m�d�kach z otoczenia kr�la. Villemo pr�bowa�a odpowiada� w tym samym tonie, lecz bez wi�kszego powodzenia. Chcia�a ukrywa� sw� t�sknot�, lecz nie starcza�o jej hartu ducha.

Teraz si� to odmieni�o.

Wszystko, co robi�a, przesycone by�o jak�� determinacj�. Kierowa�o ni� niez�omne zdecydowanie. Nie mia�a zamiaru zwa�a� na nic ani na nikogo. Dominik b�dzie jej.

On jeszcze nie by� tego �wiadom, nie mog�a mu o tym powiedzie�. Cieszy� si� jednak, �e wr�ci�a jej ch�� do �ycia, i pisa�, �e odnosi wra�enie, i� Villemo odnalaz�a sens i cel swego istnienia.

Oczywi�cie, �e odnalaz�a, oczywi�cie�

Szwecja i Dania nigdy nie mog�y �y� w zgodzie przez d�u�szy czas. Dania �ywi�a zastarza�e pretensje o utracone dzielnice, Skani� i Blekinge z przyleg�o�ciami.

Szwecja natomiast mia�a wielkie k�opoty ze swymi posiad�o�ciami po drugiej stronie Ba�tyku.

W czerwcu zosta�a pobita szwedzka za�oga w Brandenburgii, co sta�o si� bojowym sygna�em dla licznych przeciwnik�w Szwecji. Dania wys�a�a wojsko na pomoc sojusznikom z Brandenburgii, Niderland�w i Cesarstwa Niemieckiego, sama zdo�a�a odzyska� Gottorp. W pa�dzierniku od Szwecji odpad�o najpierw Pomorze Zachodnie, a potem Wismar.

Kr�l szwedzki, Karol XI, by� jeszcze bardzo m�ody. Przera�enie go ogarn�o, gdy u�wiadomi� sobie, jak �a�osny jest stan si� zbrojnych Szwecji. Prosi� o pieni�dze, lecz kasa pa�stwowa �wieci�a pustkami. Nikt si� niczym nie przejmowa�, m�ody monarcha m�g� polega� jedynie na sobie i kilku oddanych ludziach, kt�rych osobi�cie dobra�. Wiedzia�, �e wrogowie kraju uderz� lada moment, lecz nie mia� armii, by im si� przeciwstawi�.

Czas nagli�. Zim� kr�l wykorzysta� na uzbrojenie wojsk. Z wielkim trudem zdo�a� zebra� oddzia�y, kt�re wiosn� 1676 roku wys�a� do Skanii. Marzy�a mu si� wielka ofensywa: zamierza� zdoby� Zelandi�.

Du�czycy z kolei zgromadzili pod Kopenhag� wojsko, kt�re mia�o odzyska� Skani�. Po stronie szwedzkiej sta�o czterna�cie tysi�cy ludzi gotowych do walki. Szwedzka za�oga w Skanii czeka�a na przybycie floty, kt�ra by przerzuci�a �o�nierzy do Danii. Cho� flota zgromadzona pod Sztokholmem by�a do�� liczna, to jednak znajdowa�a si� w op�akanym stanie i kr�l Karol po�wi�ci� musia� du�o czasu i wysi�ku, by j� na nowo uzbroi�. Wyposa�enie okr�t�w si� rozpada�o, a za�ogom brakowa�o wyszkolenia. Gdy z wielk� pomp� i parad� okr�ty pierwszy raz wysz�y w morze, musia�y prawie natychmiast zawr�ci�. Na jednym z nich dziewi��dziesi�ciu spo�r�d dwustu cz�onk�w za�ogi dosta�o marskiej choroby. Na pozosta�ych wcale nie by�o lepiej. Du�czycy kpili, �e tak si� zawsze ko�czy rzucanie wiejskich parobk�w na g��bokie wody.

Trzeba by�o zaczyna� od pocz�tku. Tym razem musi si� uda�, powtarzano, gdy okr�ty podnios�y �agle i wyruszy�y spod Sztokholmu ku po�udniowym brzegom Ba�tyku, by jak najszybciej przy��czy� si� do oddzia��w w Skanii i �wyci�� w pie� tych przekl�tych Du�czyk�w�.

D�ugo odk�adany �lub Leny Paladin z Orjanem Stege zosta� ostatecznie wyznaczony na dzie� 30 maja 1676 roku. Babcia Cecylia czu�a si� ju� zdrowa, zaraza min�a i wszystko mog�oby si� odby� bez przeszk�d, gdyby nie strach przed wojn�.

Szwedzka ga��� Lind�w z Ludzi Lodu: Mikael, Anette i Dominik, przyby�a ju� jednak ze Sztokholmu do Gabrielshus w Danii, a ca�a norweska cz�� rodziny by�a w drodze. Ludzie Lodu nie obawiali si� zreszt� tak bardzo wojennych niebezpiecze�stw; uwa�ali, �e Lena powinna dosta� nareszcie swego ukochanego Orjana, tyle lat musia�a na niego czeka�.

To, �e Dominik, kurier szwedzkiego kr�la, m�g� wyjecha�, zawdzi�czano nieporozumieniu. Akurat w dniach wesela nie mia� zaplanowanych �adnych zaj��, skoro wi�c by� wolny, nie pyta� o pozwolenie. Gdy za� piek�o si� rozp�ta�o i wzywano wszystkich kurier�w, jego ju� nie by�o. Rodzina Oxenstiern�w odradza�a im t� podr� i rodzice Dominika wahali si�, lecz jego nic nie by�oby w stanie powstrzyma�. Wyruszyli wi�c wszyscy troje, zanim jeszcze zrobi�o si� naprawd� niebezpiecznie.

W du�o trudniejszym po�o�eniu znale�li si� Tancred i Tristan, ojciec i brat Leny. Z najwi�kszym wysi�kiem uda�o im si� uzyska� pozwolenie na udzia� w uroczysto�ciach �lubnych, bo obaj, jako du�scy poddani, mieli wkr�tce wyruszy� na wojn�.

Najgorzej przedstawia�a si� sytuacja samego pana m�odego, Orjana Stege, kt�ry jako Ska�czyk by� obecnie poddanym szwedzkim. A na dodatek oficerem. Mimo to jednak zdo�ali pokona� pi�trz�ce si� trudno�ci i wyznaczonego dnia wszyscy przybyli do Gabrielshus. R�d w komplecie. Po raz pierwszy od wielu, wielu lat. Tej chwili wygl�dali od dawna.

Na statku z Norwegii do Danii Villemo jak pokutuj�ca dusza kr��y�a od relingu do relingu. Nigdy chyba �aden statek nie wl�k� si� tak wolno! Nic jej nie obchodzi�a pi�kna sceneria wok�, morze i niebo, nic nie mia�o znaczenia, liczy�o si� tylko jedno: jedzie oto na spotkanie Dominika!

O Bo�e, a je�li on nie b�dzie m�g� przyjecha�? Do Grastensholm tak�e dotar�y wiadomo�ci o napi�tych stosunkach pomi�dzy Dani� i Szwecj�, wszyscy wiedzieli, �e jad� na los szcz�cia. Czy i kiedy b�d� mogli wr�ci�? Wyruszyli jednak, bo �lub w rodzinie by� wydarzeniem tak wielkim, �e �adna wojna nie mog�a mu przeszkodzi�.

Lecz Dominik? Tak strasznie si� ba�a�

Gdy zbli�ali si� do Oresundu i po obu stronach widzieli l�d, Gabriella podesz�a do c�rki. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e matce co� le�y na sercu.

��Villemo�

Jaki ostro�ny wst�p! Do rzeczy, kochana mamo! Wiem a� nazbyt dobrze, o co ci chodzi.

��S�ucham, mamo.

��Ty� Prawdopodobnie spotkasz w Danii Dominika.

O, tak, mam nadziej�.

��Tak.

��Czy mog�aby�� czy chcia�aby� by� ostro�na? Ja wiem, �e nadal bardzo si� kochacie.

Villemo potwierdzi�a szybkim skinieniem g�owy.

��Czy mo�esz obieca� ojcu i mnie, �e nie� �e w nic si� nie wdasz?

��A co by to mia�o by�? � zapyta�a g��wnie po to, by si� dra�ni�.

��Och, bardzo dobrze wiesz, o co mi chodzi. Mo�esz obieca�, �e b�dziesz go unika�? Po prostu unika�. Pisa�y�my do siebie z Anette. Ona i Mikael za��dali takiej samej obietnicy od Dominika, �e nigdy nie b�dziecie sami. �e poddacie si� prawu Ludzi Lodu. Nie wzniecaj mi�o�ci, kt�ra jest skazana na �mier�, Villemo!

��Wiele ode mnie wymagasz, mamo � rzek�a Villemo z gorycz�. � To jedyne nasze spotkanie w ci�gu wielu lat.

Sprawia mi to b�l, kochanie. I nie ��damy, �eby�cie ze sob� nie rozmawiali. Ale mo�ecie widywa� si� tylko w obecno�ci innych. Rozumiesz, co mam na my�li?

Villemo d�ugo milcza�a. To wielki zaw�d. Wiedzia�a, �e matka ma racj�, wiedzia�a te�, �e nie wolno jej lekcewa�y� woli rodzic�w� Ale, och, jak ona czeka�a na to spotkanie z Dominikiem! Jak o nim marzy�a!

D�ugo walczy�a ze sob�, a w ko�cu powiedzia�a:

��Dobrze. B�d� nad sob� panowa�. Ale pozw�lcie mi przynajmniej po�egna� si� z nim, gdy to nieszcz�sne wesele si� sko�czy! Nawet w obecno�ci ca�ego zgromadzenia, je�li tak musi by�. Ale niech mi b�dzie wolno naprawd� go po�egna�, rozp�aka� si�, obj�� go, dotyka�, m�c poczu�, �e istnieje. Czy wymagam zbyt wiele?

Gabriella patrzy�a na ni� z rozpacz�.

��Nie, dziecino. Nie wymagasz zbyt wiele. Jest nam tak strasznie przykro, �e sprawiamy ci b�l, rozumiesz chyba.

Villemo tylko skin�a g�ow�. Nie chcia�a ju� o tym rozmawia�.

Dominik kr��y� po Gabrielshus i czeka�. Wiele razy przychodzi�o mu na my�l, by pojecha� konno do Kopenhagi na spotkanie statku z Norwegii, doszed� jednak do wniosku, �e to by zanadto zwr�ci�o uwag�.

Gabrielshus przewy�sza�o wszystko, co posiadali Ludzie Lodu. Urz�dzenie pa�acu by�o tak kosztowne, pe�ne smaku i przepychu, �e nawet po wielu dniach ogl�dania wci�� jeszcze znajdowa�o si� tu nowe i godne podziwu rzeczy.

Teraz, ze wzgl�du na przygotowania do wesela, wszystko zosta�o niemal dos�ownie wywr�cone do g�ry nogami. Cecylia, licz�ca sobie siedemdziesi�t cztery lata, nale�a�a chyba do najaktywniejszych. O wszystko musia�a si� troszczy� osobi�cie, do wszystkiego wtr�ci� swoje trzy grosze. Doprowadza�a i rodzin�, i s�u�b� do szale�stwa. Nie raz �yczyli sobie, �eby znowu chora i przyciszona po�o�y�a si� do ��ka.

Cecylia nie mog�a po prostu pogodzi� si� z tym, �e nie ma ju� tyle do powiedzenia, ile by chcia�a. Kiedy�, ponad pi��dziesi�t lat temu, przyby�a do Gabrielshus jako panna m�oda, po�lubiona Alexandrowi Paladinowi na bardzo szczeg�lnych warunkach. Tutaj ona i Tarjei oraz wierny kamerdyner Wilhelmsen zaciekle walczyli o �ycie Alexandra. Teraz wszyscy trzej odeszli ju� z tego �wiata. Pani� w Gabrielshus zosta�a Jessica, ma��onka Tancreda, i Cecylia nie mia�a zamiaru stawa� na drodze synowej, do kt�rej zreszt� by�a szczerze przywi�zana.

Wtr�ca�a si� we wszystko jedynie z przyzwyczajenia i dlatego, �e z natury zawsze by�a czynna. Ani lata szcz�cia, ani tragedie nie odmieni�y Cecylii. Pozosta�a taka jak zawsze.

Irmelin wci�� mieszka�a w Gabrielshus. Irmelin, spokojna i �agodna. Cecylia dobrze wiedzia�a, jak bardzo cierpi� jej m�odzi ulubie�cy, Irmelin i Dominik. Ona zawsze rozumia�a m�odych. Kt�rego� dnia zabra�a ich na przechadzk� do wspania�ego rosarium w Gabrielshus.

��Powoli tak�e i do moich uszu dotar�y wiadomo�ci o waszych nieszcz�ciach � powiedzia�a. � Na og� ju� mi teraz nikt o niczym nie m�wi. Boj� si�, �e b�d� si� wtr�ca�. I chyba maj� racj�. Rozumiem, �e trudno wam obojgu, i g��boko wsp�czuj�. Tobie, Dominiku, nie pozwolono o�eni� si� z moj� wnuczk�, Villemo, kt�ra jest mi szczeg�lnie bliska, poniewa� my�li dok�adnie tak jak ja. Jeste�my bardzo do siebie podobne. Ty, Irmelin, nie mo�esz wyj�� za Niklasa z Lipowej Alei, bo oboje pochodzicie z Ludzi Lodu i by� mo�e nosicie w sobie dziedzictwo z�a. To takie okrutne, bo znakomicie do siebie pasujecie, obie pary! Wiem, �e teraz czekacie z niecierpliwo�ci� na statek z Norwegii. D�uga roz��ka nie pomog�a ani troch�, prawda?

��Nie, ciociu Cecylio. Nic a nic � potwierdzi�a Irmelin, kt�ra by�a wy�sza nawet od wysokiej przecie� Cecylii. Przy Dominiku jednak wydawa�a si� niedu�a.

��Nie powinni�my byli pisywa� do siebie � rzek� Dominik. � Bo listy mog� niekiedy by� naprawd� niebezpieczne. Pozwolono nam jednak pisa� i te listy by�y jedynymi jasnymi wydarzeniami w najtrudniejszych dniach.

��Tak � przyzna�a Irmelin. � Masz racj�, Dominiku. Listy s� niebezpieczne. Mog� podtrzymywa� ogie� i stwarza� iluzje, s� w stanie zbli�y� dwoje ludzi bardziej nawet, ni� gdyby si� znajdowali w jednym pokoju.

��To prawda � westchn�a Cecylia. � I co zamierzacie teraz?

��Ja nie my�la�em o niczym wi�cej, jak tylko by zobaczy� Villemo. Tylko zobaczy�. Marzy�em o tym dniu przez p�tora roku � wyzna� Dominik i poda� starszej pani pi�kn� r��.

��A ja nie widzia�am Niklasa od blisko trzech lat � powiedzia�a Irmelin. � I ja te� nie odwa�y�am si� my�le� o niczym wi�cej, jak tylko �eby go zobaczy�, us�ysze�, jak m�wi, dotkn�� go. Znam swoje miejsce, ciociu Cecylio, nie chcemy z�ama� obietnicy danej rodzicom.

��Tak, wszyscy o tym wiemy. B�d� tylko ostro�ny z Villemo, Dominiku! Ona zosta�a najsilniej z was wszystkich naznaczona i z rado�ci� daje si� ponosi� uczuciom.

��My�l�, �e teraz ju� nie � powiedzia� w zadumie. � Jej rodzice s� bardzo z niej zadowoleni, cho� dziwi ich uleg�o�� Villemo.

��Owszem, Gabriella wspomina�a mi o tym, ale cicha woda, jak to si� m�wi� a zreszt� to dotyczy was wszystkich. Ca�ej czw�rki. B�d�cie ostro�ni, nie szukajcie sam na sam z waszymi ukochanymi, nie wystawiajcie si� na pokuszenie. Nie nale�y igra� z dziedzictwem Ludzi Lodu! Stokrotne dzi�ki, Dominiku, za czaruj�ce r�e. Masz bardzo wyrafinowany smak i wybierasz moje najpi�kniejsze kwiaty. Zamierza�am ustawi� je na weselnym stole.

Sprawia� wra�enie tak strasznie zak�opotanego, �e obie z Irmelin wybuchn�y �miechem.

��Nie martw si�, do tego czasu zakwitn� nowe � pociesza�a go stara dama.

Ze wzruszeniem przygl�da�a si� obojgu m�odym. Jak dobrze rozumia�a ich problemy!

Cofn�a si� my�lami w przesz�o��, do pewnego wieczora niedaleko cmentarza w Grastensholm. Jak �atwo uleg�a pokusie i znalaz�a si� w ramionach m�odego pastora! Tylko dlatego, �e by� podobny do Alexandra, kt�rego nie mog�a mie�

A ci m�odzi� Ich g��boka mi�o�� Maj� si� teraz spotka� z ukochanymi po d�ugiej roz��ce.

Cecylia skuli�a si� wewn�trznie. Odnios�a wra�enie, �e przesun�� si� nad ni� cie� Tengela Z�ego.

Nikt nie wiedzia�, �e flota du�ska opu�ci�a Oresund i pop�yn�a na p�nocny wsch�d, by tam spotka� szwedzkie okr�ty. Wiadomo�ci nie rozchodzi�y si� tak szybko, odleg�o�ci by�y znaczne, a plany operacji wojennych utrzymywano w tajemnicy. Rodzina �y�a wi�c w nadziei, �e wesele odb�dzie si� w spokoju i potem wszyscy zd��� wr�ci� do dom�w. O po�piechu nie by�o mowy. Szwecja i Dania k��c� si� nieustannie, nie ma si� czym przejmowa�.

Wkr�tce do Gabrielshus zjecha�a ca�a norweska ga��� rodu. Cecylia od kilku dni trwa�a na posterunku przy oknie i zobaczy�a ich pierwsza.

��Jad�! Ju� tu s�! � wo�a�a podniecona i dumna, �e to ona przynosi radosn� nowin�.

Wszyscy rzucili si� na spotkanie go�ci. Specjalnie wys�ani do Kopenhagi s�u��cy spotkali Norweg�w w porcie i eskortowali do Gabrielshus.

Villemo wysiad�a z powozu ostatnia. Sz�a z pochylon� g�ow�, nie mia�a odwagi spojrze� przed siebie, ba�a si�, �e nie zdo�a opanowa� wzruszenia. Prze�ywa�a wszystko jak w transie, jakby jaka� mg�a przes�ania�a jej oczy, nie pozwala�a widzie� wyra�nie, ba, nawet my�le� jasno.

Babcia Cecylia chwyci�a j� w obj�cia i Villemo z zaskoczeniem stwierdzi�a, jaka ta zawsze wysoka i postawna pani zrobi�a si� male�ka i krucha. Cho� pewnie Villemo sama te� od ostatniego spotkania troch� uros�a.

Irmelin� Obejmuj�c przyjaci�k�, spojrza�a nad jej ramieniem na wspania�y r�any ogr�d, lecz wszystko zdawa�o si� rozmyte jak w zmatowia�ym lusterku. Jak dobrze spotka� znowu przyjaci� z dzieci�stwa!

O Bo�e, czy to Tristan? Ten wysoki, przystojny m�odzieniec o smutnych oczach? Gdzie si� podzia�y pryszcze i ch�opi�ca niepewno��?

A oto i Lena, naprawd� dawno nie widziana, gratuluj�, Leno, jak najszybciej musz� zobaczy� twojego Orjana.

Mog�a �mia� si� i �artowa�! G�os nie odmawia� pos�usze�stwa, usta porusza�y si�, Villemo zaskakiwa�a sam� siebie.

Ciocia Jessica. Mi�a i pe�na ciep�a jak zawsze, tylko w�osy jej posiwia�y. Zmartwienia z powodu Tristana, m�wiono, nikt jednak nie potrafi� dok�adnie powiedzie�, co to za zmartwienia.

Ciocia Jessica co� do niej m�wi�a.

��Jak ty wydoro�la�a�, Villemo! A jaka si� zrobi�a� �adna! I w�osy masz znowu d�ugie tak jak trzeba!

Wuj Tancred, jak zawsze w �artobliwym nastroju:

��Gabriello, sk�d ci si� wzi�a taka c�rka? Przecie� ona jest po prostu �liczna! I wygl�da na inteligentn�, zw�aszcza kiedy milczy!

��Nie s�uchaj go, Villemo � �mia�a si� Gabriella. � Zawsze kiedy jest wzruszony, prawi ludziom z�o�liwo�ci.

Villemo u�miecha�a si�, lecz twarz mia�a jak zdr�twia��.

Wiem, �e tu jeste�, Dominiku. K�tem oka widz� tw�j cie�. Ale nie mam odwagi na ciebie spojrze�. Jeszcze nie teraz.

Bardzo trudne spotkanie: rodzice Dominika.

G��boki uk�on przed ciotk� Anette. Ja jestem w po�owie z rodu Paladin�w, ona natomiast pe�nej krwi de Saint-Colombe. Z Loupiac w Bearn.

Zawsze si� troch� ba�am ciotki Anette. Zaciska wargi z wyrazem surowo�ci. Mama powiada, �e nie powinnam si� tym przejmowa�, bo ciotka Anette po prostu nieustannie si� pilnuje, by nie zrobi� czego� nieodpowiedniego. A tak naprawd� jest bardzo mi�a i sympatyczna, twierdzi mama. Ale nie s�dz�, by mnie lubi�a. Ona wie. Wie, �e Dominik prosi� o moj� r�k�. Dlatego si� mnie boi. Nazwisko Paladin jest wystarczaj�co dobre, ale kim, na Boga, jest c�rka Kaleba Elistrand? Ciotka jest jedyn� osob� w rodzinie, kt�ra traktuje Kaleba z g�ry ze wzgl�du na jego pochodzenie. Mojego ojca! Najwspanialszego cz�owieka na ziemi!

Tu� za rodzicami Dominik, a jak�e.

Ch�odny u�cisk na powitanie od jego matki; zdo�a�a stan�� tak, by�my si� nie otar�y o siebie. Do diab�a, nie jestem przecie� brudna!

Och, nie wolno mi si� z�o�ci�.

Wuj Mikael. Marzyciel. Na jego widok czuj� ciep�o w piersi. Wuj Mikael jest taki dobry, taki odleg�y od z�ego �wiata. Jak oni si� nie dobrali! Ale przed chwil� widzia�am, �e ona ukradkiem u�cisn�a jego r�k�. Mo�e szuka�a otuchy i si�y na spotkanie z ca�ym rodem? Mo�e to prawda, co m�wi mama, �e matka ciotki Anette w dzieci�stwie ca�kiem wypaczy�a jej charakter? I �e ona nic ju� na to nie mo�e poradzi�. Je�li tak, to szczerze mi jej �al.

My�li, potok my�li po to tylko, by oddali� ten moment�

Villemo u�miechn�a si� promiennie do Anette znad ramienia Mikaela i otrzyma�a w odpowiedzi blady, sp�oszony u�mieszek.

Biedny wuj Mikael! On u�cisn�� mnie szczeg�lnie mocno. On tak�e wie, ale rozumie m�j b�l.

Tak wi�c zosta� tylko Dominik�

G��boki g�os:

��Dzie� dobry, Villemo! Mi�o znowu ci� zobaczy�!

B�d� silna, Villemo! Poczekaj do po�egnania! Do tego czasu musisz post�powa� zgodnie z �yczeniem rodzic�w!

��Dzie� dobry, Dominiku! Jak ty wyros�e�, m�j ch�opcze!

Nareszcie podnosz� na niego oczy. On si� �mieje. Inni te� si� �miej�. To tego spotkania l�kali si� najbardziej. Znalaz�am w�a�ciwy ton. Wszyscy odetchn�li z ulg�.

Tylko ja czuj� d�ugi u�cisk d�oni Dominika. Tylko my widzimy nawzajem w swoich oczach t�sknot� i �ar.

Wszyscy mnie obejmowali. Dominik tego nie robi. Dzi�ki ci za to, m�j przyjacielu. Ty i ja wiemy, �e to by by�o zbyt trudne.

Nic si� nie zmieni�o. I� to szale�stwo z mojej strony tak my�le�, ale Bogu niech b�d� za to dzi�ki!

Bo�e m�j, chyba zapomnia�am, �e on jest a� tak poci�gaj�cy! Wiem, �e to moje uczucia czyni� go dla mnie jeszcze pi�kniejszym, ale serce szarpie mi nieutulona t�sknota. Sprawia mi to fizyczny b�l. Z trudem powstrzyma�am si�, by nie pa�� mu w ramiona.

Bo on mnie przecie� nigdy nie obejmowa�, w ka�dym razie nigdy inaczej ni� wtedy w Romerike, wiele lat temu, a wtedy te� tylko dlatego, �e sama nie mog�am usta� na nogach.

P�niej rozdzielili nas, wszyscy ci m�drzy, rozs�dni ludzie, kt�rzy tyle wiedz� o z�ym dziedzictwie Ludzi Lodu. Ale co oni wiedz� o gor�czce we krwi �ywego cz�owieka? O gor�czce, kt�rej nie mo�na ukoi� inaczej, jak tylko poprzez obecno�� ukochanej osoby?

Dominik pu�ci� moj� r�k�. Powinien by� to zrobi� ju� dawno, ale zwlekali�my oboje. Musz� teraz odej�� od niego. Odwr�ci� si� i powiedzie� co� zwyczajnego. Pos�uchaj, moje cia�o! B�d�cie pos�uszne, zmys�y!

B�yskawiczna zmiana tematu. Ach, Leno, to tw�j narzeczony? Ten, kt�ry nadchodzi?

Lena, ta cokolwiek kanciasta panna, rozja�ni�a si� niczym s�oneczko. To rzeczowa i bardzo inteligentna dziewczyna. Dobrze mie� kogo� takiego za przyjaciela, trze�wo my�l�ca, godna zaufania. Nie jaka� wybitna pi�kno��, ale zdecydowanie poci�gaj�ca.

��Tak, to Orjan! � zawo�a�a rado�nie. � Chod� przywitaj si�! A to jego rodzice.

Orjan Stege okaza� si� zupe�nie inny, ni� Villemo sobie wyobra�a�a. Nie by� pi�kny, nic nadzwyczajnego, w�a�ciwie nawet do�� pospolity. Ale zd��y�a si� ju� nauczy�, �e mi�o�� nie kieruje si� wygl�dem. Opiera si� na czym� bardzo trudnym do okre�lenia, co Lena niew�tpliwie w Orjanie odkry�a. Co odpowiada w�a�nie jej i co dla niej jest nieodparcie poci�gaj�ce. Ta mo�e by� drobiazg, jaka� ukryta cecha, budz�ca wzajemn� sympati� tych dwojga, a dla postronnych niezauwa�alna.

O, Villemo nauczy�a si� wiele od czasu, gdy jako siedemnastolatka zadurzy�a si� nierozumnie w przystojnym Eldarze Svartskogen.

Ledwie jednak zamieni�a dwa s�owa z przysz�ym m�em Leny, nabra�a przekonania, �e tego cz�owieka mo�na szczerze lubi�, cho� w jego powierzchowno�ci nie by�o nic szczeg�lnie interesuj�cego. Mia� w sobie jakie� ciep�o, daj�ce poczucie bezpiecze�stwa i pewno�ci. Jeszcze raz zdumia�o j�, jak cz�sto ludzie podobni do siebie odnajduj� si�. w t�umie innych. Bo Lena i Orjan byli do siebie bardzo podobni, zar�wno je�li chodzi o wygl�d, jak i pod wzgl�dem psychicznym.

Odnosi�o si� wra�enie, �e s� ze sob� bardzo szcz�liwi.

Villemo odczu�a uk�ucie w sercu i odszuka�a wzrokiem Dominika. Nie by�o to trudne. Gdy wszyscy przekrzykiwali si� nawzajem, tak �e nie spos�b by�o zrozumie� s�owa, Villemo i Dominik patrzyli sobie w oczy.

Nic si� nie zmieni�o, nie, wprost przeciwnie. Listy, z czasem coraz gor�tsze, rozpala�y to, co powinno by�o umrze� cich�; niezauwa�on� �mierci�.

Dyskretne chrz�kni�cie Irmelin przywo�a�o ich do rzeczywisto�ci.

Villemo jednak znowu nie dawa�a spokoju uparta my�l: B�d� go mie�! Nie teraz, bo obieca�am mamie i ojcu i on te� obieca� swoim rodzicom. Musz� jednak co� wymy�li�

Nie, nie wolno mi. Nie mog� lekcewa�y� wszystkich. Zreszt� Dominik sam chce dotrzyma� s�owa. A jemu nie mog� si� przeciwstawi�.

Jedyne, na co jeszcze mog� czeka�, to prawdziwy, pe�en czu�o�ci u�cisk na po�egnanie. Obejm� go w obecno�ci tylu widz�w i przytul� do siebie na kr�tk� chwil�. Przeka�� mu ca�� moj� mi�o��.

Tylko to mi pozosta�o. Dalej w przysz�o�� nie mam odwagi spojrze�.

Mimo wojennej pory wesele by�o wspania�e i trwa�o trzy dni. Trzy szcz�liwe dni w Gabrielshus, gdy wszyscy od�o�yli na bok k�opoty i rozkoszowali si� spotkaniem z ca�� rodzin�.

Jedynie czworo m�odych nie umia�o od�o�y� na p�niej swoich zmartwie�. Nosili je zbyt g��boko w sercach. Cho� starali si� nie spotyka� sam na sam, to �adnego z nich nie opuszcza�a dr�cz�ca �wiadomo��, �e obiekt beznadziejnych marze� znajduje si� pod tym samym dachem, i zdawa�o si� jedynie kwesti� czasu, kiedy kt�re� zbuntuje si� przeciwko zakazom. Villemo jednak wszystko odk�ada�a do po�egnania. Wtedy we�mie sprawy w swoje r�ce!

Dok�adnie w dniach wesela, pierwszego czerwca, na Ba�tyku, w pobli�u wyspy Olandii, szwedzkie i du�skie okr�ty star�y si� w mia�d��cej bitwie morskiej. Mia�d��cej dla Szwed�w. Stracili oni jedena�cie okr�t�w, a w�r�d nich ogromny okr�t flagowy �Wielka Korona�, wyposa�ony w sto trzydzie�ci dzia�. Zgin�o cztery tysi�ce dwustu ludzi.

Trzeba wiedzie�, �e wielkie okr�ty zawsze, we wszystkich czasach, przynosi�y wi�cej strat ni� po�ytku. To wok� nich koncentrowa�o si� zainteresowanie wroga, dlatego one by�y w ka�dej bitwie najbardziej zagro�one.

Ze szwedzkiej floty nie pozosta�o prawie nic, zatem decyduj�ca bitwa musia�a rozegra� si� na l�dzie, czyli, �ci�lej m�wi�c, w Skanii.

Up�yn�o jednak sporo czasu, zanim wiadomo�ci o tym dotar�y do Danii. Weselne uroczysto�ci w Gabrielshus trwa�y, bo nikt akurat teraz nie chcia� wyrusza� w powrotn� drog�, gdy po raz pierwszy od tak dawna r�d zebra� si� w komplecie. Ludzie Lodu za� nigdy nie wyzbyli si� swego zdumiewaj�cego poczucia wi�zi rodzinnej, kt�re sprawia�o, �e je�li kto� z nich znalaz� si� z dala od najbli�szych, czu� si� bezradny i zagubiony. Najbole�niej do�wiadczy� tego Mikael.

Tylko rodzina Stege wr�ci�a do Skanii, zabieraj�c ze sob� m�odych ma��onk�w. Lena na zawsze opuszcza�a dom swego dzieci�stwa i wyje�d�a�a do Skanii, dawnej du�skiej prowincji, kt�ra teraz sta�a si� wrogim krajem.

Wszyscy l�kali si� nie widzianego wcze�niej wyrazu desperacji, kt�ry pojawi� si� w oczach Irmelin. Strzegli te� Niklasa, sprawiaj�cego wra�enie, jakby podj�� nieodwo�aln� decyzj� Eli i Andreas pragn�li jak najszybciej wr�ci� z synem do domu, a Hilda chodzi�a smutna, bo wygl�da�o na to, �e wci�� jeszcze Irmelin b�dzie musia�a zosta� w Gabrielshus. Sytuacja by�a naprawd� trudna i k�ad�a si� mrocznym cieniem na ich rado��.

Ma�o kto zatem zwraca� uwag� na Villemo i Dominika.

I oto kt�rego� dnia sta�o si� to nieuniknione. Spotkali si� sami na murach otaczaj�cych zamek, przy otworach strzelniczych pozosta�ych z czas�w, gdy maj�tku trzeba by�o broni� przed atakami z zewn�trz.

�adne z nich tego nie planowa�o, bo oboje z pe�n� �wiadomo�ci� unikali si� nawzajem. Teraz jednak ci�g�a ucieczka od siebie sprowadzi�a ich na to samo miejsce.

Delikatny letni wietrzyk ch�odzi� mury. Poza tym panowa� niczym nie zm�cony spok�j.

��Ty te� tu jeste�? � szepn�a Villemo prawie bez tchu.

��Tak, chcia�em troch� pomy�le� na �wie�ym powietrzu. To zwykle pomaga.

��Mia�am takie same zamiary. Ale b�dzie najlepiej, je�eli zejd� na d�.

��Nie, zaczekaj! Mo�emy chyba porozmawia� jak ludzie cywilizowani, nie musimy�

��Nie musimy si� dotyka�, chcia�e� powiedzie�?

��Tak w�a�nie my�la�em.

Przygl�da�a si� jego smuk�ym, pi�knym d�oniom, kt�re g�adzi�y kamienie muru w niezwykle zmys�owy spos�b. Dominik ju� taki by�, cechowa�a go po prostu g��boka zmys�owo��, co mo�e nie ka�dy na pierwszy rzut oka zauwa�a�. Villemo zawsze ta jego zmys�owo�� mocno poci�ga�a, a jednocze�nie odpycha�a; walczy�a z ni� agresj� i dziecinnymi wybuchami z�o�ci.

Ta erotyczna si�a tak�e teraz sprawia�a, �e Villemo trudno by�o zachowywa� si� naturalnie. By�a tak zdenerwowana, �e dr�a�a na ca�ym ciele.

��W�a�nie rozmawia�em z Niklasem � rzek� z wolna. � Martwi si� o Irmelin. Ona chce sko�czy� z tym wszystkim.

��Jak to: sko�czy�?

Dominik spu�ci� wzrok i br�zowoz�ocistymi oczyma spod g�stych czarnych rz�s przygl�da� si� swoim d�oniom.

��Odebra� sobie �ycie.

Villemo drgn�a.

��To by dope�ni�o tragedii. Ale ja j� rozumiem.

��My�la�a� o tym samym?

��Och, wiele razy! Dosz�am jednak do wniosku, �e by�oby szkoda pozbawia� �wiat kogo� tak wyj�tkowego jak ja.

U�miechn�� si�, a Villemo zauwa�y�a g��bokie bruzdy na jego policzkach. U�wiadomi�a sobie, jak musia�o mu by� trudno.

��A ty? � zapyta�a gwa�townie.

Dominik obserwowa� jakiego� ma�ego ptaka, lec�cego ku morzu.

��To naturalne, �e podobne my�li przychodzi�y mi do g�owy. Ale podzielam twoje zdanie, powinni�my te� my�le� o naszych bliskich. Poza tym ty i ja, i Niklas mamy co� szczeg�lnego, co nas trzyma przy �yciu. Irmelin tego nie posiada i dlatego jest s�absza. Musimy o ni� dba�.

��Tak. Spr�buj� z ni� porozmawia�.

Wiatr zwiewa� jej w�osy na twarz, odrzuci�a je energicznym ruchem g�owy. Dominik sta� niedaleko, uwa�nie �ledzi� jej gesty.

��Czy znalaz�a� sobie� kogo� innego? � zapyta� cicho.

��Nie. I rodzice te� zaniechali ju� pr�b szukania kogo� odpowiedniego dla mnie. S� bardzo mili i dyskretni. Na pewno chc� dla nas dobrze, ale c� mog� poradzi�?

��Owszem. S� tak samo bezradni jak my.

��A ty znalaz�e� kogo�?

To pytanie sprawia�o b�l. Ju� sama my�l o Dominiku z jak�� inn� kobiet�� Ale musia�a wiedzie�. Nerwowo splata�a d�onie.

��Nie, jakbym m�g� zrobi� co� takiego? Kto�, kto raz zosta� zauroczony przez Villemo, nikogo poza ni� nie widzi.

��Pi�knie to powiedzia�e� � westchn�a Villemo.

��Cho� mama, oczywi�cie, walczy. Czasami jest na mnie taka z�a, �e bije pi�ci� w st�. Ale jest bezsilna. �al mi ich.

��Oczywi�cie. Kiedy moi rodzice chcieli mi zaproponowa� jakiego� kandydata, powiedzia�am im, �e nie mam prawa nikogo unieszcz�liwia�. Nie mam prawa wychodzi� za m��, skoro wszystkie uczucia odda�am Dominikowi.

On sta� milcz�cy, wpatrzony w zelandzk� r�wnin�.

��Co my poczniemy, Villemo? � szepn�� po chwili w udr�ce.

Villemo znowu westchn�a.

��A co by si� sta�o, gdyby�my, zgodnie z wol� naszych rodzic�w, zawarli ma��e�stwa z innymi? � spyta�a prowokuj�co.

��Nie! � krzykn�� tak gwa�townie, �e Villemo drgn�a. Potem odwr�ci� si� ku niej z p�on�cym wzrokiem i podszed� par� krok�w bli�ej.

Villemo odskoczy�a do ty�u.

��Dominiku, nie zbli�aj si�! Ja nie mam ju� si�y ci si� opiera�, nie mam si�y, to doprowadzi do katastrofy!

Wr�ci� na swoje miejsce pod murem.

��Nie masz prawa, Villemo. Nie masz prawa wyj�� za kogo� innego. Wiem, �e to egoistyczne z mojej strony, ale nie mog� inaczej. Zazdro�� to nie jest pi�kne uczucie, lecz, niestety wi��e si� �ci�le z mi�o�ci�!

��Odczuwa�abym to samo, gdyby� ty o�eni� si� z inn�. Po prostu nie mog� o tym my�le�.

��Ani ja! Villemo, nigdy nie mog�em ci� do siebie przytuli�. To sprawia mi b�l.

Na to nie znajdowa�a odpowiedzi.

��Wiele bym da� za to, �eby m�c ci� obj�� � powiedzia� cicho. � Ale gdy pomy�l� o tym wszystkim, co sobie wyznali�my w tamtej okropnej oborze, o wszystkim, co pisali�my w listach, to wiem, �e mi nie wolno. Bo nie by�bym w stanie si� opanowa�. Tak wspaniale rozkwit�a�! To wcale nie u�atwia sytuacji.

��Och, nie m�w tak! Dominiku� Czy my koniecznie musimy si� rozsta�? Ja si� tak bardzo nie przejmuj� tym, �e mog�abym urodzi� dziecko obci��one dziedzictwem. Kocha�abym je mimo wszystko, przecie� by�oby twoje.

Dominik s�ucha� z g��bokim wzruszeniem.

��Ja te� si� tym nie przejmuj�. By�bym dla� dobrym ojcem. Ale nie m�g�bym ci� utraci�, Villemo. Sta� si� przyczyn� twojej �mierci� A jest prawie nieuniknione, �e nasze dziecko, twoje i moje, by�oby obci��one, nienormalne, z�e i niebezpieczne. Inaczej by� nie mo�e.

��Gotowa jestem podj�� takie ryzyko, Dominiku, gdybym tylko mog�a by� z tob� przez jaki� czas, cho�by przez kr�tk� chwil�.

��A ja nie. Ba to ja musia�bym �y� potem dalej, sam, z rozpacz� i t�sknot�, i z dzieckiem, za kt�re wy��cznie ja by�bym odpowiedzialny. Wuj Tarald nie sprosta� temu obowi�zkowi, s�ysza�a� o tym. On nigdy nie wybaczy� Kolgrimowi. A przecie� Tarald nie kocha� Sunnivy, matki Kolgrima. Jak ja mia�bym prze�y� tak� tragedi�? Ja, kt�ry kocham ci� tak Bardzo, �e mog� si� nawet ciebie wyrzec, byle ci� ocali�?

Villemo s�ucha�a przej�ta.

��Ale odda� innemu by� nie m�g�? � u�miechn�a si� przez �zy.

��Innemu nie � odpowiedzia� jej tak�e u�miechem. � Villemo, ja�

Z zamkowego dziedzi�ca rozleg�o si� wo�anie:

��Dominiku! Villemo!

��To matka � �ciszy� g�os, zreszt� niepotrzebnie, bo nikt ich nie m�g� s�ysze�. � Niepokoi si�. Zejd� na d�, szybko!

Sam przechyli� si� przez blanki i zawo�a�:

��Tutaj jestem, mamo! Villemo nie widzia�em.

Anette spojrza�a w g�r�. Na jej twarzy rysowa�a si� ulga, co by�o widoczne nawet z tej odleg�o�ci.

Villemo tymczasem schodzi�a w d�.

Powinni byli zwr�ci� uwag� na wci�� nap�ywaj�ce ostrze�enia, lecz rado�� ze spotkania ca�ej rodziny przes�ania�a wszystko inne,

Wybuch wojny ich zaskoczy�.

Du�ska flota wr�ci�a triumfalnie spod Olandii i wyl�dowa�a pod ska�skim miastem Ystad wraz z flot� niderlandzk�. Miasta zosta�o zdobyte natychmiast.

Kr�l szwedzki Karol, kt�ry ze swymi oddzia�ami stacjonowa� pod Malmo, oczekuj�c ataku zza Oresundu, a po cz�ci tak�e sam przygotowuj�c si� do zaj�cia Zelandii, jak to kiedy� z wielkim powodzeniem uczyni� Karol X Gustaw, nie wiedzia�, co robi�. Wys�a� swoje oddzia�y pod Ystad, by powstrzyma� Du�czyk�w, ale nie orientowa� si�, �e du�ska piechota gotowa jest ju� przekroczy� Oresund i zamierza podej�� l�dem do Helsingborgu.

W Gabrielshus zapanowa� nastr�j bliski paniki. Tancred i Tristan otrzymali rozkaz: �Natychmiast wyruszy� do Dyrehaven i przy��czy� si� do tamtejszych pu�k�w!� Sytuacja Dominika sta�a si� katastrofalna. Szwedzki kurier kr�lewski w kraju wroga! Anette popad�a w histeri�, nie wiedzia�a, jak zdo�aj� wr�ci� do Sztokholmu, Mikael i ona, przez tereny obj�te walkami� I jej biedny, biedny ch�opiec!

Cecylia by�a wyra�nie o�ywiana. Ju� od dawna nie wydarzy�o si� nic r�wnie podniecaj�cego. Pozosta�a rodzina rozumia�a, oczywi�cie, �e starsza pani nie do ko�ca pojmuje, co si� tak naprawd� dzieje, �e jej syn i wnuk wyruszaj� na wojn� przeciwko wnukowi Tarjeia.

Ga��� norweska przyjmowa�a wydarzenia z wi�kszym spokojem. Ich statek mia� wyruszy� z Kopenhagi za tydzie�, lecz tak d�ugo czeka� nie chcieli. Nast�pnego ranka wychodzi� do Oslo kuter transportowy. Mieli zamiar skorzysta� z tej okazji.

Zacz�o si� wi�c og�lne po�egnanie. Pospieszne, pe�ne l�ku, lecz na szcz�cie nie by�o czasu na zbyt d�ugie sceny rozsta�.

Hilda, jak zawsze rozs�dna, zaproponowa�a, by Mikael i Anette pojechali najpierw do Norwegii. Stamt�d �atwiej im b�dzie dosta� si� do Szwecji. Przyj�li to rozwi�zanie z ulg�.

Pozwolono te� w ko�cu Irmelin wr�ci� do Grastensholm. Hilda nie mog�a ju� by� z dala od c�rki. To prawda, �e ani Irmelin, ani Niklas nie dojrzeli jeszcze, by mieszka� w s�siedztwie, tote� musieli z�o�y� obietnic�, �e nie b�d� si� spotyka� sam na sam. Wszyscy rozumieli ich rozpacz, lecz nikt nie chcia� ryzykowa�. Irmelin mog�a jednak wr�ci� do domu.

Ostatnie, co wyje�d�aj�c z Gabrielshus zobaczy�a rodzina z Norwegii, ta patetyczny obraz dw�ch kobiet. Cecylia, stara i pochylona, macha�a uparcie r�k�, dop�ki nie straci�a ich z oczu. Obok niej sta�a wyprostowana Jessica. �wi�to dobieg�o ko�ca. Go�cie wyjechali. C�rka opu�ci�a dom na zawsze. A m�� i syn znale�li si� na wojnie.

Osob�, kt�ra na odjezdnym podnios�a najwi�kszy lament, okaza�a si�, co raczej by�o zaskoczeniem, Villemo. Ona, kt�ra przez ca�y czas trzyma�a si� w ryzach!

��Nie zd��y�am si� z nim po�egna�! � wykrzykiwa�a z dzikim wyrazem oczu, gdy ju� wsiada�a do powozu. � Wyjecha�, zanim si� obudzi�am! Nie zd��y�am z nim porozmawia�, a tyle mam mu do powiedzenia!

��Mia�a� cztery tygodnie na rozmowy � o�wiadczy�a Gabriella. � Uspok�j si�, Villemo! Dominik zrobi� to ze wzgl�du na was oboje. Nie czu� si� na si�ach �egna� si� z tob�, tak nam powiedzia�.

Nawet mnie nigdy nie obj��, my�la�a roz�alona. Tak czeka�am na chwil� po�egnania. Wtedy mog�abym cho�by na moment znale�� si� w jego ramionach. To jedyne, czego pragn�am. A on mnie zawi�d�.

��Dlaczego nie chcia� jecha� przez Norwegi� jak inni? � zapyta�a ze z�o�ci�.

��Bo Szwecja jest teraz w stanie wojny � wyja�nia�a matka cierpliwie jak dziecku. � Jako kurier ma szczeg�lne zadania. A kr�l szwedzki stoi teraz ze swoimi pu�kami nad Oresundem. Co by zatem Dominik mia� robi� w Norwegii?

��Ale jak on si� dostanie do kr�la?

��Pewnie jeszcze nie wszystkie po��czenia zosta�y przerwane. Mia� zamiar wynaj�� kuter rybacki, kt�ry by go podwi�z� mo�liwie najbli�ej szwedzkiego l�du, a reszt� drogi pokona wp�aw.

��O Bo�e! � zawo�a�a Villemo. � Nie wolno mu tego robi�, przecie� m�g�by si� utopi�.

��Dominik jest silny i bardzo dobrze p�ywa � wtr�ci� Kaleb. � Kurier musi by� sprawny. Nie l�kaj si� o niego, da sobie rad�.

��To zupe�ne szale�stwo � powiedzia�a Villemo jakby do siebie.

��Co takiego?

��Wojna. Kraje nordyckie powinny �y� w przyja�ni. �eby jedna rodzina tak si� pomi�dzy sob� gryz�a!

Rodzice popatrzyli na ni�, u�miechaj�c si� ukradkiem. Villemo zawsze ocenia�a sprawy z w�asnej perspektywy.

��Tak, to naprawd� niepotrzebne. Ta przekl�ta ��dza w�adzy znowu doprowadzi�a do nieszcz�cia!

W drodze do Kopenhagi Villemo siedzia�a jak na szpilkach. Ca�� sil� woli, mobilizuj�c swoj� zdolno�� oddzia�ywania poprzez sugesti�, je�li jeszcze j� posiada�a, stara�a si� pop�dza� konie. Szybciej, szybciej, powtarza�a w duchu. Mo�e on jeszcze nie wyjecha� z miasta? Mo�e czeka na nabrze�u, by mi powiedzie� ��egnaj�?

Och, pospieszcie si�, pospieszcie!

Kopenhaga przypomina�a mrowisko. Ludzie biegali tam i z powrotem, d�wigali ci�kie pakunki lub prowadzili wy�adowane wozy, wszystko po to, by swoj� cenn� w�asno�� umie�ci� w bezpiecznym miejscu. Mieli jeszcze �wie�o w pami�ci zach�anno�� Karola X Gustawa:

�o�nierze jednak zachowywali spok�j. Wiedzieli, �e to Dania jest stron� atakuj�c�. Pu�ki sta�y gotowe, by na okr�tach przeprawi� si� przez Oresund i zej�� na l�d pod Helsingborgiem.

W porcie panowa� gor�czkowy ruch. Min�o sporo czasu, nim rodzina odnalaz�a kuter, kt�ry mia� j� zabra� do Norwegii, a potem rozpocz�y si� d�ugie targi z szyprem. Nie byli jedynymi Norwegami, kt�rzy pragn�li co rychlej wr�ci� do domu. �eglowanie przez Kattegat w tak niespokojnych czasach wi�za�o si� ze sporym ryzykiem, zw�aszcza wody przybrze�ne wzd�u� Bohuslan od dawna by�y znane jako rejon dzia�ania pirat�w. Podczas wojny bogacze starali si� wywozi� swoje maj�tki do innych kraj�w, uprowadzenie statku mog�o si� wi�c okaza� szczeg�lnie lukratywnym przedsi�wzi�ciem.

��Boj� si� o wuja Branda � powiedzia�a Gabriella, gdy na kei czekali na statek. � To wszystko jest bardzo m�cz�ce.

��Brand da sobie rad� � odpar� Kaleb. � Jest zahartowany jak g�rska sosna. Zdaje mi si�, �e gorzej jest z Anette. Ona nie przywyk�a do podr�owania w tak prymitywnych warunkach. Andreas i Mikael, Eli, Niklas, Mattias i Hilda, a tak�e nasza tr�jka zniesiemy wiele. Tak�e ty, Gabriello, cho� wygl�dasz na delikatn� i kruch�.

Villemo od dawna ju� nie s�ucha�a. By�a tak rozgor�czkowana, a nie mia�a z kim porozmawia�, nikt nie chcia� dzieli� l�ku o Dominika. Z udan� swobod� zacz�a spacerowa� po nabrze�u, cho� serce t�uk�o si� w piersi bole�nie. Mo�e uda jej si� gdzie� go zobaczy�, je�eli okr��y ten stos beczek tam nad wod�?

��Nie odchod� za daleko, Villemo! � wo�a� Kaleb. � Oni w ka�dej chwili mog� by� gotowi do przyj�cia nas na pok�ad.

��B�d� w pobli�u.

Dosz�a do beczek. Robotnicy portowi krzyczeli w trudno zrozumia�ym kopenhaskim dialekcie, �e powinna zawr�ci�. Tak w�a�nie zrobi�a, obesz�a beczki dooko�a i rozgl�da�a si� po drugiej cz�ci nabrze�a.

Tu te� by�y t�umy ludzi, a na wodzie mn�stwo �odzi.

Ale nigdzie ani �ladu Dominika.

Niedaleko od niej sta� jaki� nadzorca z wielkim notesem w r�ce i od czasu do czasu co� w nim zapisywa�. Villemo podesz�a bli�ej. Nikt z rodziny nie m�g� jej tu zobaczy�. Nie mia�a czasu do stracenia.

��Przepraszam, m�j panie � zacz�a i zatrzepota�a rz�sami z udan� nie�mia�o�ci�.

M�czyzna odwr�ci� si� zniecierpliwiony i ujrza� przed sob� czaruj�c� os�bk� w b��kitnej letniej sukience i z mn�stwem rozta�czonych, z�ocistorudych lok�w. I jakie niezwyk�e oczy! Fascynuj�ce! Gdzie� ju� je widzia�, ca�kiem niedawno, ale gdzie?

Natychmiast z�agodnia�, po prostu stopnia�. Sk�oni� si� uprzejmie i zapomnia� na chwil� o ca�ym panuj�cym wok� tumulcie.

��Prosz� mi wybaczy�, �e si� o�mielam, ale czy odp�ywa dzi� jaki� statek do Szwecji?

Ma�e oczka nadzorcy, osadzone w czerwonej twarzy, nie mog�y si� oderwa� ad pysznego dekoltu nieznajomej. Villemo nie by�a pozbawiona kr�g�o�ci, cho� tali� mia�a jak osa. By�a naprawd� pi�kn� m�od� dam�.

��Do Szwecji? Owszem, odszed� jeden wcze�nie rano do Malmo. Zabra� st�d ostatnich Szwed�w.

Nadzieja opu�ci�a Villemo. A mo�e Dominik nie zd��y� dojecha� do Kopenhagi?

��O, pan pewnie nie widzia�, czy m�j brat odp�yn��? jak s�ysz�, jest pan Norwegiem. Zostali�my rozdzieleni jako dzieci i w�a�nie teraz prawie si� odnale�li�my. Ale nim zd��yli�my si� spotka�, zn�w ta okropna wojna mi go zabra�a.

��Brat panienki? Aha, teraz wiem, gdzie przedtem widzia�em te po�yskuj�ce z�otem oczy! Dzisiaj spotka�em m�odego cz�owieka o takich w�a�nie oczach. Tylko �e poza tym wcale nie by� do panienki podobny!

��On ma ciemn� karnacj�, a ja jasn�.

��Zgadza si�. W takim razie to by� on. Ale on nie pojecha� do Szwecji, nie.

Serce gwa�townie skoczy�o jej w piersi.

��Och, wi�c wci�� tu jest? Gdzie?

M�czyzna znowu si� uk�oni�.

��Bardzo mi przykro, �e musz� to powiedzie�: pojmali go stra�nicy.

��Co?

��No, taki m�ody cz�owiek, w wieku, mo�na powiedzie�, poborowym� Poprosili go, by pokaza� papiery. Widzia�em to z daleka, wi�c nie wiem, co m�wili, ale zabrali go ze sob�.

��Dok�d?

��Do twierdzy, tak przypuszczam. W tamt� stron� w ka�dym razie poszli. Tam odprowadzaj� szlachetnych je�c�w wojennych. A on wygl�da� na szlachetnie urodzonego.

Kr�lewski kurier� To oczywiste, �e go zabrali!

��Ach, m�j biedny brat! Ale jego serce jest w Norwegii, rozumie pan, on w niczym nie zagra�a bezpiecze�stwu Danii. Musz� wyja�ni� to nieporozumienie. Czy nie wie pan, do kogo powinnam si� zwr�ci�?

Po raz pierwszy Villemo �wiadomie pos�u�y�a si� swoim kobiecym wdzi�kiem, by co� uzyska�. Sama by�a zaskoczona w�asnym zachowaniem i tym, �e tak �atwo to posz�o.

Nadzorca podrapa� si� w g�ow�. Ludzie, kt�rymi kierowa�, zaczynali si� niecierpliwi�.

��To chyba b�dzie pu�kownik Crone. Je�eli jeszcze jest na s�u�bie. To cz�owiek ju� dosy� posuni�ty w latach.

��I on urz�duje w twierdzy?

��Chyba tak. Albo gdzie� w pobli�u.

Villemo wyj�a sakiewk� i wsun�a informatorowi kilka monet do r�ki.

��Stokrotne dzi�ki za pomoc � powiedzia�a z najbardziej uwodzicielskim u�miechem. � Mo�e jeszcze zd��� uratowa� mego niewinnego brata. Czy to by� ostatni statek do Szwecji?

M�czyzna pochyli� si� i szepn�� jej prosto do ucha:

��Nie, odchodzi jeszcze jeden, ko�o p�nocy, ale to tajemnica! To b�dzie ju� naprawd� ostatni.

Podzi�kowa�a raz jeszcze i pospiesznie wr�ci�a do rodzic�w. By�a bardzo zdenerwowana. Musia�a mocno zaciska� d�onie, by powstrzyma� ich dr�enie.

Rodzinie nic powiedzie� nie mog�a, to wykluczone. Ciotka Anette dosta�aby ataku histerii. Nie, Villemo powinna dzia�a� na w�asn� r�k�. Ju� zaczynali si� za ni� rozgl�da�.

��Mamo � zacz�a z wahaniem. � Du�o my�la�am o babci. Przykro mi by�o na ni� patrze�. Zostaje w kraju ogarni�tym wojn�, a przecie� jest stara� i mo�e nigdy jej ju� nie zobacz�. Irmelin wyje�d�a, wi�c ja mog�abym dotrzyma� jej towarzystwa. Tak mnie prosi�a, �ebym zosta�a. Mog�abym to zrobi�, mamo? W�a�nie rozmawia�am z pewnym szlachcicem, kt�ry wraz z ma��onk� jedzie w tamt� stron�. Mog�abym si� z nimi zabra�.

��Z powrotem do Gabrielshus? � spyta�a Gabriella wzruszona i zmartwiona zarazem. � Dziecko kochane! Co ty na to, Kaleb?

Ojciec zagryza� wargi.

��Nie mog�a� powiedzie�, kiedy jeszcze tam byli�my? No, mia�aby tam dobrze i� Tak, argumenty s� przekonuj�ce. Zgodzimy si�?

��Wiem, �e mama bardzo by si� ucieszy�a � rzek�a Gabriella ostro�nie.

Po licznych za i przeciw wyrazili nareszcie zgod�. Villemo st�umi�a g��bokie westchnienie ulgi.

Nie chcia�a wyjmowa� swoich ubra� spakowanych razem z rzeczami rodzic�w. Wzi�a tylko to co najpotrzebniejsze i bez �enady poprosi�a ojca o pieni�dze.

��Tak, powr�t do babci to bardzo mi�y gest z twojej strony. Ale czy jeste� pewna, �e ci, z kt�rymi masz jecha�, to porz�dni ludzie? � pyta�a zaniepokojona Gabriella.

��Oczywi�cie! Zgodzili si� czeka� na mnie przy P�nocnej Bramie.

Kuter by� nareszcie got�w do drogi. Villemo sta�a na nabrze�u, machaj�c na po�egnanie. Kiedy bliscy znikn�li jej z oczu, opu�ci�a r�ce.

Zosta�a w Kopenhadze sama.

Wkr�tce znalaz�a si� w twierdzy i s�u��cy wprowadzi� j� do pu�kownika Crone. By� to starszy ju� cz�owiek o niezdrowej cerze, oczach spaniela i obwis�ych, oble�nych ustach.

Sprawia� wra�enie zm�czonego. Gdy przedk�ada�a mu swoj� pro�b�, przygl�da� si� jej uwa�nie.

��Moja droga panienko � powiedzia� z wolna. � On jest kurierem kr�la szwedzkiego! Nie mo�emy zwolni� kogo� takiego!

��Rozumiem � zgodzi�a si� Villemo. � Ale czy nie m�g�by pan zrobi� wyj�tku, pan, kt�ry ma tutaj pe�ni� w�adzy? Je�li pan tego wymaga, zap�ac� odpowiedni� cen� i nikomu nawet nie wspomn�, �e to zrobi�am. Jestem zrozpaczona, musz� mu pom�c i nie wolno mi zlekcewa�y� �adnej mo�liwo�ci.

��Jest panienka przynajmniej szczera.

Pu�kownik wsta� i podszed� do okna. Odwr�cony do niej plecami powiedzia�:

��Nie, mnie nie mo�na kupi�. Rozumiem jednak, �e los tego m�odzie�ca le�y panience na sercu. To kuzyn, powiada panienka?

��Tak, w jego �y�ach p�ynie wiele norweskiej krwi i jest cz�owiekiem honoru. Zdrada jest mu obca. Je�li pan go uwolni, nic z tego, co tu widzia�, nigdy nie dojdzie do uszu szwedzkich dow�dc�w wojskowych. Tak samo jak nie ujawni wam �adnych tajemnic swego kraju.

��M�wi panienka: cz�owiek honoru?

��W najwy�szym stopniu!

��I panienka gotowa jest zrobi� wszystko, by go wyrwa� z niewoli?

��Absolutnie wszystko!

Milcza� przez chwil�, po czym odwr�ci� si� i taksowa� j� od st�p do g��w tak bezceremonialnie, �e si� zarumieni�a.

��Kuzyn panienki zostanie uwolniony pod warunkiem, �e wy�wiadczy mi pani pewn� przys�ug�.

Villemo wprost nie mog�a uwierzy� w�asnemu szcz�ciu.

��Wszystko. Absolutnie wszystko.

��Jest pani dyskretna?

��Mo�e pan na mnie polega�.

��Dobrze.

Znowu milcza� przez chwil�.

��Czego� czego mia�oby dotyczy� moje zadanie? � spyta�a ostro�nie.

Najwyra�niej nie wiedzia�, jak zacz��.

��Ja� jestem samotnym cz�owiekiem. I starym. Kobiece wdzi�ki s� ju� nie dla mnie. A mimo to pragn� damskiego towarzystwa. Rozumie mnie pani?

��Obawiam si�, �e nie ca�kiem.

��Ja jestem� znawc�. Dawniej by�em smakoszem, je�li chodzi o kobiec� urod�. Teraz moje szwankuj�ce zdrowie nie pozwala mi zabiega� o wzgl�dy pi�knych pa�. A pani, panno Elistrand, jest niezwyk�ej urody. Absolutnie wyj�tkowej. Kuzyn pani b�dzie m�g� wyjecha� statkiem o p�nocy, je�li pani przyjdzie wieczorem do mojego domu, by� mnie rozerwa�.

Twarz Villemo p�on�a. Oczekiwa�a zada� szpiegowskich, czego� w tym rodzaju, ale nie� Jak on �mie, co� tak osobistego, tak intymnego!

Z trudem dobiera�a s�owa.

��Panie pu�kowniku�Prosz� pana! Przyrzek�am sobie, �e dotrwam nietkni�ta do nocy po�lubnej.

Zniecierpliwiony machn�� r�k�.

��Dotrzyma pani obietnicy.

��W takim razie �le zrozumia�am.

��Powiedzia�em przecie�, �e nie jestem w stanie rozkoszowa� si� kobiecymi wdzi�kami. Pragn� tylko ogl�da� pani�. I �eby pani wy�wiadczy�a mi pewne niewinne przys�ugi.

Milcza�a wstrz��ni�ta, ca�a jej natura chcia�a krzycze�: nie!

��Dawniej otacza�y mnie t�umy kobiet � powiedzia� zm�czonym g�osem. � Moja lubie�no��, moje pragnienie rozkoszy by�y niezmierne. A teraz jestem stary i brzydki, rozpustne �ycie wycisn�o pi�tno na moim ciele. �adna kobieta nie chce ju� mie� ze mn� do czynienia. Ale moja t�sknota jest wci�� wielka. Czy zechce pani, panno Elistrand, pocieszy� mnie dzi� wieczorem?

Poczu�a md�o�ci. Spogl�da�a na niego rozszerzonymi z przera�enia oczami.

��Zapewniam pani� � rzek� pu�kownik. � Nie b�dzie to dla pani �adnym obci��eniem.

A szacunek dla samej siebie? Co si� z nim stanie? Jak p�niej spojrz� ludziom w oczy? I na czym mia�yby polega� te drobne us�ugi?

Zaraz jednak pomy�la�a o Dominiku.

Co stanie si� z nim w niewoli, nietrudno by�o sobie wyobrazi�. Od jak dawna Leonora Christina siedzi zamkni�ta w B��kitnej Wie�y? Od trzynastu lat? A Dominik? Czy te� b�dzie siedzia� tak d�ugo? Czy jego m�odo�� ma zgasn�� za wi�ziennymi murami we wrogim kraju?

Mog�a go uratowa�, oszcz�dzi� mu tego losu.

W tej sytuacji cena nie wydawa�a si� wysoka.

Odetchn�a g��boko, by pozby� si� ucisku w gardle.

��Przystaj� na t� transakcj� � powiedzia�a z wysi�kiem.

Dwie godziny przed p�noc� Villemo zosta�a wpuszczona do domu pu�kownika Crone. Przedtem zjad�a w gospodzie kolacj�, wyk�pa�a si� i przystroi�a jak mog�a. U�o�y�a w�osy i skropi�a si� odrobin� kosztownych perfum, kt�re dosta�a od matki na ostatnie urodziny.

Serce bi�o jej mocno jak przed wa�n� �yciow� pr�b�.

Drzwi otworzy� dyskretny s�u��cy i poprowadzi� j� do pokoju pu�kownika. Wyra�nie by�o to mieszkanie �o�nierza. Z wyj�tkiem ��ka: wspania�e �o�e z baldachimem, os�oni�te aksamitn� draperi�, zajmowa�o znaczn� cz�� pokoju.

W pomieszczeniu nie by�o nikogo, jeden niewielki kandelabr rozprasza� mrok.

Spojrza�a pytaj�co na s�u��cego.

��M�j pan rozkazuje, �eby panienka po�o�y�a si� do ��ka�

Villemo otworzy�a usta, chc�c zaprotestowa�, lecz on powstrzyma� j� ruchem d�oni.

��Tak jak m�j pan powiedzia�, nie ma si� panienka czego obawia�. Zostanie panienka tutaj sama, ja ju� opuszczam pok�j. Wkr�tce przyjdzie m�j pan i b�dzie� panienk� ogl�da��

��Ogl�da� mnie?

��Tak. Pope�ni�em zreszt� b��d, m�wi�c, �e m�j pan przyjdzie. On tu nie wejdzie. B�dzie panienk� ogl�da� z innego pokoju. Chce, �eby si� panienka rozebra�a.

Villemo spodziewa�a si� czego� takiego, a mimo to poczu�a si� teraz �le. Daleko jej do Sol, je�li chodzi o swobod� obyczaj�w.

��Musi to jednak panienka robi� powoli. Zmys�owo, podniecaj�co.

��Niech mnie B�g broni � zacz�a. By�a tak wzburzona, �e a� dr�a�a. Uspokoi�a si� jednak natychmiast, gdy tylko pomy�la�a o Dominiku. � No� dobrze. Mog� to zrobi�. Wasz pan wspomina� o jakich� �drobnych przys�ugach�. Na czym by to mia�o polega�?

�e te� mo�na dzwoni� z�bami w takim ciep�ym pokoju!

Nigdy nie czu�a si� r�wnie �le, cho� w czasie, gdy by�a wi�ziona, podgl�dano j� cz�sto.

��Prosz� si� nie obawia�, to nic gro�nego. M�j pan chcia�by tylko dosta� lok pani pi�knych w�os�w. I prosi o absolutn� dyskrecj�. Nie wolno pani nigdy nikomu wspomnie� o tym, co si� tu dzia�o.

��Czy zdarza si� to cz�sto?

W ostatnich latach bardzo rzadko. Przedtem bywa�o cz�ciej. Ale w m�odych latach jego wysoko�ci nigdy.

��Ja nic nikomu nie powiem. Milczenie le�y tak�e w moim interesie. Ale je�li pu�kownik zachowa lok moich w�os�w, to czy mnie nie zdradzi, gdy b�dzie to dla niego wygodne?

S�u��cy wyprostowa� si� z godno�ci�.

��Nawet mowy o czym� takim by� nie mo�e. M�j pan jest cz�owiekiem honoru.

��Dobrze! A co mam robi�, kiedy ju� zdejm� ubranie? Mog� si� zaraz znowu ubra�?

��Ja przyjd� do pokoiku obok i powiem. Wszystko odb�dzie si� dyskretnie i nic pani nie urazi. Jak powiedzia�em, jego wysoko�� �yczy sobie, by zachowywa�a si� pani zmys�owo, lecz nie wyzywaj�co.

��Rozumiem. Jak dama, a nie jak uliczna dziewczyna.

��W�a�nie.

Wyszed�, zostawiaj�c j� sam�.

��O, m�j Bo�e � szepn�a Villemo z desperacj� w g�osie. � M�j Bo�e, m�j Bo�e, w co ja si� wda�am? Na co nara�am moj� cze��? Co z moim szacunkiem dla samej siebie?

Los Dominika zale�y jednak od tego, jak si� zachowam. Czy zrobi� to dobrze. Przecie� zawsze by�am znakomit� aktork�!

Oddycha�a g��boko, a� wreszcie uspokoi�a si� na tyle, �e mog�a zaczyna�.

Pok�j z �o�em okaza� si� znacznie wi�kszy, ni� pocz�tkowa s�dzi�a. Jego sufit i �ciany zdobi�y ma�e, wymy�lne cherubinki. Za draperiami znajdowa�o si� tylko ��ko, po obu jego stronach sta�y kandelabry, a na ma�ym stoliku ustawiono wino i owoce. Dobrze by jej teraz zrobi�o par� �yk�w wina, lecz nie odwa�y�a si� napi�.

Villemo spojrza�a pospiesznie na �cian� za �o�em. Pokrywa�y j� szczelnie barokowe girlandy i inne ozdoby, tak �e nie spos�b by�o dostrzec, czy jest tam jaki� otw�r umo�liwiaj�cy obserwacj�. Wiedzia�a jednak, �e powinien by�.

Na moment zamkn�a oczy, po czym zacz�a zdejmowa� but.

Dzia�aj powoli, Villemo, my�la�a. Zmys�owo, lecz nie wulgarnie! Jeste� dam�. Dam� a� po koniuszki palc�w.

Jak, u licha, mam si� zachowywa� niby zmys�owa dama, skoro wiem, �e ta oble�na stara �winia mi si� przygl�da?

A gdyby to Dominik sta� tam za �cian�? Mam do�� fantazji, �eby to sobie wyobrazi�. Jak to by�a z kr�lem g�r, kt�ry w istocie by� Dominikiem?

Natychmiast wszystko sta�o si� �atwiejsze. To Dominik. To on mi si� przygl�da. Nikt inny. To dla niego si� rozbieram.

Zdj�a buty, usiad�a na niskim �o�u i powoli zdejmowa�a po�czochy, a potem zacz�a rozsznurowywa� gorset sukni.

Nigdy nie by�a jak�� wstydliw� g�si�, ale t� sytuacj� znosi�a �le. Do�� mia�a m�czyzn podgl�daj�cych j� w czasie, gdy by�a przetrzymywana w oborze. A przecie� tam nie musia�a si� rozbiera�!

Villemo rozpaczliwie stara�a si� wierzy�, �e to Dominik stoi za �cian�, i w og�le pr�bowa�a my�le� o czym innym.

Oczywi�cie, mog�oby j� spotka� co� znacznie gorszego! Pu�kownik m�g�by chcie� wzi�� j� do ��ka, a na to nigdy by nie pozwoli�a! Nigdy! W�wczas jednak Dominik by�by zgubiony. To, co tu robi, jest mimo wszystko do�� niewinne. Cho� obrzydliwe.

Gorset by� rozwi�zany. Powoli zsun�a r�kawy z ramion.

Villemo nie zamierza�a wraca� do Gabrielshus. Chcia�a by� z Dominikiem. Bo on jej potrzebowa�, a nie mia� nikogo pr�cz niej.

Jednak ona nigdy niczego si� nie nauczy! Znowu pope�ni�a takie samo g�upstwo jak w�wczas, gdy posz�a za Eldarem Svarxskogen, by go ratowa�. Znowu uwierzy�a, �e ukochany nie poradzi sobie bez niej. G��bokie przywi�zanie do Dominika sprawia�o, �e pragn�a by� blisko niego. Oba powody wydawa�y jej si� niezwykle wa�ne � by� z nim i wspiera� go.

Teraz u�wiadamia�a sobie, jak bole�nie odczu�a fakt, �e Dominik odjecha� bez po�egnania. Tak strasznie chcia�a znale�� si� ten jeden jedyny raz w jego ramionach! Dlatego godzi�a si� na dystans, jaki musieli zachowywa� przez ca�y czas w Gabrielshus� Wierzy�a, �e tej chwili po�egnania nikt im nie odbierze. Wtedy b�d� mogli da� si� ponie�� uczuciom, bo nie istnia�o ju� nic potem, nie by�o mo�liwo�ci przekroczenia granicy zakazu.

Rozczarowanie, �e opu�ci� j� bez s�owa, omal jej nie za�ama�o. A teraz ogarn�a j� gor�czka. Musi go znowu spotka�! Uwa�a�a, �e to jej naturalne prawo. Poza tym musi go uratowa�, pom�c mu.

A za tym wszystkim kry�o si� nie do ko�ca u�wiadamiane przekonanie: teraz go odzyskam! Z tak� intensywno�ci� oczekiwa�a spotkania z Dominikiem, �e przez moment to, co musia�a teraz zrobi�, wyda�o jej si� czym� najzupe�niej oboj�tnym. Zaraz jednak ockn�a si� z odurzenia.

Suknia opad�a na pod�og�. Z gracj� podnios�a j� i powiesi�a na oparciu stoj�cego obok krzes�a.

Nim zacz�a zdejmowa� koszul�, dyskretnie zsun�a majtki.

Nie zastanawiaj�c si� d�u�ej, �ci�gn�a koszul� przez g�ow�.

By�a naga.

To Dominik stoi za �cian�, niewidoczny. Kr�l g�r tu nie pasuje.

Tylko Dominik. Nikt inny!

Unios�a w g�r� r�ce, wyci�gn�a palce jak do s�o�ca, tak �e jej smuk�e cia�o napr�y�o si� delikatnie. U�miecha�a si� tajemniczo, jakby czeka�a ma kochanka. Sta�a tak przez kilka sekund, zwr�cona ku �cianie, gdzie, jak si� domy�la�a, znajdowa� si� otw�r obserwacyjny, po czym opu�ci�a ramiona powolnym, p�ynnym ruchem, pochyli�a si� i wyci�gn�a na �o�u, rozlu�niona jak do odpoczynku.

Nic wi�cej nie mog�a zrobi�. Nic wi�cej nie chcia�a robi�! Wszystko ma swoj� miar�.

Do pokoju obok wszed� s�u��cy i chrz�kn�� dyskretnie.

��Jego wysoko�� jest bardzo zadowolony. Panienka zachowywa�a si� niezwykle wytwornie. �adnej przesady, �adnych �wiadomie podniecaj�cych ruch�w. �w m�ody cz�owiek jest ju� wolny i znajduje si� w porcie. Nikt mu nie powiedzia�, dlaczego zosta� uwolniony.

Villemo usiad�a.

��Dzi�kuj�! Och, prosz� pozdrowi� swego pana i podzi�kowa� mu za pomoc! Czy mog� ju� si� ubra�?

��Tak, m�j pan jest w pe�ni usatysfakcjonowany. Zaczekam tu, dop�ki panienka nie wyjdzie.

Chyba nigdy nie ubra�a si� tak szybko. Gdy wk�ada�a po�czochy, zawo�a�a do s�u��cego:

��W ka�dym razie to bardzo uprzejme ze strony twojego pana, �e przez ca�y czas znajdowa� si� w ukryciu. Nie chcia� mnie kr�powa� swoj� obecno�ci�.

��No taaak� � powiedzia� s�u��cy przeci�gle. Wiedzia� chyba, �e pu�kownika nie ma w pobli�u, bo m�wi� nie zni�aj�c g�osu � to chyba nie dlatego. Jego wysoko�� �yczy sobie, �eby to odbywa�o si� w�a�nie w ten spos�b. Jest w tym� wi�cej, �e tak powiem, podniecaj�cej pikanterii. Zakazany owoc, rozumie pani.

Siedzia�a z po�czoch� w r�ce. Z trudem prze�yka�a �lin�, ogarn�o j� obrzydzenie. Francuzi maj� na to specjalne okre�lenie, s�ysza�a, �e kiedy� ciotka Anette powiedzia�a tak o tych, kt�rzy zagl�dali przez dziur� w �cianie obory. Co�, co brzmia�o jak �voyeur�, a oznacza�o co� nieprzyzwoitego, paskudnego. Podgl�dacze, pr�bowa�a przet�umaczy� Villemo.

Przenikn�� j� dreszcz. Nigdy nie by�o tam �adnego Dominika � wiedzia�a o tym przecie� od pocz�tku, po prostu oszukiwa�a sama siebie. Zosta�a zbrukana po��dliwym spojrzeniem oble�nego starucha. M�czyzny, kt�ry ju� nie m�g� mie� kobiety i kt�ry�

Nie, nie by�a w stanie o tym my�le�.

Dominik by� bezpieczny!

Szybko doko�czy�a ubierania i wymkn�a si� z komnaty.

Za drzwiami sta� s�u��cy z no�ycami w d�oni.

��Je�eli panienka pozwoli�

��Naturalnie. Trzeba powiedzie� b, skoro powiedzia�o si� a. Prosz� bardzo!

Us�ysza�a charakterystyczny chrz�st, gdy odcina� jej spory lok.

Nie �a�uje sobie, pomy�la�a. Ale czego bym nie zrobi�a dla Dominika!

Niecierpliwie przest�powa�a z nogi na nog�.

��Kt�ra godzina? � zapyta�a, zbieraj�c swoje rzeczy,

��Zbli�a si� p�noc. Poka�� panience drog�. Ale czy ma panienka dok�d p�j��?

��Oczywi�cie!

Odpowiedzie� byle co! Wyj�� st�d jak najszybciej!

��To niebezpieczne dla m�odej kobiety chodzi� samotnie po ulicach noc� � powiedzia� na koniec.

��Pobiegn�. A umiem biega� szybko! Do widzenia!

Czu�a pod stopami nier�wne kamienie bruku, s�ysza�a echo w�asnych krok�w odbijaj�ce si� od �cian dom�w. Szcz�ciem na ulicy nie by�o du�o ludzi, a tych, kt�rych spotyka�a, mija�a biegiem.

Powinna by�a zapyta�, sk�d odchodzi statek. Ale s�u��cy pewnie tego nie wiedzia�.

�ebym zd��y�a, �ebym tylko zd��y�a! Nie jestem a� tak szlachetna, bym te obrzydlistwa w domu pu�kownika robi�a ca�kiem bezinteresownie. Musz� znowu zobaczy� Dominika i gwi�d�� na wszystko inne. Na przekle�stwo Ludzi Lodu, kobiec� wstydliwo��, wojn� Jedyne, co ma dla mnie jakie� znaczenie, to znale�� si� w gor�cych obj�ciach Dominika. Kochamy si� i nikt nam tego odebra� nie mo�e.

Przecie� nawet si� z nim nie po�egna�am! Wszystkiego si� wyrzek�am przez te tygodnie w Gabrielshus�Tylko po to, by, wolno mi by�o przez jedn� kr�tk� chwil� czu� u�cisk jego ramion, cho� wszystko mia�o si� odby� z najwi�ksz� przyzwoito�ci�. Tak strasznie, tak gor�co do tego t�skni�am!

Mia�abym wi�c teraz uratowa� mu �ycie, nara�aj�c si� na takie obrzydliwo�ci, i pozwoli� mu odej��? Nigdy w �wiecie! Villemo nie jest taka. Sol taka nie by�a, zreszt� babcia Cecylia tak�e nie. Jeste�my jak czarne owce w�r�d kobiet Ludzi Lodu. Ale czynimy te� wiele dobra, u�miechn�a si� do siebie.

Port.

Jaki spok�j panuje tu noc�! Na prze�omie czerwca i lipca noce s� jasne. Od strony nabrze�a szli jacy� m�czy�ni w ma�ych grupkach. G�osy ich rozbrzmiewa�y g�ucho w ciszy u�pionego miasta, nad kt�rym zawis�a ponura gro�ba wojny.

Villemo odwa�y�a si� zagada� do przechodz�cych.

��Przepraszam� Szukam statku p�yn�cego do Szwecji�

Odwr�cili si� z wolna ku morzu.

��W�a�nie wyszed� � powiedzia� jeden.

Dla Villemo �wiat si� zawali�.

��Och, nie! Mia�am przecie� nim pop�yn��!

��Tak, to straszne, panienko. B�dzie panienka musia�a zosta� w Danii na d�u�ej, bo ruch zosta� zamkni�ty.

Ruszyli dalej w swoj� stron�.

Ona za� sta�a, wpatrzona w coraz mniejszy punkt, znikaj�cy w mroku.

Dominik znajdowa� si� na pok�adzie statku, ta my�l napawa�a otuch�. Dzi�ki niej by� bezpieczny.

Ona jednak znowu zosta�a sama.

Och, Dominiku, kochany m�j, jak mog�e� mi to zrobi�? Jak mog�e� by� tak ostro�ny i nie po�egna� si� ze mn�? Czy nie wiedzia�e�, jak bardzo na to czeka�am?

Co ja teraz zrobi� w tej Danii? Bez ciebie?

Co ja tu mam do roboty?

Villemo wiedzia�a, �e ��czno�� pocztowa pomi�dzy Norwegi� i Dani�, zawsze bardzo problematyczna, teraz ca�kiem przestanie funkcjonowa�. Minie wiele tygodni, zanim mama i ojciec dowiedz� si�, �e jej nie ma w Gabrielshus, zanim do babci Cecylii i wszystkich innych dotrze wiadomo��, �e postanowi�a wr�ci� do Gabrielshus, ale nigdy tam nie dotar�a.

Villemo mia�a wi�c czas. Zd��y wr�ci� do domu lub do babci, w zale�no�ci od tego, co oka�e si� wygodniejsze, zanim ktokolwiek zacznie si� o ni� martwi�.

Za nic nie chcia�a nikomu sprawi� b�lu ani nikogo oszukiwa�.

Nawet je�li si� czasami mija�a z prawd�, to by�y to niewinne k�amstewka. Bardzo niewinne.

Niewinne jak lilie!

No� mo�e czasem troszk� mniej.

Chodzi jednak o to, by od czasu do czasu zrobi� jaki� dobry uczynek. A do tego niewinne jak lilie � lub troch� mniej � k�amstwa bywaj� niekiedy po prostu konieczne. Wszyscy o tym wiedz�.

Morze le�a�o przed ni� jak zaczarowane. Statek do Szwecji ca�kiem ju� znikn�� z oczu, lecz Villemo wiedzia�a, �e jest tam, na linii horyzontu. Noc otula�a jej ukochanego Dominika mistycznym, szarob��kitnym cieniem. Dal mami�a i przyzywa�a, lecz Dominik by� ju� nieosi�galny.

Czy historia ich mi�o�ci mia�a si� zako�czy� tak �a�o�nie? Zanim jeszcze na dobre zd��y�a si� rozpocz��?

Zreszt� nawet nie mia�a prawa si� rozpocz��. Wszyscy m�drzy krewni tak postanowili.

��Hop! Hop! � krzykn�a za odchodz�cymi m�czyznami.

Byli ju� daleko, ale odwr�cili si�, wi�c podbieg�a bli�ej.

��Gdzie jest port rybacki?

��Port rybacki? Panienka ma na my�li szopy rybak�w?

��Wszystko jedno, �eby tylko by�y tam �odzie.

Jeden podszed� do niej.

��No, to b�dzie panienka musia�a� Jakby to powiedzie�? Tak, czy par� �odzi nie stoi przy Borsen?

��S� tam � odpar� drugi.

��Panienka musi si� tam dowiedzie�. To niedaleko st�d. Trzeba tylko przej�� na tamt� stron�!

��Dzi�kuj�! Stokrotnie dzi�kuj�!

Mieli racj�, nie musia�a szuka� daleko.

Rzecz jasna jej obecno�� budzi�a zainteresowanie w�r�d nocnych w�drowc�w po nabrze�u, kt�rzy tam pracowali lub za�atwiali jakie� ciemne sprawki. Villemo jednak mog�a si� porusza� szybko niczym wiatr, gdy tylko chcia�a. A teraz w�a�nie chcia�a.

Dopiero za trzecim razem uda�o jej si� znale�� odpowiedni� ��d�. Wszyscy wprawdzie zamierzali wyj�� w morze, nim noc si� sko�czy, ale �eby wyprawia� si� tak blisko szwedzkich wybrze�y, to nie.

Pierwszym, kt�ry da� si� skusi� jej zapewnieniami, �e zap�aci dobrze, by� m�ody rybak o przebieg�ych oczach. Ale spos�b, w jaki powtarza�: �Zgodzimy si� co do zap�aty�, mrugaj�c przy tym porozumiewawczo, sprawi�, �e przenikn�� j� dreszcz. O nie, tylko nie to. Villemo b�dzie p�aci� pieni�dzmi, a je�li si� nie podoba, to nic z tego.

W ko�cu znalaz�a odpowiednich ludzi, ma��e�stwo z dorastaj�cym synem. Wygl�dali na godnych zaufania, solidnych rybak�w i zapewniali, �e przewioz� j� przez cie�nin�.

��Nie mo�emy jednak podej�� do samego l�du � powiedzia� m�czyzna szczerze. � Tam a� si� roi od �o�nierzy, szwedzkich �odzi i okr�t�w wojennych.

��To nie jest konieczne � przysta�a Villemo. � Mog� przep�yn�� nawet znaczn� odleg�o��.

��Podejdziemy do Klagshamn. Na po�udnie stamt�d jest ma�a zatoczka, tam mo�emy spr�bowa�.

��Znakomicie!

��To mo�emy zaraz rusza�, je�li to waszej wysoko�ci dogadza. Na tak� wypraw� potrzeba sporo czasu.

Wskoczy�a do �odzi lekko, zr�cznie jak ch�opak, a oni patrzyli na ni� zdumieni.

��Jestem gotowa � o�wiadczy�a kr�tko.

Rybacy na brzegu przygl�dali si� wychodz�cej w morze �odzi i zatroskani potrz�sali g�owami.

Wkr�tce Villemo znalaz�a si� na otwartym morzu.

��Musz� odnale�� mojego kuzyna � wyja�nia�a �onie rybaka. � On s�u�y w szwedzkim wojsku, tu w Malmo, a jego ojciec jest konaj�cy. To strasznie wa�ne, �eby zd��y� si� jeszcze zobaczy� z ojcem, nie widzieli si� od bardzo dawna, a ojciec musi z nim porozmawia�. Jestem jedyn� osob� w rodzinie, kt�ra mog�a pr�bowa� go odszuka�.

Rybacy �egnali si� ukradkiem.

��Szuka� go w szwedzkim wojsku? � zawo�a�a kobieta ze zgroz�. � Panienka nie mo�e si� tam tak pokaza�! To straszne dzikusy ci szwedzcy �o�nierze.

Najwyra�niej przemawia�y przez ni� Patriotyczne uczucia, bo przecie� wiadomo, �e na ca�ym �wiecie �o�nierze nie bardzo si� od siebie r�ni�. Villemo zgadza�a si� jednak z ni�, �e poszukiwanie Dominika nastr�cza� mo�e sporo trudno�ci. �adnego planu dzia�ania jeszcze nie mia�a.

��I jak to panienka chce p�yn�� w takim ubraniu?

Tak, to rzeczywi�cie problem.

Zastanawia�a si� d�ugo. W ko�cu przysz�a jej do g�owy dosy� �mia�a my�l. Sprawa wymaga�a znacznej ofiary, ale czy� nie ponosi�a ju� ofiar dla Dominika?

��Ponad rok temu� � zacz�a. � Ponad rok temu, a w�a�ciwie to ju� blisko dwa lata temu, dosta�am si� w r�ce porywaczy. Ostrzygli mi w�osy prawie do sk�ry, �eby mnie upokorzy�, bo nie chcia�am robi�, co mi kazali. I z tymi kr�tkimi w�osami wcale nie wygl�da�am �le� My�l�, �e mog�abym si� znowu ostrzyc. To takie wa�ne, bym odnalaz�a kuzyna, �e gotowa jestem wiele dla tej sprawy po�wi�ci�. Gdyby�cie mi mogli odst�pi� jakie� ubrania waszego syna, to bym wygl�da�a jak ch�opiec.

Wytrzeszczyli na ni� oczy. Taka pi�kna panienka nie mo�e przecie��

��Wielu ludzi uwa�a�o wtedy, �e mog�abym udawa� ch�opca z tymi kr�tkimi w�osami.

��Ale� to szale�stwo!

��Mog� po�wi�ci� wiele, ale nie mog� nara�a� mojej czci. A macie racj�, �e to mo�e by� niebezpieczne znale�� si� w�r�d tylu nieokrzesanych �o�dak�w.

Ten argument trafia� im da przekonania. W ko�cu wi�c, po wielu ochach i achach, zgodzili si� ostrzyc jej w�osy i odst�pi� ubranie syna.

��d� sun�a cicho przez Oresund pod os�on� niebieskawego letniego mroku, a tymczasem Villemo ulega�a wielkiej przemianie. Gdy sko�czy�a, wszyscy zgodnie uznali, �e z powodzeniem mo�e uchodzi� za ch�opca. Zamierzali obci�� w�osy tu� nad karkiem, a z boku nie kr�cej ni� do po�owy ucha, lecz w�osy Villemo zwija�y si� mocno, zw�aszcza w wilgotnym morskim powietrzu, powsta�a wi�c kr�tka Fryzura z lokami na ca�ej g�owie. Na szcz�cie by�o lato, wi�c nie potrzebowa�a du�o ubra�. Bluza o szerokich r�kawach, spodnie podwini�te do kolan i kamizelka, by ukry� jej kobiece kszta�ty. Z but�w i po�czoch zrezygnowa�a, w butach trudno p�ywa�, dosta�a natomiast kapelusz z szerokim rondem dla os�ony przed deszczem i s�o�cem.

��A co z rzeczami panienki? Co z nimi zrobimy?

Chyba nikt w ca�ej Skandynawii nie niszczy tylu sukien co ja, pomy�la�a. Ile ju� ich przepad�a w wyniku moich szalonych przyg�d?

Tej, kt�r� teraz mia�a na sobie, nie mog�a zniszczy�. Mama szy�a j� z takim po�wi�ceniem specjalnie na wyjazd do Danii.

Zagryza�a wargi. Spogl�da�a na w�ze�ek, kt�ry zabra�a ze sob�, gdy opuszcza�a rodzin�.

��P�aszczyk mo�ecie sobie wzi�� � powiedzia�a do �ony rybaka. � I cz�� ubra�, kt�re tutaj k�ad�. Ale sukni� i troch� innych rzeczy wezm� ze sob�, zrobi� t�umoczek i spr�buj� go przenie�� na plecach, bo przecie� nie mog� chodzi� tylko w m�skim przebraniu.

To rozumieli tak�e. Poniewa� jednak morze by�o spokojne, a im bli�ej brzegu, tym b�dzie pewnie spokojniejsze, rybak doradzi�, by umie�ci�a t�umoczek z ubraniem na g�owie. Ma�e uda si� go nie zamoczy�, to b�dzie mia�a suche rzeczy do przebrania si� na drugim brzegu.

Je�li wyjd� na brzeg, pomy�la�a, ale g�o�no tego nie powiedzia�a.

Villemo podzi�kowa�a za rad�, uzna�a, �e chyba b�dzie wygl�da� dosy� �miesznie z tobo�kiem na g�owie, ale jakie to ma znaczenie.

Wszystko dla Dominika!

No nie, nie mog�a podporz�dkowa� ca�ego �ycia tylko tej jednej idei. Dominik by� ju� przecie� bezpieczny. To, co robi�a teraz, podyktowane by�o jej egoistycznymi pragnieniami. Chcia�a go mie�. A nale�a�o raczej w�tpi�, czy jej widok tak bardzo go uszcz�liwi. Dominik jest przecie� na s�u�bie. I trwa wojna.

Tym jednak Villemo si� nie przejmowa�a. Pragn�a tylko tego po�egnalnego u�cisku, za kt�rym tak t�skni�a, p�niej zastawi ukochanego w spokoju.

Czy naprawd� w to wierzy�a?

Niewykluczone. Zawsze mia�a zdolno�� wmawiania sobie r�nych rzeczy. Nigdy nie nauczy�a si� odr�nia� rzeczywisto�ci od fantazji.

A zreszt� co mia�aby robi� w Danii, kiedy jego ju� tam nie by�o? To jej g��wny argument w tym i�cie hazardowym przedsi�wzi�ciu. Powtarza�a to sobie raz po raz, cho� w g��bi duszy wiedzia�a, o co jej tak naprawd� chodzi�

Nie widzieli na morzu zbyt wielu �odzi. A je�eli ju�, to wy��cznie lodzie rybackie, najpierw du�skie, p�niej szwedzkie, ale trzymali si� od nich z daleka.

Szyper podszed� tak blisko szwedzkiego brzegu, jak tylko by�o to mo�liwe. Mimo wszystko odleg�o�� od l�du wyda�a si� Villemo przera�aj�co wielka, gdy stwierdzi�a, �e ju� tu b�dzie musia�a opu�ci� ��dk�.

O Bo�e, czy naprawd� m�wi�am, �e przep�yn�, niezale�nie jak daleko to b�dzie?

Rodzina rybak�w otrzyma�a zap�at�, kt�ra przewy�sza�a ich normalne miesi�czne dochody, i Villemo nie mia�a ju� odwrotu. Nie mogli tkwi� tu d�u�ej i nara�a� si� z jej powodu.

Pom� mi, Bo�e, modli�a si� Villemo w duchu, przymykaj�c oczy. Teraz znowu ci� potrzebuj�, wi�c przychodz� do ciebie na kolanach.

��Serdecznie dzi�kuj� za pomoc � powiedzia�a powoli. � I m�dlcie si� za mnie, b�dzie mi to chyba potrzebne.

K�aniali si� wszyscy troje i uroczy�cie obiecywali prosi� za ni� Boga. M�ody rybak patrzy�, jak jego zapasowe ubranie znika w falach wraz z pann�, kt�ra przekroczy�a niski reling i zsun�a si� do wody.

Nie by�o tak zimno, jak my�la�a. Teraz dzi�kowa�a Bogu, �e Elistrand le�a�o nad niewielkim jeziorkiem, wi�c wszyscy troje, ona, Niklas i Irmelin, sp�dzali nad wod� ca�e lato, wios�owali i p�ywali. Villemo rywalizowa�a, naturalnie, z Niklasem, chcia�a p�ywa� r�wnie dobrze jak on, a nawet lepiej. �wiczy�a wi�c zapami�tale, zw�aszcza �e mieszka�a najbli�ej jeziora. Nas�ucha�a si� te� napomnie� przestraszonej matki, gdy wyp�ywa�a za daleko.

Pewnego razu oboje z Niklasem op�yn�li jezioro dooko�a. Bez Irmelin, bo ona nie radzi�a sobie w wodzie tak dobrze, poza tym bardziej uwa�a�a na to, co przystoi pannie. Podobna do ch�opca Villemo za nic mia�a konwenanse.

Oresund to jednak nie to samo, co jeziorko w parafii Grastensholm.

Nikt jej nigdy nie m�wi� o pr�dach. O fali ani o niczym takim.

Rybacki kuter by� ju� bardzo daleko, uchodzi� pospiesznie z powrotem na bezpieczne du�skie wody.

Brzeg nadal wydawa� si� nieosi�galnie odleg�y i Villemo zaczyna�a czu�, �e traci si�y.

Co tam, g�upstwo, ona mia�aby nie da� rady?

Brzeg, kt�ry przed ni� majaczy�, nie by� wysoki. L�d �agodnie schodzi� ku wodzie, a dalej, a� po horyzont, rozci�ga� si� p�aski, spokojny krajobraz.

Zala�a j� jedna czy druga wysoka fala. Villemo by�a szczurem l�dowym, o morzu nie wiedzia�a zbyt wiele.

Do licha, jak d�ugo to trwa!

Nie poddawa� si� panice! Tylko nie teraz! Nie my�l o tym, �e nie czujesz dna!

W�e morskie i inne stwory?

Bzdura! A jak lekko p�ywa si� w s�onej wodzie!

Dominiku! Dominiku, czy ty mnie s�yszysz? Czy dotrze do ciebie moje wo�anie? Oboje mamy tak wiele z Ludzi Lodu, �e mogliby�my spr�bowa�. S�uchaj wi�c! B�d� my�le� o tobie tak intensywnie, jak tylko potrafi�. Czy u�yczysz mi troch� swojej si�y, ty, tak znakomicie wy�wiczony? Ma�esz mnie wesprze�, doda� mi wiary w siebie?

Bo trzeba ci wiedzie�, �e zaczynam si� troch� ba�.

Nigdzie �adnej �odzi z wyj�tkiem tej, kt�ra uchodzi teraz pospiesznie ku du�skim brzegom. Na l�dzie te� ani �ladu �ycia.

Jaki� czas temu widzieli�my Klagshamn. Le�y na p�noc ode mnie, za tamtym cyplem. Tu jest zatoka, w�a�nie znalaz�am si� po�rodku niej.

Ani �ywej duszy w pobli�u, daremnie by wo�a� o pomoc!

Samotno��, przez nikogo nie zak��cona. Doznawa�am ju� podobnej samotno�ci wielokrotnie. Mo�e najdotkliwiej w czasie przymusowego odosobnienia.

Los chcia�, �eby�my prze�yli, Dominiku. Niklas i ty, i ja. A mo�e ju� wykonali�my to, do czego zostali�my stworzeni? Mo�e naszym zadaniem by�o zdemaskowanie w�jta i starego Wollera? Czy�by to mia�o by� wszystko?

Dominik, kt�ry mo�e spogl�da� w przysz�o��, no, mo�e nie jest jasnowidzem, ale prawie, on powiada, �e chodzi o co� wi�cej, o co� strasznego, budz�cego groz�. Czy nie do�� ju� strasznego prze�yli�my? Je�li o mnie chodzi, to mog�abym tym obdzieli� z pi�� os�b.

By�oby jednak przyjemnie wiedzie�, �e prze�yj�, bo los tak postanowi�.

Zach�ysn�am si� s�on� wod�. To z�y znak.

Powinnam my�le� o Dominiku.

Co wa�niejsze, powinnam chwilk� odpocz��.

Tylko jak to zrobi�? Zaczn� dryfowa� z powrotem w morze.

Nie, musz� wytrzyma�. Jeszcze troch�!

R�ce s� ci�kie jak z o�owiu.

Villemo pr�bowa�a koncentrowa� si� na Dominiku. Nieustannie s�a�a ku niemu b�agalne my�li, prosi�a o si�� i wytrwa�o��, prosi�a, by l�d si� przybli�y�, �eby woda wyrzuci�a j� na brzeg, �eby kto�, najlepiej sam Dominik, podtrzyma� j� i pom�g� wydosta� si� na suchy l�d.

Serce bi�o z wysi�kiem, r�ce i nogi mia�a odr�twia�e. Przysz�o jej na my�l, �e jaka� ryba ugryz�a j� w stop�, a ona nic nie czuje. Nogi s� jak martwe� Mo�e ju� w og�le nie ma n�g?

Dominik, my�le� tylko o Dominiku!

Ale jak skupi� si� na czym� lub na kim�, je�li i m�zg zamiera ze zm�czenia?

Kolejny zdradziecki haust wody.

O Bo�e, pom� mi! Pom� swojej najczarniejszej i najbardziej niewiernej owieczce!

Dominiku! Trac� si�y!

Czy dotar�y do niego telepatyczn� drog� uporczywe wo�ania Villemo, czy nie, pozostanie tajemnic�. Bardziej prawdopodobne wydaje si�, �e sama my�l, i� on mo�e j� wesprze� nawet z du�ej odleg�o�ci, pomog�a jej wytrwa�, Czu�a si� mocniejsza i przypisywa�a to Dominikowi. A gdy po bardzo d�ugiej chwili odwa�y�a si� znowu spojrze� w stron� brzegu, by� on bez w�tpienia znacznie bli�ej.

��Dzi�ki, Dominiku, dzi�ki � wyszepta�a i �ykn�a jeszcze jeden haust s�onej wody.

Nic to jednak. Po raz pierwszy w ci�gu tej koszmarnej przeprawy przez morze widzia�a rezultat swych wysi�k�w i to sprawi�o, �e zmobilizowa�a ca�y zapas si�, kt�ry ka�dy cz�owiek zachowuje na jakie� szczeg�lnie trudne momenty.

Ta prawda, �e woda by�a zimna, �e r�ce i nogi jej dr�twia�y, a przeci��one serce pracowa�o z wysi�kiem. Pcha�a si� jednak uparcie do przodu, przez d�ugie chwile nie spogl�daj�c w stron� brzegu. G��wnie po to, by prze�y� mi�e zaskoczenie, gdy stwierdzi, jak bardzo si� ju� do niego zbli�y�a.

Prawd� m�wi�c fale j� zalewa�y. Z trudem udawa�o jej si� utrzyma� nos nad powierzchni�.

Dominiku, my�la�a. Teraz wiesz, �e jestem w drodze do ciebie. I pomagasz mi utrzyma� si� na wodzie, wiem o tym, czuj� to.

D�ugo nie spogl�da�a przed siebie. P�yn�a z twarz� zwr�con� ku cyplowi, kt�ry wchodzi� g��boko w morze.

Nagle uderzy�a w co� kolanami.

O Bo�e, w�� morski, a mo�e wieloryb albo innymorski potw�r, przemkn�o jej przez g�ow�.

Pospiesznie spojrza�a przed siebie. Och, jak blisko do brzegu! Nie dalej ni� w Elistrand od jeziora do domu.

Oba kolana opar�y si� przeszkod�.

To musi by�

Ostro�nie bada�a r�kami, wystraszona, czy nie natknie si� na o�lizg�e cielsko jakiego� zwierza.

Nic podobnego. Pod kolanami mia�a dno.

P�ycizna musia�a tu wchodzi� niezwykle daleko w morze.

W�a�ciwie to od jak dawna ci�ko pracowa�a, p�yn�c tu� ponad gruntem?

Mimo zm�czenia zachowa�a jeszcze poczucie humoru. Ogarn�a j� niepohamowana weso�o��, gdy sobie wyobrazi�a, jak zaciskaj�c z�by p�ynie w wodzie g��bokiej najwy�ej na �okie�. Dawa�a o sobie zna� zwyczajna rado��, �e dotar�a do celu.

Villemo dotkn�a stopami dna i pr�bowa�a stan�� na niepewnych nogach.

Sta�a! Sta�a na r�wnym piaszczystym pod�o�u!

Uczucie ulgi, a tak�e wyczerpanie sprawi�y, �e po prostu usiad�a na piasku, Siedzia�a d�ugo, ci�ko dysz�c, dop�ki najgorsze zm�czenie nie min�o.

P�niej podnios�a si� i chwiejnym krokiem ruszy�a w kierunku l�du, rozpryskuj�c wod�.

Dzi�ki ci, Dominiku, m�j kochany, prze�y�am tylko dzi�ki tobie!

Wzesz�o s�o�ce. Brzeg ci�gn�� si� w niesko�czono��. Nigdzie ani �ladu cz�owieka.

Villemo wysz�a na l�d i skierowa�a si� ku poros�ej traw� r�wninie, tam pochyli�a si� i pog�aska�a p�ask� ska�sk� ziemi�. Potem rozebra�a si� i roz�o�y�a wszystkie swoje ubrania, zar�wno te ch�opi�ce, jak i kobiece, by wysch�y w s�o�cu. Sama po�o�y�a si� w trawie i wystawi�a ku s�o�cu nagie, zm�czone cia�o.

Dominiku, to by�a jej ostatnia my�l, Dominiku, teraz jeste�my razem. W tym samym kraju. Musz� si� tylko troch� przespa�, bo mia�am trudn� noc, oka nie zmru�y�am. Potem ci� odnajd� i ju� nikt nam nie zabroni si� kocha�.

Pierwszy etap w drodze do celu zosta� pokonany.

Nad Oresundem wisia�a mg�a, cho� od czasu do czasu przedziera�y si� przez ni� s�abe promienie porannego s�o�ca. Spoza tej mg�y dochodzi�y jakie� osobliwe d�wi�ki. Powolne skrzypienie, jakby tarcie drewna o drewno, ci�kie, g�uche dudnienie i �a�osne krzyki wch�aniane i d�awione przez mg��, co sprawia�o, �e wydawa�y si� nierzeczywiste, jakby pochodzi�y z innej epoki, z innej planety. Od czasu do czasu brzeg dr�a� od armatnich wystrza��w, co chwila przerywa�y cisz� przeci�g�e, przypominaj�ce beczenie krzyki ludzi, po kt�rych nast�powa�o zwykle g�uche pla�ni�cie o nieruchom�, szaro po�yskuj�c� powierzchni� morza. Pla�ni�cie m�ci�o wad� i porusza�o zas�on� mg�y, powietrze drga�o i �wiat kiwa� si� przez moment groteskowo, niemal upiornie.

Villemo sta�a na szwedzkim brzegu milcz�ca, jak sparali�owana, domy�la�a si� bowiem, co dzieje si� we mgle.

To du�skie oddzia�y szykowa�y si� do zej�cia na l�d. Okr�ty przewioz�y przez morze tysi�ce �o�nierzy, kt�rzy mieli teraz zaj�� wybrze�e Skanii. Oporu nie napotykali prawie �adnego. Zaledwie kilka n�dznych kutr�w wysz�o na spotkanie licznych okr�t�w, kt�re p�yn�y przez Oresund. Dochodz�ce z brzegu odg�osy dobitnie �wiadczy�y o wyniku tego starcia.

Szwedzi zostali kompletnie zaskoczeni. Nie utrzymywali w�asnej floty na tych wodach, ju� jaki� czas temu przesz�a ona w okolice Olandii, piechota za� mia�a pe�ne r�ce roboty pod Ystad, gdzie l�dowa�y oddzia�y du�skie zza Ba�tyku. I oto teraz Du�czycy schodzili na l�d w ca�kiem nieoczekiwanym miejscu.

Mg�a rzed�a stopniowo i Villemo dostrzega�a ju� ciemnobr�zowe kad�uby i barwne �agle, barkasy pe�ne du�skich �o�nierzy lub majacz�ce w oddali dzioby okr�t�w w ca�ej ich gro�nej wspania�o�ci. Jeden na wp� zatopiony okr�t dryfowa� opuszczony, le��c na wodzie z zamoczonymi �aglami.

Po chwili znowu wszystko jak mara znika�o w g�stym tumanie.

Ona za� sta�a bez ruchu, staraj�c si� zapami�ta� to, co zobaczy�a.

Ju� dwa dni Villemo w�drowa�a po wybrze�u, kieruj�c si� na p�noc w poszukiwaniu Dominika.

W ko�cu jednak szcz�cie si� do niej u�miechn�o. Dowiedzia�a si�, gdzie wyl�dowa� ostatni statek z Kopenhagi, ten, na kt�rego pok�adzie przyby� do Szwecji Dominik. W�a�nie mija�a to miejsce. Przepytywa�a, gdzie mog�a, stara�a si� ��czy� w ca�o�� r�ne informacje i w ko�cu domy�li�a si�, dok�d m�g� p�j��

Nad brzegiem Oresundu znajdowa� si� zamek, twierdza w�a�ciwie, lecz w gorszym stanie ni� wi�kszo�� szwedzkich zamk�w obronnych. Skania bowiem przez ca�e stulecia nale�a�a do Danii i twierdze przeciw w�asnemu wojsku nie by�y potrzebne. Pod szwedzkie panowanie prowincja przesz�a niedawno i nie by�o jeszcze czasu wyremontowa� wie� ani usypa� wa��w.

Dominik z Ludzi Lodu zszed� na l�d tej samej nocy, kt�rej opu�ci� Kopenhag�. Poniewa� w twierdzy stacjonowa� niewielki oddzia� �o�nierzy, tam uda� si� po nowiny i rozkazy.

Wci�� nie m�g� poj��, jak to si� sta�o, �e zosta� wypuszczony z du�skiej niewoli. Najpierw obiecywali, �e sk�r� z niego zedr� i jeszcze gorsze tortury, a potem nagle do aresztu przyszli stra�nicy i powiedzieli, �e mo�e sobie i��. Po prostu wyj��. I byli do tego stopnia uprzejmi, �e poinformowali go, i� o p�nocy w najwi�kszej tajemnicy odp�ywa statek do Szwecji, oraz zapewnili mu eskort� do portu.

Doprawdy, niczego nie pojmowa�!

Cho�, oczywi�cie, by� ogromnie zadowolony. A teraz znalaz� si� tutaj, bezpieczny, we w�asnym kraju.

Gdyby tylko t�sknota za Villemo nie by�a taka dojmuj�ca! Taka niezno�na! Zdecydowa� si� przerwa� wszystko, wyjecha� bez po�egnania. Uwa�a�, �e tak b�dzie lepiej dla obojga, ale, och, jakie to bolesne! Nawet nie spojrze� na ni� po raz ostatni�

P�niej gorzko �a�owa� swojej decyzji. Czy sta�oby si� co� z�ego, gdyby mogli popatrze� sobie przez kilka sekund w oczy, dotkn�� si� na moment? Widzia� przed sob� d�ug�, samotn� przysz�o��

Komendantem ma�ej twierdzy na wybrze�u by� niejaki kapitan von Leven, kt�ry najwyra�niej nie zachwyci� si� przybyciem kuriera Dominika Linda z Ludzi Lodu, ulubie�ca rodu Oxenstiern�w i zaufanego kr�la. Kapitan von Leven pochodzi� ze Skanii. Wychowa� si� w Sztokholmie, na kr�lewskim dworze, lecz sercem zawsze by� przy Danii.

Tego jednak nie m�g� powiedzie� g�o�no, oficer na szwedzkiej s�u�bie�

Niezbyt go cieszy�o, �e powierzono mu akurat ten posterunek, na kt�rym on, wewn�trznie rozdarty, wystawiany by� na szczeg�lnie ci�k� pr�b�. Wojskowe si�y von Levena stanowi�y osobliw� mieszanin� szwedzkich ch�opskich syn�w z g��bi kraju oraz mieszka�c�w Skanii, podzielaj�cych pogl�dy kapitana. Dow�dca doskonale wiedzia�, kto sprzyja Du�czykom, a kto nie, i a� do tej pory w pe�ni kontrolowa� sytuacj�.

I oto pojawi� si� ten kurier, �eby wszystko zburzy�.

Co z nim pocz��?

Kapitan sta� wysoko na wie�y i spogl�da� na Oresund. Mia� st�d znacznie lepszy ni� Villemo widok na du�sk� armad�. By�a ogromna! Kapitan tego nie m�g� wiedzie�, lecz do ska�skich wybrze�y zbli�a�o si� wojsko w sile czternastu tysi�cy czterystu siedemdziesi�ciu o�miu ludzi z ko�mi i armatami, rozlokowanych na trzystu czternastu jednostkach. Poprzez unosz�c� si� nad wod� mg�� dostrzega� �opocz�ce �agle i widzia�, �e s�abiutki op�r Szwed�w zosta� zd�awiony, zanim jeszcze naprawd� si� rozpocz��. Przygl�da� si� temu z grymasem niech�ci.

Zapewne Du�czycy nie zechc� zajmowa� si� moim zameczkiem, my�la� dalej. L�duj� daleko na p�noc od nas, jak widz�. Maj� chyba zamiar zdoby� Helsingborgu. To by by�o najbardziej naturalne. Ale oto jaki� statek ruszy� w nasz� stron�. Jeden statek? Uwa�aj�, �e tylko tyle trzeba, �eby zdoby� m�j zamek?

I co mam teraz robi�? Co robi�? Czas nagli, musz� zej�� na d� i wyda� rozkazy�

Gdybym zacz�� uk�ada� si� z Du�czykami, moi Szwedzi utn� mi g�ow�. Tak post�puj� z dow�dcami okazuj�cymi s�abo��. je�li pozwol� zaj�� zamek bez walki, rezultat b�dzie ten sam.

Ale ja nie chc� walki! Ja, podobnie jak wi�kszo�� mieszka�c�w Skanii, �ycz� sobie powrotu do Danii.

Prosz�, tam posp�lstwo biegnie na brzeg, �eby powita� Du�czyk�w, a ja tu mam broni�

Chyba �e�

Twarz mu si� rozja�ni�a.

Chyba �e zdo�a�bym odci�gn�� Du�czyk�w od samego zamku.

Tak, �ebym nie musia� podejmowa� decyzji.

Zbli�a si� tu przecie� tylko jeden jedyny barkas, a i to niedu�y. Tak przynajmniej wygl�da.

Umys� kapitana pracowa� szale�czo, czas nagli�, nale�a�o przygotowa� zamek do obrony.

I oto znalaz� rozwi�zanie. Rozwi�zanie, kt�re pozwoli mu upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu.

Pe�en energii wezwa� w�a�ciciela zamku, Ska�czyka jak on sam, oraz swego najbli�szego pomocnika, kt�ry got�w by� p�j�� za von Levenem przez ogie� i wod�.

Ci trzej odbyli kr�tk�, gor�czkow� narad�. Zgadzali si� we wszystkim�

Villemo dowiedzia�a si�, �e kilka dni temu pewien wysoki, ciemnow�osy m�odzieniec spieszy� do zamku.

To musia� by� Dominik, bowiem s�ysza�a, �e w zamku jest szwedzka za�oga.

Zadanie Villemo polega�o teraz na tym, by dosta� si� do twierdzy. Pomys�, by p�j�� do komendanta i prosi� o przyj�cie do s�u�by, wyda� jej si� kiepski. Nieco dok�adniejsze ogl�dziny ujawni�yby niechybnie, �e pod ubraniem rybackiego syna ukrywa si� kto� zupe�nie inny.

Poza tym by�a g�odna. Musi jak najszybciej zdoby� co� do jedzenia, je�eli nie chce zas�abn��. W zamku maj� pewnie co je��, �o�nierze musz� przecie� dostawa� posi�ek przynajmniej raz dziennie. Jak gospodarskie zwierz�ta.

Nade wszystko jednak pragn�a zobaczy� znowu Dominika. To by� g��d, kt�ry dr�czy� j� najbardziej. Gor�czka trawi�ca jej cia�o wcale nie s�ab�a, wr�cz przeciwnie!

Dopisywa�o jej niebywa�e szcz�cie.

Gdy sta�a tak pe�na waha�, o ma�o nie stratowa� jej jaki� m�ody �o�nierz.

��Uwa�aj, drogi przyjacielu! � zawo�a�a Villemo niskim g�osem, kt�rym stara�a si� teraz m�wi�, udaj�c ch�opca. � Dok�d tak p�dzisz?

�o�nierz ledwo dysza�.

��Masz� jak��� ��d�? � wykrztusi�.

��Nie, ja�

��Jeste� przecie�� rybakiem � krzykn�� tamten niemal agresywnie. � Musz� st�d znikn��! I to szybko! � Opad� na ziemi�, z trudem �api�c powietrze.- Moja �ona oczekuje trzeciego dziecka i jest sama, bez jedzenia. A patrz tam, na cie�nin�. Widzisz? Zbli�aj� si� Du�czycy. Ze wzgl�du na �on� i dzieci nie mog� da� si� zabi� w twierdzy.

��Zabi�? To sytuacja jest a� taka z�a?

��Du�czycy zdob�d� j� w okamgnieniu!

Dominik! Musi by� przy nim, skoro znalaz� si� w niebezpiecze�stwie.

Villemo mierzy�a wzrokiem �o�nierza. By� niewysoki, z mn�stwem z�otych lok�w nad czo�em. Sympatyczny m�ody cz�owiek, mia� w sobie co� wzruszaj�cego.

��Jeste� chyba troch� za m�ody jak na ojca trojga dzieci � powiedzia�a.

��Robienia dzieci �atwo si� nauczy� � zachichota� �o�nierz w przekonaniu, �e rozmawia z ch�opcem i mo�e sobie pozwoli� na takie grubia�stwo. � Trudniej je wykarmi�.

��Jeste� dezerterem?

��Tak, i mo�e mnie to kosztowa� g�ow�.

��Wcale nie � rzek�a Villemo kr�tko. � Czy widzisz, jacy jeste�my do siebie podobni? Mo�e moje w�osy s� odrobin� bardziej rude i oczy maj� inny kolor, ale�

M�ody m�czyzna pokra�nia� z rado�ci.

��Chcesz powiedzie�, �e mo�emy si� zamieni�?

��Tak, bo ja musz� dosta� si� do twierdzy.

Tamten zmarszczy� brwi.

��Tylko �e tw�j j�zyk�

��Ja pochodz� z Norwegii � wyja�ni�a Villemo. � Nic mnie nie obchodzi ani Szwecja, ani Dania. Musz� tam wej�� z osobistych powod�w. Oni maj� co�, co nale�y do mnie.

No w�a�nie, mo�na by to tak wyrazi�!

�o�nierz waha� si�. Ale w jego wzroku pojawi�y si� wyra�ne iskierki nadziei.

��Masz tam jakich� bliskich przyjaci�, kt�rzy mogliby mnie rozpozna�? � zapyta�a.

��Nie, ja zosta�em przymusowo zmobilizowany. Jestem tu od przedwczoraj.

��No to w porz�dku! Na co jeszcze czekamy? Powiedz mi tylko, jak si� nazywasz i jaki masz stopie�, a z reszt� sam sobie poradz�.

��Nazywam si� Egon Svantesson.

Odg�osy bitwy ucich�y ju� jaki� czas temu. Du�czycy nie napotykali ju� oporu i przygotowywali si� do zej�cia na l�d kawa�ek na p�noc od twierdzy.

��Ty popierasz Szwed�w czy Du�czyk�w? � przepytywa�a jeszcze Villemo.

��Ja jestem pe�nej krwi Szwedem. Z samej Smalandii.

Wyja�ni� wszystko, co Villemo powinna by�a wiedzie�, po czym zamienili si� ubraniami. M�ody Egon by� dragonem, tak wi�c Villemo dosta�a d�ugie buty z cholewami, sztywne sk�rzane spodnie, kurtk� ze skrzy�owanymi na plecach rzemiennymi pasami, r�kawice z wysokimi mankietami i przystrojony pi�rami kapelusz. Wszystko na tyle obszerne, �e znakomicie ukrywa�o jej dziewcz�ce kszta�ty. Egon natomiast otrzyma� jej prosty rybacki str�j. Villemo odesz�a na bok, �eby si� przebra�.

W chwil� potem szwedzki dragon, Egon Svantesson, wr�ci� do twierdzy t� sam� drog�, kt�r� wyszed�, zanim ktokolwiek zd��y� zauwa�y� jego nieobecno��. Nikt te� nie zwr�ci� uwagi, �e zmieni� troch� wygl�d.

Villemo by�a g�odna. Musia�a jednak o tym na razie zapomnie�, w twierdzy bowiem panowa� rozgardiasz. Wszyscy biegali tu i tam, by jak najlepiej przygotowa� si� do odparcia du�skiego ataku. Po jakim� czasie uda�o jej si� odnale�� kucharza i wyprosi� jakie� resztki ze �niadania.

Chwyci�a porz�dny kawa� chleba i zanurzy�a w do�� dziwnie wygl�daj�cej mlecznej zupie.

��Tfu! � splun�a. � Je�eli tak si� �ywi si�y militarne, to ciesz� si�, �e jestem kobiet�!

Na szcz�cie nikt tego nie us�ysza�. Wmusi�a w siebie ca�e paskudztwo i wyruszy�a na poszukiwanie Dominika.

W panuj�cym tu zamieszaniu, pod krzy�uj�cymi si� komendami i po�r�d biegaj�cych �o�nierzy, nie by�o to spraw� naj�atwiejsz�. Zw�aszcza �e przez ca�y czas musia�a si� wystrzega�, �eby i jej nie wydano jakiego� polecenia. Kr�ci�a si� wi�c po zamku, udaj�c, �e jest bardzo zaj�ta.

W ko�cu jednak i tak dosta�a rozkazy�

Dominik zosta� wezwany do wn�trza fortecy. Czekali tam na niego trzej dowodz�cy twierdz�, dw�ch oficer�w i w�a�ciciel zamku. Kapitan von Leven trzyma� w r�ce skrzyneczk�. Pod�u�n� skrzyneczk� z poczernia�ego drewna.

��Lejtnancie Lind z Ludzi Lodu � powiedzia� surowo. � Nasza twierdza znalaz�a si� w niebezpiecze�stwie. Du�czycy ju� wyl�dowali, wkr�tce tu b�d� i moim obowi�zkiem jest broni� zamku. Ta szkatu�ka jest jednak wa�niejsza ni� cokolwiek innego. Je�eli wpadnie w r�ce wroga, los Szwecji b�dzie przypiecz�towany. Znajduj� si� tu plany i� Ale do�� o tym! Nasz kr�l mi j� powierzy�, bo nie chcia� jej mie� przy sobie podczas walki. Teraz my tak�e jeste�my zagro�eni. Pan zosta� wybrany, by jak najszybciej wyruszy� w bardzo trudnej misji. Rozkazuj� panu przewie�� t� szkatu�k� w bezpieczne miejsce. W Almhult znajduje si� cz�owiek, kt�ry mo�e wzi�� za ni� odpowiedzialno��. Prosz� do niego jecha�, mieszka na plebanii. Dostanie pan pi�tnastu ludzi jako eskort�.

��Czy twierdza mo�e si� pozby� pi�tnastu ludzi? � zapyta� Dominik.

��Szkatu�ka jest wa�niejsza ni� nasze �ycie � odpar� kapitan.

��Ale �atwiej by mi by�o podr�owa� w pojedynk�.

Twarz kapitana skrzywi�a si� w wyrazie niezadowolenia.

��A je�li wpadnie pan w ich r�ce, to co wtedy?

Dominik uzna�, �e najlepiej zaniecha� protest�w.

��Dobrze! Zatroszcz� si�, by skrzynka dotar�a do Almhult.

Oficer skin�� g�ow�.

��Prosz� rusza� natychmiast. Oddzia� czeka ju� na dziedzi�cu.

No to pozby�em si� wszystkich zwolennik�w Szwecji, pomy�la� zadowolony von Leven.

Dominik ogarn�� wzrokiem sw�j ma�y oddzia�.

M�j Bo�e, pomy�la� bezradny. Dosta�a mi si� po prostu gromada parobk�w. Ten barczysty dr�gal chyba nawet nie wie, ile jest dwa razy dwa. Ale sprawia wra�enie wiernego i chyba mo�na na nim polega�.

Albo ten wiejski elegant! Pewnie dziewczyny padaj� przed nim jak muchy, ale jako �o�nierz wygl�da niezgu�owato. Czy tamten g�odom�r z rozdziawionymi ustami i dziwnie zamglonym spojrzeniem. On, biedaczysko, wygl�da na �miertelnie przera�onego.

A tam jeden sprawia wra�enie, jakby si� nudzi�, jakby wszystko wiedzia� lepiej ni� inni. Najgorszy ze wszystkich jest chyba tamten chudy biedaczyna, kt�ry nie ma nawet odwagi podnie�� wzroku. Kapelusz �ci�gni�ty na oczy, g�owa wci�ni�ta w ramiona, tak �e nawet czubka nosa nie wida�. Tylko ta cienka szyjka wystaj�ca ze zbyt szerokiego ko�nierza. Co to za mundury daj� teraz dragonom? R�kawy si�gaj� im po ko�ce palc�w. Czy w regimencie dragon�w naprawd� mog� s�u�y� a� tak niewyro�ni�ci?

Pozosta�a dziesi�tka wcale nie jest lepsza. Wszystko wiejskie ch�opaki. Sympatyczni, powolni, �le wy�wiczeni i przera�eni, jeden bardziej od drugiego.

Bo�e mi�osierny, co te� za eskorta mi si� dosta�a! Naprawd� mogli mi pozwoli� jecha� w pojedynk�!

��Otrzymali�my zadanie przewiezienia wa�nych dokument�w do Almhult! � zawo�a�.

W oddziale rozleg�y si� t�umione westchnienia i okrzyki.

��Czy co� si� sta�o? � zapyta� Dominik.

��Do Almhult, panie lejtnancie?

��Tak.

��Ale to przecie��

��Dlaczego nie ko�czysz?

��B�dziemy musieli chyba wykona� manewr okr��aj�cy, panie lejtnancie.

��Okr��aj�cy? Co masz na my�li?

W�a�nie wtedy na dziedzi�cu pojawi� si� kapitan von Leven i wrzasn��:

��A wy na co jeszcze czekacie? Du�czycy b�d� tu lada chwila!

Sta� przy oknie i czeka� na najbardziej odpowiedni moment, by wyprawi� ich w drog�.

Wszyscy dosiedli koni i pod wodz� Dominika szesnastoosobowy oddzia� opu�ci� zamek.

Wyci�gni�ci w d�ugi szereg galopowali w�sk� �cie�k�, kt�ra pocz�tkowo wiod�a ku p�nocy, a potem skr�ca�a na wsch�d, oddalaj�c si� od Oresundu. Na szcz�cie wszyscy okazali si� dobrymi je�d�cami, wi�c wyprawa nie musia�a si� sko�czy� �le.

Ale dlaczego jeden z nich wpad� w takie przera�enie, kiedy us�ysza�, �e jad� do Almhult?

Almhult?

Dominik wiedzia�, gdzie to jest. W po�udniowej Smalandii, niedaleko granicy ze Skani��

I nagle zrobi�o mu si� gor�co z wra�enia. Bo �eby dotrze� do Almhult, trzeba by�o przedosta� si� przez lasy Goinge. Krain� snapphan�w.

Dominik nie mia� za z�e mieszka�com Skanii, �e nie chcieli dobrowolnie podporz�dkowa� si� Szwecji. Mimo wszystko przez wiele stuleci nale�eli do Danii i uwa�ali si� za Du�czyk�w. A na dodatek oddzia�y szwedzkie po zaj�ciu Skanii panoszy�y si� i rabowa�y, podczas gdy Du�czycy w swoim czasie zachowywali si� znacznie bardziej humanitarnie. Ponadto kr�l du�ski, Christian V, obieca�, �e ka�dy, kto stanie po jego stronie, dostanie pi�� talar�w na r�k� i co miesi�c dobry �o�d. Tak, Dominik rozumia� mieszka�c�w Skanii. Ale ze snapphanami sprawa by�a du�o gorsza.

Ludzie w le�nych okolicach Goinge zawsze byli ch�tni do bitki i twardzi a� do okrucie�stwa. Opowiadano niezliczone historie o szwedzkich �o�nierzach, kt�rzy padli z ich r�k. Torturowali oni swoich je�c�w w najbrutalniejszy spos�b, na przyk�ad wpychali �ywych pod l�d na jeziorze, podrzynali im gard�a t�pymi no�ami, a tak�e zjadali serca swoich ofiar, by osi�gn�� wielk� si��.

Przezywano ich snapphanowie � szybkie koguty, od szybkostrzelnych karabin�w, kt�rych u�ywali.

Dominik zastanawia� si�, co zrobi�, gdy z ty�u oddzia�u rozleg�y si� okrzyki. Odwr�ci� si� i je�li odczuwa� l�k na my�l o lasach Goinge, to by�o to niczym w por�wnaniu z przera�eniem, jakie go teraz ogarn�o.

Kapitan von Leven znakomicie wyliczy� czas. Du�scy je�d�cy z barkas�w znale�li si� dostatecznie daleko na l�dzie, by dostrzec, �e du�a grupa konnych opuszcza zamek i udaje si� na wsch�d.

Du�czycy natychmiast ruszyli w pogo�, przekonani, �e ucieka ca�a za�oga twierdzy. Oddzia� Dominika �ciga�o trzydziestu du�skich je�d�c�w i jechali szybko.

Kapitan von Leven, obserwuj�cy wydarzenia z zamkowej wie�y, stwierdzi� z zadowoleniem, �e z tego wszystkiego Du�czycy zapomnieli o zaj�ciu jego dominium.

Dominik omin�� rozleg�� r�wnin� od po�udnia. Woda chlupa�a pod ko�skimi kopytami, gdy jechali przez rzeczk� Ra ku lasom na p�nocy. �eby tylko si� tam dosta�

Jak powinien post�powa�? Walki musi unika� za wszelk� cen�; dla jego oddzia�u szkatu�ka by�a najwa�niejsza, nie mogli jej nara�a�. Szesnastu je�d�c�w to jednak teraz zbyt du�a grupa, za bardzo rzucaj�ca si� w oczy, a zatem nale�a�o pozby� si� wi�kszo�ci ludzi, a najlepiej wszystkich.

Zaraz jak tylko minie bezpo�rednie zagro�enie.

Du�czycy chyba si� nie przybli�ali. Odleg�o�� zdawa�a si� by� wci�� taka sama. Ale ostatni ludzie z jego oddzia�u zostawali w tyle. Krzykn�� wi�c do tych, kt�rzy jechali tu� za nim, by nadal rwali do przodu, sam za� zawr�ci� i krzycza� na ostatnich, wobec czego przestraszeni ruszyli galopem; teraz on sam zamyka� orszak. By�o to, oczywi�cie, niebezpieczne, bo to on wi�z� dokumenty. Nie by� jednak w stanie zostawi� �adnego ze swoich ludzi na pastw� Du�czyk�w.

W ko�cu dotarli do drzew i Dominik znowu wysun�� si� naprz�d. Ostatecznie zdo�a� jako� wprowadzi� oddzia� na skraj g�stego lasu.

Jechali zygzakiem, to na wsch�d, to znowu na p�noc, i modlili si�, by las si� jak najd�u�ej nie ko�czy�.

Po jakim� czasie musieli jednak si� zatrzyma�, po prostu konie nie mog�y ju� i��.

Stali ciasno przy sobie pod drzewami i nas�uchiwali, ale jedyne, co s�yszeli, to chrapliwe oddechy zwierz�t.

��Zdaje mi si�, �e wywiedli�my ich w pole � rzek� Dominik cicho. � W ka�dym razie na chwil�. Ale jest nas zbyt wielu, a mamy si� przedziera� przez lasy snapphan�w. Dlatego musicie si� rozproszy� i w pojedynk� jecha� na po�udnie, by przy��czy� si� do kr�lewskich oddzia��w pod Ystad!

Oddzia� milcza�. Tu i �wdzie da�y si� s�ysze� westchnienia ulgi. Snapphanowie nikogo nie poci�gali.

Barczysty dr�gal o �agodnych oczach powiedzia� niepewnie:

��Czy pan lejtnant zamierza jecha� sam?

Dominik zwleka� chwil�.

��Tak b�dzie chyba najlepiej � rzek� w ko�cu.

��Ale kto� z nas powinien z panem jecha� � powiedzia� inny �yczliwie.

Dominik stwierdzi� ze zdumieniem, �e to ten, kt�ry sprawia� wra�enie, jakby si� okropnie nudzi�.

��W ka�dym razie ja zg�aszam si� na ochotnika.

��Ja tak�e � rzek� pospiesznie dr�gal.

��Dzi�kuj�, to �adnie z waszej strony. Rozdzieli� si� musimy tutaj. Ci, kt�rzy chc� jecha� ze mn� do Almhult, mog� to zrobi�. Jestem wam za to bardzo wdzi�czny. Ci, kt�rzy nie bez powodu l�kaj� si� spotkania ze snapphanami, powinni natychmiast wyruszy� na spotkanie szwedzkich oddzia��w. Nikomu nie b�d� mia� tego za z�e.

��Panie lejtnancie � szepn�� jeden z ludzi. � Prosz� pos�ucha�!

Wszyscy nastawili uszu. Konie oddycha�y ju� spokojniej, wi�c dociera�y do nich te� inne odg�osy.

Daleko na p�noc s�yszeli st�umione nawo�ywania.

��Du�czycy � mrukn�� Dominik. � Zgubili �lad. Musimy rusza�. Zaraz! Ale pami�tajcie: w drodze na po�udnie nie wolno si� zatrzymywa� w �adnych dworach ani zagrodach. Tu w Skanii nie lubi� szwedzkich �o�nierzy.

��W lasach Goinge jeszcze mniej � mrukn�� kt�ry�.

��Wiem. A zatem do widzenia wszystkim!

Nie ogl�daj�c si� ruszy� na wsch�d. S�ysza� oddechy koni id�cych za nim, lecz tak�e t�tent kopyt wierzchowc�w kieruj�cych si� na po�udnie.

Wci�� jeszcze nie chcia� si� odwraca�, ale mia� wra�enie, i� towarzyszy mu wcale nie taka ma�a garstka. Dominik westchn��. By� oczywi�cie wdzi�czny za ich odwag� i lojalno��, ale cieszy�by si� bardziej, gdyby ich by�o mniej.

Dzie� chyli� si� ku wieczorowi. Du�czyk�w nigdzie ani �ladu. Dominik wierzy�, �e tak�e �w ma�y oddzia�, kt�ry skierowa� si� na po�udnie, zdo�a� umkn�� du�skim prze�ladowcom.

I rzeczywi�cie tak si� sta�o. Ju� nast�pnego dnia byli podkomendni Dominika spotkali kr�lewski oddzia�. Jego Wysoko�� osobi�cie wypytywa� ich surowo, sk�d przybywaj�.

Wyja�nili, a ich opowiadanie sprawi�o, �e twarz Karola XI pociemnia�a z gniewu. Nie na nich jednak si� z�o�ci�. Kr�l zamkn�� na chwil� oczy i pogr��y� si� w rozmy�laniach.

M�j nieszcz�sny kurier, my�la�. By� to zdolny i pi�kny m�odzieniec, ale nie mog� zrobi� nic, by uratowa� jego i jego ludzi w lasach Goinge.

Jego Wysoko�� pos�a� natomiast oddzia� �o�nierzy do zamku nad Oresundem. Kapitan von Leven mimo wszystko straci� g�ow�, a wraz z nim jego najbli�szy wsp�pracownik i w�a�ciciel zamku. Ca�� tr�jk� oskar�ono o zdrad�. P�niej zamek zosta� spl�drowany przez rabusi�w i popad� w ruin�. Z czasem na jego miejscu wzniesiono nowe domy i nikt by ju� nie umia� powiedzie�, gdzie le�a�a twierdza.

O tych przysz�ych wydarzeniach Dominik nie m�g� jeszcze nic wiedzie�. Na razie jechali na wsch�d, ku krainie snapphan�w.

Szkatu�k� ulokowa� w g��bokiej kieszeni swojego munduru i czu� na biodrze jej ci�ar.

Jechali przez ca�y dzie� i wiecz�r, cho� teraz ju� w nieco wolniejszym tempie. Bogate wsie i �yzne ziemie si� sko�czy�y. Pojawi�y si� natomiast ma�e, ubogie poletka wci�ni�te pomi�dzy zagajniki i kamieniste pag�rki. Zagrody by�y niewielkie, budynki niskie, ludzie, je�li si� ich gdzie� widzia�o, smutni.

Ponad g�owami je�d�c�w kr��y�y z krakaniem wrony i kruki w poszukiwaniu zdobyczy na chudych nieu�ytkach. Dominik wiedzia�, �e snapphanowie grabi� spokojnych ch�op�w w okolicy, a potem wycofuj� si� do swoich kryj�wek, w jarach i grotach lub w ziemnych jamach chowaj�c si� przed szwedzk� sprawiedliwo�ci�. Snapphanowie maj� te� kobiety, na og� do�� lekkiego prowadzenia si�, kt�re przychodz� cz�sto do wiejskich zagr�d, �eby dowiedzie� si� nowin. W wyniku n�dzy i prze�ladowa�, a tak�e z powodu w�asnej wojowniczo�ci ten le�ny lud sta� si� band� dzikich, ��dnych krwi rozb�jnik�w.

Dominik pomy�la� o swoich pi�ciu towarzyszach i zacisn�� z�by.

Gdy szukali miejsca, w kt�rym mogliby rozbi� ob�z i przenocowa�, okaza�o si�, �e Du�czycy mimo wszystko natrafili na ich �lad.

By� to dla nich ci�ki cios. S�yszeli, najpierw s�abo, a potem coraz bli�ej, wi�kszy oddzia� dragon�w, kt�rzy niew�tpliwie szli ich �ladem. I nie tylko to! Du�czyk�w mieli te� przed sob�, a obie �cigaj�ce grupy porozumiewa�y si�, krzycz�c.

��Musz� tu gdzie� by�! � wo�ano z jednej strony. � Tamta kobieta widzia�a, �e jechali na wsch�d.

��Nie widzieli�my nikogo! � odpowiadano z przeciwka.

��Szukajcie dalej!

Dominik przystan��, rozpaczliwie poszukuj�c jakiej� mo�liwo�ci wydostania si� z matni. Znajdowali si� w sporym zagajniku, niedaleko kilku ubogich zagr�d, kt�re dopiero co min�li. Po obu stronach zagajnika s�ycha� by�o Du�czyk�w i t�tent ko�skich kopyt. W ka�dej chwili mog� zosta� odkryci.

��Tam widz� obor� � powiedzia� cicho jeden z ludzi Dominika. � Mo�e powinni�my�

Dominik my�la� szybko.

Obora mo�e si� okaza� �mierteln� pu�apk�. Teraz jednak jest to jedyna mo�liwo�� schronienia.

��Szybko, do �rodka! Konie tak�e! I starajcie si�, �eby nie r�a�y, kiedy us�ysz� inne konie.

B�yskawicznie podjechali do obory i wcisn�li si� do �rodka. Wszyscy trzymali mocno zwierz�ta, bo ziemia na zewn�trz dr�a�a pod kopytami du�skich wierzchowc�w.

Obie grupy poszukuj�cych spotka�y si�.

��Nic nie wida� � powiedzia� kt�ry�.

��Nigdzie te� nie ma �adnych �lad�w.

��Tu widz� �lady kopyt � odezwa� si� kto� inny.

��Prawdopodobnie naszych w�asnych koni.

��Tam jest obora.

��Zobacz�, co jest w �rodku. A potem wracamy.

Sze�ciu ludzi w oborze wstrzyma�o oddechy. Gotowe do strza�u karabiny skierowane by�y lufami ku drzwiom.

��Nie � szepn�� Dominik. � Je�li wejdzie tylko jeden, bra� go bez strza�u.

��Nic to nie da � odpowiedzia� ten, kt�ry wszystko umia�. � Tamci b�d� go szuka�.

��To we�miemy ich kolejno.

Wszyscy wiedzieli, �e to szalona my�l, ale jednak dawa�a im jak�� rozpaczliw� nadziej�.

M�j Bo�e, my�la� Dominik. Oka� �ask� moim rodzicom, b�d� dla nich mi�o�ciwy. I� daj Villemo szcz�liwe �ycie! Ja m�j los sk�adam w twoje r�ce.

Drzwi obory skrzypn�y. Dominik sta� najbli�ej wej�cia. Ju� by� got�w powali� swego wroga, gdy nagle oczy tamtego rozszerzy�y si�, a r�ka Dominika znieruchomia�a.

W drzwiach sta� Tristan.

Widzieli, �e g��boko oddycha, tak g��boko, �e pier� wznosi mu si� i opada. Towarzysze Dominika nie pojmowali, o co chodzi. Chcieli dzia�a�, lecz powstrzymywa�o ich co� trudnego do okre�lenia.

M�ody Tristan o smutnych oczach znowu ogarn�� ich wzrokiem. K�ciki ust drga�y mu bole�nie.

Po chwili odwr�ci� si� i zatrzasn�� za sob� drzwi.

��Nikogo tu nie ma! � zawo�a� do swoich. � Musimy szuka� bardziej na po�udnie!

By�a to wyra�na wskaz�wka dla Dominika, w kt�r� stron� nie powinien jecha�.

Dominik przymkn�� oczy pod pytaj�cymi spojrzeniami towarzyszy.

��To by� m�j kuzyn � wyja�ni� cicho, a tymczasem oddzia�y Du�czyk�w ze szcz�kiem broni zbiera�y si� do drogi. O, Ludzie Lodu, niewzruszenie lojalny rodzie! O, wojuj�cy w�adcy, kt�rzy dla zaspokojenia swoich wybuja�ych ambicji bezmy�lnie stawiacie przeciwko sobie krewnych!

Gdy wszystko si� uciszy�o, Dominik wyprowadzi� swoich ludzi i po chwili znowu ruszyli w drog�, kieruj�c si� tym razem mo�liwie najbardziej ku p�nocy.

A gdy zmierzch zapad� ju� na dobre, ma�y oddzia� dotar� na skraj bukowych las�w w p�nocno-wschodniej Skanii.

Do las�w Goinge�

Dominik zarz�dzi� post�j.

Zrobi�o si� ju� tak ciemno, �e prawie nie widzia� swoich ludzi. By�o ich pi�ciu. Towarzyszyli mu w milczeniu, bez s�owa skargi.

��Musimy na noc roz�o�y� si� obozem � powiedzia� cicho. � Za wszelk� cen� powinni�my unika� zatrzymywania si� w karczmach i po ch�opskich zagrodach. Zbyt wiele nas�ucha�em si� historii o szwedzkich �o�nierzach, kt�rzy ulokowali si� gdzie� na kwaterze i nagle w nocy zobaczyli w oknach lufy snapphan�w. Znajdujemy si� teraz na granicy ich las�w. Poszukajcie jakiego� zacisznego miejsca i dla nas, i dla koni! I, na Boga, nie rozpalajcie ognia! Lepiej zmarzn��, ni� z w�asnej g�upoty straci� �ycie.

Po chwili znale�li g�ste zaro�la i wprowadzili tam konie. W ciemno�ciach przygotowywali si� do odpoczynku.

Dominik zauwa�y�, �e jeden, ten najmniejszy, u�o�y� si� z dala od pozosta�ych.

O Bo�e, wlecze si� za mn� i ta biedaczyna, kt�ra boi si� nawet patrze� na ludzi, j�kn�� w duchu. Czy naprawd� nic nie zostanie mi oszcz�dzone?

Ju� w oborze zd��y� si� zorientowa�, �e idzie z nim �w ros�y dryblas, i to dobrze, pomy�la�, oraz znudzony m�odzieniec, kt�remu si� zdaje, �e wszystko potrafi. Wkr�tce z przera�eniem stwierdzi�, �e jest tak�e tamten blady, �miertelnie przestraszony, z gapowato otwartymi ustami. W oborze, kiedy stali wszyscy ciasno przy sobie, widzia� przez chwil� jego twarz. Pi�ty to musia� by� ten, kt�rego okre�li� jako wiejskiego uwodziciela. Dominik rozpoznawa� dialekt uplandzki, kt�rym tak�e i on si� pos�ugiwa�.

C� za zbieranina! Na kim m�g�by w razie czego polega�? Mo�e na dryblasie?

Poj�cia nie mia�, czy pozostali w trudnych sytuacjach oka�� odwag� i do jakiego stopnia.

Chocia� ju� przecie� dzisiaj zachowali si� dzielnie, podejmuj�c decyzj�, �e p�jd� z nim. Kiedy ju� wszyscy owin�li si� szczelnie w derki, Dominik nie zdo�a� si� powstrzyma�, by nie zapyta� bladego nieboraka:

��A ty to w�a�ciwie dlaczego zosta�e� z nami?

Ch�opak a� j�kn��, przestraszony, �e dow�dca zwraca si� wprost do niego.

��Ja� ja mieszkam w Almhult, panie lejtnancie.

��To znaczy, chcesz wr�ci� do domu?

��Tak � szepn�� tamten. � Wojna to nie dla mnie, panie lejtnancie.

��A nie boisz si� snapphan�w?

��Boj� si�! Ale prosz� Boga, on mi na pewno pomo�e wr�ci� bezpiecznie do domu.

��Miejmy nadziej� � rzek� Dominik sucho. � Ja te� postaram si� zrobi�, co w mojej mocy, �eby przeprowadzi� ci� przez niebezpieczny teren i �eby� sobie za bardzo nie pokaleczy� swojej delikatnej sk�ry. Jak ci na imi�?

��Folke, panie lejtnancie.

��A ty? � Dominik zwr�ci� si� do poczciwego dr�gala. � Dlaczego ty idziesz ze mn�?

��My�la�em, �e mo�e b�d� m�g� si� panu lejtnantowi przyda� � odpar� tamten spokojnie.

��Dzi�kuj�. Jak ci na imi�?

��Jons, panie lejtnancie.

Pozostali dwaj wsparli g�owy na r�kach i czekali, a� zwr�ci si� do nich. Na pytanie Dominika uwodziciel odpowiedzia�, �e s�ysza�, i� dziewcz�ta w Smglandii s� niezwykle pon�tne. Zm�czy�y go panny w Skanii, zanadto cnotliwe. Na imi� mia� Gote. Ten pewny siebie natomiast, Kristoffer, wyja�ni�, �e nie interesuje go bitwa na otwartym polu, w du�ym oddziale. On potrzebuje czego� specjalnego. Przechytrzy� snapphan�w, to by�by pow�d do dumy, mo�na by przypi�� kolejne pi�ro do kapelusza.

Pytanie tylko, czy wtedy b�dziesz mia� jeszcze na czym nosi� kapelusz, pomy�la� Dominik z gorzk� ironi�.

Odczuwa� niech�� wobec tego dragona. Zna� wielu �o�nierzy tego typu. Kochali swoje rzemios�o, poniewa� dawa�o im prawo � w ich przekonaniu � do brutalnego zn�cania si� nad przeciwnikiem. Wola�by nie mie� kogo� takiego w swoim ma�ym oddziale.

��A ty? � zawo�a� do drobnego �o�nierza, kt�ry u�o�y� si� na uboczu.

Czekali chwil�, lecz odpowiedzi nie by�o.

��On �pi � stwierdzi� Gote, wiejski uwodziciel. � Na imi� mu Egon, ale przyszed� do twierdzy niedawno, ma�o co o nim wiemy. Zdaje si�, �e ma w domu troje dzieci.

��On? Naprawd�? � Dominik by� zdumiony. � Jakim sposobem, na Boga, zd��y� dorobi� si� a� tylu?

Villemo oczywi�cie nie spa�a. Po prostu nie chcia�a odpowiada�, �eby nie zdradzi� si� czy to barw� g�osu, czy to j�zykiem, m�wi�a przecie� po norwesku. Jeszcze nie chcia�a si� ujawnia�. By�o ich tu zbyt wielu. A Dominik m�g�by si� rozgniewa�.

Poza tym troch� si� obawia�a tego �o�nierza o �adnych, szelmowskich oczach. Gdyby odkry�, �e jest dziewczyn�, nie da�by pewnie za wygran�, dop�ki by i jej nie podbi�. Nie mia�a, rzecz jasna, zamiaru nikomu ulega�, ale to k�opotliwe tak wci�� op�dza� si� od wyzna� i zalot�w.

W ca�ym oddziale najbardziej lubi�a tego najwi�kszego imieniem Jons. Cho� z wygl�du nie przypomina� Jespera ani Larsa z Grastensholm, mia� w sobie podobn� jak tamci �yczliwo�� dla �wiata i budzi� w Villemo zaufanie. Zawsze lubi�a takich ludzi, nawet ich powolno�� jej nie dra�ni�a.

Dw�ch pozosta�ych �o�nierzy nie umia�aby jeszcze bli�ej scharakteryzowa�. Nie mia�a czasu ich pozna�, bo ca�y dzie� sp�dzili w siod�ach. Villemo bola�o ca�e cia�o. Co prawda znakomicie je�dzi�a konno, ale nigdy nie pokona�a za jednym razem a� takiej odleg�o�ci.

Dominik� Jak rozkosznie by� znowu blisko niego! Powstrzymywa�a si� ze wszystkich si�, by nie podczo�ga� si� do jego pos�ania w poszukiwaniu ochrony przed zimnem, g�odem i zm�czeniem.

Przez ca�y dzie� jecha� na czele orszaku niczym czarny anio� z powiewaj�cymi na wietrze ciemnymi w�osami. Widzia�a jego wspania�e cia�o, jakby stworzone do konia.

Lasy Goinge nie przera�a�y jej. By� mo�e dlatego, �e nie zdawa�a sobie sprawy, jak wielkie w istocie niebezpiecze�stwo stanowi� one dla szwedzkich �o�nierzy. Czy� nie pozbyli si� z �atwo�ci� du�skiego po�cigu? Co im mo�e zrobi� zgraja dzikus�w?

Villemo po prostu bardzo niewiele wiedzia�a o snapphanach.

Wszystko wskazywa�o na to, �e �o�nierze posn�li. Mog�a zatem i ona odpocz��. Dzie� mia�a ci�ki, wi�c gdy tylko zamkn�a oczy, zm�czone cia�o pogr��y�o si� w b�ogos�awionym �nie. Ostatnie, co s�ysza�a, to krakanie jakich� sp�nionych wron.

Kiedy nast�pnego ranka wstawali zaspani, po�amani i brudni, nad przylegaj�cymi do lasu ��kami w jakim� mistycznym ta�cu snu�y si� strz�py mg�y. Villemo robi�a co mog�a, by trzyma� si� z dala od Dominika, odwraca�a twarz lub pochyla�a si� nad siod�em za ka�dym razem, gdy spogl�da� w jej stron�. Zjedli ka�dy swoj� przydzia�ow� kromk� chleba i ruszyli w dalsz� drog�, znowu rz�dem przez las, milcz�cy, ostro�ni.

To si� nie mo�e uda�, my�la�a Villemo. Pr�dzej czy p�niej zdarzy si� to, czego si� obawiam, pr�dzej czy p�niej on spojrzy w moj� stron�, a ja nie zd��� si� odwr�ci�. A jeszcze bym tego nie chcia�a. Dop�ki nie mo�emy by� sami, powinnam udawa� dragona.

Podci�ga�a ko�nierz kurtki a� do uszu, by lepiej ukry� twarz.

Ku zaskoczeniu wszystkich dzie� nasta� upalny. �ar la� si� z bezchmurnego nieba, a bukowe lasy nie dawa�y zbyt wiele cienia. Dominik pozwoli� �o�nierzom zdj�� kurtki, je�li chc�.

Czterej dragoni rozebrali si�, pi�ty natomiast szczelniej otuli� szyj� wysokim ko�nierzem.

Co mu jest? my�la� zirytowany Dominik. Chory? A mo�e to jaki� zbieg�y przest�pca? Tyle razy pr�bowa�em spojrze� mu w oczy, ale on zawsze by� czym� zaj�ty: a to poprawia� co� w uprz�y, a to czy�ci� but. Nawet nie wiem, jak wygl�da. Raz tylko mign�� mi jego policzek, delikatny jak u dziecka.

Mo�e to jaki� wyrostek szukaj�cy przyg�d na wojnie? Ale nie, kto� przecie� wczoraj m�wi�, �e on ma troje dzieci. Nie wierz�, zupe�nie na to nie wygl�da! Jaka kobieta chcia�aby po�lubi� takie chuchro?

Upa� stawa� si� trudny do zniesienia. Ale oto las si� zmieni�, w miejsce buk�w pojawi�y si� sosny, teren stawa� si� podmok�y, bagnisty, coraz cz�ciej widzia�o si� skaliste wzniesienia i rozpadliny. Nad mokrad�ami nios�y si� krzyki nur�w.

Dominik zarz�dzi� kr�tki popas. Ulokowali konie w cieniu, a sami rozsiedli si� na pochy�ym zboczu.

��Jedzenia nie mamy za wiele � powiedzia� Jons t�sknie.

��Nie, ale jeste�my ju� w po�owie drogi � pociesza� Dominik. � Las jest typowo smalandzki, nie ska�ski.

��To jest las typowo snappha�ski � mrukn�� Kristoffer, kt�ry wiedzia� wszystko.

��Masz racj� � zgodzi� si� Dominik. � Ale jak dotychczas szcz�cie nam dopisywa�o. Dop�ki nas nie odkryj�, wszystko jest dobrze. Dopiero jak ju� raz nas zauwa��, nigdzie nie b�dziemy bezpieczni.

��Ciii � sykn�� Folke, ten o wielkich, przestraszonych oczach, i chwyci� swego s�siada za rami�. � Sp�jrz tam!

��Je�eli chodzi o s�o�ce, to� � zacz�� wielki Jons.

Po drugiej stronie b�ot zobaczyli dw�ch ludzi prowadz�cych za sob� konia. Nie szli w stron� odpoczywaj�cych dragon�w, ale mogli ich w ka�dej chwili zobaczy�.

��Schowa� si� za krzaki, szybko � szepn�� Dominik.

Zwinnie niczym �asice zsun�li si� ze zbocza i przeczo�gali do niewielkiej kotlinki, przes�oni�tej g�stymi krzewami.

��Le�e� bez ruchu, dop�ki nie przejd� � sykn�� Dominik. � Koni nie mog� zobaczy�.

U�o�eni na brzuchach, ledwo mieli odwag� oddycha�. Wyra�nie s�yszeli rytmiczne kroki dw�ch ludzi i jednego konia.

Dominikowi by�o niewygodnie. Po chwili uni�s� lekko g�ow� i tu� pod sob� zobaczy� biodro jednego ze swoich ludzi. Kurtka munduru zsun�a si� tamtemu ku g�rze i ponad brzegiem spodni wida� by�o delikatn�, lekko zar�owion� sk�r�, kt�ra nie bardzo pasowa�a do kr�lewskiego dragona.

Na ods�oni�tym miejscu Dominik zobaczy� znami�, a w�a�ciwie dwa.

Zmarszczy� brwi. Wszyscy le�eli bez ruchu na swoich miejscach, lecz on na moment zapomnia� o niebezpiecze�stwie.

Gdzie, u licha, widzia� ju� kiedy� takie znamiona?

Dawno temu�

Gdy nagle wspomnienie sta�o si� wyra�ne, Dominik z wra�enia przesta� oddycha�.

Nie! Nie, to niemo�liwe? Naprawd� Villemo nie mog�a by� tu z nimi. To przecie� lasy Goinge!

Ale, naturalnie, wszystko by�o mo�liwe! Kt� inny jak nie Villemo m�g� wpa�� na taki szalony pomys�? To akurat do niej podobne.

O Bo�e, co teraz robi�?

Na przek�r wszystkiemu zachcia�o mu si� �mia�. Wydawa�o mu si� czym� niebywale zabawnym to, �e ju� blisko dob� znajduje si� przy niej, rami� w rami�, mo�na powiedzie�, a pozna� j� tylko dlatego, �e mia�a te znamiona!

Naprawd� zr�cznie chroni�a twarz!

Egon, ojciec trojga dzieci!

Ciekawe swoj� drog�, gdzie tamten ptaszek si� podziewa? Prawdopodobnie uciek�. I musia� by� podobny do Villemo, skoro �aden z dragon�w nie zauwa�y� r�nicy.

Villemo? Tu� obok niego! Dominika ogarn�a taka gwa�towna czu�o��, �e o ma�o nie rozsadzi�a mu piersi. Ona jest tutaj, wystarczy wyci�gn�� r�k� i b�dzie m�g� jej dotkn��

Nagle czu�o�� zgas�a, a w jej miejsce pojawi� si� gniew.

Na co ona si� wa�y! Co za brak rozs�dku! Nara�a� si� na wszystkie niebezpiecze�stwa las�w Goinge? Obarcza� go podw�jn� odpowiedzialno�ci�, podw�jnym l�kiem?

By� taki w�ciek�y, �e wyci�gn�� r�k� i z ca�ych si� uszczypn�� j� w r�ow� sk�r� nad spodniami.

Villemo krzykn�a, a pozostali odwr�cili si� gwa�townie w jej stron�. Niebezpiecze�stwo wprawdzie min�o, dwaj ludzie z koniem przeszli ju� jaki� czas temu, ale tak g�o�no krzycze� mimo wszystko nie nale�y!

Patrzy�a na niego z wyrzutem.

��Przepraszam � powiedzia� Dominik z poczuciem winy. � Niechc�cy wbi�em Egonowi �okie� w plecy.

Oczywi�cie, to by�a Villemo! Policzki jej p�on�y ze z�o�ci i z powodu wyrzut�w sumienia pewnie te�. Zosta�a rozpoznana i domy�la�a si�, �e Dominik j� uszczypn��, poniewa� wiedzia�, kim jest. Tak w�ciek�ym nigdy przedtem go nie widzia�a.

Dominik wsta�.

��Musieli�my si� zbli�y� do jakiej� osady � mrukn�� pod nosem. � Ruszajmy dalej.

S�o�ce pali�o im g�owy, ale nie przerywali jazdy. Villemo zdecydowa�a si� teraz zdj�� kurtk� i jecha�a tylko w spodniach i koszuli jak inni. Zachowa�a jednak kapelusz z szerokim rondem dla ochrony przed s�o�cem.

Okolica by�a odludna i do�� wysoko po�o�ona. Miejscami las ust�powa� bezdrzewnym mokrad�om. A oni nie mogli si� pozby� wra�enia, �e dos�ownie w ka�dej chwili mog� otrzyma� cios w plecy.

��Dziwne, �e jeszcze nas nie wypatrzyli � powiedzia� Jons.

��Trzymamy si� pustkowi � odpar� Dominik. � Mowy nie ma, �eby ludzie mogli si� tu wy�ywi�.

Snapphanowie jednak obserwowali ich ju� od dawna. Czujne oczy �ledzi�y orszak ze wzniesie�. Od wzg�rza do wzg�rza przekazywano wiadomo��: w lasach s� szwedzcy �o�nierze!

Snapphanowie czekali tylko na tak� okazj�, rozmy�laj�c, jakie by tym razem tortury zastosowa�.

Villemo zdawa�a si� przyci�ga� do siebie ludzi, kt�rzy lubili zn�ca� si� nad innymi. Ale prawd� m�wi�c, przewa�nie to nie by�a jej wina.

��Zostawcie ich � powiedzia� herszt snapphan�w. � Wpadn� w pu�apk� bez naszej pomocy.

Teren stawa� si� coraz trudniejszy. Mokrad�a si� sko�czy�y, szli przez trudne do przebycia skaliste ziemie, poprzecinane g��bokimi, stromo schodz�cymi w d� rozpadlinami.

Dominik zatrzyma� si�.

��T�dy nie przejdziemy � powiedzia�, wskazuj�c rozleg�y jar.

��Ale obchodz�c z tamtej strony bardzo nad�o�ymy drogi � rzek� Gote bez entuzjazmu.

��W ka�dym razie b�dziemy musieli cofn�� si� spory kawa�ek � doda� Kristoffer.

��Trudno � westchn�� Dominik. � Ten w�w�z nie wygl�da zach�caj�co, a je�li jeszcze na dole by�my ich spotkali, to�

��Ech, g�upstwo � prychn�� Kristoffer. � Damy chyba rad� garstce snapphan�w!

Dominik odetchn�� g��boko i powiedzia�:

��W takim razie musz� was o czym� poinformowa�. Mamy w�r�d nas kobiet� i nie powinni�my jej nara�a� na takie niebezpiecze�stwo.

Zrazu wszyscy przygl�dali mu si� z niedowierzaniem, potem odwr�cili powoli g�owy w stron� Villemo. Ona zarumieni�a si� i wbi�a wzrok w ziemi�. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, kto z nich jest kobiet�.

��Nie, ale co u licha� � zacz�� Jons. � Czy to nie ty masz troje dzieci?

��To nie jest Egon � powiedzia� Dominik ostro. � Oni si� zamienili, udawali tylko. To jest moja szalona kuzynka, kt�ra upar�a si�, by mi towarzyszy�. Po prostu z ch�ci prze�ycia przygody. Odkry�em to dopiero przed chwil�, w przeciwnym razie rozkaza�bym jej wraca�. Teraz musimy o ni� dba� najlepiej jak potrafmy.

Czterej dragoni w dalszym ci�gu milczeli.

��Konno w ka�dym razie je�dzi� umie � przyzna� w ko�cu Kristoffer, wszystkowiedz�cy.

W l�ni�cych piwnych oczach Gotego pojawi� si� b�ysk, kt�ry Dominik natychmiast zauwa�y�.

��I prosz�, �eby�cie jej nie zaczepiali. � G�os Dominika ostro przeci�� powietrze. � Ona musi dla was pozosta� nietykalna, zrozumiano?

Skin�li g�owami, cho� nie sprawia� wra�enia tak pos�usznego jak powinien. Musz� mie� go na oku, pomy�la� Dominik, g�o�no za� powiedzia�:

��Nie mo�e by� w naszej ma�ej grupie nieporozumie�. B�dziemy mieli do�� k�opot�w ze snapphanami. Trzymajcie si� wi�c od niej z daleka!

Wszyscy spogl�dali na Villemo jakby nowymi oczyma. We wzroku Jonsa pojawi�o si� co� niby troskliwo��, ch�� chronienia jej, Falke zdawa� si� by� wdzi�czny, �e znalaz� si� kto� s�abszy od niego, Kristoffer sprawia� wra�enie lekko poirytowanego, a Gote�Gote wygl�da� jak kot, kt�ry w�a�nie zagoni� mysz do k�ta.

Bo�e, dopom� nam, westchn�� Dominik.

��A wi�c zawracamy � rozkaza�. � Objedziemy to wzg�rze.

Z jednej strony dolin� otacza�y wysokie, strome ska�y. Tam �adnego przej�cia nie by�o.

Jons westchn��.

��Czy nie mogliby�my najpierw co� zje��? � zapyta�. � Okropnie jestem g�odny.

��Oczywi�cie, �e mo�emy � zgodzi� si� Dominik. � Runda wok� wzg�rz nie b�dzie �atwa. Ale to nasz ostatni posi�ek dzisiaj. Skoro, jak wynika z oblicze�, dotrzemy na miejsce dopiero jutro, musimy ostatni� porcj� podzieli� na dwie cz�ci, tak �eby mie� chocia� par� k�s�w na jutro rano. Ale dzi� wieczorem ju� nic. Zgadzacie si�?

Przystali na takie rozwi�zanie. Pod wysokimi sosnami na skraju lasu znale�li zacienione miejsce dla siebie i dla koni.

Gdy jedli, Dominik poprosi�, by ka�dy z nich opowiedzia� co� wi�cej o sobie. Ch�opcy m�wili ch�tnie.

��Ja pochodz� ze Skanii, co chyba wszyscy s�ysz� � obja�nia� Jans. � Ale ani ja, ani moi rodzice nigdy si� specjalnie nie przejmowali�my tym, kto rz�dzi krajem. Je�li o mnie chodzi, to mog� to by� Szwedzi. Mamy dobre gospodarstwo niedaleko Tomelilla i czuj� si� tam szcz�liwy. �ebym tylko m�g� zajmowa� si� ziemi�! Przymusowo zosta�em wcielony do wojska i bardzo nad tym ubolewam, bo musz� robi� rzeczy, kt�re nic a nic mnie nie obchodz�.

��Nie rozumiem ci� � wtr�ci� Kristoffer zniecierpliwiony. � Przecie� wojaczka jest du�o ciekawsza od grzebania si� w ziemi.

��Na rozrywkach specjalnie mi nie zale�y � powiedzia� Jons prostodusznie. � Gorzej, �e z dziewczynami mi nie sz�o.

��Jak to? � dopytywa� si� Gote.

��No, jaka� mnie nie chcia�y. Mama i ojciec posy�ali swat�w w moim imieniu, ale oni zawsze wracali z niczym. Chocia� jeste�my bogaci i mamy du�o kr�w.

��A by�e� kiedy� zakochany? � zapyta� Gote.

Jons rzuci� kr�tkie spojrzenie w stron� Villemo i onie�mielony spu�ci� oczy.

��Nie � roze�mia� si�. � Spogl�da�em, oczywi�cie, na gibkie dziewczyny, ale tylko ukradkiem. A jedn� to pr�bowa�em�

��No i co? � pop�dza� go Gote.

��Nie, nie mog� powiedzie� w obecno�ci damy.

��Chyba to jako� znios� � rzek�a Villemo z u�miechem.

��No, z jedn� pr�bowa�em tak zrobi�, �eby�my byli sami, i obj�� j�, ale to si� nigdy nie uda�o.

Villemo �al si� zrobi�o tego wyro�ni�tego, kanciastego ch�opaka i nic nie mog�a na to poradzi�.

Jons m�wi� dalej:

��Ale ty, Gote, to �ciska�e� pewnie mn�stwo dziewczyn?

��Eee, co tam � u�miechn�� si� Gote. � Chocia� nie mog� zaprzecza�. Wiesz, ja mam zmartwienie dok�adnie odwrotne ni� ty. Du�o mnie kosztuje to op�dzanie si� od dziewuch.

��Szcz�ciarz z ciebie � westchn�� Jons.

��Och, powiem ci, �e to wcale nie jest takie weso�e, kiedy przychodzisz zm�czony z kawalerki, a tu w ��ku czekaj� na ciebie dwie chichocz�ce dziewczyny i ka�da chce by� zaspokojona. Cz�owiek od razu jest wyko�czony.

��Gote! � upomnia� go Dominik ostro. � Wypowiadasz si� chyba zbyt swobodnie!

��Nie szkodzi � b�kn�a Villemo. � Traktujcie mnie jak dragona, jakbym by�a jednym z was.

��To nie b�dzie �atwe, panienko � zauwa�y� Jons dwornie.

Villemo zarumieni�a si�, a potem zapyta�a Gotego:

��A gdzie jest tw�j dom?

Le�a� swobodnie wsparty na �okciu, pi�kny jak m�ody b�g, o czym bez w�tpienia wiedzia�.

��Domu to ja w�a�ciwie nie mam � powiedzia�. � Zosta�em z niego wyrzucony tak dawno temu, �e ju� nie pami�tam. S�u�y�em za parobka w du�ym dworze niedaleko st�d. Backaskog. To nawet nie dw�r, tylko wspania�y zamek, maj�tek rodziny Ramels�w. Mia�em ju� do czynienia ze snapphanami, ich lasy granicz� z tamtym maj�tkiem. No i dlatego jestem po szwedzkiej stronie, bo sprzyjaj�cy Du�czykom mieszka�cy Goinge dopiekli mi do �ywego.

��A ty, Kristoffer? � zapyta� Dominik. � Troch� mnie zdumiewasz.

��To mi�o z pa�skiej strony � odpar� tamten ze z�o�liwym grymasem.

Dominik nie da� si� sprowokowa�.

��Po dialekcie poznaj�, �e pochodzisz z Upplandii. Jakim sposobem znalaz�e� si� a� w Skanii?

��A pan sam jakim sposobem si� tam znalaz�, panie lejtnancie?

��S�uszne pytanie, ale opowiedz co� o swoim pochodzeniu.

��Po co? � zapyta� Kristoffer. � Jestem chyba taki sam jak inni. Tylko mam troch� wi�cej tego i owego.

Dominik u�miechn�� si�.

��Chcesz przez to powiedzie�, �e jeste� troch� m�drzejszy od innych, troch� bardziej dzielny?

��Mo�liwe. Gdybym m�g� studiowa�, to bym dopiero pokaza� tym wszystkim pysza�kom, kt�rym si� wydaje, �e wszystkie rozumy pojedli. Tylko dlatego, �e pochodz� ze szlachty.

��O ile wiem, obecnie synowie ludu tak�e mog� studiowa�.

��Tak? By� mo�e na papierze, ale gdyby si� pan przyjrza� sprawom nieco dok�adniej, zobaczy�by pan co innego.

Villemo podejrzewa�a, �e to ze strony Kristoffera tylko pusta gadanina. Chyba nie czyni� zbyt uporczywych wysi�k�w, �eby podj�� studia.

Podobnie jak Dominik niespecjalnie lubi�a Kristoffera. I oczy mia� takie zimne.

Dominik zwr�ci� si� teraz do Folkego:

��A ty chcesz po prostu wr�ci� do domu w Almhult? Czym si� tam zajmujesz?

��S�u�� we dworze, ale to nie jest bardzo du�y maj�tek.

��Mia�e� ju� jak�� fajn� dziewczyn�? � zachichota� Gote.

��To okropne! � wykrzykn�a Villemo. � Dlaczego ka�dy ch�op chce mie� najlepsz� i naj�adniejsz� dziewczyn�, nawet je�eli sam jest paskudny niczym troll? Musz� wam wygarn�� prawd� w oczy w imieniu wszystkich nieco mniej urodziwych dziewcz�t!

Zapad�a cisza.

��Villemo � powiedzia� po chwili Dominik. � Sprawi�a� przykro�� Folkemu. Nazwa�a� go paskudnym trollem.

��Nic takiego nie powiedzia�am! No, chocia� mo�e. Ale ja tak nie my�l�, Folke, to wcale nie o ciebie chodzi�o.

On skin�� g�ow�, zaczerwieniony jak burak i onie�mielony.

��O czym marzysz, Folke? � zapyta�a ju� cieplejszym tonem.

��W�a�nie teraz? �eby wr�ci� do Almhult. Zrzuci� z siebie te �achy i by� znowu sob�.

��A twoje marzenia, Jons?

���eby mie� dziewczyn� w ramionach, zanim umr�. Dlatego b�d� si� wystrzega� snapphan�w.

��A ty, Kristoffer?

��Moje marzenia s� wielkie i mam ich wiele, ale zachowam je dla siebie.

��Ty, Gote?

��Ja �yj� chwil�. Kufel piwa w karczmie i u�ciska� dziewczyn�. �adn� jak pani, panno Villemo.

Spos�b, w jaki na ni� patrzy�, �wiadczy�, �e w�a�nie j� u�ciska�by najch�tniej.

��A jakie s� pa�skie marzenia, panie lejtnancie? � zapyta� Jons.

Dominik, kt�ry przez ca�y czas obserwowa� Villemo rozmawiaj�c� z innymi, ockn�� si�.

��Moje marzenia? Akurat teraz mam tylko jedno, na wi�cej mnie nie sta�. Kr�tko m�wi�c marz�, �eby�my si� wszyscy bezpiecznie wydostali z tej matni.

��Tak, oczywi�cie. A pani, panno Villemo? O czym pani marzy?

By�a rozczarowana, �e Dominik nie chcia� powiedzie� wi�cej o swoich marzeniach. Wci�� by�a jeszcze wzburzona swoim wybuchem, powiedzia�a wi�c, powoli cedz�c s�owa:

��Ja �yj� jak w gor�czce. Z powodu pewnego m�czyzny. Oszuka� mnie, odjecha� bez po�egnania, a ja tak czeka�am na t� chwil�, �eby mu powiedzie�, jak bardzo go kocham. Moim jedynym celem jest by� przy nim, da� mu ca�� moj� mi�o��, opowiedzie� mu o tym szale�stwie, kt�re trawi moje cia�o i kt�re tylko on mo�e ukoi�. Nie zaznam spokoju, dop�ki nie znajd� si� w jego ramionach.

Na moment zaniem�wili.

��Jezu � szepn�� w ko�cu Gote. � Chcia�bym by� tym cz�owiekiem. Co pan na to, panie lejtnancie?

Dominik oderwa� wzrok od p�on�cych oczu Villemo.

��Uwa�am, �e z moj� kuzynk� nie�atwo post�powa�.

Niech B�g ma w opiece tego m�czyzn�. Czeka go ci�ka walka, je�eli zechce z ni� �y�!

��A my�lisz, �e zechce? � zapyta�a Villemo �a�o�nie.

��Gdybym by� na jego miejscu, modli�bym si� nieustannie, �eby mi B�g da� tyle si�y, bym m�g� si� jej oprze�.

��Czy on ma powody, �eby si� opiera�? � zapyta� Kristoffer.

��Wiem, �e ma. Rozdzieli� ich okrutny los. Nie pozostaje im nic opr�cz t�sknoty � odpar� Dominik.

��Ale wygl�da na to, �e m�oda dama nie chce zadowoli� si� jedynie t�sknot� � powiedzia� Kristoffer sucho.

��Powinna si� podda�. Bo to ona ryzykuje �ycie, je�eli oboje p�jd� za g�osem serca. No, ale musimy rusza� w drog�!

Villemo wsta�a i wraz ze wszystkimi szykowa�a si� do drogi. By�a zadowolona z odpowiedzi Dominika. Ona nie zamierza�a si� poddawa�. By�a zdecydowana zlekcewa�y� twarde prawa Ludzi Lodu.

Dominik b�dzie nale�a� do niej, czy chce tego, czy nie.

Podejrzewa�a jednak, �e w g��bi serca Dominik pragn�� tego samego co ona. Chocia� by� taki niezno�nie rozs�dny i odpowiedzialny.

��Oni zawr�cili! � wrzasn�� herszt snapphan�w, rozczarowany i w�ciek�y. � Trzeba ich zatrzyma�. Musz� zjecha� w d�, na dno w�wozu, cho�by si� nie wiem jak opierali!

Herszt nosi� przydomek Ma�y Jon i pochodzi� z p�nocnego Goinge. I ju� teraz, w pierwszym roku wojny snappahn�w, kr��y�y liczne opowie�ci o jego niewiarygodnym okrucie�stwie.

Wyda� swoim ludziom rozkazy.

Wkr�tce Dominik zobaczy� sylwetki kilku je�d�c�w daleko na wzg�rzach. A w�a�nie w tamt� stron� zamierza� jecha�! Natychmiast zatrzyma� konia.

��Snapphanowie � mrukn��. � Kry� si�, szybko!

W miejscu, w kt�rym si� akurat znajdowali, nie by�o zbyt wiele kryj�wek. W ka�dej chwili stra�nicy snapphan�w na wzg�rzach mogli ich zobaczy�. Dominik nie wiedzia�, jak si� rzeczy naprawd� maj�: �e tamci �ledz� ich od dawna i tylko dla zmylenia odwracaj� si� plecami, celowo pozwalaj�c szwedzkim �o�nierzom trwa� w poczuciu bezpiecze�stwa.

��Jest tylko jedna droga � powiedzia� Dominik z niepokojem w oczach.

��Tak � potwierdzi� Kristoffer, cho� sam ch�tnie by przyj�� walk�. � W d� do w�wozu.

��B�dziemy musieli schodzi� w d� ostro�nie, tamci maj� karabiny, widzia�em lufy w s�o�cu. Za wszelk� cen� powinni�my unikn�� bitwy. Mamy obowi�zek dostarczy� szkatu�k� do Almhult.

��I m�od� dam� tak�e � dwornie doda� Gote.

Ton g�osu Dominika by� ostrzejszy:

��I j� tak�e.

Po czym raz jeszcze zawr�cili konie i jak wiatr pomkn�li w piek�cym s�o�cu ku dolinie �mierci. Kruki zrywa�y si� z krzykiem ze skalnych wyst�p�w, sp�oszone przez szalonych je�d�c�w.

Wysoko na ska�ach snapphanowie siedzieli jak zadowolone s�py.

Ani jeden z tych sze�ciu nie wyjdzie z doliny �ywy!

Powoli, potykaj�c si� sz�y konie po nier�wnej �cie�ce ku w�wozowi. By� to stary szlak dla je�d�c�w ��cz�cy Skani� ze Smalandi�. Szerokie trakty tutaj nie powsta�y. Przez d�ugi czas ka�dy z tych s�siaduj�cych krain nale�a�a do innego pa�stwa, a w okresach niepokoju wszelki ruch mi�dzy nimi zamiera�. Teraz jedynie snapphanowie buszowali po lasach, a �cie�ki zrobi�y si� prawie niewidoczne.

Cho� s�oneczna tarcza ju� dawno opu�ci�a swoj� najwy�sz� pozycj� na niebie, upa� w dalszym ci�gu panowa� niemi�osierny. Strome zbocza nagrza�y si� w s�o�cu, a na samym dnie w�wozu gor�co by�o niczym w piecu chlebowym.

��Powinni�my ich wystrzela�, panie lejtnancie! � zawo�a� Kristoffer, a jego g�os odbi� si� echem od ska�.

��Z tej odleg�o�ci? � zapyta� Dominik. � A poza tym co by to da�o? Tylko by�my rozz�o�cili innych, kt�rzy na pewno znajduj� si� gdzie� w pobli�u, Musimy si� posuwa� jak najciszej, naszym g��wnym zadaniem jest dostarczy� kr�lewsk� szkatu�k� do Almhult. Na razie nie zostali�my odkryci i najlepiej, gdyby tak pozosta�o!

Kristoffer ju� si� nie odzywa�, lecz jego milczenie by�o wymowne.

Dominik otwiera� poch�d i chcia�, �eby Villemo jecha�a tu� za nim. Potem by� Kristoffer, nast�pnie l�kliwy Folke, za nim Jons, a na ko�cu Gote.

Miejscami �cie�ka wiod�a zboczem poci�tym w�skimi terasami, co stanowi�o powa�n� pr�b� dla ko�skich kopyt, to znowu trafiali na g�sto zaro�ni�te miejsca i trzeba by�o przedziera� si� pomi�dzy ga��ziami, ba, raz nawet musieli si� zatrzyma�, by �ci�� wyros�e po�rodku �cie�ki drzewo, kt�rego w �aden spos�b nie da�o si� wymin��. To oczywi�cie poch�ania�o mn�stwo czasu, zw�aszcza �e mieli tylko jedn� siekier�. Na szcz�cie drzewo nie by�o zbyt grube.

Odetchn�li z ulg�, gdy pad�o i mogli ruszy� dalej bardzo w�skim tutaj w�wozem.

Dawno ju� zauwa�yli, �e w dole p�ynie ma�a rzeczka, w�a�ciwie strumyk. T�sknili do momentu, gdy znajd� si� nad jego brzegiem, ale na to trzeba by�o czasu.

Villemo ta w�dr�wka przywodzi�a na my�l koszmarne wspomnienia. Po tym, jak o ma�o nie spad�a z urwiska nad G��bi� Marty, �le znosi�a strome zbocza i w og�le wysoko��. Na dodatek krajobraz by� tu prawie taki sam jak tam. Musia�a zaufa� koniowi, ale wielokrotnie mia�a ochot� zsun�� si� z siod�a i przedziera� si� na w�asnych nogach; chwyta� si� krzew�w, a nawet trawy i korzeni na kamienistym zboczu, a w razie potrzeby czo�ga� si� z zamkni�tymi oczyma.

Nie poskar�y�a si� jednak ani s�owem. By�a w nie�asce u Dominika, nie wiedzia�a, co on tak naprawd� czuje: czy w g��bi duszy cieszy si�, �e j� znowu widzi, czy te� przeklina jej lekkomy�lno��.

Zapewne i to, i to.

Jeszcze jeden odcinek trudny dla koni. Drog� przeci�o kamienne osypisko. Musieli zsi���. Villemo polecono pilnowa� wierzchowc�w, a m�czy�ni zabrali si� do odrzucania kamieni. Wygl�da�o na to, �e osun�y si� dopiero co.

Villemo przygl�da�a si� Dominikowi; patrzy�a, z jak� �atwo�ci� przenosi kamienie, kt�rych ona nawet przesun�� by nie zdo�a�a. R�wnie� Jons si� nie oszcz�dza�, dysza�, sapa� i sp�ywa� potem, bo upa� by� niezno�ny.

Gote przerwa� na chwil� i usiad� przy niej na zboczu. Posy�a� jej pow��czyste, wiele obiecuj�ce spojrzenia, na kt�re nie odpowiada�a.

Wok� roztacza� si� silny, przyjemny zapach wysuszonego lasu. S�o�ce w drzewach, s�o�ce w trawie i mchu. Spod sosen, gdzie s�oneczny blask sp�ywaj�cy poprzez ga��zki k�ad� si� delikatnymi wzorkami na mchu, ni�s� si� s�odki aromat nagrzanej le�nej ziemi. Urwiste nieprzebyte zbocze schodzi�o w d� do rzeczki.

Jak kusz�co wygl�da�a st�d woda! Rzuci� by si� w tak� ch�odn� to�, my�la�a Villemo. Grube, sztywne drago�skie spodnie dokucza�y jej coraz bardziej.

Cho� niewiele st�d by�o wida�, wiedzia�a, �e dolina musi by� do�� d�uga. Ci�gnie si� na pewno bardzo daleko, no, w ka�dym razie kilka wiorst. Widzieli to, gdy byli jeszcze wy�ej na wzniesieniu.

Okropny w�w�z! Po prostu rynna.

��Wiesz, podziwiam twoj� szczero�� � odezwa� si� kto� tu� obok.

Gote, u�wiadomi�a sobie zaskoczona; zd��y�a zapomnie�, �e w�a�nie przy niej usiad�.

M�wi� dalej, patrz�c na ni� ciep�o.

���eby tak otwarcie m�wi�, �e chcesz mie� m�czyzn� Pewnie wiele dziewcz�t tak my�li, ale ma�o kt�ra by si� do tego przyzna�a.

Villemo nie wiedzia�a, co odpowiedzie�. To, co przedtem m�wi�a, kierowa�a wy��cznie do Dominika. By�o jej zupe�nie oboj�tne, czy tamci tego s�uchaj�, czy nie.

��A zatem masz a� tak� gor�c� krew? � m�wi� dalej Gote. � Mo�e nie musisz czeka� a� do spotkania ze swoim ukochanym?

Villemo go nie s�ucha�a. Ca�� uwag� kierowa�a na Dominika. Zdj�� teraz koszul�, znowu widzia�a jego z�otobr�zow� sk�r� i ciemne w�osy na piersi, schodz�ce w�skim pasmem do p�pka i ni�ej, do nieznanych a poci�gaj�cych okolic. Na jego zmys�owej twarzy rysowa�o si� skupienie, zajmowa�a go tylko praca.

Przygl�da�a si� jego r�kom. Silne, szczup�e, pi�knie ukszta�towane. Czu� je na swojej twarzy, na plecach, na ca�ym ciele, pozwoli� im b��dzi�, gdzie zechc��

Gote by� wytrawnym uwodzicielem. Lekko, niejako na pr�b�, po�o�y� jej r�k� na kolanie. Nie by�o w tym ge�cie nic natr�tnego, po prostu przypadkowe dotkni�cie.

��S�uchaj, nie mogliby�my si� troch� przej�� i porozmawia�? � zapyta� swobodnie. � To chyba k�opotliwe mie� ci�gle przy sobie tego ponurego kuzyna? Jeste� doros�a i mo�esz radzi� sobie sama.

Villemo ockn�a si� z marze� o Dominiku.

Gdyby to jaka� zwyczajna m�oda dziewczyna spotka�a si� z tak� na poz�r niewinn� propozycj�, bez w�tpienia by na ni� przysta�a. Villemo jednak w swoim m�odym �yciu zd��y�a si� ju� napatrzy�, jak m�czy�ni wabi� i podchodz� �atwowierne niewini�tka. Walczy�a z gwa�cicielami i opar�a si� bardzo do�wiadczonemu uwodzicielowi, mimo �e le�a�a z nim w jednym ��ku. Zawsze wiedzia�a, o co jej chodzi, i post�powa�a zgodnie z w�asn� wol�.

��Mo�esz by� pewien, �e jestem na tyle doros�a, by radzi� sobie sama � rzek�a cierpko. � Nie dam si� z�apa� na tw�j lep.

��To nie �aden lep, mog� ci� zapewni� � zachichota�.

Villemo otworzy�a usta, �eby si� odci��, gdy Dominik, kt�ry ich od pewnego czasu obserwowa�, krzykn�� ostro:

��Gote, do�� ju� odpoczywa�e�! Chod� i zast�p Folkego, jeste� znacznie silniejszy ni� on.

��Porozmawiamy p�niej � mrukn�� Gote do Villemo, wstaj�c z oci�ganiem.

��Nie s�dz� � odpar�a.

Natychmiast znowu o nim zapomnia�a, zapatrzona w Dominika. Pr�bowa�a nak�oni� go, by spojrza� w t� stron�, ale widocznie ostatnio jej ponadnaturalne zdolno�ci os�ab�y. By� zupe�nie nieczu�y, zaj�ty wy��cznie kamieniami.

Villemo nie mog�a, oczywi�cie, wiedzie�, �e w ciele Dominika p�onie gwa�towny ogie�. Dlaczego tu przyjecha�a? Czyni� przecie� straszliwe wysi�ki, �eby zapomnie�. A teraz wszystko zosta�o zniweczone przez niezno�ne pragnienie, by na ni� patrze�, syci� si� nieustannie jej urod�, by� z ni� sam na sam. Poczu�, �e zazdro�� chwyta go za gard�o, gdy zobaczy�, �e �w wioskowy bawidamek Gote poufale trzyma r�k� na jej kolanie. Przez moment poczu� gwa�town� ochot�, �eby cisn�� w tamtego kamieniem, i bardzo si� przestraszy� tej reakcji.

A Villemo pozwala�a na to! Nie odsun�a kolana ani nie odtr�ci�a r�ki. Dominik nie s�ysza�, co m�wi�a, nie m�g� te� wiedzie�, co my�li, ani �e ledwo zwraca uwag� na to, co m�wi Gote.

Ten za�, przeklinaj�c swoj� nieudolno��, niech�tnie wr�ci� do noszenia kamieni. Mia� w �yciu jeden cel: sta� si� bogatym jak najmniejszym wysi�kiem. A najprostsz� drog� do tego by� dobry o�enek. Ta panna by�a �wietn� zdobycz�, nie mia� �adnych w�tpliwo�ci. To nie byle jaka panienka. A poza tym znacznie m�drzejsza i obdarzona silniejszym charakterem ni� te wszystkie wiejskie g�si, kt�re dotychczas uwodzi� i porzuca�.

Gote rozumia�, �e tutaj powinien stosowa� inn� taktyk�. Villemo� Mia�a i ona swoje s�absze strony, zauwa�y� to od razu. By�a wra�liwa i zmys�owa. Je�li tylko b�dzie post�powa� m�drze, osi�gnie, co zechce. Zgubi j� jej w�asna gor�ca krew. Gote jednak nie wiedzia�, �e w ten spos�b reagowa�a ona tylko na jednego m�czyzn�!

Nareszcie droga sta�a otworem i mogli rusza� dalej. Wszyscy przyj�li to z ulg�. Wkr�tce zjechali na dno w�wozu.

Spragnieni, k�adli si� na brzegu i pili wprost z rzeki, poili konie, oblewali si� wod�.

Villemo spogl�da�a zazdro�nie na ich lekkie ubrania. Rozgl�da�a si� wok�. Pod wysokim brzegiem musia� by� ukryty nurt, a to oznacza�o g��bsz� wod� Niekt�rzy z jej towarzyszy zaj�ci byli ko�mi, inni rozproszyli si� po brzegu. Ostro�nie przemkn�a pod urwisty nawis. Tak, rzeczywi�cie, trafi�a na podwodny nurt i g��bi�, wspania�e miejsce do k�pieli. Villemo zrzuci�a znienawidzone drago�skie ubranie i wskoczy�a do wody jak j� Pan B�g stworzy�.

Och, c� za b�ogo��! Po wielu godzinach s�onecznego �aru i gor�czki trawi�cej jej wn�trze ch�odna woda wydawa�a si� jak cudowny jedwab. Villemo sta�a po�rodku zakola i �mia�a si� rado�nie, wzbijaj�c wielkie kaskady; s�oneczne �wiat�o mieni�o si� w tysi�cach kropel.

I nie zauwa�y�a, �e wok� zrobi�o si� dziwnie cicho�

Dominik zaj�ty by� przy koniach. Z przestrachem stwierdzi� nagle, �e jest sam, ale na razie si� nad tym nie zastanawia�.

W g�rze na wysokim brzegu Folke ukry� si� pospiesznie w krzakach i dr��cymi r�kami rozsun�� ga��zki, by lepiej widzie�. Dolna szcz�ka opad�a mu bardziej ni� zwykle, ale nawet tego nie zauwa�y�. Zawsze mia� oczy okr�g�e, teraz jednak przypomina�y kulki, wodnistoniebieskie wytrzeszczone kulki. Wstrzyma� oddech i jak zaczarowany wpatrywa� si� w wod� pod sob�.

Nieco dalej na brzegu sta� Gote.

��Jezu � szepta� do siebie, oblizuj�c si� raz po raz. � Ale �licznotka� Musz� j� mie�! B�d� j� mia�! Dzi� wieczorem, ju� dzi� wieczorem!

Kristoffer tak�e j� widzia�. Sta� niedaleko miejsca, w kt�rym ukry� si� Folke. I ten cyniczny Kristoffer poczu� si� nagle jako� niepewnie. W takiej sytuacji nie umia� si� zachowa�. Razem z nim sta� Jons. Du�y, silny Jons stwierdzi�, �e �zy p�yn� mu po twarzy. Nieustannie prze�yka� �lin�. Czego� r�wnie pi�knego nigdy nie widzia�, ogarn�o go uczucie rozpaczy i bezradno�ci. Danym mu by�o wejrze� w �wiat, do kt�rego nigdy nie b�dzie m�g� wej��.

�aden z tych m�odych m�czyzn, z wyj�tkiem Gotego, nie widzia� przedtem nagiej kobiety. Fantazjowali jedynie na ten temat w swoich ch�opi�cych, zm�conych poczuciem winy marzeniach. Dlatego widok, kt�ry mieli przed sob�, by� tak wstrz�saj�cy, prze�ycie tak silne, �e �aden z nich nie zdawa� sobie sprawy, i� patrzy na Villemo.

Jednak patrzyli nie tylko oni�

Nieco wy�ej ponad nimi Ma�y Jon powiedzia� zdumiony:

��Niech mnie diabe� porwie! Widzieli�cie, ch�opaki? Tam jest kobieta! Jeden z nich to kobieta! I to jaka kobieta!

Jego ludzie gapili si� wyg�odnia�ym wzrokiem. Nawet z tej odleg�o�ci widzieli, �e Villemo jest niezwykle pi�knie zbudowana. Jej rudoblond kr�cone w�osy skrzy�y si� i p�on�y w blasku s�o�ca.

��Ona jest moja � powiedzia� Ma�y Jon cicho i przeci�gle. � Zmieniamy plany. Ja b�d� j� mia� pierwszy. A kiedy ju� si� ni� naciesz�, przyjdzie wasza kolej.

��Jak zmienimy plany, Jon? � zapyta� jeden z ludzi. Oblizywa� kapi�c� mu z k�cik�w ust �lin�.

��Zaraz us�yszycie�

Dominik by� kompletnie zdezorientowany. Gdzie si� wszyscy podzieli? Rozgl�da� si� wok�.

Nagle zobaczy�. Na wysokim brzegu jak zamurowany sta� Gote, wpatruj�c si� w co� w dole. Dominik ruszy� w tamt� stron� i o ma�o nie przewr�ci� si� o Folkego, kt�ry nieoczekiwanie wsta�, oszo�omiony i przestraszony. Obiema r�kami trzyma� si� za brzuch w niezwykle komiczny spos�b. Kristoffer i poci�gaj�cy nosem Jons na widok Dominika w wielkim po�piechu pobiegli do koni.

W ko�cu on tak�e zobaczy� i przenikn�� go bolesny dreszcz.

Villemo sta�a po kolana w rzece, odwr�cona do niego plecami. Odchyliwszy g�ow� do ty�u, wyci�ga�a do nieba r�ce w b�ogim zachwycie, najwyra�niej nie�wiadoma zamieszania, kt�rego sta�a si� przyczyn�.

��Villemo! � wrzasn�� Dominik.

Bezmy�lnie okr�ci�a si� w k�ko. On natychmiast odwr�ci� g�ow�, �eby jej nie kr�powa�, lecz obraz nagiej sylwetki wry� mu si� g��boko w pami��

��Natychmiast si� ubierz! � krzycza� przez rami�.

S�ysza� i dostrzega� k�tem oka, �e wysz�a z wody i wk�ada ubranie. Z�o�ci�a si�, bo mokre rzeczy lepi�y si� do cia�a. Gdy stwierdzi�, �e ju� w�o�y�a sukienk�, zszed� na brzeg.

��Co ty wyprawiasz? � sykn��, szarpi�c j� za rami�.

��Au! � j�kn�a. � Nikt mnie przecie� nie widzia�. Z wyj�tkiem ciebie, naturalnie, ale ty�

Nie chcia� s�ucha� zako�czenia tego zdania.

��Nikt ci� nie widzia�? Wszystkie krzaki oblepione gapiami! Ty masz chyba �le w g�owie, dziewczyno! Nie �ycz� sobie, �eby kto� obcy ci� ogl�da�, rozumiesz?

Szeroki, radosny u�miech rozja�ni� jej twarz.

��Rozumiem, Dominiku. Ty jeste� na mnie z�y, �e pojecha�am za tob�?

��Tak! � Nagle z�agodnia�. � Nie, na Boga! Villemo, wiesz przecie� dobrze!

��A sk�d mam to wiedzie�? � zapyta�a i z zadowoleniem stwierdzi�a, �e Dominik wzroku nie mo�e oderwa� od jej sukienki, przemoczonej na wylot, oblepiaj�cej piersi i brzuch. � Znikn��e� przecie� z Gabrielshus bez s�owa.

��Najdro�sza, ba�em si�, �e powiem za wiele.

��Och, Dominiku � szepn�a, przepe�niona mi�o�ci�.

��Ale teraz spokojnie, Villemo. Stoimy tu jak na scenie w otoczeniu widz�w.

��Dominiku, ja naprawd� my�l� to, co powiedzia�am. O gor�czce, kt�ra mnie trawi.

��Zapomnij o tym � przerwa� jej ostro. � Czy my�lisz, �e chc� ci odebra� �ycie? Tobie? Jedynej, kt�r� naprawd� kocham?

��Ale ja� Jak sobie to wyobra�asz? Jak mog�abym o tobie zapomnie�?

Nagle Dominik poczu�, jak bardzo jest zm�czony.

��Ja tak�e nie zapomn� o tobie. Jak mia�bym tego dokona�? Ale musimy, Villemo! Musimy! Tylko� Okryj si� teraz kurtk� i chod�! Musimy jecha� dalej.

�eby mnie chocia� dotkn��, my�la�a Villemo zgn�biona, wlok�c si� za nim. �eby mnie chocia� raz obj�� i przytuli�!

�e te� niekt�rzy m�czy�ni maj� taki nieugi�ty charakter! Ale teraz to si� naprawd� wyg�upi�am! Nie wolno mi zachowywa� si� tak lekkomy�lnie.

Z trudem powstrzymywany u�miech rozja�ni� jej twarz. Mimo wszystko Dominik mia� zabawn� min�, kiedy tak patrzy� na jej mokr� sukienk�. Jakie wymowne by�o jego spojrzenie! Zdradza�o wszystko!

Powoli, bardzo powoli posuwali si� naprz�d.

Gdy jechali star�, kr�t� �cie�k� wzd�u� dna w�wozu, nieoczekiwanie sp�yn�� na nich wielki szary cie�.

��Co to? � spyta� Folke nerwowo.

Dominik krzykn�� za siebie:

��To nic, to tylko wzg�rza, s�o�ce schowa�o si� za szczyty.

Villemo przenikn�� dreszcz. Dozna�a wra�enia, jakby to cie� �mierci sp�ywa� na dolin�. Zw�aszcza �e nie ulega�o w�tpliwo�ci, i� b�d� musieli przenocowa� w tym ponurym, strasznym w�wozie.

Czas trwa� tu w bezruchu od chwili, gdy pierwsze plemiona przemierza�y obszary przysz�ego pa�stwa szwedzkiego w poszukiwaniu miejsca do �ycia. Tutaj nawet sosny z koronami pe�nymi usch�ych ga��zek i kor� poros�� siwym mchem sprawia�y wra�enie, �e pochodz� z zamierzch�ych wiek�w. Rzeka przez tysi�ce lat ��obi�a koryto, zanim znalaz�a si� tu, gdzie teraz p�ynie. G�rskie �ciany, poci�te szczelinami, w kt�rych znajdowa�y schronienie dzikie zwierz�ta i drapie�ne ptaki, pobiela�y ze staro�ci. Villemo, w kt�rej �y�ach p�yn�a krew Ludzi Lodu, zaledwie mog�a si� domy�la� tragedii, jakie si� tu rozgrywa�y dawnymi czasy, gdy samotni w�drowcy, utrudzeni, wyg�odniali, mo�e przemarzni�ci w szalej�cej �nie�nej zadymce, trafili na dno w�wozu. Mia�a uczucie, �e dostrzega ich cienie, jak uparcie przemierzaj� trudne szlaki, by dotrze� do ludzi, zanim wybije ich godzina. Zdawa�o jej si�, �e dostrzega kobiece i dzieci�ce oczy obserwuj�ce j� w zdumieniu z le�nej g�stwiny. Oczy niewinnych i s�abszych, kt�rzy musieli zgin��, by inni, opanowani ��dz� bogactwa i w�adzy, pchani pionierskim pragnieniem odkrywania wci�� nowych krain, mogli realizowa� swe d��enia.

Spojrza�a w g�r� na zwieszaj�ce si� nad dr�k� ska�y i poczu�a, �e niemal wciskaj� j� w ziemi�. S�ysza�a kroki cz�api�ce po �cie�ce� Wydawa�o jej si�, �e je s�yszy� Gra wyobra�ni.

I tu mieli nocowa�!

Bogu dzi�ki, �e Dominik jest przy niej!

Wrony szuka�y schronienia na noc. Jak milcz�ce, ciemne plamy na tle czerwono��tego nieba przep�ywa�y nad dolin� ku po�udniowi ponad g�owami sze�ciorga je�d�c�w.

Mniejsze ptaki ju� umilk�y. Jedyne co by�o s�ycha� w tym ponurym lesie na zboczu, to s�aby szum rzeki. �cie�ka znowu wznosi�a si� nieco. Oddalali si� od dna w�wozu.

��Zatrzymajcie si� na chwil�? � zawo�a� Jons. � Gote zosta� gdzie� z ty�u. Musimy na niego zaczeka�.

Wstrzymali konie.

��Co si� z nim sta�o? � krzykn�� Dominik.

��Nie wiem. Mo�e odjecha� w bok za potrzeb�.

��Nie m�wi� ci?

��Nie. Nawet nie zauwa�y�em, kiedy si� zatrzyma�. Po prostu przesta�em s�ysze� kroki jego konia.

Poczekali chwil�. Czarne skrzyd�a �opota�y w g�rze, gdy wrony przelatywa�y nad g�owami czekaj�cych. �aden je�dziec si� jednak nie ukaza�.

��Gdzie on si� podzia�? � irytowa� si� Dominik. Po chwili zawo�a�: � Gote!

Pot�ne echo odbi�o si� od skalnych �cian: �Gote Gote, Gote�� �adnej odpowiedzi. Dominik zawo�a� znowu. Gdy echo ucich�o, nad dolin� zapad�o z�owrogie milczenie.

Dominik zastanawia� si�.

��Nie m�g� przecie� stoczy� si� w d�. Tak stromo nigdzie tu nie by�o. Chod�cie, rozejrzymy si�!

W nie najlepszych humorach zawracali konie. Villemo z�o�ci�a si�, �e b�dzie musia�a znowu jecha� do tej okropnej doliny, chcia�a si� jak najszybciej st�d wydosta�. Z�a by�a na Gotego, kt�ry przyczynia� im k�opot�w.

Zobaczyli go po kilku minutach. Siedzia� oparty plecami o jaki� pie� i spa� z twarz� ukryt� pod kapeluszem.

��Dlaczego tak tu siedzisz? � zapyta� Dominik ze z�o�ci�, zeskakuj�c na ziemi�. � A co zrobi�e� z koniem? Pozwoli�e� mu odej��?

Jons kr�ci� si� po �cie�ce i rozgl�da�, czy nie zobaczy gdzie� zab��kanego wierzchowca.

Pozostali tylko wstrzymali konie, niepewni, co robi�.

Z drzewa, pod kt�rym siedzia� Gote, z ostrym krzykiem zerwa� si� kruk.

��Na Boga, nie mo�esz tu tak siedzie� i po prostu spa�! � wybuchn�� Dominik.

Villemo nigdy jeszcze nie widzia�a go w takim gniewie. Gdy Gote nie odpowiada�, Dominik zapyta� niepewnie:

��Jeste� chory?

Czekali. �adnej reakcji. Dominik podszed� i potrz�sn�� siedz�cego za rami�. Gote osun�� si� na bok i tak zosta�. Villemo j�kn�a.

Na jego bia�ej koszuli zobaczyli wielk�, nieregularn�, ciemnoczerwon� plam�, rozlewaj�c� si� na ca�e plecy.

Twarz Folkego zrobi�a si� kredowobia�a.

��Czy on� jest martwy?

��Jak kamie� � kr�tko odpowiedzia� Dominik.

Podci�gn�� koszul� le��cego i wtedy na jego plecach zobaczyli g��bok� ran� po jakiej� k�uj�cej broni. Narz�dzia zbrodni jednak nie by�o.

Wr�ci� Jons.

��Ko� pewnie uciek�, nie ma go.

��Zapomnij o nim � powiedzia� Dominik. � Ju� go nie zobaczymy. Konie maj� dla nich wielk� warto��.

��Musimy st�d ucieka� � szlocha� Folke.

��Tak, ale bez paniki! Najpierw musimy go pochowa�. Nie, grobu nie wykopiemy. Po��cie go tutaj, ch�opcy. Przykryjemy go kamieniami.

Villemo ogarn�y pos�pne wspomnienia. R�wnina w �nie�nej zadymie. Zimne, sztywniej�ce cia�o Eldara Svartskogen. Ona sama nosz�ca kamienie, wyszarpuj�ca je, pracuj�ca ponad si�y, zmartwia�a, bez jednej �zy, pogr��ona w bezgranicznym smutku.

A przecie� to by�o tylko m�odzie�cze zadurzenie. Po prostu nic w por�wnaniu z t� zawieruch�, kt�ra teraz szala�a w jej duszy, z jej nieutulon� t�sknot� za Dominikiem.

Musia�a na chwil� odej�� na bok, by uspokoi� si� troch�.

Jons dopiero teraz zrozumia�, co si� sta�o, i zacz�� p�aka�.

Szlocha� rozpaczliwie, gdy pomaga� d�wiga� towarzysza w g�r� na niewielk� p�ask� polank�. Potem wszyscy nosili kamienie, tak�e Villemo, cho� wspomnienia sprawia�y, �e czu�a si� chora.

Dominik widzia�, �e jest blada, niemal zielona na twarzy i nagle poj��, co si� z ni� dzieje. Powstrzyma� j� ruchem r�ki.

��Odpocznij � powiedzia� �agodnie.

Wdzi�czna za zrozumienie, usiad�a z boku.

Dominik tak�e pami�ta� tamten dzie�, gdy zobaczy� j� id�c� poprzez r�wnin�, w �nie�ycy, z pokrwawionymi r�kami, kt�rymi bez �adnych narz�dzi pogrzeba�a ukochanego. By�o mu jej wtedy tak bezgranicznie �al, a przecie� w�wczas ona kocha�a innego. Teraz nale�a�a do niego, chcia�a do niego nale�e�, a on nie m�g� jej nawet tkn��.

Poczu� b�l w sercu. Jak strasznie niesprawiedliwe bywa �ycie!

Nie by�o czasu, �eby robi� krzy�, ale Dominik z�ama� du�y kij, wydrapa� na nim imi�: �Gote�, i ustawi� pomi�dzy kamieniami.

��Villemo, odm�w modlitw� � poprosi�.

��Ja? � spyta�a zaskoczona i sp�oszona.

��Nie, wybacz mi � mrukn��.

Wci�� zapomina�, �e cho� wszyscy troje: Niklas, Villemo i on, byli nosicielami osobliwego dziedzictwa Ludzi Lodu, to on i Niklas chodzili do ko�cio�a i modlili si�. Villemo natomiast obci��ona by�a tak� dziedziczn� cech�, kt�ra j� przed tym powstrzymywa�a.

Cz�sto zastanawia� si�, jakie to ma znaczenie.

Sam odm�wi� modlitw� za dusz� Gotego i mogli ju� rusza�. Wyda� rozkaz, by jad�cy na ko�cu Jons przywi�za� si� lin� do poprzedzaj�cego go Folkego. Jons wci�� si� odwraca�, z l�kiem spogl�daj�c za siebie.

Cho� posuwali si� teraz szybciej ni� przedtem, nie ujechali daleko, bo wkr�tce zapad� zmrok.

Znale�li jak�� p�ask� polank�, nie za du��, w sam raz, by roz�o�y� si� na noc. Teren by� zbyt niebezpieczny, by jecha� noc�.

Villemo troch� bezradna rozgl�da�a si� za miejscem na spoczynek. Zamierza�a jako� si� urz�dzi� na skraju polanki.

��Nie � powiedzia� Dominik. � Musisz zosta� tu z nami, niewa�ne, �e jeste� kobiet�. Chod�, po�o�ysz si� mi�dzy mn� i Kristofferem!

Posz�a z uczuciem ulgi.

Przez chwil� wszyscy siedzieli w milczeniu, wstrz��ni�ci �mierci� Gotego. Villemo �a�owa�a, �e nie by�a dla niego milsza, ale przecie� nie jest �atwo odprawia� zalecaj�cego si� m�czyzn�, a jednocze�nie okazywa� a mu �yczliwo��. M�g�by to opacznie zrozumie�.

Teraz ju� nigdy wi�cej nie uwiedzie �adnej s�u��cej. I nie zobaczy, jak chcia�, gibkich dziewcz�t ze Smalandii.

��To byli oni, prawda? � zapyta� w ko�cu Jons.

��Tak, snapphanowie � przyzna� Dominik.

��Ale sk�d si� wzi�li?

��Nie wiem. Znaj� tutejsze lasy na wylot.

Nikt tego g�o�no nie powiedzia�, ale wszyscy my�leli to samo: ciekawe, od jak dawna nas obserwowali? �ledzili nas�

Nagle wszyscy poczuli si� tacy mali, tacy strasznie mali na tym ciemnym zboczu.

��Musimy wystawi� wart� � powiedzia� Dominik. � B�dziemy czuwa� po kolei. A gdy tylko si� rozwidni, natychmiast ruszamy.

��Tak � rzek� Folke z najwi�kszym przekonaniem. � Nie powinni�my tu zostawa� ani minuty d�u�ej ni� to konieczne!

Wszyscy byli co do tego zgodni.

Villemo skuli�a si� za plecami Dominika, bardzo zadowolona z takiego obrotu sprawy.

��No, no � ostudzi� jej zapa�y. � Je�li powiedzia�em: przy mnie, to nie mia�em na my�li, �e na mnie!

Odsun�a si� na p� palca.

Zreszt� wszyscy u�o�yli si� blisko siebie. Dominik czuwa� jako pierwszy i Villemo chcia�a mu towarzyszy�. Podzi�kowa� uprzejmie, powiedzia�, �e powinna si� wyspa�.

Nie odrzek�a na to nic. Tylko jej twarz przybra�a �w charakterystyczny dla Villemo wyraz uporu. On jednak tego nie widzia�, bo odwr�ci� si� plecami.

Wkr�tce trzej dragoni spali twardym snem. Villemo znowu przysun�a si� do Dominika. Poniewa� nie reagowa�, podpe�z�a jeszcze bli�ej i teraz dotyka�a jego plec�w.

Czu�a, �e jego cia�o napina si� jakby w prote�cie, lecz jednocze�nie Dominik wstrzymuje oddech. Uzna�a to za dobry znak.

Przez chwil� le�a�a spokojnie, po czym podnios�a r�k� i dotkn�a jego piersi. Dominik zesztywnia�. Villemo le�a�a cichutko jak mysz. Czu�a, jak jego cia�o dr�y pod jej d�oni�.

Daleko, daleko st�d szumia�a rzeka, cichutko, ledwo dos�yszalnie. Z lasu nie dociera�y �adne d�wi�ki. Jons przewr�ci� si� na plecy i zacz�� chrapa�. Pomi�dzy nim a Kristofferem le�a� Folke. Oddycha� posapuj�c, ze �wistem.

Villemo zapomnia�a teraz o czaj�cym si� w mroku niebezpiecze�stwie. Ca�� uwag� skupia�a na Dominiku.

By ogrza� si� troch�, podkuli�a kolana i przytuli�a si� do jego plec�w. Bli�ej przysun�� si� ju� nie mog�, pomy�la�a rozbawiona. Nie ma mi�dzy nami ani troch� wolnej przestrzeni. Dominik wstrzyma� dech.

Ostro�nie przesun�a r�k� w d� i zacz�a podnosi� jego koszul�, wolno, tak by nie m�g� reagowa�. Tak poczynaj� sobie do�wiadczeni uwodziciele, pomy�la�a. Jak Eldar. I Gote�

Natychmiast jej rado�� zgas�a. Te my�li by�y zbyt bolesne.

Czy jest w niej co� takiego, co sprawia, �e ka�dy m�czyzna, kt�ry si� do niej zbli�y, musi umiera�? Bo to nie s� ci w�a�ciwi m�czy�ni?

Nie, rany boskie, nie wolno tak my�le�! Czy musi si� tak zadr�cza�?

G��boko odetchn�a i wr�ci�a do tera�niejszo�ci. Do tego cudownego, fantastycznego stanu, �e oto czuje Dominika tu� obok. Jest przy nim. Mo�e go dotyka�!

T�sknota wielu, wielu miesi�cy znajdowa�a ukojenie.

Zdo�a�a wyci�gn�� jego koszul� ze spodni.

Uf, jak ma�o jestem kobieca!

Ale to takie podniecaj�ce!

Znowu poczu�a narastaj�cy �miech. Nienaturalny, wyra�aj�cy podniecenie �miech.

I oto po�o�y�a r�k� na jego rozpalanej sk�rze.

Dominik zdecydowanym ruchem uj�� jej d�o� i odsun�� tam, gdzie powinna si� by�a znajdowa�.

Serce Villemo przepe�ni�o rozczarowanie. Czu�a si� g��boko zraniona. My�la�a, �e on zaakceptuje t� pr�b� nawi�zania kontaktu. Czy jego mi�o�� umar�a? Kiedy� bardzo j� kocha�. Ju� wtedy, kiedy ona po uszy tkwi�a w tej idiotycznej historii z Eldarem. I wtedy kiedy byli tak okrutnie wi�zieni w oborze, wtedy tak�e j� kocha�. Co si� teraz sta�o?

Mo�e to przez jej ma�o kobiece zachowanie? Mo�e to dlatego, �e zdecydowa�a si� jecha� za nim do Szwecji, �e otwarcie wyznawa�a mu swoj� mi�o��, swoje po��danie? Ale czy� nie byli sobie na tyle bliscy, by mogli otwarcie m�wi� o tym, co czuj�?

Odsun�a si�, zawstydzona i upokorzona.

Dominik odwr�ci� si� i wsun�� r�k� pod jej g�ow�. Przytuli� j� delikatnie do siebie.

��Nie wolno, Villemo � szepn��. � Nie mo�emy.

��Przecie� ja tylko chcia�am by� blisko ciebie. Tak d�ugo marzy�am o tej chwili.

��Czy my�lisz, �e ja nie znam tego marzenia? �e ja tak�e nie t�skni�em? Ale nie mo�emy wystawia� si� na pokuszenie, przecie� wiesz.

��Ech, tu si� nic nie mo�e sta�! W�r�d tych chrapi�cych dragon�w?

��Chyba masz racj�, ale musisz spa�.

��Spa� b�d�, kiedy ju� sko�czysz swoj� wart�. Teraz chc� po prostu tak le�e�, czu� ciep�o twego cia�a. Och, jakie to cudowne, Dominiku!

Nie odpowiedzia�. Mo�e on wcale nie uwa�a�, �e to cudowne?

Mo�e on�?

To by�a podniecaj�ca my�l.

Chcia�a tak my�le�, czy to prawda, czy nie. Chcia�a wierzy�, �e on po��da jej tak bardzo, i� trudno to wyrazi�. Chcia�a sobie to wyobra�a�.

Przez chwil� le�a�a, rozkoszuj�c si� jego blisko�ci�. By�a taka szcz�liwa, �e mog�aby si� rozp�aka�, a jednocze�nie musia�a t�umi� w sobie potrzeb� chichotania w radosnym oszo�omieniu.

R�ka Dominika bawi�a si� jej w�osami, wci�� przytula� do siebie jej g�ow�. Drug� r�k� wyci�gn�� wysoko w g�r� i palcami kre�li� jakie� magiczne znaki. Widzia�a to na tle ciemnego nieba.

��Co to znaczy? � szepn�a.

��To tajemnica.

��Czy to zakl�cia Ludzi Lodu?

��Nie. Zakl�cia Dominika.

Zatrz�s�a si� ze �miechu.

��Chcesz uzyska� si��, kt�ra pozwoli ci zaczarowa� dziewic�? Czy te� pozwoli ci si� przeciwstawi�?

��Chc�, �eby ta chwila trwa�a wiecznie � u�miechn�� si�. � Chc� zatrzyma� czas.

Villemo westchn�a zadowolona. Dominik opu�ci� r�k�.

Jak wspaniale by�o opiera� g�ow� o jego rami�! Ca�ym cia�em odczuwa�a jego g��boki oddech. Jego podbr�dek dotyka� jej w�os�w, a szyja ciep�o pachnia�a tu� obok.

Znowu wsun�a mu r�k� pod koszul� i delikatnie g�adzi�a sk�r�. Dotyka�a palcami kr�conych w�os�w. Bawi�a si� nimi delikatnie, z czu�o�ci�.

Dominik z trudem chwyta� powietrze.

��Villemo! Przesta�! � poprosi�.

Tym razem jednak nie odsun�� jej d�oni.

Zamiast tego odwr�ci� si� ku niej, ale kolana mia� podkurczone, tak �e odleg�o�� mi�dzy nimi wci�� by�a bezpieczna.

��Kochana Villemo, nie czy� spraw mi�dzy nami jeszcze trudniejszymi!

��Robi to na tobie wra�enie? � zapyta�a niewinnie.

��Owszem, i dobrze o tym wiesz. O Bo�e, dziewczyno, czy ty nie rozumiesz, jak� walk� musz� z sob� toczy�? My�lisz, �e jestem z �elaza?

��Nie, wcale tak nie my�l� � szepn�a zadowolona. � Ty masz ciep��, mi�kk� sk�r� i tyle podniecaj�cej si�y i zmys�owo�ci, �e a� dech mi zapiera. I je�li uwa�asz, �e jestem bezwstydna, bo ci to m�wi�, to nie mamy sobie nic wi�cej do powiedzenia, bo to znaczy, �e nie rozumiesz, jak bardzo czuj� si� zwi�zana z tob� i jak bardzo ci ufam.

Potrz�sn�� ni� lekko.

��Villemo, jeste� niesprawiedliwa. I nielojalna! To ja mam by� silny i ty wierzysz, �e taki pozostan�, podczas gdy ty, ca�kowicie nieodpowiedzialna, wystawiasz mnie na najci�sze pr�by.

Villemo z�agodnia�a.

��Masz racj�, Dominiku, wybacz mi, najdro�szy. By�am taka nierozumna. Ale w jednym si� mylisz. Wcale nie my�l�, �e zdo�asz si� oprze� uczuciom za nas oboje i b�dziesz silny. Ja ju� po prostu przesta�am si� opiera�! Przez ile miesi�cy musieli�my by� z dala od siebie? Czy raczej lat? Dla mnie by� to czas wystarczaj�co d�ugi, bym zrozumia�a, �e je�eli nie b�d� mog�a mie� ciebie, to nie chc� nikogo. W takim razie bowiem �ycie traci dla mnie wszelk� warto��. Dlatego przysz�am tu za tob�, zachowa�am si� bezwstydnie; nie tak, jak kobieta powinna si� zachowywa�. Przysz�am b�aga�, by� mi pozwoli� le�e� w twoich ramionach, bym mog�a mie� z tob� dziecko, kt�re by� mo�e odbierze mi �ycie. By�oby to spe�nieniem mojego losu. Tak, pami�tam, co kiedy� powiedzia�e�. �e to ty musia�by� ponosi� konsekwencje naszego czynu, �y� w rozpaczy i wychowywa� dotkni�te dziedzictwem z�a dziecko. Ale, Dominiku, czy my musimy mie� dziecko? Czy nie ma na to sposob�w?

��Oczywi�cie, �e s�. A poza tym skarb Ludzi Lodu zawiera na pewno jakie� �rodki umo�liwiaj�ce pozbycie si� p�odu. Ale ja nie mog� podejmowa� ryzyka. Jeste� mi zbyt droga, Villemo! Pogodzi�em si� ze swoim losem, postanowi�em zrezygnowa� z ciebie, bo wtedy przynajmniej zostanie mi �wiadomo��, �e istniejesz na ziemi. A gdyby� umar�a? To co w�wczas jeszcze mog�oby sprawia� mi rado��? �wiat�o dnia by dla mnie zgas�o, kwiaty by zwi�d�y, morze znieruchomia�o. Ca�y �wiat by dla mnie umar�, czy ty tego nie rozumiesz? Przecie� ci� kocham, kocham w najg��bszym znaczeniu tego s�owa.

Villemo spowa�nia�a.

��Wiem, �e tak jest, Dominiku. Dopiero teraz jestem tego naprawd� pewna. Mo�e w�a�nie dlatego jecha�am za tob�? �eby to od ciebie us�ysze�, uzyska� potwierdzenie? Taka by�am niepewna. Tylko dlatego, �e uciek�e�, zostawi�e� mnie bez s�owa po�egnania.

��To by�o g�upie z mojej strony. �a�owa�em tego wielokrotnie.

Umilkli. Powoli �wiat zewn�trzny wdziera� si� do ich �wiadomo�ci. W�w�z, noc, snapphanowie czaj�cy si� gdzie� w ciemno�ciach niczym drapie�ne ptaki.

Jak zdo�aj� wydosta� si� z doliny?

Czy warto z takim uporem przeciwstawia� si� mi�o�ci, skoro i tak mog� wkr�tce umrze�?

To by�a gro�na my�l, podniecaj�ca i diabelnie poci�gaj�ca. Oboje jednocze�nie pomy�leli to samo.

��Nie � rzek�a Villemo.

��Teraz ty jeste� silna � u�miechn�� si� Dominik, a w jego g�osie pobrzmiewa� smutek.

Godziny mija�y wolno. Las sta� milcz�cy, ze stok�w nie dochodzi� najl�ejszy nawet szelest. Mimo wszystko czuli, �e gdzie� niedaleko czai si� �mier�. Nie mogli by� bardziej samotni. Wart� przej�� Jons. Dominik i Villemo mogli spa�.

U�o�yli si� plecami do siebie. Gdy jednak nadszed� �wit, le�eli przytuleni i nawet kolana Dominika nie przeszkadza�y. Obejmowali si�, jakby pragn�c chroni� si� nawzajem przed nocnym ch�odem. I niech pozostanie tajemnic�, czy dosz�o do tego nie�wiadomie, podczas snu, czy nie.

Dominik obudzi� si� pierwszy. By� przera�ony tym, co si� sta�o. Gdy pr�bowa� ostro�nie si� wyswobodzi�, obudzi� Villemo. Ona, przeciwnie, u�miecha�a si� rado�nie. Niczym jej to przecie� nie grozi�o. Jej cnota by�a dobrze chroniona przez niekszta�tne drago�skie spodnie. Pozostali cz�onkowie grupy spali g��boko.

Spali?

Usiedli, przera�eni.

By�o lato, wi�c cho� wci�� jeszcze trwa�a noc, poja�nia�o ju� na tyle, �e mogli rusza� dalej. Ca�y w�w�z wype�nia�a g�sta mg�a unosz�ca si� znad rzeki. Ptaki zaczyna�y poranny koncert, lecz dragoni spali.

Ogarn�o ich okropne przeczucie. Dominik zerwa� si� i zacz�� potrz�sa� wsp�towarzyszami w�dr�wki.

Jons przeci�ga� si� ze st�kaniem. No, Bogu dzi�ki. �yje.

Folke. Folke krzycza�: �nie, nie, zostawcie mnie, lecz po chwili si� obudzi�.

Kristoffera obudzi�y krzyki tamtych.

��Dzi�ki ci, dobry Bo�e � szepta� Dominik. I nagle wpad� w z�o��. � Kt�ry to, do cholery, przespa� swoj� wart�? Mogli�my wszyscy by� ju� dawno martwi, nie rozumiecie tego?

Spogl�dali po sobie zawstydzeni.

��Ja odsiedzia�em swoj� kolejk� � powiedzia� Jons wolno. � I obudzi�em Folkego.

Tamten potwierdza� przestraszony.

Kristoffer rzek� z wyrzutem:

��Mnie nikt nie obudzi�! Przespa�em ca�� noc jak kamie�.

Wszyscy patrzyli oskar�ycielsko na Folkego.

��Ja� ja widocznie zasn��em � szepn�� �ami�cym si� g�osem.

��Ty przekl�ty idioto! � rykn�� Dominik. � Mog�e� nas�

��No, no � wtr�ci�a si� Villemo. � Wszyscy byli�my tacy zm�czeni, �e ledwie patrzyli�my na oczy. I przecie� nic si� nie sta�o.

B��kitne, okr�g�e oczy Folkego spogl�da�y na ni� z wdzi�czno�ci�.

Spok�j sp�yn�� na wszystkich. Usiedli na trawie, by zje�� ostatnie kromki chleba.

��Ich pewnie ju� tu nie ma � powiedzia� Jons z nadziej� w g�osie. � To chyba by� tylko jaki� samotny w��cz�ga, kt�ry zobaczy� pi�knego konia Gotego i chcia� go ukra��. A skoro go ju� dosta�, to pojecha� pewnie w przeciwnym kierunku.

S�uchali, co m�wi.

��Mam nadziej�, �e si� nie mylisz � rzek� Dominik. � To m�g� by� samotny w��cz�ga, kt�ry na nasz widok ukry� si� w krzakach. A potem napad� na ostatniego z nas, by zabra� konia.

Da�o si� s�ysze� westchnienie ulgi Folkego, kt�ry potrzebowa� pociechy dla swego nieczystego sumienia.

Dominik by� jednak zmartwiony, i to z innego powodu. Oto Jons dostrzega� tylko jedn� osob� w grupie. Gdy my�la�, �e nikt go nie widzi, nieustannie wpatrywa� si� w Villemo. W jego wzroku pali� si� p�omie� nieutulonej t�sknoty.

Gorzej, �e Villemo tak�e to odkry�a. Jak ona to przyjmie? zastanawia� si� Dominik nie bez zazdro�ci. Jons by� ros�ym i sympatycznym ch�opcem. I niebrzydkim. A Villemo by�a rozpalona tym samym ogniem, kt�ry trawi� Dominika. On sam nie mia� prawa go ugasi�. Co by by�o, gdyby szuka�a ukojenia gdzie indziej? Tylko po to, by odzyska� spok�j?

C� za niezno�na my�l!

B�dzie musia� porozmawia� z Jonsem niezale�nie od tego, jak bardzo b�dzie to nieprzyjemne. Musi go prosi�, by trzyma� si� od Villemo z daleka.

Cho� nie s�dzi�, by Jons mia� jakie� nieczyste zamiary. By� cierpliwym, pos�usznym ch�opcem, kt�ry zna� swoje miejsce i wiedzia�, �e na dziewcz�tach nie robi wra�enia.

Ale gdyby zosta� sprowokowany? Z pewno�ci� drzemi� w nim ogromne si�y. I mn�stwo t�umionych pragnie�. To tak jakby poruszy� lawin�.

Mo�e raczej nale�y porozmawia� z Villemo. Ostrzec j�?

Tak�e i ta my�l nie wyda�a mu si� zanadto poci�gaj�ca.

Villemo, dziewczyna o sercu tak pe�nym czu�o�ci wobec istot mniej udanych!

Kristoffer wsta�.

��Chyba zajrz� do koni.

Wieczorem przywi�zali wierzchowce do drzew w miejscu, gdzie trawa by�a wysoka i soczysta.

Reszta grupy siedzia�a w zamy�leniu. Oczy Jonsa t�sknie spogl�da�y na Villemo, a Folke poci�ga� nosem w ca�kiem nieromantyczny spos�b.

Dominik odczuwa� blisko�� Villemo jak ogie� gorej�cy u swego boku, mimo �e siedzieli w przyzwoitej odleg�o�ci.

Wszyscy drgn�li na krzyk Kristoffera, wybiegaj�cego z zaro�li.

��Nie ma koni! Wszystkie znikn�y!

Zerwali si� na r�wne nogi.

��Oszala�e�? � zawo�a� Dominik.

��Nie, przysi�gam!

Przera�one oczy Kristoffera �wiadczy�y o tym, �e m�wi prawd�.

Cho� to zupe�nie nie mia�o sensu, wszyscy pobiegli w stron�, gdzie wieczorem przywi�zali zwierz�ta. W pobli�u nie by�o �adnych �lad�w � ani koni, ani z�odziei. Tylko udeptana trawa pod drzewami wskazywa�a, �e tam sta�y.

��To cholerne diab�y! � zawodzi� Jons.

Folke szlocha�. Twarz Dominika by�a jak kamie�. Villemo martwi�a si� o zwierz�ta.

��My�lisz, �e oni traktuj� je dobrze? � pyta�a �a�o�nie.

��Konie? Oczywi�cie! O to mo�esz by� spokojna. Snapphanowie b�d� o nie dba�, jakby by�y ze z�ota. To dla nich skarb.

��Ale nic na to nie poradz�, �e tak �al mi mojego � odpar�a Villemo.

��Mnie te� mojego szkoda. Pi�knego konia dosta�em w twierdzy. Ale teraz musimy my�le� o du�o trudniejszej sprawie. O tym, jak dosta� si� do Almhult.

Wr�cili na polank�. Podr� nawet na koniach by�aby dostatecznie d�uga. A bez nich�?

I z ��dnymi krwi snapphanami dooko�a?

��Usi�d�cie � powiedzia� Dominik. � Musz� zrobi� co� wa�nego.

��Czy nie lepiej zbiera� si� st�d jak najszybciej? � wtr�ci� Kristoffer.

��To jest wa�niejsze. Wszyscy wiecie, dlaczego mamy dotrze� do Almhult, prawda?

��Owszem, z t� szkatu�k�.

��Tak, z tajemnymi planami i dokumentami Jego Wysoko�ci kr�la Karola. Ale teraz znale�li�my si� w opa�ach. W ka�dej chwili mo�emy si� dosta� w �apy snapphan�w.

��Na tak� okoliczno�� mamy strzelby i no�e.

��Tak, i b�d� pewien, �e ich u�yjemy, je�eli zajdzie potrzeba! Ale szkatu�ka! Szkatu�ka nie mo�e wpa�� w ich r�ce, bo wydaliby�my szwedzkie tajemnice Du�czykom. Pomy�la�em wi�c, �e�

Poleci�, by usiedli bli�ej, i powiedzia� cicho:

��Mo�emy by� obserwowani. Je�li tu zakopiemy szkatu�k�, oni to zobacz� i zaraz po naszym odej�ciu odkopi�. Zreszt� i p�niej te� to mog� zrobi�.

Kiwali g�owami, �e rozumiej�.

Dominik m�wi� dalej:

��Lepiej jednak ukry� szkatu�k� tutaj, ni� nie�� j� dalej. Uwa�am, �e powinni�my wyj�� dokumenty, a szkatu�k� zakopa�. W ten spos�b na jaki� czas ich oszukamy. P�niej ukryj� dokumenty pod jakim� kamieniem. Pospiesznie, zanim te niewidzialne diab�y nas dopadn�.

��Nieg�upio � rzek�a Villemo.

Kristoffer podziela� jej zdanie.

��Usi�d�cie blisko siebie � powiedzia� Dominik. � �eby nie widzieli, co robi�.

Skupili si� wok� niego. Dominik pr�bowa� otworzy� szkatu�k�, lecz zamek nie puszcza�.

��Trzeba wy�ama� � poradzi� Jons.

Dominik skin�� g�ow�. Wsun�� ostrze no�a pod wieczko i nacisn��. Zamek ust�pi�.

Us�ysza� j�k swoich towarzyszy, kt�rzy siedzieli tak, �e widzieli wn�trze skrzynki. Odwr�ci� j� ku sobie.

Szkatu�ka by�a pusta.

Zrazu niczego nie pojmowali. Pora�aj�ca cisza zaleg�a nad le�n� polank�.

Powoli jednak do Dominika, a potem tak�e do Kristoffera zacz�a dociera� prawda.

��Kapitan von Leven � szepn�� Dominik.

��Tak � potwierdzi� Kristoffer. � Dawno podejrzewali�my, �e on sprzyja Du�czykom. I kiedy teraz si� zastanawiam� Tych pi�tnastu ludzi, kt�rych da� panu lejtnantowi� Wszyscy oni popierali Szwed�w.

Villemo zaczyna�a rozumie�.

��Wi�c on wys�a� nas na �mier�?

��Z pe�n� �wiadomo�ci� � potwierdzi� Dominik. � Czy pami�tacie ten du�ski oddzia�, kt�ry nas zobaczy� zaraz za bram� twierdzy i d�ugo nas tropi�?

��Pami�tamy � powiedzia� Jons. � Zdenerwowali mnie okropnie.

��Kapitan von Leven musia� ich dostrzec z twierdzy i wys�a� nas w odpowiednim czasie. Uda�o nam si� uratowa� dzi�ki temu, �e do obory, w kt�rej si� schronili�my, wszed� kuzyn m�j i Villemo. W przeciwnym razie byliby�my teraz martwi.

��Gote jest martwy � przypomnia�a Villemo.

��Tak. I w ostatecznym rachunku to kapitan von Leven winny jest jego �mierci.

��Kapitan wiedzia�, �e nawet je�li ujdziemy du�skiej pogoni, to i tak b�dziemy musieli si� przedziera� przez lasy Goinge.

��Ten przebieg�y diabe�! � krzykn�� Jons. Wida� by�o, �e ogarnia go w�ciek�o��. � Niechby on wpad� mi w �apy, to ja bym mu� Ja bym mu pokaza�! Najpierw bym go wykastrowa�, a potem rozszarpa� na strz�py, kawa�ek po kawa�ku!

Nikt nie mia� w�tpliwo�ci, �e Jons my�li tak naprawd�.

��Ale teraz spokojnie � ucisza� go Dominik. � Nie mo�emy wpada� w gniew. Zatroszczymy si� w odpowiednim czasie, �eby otrzyma� kar�, na jak� zas�u�y�. To b�dzie teraz naszym zadaniem: dotrze� do zamieszkanej przez Szwed�w Smalandii i z�o�y� raport o jego potwornej zdradzie.

��Tak � zgodzi� si� Kristoffer. � Tylko �e musimy zachowa� �ycie do tego czasu.

��Ja chc� do domu � szepn�� Folke.

Dominik wsta�.

��Ruszamy. Lepiej b�dzie zabra� szkatu�k�, bo je�li znajd� j� pust�, b�d� podejrzewa�, �e mieli�my tam co� wa�nego.

Wkr�tce u�wiadomili sobie ogromn� r�nic� pomi�dzy wygodn� podr� na ko�skim grzbiecie a samotno�ci�, jak� si� odczuwa w�druj�c na w�asnych nogach. Villemo uparcie trzyma�a Dominika za r�k�, a on zabroni� komukolwiek oddala� si� od grupy. Zreszt� nie musia� tego m�wi�. Chyba nigdy nie widziano r�wnie zdyscyplinowanego oddzia�u! Wprost deptali sobie po pi�tach, a Dominika irytowa�o to, �e ci�gle czuje na karku przyspieszony oddech przestraszonego Jonsa.

Wci�� wi�cej by�o jeszcze nocy ni� dnia, gdy znowu zatrzyma�o ich co� nieprzewidzianego. Gwa�towne topnienie �niegu wiosn� musia�o spowodowa�, �e woda zalewa�a �cie�k� i miejscami nie by�o �adnego szlaku, wsz�dzie le�a�o lepkie, gliniaste b�oto,

��T�dy nie przejdziemy � zawyrokowa� Dominik, co Folke przyj�� nowymi �zami. � Ale�, Folke, uspok�j si�! P�jdziemy dalej, tylko musimy zej�� w d� do rzeki i tam przedosta� si� na drug� stron�.

��Ale tu jest tak stromo!

��Nie rezygnuj, zanim nie spr�bujesz! W d� zejdziemy na pewno. Gorzej b�dzie p�niej podchodzi� znowu w g�r�.

��Tamci chyba t�dy jednak przeszli? � zastanawia� si� Kristoffer. � A mo�e g�r�?

Spojrzeli tam, lecz zobaczyli jedynie strome skalne �ciany.

��O, nie! To niemo�liwe � stwierdzi� Kristoffer. � A zatem do�em. Ruszajmy!

Schodzenie w d� by�o nies�ychanie m�cz�ce. Tu i �wdzie ros�y n�dzne sosenki, kt�rych chwytali si� rozpaczliwie i z najwi�ksz� niech�ci� puszczali, gdy stawa�o si� to konieczne. Jons skr�ci� sobie stop� mi�dzy kamieniami, lecz nie zwraca� na to uwagi.

Albo jest taki dzielny, pomy�la� Dominik, albo chce zrobi� wra�enie na Villemo.

Moja Villemo! O Bo�e! Jej nic nie mo�e si� sta�, �aden prostak nie ma prawa jej tkn��, �aden diabelski snapphan nie dostanie jej w swoje �apy.

Tak mocno �ciska� jej r�k�, �e a� j�kn�a.

Pod nawisami skalnymi widzieli groty, w kt�rych snapphanowie mogli znale�� znakomite kryj�wki, widzieli ogromne g�azy, kt�re tylko przypadkiem zatrzyma�y si� w p� drogi, a kt�re w ka�dej chwili mog�y znowu ruszy� w d� i czyni� katastrofalne spustoszenia. Niekiedy trafiali na zbocza poros�e traw� i tak strome, �e Villemo zaczyna�a dr�e� na ca�ym ciele. Dominik domy�la� si�, �e przywodzi jej to na my�l wspomnienia znad G��bi Marty. Na moment przygarn�� j� mocniej do siebie, co przyj�a z wdzi�czno�ci�.

Nagle grunt usun�� si� Kristofferowi spod n�g i ch�opak zjecha� spory kawa� w d�, zanim zdo�a� si� zatrzyma�. Pozostali schodzili do niego mozolnie, z wysi�kiem, z ��kiem wreszcie, czy nie zrobi� sobie krzywdy. Wszystko by�o jednak w porz�dku, by� tylko okropnie umazany w glinie i oblepiony traw�.

Villemo nie mog�a si� powstrzyma�, by nie spojrze� w g�r�.

W g�owie jej si� zakr�ci�o, gdy zobaczy�a, jak to wysoko. I stamt�d zeszli! Gdyby wiedzia�a, nigdy by si� nie odwa�y�a!

��Czy nie mogliby�my i�� z biegiem rzeki? � zastanawia� si� Kristoffer.

��Ja te� o tym my�la�em � powiedzia� Dominik. � Zobaczymy na brzegu. Mo�e miejscami mogliby�my i�� rzek�. T�dy w ka�dym razie na g�r� nie wejdziemy.

Zacz�li posuwa� si� wzd�u� kamienistego brzegu. By�o bardzo trudno, ale jako� dawali sobie rad�. S�o�ce o�wietla�o g�rskie stoki, ale do nich jego promienie jeszcze nie dociera�y. Stracili mn�stwo czasu na to okr��enie, lecz nic nie mogli na to poradzi�. Prowiant si� sko�czy�, musieli jak najszybciej doj�� do Almhult. A w ka�dym razie do granicy Smalandii. Samo Almhult nie mia�o ju� dla nich �adnego znaczenia.

Dominik nie umia� sobie wyt�umaczy� zdrady kapitana.

Wys�a� ich na pewn� �mier�

Przed w�drowcami pojawi�a si� niezdobyta �ciana. Stali przez chwil� i zastanawiali si�.

��Do rzeki! � powiedzia� Dominik. � Przejdziemy na drugi brzeg.

Zdawa�o si�, �e to rozs�dna propozycja. Uj�li si� za r�ce i rz�dem weszli do wody.

Poczuli silny pr�d. Spadek akurat w tym miejscu by� znaczny, co dodawa�o wodzie mocy. Villemo czu�a, �e buty nape�niaj� si� po brzegi, woda si�ga�a jej do kolan, do ud i nawet wy�ej do miejsc szczeg�lnie wra�liwych na zimno. Mimo woli j�kn�a, a Dominik nie zdo�a� powstrzyma� u�miechu.

Dno by�o nier�wne, pe�ne �liskich kamieni. Jons po�lizgn�� si� i wpad� do wody. A by� ich oparciem, posuwa� si� jako ostatni. Zawstydzony zerwa� si� znowu na nogi a z min� winowajcy spojrza� na Villemo. Wstyd mu by�o, �e si� przewr�ci�, traktowa� to jako plam� na honorze teraz, kiedy zakocha� si� �miertelnie w najpi�kniejszej dziewczynie, jak� kiedykolwiek spotka�. Nie mia� szans, dobrze o tym wiedzia�, lecz nikt nie m�g� mu zabroni� marze�.

Przez chwil� sytuacja wygl�da�a gro�nie. Pr�d o ma�o ich nie porwa�. Musieli sta� bez ruchu, by mu si� oprze�. Jeden nieostro�ny krok i ca�y szereg straci r�wnowag�. A nieco poni�ej by� gwa�towny spadek i nikt nie chcia� si� tam znale��.

Po chwili Dominik zdo�a� uchwyci� si� kamieni po drugiej stronie. Przemie�ci� si� ku nim, a wkr�tce wszyscy znale�li si� na brzegu.

Tak�e i tu by� on w�ski i stromy, lecz mimo wszystko mo�na by�o i��. Ruszyli dalej w drog�.

��Mo�e po tej stronie nie musimy si� ju� obawia� snapphan�w? � zapyta�a Villemo.

��Miejmy nadziej� � odpar� Dominik bez przekonania.

Jak bardzo zbli�yli si� do siebie w czasie tej trudnej podr�y! Odczuwali bezgraniczn� wsp�lnot�, na my�l o tym ciep�o przepe�nia�o im serca.

��Zastanawia�am si� nad pewn� spraw� � powiedzia�a znowu Villemo. � Wydaje mi si�, �e konno w �adnym razie g�r� by�my nie przejechali.

��Te� si� nad tym zastanawia�em.

��I ja � doda� Kristoffer. � Ale konie radz� sobie lepiej ni� ludzie. To niewiarygodne, jak �atwo pokonuj� przeszkody.

��Owszem � przyzna� Dominik. � Tak, my�l�, �e gdyby�my mieli konie, wszystko posz�oby dobrze.

Nikt nie powiedzia� g�o�no tego, co wszyscy my�leli: czy to dlatego ukradziono im wierzchowce?

Prawdopodobnie tak�e dlatego.

Do�� ju� zm�czeni dotarli do niewielkiej kotlinki z jednej strony zamkni�tej du�ym g�azem.

��Odpoczniemy tu chwil� � zadecydowa� Dominik.

Nikt nie protestowa�. Ostatni odcinek pokonali bardzo szybko.

Folke musia� odej�� na stron�. W gronie samych m�czyzn nie przejmowaliby si� takimi sprawami, lecz obecno�� Villemo wymaga�a wi�kszej delikatno�ci.

��Mo�esz i�� tylko za kamie� � ostrzega� Dominik.

Folke skin�� g�ow� i znikn�� nad rzek�.

��Czy ta dolina nigdy si� nie sko�czy? � westchn�� Jons.

��Tak, mo�e si� tak wydawa� � zgodzi� si� Dominik. � Ale chyba ju� niedaleko.

��Gdyby�my chocia� mieli jaki� widok przed sob� � powiedzia� Kristoffer. � Ale tu jak okiem si�gn�� tylko drzewa i wysokie ska�y.

��Wydaje mi si�, �e ju� nie takie wysokie � wtr�ci�a Villemo. � Chyba brzegi doliny staj� si� jakby troch� bardziej p�askie?

Owszem, wszyscy mieli takie wra�enie. To dawa�o now� iskierk� nadziei.

��No, jak d�ugo on zamierza sika�? � zapyta� Kristoffer bezceremonialnie, a Dominik i Jons spojrzeli przestraszeni na Villemo. Ona jednak przyj�a to ze spokojem.

Zaraz jednak wsta�a.

��To mi si� nie podoba. Zobaczcie, co z nim? Ja nie chc� go kr�powa�.

Nim sko�czy�a, oni ju� byli przy g�azie, zamykaj�cym widok na dolny bieg rzeki. Znajdowa� si� jednak tak blisko, �e zdawa�o si�, i� za nim jest bezpiecznie.

Villemo us�ysza�a podniesione g�osy i pobieg�a za m�czyznami.

Folke le�a� twarz� w p�ytkiej wodzie. Kto� musia� przytrzymywa� mu g�ow�, dop�ki si� nie utopi�.

Villemo krzykn�a rozdzieraj�co.

Drobny, sympatyczny, prostoduszny Folke nigdy nie wr�ci do domu w Almhult.

S�o�ce wznios�o si� ponad szczyty wzg�rz. Promienie �wiat�a pad�y na rzek�, rozb�ys�y w kaskadach wody i o�lepi�y Villemo.

Sta�a na brzegu jak sparali�owana, niezdolna do niczego, i patrzy�a, jak m�czy�ni pr�buj� tchn�� w Folkego �ycie. Wszyscy wiedzieli jednak, �e na pr�no.

Nagle us�ysza�a za sob� szelest. Odwr�ci�a si� dok�adnie w ostatnim momencie, by zobaczy� jakiego� cz�owieka uciekaj�cego z miejsca, na kt�rym odpoczywali, z ich strzelbami od pach�.

��Ukradli nam strzelby! � krzykn�a.

Dominik i jego ludzie rzuci� si� w pogo�.

Kristoffer bieg� pierwszy. Nie spuszcza� z oczu rabusia, kt�ry ucieka� przez r�wnin� w stron� lasu. Poniewa� trudno mu by�o nie�� a� sze�� strzelb, cz�� z nich po drodze zgubi�. A gdy si� zawaha�, niepewny, czy wr�ci� po nie, Kristoffer omal go nie z�apa�.

��To diabe�! Dostanie teraz za Folkego! I za Gotego!

��Kristoffer, b�d� ostro�ny! � wo�a� Dominik, kt�ry wraz z Jonsem bieg� w �lad za nim.

��Nie my�licie chyba, �e dam si� wykiwa� jakiemu� przekl�temu snapphanowi! � odkrzykn�� Kristoffer.

��Ich mo�e by� wi�cej!

��Niech no si� poka��!

Snapphan uzna� tymczasem, �e trzeba zmyka� p�ki czas, i zostawi� dwie strzelby na bagnistej ziemi. Kristoffer poni�s� jedn� z nich; nie zd��y� co prawda za�adowa�, ale m�g� jej przecie� u�y� jako broni bia�ej.

Dominik przystan�� i nabi� ostatni� strzelb�, podczas gdy Jons, nieco zdezorientowany, gna� za uciekaj�cym.

Wkr�tce wszyscy znikn�li w lesie. Villemo s�ysza�a, jak ha�asuj�, przedzieraj�c si� przez zaro�la.

��Co za idiota! Co za kompletny idiota! � lamentowa�a. � I ty, Jons! � zawo�a�a g�o�niej. � Wracaj natychmiast!

Na szcz�cie Jons uzna� to za s�uszne i zwolni�. W tej samej chwili z lasu pad� strza� i kula przelecia�a mu tu� przy kolanie. Rzuci� si� z powrotem przez podmok�y grunt.

��Tam jest ich wi�cej! � wo�a� do Dominika.

��Tak, masz racj�. Strza� pad� z wysoka. Kristoffer!!! Wracaj!

Ale by�o ju� za p�no. W zaro�lach najwyra�niej trwa�a walka wr�cz.

Dominik, Villemo i Jons ukryli si� przed kulami za g�azem. Nie mogli nic zrobi�. pozostawa�o tylko nie traci� nadziei. Wyj�cie z ukrycia oznacza�o teraz pewn� �mier�.

Snapphanowie w lesie na zboczu mieli czas za�adowa� bro� i czekali, gotowi do strza�u.

Jednak oni tak�e nie widzieli, co dzieje si� w zaro�lach, gdzie Kristoffer dopad� ich kompana. Le�eli wysoko na skale, walka toczy�a si� w�a�nie pod ni�.

��Musimy co� zrobi� � zawodzi�a Villemo.

��Ale co?

��Nie mo�emy przedosta� si� przez bagno?

��Wezm� nas na cel, jak tylko si� ruszymy.

��O Bo�e, jak on m�g� by� taki� g�upi?

��Rzeczywi�cie, okaza� si� lekkomy�lny. Ale jak my si� st�d wydostaniemy?

��My�lisz, �e bez Kristoffera?

��Musimy chyba spojrze� prawdzie w oczy.

Dominik jednak widzia� wszystko w zbyt czarnych barwach. Wkr�tce Kristoffer, zataczaj�c si�, wypad� z zaro�li. �miertelnie zm�czony, pokrwawiony, lecz �ywy.

��Nie id� przez bagno, Kristoffer! � wrzasn�� Dominik.

Tamten zawaha� si�. Mimo du�ej odleg�o�ci widzieli wyraz triumfu na jego twarzy.

��Za�atwi�em go! � wo�a� z dum�. � Wbi�em w niego n�. Trzy razy. Raz za Gotego, raz za Folkego i raz za konie!

Villemo ogarn�y md�o�ci.

��Och, zamilcz � mrukn�a.

Dominik uj�� jej r�k� i �cisn�� ze zrozumieniem.

Kristoffer zacz�� przesuwa� si� skrajem lasu pod os�on� ska�, tak �e snapphanowie nie mogli go widzie�.

��Nieg�upio to wymy�li� � powiedzia� z uznaniem Dominik. � A my wchodzimy do rzeki. Przejdziemy wod�, skryj� nas kamienne bloki na brzegu.

��A Folke?

��Przykro mi, ale dla niego nic ju� nie mo�emy zrobi�.

Villemo sprawia�o to b�l, lecz przecie� rozumia�a gorzk� rzeczywisto��.

��Odm�w cich� modlitw� za niego, Dominiku � poprosi�a.

Wyrazi� zgod� skinieniem g�owy i ostro�nie zacz�li si� wycofywa�, dop�ki nie znale�li si� pod os�on� g�az�w.

Nagle hukn�� strza�. Rzucili si� w wod�, a kula z metalicznym d�wi�kiem odbi�a si� ad kamienia. Villemo zd��y�a zauwa�y� ruch w zaro�lach pod ska��, gdzie bieg� Kristoffer. Musi min�� troch� czasu, zanim snapphanowie zejd� w d�, tymczasem oni mo�e zd��� umkn��.

Troch� biegli brzegiem, troch� brodzili w wodzie, potykali si� i zderzali, ale nie ustawali, dop�ki nie dotarli do zakola rzeki.

��Patrzcie tam � powiedzia� Dominik. � Tam las dochodzi a� do wody, tam spotkamy Kristoffera.

��On ju� tam powinien by� � wydysza� Jons. � L�dem �atwiej si� porusza�.

��P�niej zaczyna si� g�sty las � stwierdzi� Dominik. � To nam pomo�e.

��Tak, zw�aszcza �e dolina najwyra�niej si� ko�czy � stwierdzi�a z ulg� Villemo.

��Bogu dzi�ki � mrukn�� Jons.

��Mimo wszystko nie jest z nami jeszcze tak �le � doda� Dominik. � Mamy jedn� strzelb�, a mo�e nawet dwie, je�li Kristoffer uratowa� swoj�. Mo�emy da� sobie rad�.

Przedzierali si� dalej. Teren stawa� si� niebywale trudny, poza tym ca�y czas musieli kry� si� za wysokimi kamieniami. Niekiedy trzeba by�o pokonywa� wi�ksze spadki i w takich razach zawsze jedno trzyma�o strzelb� wysoko nad g�ow�, by si� nie zamoczy�a.

W ko�cu zrobi�o si� bardziej p�asko, a rzeka p�yn�a wolniej.

��T� otwart� przestrze� b�dziemy musieli przeby� biegiem � stwierdzi� Dominik. � Nie s�dz�, by grozi�o nam jeszcze jakie� niebezpiecze�stwo. Mam nadziej�, �e zostawili�my snapphan�w daleko za sob�, ale na wszelki wypadek trzeba biec!

�atwo powiedzie�, ale jak to zrobi�, kiedy jest si� kompletnie wypranym z si� po brodzeniu w wodzie pod pr�d i przedzieraniu si� mi�dzy wielkimi, nieforemnymi g�azami. Obaj m�czy�ni wzi�li Villemo za r�ce i ci�gn�li j� za sob�. Mia�a wra�enie, �e jeszcze moment, a wyrw� jej ramiona ze staw�w. W g�owie jej hucza�o, krew pulsowa�a, by�a bliska omdlenia. Las, rzeka i g�ry wirowa�y przed oczyma. Nie widzia�a wyra�nie, rozpryskuj�ca si� woda i pot zalewa�y jej oczy.

W ko�cu znowu znale�li si� w bezpiecznym miejscu. To by� ten las, w kt�rym, wedle wszelkich przypuszcze�, powinien si� znajdowa� Kristoffer.

Czeka� na nich, to prawda. Ale�

Villemo wyda�a z siebie bolesne �nie!� i ukry�a twarz w d�oniach. Opad�a na kolana, nie by�a w stanie zrobi� ani kroku wi�cej.

Cia�o Kristoffera ko�ysa�o si� na ga��zi. Supe� zawi�zany by� tak pospiesznie i niestarannie, �e Dominik wcale nie musia� przecina� sznura. Patrzyli zrozpaczeni, jak zw�oki zsuwaj� si� na ziemi� niczym ci�ki worek.

Dominik oprzytomnia� pierwszy i pr�bowa� go ratowa�. Wszystkie wysi�ki okaza�y si� daremne. Kristoffer zosta� najpierw zamordowany ciosem no�a w plecy. Powieszono go wy��cznie po to, by pog��bi� makabryczne wra�enie.

��Ju� wi�cej nie znios� � j�cza�a Villemo. � Oni wybij� nas wszystkich. Jedno po drugim. Ja ju� nie mog�!

��Musisz! � surowo uci�� Dominik. � Nie wolno ci si� za�amywa�!

Tymczasem Jons u�o�y� starannie zw�oki Kristoffera, znalaz� kilka kwiatk�w i rzuci� je na pier� zmar�ego. Ten ros�y ch�op nawet nie stara� si� powstrzyma� �ez.

Gdy jednak zacz�� zbiera� kamienie, znowu �wisn�a kula i trafi�a w drzewo, pod kt�rym sta� Dominik. Nie chybi�aby na pewno, gdyby Villemo, kt�ra si� w�a�nie podnios�a, nie zobaczy�a, �e na stoku g�ry co� b�yszczy w s�o�cu i instynktownie nie odepchn�a Dominika.

Wsta�, dr��c.

��Uciekajmy!

Znowu biegli wzd�u� rzeki, ci�gn�c Villemo mi�dzy sob�. Las dawa� im os�on�, ale to by� zdradziecki sojusznik. Kto wie, kogo i co jeszcze skrywa��

Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e teren si� obni�a� i stawa� si� coraz bardziej p�aski. Wkr�tce nie widzieli ju� stromych stok�w ani po jednej, ani po drugiej stronie. Przed nimi rozci�ga�y si� smalandzkie r�wniny, budz�ce l�k, lecz imponuj�ce. Rozleg�y, wspania�y krajobraz, prawdziwa pociecha po ciasnym w�wozie, kt�ry szcz�liwie zostawiali za sob�.

��Uda�o nam si� � dysza�a Villemo.

��Tak, ale musimy przebiec jeszcze kawa�ek. Dop�ki nie znajdziemy si� na otwartej przestrzeni z widokiem na wszystkie strony.

Mia�a wra�enie, �e p�uca jej pop�kaj�. Wiele da�aby za to, by m�c rzuci� si� na ziemi� i odpocz��, wiedzia�a jednak, �e Dominik ma racj�.

Ostatkiem si� biegli wi�c przez pustkowie, ci�ko dysz�c i sp�ywaj�c potem w piek�cym niemi�osiernie s�o�cu.

W ko�cu Dominik uzna�, �e na razie wystarczy. Padli na ziemi� w niewielkim zag��bieniu po�rodku bezkresnej r�wniny i mogli wreszcie odetchn��.

��Mam nabit� strzelb� � powiedzia� Dominik z wysi�kiem. � A tu zobaczymy snapphan�w dostatecznie wcze�nie, by m�c ich powstrzyma�.

��Czy kto� wie, gdzie si� znajdujemy? � zapyta�a Villemo, gdy ju� odzyska�a zdolno�� m�wienia.

��Nie, ale przez ca�y czas biegli�my w kierunku p�nocno-wschodnim, wi�c pr�dzej czy p�niej dojdziemy do ludzi. Mo�e nawet do Almhult.

��Nie wymieniaj tej nazwy � mrukn�a. � To mi za bardzo przypomina naszego mi�ego Folke.

Jons siedzia� i spogl�da� na ni� ukradkiem, zachwycony. Villemo dobrze to widzia�a, lecz udawa�a, �e niczego nie dostrzega. Chyba nie bardzo jest co we mnie podziwia� teraz, w tym ubraniu, my�la�a zirytowana. Przemoczona, spocona, p� sosnowego lasu we w�osach. Ale mo�e on to lubi?

��To niewiarygodne � powiedzia� Dominik. � Trzech z nas zabili. Strzelali i do Jonsa, i do mnie. Nigdy jednak nie strzelali do ciebie, Villemo. A przecie� by�oby naturalne pozby� si� najpierw najmniejszych i najs�abszych.

��Mo�e oni j� widzieli, kiedy si� k�pa�a? � zastanawia� si� Jons.

Dominik zacisn�� z�by.

��Oczywi�cie!

Musieli j� widzie� rozebran� do naga, my�la�. Dlaczego to zrobi�a�, Villemo? Nie mog� ci tego darowa�. Pewnie tak�e i dlatego, �e na mnie to te� wywar�o tak wielkie wra�enie, dodawa� z poczuciem winy.

Villemo pochyli�a g�ow�.

��My�la�am, �e nikt mnie nie widzi.

��No pewnie! � sykn�� Dominik ze z�o�ci�.

Jons si� nie odzywa�. Siedzia� i na nowo prze�ywa� w my�li tamt� scen�, znowu widzia� Villemo w wodzie i czu�, �e jego m�sko�� zaczyna mu sprawia� k�opoty.

Villemo spojrza�a na Dominika.

��Co mia�e� na my�li, m�wi�c, �e snapphanowie mnie widzieli? Jakie to ma znaczenie poza tym, �e jest mi przykro?

��Je�li si� nie mylimy, to oni ciebie zostawiaj� na koniec � odpar� i nie uda�o mu si� powstrzyma� dr�enia g�osu. � Kiedy usun� Jonsa i mnie, b�d� mogli robi� z tob� co zechc�.

Villemo pod�wiadomie zacisn�a pi�ci.

��Uciekajmy st�d!

Dominik wsta�.

��Tak, je�li wszyscy odpocz�li, najlepiej b�dzie rusza� w drog�. Chyba powinni�my si� kierowa� poprzez t� otwart� r�wnin�. By� mo�e s� tam ludzkie siedziby.

��I tam b�dziemy bezpieczni?

��Bezpieczni nie b�dziemy nigdzie na tych przygranicznych terenach. Snapphanowie rozproszyli si� po Hallandii i po Blekinge, dawnych du�skich prowincjach, i wcale by mnie nie zdziwi�a, gdyby pr�bowali przenika� tak�e do Smalandii.

��Ale Smalandia zawsze by�a szwedzka?

��Tak. Tylko �e to nigdy nie by�y najbogatsze ziemie w kr�lestwie. Sama widzisz, jak to wygl�da. Kiedy w takiej sytuacji przychodzi kto� i kusi lepszymi warunkami �ycia pod panowaniem Du�czyk�w, to nie wiadomo, jak si� ludzie zachowaj�.

Villemo sz�a zamy�lona.

��Odczuwam tak� wewn�trzn� pustk� � powiedzia�a po jakim� czasie. � Chocia� ani Gote, ani Folke, ani Kristoffer nic osobi�cie dla mnie nie znaczyli, a nawet nie zd��y�am ich lepiej pozna�, to przecie� byli naszymi towarzyszami i tak mi ich �al. Tak mi przykro z ich powodu. Zostali porzuceni, sami, bez grob�w, w tym okropnym w�wozie. Nie daje mi to spokoju.

��Wszyscy chyba odczuwamy to samo � westchn�� Dominik. � Musimy jednak patrze� w przysz�o��. Nie zapomnimy ich, na to sobie nie zas�u�yli, lecz nie mo�emy si� zadr�cza� tym, co si� sta�o. Zapomnij o ich �mierci, Villemo, lecz nie zapominaj o nich samych.

Skin�a g�ow� na znak, �e b�dzie pr�bowa�.

Ale to nie by�o �atwe.

Jons nie by� w stanie d�u�ej ukrywa�, �e noga, kt�r� skr�ci�, kiedy schodzili do rzeki, bardzo mu dokucza. Pr�bowa� nie zwraca� na to uwagi, a gdy biegli wzd�u� rzeki, stara� si� t�umi� b�l, co jednak niczego nie polepsza�o. Kostka opuch�a teraz tak bardzo, �e mia� powa�ny k�opot ze zdj�ciem buta, a ka�dy krok wywo�ywa� na jego twarzy bolesny grymas.

��Tak nie mo�na � powiedzia� Dominik. � Wesprzyj si� teraz na mnie. Kiedy dojdziemy do ludzi, zobaczymy, co z nog�.

��Oprzyj si� na nas � poprawi�a Villemo, staj�c przy drugim boku Jonsa.

By� to do�� �a�osny widok, gdy tak brn�li przez bezkresne pustkowie. Zm�czeni, przemoczeni, bezbronni�

Herszt snapphan�w, Ma�y Jon, beszta� swoich ludzi:

��Uciekli wam z w�wozu, gamonie! Jak to si� sta�o?

��Ale trzech z nich dostali�my � pr�bowa� si� broni� jeden z opryszk�w.

��O dw�ch za ma�o. A oni zabili jednego z nas. To nie mia�o prawa si� zdarzy�! Ale je�eli im si� wydaje, �e s� ju� uratowani, to si� grubo myl�. S� teraz w drodze do Hallaryd. Poczekamy tam na nich.

��Nie mo�emy przecie� wyj�� st�d tak, �eby nas nie widzieli.

��Oni id� piechot�, a my mamy konie. Ominiecie ich �ukiem tak du�ym, �eby was nie zobaczyli! Albo zaczekajcie� Jad� z wami. Mam ochot� dopa�� tego czarnego, to jaki� oficer, je�li dobrze widz�. Ten drugi to zwyczajny wiejski parobek. Jego schwytamy jak g�. A potem zostanie ju� tylko dziewczyna. Chc� mie� j� nietkni�t�. Rozumiecie?

��Tak jest. Ale ja si� troch� boj� tego oficera. On jest niebezpieczny.

��Nic podobnego! Szwedzcy oficerowie to �a�osne ch�ystki, wszyscy jak jeden.

Lecz tak�e g�os Ma�ego Jona brzmia� cokolwiek niepewnie. Ten oficer wygl�da� imponuj�co.

��Podejdziemy ich � obieca�. � A tego czarnego zostawcie mnie! P�nej zajmiecie si� parobkiem.

��Nie mo�emy ju� teraz pogalopowa� przez pustkowie i tam ich dopa��? Zosta�a im tylko jedna strzelba.

Ma�y Jon popatrzy� na kompan�w z niech�ci�.

��Wiecie bardzo dobrze, �e ja wol� bardziej wyszukane metody ni� zwyczajny napad.

Podw�adni kiwali g�owami. Wiedzieli. Oczywi�cie, wiedzieli bardzo dobrze, �e Ma�y Jon uwielbia wojn� nerw�w, dr�czenie swoich ofiar.

��Pastor w Hallaryd� � rzek� herszt z szyderczym u�mieszkiem. � Mamy go na oku ju� od jakiego� czasu, prawda? Teraz to on po�artuje ze szwedzkimi �o�nierzykami!

Podczas gdy Villemo i jej dwaj rycerze w�drowali przez spalone s�o�cem pustkowie, niewielka grupa je�d�c�w zmierza�a na p�noc. Omijali r�wnin� du�ym �ukiem ku wschodowi, tak �e w�drowcy nie mogli ich widzie�. Jak cienie mkn�li do Hallaryd i wkr�tce tam dotarli. Zwyczajni przybysze, a jeden zmierza� do ko�cio�a�

Po po�udniu tr�jka tak�e dotar�a do Hallaryd.

��Co teraz zrobimy? � zapyta�a Villemo.

By�a tak zm�czona drog�, tak okropnie bola�y j� plecy ad podpierania Jonsa, �e ledwie trzyma�a si� na nogach.

Dominik przygl�da� si� z daleka ma�ej osadzie.

��Chyba nie powinni�my s�dzi�, �e wszyscy b�d� tu do nas wrogo usposobieni � powiedzia�. � Mimo wszystko s� to ziemie czysto szwedzkie. Idziemy do wsi i spytamy, czy maj� jakie� lokum do wynaj�cia. Trzeba jak najszybciej opatrzy� nog� Jonsa.

We wsi po�r�d drewnianych, malowanych na czarno smo�� budynk�w znale�li niewielk� gospod�. Owszem, mog� wynaj�� pomieszczenie, na podw�rzu stoi ma�y domek, je�li chc�, mog� tam przenocowa�.

Chcieli, rzecz jasna, i zaraz poszli do tego domku, sk�adaj�cego si� z jednej tylko izby. Villemo tak ju� przywyk�a do �ycia w towarzystwie m�czyzn, �e brak oddzielnego pomieszczenia zupe�nie jej nie przera�a�. Niezw�ocznie zaj�li si� nog� Jonsa.

��Obawiam si�, �e trzeba b�dzie rozci�� but � zmartwi� si� Dominik. � Noga okropnie spuch�a.

Jons bez s�owa skin�� g�ow�. P�niej b�dzie si� martwi�, co w�o�y� na nogi. Zreszt� jest przecie� lato, Bogu dzi�ki, a on nawyk� w domu do chodzenia boso.

Gdy ju� umyli nog� i mocno j� obwi�zali, poszli do gospody co� zje��. Smakowa�o niebia�sko, wszyscy troje mieli wra�enie, �e przeszli przez pe�en ognia czy�ciec, a teraz dotarli do raju.

Kiedy ko�czyli posi�ek i stwierdzili, �e robi si� ciemno, do sto�u podszed� jaki� cz�owiek w szatach duchownego.

Uk�oni� si� szacunkiem.

��Widz�, �e pan jest kr�lewskim oficerem � zwr�ci� si� do Dominika.

��Tak, jestem kurierem � odpar� Dominik kr�tko.

��To jeszcze lepiej! Chodzi o to, �e chcia�bym przekaza� panu pewne niezwykle wa�ne informacje z pro�b�, by pan z kolei zechcia� przedstawi� je Jego Wysoko�ci. To sprawa najwy�szej wagi pa�stwowej.

Wszystko mo�liwe. Na tych przygranicznych terenach dzia�o si� wiele dziwnych rzeczy.

��Je�eli zechce mi pan po�wi�ci� troch� czasu, prosz�, by mi pan towarzyszy� na plebani�.

Villemo wpad�a w z�o��. Z pocz�tku, kiedy przyszli do Hallaryd, by�a zbyt zm�czona, �eby my�le� o czym� poza jedzeniem i odpoczynkiem, ale posi�ek przywr�ci� jej ch�� do �ycia. Siedzia�a teraz z kolanem przyci�ni�tym do nogi Dominika i dreszcz j� przenika� na my�l, �e b�dzie z nim dzieli� pok�j. A mo�e nawet pos�anie?

Gor�czka trawi�ca jej cia�o nie opad�a. I wiedzia�a, �e nie opadnie, dop�ki Dominik nie b�dzie jej. Nawet gdyby ca�y �wiat zabrania� im by� razem.

��Owszem, chyba m�g�bym� � zacz�� Dominik.

Z najwy�sz� niech�ci� my�la� o tym, �e b�dzie musia� zostawi� Villemo w jednej izbie z Jonsem. Jons mia� wprawdzie zwichni�t� nog�, co zapewne czyni�o go nieszkodliwym, mimo to�

��Ale wr�cisz szybko? � spyta�a Villemo niespokojnie.

Dominik pos�a� jej pe�ne wdzi�czno�ci spojrzenie. S�ysza� l�k w jej g�osie. On tak�e bardzo sobie ceni� jej obecno�� i my�l o tym, �e b�dzie m�g� sp�dzi� noc w tym samym pokoju co ona. B�dzie m�g� jej broni�

Broni�? Czy naprawd� takie by�o najwi�ksze pragnienie Dominika?

��Niestety � rzek� ksi�dz, zwracaj�c si� do Villemo. � Niestety, to zajmie troch� czasu, chodzi o do�� skomplikowane sprawy. Przed p�noc� jednak b�dziecie mie� pana oficera z powrotem.

Dziewczyna jest jeszcze bardziej apetyczna z bliska, my�la� Ma�y Jon ubrany w szaty duchownego, kt�re ukrad� w zakrystii. Czy oni naprawd� wierz�, �e zwiod� kogo� tym m�skim przebraniem? Ma kr�tkie w�osy. Dlaczego? Obci�to jej za kar�? A mo�e zrobi�a to z w�asnej woli, �eby lepiej udawa� �o�nierza? Nie kobiety zbyt wiele uwagi przywi�zuj� do pozor�w, �eby z w�asnej woli obci�� w�osy.

Ona b�dzie moja! Jak tylko pozb�dziemy si� tych dw�ch, b�dzie moja! Sp�jrzcie tylko na te oczy! Jak u kota, nigdy takich nie widzia�em! Owszem, widzia�em. Ten kurier ma podobne.

��Prosz� mi wybaczy�, czy wy dwaj jeste�cie krewnymi? � zapyta� uni�enie.

��Jeste�my kuzynami � powiedzia� Dominik kr�tko.

��Ale czy pa�ski kuzyn nie jest troch� za m�ody do wojaczki?

��Owszem, jest m�ody � przyzna� Dominik. � Ale ja jestem jego opiekunem, wobec tego musi mi towarzyszy�. Nie ma nikogo innego. Dobrze, p�jd� z tob� na plebani�, s�ugo bo�y!

Wsta� nie zwlekaj�c, zap�aci� szynkarzowi i poleci� swoim towarzyszom, by zaraz poszli spa�. Czyni� to z ci�kim sercem.

Ale czemu tak si� ba� o Villemo? Widzia� przecie� na w�asne oczy, �e ona nie�le potrafi si� broni� sama.

��Wr�c� najszybciej jak to mo�liwe � mrukn�� ponuro.

Jons powoli uk�ada� si� na spoczynek na wype�nionym s�om� sienniku pod okryciem ze sk�r. W izbie znajdowa�o si� tylko jedno szerokie �o�e, na kt�rym mieli spa� wszyscy troje. Dominik zamierza� po�o�y� si� po�rodku, ale teraz, gdy go zabrak�o, odst�p mi�dzy dwojgiem pozosta�ych by� niepokoj�co ma�y.

Poza �o�em umeblowanie izby sk�ada�o si� z ci�kiego, krzywego sto�u i �awy. Jeszcze kilka drewnianych ko�k�w w �cianie, i to wszystko. Okno nie mia�o szyb, tylko zasuwan� na noc okiennic�. Jednak po tamtej strasznej dolinie pok�j wydawa� im si� pa�acow� komnat�!

Z ci�kim westchnieniem, wywo�anym wieloma przyczynami, Jons w�lizgn�� si� do ��ka.

Villemo natomiast dzia�a�a z wielk� energi�.

Fakt, �e znalaz�a si� znowu w ludzkim osiedlu, oraz posi�ek pobudzi�y w niej si�y �yciowe.

Nie chcia�a ju� d�u�ej by� m�czyzn�.

W nale��cej do gospody �a�ni zmy�a z siebie wszystkie brudy podr�y i wszelkie wspomnienia o drago�skim stroju. W�osy zosta�y gruntownie wyszorowane, a gdy znowu znalaz�a si� w izbie, wypakowa�a swoje kobiece suknie, kt�re przez ca�y czas nios�a na plecach w niedu�ym worku.

O rany, jaka pognieciona jest ta b��kitna sukienka! Powiesi�a j� i d�ugo wyg�adza�a r�kami, cho� pomaga�o to niewiele. Ale co tam, wyprostuje si� sama, jak troch� powisi, my�la�a z optymizmem.

Ubrana tylko w d�ug� halk� po�o�y�a si� do ��ka, pilnie bacz�c, by le�e� na swojej cz�ci. Kiedy Dominik wr�ci, powinien znale�� j� pachn�c�, czyst� i bardzo kobiec�!

Jonsa si� nie ba�a. By� cz�owiekiem niezwykle skromnym, a do niej odnosi� si� z wielkim respektem. Poza tym musia� by� �miertelnie zm�czony, a na dodatek powstrzymywa�a go ta bol�ca noga.

Villemo tak bardzo czeka�a na Dominika, �e mowy by� nie mog�o o spaniu. Mo�e wr�ci za chwil�? Wci�� jeszcze pami�ta�a jego blisko�� przy stole, my�l o tym budzi�a w niej dreszcz, rozpala�a ogie� w ca�ym ciele, wibrowa�a pod sk�r�. Gor�czka, kt�ra gna�a j� za Dominikiem przez ca�� Dani� i po�udniow� Szwecj�, by�a teraz wi�ksza ni� kiedykolwiek. Ju�, ju� nied�ugo on b�dzie tutaj!

Ale by� te� w niej jaki� inny, bardziej st�umiony niepok�j. Irytowa�o j� to. Mia�o co� wsp�lnego z tym ksi�dzem� Taki ugrzeczniony, taki pobo�ny, ale mia� w sobie co� takiego� co�, co nie dawa�o jej spokoju�

Doszed� do niej odg�os t�umionego p�aczu. Odwr�ci�a g�ow�.

��Jons, co z tob�? Nie mo�esz wci�� rozpacza� nad ich losem! Im ju� teraz jest dobrze, przecie� rozumiesz. Co czeka�o Folkego, gdyby wr�ci� do domu, do Almhult? To by�y przecie� tylko marzenia, czy� nie? A Kristoffer? Mia� takie wielkie pragnienie s�awy, a tak niewiele zdolno�ci, by je zrealizowa�. A Gote? Ilu dziewcz�tom zmarnowa�by �ycie?

M�wi�a tak, cho� sama przecie� bardzo �a�owa�a m�odego �ycia tamtych trzech. Jons jednak potrzebowa� pociechy. By� to cz�owiek prosty, kt�ry zawsze kierowa� si� tylko uczuciami i nigdy nie pr�bowa� ich ukrywa�.

��Ale to nie o to chodzi, panno Villemo � m�wi�, poci�gaj�c nosem.

��No to co si� sta�o?

��Tego nie mog� panience powiedzie�.

G�os mu dr�a�, z trudem powstrzyma� szloch.

Odwr�ci�a si� do niego energicznie.

��Oczywi�cie, �e mo�esz mi powiedzie�. Przecie� wiesz, �e ja wiele potrafi� zrozumie�. Zapomnij, �e jestem dziewczyn�, i opowiadaj!

Te ostatnie s�owa sk�oni�y go do wyp�akania swojego b�lu.

��Przecie� w�a�nie o tym nie mog� zapomnie�! Bo to jest przyczyna wszystkiego!

��Co?

���e pani jest dziewczyn�. Ja jeszcze nigdy nie mia�em dziewczyny, a teraz jestem zakochany, tak strasznie zakochany, �e a� mnie w brzuchu boli!

Villemo powstrzymywa�a si� od �miechu.

��Och, m�j drogi � powiedzia�a, kiedy znowu by�a w stanie m�wi� powa�nie. � To bardzo niedobrze!

Stara� si� odszuka� w mroku jej spojrzenie.

��Czy nigdy nie b�d� m�g��? Nie, oczywi�cie, �e nie.

��Co takiego?

��Ja tak strasznie pragn� kobiety, panno Villemo. My, m�czy�ni, mamy takie du�e potrzeby w tych sprawach. A ja nigdy z nikim i teraz boj� si�, �e to niebezpieczne! �e mo�e mi si� co� sta�.

Jak, na Boga, ma przyj�� te wyznania? W jaki spos�b rozmawia� z nim na taki temat? Villemo nie by�a niewini�tkiem, ale nie mia�a poj�cia, co odpowiedzie� m�czy�nie, kt�ry zwraca si� do niej z czym� takim? A na dodatek my�li, �e umrze, je�eli jego pragnienia nie zostan� zaspokojone? Kt�ry jest du�y, silny i le�y w tym samym ��ku co ona?

Dominiku, wracaj!

Ale on mo�e nie wr�ci� przed p�noc�. I to w�a�nie jest okropne.

Wcale sprawy nie u�atwia�o to, �e jej w�asne cia�o dr�czone by�o dok�adnie takimi samymi pragnieniami jak pragnienia Jonsa. Problem polega� tylko na tym, �e ona po��da�a kogo� zupe�nie innego.

Jak post�puje si� w takich razach? Co powinna zrobi� Villemo, kt�ra zawsze mia�a s�abo�� do nieszcz�nik�w? Toczy�a ze sob� ci�k� walk�. Czy powinna zareagowa� ostr� reprymend�, kt�ra by powstrzyma�a Jonsa, ale kt�ra by te� zrani�a go g��boko, mo�e �miertelnie? Czy okaza� wsp�czucie, ulitowa� si� nad nim. Oczywi�cie nie w dos�ownym sensie, co� takiego nigdy by jej nawet do g�owy nie przysz�o, lecz okaza� mu, �e rozumie i �e go lubi? Niebezpieczna droga�

On za� przysuwa� si� ostro�nie coraz bli�ej, zach�cony jej milczeniem, kt�rego nie musia� sobie t�umaczy� jako odmowy.

O, Bo�e, co powinno si� powiedzie�? Jak si� post�puje z takim wra�liwym m�odzie�cem w potrzebie? I je�li na dodatek jest si� Villemo, kt�ra nie lubi ucieka� z krzykiem od trudnych spraw.

Dominik poszed� za duchownym w stron� ko�cio�a. Nie zd��yli jednak wyj�� poza obr�b zabudowa�, gdy co� czarnego opad�o mu na twarz, r�ce brutalnie wykr�cono mu do ty�u i skr�powano, a na g�ow� zarzucono worek.

Dominik nale�a� do silnych i fizycznie sprawnych, lecz napastnik�w by�o wielu, a napad zaplanowany.

��Pom� mi! � zawo�a� do ksi�dza.

��Zamknijcie mu g�b� � rzek� na to czcigodny s�uga bo�y.

Za�o�ono mu przez worek sztywny knebel, tak �e pokaleczone k�ciki ust Dominika zacz�y krwawi�, a on o ma�o si� nie udusi�. Zwi�zano mu tak�e nogi, a kilku silnych m�czyzn wrzuci�o go na konia w poprzek przez grzbiet.

Villemo, my�la� Dominik. Dobry Bo�e, Villemo jest sama z Jonsem w gospodzie!

To by�a jego jedyna my�l.

Nie pad�o wi�cej ani jedno s�owo. Kto� usiad� przed nim na koniu, a po stuku kopyt pozna�, �e je�d�c�w by�o czterech.

A pozostali napastnicy? my�la�. Jakie maj� plany w stosunku do Villemo? A Jons?

Ach, domy�la� si� wszystkiego a� za dobrze!

Jechali d�ugo. Dominikiem trz�s�o okropnie. Poniewa� jednak by�o do�� ciemno i tamci musieli pilnowa� drogi, on stara� si� mo�liwie najlepiej wykorzystywa� czas. Gor�czkowo wykr�ca� r�ce, �eby poluzowa� wi�zania. Jako kurier musia� by� przygotowany i do takich sytuacji. Wiele, wiele godzin sp�dzi� m�ody Dominik, �wicz�c r�ne sposoby uwalniania si� z wi�z�w, zw�aszcza r�k, bo one s� najwa�niejsze.

Tym razem zwi�zano go solidnie, ale on nie dawa� za wygran�. Trz�s�c si� na ko�skim grzbiecie, wci�� kr�ci� r�kami i szarpa�, stara� si� uwolni� d�onie. Marzy�, �eby spa��, lecz na to by� zbyt mocno przytroczony.

Jak daleko ju� odjechali od wsi?

Kiedy zdawa�o mu si�, �e nie ma ju� ani jednej ca�ej ko�ci i �e cia�o jego sk�ada si� z oddzielnych cz�ci, przytrzymywanych sk�r�, kto� w ko�cu zawo�a� �prrr!� i konie stan�y.

Dominik zosta� zdj�ty i rzucony na ziemi�, wci�� zwi�zany i z workiem na g�owie.

Kto� wydawa� rozkazy st�umionym g�osem i Dominik rozpozna� �ksi�dza�.

Poczu�, �e owi�zuj� mu cia�o jeszcze jednym sznurem. Och, nie, tylko nie wok� r�k. Bogu dzi�ki, jakim� cudem uda�o mu si� wysun�� r�ce z nowej p�tli, kt�r� obwi�zano go w pasie.

Zala�a go zimna fala strachu, gdy zrozumia�, o co chodzi. Ten nowy sznur by� po to, �eby przymocowa� kamie�.

Dominik zawsze l�ka� si� �mierci przez utopienie; wydawa�o mu si� to najgorsze ze wszystkiego.

Nie mia� czasu zastanawia� si� nad swoj� sytuacj�, bo czyje� silne r�ce podnios�y go w g�r� i z rozmachem wyrzuci�y w powietrze; spad�� i woda zamkn�a si� nad nim.

Nie opad� g��boko. Wysi�ki, jakie podejmowa� podczas jazdy, op�aci�y si�. Uda�o mu si� poluzowa� wi�zy do tego stopnia, �e wystarczy�o teraz mocno szarpn�� i d�onie mia� wolne.

By�y poobcierane i zdr�twia�e, ale nie mia� czasu na roztkliwianie si� nad sob�; nale�a�o dzia�a� b�yskawicznie. Przez chwil� nie musia� oddycha�, bo gdy go wyrzucano, zd��y� nabra� du�o powietrza w p�uca. Musia� je zatrzyma� dop�ty, dop�ki nie wydob�dzie no�a. Nie odebrali mu go, widocznie nawet o tym nie pomy�leli albo po prostu nie przysz�o im do g�owy, �e b�dzie m�g� go u�y�. Szybko rozci�� p�tl� opasuj�c� go wp�.

Sznur odpad�, kamie� ju� nie ci�gn�� w d�. Ze zwi�zanymi nogami i workiem na g�owie Dominik stara� si� wyp�yn�� na powierzchni�.

Dalsze powstrzymywanie oddechu stawa�o si� tortur�.

Poniewa� nie wiedzia�, czy napastnicy s� jeszcze na brzegu, odchyli� g�ow� c�o ty�u, tak �e ponad wod� wystawa� tylko nos. Knebel wci�� blokowa� usta, worek lepi� si� do cia�a. Po kilku manewrach zdo�a� w ko�cu odetchn��.

Czas najwy�szy, bo p�uca nie wytrzyma�yby d�u�ej.

Zach�ysn�� si�, nabra� wody, nic nie m�g� na to poradzi�, �eby tylko si� nie zakrztusi�, bo nie wiadomo, czy oni nie stoj� i nie czekaj�, kiedy na powierzchni pojawi� si� b�belki.

Po chwili odwa�y� si� wysun�� g�ow� nieco wy�ej i wtedy us�ysza� stukot ko�skich kopyt. Dochodzi� z daleka i szybko si� oddala�.

Uzna�, �e jest sam. Musia� uzna�, bo ju� d�u�ej nie by�by w stanie si� ukrywa�.

Nie wiedzia�, gdzie jest brzeg, i wci�� mia� zwi�zane nogi.

Zanurkowa�, uwolni� je szybkim ci�ciem.

Och, co za ulga!

Natomiast zadaniem ponad si�y okaza�o si� wsuni�cie no�a pod sznur, kt�ry opasywa� mu ramiona i przytrzymywa� worek, uniemo�liwiaj�c p�ywanie. Dominik uparcie pracowa� nogami i rozpaczliwie walczy� z ogarniaj�c� go panik�. W ko�cu rozci�� worek od g�ry i usun�� knebel. To u�atwi�o oddychanie, a poza tym m�g� widzie�.

Brzeg by� tu�, tu�. Wysoki, co stwierdzi� ju� podczas upadku. Uzna�, �e le��c na plecach mo�e zbli�y� si� do l�du, a potem wydosta� si� na g�r� ty�em.

Raz omal nie zsun�� si� z powrotem, ostatecznie jednak uda�o mu si� osi�gn�� brzeg.

Le�a�, ci�ko dysz�c i dr��c na ca�ym ciele z zimna i z napi�cia, kt�re stopniowo zaczyna�o ust�powa�.

Potem znowu podj�� pr�b� pozbycia si� sznur�w opasuj�cych ramiona. Trzyma�y mocno, wrzynaj�c si� w sk�r�, ale teraz mia� wi�cej czasu. Pi�owa� i pi�owa� z r�kami bole�nie wykr�conymi do ty�u, n� co chwila obsuwa� si� i kaleczy� cia�o.

Nareszcie lina zosta�a mocno nadw�tlona. Jedno silne szarpni�cie i p�k�a. Z ogromn� ulg� �ci�gn�� worek z g�owy i odetchn�� g��boko.

Ale gdzie si� znajduje?

Rozejrza� si� doko�a. Jakie� jezioro. Pogr��ony w mroku krajobraz nic mu nie m�wi�. Jechali d�ugo, bardzo d�ugo�

Zapami�ta� jednak, w kt�r� stron� oddala�y si� konie. Gdyby poszed� ich �ladem, dojdzie zapewne do Hallaryd.

Piechot�?

��Bo�e m�j � szepn�� ku gwiazdom. � Dzi�ki ci za ocalenie! Ale b�agam ci�, Bo�e, chro� moj� ukochan�, dop�ki do niej nie wr�c�!

Bardzo by� niespokojny. Co grozi Villemo? Teraz, kiedy zosta�a bez niego?

Jons? Na pomoc z jego strony nie ma co liczy�. Z nim napastnicy szybko si� rozprawi�.

A nawet je�li tego nie zrobi�? My�l o Jonsie i Villemo, samych w gospodzie, budzi�a prawie taki sam niepok�j.

Dominik naprawd� mia� powody do obaw.

W ma�ym domku nale��cym do gospody Villemo prze�ywa�a trudne chwile.

Rozpalona bolesn� t�sknot� za Dominikiem, ura�ona jego ch�odnym zachowaniem, kt�rego nie odbiera�a jako dowodu rozs�dku, lecz jako poni�aj�cy brak zainteresowania jej osob�, ze spoconym, chorym z pragnienia mi�o�ci Jonsem w jednym ��ku�

Ta prawda, �e Jons to niezbyt m�dry wiejski parobek. Ale by� przecie� tak�e krzepkim ch�opem, by� nade wszystko m�czyzn�, miotanym nami�tno�ci�. Jednocze�nie, nie zdaj�c sobie z tego sprawy, trafia� w najs�abszy punkt Villemo, jej wsp�czucie dla ludzi, z kt�rymi los obszed� si� niezbyt �askawie. Jons nie by� wprawdzie niedorozwini�ty, by� po prostu niewiarygodnie naiwny, �atwowierny i nieszcz�liwy, ale dla Villemo to do��, by chcia�a mu pom�c. Znajdowa�a si� teraz w niezmiernie skomplikowanej sytuacji.

��Jons, zrozum, ja nie mog� ci pozwoli�, �eby� do mnie przyszed� � perswadowa�a cierpliwie. � Jestem przyrzeczona innemu i musz� wr�ci� do niego nietkni�ta. Albo umrze�.

��A nie mo�esz o nim zapomnie�? � szlocha� i g�aska� nie�mia�o jej nagie rami�. � Ty i ja tak dobrze do siebie pasujemy.

O rany, j�kn�a Villemo w duchu. Jak my mo�emy do siebie pasowa�? Chyba jak ogie� i woda!

��Nie, Jons, nie mog� o nim zapomnie�. Po�� si� teraz i �pij.

Znowu wybuchn�� g�o�nym szlochem.

��Ciii � szepta�a przestraszona. � Co ci si� sta�o?

��Ja umr�! � zawodzi�. � Ja umr�!

��Oczywi�cie, �e nie umrzesz! � Przysun�a si� do niego i pog�adzi�a po policzku. � Co chcesz przez to powiedzie�? Dlaczego mia�by� umrze�?

Odwr�ci� si�, jak na niego b�yskawicznie, chwyci� j� wp� i ukry� twarz na jej piersi.

��Wiesz, �e nie chc� zrobi� ci krzywdy, Villemo, nie chc�, ale ja ju� d�u�ej tego nie znios�. �adna dziewczyna mnie nie chce�

��Tego nie rozumiem.

��Naprawd�, �adna nie chce, a to jest dla mnie niebezpieczne. One uwa�aj�, �e jestem za g�upi, a mnie potrzeba� Ja tak strasznie chc� ich dotyka�, ogrza� si� w ich obj�ciach� Potrzebuj� tego, bo jestem taki wype�niony tym� tym, co musi wyj��, wiesz� To si� kiedy� �le sko�czy, rozerwie mnie na kawa�ki, je�li ja nie�

Jons, to nieprawda, to wcale nie jest takie niebezpieczne� � pr�bowa�a go uspokoi�. � A czy nie m�g�by�� No, chodzi mi o to, czy nie mo�esz czasem sam sobie pom�c?

Spogl�da� na ni� z przera�eniem. Jego twarz wy�ania�a si� z mroku niby jasnoszara plama.

��Sam sobie? O, nie, Villemo! Nie mog�. To jest grzech! I miecz pacierzowy od tego wysycha, wszyscy tak m�wi�.

��G�upstwa i przes�dy! � o�wiadczy�a Villemo rzeczowo.

O rany, co ja wygaduj�, pomy�la�a.

��Nie, nie mog� tego zrobi�, nie chc� tego robi�! Boj� si� m�ki piekielnej, Villemo! Ale gdybym tylko m�g�� zbli�y� si� do ciebie� m�g�� tylko troszk�.

Co za niezno�ny uparciuch! Dominiku, gdzie ty si� podziewasz? Jestem w niebezpiecze�stwie, Dominiku!

Zw�aszcza �e s�owa Jonsa jeszcze bardziej rozpalaj� moje trawione gor�czk� cia�o, my�la�a zgn�biona Villemo. Nie chodzi mi o Jonsa, wcale si� nim nie przejmuj�. Ale on jest m�czyzn� i jest tak blisko mnie, zbyt blisko. To chyba natura daje o sobie zna� w ten ma�o sympatyczny spos�b. Ja przecie� nie chc�. A mimo to on na mnie dzia�a! Tak strasznie!

��Jons, b�dzie chyba najlepiej, je�eli wstan�. Tak nie mo�na!

Trzyma� j� mocno. Nie by�o w tym brutalno�ci, raczej niewolnicze oddanie, desperacka, b�agalna pr�ba zatrzymania jej.

��Czy nie mog� si� zbli�y�? Nie do �rodka� tylko �eby blisko�

Ratunku, wo�a�a w duchu. Jak powiedzie�: nie? Przecie� nie chc� go zrani�. Nie jego. Gdyby to by� zwyczajny m�czyzna, ktokolwiek, to po prostu strzeli�abym go w g�b�. Ale jego by to przecie� z�ama�o na ca�e �ycie. Czy mog� czyni� jeszcze ci�szym brzemi�, kt�re i tak d�wiga?

I gdyby chocia� tak�e mojego cia�a nie pali�a taka t�sknota! Teraz potrzeba mi si�y, potrzeba mi m�dro�ci, zanim nie b�dzie za p�no!

Nie, o Bo�e, on si� przybli�a! Dysz�cy, rozdygotany, spocony. I przede wszystkim �ebrz�cy.

��Jons, prosz� ci�!

Sama s�ysza�a, jak niepewnie brzmi jej g�os.

��Ja nic nie zrobi�. Ja nie wejd�

��O Bo�e! Nie wolno ci w �adnym razie, to absolutnie zabronione!

Czu�a, �e zaczyna s�abn��. Krew pulsowa�a jej w skroniach, nie wiedzia�a ju�, gdzie jest, by�a jedynie rozpalonym po��daniem. Po��daniem Dominika, ale to Jons znajdowa� si� obok�

Pr�bowa� rozsun�� jej nogi, lecz mu nie pozwoli�a. Le�a�a na boku, sztywna jak kij.

Jons j�cza�, sapa� i poci� si�. Nie mia� w sobie nic z brutalnego gwa�ciciela. Po prostu pragn�� jej i nie m�g� sobie z tym poradzi�. Teraz i on po�o�y� si� na boku wyprostowany tak samo jak ona. Pier� przy piersi, udo przy udzie.

By� rozpalony niby piec chlebowy, a mimo to stara� si� naci�gn�� na nich oboje okrycie ze sk�r. Chcia� j� rozgrza�!

Villemo dygota�a, przera�ona w�asn� reakcj�, tym, �e jego obecno�� zdawa�a jej si� odpychaj�ca, lecz zarazem tak�e poci�gaj�ca. To nie by� Dominik i nawet nie mog�aby sobie wyobrazi�, �e to on� Nie wolno jej by�o nawet pomy�le�, �e to m�g�by by� Dominik, bo w�wczas mog�aby ulec, podda� si� temu pulsuj�cemu pragnieniu.

O Bo�e! Co on robi?

��Nie! � krzykn�a.

��Chc� si� tylko zbli�y� � wyj�ka�.

Poczu�a na swoich udach gor�cy dotyk jego cia�a i przel�k�a si�, �e nie zniesie tego d�u�ej.

O Bo�e! b�aga�a w duchu. Bo�e, Bo�e! Nie pozw�l, �ebym uleg�a! Ja nie chc�! To niemo�liwe, nie z nim!

Musia�a jednak toczy� zaciek�� walk� z w�asnym pragnieniem, by si� przed nim otworzy�, przesta� si� opiera� tej trudnej do zniesienia sile, kt�ra pcha�a j� w jego obj�cia.

D�onie Jonsa szarpa�y sk�r� na jej plecach, zostan� pewnie okropne siniaki. Jego twarz wykrzywia�a si� bole�nie, j�cza� i wzdycha�, staraj�c si� znale�� do niej drog�.

��Ja musz� � zawodzi�.

��Nie. Nie � szepta�a Villemo gor�czkowo, przera�ona, �e w�a�nie tego ona tak�e pragnie. Co� w niej powtarza�o: Chod�! Chod�, zanim zd��� ci si� wymkn��!

Nie, nie mog�, nie wolno mi, co ja robi�? Moje cia�o ju� mnie nie s�ucha!

Czy to takie dziwne, �e tyle m�odych dziewcz�t, a nawet dojrza�ych kobiet ulega uwodzicielom, cho� naprawd� wcale tego nie chc�? Villemo ju� nigdy nie b�dzie nikogo os�dza�. Nigdy!

Jons sta� si� gwa�towny, krzykn�� przeci�gle, ca�ym jego cia�em wstrz�sn�� spazm, po czym opad� bezw�adnie na pos�anie. Villemo poczu�a na sk�rze co� ciep�ego i lepkiego.

��Och, Villemo! � wzdycha� Jons. � O Jezu, jakie to s�odkie!

Piek�o wstydu rozpali�o si� w Villemo. Wci�� dygocz�c w nieugaszonej gor�czce, musia�a s�ucha� jego roje� o przysz�o�ci.

��Teraz ju� si� nigdy nie roz��czymy, ty i ja, moja ukochana! Nast�pnym razem b�dzie lepiej, zobaczysz.

Nie, nie! Nie m�wi tego chyba powa�nie! Czy on niczego nie rozumie?

Najwyra�niej nie rozumia�.

Gada� i gada�, a ona nie by�a w stanie odpowiada�. Gdy jednak oszo�omiony i szcz�liwy zapad� w drzemk�, a w ko�cu zasn��, zerwa�a si� z ��ka, chwyci�a sukni� wisz�c� na �cianie i wci�gn�a j� pospiesznie. Czu�a si� chora po tym wszystkim, dr�a�a na ca�ym ciele. Przemkn�a jakby j� kto goni� przez podw�rze i wpad�a do �a�ni. Balii z zimn� ju� teraz wod�, w kt�rej si� przedtem k�pa�a, nikt nie uprz�tn��. Ponownie wi�c zerwa�a z siebie ubranie i zanurzy�a si� w wodzie. Znalaz�a jaki� ga�ganek i szorowa�a si� nim z tak� zaciek�o�ci�, jakby chcia�a zmy� tak�e wstyd, pal�cy jej policzki. Ale cia�o wci�� p�on�o i nawet zimna woda nie by�a w stanie go ostudzi�

Po k�pieli ubra�a si� i bezradna stan�a przy drzwiach, nie wiedz�c, co pocz��.

��Dominiku � szepta�a raz po raz. � Ja nic nie zrobi�am. Pomog�am tylko temu biedakowi, kt�ry ba� si�, �e umrze. Ale ja pozosta�am nietkni�ta. Wci�� jestem twoja, Dominiku!

�eby� tylko ty mnie chcia�!

Och, ta my�l sprawia�a niezno�ny b�l!

O, Dominiku! Mimo wszystko czuj� si� taka zbrukana. Nie wiem, czy mam powody, ale tak to czuj�.

Westchn�a ci�ko. I co teraz pocznie z Jonsem, kt�ry marzy o ich wsp�lnej przysz�o�ci? Nie chce zrozumie�, �e ona pomog�a mu tylko ten jeden jedyny raz. I �e ju� nigdy, absolutnie nigdy nie chce mie� z nim do czynienia. Dla niego natomiast wszystko dopiero si� zacz�o.

B�dzie go wi�c musia�a zrani�.

Z odr�twienia obudzi�o j� jakie� g�uche stukni�cie.

Dochodzi�o z ma�ego domku.

Jons przecie� �pi�

Gdy wyjrza�a na dw�r, zobaczy�a, �e drzwi domku s� otwarte, a zamkn�a je wychodz�c, by�a tego pewna.

Zorientowa�a si�, �e w �rodku s� jacy� ludzie.

��Nie, jej tu nie ma � stwierdzi� jaki� burkliwy g�os.

��W porz�dku, z�apiemy j� i tak. Postawimy stra�nika przy drzwiach, pr�dzej czy p�niej ona tu przyjdzie. A kiedy tamci wr�c� z Sunden, b�d� mogli si� ni� pobawi�. Teraz idziemy!

Zostawili jednego na schodach i odeszli.

Villemo zrazu niczego nie pojmowa�a, nie chcia�a poj��. Powoli jednak prawda dociera�a do niej. Jons!

Musia� umrze� natychmiast od uderzenia, kt�re s�ysza�a.

Jons? Ten prosty, ufny Jons? Kt�ry dopiero co�

Musi st�d ucieka�. Lecz Dominik powierzy� jej sw�j worek podr�ny ze wszystkim, co posiada�. Jej w�asna torba wisia�a tak�e na ko�ku w izbie.

Musi je zabra�. A Dominik nie mo�e tu wr�ci�, to by oznacza�o �mier�. Musi go odnale��

W g�owie kr��y�o jej tylko to jedno: �musi�.

Jons. Poczciwy Jons� A na schodach siedzia� kt�ry� z morderc�w i zagradza� jej drog�!

Villemo czu�a narastaj�c� w�ciek�o��. Powoli, lecz z coraz wi�kszym nat�eniem buzowa�a w niej niezno�na, d�awi�ca, g�ucha si�a.

Jak lunatyczka wysz�a z cienia i ruszy�a w stron� opryszka na progu. Wyci�gn�a przed siebie r�k� jak do przysi�gi.

��Wyno� si�! � powiedzia�a g�osem dr��cym z gniewu. � Zniknij mi z oczu, zanim nie za�atwi� ci� tak, �e b�dziesz �a�owa�, �e� si� w og�le urodzi�!

Widzia�a w mroku, jak otwiera usta z przera�enia, jak wstaje z jakim� dziwnym skowytem. Nie przestaj�c wy�, min�� j�, rzuci� si� jak oszala�y przed siebie i wypad� za bram�.

Villemo wiedzia�a, co go tak przerazi�o. Zobaczy� jej oczy, poczu� jej si��. Straszn� si�� Ludzi Lodu, kt�ra objawia�a si� zawsze, gdy gniew Villemo osi�ga� wielkie nat�enie. Wywo�ywa� j� �al, w�ciek�o�� lub potrzeba chronienia bliskich.

Ale nie mia�a czasu na rozmy�lania. Wpad�a do izby i chwyci�a obie torby. Cho� bardzo tego nie chcia�a, k�tem oka dostrzeg�a pos�anie i ciemne plamy na ca�ej poduszce. Odwr�ci�a si� z rozpacz� w sercu. Wybieg�a na dw�r i dalej, za bram�. Rozejrza�a si� w�r�d zabudowa�. Nigdzie �adnego ruchu, nigdzie �ladu �ycia, wszystko trwa�o w u�pieniu.

Ko�ci�? Gdzie jest ko�ci�? Powinna dosta� si� do ko�cio�a albo na plebani�, kt�ra le�y pewno gdzie� w pobli�u. Chyba dochodzi ju� p�noc, a mo�e nawet min�a, a Dominik si� nie pokaza�.

Musia�a st�umi� t� my�l, je�li w og�le mia�a zachowa� zdolno�� dzia�ania.

Ko�ci� znalaz�a bez trudu. Wsz�dzie jednak panowa�y kompletne ciemno�ci, nigdzie �ywej duszy. W mroku majaczy� du�y bia�y dom. Pewnie plebania.

Przemyka�a si� pod �cianami zabudowa� i pod p�otami. Na cmentarzu przed ko�cio�em pojawi�a si� grupa m�czyzn; s�ysza�a ich g�osy.

��Ty nie masz ca�kiem dobrze w g�owie � z�o�ci� si� jeden. � Co ty wygadujesz?

��Przysi�gam � sumitowa� si� drugi, dygocz�cy ze strachu. � Jej oczy w ciemno�ci pali�y si� �ywym ogniem! Jak u strasznego kota! I chcia�a mnie zaczarowa�. To wied�ma! Je�li kiedykolwiek widzia�em wied�m�, to w�a�nie j�!

��To najwi�ksza cholerna brednia, jak� s�ysza�em! Stary ch�op, a taki g�upi! Chod�, bierzemy si� za ni�!

��Ja nie id�!

��Idziesz, a nie, to ci� za �eb powlok�.

Min�li Villemo, ukryt� za naro�nikiem s�siedniego domu. Gdy znikn�li, pobieg�a przez cmentarz na plebani�. Tu tak�e panowa�y ciemno�ci, ale przecie� nie mo�e st�d odej�� nie wiedz�c, gdzie podzia� si� Dominik.

Musia�a czeka� do�� d�ugo, zanim zjawi� si� proboszcz ze �wiec� w d�oni, wlok�c po ziemi d�ug� nocn� koszul�.

I wcale nie by� podobny do tamtego ksi�dza, kt�ry zabra� Dominika�

J�kaj�c si�, Villemo wyt�umaczy�a, po co przychodzi. Czy odwiedza� go wieczorem m�ody cz�owiek nazwiskiem Dominik Lind z Ludzi Lodu?

Ksi�dz potrz�sa� g�ow�.

��Znowu si� mn� pos�u�yli � powiedzia�. � Ci przekl�ci snapphanowie od dawna szydz� sobie z duchownych. Nie, panienko. My�l�, �e musi panienka zapomnie� o swoim przyjacielu. Je�eli wpad� w ich �apy, to nie ma dla niego ratunku.

Villemo z trudem prze�yka�a �lin�. Czu�a w sobie straszn� pustk�.

��Prosz� mi powiedzie� Gdzie le�y Sunden?

��Sunden? To jezioro, do�� daleko st�d. Na p�noc.

Jezioro? O Bo�e, miej nas w opiece, miej w opiece mojego Dominika!

��Jak si� tam dostan�?

��Przez pustkowie prowadzi trakt. Przejdzie panienka przez drog� i dojdzie prosto do wiejskiego pastwiska. Tam trzeba skr�ci� na p�noc. W dzie� droga jest dobrze widoczna.

Nie mog� czeka� do rana, my�la�a Villemo. Podzi�kowa�a gor�co za pomoc i przeprosi�a, �e niepokoi po nocy. Pospiesznie wyrzuca�a z siebie s�owa, nie mia�a chwili do stracenia.

Nie przestawa�a my�le� o jednym: na cmentarzu przed ko�cio�em widzia�a konie. A bandyci poszli teraz do gospody. Wszyscy? Nie zostawili nikogo na stra�y?

Dlaczego mieliby to robi�? Mieszka�cy wsi �pi�, wi�c rozb�jnicy mog� robi� co im si� podoba, przez nikogo nie niepokojeni.

Dopad�a koni. R�a�y cichutko na jej widok, a ona uspokaja�a je przyja�nie.

O Bo�e� Ta gwiazdka na czole? To ko� Dominika! To nasze konie, te ukradzione!

Villemo gor�czkowo szuka�a swojego wierzchowca. Ale jak go rozpozna� po ciemku? Prawda! Na zadnich nogach mia� bia�e skarpetki!

Tam! Tam stoi! Poklepa�a go po pysku, odwi�za�a, odwi�za�a te� konia Dominika. Dwa wystarcz�, pomy�la�a, nie warto by� zbyt zach�annym. Zreszt�, co tam!

Gdy znalaz�a si� ju� w siodle i wzi�a lejce konia Dominika, uwolni�a pozosta�e zwierz�ta i klapni�ciem nakaza�a im rusza�. Pobieg�y natychmiast ku lepszym trawom ni� ta na cmentarzu przed ko�cio�em. Z rado�ci� patrzy�a, jak znikaj� w ciemno�ciach.

Ona sama tak�e by�a ju� w drodze do wiejskiego pastwiska.

Nocny mrok zaczyna� rzedn��. Niebo na wschodzie nabiera�o ja�niejszych barw. Nietrudno by�o okre�li� strony �wiata. Z �atwo�ci� odnalaz�a udeptan� drog�, kt�ra mia�a przeprowadzi� j� przez pustkowia.

Przywi�za�a lu�nego konia do swojego siod�a i ruszy�a w drog� do jeziora Sunden.

W sercu czai� si� t�umiony l�k. By trzyma� si� w ryzach, musia�a kierowa� my�li na inne sprawy.

Jons? Tak�e my�l o nim sprawia�a dotkliwy b�l. Ulg� przynosi�a tylko �wiadomo��, �e umar� szcz�liwy. Jeden jedyny raz w �yciu danym mu by�o dozna� blisko�ci kobiety. I ona go nie zrani�a nawet w�wczas, gdy wyst�pi� z tym swoim d�ugim przem�wieniem na temat ich przysz�o�ci. Ich wsp�lna przysz�o��, co za pomys�!

Nagle stwierdzi�a, �e �zy ciekn� jej po twarzy i poci�ga nosem. Przecie� chyba nie zacznie becze�?

Dobrze wiedzia�a, dlaczego p�acze. Ot� mimo szczerego �alu nie mog�a si� pozby� paskudnego uczucia ulgi z powodu �mierci Jonsa.

Nie, to potworne, nie chce tak my�le�. Przecie� �a�uje go szczerze. A jednocze�nie wie, �e w najbli�szej przysz�o�ci jego �ycie by�oby niezno�ne. Dziewczyna, kt�r�, zdawa�o mu si�, zdoby�, nie zamierza�a z nim zosta�.

Och, Jons! Tak bym chcia�a p�aka� po tobie bez poczucia winy!

Powoli, bardzo powoli rozja�nia�o si� coraz bardziej. Wci�� jeszcze krajobraz ton�� w cieniu, lecz wraz z roz�witem Villemo odzyskiwa�a wol� walki. Sosny na pustkowiu wynurza�y si� z puszystych ob�ok�w mg�y, kt�ra snu�a si� nisko przy ziemi. Jaki� samotny ptak krzycza� przejmuj�co w oddali. Mo�e to sowa?

Villemo zatrzyma�a konie.

Daleko na horyzoncie, na prawo od miejsca, w kt�rym sta�a, dostrzeg�a jak�� posta�. To nie zwierz�, to na pewno cz�owiek. Samotny w�drowiec w drodze do Hallaryd.

Szed� szybko. Sylwetka rysowa�a si� wyra�nie na tle nieba, mo�na by�o rozpozna� nawet spos�b chodzenia.

Z szerokim u�miechem skierowa�a konie w prawo. W jej sercu na nowo rozgorza�a rado��. Ta rado��, kt�ra na tyle godzin zamar�a.

Gdy podjecha�a nieco bli�ej, zawo�a�a weso�o:

��Konie na sprzeda�! Czy kto� chce kupi� konia? Najprzedniejsza rasa, konie na sprzeda�!

Dominik stan�� jak wryty. D�ugo wpatrywa� si� w ni� oniemia�y. Villemo podjecha�a jeszcze bli�ej.

��Wspania�e konie na sprzeda�! Czy zechce pan kupi�?

W ko�cu odzyska� mow�.

��Dzi�kuj�, ch�tnie. A ile kosztuje ten?

��Jeden poca�unek � odpar�a lekko.

��Niestety, w tej chwili nie mam przy sobie �adnego poca�unku. Ale czy wierna mi�o�� by nie wystarczy�a?

Patrzy�a na niego ciep�ym, smutnym wzrokiem.

��Uwa�am, �e to dobra zap�ata. Zgadzam si�.

Dominik natychmiast dosiad� konia.

��I to na dodatek m�j w�asny rumak! Jak tego dokona�a�? A gdzie Jons?

Kierowali si� w dalszym ci�gu na p�noc. Villemo uwa�a�a, �e tak w�a�nie powinni post�pi�. Dominik pod��a� za ni�, poniewa� uzna�, �e Villemo lepiej si� orientuje w nowej sytuacji.

��Jons nie �yje � powiedzia�a cicho i wyci�gn�a r�k� do Dominika.

U�cisn�� j� i przez chwil� jechali w milczeniu.

Brzask rozja�nia� niebo nad mokrad�em. Strz�py mg�y usuwa�y si� spod ko�skich kopyt.

��Co ci si� sta�o, Dominiku? Masz mokre w�osy. Ca�y jeste� przemoczony.

Opowiedzia� wi�c, co z nim zrobili, a ona szlocha�a g�o�no.

��A co si� dzia�o z tob�, Villemo?

Nie wspominaj�c o tym, co zasz�o pomi�dzy ni� a Jonsem, opowiedzia�a, jak si� tu znalaz�a. Ale nie m�wi�a te� nic o po��daniu, jakie w niej rozgorza�o na nowo, gdy tylko go ujrza�a.

Czy to ju� nigdy nie da mi spokoju? my�la�a. Tyle min�o ju� dni i nocy, tyle lat, odk�d go pragn�. Pojecha�am za nim do Danii, a stamt�d do Szwecji i nic mojej t�sknoty nie ugasi�o. Teraz upokorzy�am si� tak, �e nie mog� mu spokojnie spojrze� w twarz, w twarz �adnego cz�owieka, ani w s�o�ce, ani ksi�yc. Niech b�dzie przekl�ta jego si�a woli, niech b�dzie przekl�ty jego up�r, kt�ry sprawia mi tyle b�lu!

Gdy opowiada�a o swoich przygodach, Dominik kr�ci� g�ow�.

��Je�eli to prawda, �e nosisz w sobie dziewi�� istnie�, Villemo, to musia�a� ju� wi�ksz� cz�� wykorzysta�. Obchod� si� ostro�nie z reszt�!

��E, chyba nie ma si� czym za bardzo przejmowa� � powiedzia�a zm�czona. � Zastan�wmy si� lepiej, gdzie si� ukry� przed snapphanami.

��My�l�, �e oni ju� nam nie zagra�aj�. Tak daleko na p�noc nigdy si� nie zapuszczaj�. Tu wszystko jest szwedzkie, �le by si� tu czuli.

��A zatem jeste�my wolni?

��Tak, wszystko na to wskazuje.

��Dominiku, ja nie chc� pyta� o przysz�o��, nie chc� pyta� nawet o jutrzejszy dzie�. Chc� tylko spa�. Znios�am wiele, ale wydarzenia ostatniej nocy naprawd� da�y mi si� we znaki. Je�li wkr�tce nie staniemy na odpoczynek, spadn� z konia.

��Tego powinni�my unika� � u�miechn�� si�. � Sam te� jestem potwornie zm�czony. Dr�� mi r�ce, tak d�ugo mia�em je wykr�cone do ty�u. Zaraz znajdziemy odpowiednie miejsce.

Jechali jeszcze kawa�ek na p�noc, a� mg�y rozproszy�y si� ca�kiem, a ksi�yc sta� si� delikatn� blad� plam� na ja�niej�cym niebie.

S�o�ce �wieci�o spoza porannej mg�y jak zimna l�ni�ca tarcza. Dominik zatrzyma� konie.

��Co powiesz na ten brzozowy zagajnik nad jeziorkiem?

Jechali ju� bardzo d�ugo, Villemo drzema�a w siodle. Teraz ockn�a si� i ocenia�a miejsce.

���adnie i sporo cienia � rzek�a. � Jedziemy tam, Dominiku.

Pozwolili koniom odpoczywa� lub pa�� si�, co zechc�. Oboje byli zbyt zm�czeni, �eby si� tym przejmowa�. Znajdowali si� w odludnej okolicy daleko od wszelkich trakt�w. Mo�e dziesi�tki lat up�yn�y od czasu, gdy jacy� ludzie przechodzili t�dy po raz ostatni.

Po tamtej stronie jeziorka krzycza�y �urawie. W g��bokiej ciszy ni�s� si� daleko przenikliwy klangor, pi�kny zapewne dla innych �urawi, lecz dla ludzi nie tak bardzo zwi�zanych z dzik� przyrod� jak Villemo pewnie mniej. To mo�e dziwne, ale tak�e Dominik, wychowany w dekadenckiej atmosferze kr�lewskiego dworu, bardzo kocha� przyrod�. Liczne wyprawy kurierskie nauczy�y go ceni� natur�.

Roz�o�yli derki na trawie w cieniu drzew.

��Dobrze tak?

��Nie mog�oby by� lepiej � mrukn�a Villemo z sennym u�miechem, rzuci�a si� na pos�anie i zwin�a w k��bek niczym kociak. Dominik okry� j� swoj� peleryn�.

��Ty te� musisz si� ni� okry� � szepn�a ju� na wp� �pi�c.

��Nie, mam co innego � odpar� i po�o�y� si� na derce w pewnej odleg�o�ci od niej.

��Niez�omny a� do ko�ca � szepn�a Villemo tak cicho, �e musia� si� domy�la� jej s��w.

Dominik u�miechn�� si� tylko gorzko nad w�asnym losem.

Kiedy uzna�, �e Villemo ju� usn�a, wyci�gn�� r�k� i bardzo delikatnie pog�adzi� j� po w�osach. Potem przesun�� palcem po czole, po nosie, wreszcie zsun�� go w d�, na wargi i dotyka� ich leciutko.

��Moje kochanie � szepta�. � Moje cudowne, ma�e, dzielne kochanie.

Potem umilk�. Villemo czeka�a chwil�.

��M�w dalej � szepn�a sennie. Oczy mia�a zamkni�te, a na twarzy malowa� si� wyraz b�ogo�ci. � M�w mi jak najwi�cej takich rzeczy, ale to paskudne z twojej strony trwoni� takie s�owa wobec kogo�, kto prawie nic nie rozumie.

��Co ty pleciesz? � roze�mia� si� Dominik cicho.

��Czy nie mog�e� m�wi� mi takich s��w dzi� w nocy?

Dominik wstrzyma� dech.

��Dlaczego dzi� w nocy?

Villemo jednak nie odpowiedzia�a. Po omacku odnalaz�a jego r�k� i pod�o�y�a j� sobie pod policzek. Potem zasn�a.

Dominik le�a� bardzo niewygodnie, po chwili wi�c ostro�nie si� wyswobodzi�, po czym wzi�� Villemo za r�k� i zamkn�� oczy. S�o�ce przedar�o si� przez mg�� i ogrzewa�o ich cia�a.

Villemo obudzi�a si� wyspana.

S�o�ce sta�o wysoko na niebie. Jeden z koni skuba� traw� tu� przy jej g�owie.

Usiad�a. Nad brzegiem jeziorka Dominik obmywa� twarz. Nie mia� na sobie koszuli, nogawki spodni podwin�� do kolan.

Znowu by�a z nim. Sama z nim na takim odludziu. Droga, kt�r� razem przebyli, znaczona by�a tragediami.

Teraz jednak nic im nie grozi�o.

Powoli, powoli narasta�o w niej dziwne skr�powanie.

Zmarszczy�a brwi. Czy to mo�liwe? Sk�d to uczucie, kt�re coraz bardziej i bardziej si� w niej umacnia?

Odwa�nie pokona�a tyle przeszk�d, nie trac�c optymizmu przesz�a przez tyle udr�ki, maj�c przed oczyma tylko jeden cel: by� razem z nim.

A teraz?

Ogarnia�o j� coraz wi�ksze zdumienie.

Jest z nim sam na sam, a odczuwa przede wszystkim nie�mia�o��.

Dominik odwr�ci� si� i zobaczy�, �e ona te� ju� nie �pi. Podszed� do niej mokry, z kroplami wody perl�cymi si� na sk�rze.

��Wiesz, co odkry�em? � zapyta� ze �miechem. � �e kierowali�my si� bardziej na zach�d ni� na p�noc. Poznaj� to po s�o�cu i po drzewach.

Nowy stan psychiczny, w jakim znalaz�a si� Villemo, utrudnia� jej swobodn� rozmow�.

��Czy to katastrofa?

��Chyba nie. Bo w�a�ciwie to do jakiego my celu zmierzamy?

No w�a�nie, jaki maj� cel? Dla Villemo istnia� tylko jeden jedyny: Dominik. A co powinna robi� teraz? Dok�d jecha�?

��Villemo, co z tob�? � zaniepokoi� si� i usiad� obok.

Ona wpatrywa�a si� w ziemi�, obserwuj�c ma�ego �uka, kt�ry usi�owa� przej�� przez �d�b�o trawy. Mo�e idzie do swojej wybranki, my�la�a. I napotyka na drodze trudne do pokonania przeszkody.

��Villemo � rozleg� si� znowu �agodny g�os Dominika.

��Ja� Ja tego nie rozumiem.

��Czego?

��Nie, nie mog� powiedzie�.

��Musisz.

Pr�bowa�a wsta�.

��Jed�my dalej!

On jednak przytrzyma� j� za rami�.

��Nie, musisz mi powiedzie�, o co chodzi!

Zwleka�a jeszcze chwil�.

��Czy mog�abym si� najpierw umy�? Jestem brudna, lepi� si� od potu.

��Oczywi�cie, prosz� bardzo! Zaczekam tutaj. I nie b�d� podgl�da�.

Dawna Villemo powiedzia�aby: �Tylko spr�buj!� Nowa milcza�a onie�mielona.

Gdy wr�ci�a, Dominik zrobi� jej miejsce obok siebie i po�o�y� r�k� na jej d�oni. Cofn�a si� sp�oszona.

��Villemo, czuj� si� dotkni�ty.

��Nie mia�am takiego zamiaru.

��Ale co si� sta�o?

��To wszystko jest zbyt skomplikowane, �eby o tym rozmawia�. Poza tym musia�abym ci tyle spraw wyjawi�.

Milcza� przez chwil�, przygl�daj�c jej si� badawczo.

��Prosz� ci�.

Nie patrz�c mu w oczy, powiedzia�a cicho:

��To w ko�cu �adna tajemnica, �e zachowywa�am si� bezwstydnie.

��Ja tak nie uwa�am.

��Owszem, tak by�o. �ciga�am ci�, Dominiku, nikt nie mo�e temu zaprzeczy�. Gna�a mnie jaka� gor�czka, straszna t�sknota, kt�r� tylko ty mog�e� ukoi�. Po�wi�ci�am wszystko, byleby tylko by� z tob�.

Umilk�a. Dominik czeka�, nie spuszczaj�c z niej wzroku.

���adna przeszkoda nie by�a dla mnie zbyt wielka.

To ja uwolni�am ci� z du�skiej niewoli. Musia�am robi� rzeczy, kt�re wola�abym raczej przemilcze�. Teraz jednak trzeba to wyjawi�. Wszystko.

Widzia�a, jak on mia�d�y w palcach �d�b�o trawy.

��Villemo, co ty zrobi�a�? � wyszepta� zd�awionym g�osem.

Czu�a gorycz w ustach na my�l o tym, �e b�dzie musia�a powiedzie�.

��Komendant w twierdzy w Kopenhadze� on prosi� mnie o drobn� przys�ug�.

��Nie! � j�kn�� Dominik.

��Nie, nie! Nie by�o tak �le, jak my�lisz. On� chcia� tylko na mnie patrze�.

Dominik j�kn�� znowu.

��I ty mu pozwoli�a�?

��A mia�am ci� zostawi� w niewoli?

��Czy on ci� dotkn��? � spyta� bezbarwnie.

��Ja go nawet nie widzia�am. Wszystko posz�o g�adko. Wyobra�a�am sobie, �e to ty mi si� przygl�dasz.

��O Bo�e, Villemo! Czy masz wi�cej takich tajemnic?

��Nic ponadto, �e lata�am za tob� niczym ladacznica.

��Nie wolno ci tak m�wi�, to nieprawda. Jeste� dzielna i godna szacunku. Ale wci�� si� zastanawiam, co chcia�a� powiedzie�, zanim zasn�a�. �e powinienem by� m�wi� ci takie s�owa ostatniej nocy?

Villemo zastyg�a bez ruchu. Mia�a w�a�nie zamiar pom�c �ukowi, chcia�a popchn�� go troch�. Dlaczego on o to pyta? Prowokuje mnie czy jest g�upi?

��Za bardzo wybiegasz do przodu � powstrzyma�a go. � Mam ci jeszcze przedtem wiele do opowiedzenia.

��No to m�w � powiedzia� rzeczowo.

��Jons � b�kn�a cicho.

��O, nie � szepn��. � Villemo, nie!

��Och, nie, nic si� nie sta�o. Chcia�am powiedzie�, �e on mnie rozpali�, a �ci�lej m�wi�c ty mnie rozpali�e�, bo ja my�la�am tylko o tobie.

Odsun�a kilka li�ci i �d�be� trawy, oczyszczaj�c drog� �ukowi.

��Uczyni�am Jonsa szcz�liwym, Dominiku. Umar� szcz�liwy, i to dzi�ki mnie. Ale ja� We mnie rozpali�o si� piek�o po��dania. Ciebie pragn�am. Dzi� w nocy, kiedy�my si� spotkali� By�am szczerze wdzi�czna losowi, �e siedz� na koniu i nie mog� ci� dotkn��. No i nagle sta�o si� ze mn� co��

��Tak? � ponagla�, gdy milcza�a.

��Teraz nie ma ju� �adnych przeszk�d. I w�a�nie� wygl�da na to, �e ja potrzebuj� przeszk�d, �eby ci� kocha�. Mog� pokona� wszystko, podj�� wszelkie wyzwania. Mog�am kocha� ci� w oborze Wollera, bo nie byli�my w stanie si� do siebie zbli�y�. Zawsze, zawsze mog�am ci okazywa� swoj� mi�o�� otwarcie i bez wstydu, poniewa� przez ca�y czas dzieli�y nas nieprzebyte zapory. Teraz jeste�my sami na pustkowiu, a ja nawet nie pr�buj� ci� uwodzi�. Dlatego jed�my dalej!

R�ka Dominika mocno zaciska�a si� na jej d�oni. Jego oczy p�on�y tu� przy jej twarzy.

��Chcesz przez to powiedzie�, �e mnie nie kochasz? �e to sobie w�a�nie u�wiadomi�a�? �e tylko wyzwanie ci� pobudza?

Odwr�ci�a g�ow�.

��Och, nie, Dominiku, �le mnie zrozumia�e�. Ja chc� powiedzie�, �e ca�a odwaga, nieliczenie si� z nikim i z niczym znikn�y. Jestem w twojej obecno�ci nie�mia�a jak mniszka, nie mam nic, co mog�abym ci da�, nic mi ju� nie zosta�o. Nie mog� d�u�ej wierzy�, �e mnie kochasz. Teraz nagle dostrzegam prawd�. Ty odczuwasz dla mnie jedynie wsp�czucie, jeste� znu�ony moim natr�tnym uwielbieniem�

Zakry� jej usta d�oni�.

��Przesta�! Powiedzia�a�, �e by�a� rozpalona po��daniem. Czy chcesz powiedzie�, �e to ju� min�o?

Uwolni�a si� z jego obj��.

��Nie b�d� odpowiada� na takie pytania.

Teraz on by� nieust�pliwy:

��Owszem, b�dziesz!

Villemo mia�a �zy w oczach.

��M�czysz mnie!

��Odpowiadaj!

��Dlaczego mam odpowiada�? Dlaczego ty wci�� jeste� tym cnotliwym rycerzem Graala, kt�ry nic nie m�wi, dzielnym, obdarzonym siln� wol�? Dlaczego zachowujesz si� tak, �e przy tobie czuj� si� jak byle co, jak ladacznica? Jestem zawstydzona i upokorzona, czy to nie wystarczy?

��Villemo, kochanie � powiedzia� czule. � Czy ty nie za bardzo zajmujesz si� tylko jedn� stron� mi�o�ci?

Villemo zap�on�a z ca�� t� gwa�towno�ci�, kt�rej tak bardzo chcia�a si� wyzby�. Oto wysz�y na jaw wszystkie najbardziej nieprzyjemne cechy Ludzi Lodu.

��Czy ty my�lisz, �e ja przemierzam jak szalona setki mil po to tylko, �eby si� znale�� w twoim u�cisku? � sykn�a. � Co ty sobie, do diab�a, wyobra�asz? Czy ty w og�le masz poj�cie o tym uczuciu, kt�re mnie spala? O tej t�sknocie, �eby zobaczy� b�ysk czu�o�ci w twoich oczach, us�ysze� tw�j s�odki g�os, by� przy tobie, zajmowa� si� tob�, kiedy jeste� w potrzebie, ukry� si� w twoich ramionach i wyzna� ci wszystkie troski, dzieli� si� z tob� chlebem, trudzi� si� po to, by by� blisko ciebie? Co to wszystko ma wsp�lnego z le�eniem na s�omie i�

Znowu po�o�y� jej d�o� na ustach, tym razem by powstrzyma� zbyt mocne s�owa, kt�re, by� tego pewien, mia�a na ko�cu j�zyka. Pr�bowa� zachowa� powag�, ale nie m�g�. Nie pomog�o, �e zaciska� wargi. Po chwili oboje �miali si� tak, �e �zy p�yn�y im z oczu.

Gdy Dominik by� w stanie znowu cokolwiek powiedzie�, o�wiadczy�:

��Villemo, kocham ci�, kocham ci� bardziej z ka�d� chwil�, a kiedy ci� przy mnie nie ma, nie przestaj� o tobie my�le�. Wtedy jeste� w moich ramionach i kochamy si� tak, jak i ty o tym marzysz. Ale jedno z nas musi by� silne i ten obowi�zek spada, niestety, na mnie. Wybacz mi wi�c, kochanie.

Pokiwa�a z powag� g�ow�.

��Teraz, kiedy sama jestem troch� bardziej trze�wa i wi�cej rozumiem, mog� ci wybaczy�. Ale kiedy ogarnia mnie ta gor�czka, nienawidz� ci� za tw�j up�r.

��Rozumiem � powiedzia� �ciskaj�c jej d�o�. � Ruszamy?

Zabrali si� do pakowania swoich rzeczy. Dominik zauwa�y�, �e Villemo promienieje rado�ci�. Sprzeczka okaza�a si� najwyra�niej po�yteczna. Musia�o jej by� trudno, kiedy nie wiedzia�a, jak si� sprawy mi�dzy nimi maj�.

Dominik nie wspomnia�, jakie on sam prze�ywa udr�ki. Gdy na przyk�ad dotyka jej sk�ry, takiej g�adkiej, niemal przezroczystej, tu i �wdzie pokrytej piegami, albo gdy widzi jej usta tak blisko, jaki wtedy g��d ogarnia jego cia�o.

Villemo m�wi o gor�czce! Gdyby zna�a ten po�ar, kt�ry trawi jego zmys�y!

Nie, pozycja silniejszego nie jest godna zazdro�ci!

Villemo okrywa�a derk� swoje siod�o i nagle znieruchomia�a.

��Dok�d my w�a�ciwie pojedziemy?

Teraz trzeba by�o porozmawia� powa�nie, zabi� rado�� w jej oczach.

��Kochanie, musimy si� roz��czy� najszybciej jak to mo�liwe.

I rado�� zgas�a. Umar�a.

��Nie!

��Pomy�l rozs�dnie! Zacznijmy zreszt� od ciebie: czy kto� wie, gdzie ty jeste�?

��Nie, mama i ojciec s�dz�, �e jestem u babci w Gabrielshus, a babcia my�li, �e pojecha�am do domu, do Norwegii.

��No i jak ci si� zdaje, ile czasu trzeba, �eby odkryli tw�j podst�p i zacz�li ci� szuka�? Jeste�my w tej podr�y ju� od wielu dni. Mo�na chyba nawet m�wi� o tygodniach.

To prawda. A Villemo za nic na �wiecie nie chcia�a sprawia� b�lu swoim bliskim. Tyle ju� przez ni� wycierpieli.

��Mog�abym napisa� list� � zacz�a niepewnie.

��List? Ze Szwecji do Norwegii, teraz?

��Tak, masz racj�, to niemo�liwe. Ale w takim razie oni te� nie mog� do siebie pisa�.

��Mi�dzy Norwegi� i Dani� poczta na pewno dzia�a. W ka�dym razie ��czno�� jest mo�liwa. Sp�jrz prawdzie w oczy, Villemo! Musisz wraca� do domu najszybciej jak si� da. Do Sztokholmu wys�a� ci� nie mog�. Twoja rodzina i tak si� o tym nie dowie, a moich rodzic�w nie ma przecie� w domu.

��A ty? � zapyta�a �a�o�nie. � Co ty zrobisz?

��Ja musz� wraca�. Jestem oficerem na wojnie. Gdybym teraz nie wr�ci�, by�oby to uznane za dezercj�. Zostali�my tutaj wys�ani podst�pem, wi�c o to nikt nie mo�e mie� do mnie pretensji. Ale gdybym kontynuowa� t� podr� Marny m�g�by by� koniec nieszcz�snego kr�lewskiego kuriera.

��No, nie jest on taki nieszcz�sny � roze�mia�a si� Villemo. Zaraz jednak spowa�nia�a. � Ale ja tak nie chc�! Ja chc� by� z tob�!

Patrzy� na ni� z b�lem.

��Tak bym chcia� powiedzie�: p�niej. Ale przecie� nawet tego nie mog�. Boj� si�, najdro�sza, �e to naprawd� koniec.

Ogarn�� j� smutek, pochyli�a g�ow�.

��Ju� nie mam si� walczy�, Dominiku. Nic nie pomo�e, cho�bym krzycza�a albo b�aga�a ci� na kolanach. Masz racj�, masz przekl�t� racj�. Ale dok�d teraz pojedziemy?

Rozejrza� si� doko�a.

��S�dz�, �e powinni�my jecha� dalej tak, jak zacz�li�my, na p�nocny zach�d. Dotrzemy do wybrze�a, a tam postanowimy, co dalej.

Przyj�a to z niek�aman� ulg�.

��A zatem mo�emy jeszcze troch� by� razem? No tak, bo przecie� nie mo�esz zawr�ci� do las�w Goinge!

��Tego bym wola� unikn��!

Z u�miechem przepe�nionym mi�o�ci� uj�� jej brod�, uni�s� g�ow� i wierzchem d�oni pog�adzi� policzek. Potem dosiad� konia, a ona posz�a za jego przyk�adem.

Jechali przez ca�y dzie�, rozmawiali o najr�niejszych sprawach, poznawali si� nawzajem. Wszystko by�o du�o �atwiejsze, kiedy siedzieli na koniach i unikali pokus.

Krajobraz si� zmieni�. Mieli przed sob� p�askie r�wniny Hallandii. Dotychczas udawa�o im si� jako� walczy� z g�odem, teraz brak jedzenia zaczyna� im psu� humory.

Ju� od dawna mijali to tu, to tam samotne zagrody, w ko�cu na horyzoncie zacz�y si� pojawia� ma�e wioski, du�e gospodarstwa na r�wninie, wiatraki�

��W�a�ciwie to jest tu bardzo �adnie � powiedzia�a Villemo � ale tak okropnie chce mi si� je��, �e wszystko mnie z�o�ci.

��Bardzo dobrze ci� rozumiem � rzek� Dominik. � Na szcz�cie mamy do�� pieni�dzy, bo uratowa�a� m�j podr�ny worek. Zaraz znajdziemy jak�� gospod�!

��Co za rozkoszne s�owa! � ucieszy�a si�.

Musieli jednak jecha� jeszcze do�� d�ugo, zanim znale�li wie� ko�cieln�, na tyle du��, �e by�a w niej te� gospoda. A wtedy s�o�ce sta�o ju� nisko nad horyzontem. Jeszcze chwila, a ca�kiem zniknie.

Gdy Dominik wi�za� konie, Villemo sta�a i przygl�da�a mu si�. Znowu zaczyna� w niej narasta� niepok�j.

Nie mia� na sobie peleryny, a kr�tka kurtka si�ga�a tylko do bioder. W talii nosi� ciasno zapi�ty pas, nabijany miedzianymi �wiekami. Spodnie mia� w�skie i tak opi�te, �e wyra�nie rysowa�y si� pod nimi jego m�skie kszta�ty. Buty si�ga�y do kolan.

By� nieprawdopodobnie przystojny, taki poci�gaj�cy i taki zmys�owy, �e gdy na niego patrzy�a, kr�ci�o jej si� w g�owie.

��Wchodzimy?

Ockn�a si� z oszo�omienia i przytakn�a.

Pochylili g�owy w niskich drzwiach i znale�li si� w zat�oczonym, wype�nionym gwarem licznych g�os�w pomieszczeniu, ciasnym i tak dusznym, �e trudno by�o oddycha�. W izbie panowa� p�mrok i to chyba dobrze, bo Villemo mia�a wra�enie, �e nie nale�y ona do zbyt czystych.

Solidnie zbudowana matrona znalaz�a im miejsce przy ko�cu d�ugiego sto�u i usiedli.

Nagle Villemo u�wiadomi�a sobie ca�� niezwyk�o�� sytuacji. Siedzi sobie oto razem z Dominikiem w ma�ej gospodzie, gdzie� w Hallandii, w Szwecji, daleko, daleko od domu. Jak si� tu znalaz�a?

Dobrze wiedzia�a, jak. Przywi�d� j� tutaj jej nieuleczalny up�r.

Villemo jad�a nieprzyzwoicie du�o, ale Dominik czyni� podobnie, wi�c nie musia�a si� wstydzi�. Zas�u�yli�my sobie na to, my�la�a.

Teraz, gdy tak siedzieli po�r�d innych ludzi, ka�de po swojej stronie sto�u, znowu uczucia wybuch�y w niej jak burza. Przygl�da�a si� Dominikowi, patrzy�a na jego g�adkie, jasne czo�o, na kilka niesfornych opadaj�cych lok�w, widzia�a b�yszcz�ce ��te oczy i szerokie ramiona. Z przej�cia a� potrz�sn�a g�ow�.

��Co si� sta�o? � zapyta� zdziwiony.

��Gor�czka � odpar�a. � Znowu si� pojawi�a. Akurat teraz nie mo�emy si� nawzajem dotkn��, wi�c jestem rozpalona do bia�o�ci. Ale kiedy zostan� z tob� sam na sam� Nie, wtedy ca�a odwaga mnie opuszcza.

��To nie jest sprawa odwagi � powiedzia� z u�miechem i uj�� ponad sto�em jej r�k�. � Tu w gr� wchodzi raczej kobieca wstydliwo��.

��Co? � zawo�a�a tak g�o�no, �e ludzie zacz�li si� ogl�da�. Ale potem zastanowi�a si�. � Mo�e. Mo�e, mimo wszystko, zachowa�am troch� nie�mia�o�ci?

��Oczywi�cie! A poza tym sam nie wiem, kt�r� ciebie kocham bardziej. T� nieobliczaln� czy t� cudownie niewinn�.

Najedli si� ju� dawno. Siedzieli jeszcze przy stole i rozmawiali. Szum wok� nie przeszkadza� im, raczej przeciwnie, po�r�d krzyku i zgie�ku czuli si� jak ukryci w ma�ej jaskini ciszy.

Villemo stwierdzi�a, �e powracaj� wszystkie znane jej objawy podniecenia. Czu�a, �e krew pulsuje mocno pod sk�r�, piersi si� napinaj�, a ca�e cia�o staje si� oci�a�e�

Nagle zobaczy�a, �e oczy Dominika s� pe�ne �ez.

��Kochanie, co ci jest? � wykrzykn�a zaniepokojona.

��Ja ju� nie mog�, Villemo � odpar� cicho.

Pochyli�a g�ow�, zawstydzona i zrozpaczona.

��Naprawd� taka jestem k�opotliwa? Takie stanowi� dla ciebie obci��enie?

��Nie, nie, to nie ty! Chodzi w�a�nie o to, �e nie mog� ci� opu�ci�. Ju� nie potrafi� udawa�.

��Och, Dominiku, chod�my st�d. Chod�my gdzie�, gdzie b�dziemy sami.

��Nie, powinni�my by� silni. Musimy zaczeka�, a� ta� ta gor�czka, jak to nazywasz, opadnie i b�dziemy znowu w stanie my�le� trze�wo.

�ciska� mocno jej r�k�, jakby chcia� j� zmia�d�y�, czu�a jego kolana przy swoich.

��Ale nie mo�emy tu siedzie� przez ca�� wieczno��. Zanocujemy w tej gospodzie?

Dominik potrz�sn�� g�ow�, widzia�a kropelki potu nad jego g�rn� warg�,

��Nie, pyta�em o miejsce, nie maj� nic wolnego. A poza tym powinni�my dzi� wieczorem jecha� jeszcze dalej.

��Dobrze � odpar�a zm�czona. � Nie podoba mi si� tutaj.

��Ani mnie.

Nie by�a w stanie spojrze� mu w oczy, bo wzrok jej si� m�ci�. Pr�bowa�a patrze� na swoje i jego r�ce, ale dostrzega�a jedynie zak�adki na sukni. Jej pi�kna suknia� Matka j� szy�a przez tyle wieczor�w. Specjalnie na podr� do Danii. Teraz jedwab by� poplamiony, kolor bardziej szary ni� b��kitny, a brzeg sp�dnicy mocno postrz�piony.

Sama Villemo czu�a si� podobnie, niedomyta i zmi�ta.

Podszed� do nich wyra�nie podchmielony szwedzki �o�nierz.

��Cze��, kolego! � zawo�a� i klepn�� Dominika w rami�. � Nie m�g�by� si� przysi��� do twojej dziewczyny i zrobi� troch� miejsca dla mnie? To cholernie m�cz�ce tak sta� i kiwa� si� z kuflem w r�ce.

Owszem, widzieli, �e to dla niego m�cz�ce. Musia� nie�le popi�, skoro zatacza� si� a� tak bardzo.

��O, Jezu! Prosz� mi wybaczy� � wykrztusi� �o�nierz, gdy Dominik wsta�. � Ja nie widzia�em�

Ju� zamierza� odej��, lecz Dominik zatrzyma� go.

��Nie, nic nie szkodzi. A poza tym nie jestem zwyk�ym oficerem, jestem kurierem kr�lewskim i ch�tnie z tob� porozmawiam. Do�� d�ugo by�em poza terenem dzia�a� wojennych. Chcia�bym wiedzie�, jak si� sprawy maj�.

�o�nierz wci�� wygl�da� na skr�powanego dystynkcjami Dominika, ale powoli si� oswaja�.

��No, ja nie wiem zbyt du�o. Teraz jad� z Halmstad. Ludzie m�wi�, �e Du�czycy zaj�li Helsingborg i prawdopodobnie tak�e Malmo, ale to nie takie pewne. Teraz posuwaj� si� ku p�nocy.

Czy r�ka Dominika przypadkiem znalaz�a si� na kolanie Villemo? Z powodu ciasnoty? W ka�dym razie pali�a niczym ogie� przez cienki materia�, a do Villemo coraz wyra�niej dociera� fakt, �e ma na sobie tylko sukienk�, koszul� i buty. Wi�cej nie zd��y�a zabra�, gdy musia�a ucieka� z gospody, w kt�rej snapphnowie zamordowali Jonsa.

��A jaka jest sytuacja w Halmstad? � zapyta� Dominik.

��Niedobra. Wszyscy s� rozgor�czkowani, wielu opu�ci�o miasto ze strachu przed Du�czykami. Ludzie gadaj�, �e zbli�a si� tam jaki� oddzia� norweski, ale czy l�dem, czy przez morze, tego nie wiem. Wiem tylko, �e w porcie stoi norweski niedu�y statek, zaj�ty przez naszych. Kuter, kt�ry p�yn�� z Danii.

Dominik i Villemo popatrzyli na siebie przestraszeni. On pod�wiadomie przesun�� r�k� wy�ej po jej udzie.

��Norweski kuter? Z Danii? Co Szwedzi zamierzaj� z nim zrobi�? I kiedy przyp�yn�� do Halmstad?

��Tego nie wiem. W tych dniach, zdaje mi si�.

Nie p�ywa chyba zbyt wiele kutr�w pomi�dzy Dani� i Norwegi� w tych niespokojnych czasach.

��Halmstad � rzek�a Villemo wolno. � Czy to daleko st�d?

��Nie, dzie� drogi � odpar� �o�nierz. � To w�a�nie tam jedziecie?

��Tak, ja musz� wr�ci� do oddzia�u � wyja�ni� Dominik.

�o�nierz zachichota�.

��Pan oficer zrobi� sobie niedu�� eskapad�, co?

��Nie, nie � zaprotestowa� Dominik. � Byli�my tropieni przez snapphan�w.

��I uda�o wam si� uciec? No, nie�le.

Kilku podpitych m�czyzn stan�o ko�em po�rodku izby. Obj�li si� ramionami, podnosili wysoko kufle z piwem i �piewali. Go�cie t�oczyli si� pod �cianami, zrobi�o si� niezno�nie ciasno. Dominik i Villemo widzieli tylko plecy gapi�w, ale im to nie przeszkadza�o. �o�nierz odwr�ci� si� w stron� �piewaj�cych.

Pie�� by�a okropna, zar�wno je�li chodzi o tekst, jak i o muzyk�. W og�le trudno by�o uchwyci� jak�� melodi�. Dominik nie zwraca� na to uwagi, obj�� Villemo i przytuli� j� do siebie.

Kto� usiad� na stole przed nimi i w k�cie zrobi�o si� zupe�nie ciemno. Dominik odgarn�� w�osy z czo�a Villemo, g�adzi� jej policzki, potem uj�� pod brod� i zwr�ci� jej twarz ku sobie.

Na d�ugo zanim jego usta dotkn�y jej warg, czu�a, �e wszystko wok� niej wibruje. Bo�e, dopom� mi, b�aga�a w duchu. Nie pozw�l, �eby to szcz�cie mnie zad�awi�o, boj� si�, �e moje serce tego nie wytrzyma, to przecie� Dominik mnie ca�uje, to nie mo�e by� prawda!

Delikatnie, jakby to by�o mu�ni�cie skrzyde� motyla, dotyka� jej warg. Villemo nie mia�a odwagi drgn��, ba�a si� oddycha�. To by�o takie cudowne, ale takie kruche, jeden ruch m�g� wszystko zniszczy�.

Ca�uj mnie mocno, jak nale�y, my�la�a niecierpliwie.

Natychmiast otrzyma�a dow�d, �e Dominik jednak potrafi czyta� w my�lach innych. Poczu�a, �e ca�uj�ce j� wargi u�miechaj� si� prawie niedostrzegalnie, ale wiedzia�a, �e Dominik zrozumia�.

Przesun�� r�ce w g�r�, obj�� mocno jej plecy, otoczy� j� z najwi�ksz� mi�o�ci� i poca�owa� jak nale�y, d�ugo, gor�co, z po��daniem.

Teraz umr�, my�la�a Villemo w zachwycie, wstrzymuj�c oddech. Umr�, na pewno! Nikt nie jest w stanie znie�� takiego szcz�cia.

Ale znios�a wszystko, Dominik nie mia� co do tego najmniejszych w�tpliwo�ci. Jej przeci�g�e, pe�ne uniesienia westchnienie �wiadczy�o wymownie, co Villemo s�dzi o jego poca�unku. Kurczowo zaciska�a palce na jego w�osach, nogi jej dr�a�y� Wszystko _m�wi�o mu, �e wznieci� uczucia, kt�re powinny by�y pozostawa� pod kontrol�. Jak teraz zdo�a j� uspokoi�? Jak on sam zdo�a si� trzyma� od niej z daleka? Przy Villemo by� jak szalony, zaczarowa�a go, uwiod�a, pozbawi�a woli.

Teraz zburzy� budowany z takim wysi�kiem mur pomi�dzy nimi. Czy zdo�aj� go kiedykolwiek odbudowa�?

��Co robi�, Villemo? Co robi�? � szepn�� jej do ucha.

��Nie chc� si� nad tym zastanawia� � mrukn�a z ustami przy jego szyi.

��Ale tu stawk� jest twoje �ycie, pami�taj o tym! Chod�, pojedziemy do Halmstad! Sytuacja stanie si� �atwiejsza, gdy dosi�dziemy koni.

I ty w to wierzysz, pomy�la�a, lecz posz�a do wyj�cia; on torowa� drog�, a ona posuwa�a si� za nim ze spuszczon� g�ow�, wci�� ogarni�ta po��daniem, rozgor�czkowana, p�przytomna.

Dominikowi dr�a�y r�ce, gdy pomaga� jej wsi��� na konia. G�os zabrzmia� niepewnie, kiedy powiedzia�:

��Jedziemy! Musimy jecha� tak, jakby�my uciekali od siebie samych, Villemo. Bo wi�cej nie jestem ju� w stanie znie��.

Villemo zdo�a�a zapanowa� nad swoim g�osem.

��Do Halmstad?

��Do Halmstad. I nie powinni�my my�le� o niczym innym! Tym kutrem naprawd� mogli p�yn�� nasi najbli�si. Musimy im pom�c, to jest nasz jedyny cel w tej chwili, nasza jedyna troska.

��Tak.

Pognali wi�c ku zachodowi jak dwa milcz�ce cienie. Tymczasem nad horyzontem gas�y ostatnie promienie wieczornej zorzy i na ziemi� sp�ywa� �agodny mrok letniego wieczoru.

��B�dziemy jecha� ca�� noc � zdecydowa� Dominik.

��Dobrze � zgodzi�a si� Villemo.

Tak si� jednak nie sta�o. Konie by�y bardzo zdro�one. Musieli stan�� w ma�ej wiosce, by odpocz�y, pojad�y troch� i napi�y si� przy starej studni.

��Szczerze m�wi�c, Dominiku� nie chcia�abym, �eby�my przeze mnie si� op�niali, ale mojemu koniowi trzeba nieco pofolgowa�.

��To samo my�la�em o moim.

��Mo�e niech poskubi� troch� trawy tam przy tym starym wiatraku? My sami w tym czasie znajdziemy jak�� gospod�, ka�de swoj�, rzecz jasna. A je�li nie, to przynajmniej ka�de sw�j pok�j.

���wietny pomys� � rzek� Dominik.

Podprowadzili konie do opuszczonego wiatraka o skrzyd�ach zwisaj�cych jak stare, podarte chor�gwie. W pobli�u nie by�o �adnych budynk�w, tylko resztki jakiego� muru.

��Nie wygl�da na to, �e naruszamy czyj�� w�asno�� � mrukn�� Dominik i pu�ci� konie wolno.

��Pos�uchaj! � zwr�ci�a jego uwag� Villemo. � Co to mo�e by�?

Nas�uchiwali do�� d�ugo. W mroku niewiele mo�na by�o dostrzec.

��To du�y oddzia� je�d�c�w z po�udnia � stwierdzi� Dominik. � Zatrzymali si� na popas we wsi przed gospod�.

��S�dz�c po tych wrzaskach, s� nie�le pijani.

��Tak, miejmy nadziej�, �e to Szwedzi. Ale je�li Du�czycy?

��Du�czycy? Tak daleko na p�nocy? Ju�?

��Dlaczego nie? Wzi�li przecie� Helsingborg. A stamt�d to ju� niedaleko. Tak czy inaczej zaj�li nam gospod�, nie mo�emy tam i��.

��My�lisz, �e tutaj mog� nas zobaczy�?

��Sylwetki na tle nieba chyba tak. Chod�, schowamy si� we m�ynie.

Posz�a za nim pos�usznie.

��To mog� by� Du�czycy � b�kn�a.

��Tego si� w�a�nie boj�, a nie mamy jak sprawdzi�.

��Co zrobimy z ko�mi?

��Oni maj� w�asnych pod dostatkiem. Pospiesz si�! Je�li s� pijani, to przed niczym si� nie cofn�.

Schowali si� w cieniu wiatraka. Dominik po omacku odszuka� zamek w drzwiach, otworzy� i poci�gn�� j� za sob�.

Wewn�trz panowa�y zupe�ne ciemno�ci. Villemo mia�a wra�enie, �e o�lep�a.

��Ostro�nie � przestrzega� Dominik. � Nie chod� zbyt daleko. Niewiele wiem o wiatrakach, ale mog� by� jakie� dziury w pod�odze czy B�g wie co.

Stan�li pod �cian� niedaleko drzwi. Dominik zamkn�� je od �rodka na skobel, nikt nie m�g� teraz wej��. Byli bezpieczni.

I znowu sami.

W�a�nie takiej sytuacji powinni byli unika�.

��Wiesz co � powiedzia�a Villemo. � My�l�, �e jest nam to pisane. Los pcha nas sobie nawzajem w ramiona, �eby�my nie wiem jak si� temu przeciwstawiali.

��Uwa�asz, �e teraz si� przeciwstawiamy? � u�miechn�� si� niepewnie.

��Ty pewnie tak.

��Niezbyt mocno.

��Dzi�kuj� � odpar�a szczerze. � Mi�o, �e mi to m�wisz.

��Mi�o? � wykrzykn�� gor�czkowo. � Ja twoim zdaniem jestem mi�y? Ja jestem op�tany my�l�, �eby by� z tob� sam na sam. O Bo�e, jak wiele �wiat od nas wymaga!

Skrzyd�a wiatraka najwyra�niej by�y obluzowane. Od czasu do czasu skrzypia�y przejmuj�co, co odbija�o si� w ca�ym wn�trzu jakim� upiornym echem.

Dominik sta� zbyt blisko Villemo.

Rami� przy ramieniu. Udo przy udzie. Ciep�o m�skiego cia�a. Ciep�o Dominika� Dominika.

Ja nie mam nic pod spodem, my�la�a.

Jej cia�o reagowa�o na jego blisko�� gwa�townie. Przenikn�� j� dreszcz. Po��danie zupe�nie j� obezw�adnia�o.

Gdybym tak teraz rzuci�a mu si� w ramiona�

��Nie! � j�kn�a i zacz�a si� od niego odsuwa�. Maca�a r�kami �cian�, potyka�a si�, nic nie widz�c w ciemno�ciach. Byle dalej od niego!

��Villemo!

��Zostaw mnie, ja ju� nie mog� d�u�ej � szlocha�a histerycznie. � I nie chc� si� ju� zachowywa� jak rozpustnica. Nie chc� si� za tob� ugania�, to przesta�o by� zabawne, chc� tylko spa�. Spa� przez tysi�c lat. Ty mo�esz wykazywa� siln� wol�, stawia� op�r, a ja b�d�

��Ciii, Villemo � przerwa� jej st�umionym g�osem, dogoni� j� i chwyci� mocno za nadgarstki. � Sk�d wiesz, ile ja jestem w stanie znie��?

��Pu�� mnie � szepn�a.

Ale on nie puszcza�.

R�ce Dominika� Silne, zdecydowane. Jego cia�o tak blisko, �e czu�a je, cho� jej nie dotyka�.

Jego dr��cy oddech. Cisza starego m�yna. Taka cisza, jakby wszystkie istoty, kt�re si� tu gnie�d��, m�y�skie duszki i inne trolle, wstrzyma�y oddech i czeka�y.

Pulsowanie w ca�ym ciele.

Nagle u�wiadomi�a sobie, �e Dominik si� modli.

��Naj�wi�tsza Matko Bo�a � szepta� udr�czony � Jezu Chryste, pom�cie mi! Pom�cie mi, bym nie wyrz�dzi� krzywdy mojej ukochanej! Jezu, spraw, bym pami�ta� o niebezpiecze�stwie. Daj mi si�y, bym nie zabija� mojej mi�o�ci!

Villemo by�a wdzi�czna, �e nie powiedzia�: �mojej grzesznej mi�o�ci�. Ona bowiem w ich wzajemnej mi�o�ci niczego grzesznego nie dostrzega�a.

Ale Villemo nie by�a ju� sob�. By�a istot� stworzon� dla Dominika, by�a mu przeznaczona od pocz�tku �wiata, �y�a tylko dla niego, p�on�a, dr�a�a w tej dzwoni�cej ciszy z oczekiwania. By�a niczym zwierz�, samica oczekuj�ca na swego wybranka�

��Villemo � szepn�� Dominik wstrz��ni�ty. � Twoje oczy b�yszcz��

��Naprawd�? � mrukn�a niewyra�nie. � My�la�am, �e one b�yszcz� tylko w gniewie.

T�umiony p�acz d�awi� bole�nie jej piersi, ale ona ju� zrezygnowa�a. Rozpalona, dr��ca, lecz gotowa si� podporz�dkowa� jego woli.

��P�on� jakim� strasznym �arem.

��Odbija si� w nich moja dusza. Dominiku, zostaw mnie i id� swoj� drog�!

��Dlaczego? Kto za nas decyduje?

On si� podda�, zrezygnowa� z oporu? O Bo�e, dopom� nam!

��Tengel Z�y zadecydowa� o naszym �yciu � odpar�a.

Skrzyd�a wiatraka skrzypn�y znowu � ostrzegawczo, przera�liwie.

Dominik na moment zwolni� u�cisk, ona przywo�a�a na pomoc ca�y sw�j rozs�dek i wyswobodzi�a si� z jego obj��. Krew t�uk�a si� w �y�ach z tak� si��, �e zdawa�o si�, i� zaraz pop�kaj�. Jej cia�o gotowe by�o przyj�� Dominika.

Zd��y�a zrobi� zaledwie par� krok�w, gdy obj�� j� znowu. Tym razem chwyci� j� mocno w ramiona.

Villemo podda�a si� bez protestu, a on ca�owa� j�, szalony, pokonany. Ju� nie by� w stanie trze�wo ocenia� sytuacji�

Villemo te� z trudem pojmowa�a, co si� dzieje.

R�ce Dominika rozpina�y jej ubranie. S�ysza�a jego zdyszany oddech, czu�a jego usta, j�zyk.

��Nie � szepn�a.

Dominik nie potrafi� opanowa� dr�enia. Ca�owa� jej szyj� i ramiona, pr�buj�c jednocze�nie zsun�� z nich sukni�.

Villemo ockn�a si� na chwil� z oszo�omienia i stwierdzi�a, �e niecierpliwie stara si� odpi�� miedzian� sprz�czk� jego pasa. Z chrz�stem metalu pas opad� na ziemi� jednocze�nie z jej sukni�.

Co my robimy, pomy�la�a p�przytomna, ale w nast�pnej chwili przesta�a w og�le my�le�.

Dominik przycisn�� j� do �ciany. Czu�a tu� przy sobie ca�e jego cia�o, jego m�sko��. Jak w gor�czce, bez najmniejszego skr�powania rozpina�a mu koszul�, pomaga�a zdj��. Czu�a pulsuj�cy b�l w dole brzucha, by�a rozpalona i obrzmia�a. Spostrzeg�a, �e Dominik zrywa z siebie ubranie z niecierpliwo�ci�, jakiej nigdy przedtem u niego nie widzia�a. Tuli�a si� do niego, wstrz�sana spazmami. Gdy u�wiadomi�a sobie, �e jest nagi, �e ca�ym cia�em mo�e dotyka� jego gor�cej sk�ry, dozna�a zawrotu g�owy. Mia�a wra�enie, �e opu�ci�y j� wszystkie si�y, nogi si� pod ni� ugi�y i, nie zdaj�c sobie sprawy z tego, co robi, osun�a si� na chropowat� drewnian� pod�og�. Dominik pochyli� si� nad ni�, got�w wzi�� j� w posiadanie. Nie by�a w stanie my�le�, cia�o wymkn�o si� jej spod kontroli i pod��a�o w�asnym torem. W pozbawiaj�cym j� woli oszo�omieniu s�ysza�a, �e kto� krzyczy, to chyba ona sama� ale to nie by� dotkliwy b�l, cofn�a si� tylko na moment, po czym znowu wysz�a na spotkanie ukochanego bez l�ku i bez wahania. Mia�a wra�enie, �e jej zdolno�� m�wienia przenios�a si� teraz w koniuszki palc�w. W nich by�o �ycie, tam znajdowa�a si� jej dusza, opuszki drga�y przy zetkni�ciu z jego sk�r�, odczuwa�y dotyk w zupe�nie inny spos�b ni� dotychczas. Palce g�adzi�y biodra Dominika z jak�� niezwyk�� delikatno�ci�, b��dzi�y po jego plecach, kr��y�y po wilgotnych od potu ramionach.

��O, ukochana � szepta� Dominik. � O, moja ukochana, najdro�sza! Tyle lat�

Zapomnieli o wszelkich zakazach. Zapomnieli o �wiecie, nawet o tym m�ynie, w kt�rym si� schronili. Nie wiedzieli, gdzie s�.

Po��czyli si� w cudownym upojeniu, w kt�rym rozp�ywa�o si� napi�cie tych lat, gdy szli do siebie uparcie, wbrew wszystkiemu.

Spe�nienie przysz�o gwa�towne, zawiera�a si� w nim ca�a t�sknota i wszystek b�l, kt�ry prze�yli. Najpierw Villemo� A potem Dominik krzykn��, skuli� si� w jej obj�ciach i znieruchomia�. D�ugo g��boko oddycha�, jakby mu przedtem brakowa�o powietrza, a potem rzek�:

��I do czego mog�oby mi by� potrzebne niebo?

To mocne s�owa w ustach cz�owieka wierz�cego tak szczerze jak Dominik.

Cho� jako kochanek nie mia� �adnego do�wiadczenia, dobrze wiedzia�, czego Villemo pragnie. Gdy gor�czka opad�a i g��d zosta� nasycony, zamkn�� j� na d�ugo w czu�ych obj�ciach. Le�a� na plecach, ona przytuli�a policzek do jego piersi. Jedn� r�k� wolno g�adzi� jej kr�tkie, k�dzierzawe w�osy, a drug� przygarn�� j� mocno do siebie.

��Moja ukochana � szepta�. � Moja najdro�sza, jedyna�

Ona wzdycha�a zadowolona i przytula�a si� jeszcze mocniej do niego.

��Uczyni�a� mnie szcz�liwym, Villemo. To w�a�nie teraz jestem szcz�liwy, pe�en ciep�a i spokoju, a nie wtedy, gdy byli�my razem. Bo wtedy wszystko by�o takie gwa�towne, gna�a nas jaka� dojmuj�ca potrzeba, d�awi�ca, domagaj�ca si� spe�nienia.

��Tak, masz racj�.

��Ale nie odczuwam ani strachu, ani poczucia winy. To si� musia�o sta�, Villemo.

��Mog�am przecie� nie jecha� za tob�.

��I skaza� nas na lata samotno�ci? Na t�sknot� nie znajduj�c� ukojenia? A by�oby to tylko odsuni�cie nieuniknionego na pewien czas, wype�niony rozpacz�. Nie, kochanie. Post�pi�a� s�usznie. S�dz�, �e ty i ja jeste�my sobie przeznaczeni. Tak chcia� los i nie mogli�my tego zmieni�.

��Ja te� tak my�l�.

��Nie martw si� o przysz�o�� � m�wi� dalej, a ona s�ysza�a echo tych s��w dochodz�ce z jego piersi. � Pierwsze co zrobimy, gdy tylko si� rozwidni, to poszukamy jakiego� ksi�dza i we�miemy �lub.

��Och, Dominiku! � pisn�a Villemo i uszczypn�a go delikatnie. � Ale czy my�lisz, �e on zechce? Udzieli� �lubu takiemu oberwa�cowi jak ja?

��A jakie mo�e mie� zastrze�enia? Niech no tylko spr�buje!

Dotkn�a jego szyi.

��Dominiku� Ty nale�ysz do ko�cio�a rzymskokatolickiego?

��Nie, nie. Mama bardzo chcia�a, ale jako� nic z tego nie wysz�o.

��Ale jej religijno�� wywar�a na ciebie wp�yw; zauwa�y�am to wiele razy.

��Tak, chyba tak. Zreszt� mam wiele sympatii dla jej wiary. Daje cz�owiekowi pewniejsze oparcie, budzi wi�cej zaufania ni� nasza. Protestantyzm jest mniej zasadniczy, wydaje mi si� jakby s�abszy.

��Tak s�dzisz? � b�kn�a Villemo, czuj�c, �e znalaz�a si� na niepewnym gruncie.

U�cisn�� j� mocno.

��Znam twoj� rezerw� wobec ko�cio�a, Villemo. To sprawa dziedzictwa. Chc�, �eby� wiedzia�a, �e dla mnie nie ma to �adnego znaczenia, moja mi�o�� nie os�abnie z tego powodu.

��Dzi�kuj� ci. Ale wcale nie jestem pewna, czy mam to traktowa� jako �ask�, czy wr�cz przeciwnie.

Dominik roze�mia� si� cicho.

Zostali w wiatraku do rana. Pocz�tkowo nie mieli takiego zamiaru, ale po jeszcze jednym, zupe�nie nieoczekiwanym mi�osnym uniesieniu po prostu zasn�li, mocno obj�ci, i obudzili si� dopiero, gdy pierwsze promienie s�o�ca zacz�y przenika� przez szpary w �cianach budynku.

Przestraszyli si�, widz�c, jak bardzo zrujnowane jest jego wn�trze. Sczernia�e belki, dziurawe �ciany, brud i mysie odchody na pod�odze�

Czym pr�dzej opu�cili schronienie. Odnale�li konie, a potem wyk�pali si� dok�adnie w pobliskim strumyku. Starali si� jak mogli wyszczotkowa� i doprowadzi� do porz�dku ubrania, suszyli w s�o�cu w�osy.

Wkr�tce spostrzegli, �e dobra pogoda si� ko�czy. Za s�o�cem ci�gn�� si� d�ugi welon chmur. Zrazu lekki, g�stnia� z minuty na minut� i niebo szarza�o nieprzyjemnie.

Dominik dotrzyma� obietnicy. Odszuka� proboszcza tej ma�ej hallandskiej parafii i poprosi� o b�ogos�awie�stwo dla ich zwi�zku, bo, t�umaczy� duchownemu, niezw�ocznie musi wraca� do s�u�by.

Pastor przygl�da� im si� zdumiony, uwa�nie studiowa� papiery Dominika, patrzy� na niezwyk�� fryzur� Villemo, przywodz�c� na my�l powszechnie w�wczas stosowan� metod� karania � golenie g�owy. Musia�o si� to zdarzy� jaki� czas temu, my�la� czcigodny s�uga bo�y; wielkie nieba, co tego szlachetnego oficera ��czy z tak� kobiet�?

��Jeste�cie krewnymi? � zapyta�, przygl�daj�c si� ich oczom.

��Tak, do�� dalekimi kuzynami, w pi�tym pokoleniu. Pastor si� waha, jak widz�. Mog� zapewni�, �e reputacja mojej przysz�ej �ony jest bez skazy. Po prostu podr�owa�a po kraju wroga w m�skim przebraniu. Tak by�o bezpieczniej i st�d te kr�tkie w�osy.

Potrz�sn�� niedwuznacznie sakiewk�.

��No wi�c? Czas nagli.

Pastor �ledzi� ruchy sakiewki.

��Sam nie wiem�

Villemo wtr�ci�a si� bezceremonialnie:

��Nie potrzeba przygotowywa� ko�cio�a. Wystarczy nam dom pastora. Dla mego przysz�ego m�a ka�da minuta jest droga.

Ostatecznie pastor si� zgodzi�. W obecno�ci pastorowej i wo�nicy Villemo i Dominik ukl�kli przed ma�ym domowym o�tarzem. Villemo odpowiada�a dr��cym g�osem, mniej wi�cej we w�a�ciwych miejscach, cho� bardzo jej by�o spieszno, g�os Dominika natomiast by� czysty i po m�sku g��boki.

Przepe�niona wznios�ymi uczuciami Villemo opu�ci�a plebani� u boku m�a, Dominika Linda z Ludzi Lodu. Ona sama nazywa�a si� teraz Villemo c�rka Kaleba, ale ju� nie Elistrand, lecz tak�e Lind z Ludzi Lodu. Jej dziecko te� tak si� b�dzie nazywa�

Jej dziecko? O, nie! Tak daleko w przysz�o�� nie chcia�a wybiega�! Od przysz�o�ci oddziela�a ich bariera l�ku, a tak�e t�sknota, kt�r� trudno wyrazi�, i co�, co by�o dla nich tabu.

Zanim dosiedli koni, Dominik obj�� j� mocno i na chwil� �wiat przesta� dla nich istnie�. Villemo pozwala�a p�yn�� �zom, a Dominik ich nie wyciera�. Wiedzia� bowiem, �e to �zy szcz�cia i �e w tym momencie trzeba odsun�� na bok wszelkie my�li o przysz�o�ci, o tym, co powiedz� inni, o cieniu Tengela Z�ego i o jego przekle�stwie.

Nast�pnego dnia przed po�udniem dotarli do portu w Halmstad.

Zaj�ty norweski kuter? A tak, stoi tam. Pasa�erowie zostali zatrzymani na pok�adzie jako je�cy.

Villemo dostrzeg�a kuter z daleka i zblad�a.

��To ten, Dominiku. To statek, kt�rym tak�e ja mia�am odp�yn�� z Kopenhagi. Bo�e, spraw, �eby wszyscy byli zdrowi! Dominiku, kochany, tak si� boj�!

On tak�e niepokoi� si� bardzo. Trzymaj�c si� za r�ce, szli wzd�u� wybrze�a ku strze�onemu statkowi.

��Moich rodzic�w chyba tam nie ma � zastanawia� si� g�o�no Dominik. � S� obywatelami szwedzkimi, zostali wi�c pewnie uwolnieni i wyruszyli do Sztokholmu.

Pomyli� si� jednak. Wkr�tce dowiedzieli si� od stra�nika, �e Mikael i Anette znajduj� si� na pok�adzie. Dlaczego, nikt nie umia� wyt�umaczy�.

Dzi�ki wysokiej randze Dominika wpuszczono ich na statek, kt�rym poza rodzin� Ludzi Lodu p�yn�o jeszcze wielu Norweg�w. Warunki od pocz�tku by�y nie najlepsze, a teraz pogarsza�y si� z ka�dym dniem. G��d, brud i choroby stanowi�y powa�ne zagro�enie.

Onie�mielony i dziwnie uni�ony zbrojny stra�nik prowadzi� ich na g�rny pok�ad, gdzie zebrali si� Ludzie Lodu. Potem odszed�, ale tylko kilka krok�w, i nie spuszcza� z nich wzroku.

Widok Villemo i Dominika wywo�a� ogromne poruszenie. Wszyscy przygl�dali im si�, nie wierz�c w�asnym oczom. Villemo pospiesznie ogarn�a wzrokiem ca�� grup� i z ulg� stwierdzi�a, �e s� wszyscy: stary Brand, zm�czony, ale dumnie wyprostowany, Andreas i Eli oraz ich syn Niklas, wszyscy z Lipowej Alei. Dalej Mattias i Hilda oraz Irmelin z Grastensholm, a tak�e jej rodzice z Elistrand. I wreszcie rodzice Dominika, Anette i Mikael.

Dzi�ki ci, Bo�e, pomy�la�a, ale jej modlitw� przerwa� krzyk Gabrielli:

��Villemo, co ty tu robisz? Mia�a� przecie� jecha� do babci!

��Nigdy tam nie dotar�am � odrzek�a Villemo. � Pojecha�am za Dominikiem.

��Uratowa�a mi �ycie � wtr�ci� pospiesznie, �eby uprzedzi� wyrzuty pod jej adresem. � Ale co z wami?

Brand odpowiedzia� za wszystkich:

��Dzi�ki temu, �e Mikael i Anette s� z nami, warunki mamy tu zno�ne. Stra�nicy troch� si� boj� twoich rodzic�w, Dominiku. Nie s� pewni, ale przypuszczaj�, �e tw�j ojciec jest kim� wa�nym. W przeciwnym razie obchodziliby si� z nami znacznie gorzej.

Oboje pos�ali Mikaelowi i Anette pe�ne wdzi�czno�ci spojrzenia i rozpocz�a si� wzruszaj�ca ceremonia powitania.

��Jak dobrze znowu was widzie�, dzieci � cieszy� si� Kaleb. � Sk�d si� tu wzi�li�cie?

Dominik g��boko odetchn�� i powiedzia�:

��Jest co�, o czym powinni�cie wiedzie�. Wzi�li�my �lub. Villemo jest teraz moj� �on�.

Zaleg�a przyt�aczaj�ca cisza.

W ko�cu Niklas wykrztusi�:

��Wzi�li�cie �lub? Wy wzi�li�cie �lub! S�yszycie? � Zwr�ci� si� do oniemia�ej rodziny. � Oni wzi�li �lub! W takim razie Irmelin i ja te� musimy dosta� pozwolenie. Nikt nas ju� nie powstrzyma!

Irmelin, kt�ra sta�a tu� przy nim, wzi�a go za r�k�. Tworzyli wsp�lny front przeciwko reszcie.

��Dominik i Villemo nie otrzymali pozwolenia � rzek� Andreas.

��Och, Villemo! � zawodzi�a Gabriella.

��Jak mog�e�, Dominiku! � Mikael zwr�ci� si� z wyrzutem do syna. � Przecie� wiesz, jakie to niebezpieczne!

��To by�o nieuniknione, ojcze � powiedzia� Dominik cicho. � Mo�e jeszcze kilka lat zdo�aliby�my prze�y� z dala od siebie. Ale wcze�niej czy p�niej musia�oby do tego doj��.

Gabriella skin�a g�ow�. Od dawna podejrzewa�a, �e tak w�a�nie b�dzie.

��A je�eli przyjdzie na �wiat dziecko? � westchn�� zrozpaczony Mattias.

Villemo walczy�a z p�aczem. U�miechn�a si� bezradnie.

��Trudno, co si� sta�o, to si� nie odstanie.

��No, wi�c sami widzicie! � zawo�a� Niklas � Teraz nie ma ju� odwrotu. Irmelin i ja nie ust�pimy.

��Czy nie do�� jednego zmartwienia? � pr�bowa�a ich przekonywa� Hilda.

Villemo poczu�a si� nagle bardzo doros�a i m�dra.

��Ciociu Hildo, tylko jedna z nas mo�e urodzi� obci��one dziecko. Drugiej nic nie grozi.

��To prawda � popar�a j� Irmelin.

Przerwa� im Dominik:

��Porozmawiamy o tym p�niej. Najpierw mamy do za�atwienia par� wa�nych spraw. Ja musz� jak najszybciej wraca� do kr�lewskich oddzia��w w Skanii. Chcia�bym, �eby�cie zabrali ze sob� Villemo. Oddaj� j� pod opiek� Mattiasa i Niklasa. Oni najlepiej potrafi� si� ni� zaj��, je�eli nasza mi�o�� mie� b�dzie nast�pstwa�

��Czy ona nie powinna raczej jecha� z nami do Sztokholmu? � zastanawia� si� Mikael.

��Jeszcze nie teraz � odpar� Dominik. � Ja nie wr�c� do domu, dop�ki wojna trwa, a Villemo b�dzie bardziej bezpieczna tam, gdzie znajduj� si� tajemne leki Ludzi Lodu.

Na moment zrobi�o si� cicho. Wszyscy my�leli o tym samym.

��Ja wiem � powiedzia� Dominik ledwo dos�yszalnie. � Tengel z ca�� swoj� wiedz� nie zdo�a� uratowa� Sunnivy, kiedy rodzi� si� Kolgrim. Ale my jeste�my przygotowani, my wiemy, co si� mo�e sta�. I sztuka leczenia te� posun�a si� naprz�d.

Mattias zgadza� si� z nim.

��Och, m�wicie: jecha� do Norwegii, jecha� do Sztokholmu � powiedzia�a Gabriella ze zm�czeniem w g�osie. � My przecie� nigdzie nie pojedziemy!

��Ja si� o to zatroszcz� � obieca� Dominik. � P�yn� przecie� jakie� po�ytki z tego, �e jestem kr�lewskim kurierem i nara�am si� na tyle niebezpiecze�stw. Poczekajcie spokojnie jeszcze troch�.

Siedzieli na skrzyniach i beczkach porozstawianych przy relingu i patrzyli na niego z mieszanin� zw�tpienia i nadziei.

Niklas w dalszym ci�gu trzyma� Irmelin za r�k�.

��Prosz�, �eby sprowadzono tu ksi�dza � powiedzia� stanowczo. � Tym razem nie ust�pimy, ani ja, ani Irmelin. Przez ca�y czas powstrzymywa� mnie tylko l�k o jej �ycie, ale teraz, kiedy Dominik i Villemo si� odwa�yli, my te� mo�emy.

��Tak � popar�a go Irmelin. � Sama chyba te� w jakim� stopniu mog� decydowa� o swoim �yciu, prawda? A bez Niklasa �ycie nie ma dla mnie sensu.

Nieoczekiwanie wszyscy zwr�cili si� w stron� starego Branda. Jakby to on mia� rozstrzyga�.

Brand westchn�� ci�ko.

��Ja mia�bym decydowa� o �yciu innych? Nigdy niczego takiego nie pragn��em.

��Wiemy o tym, ojcze � powiedzia� Andreas. � Ale teraz ojciec jest najstarszy w rodzinie. W ka�dym razie tutaj.

Brand znowu westchn��:

��Pami�tam t� noc, kiedy umar�a Sunniva. Byli�my ju� w ��kach w Lipowej Alei, ja i moi bracia Tarjei oraz Trond, kiedy przyszed� do nas dziadek Tengei. Nie m�wi� nic o Sunnivie ani o Kolgrimie, kt�ry si� w�a�nie wtedy urodzi�. Przytula� nas mocno do siebie i p�aka�. M�j dziadek p�aka�. A potem powiedzia�, �eby�my nigdy nie zapomnieli, jak bardzo nas kocha. Widzieli�my go wtedy po raz ostatni. Wr�ci� do siebie, a rano znaleziono jego i babci� Silje martwych w du�ym �o�u. � Brand spojrza� na zebranych. � I teraz ja mam by� tym, kt�ry ska�e jedno z was na los Sunnivy? A ca�y r�d na now� rozpacz?

��Wuju Brandzie, ja bardzo prosz� � zwr�ci�a si� do niego Irmelin. W jej g�osie wyczuwa�o si� zdecydowanie.

Wtedy Brand u�miechn�� smutno i skin�� g�ow�.

��Jak mo�na przeciwstawi� si� mi�o�ci?

Niklas chwyci� go za r�k�.

��Dzi�kuj�, dziadku!

��Dzi�kuj�, wuju Brandzie � przy��czy�a si� Irmelin.

Pozostali nie byli w stanie nic powiedzie�. I wtedy Ariette podesz�a do Villemo.

��Dziecko moje, witaj w naszej rodzinie � rzek�a sucho. � �ona mojego syna! Niech wam szcz�cie sprzyja w �yciu!

Villemo by�a zaskoczona. Zawsze my�la�a, �e Anette b�dzie �le usposobiona do synowej, ktokolwiek by to by�. A chodz�ca w�asnymi drogami Villemo z pewno�ci� nie by�a t�, kt�rej by ciotka pragn�a dla jedynego syna. Wygl�da�o jednak na to, �e Anette wcale nie robi dobrej miny do z�ej gry, ale �e naprawd� my�li to, co powiedzia�a, i szczerze wita Villemo jako synow�.

Anette pe�na jest niespodzianek, pomy�la�a Villemo, kt�ra nigdy nie rozumia�a tej wynios�ej, przewra�liwionej Francuzki. Gor�co u�ciska�a swoj� �wie�o upieczon� te�ciow�.

Gdy ju� wszystkie wyznania mi�o�ci zosta�y z�o�one, a ca�a rodzina solennie przyrzek�a chroni� obie m�ode kobiety, gdyby spad�o na nie przekle�stwo Ludzi Lodu, nagle rozleg�o si� wo�anie Eli:

��Na pok�ad wchodz� jacy� �o�nierze.

��To sam komendant Halmstad � stwierdzi� Mikael. � Niech si� teraz wszyscy gor�co modl� o powodzenie.

Anette jak zwykle potraktowa�a jego pro�b� dos�ownie i prze�egna�a si�, a jej wargi zacz�y si� porusza�, szepcz�c s�owa modlitwy.

Przybysze skierowali si� wprost do Ludzi Lodu. Komendant pozdrowi� Dominika.

��S�ysz�, �e jest tutaj kurier Jego Wysoko�ci?

��Tak, panie komendancie. Jad� w�a�nie na po�udnie, zamierzam przy��czy� si� do oddzia��w w Skanii.

��Znakomicie! Prosz� rusza� natychmiast! Dotar�a do nas wiadomo��, �e Gyldenlove idzie z Norwegii, przez Bohuslan, do Skanii. A von Ploen jest got�w uderzy� dalej na po�udniu. Obaj podobno dysponuj� znacznymi si�ami. Kr�l powinien o tym wiedzie�. Niech pan jedzie, czas nagli!

��Dobrze, przeka�� wiadomo�ci. Ale dlaczego uwi�zili�cie tutaj ten kuter?

��P�yn�� do Norwegii, zatem to wrogowie.

��Trzymanie stra�y wymaga czasu i ludzi. Wy�ywienie je�c�w te� kosztuje, a to przecie� zwykli pasa�erowie. Ci pa�stwo tutaj to moi rodzice, blisko zwi�zani ze szwedzkim dworem, a pozostali to moi norwescy krewni, najbardziej pokojowo usposobieni ludzie, jakich znam. Prosz� pozwoli� im odp�yn�� do Norwegii, taka jest moja rada. My za� b�dziemy mogli skupi� si� na obronie miasta w razie ataku.

Komendant zastanawia� si� przez chwil�.

��No, dobrze. Pa�ska propozycja wydaje si� rozs�dna. � Zawo�a� stra�nika. � Wydaj rozkaz, by kuter opu�ci� port!

Ludzie Lodu odetchn�li z ulg�.

��Jeszcze jedna pro�ba� � zwr�ci� si� Dominik do komendanta. � Pan zna miasto, czy m�g�by nam pan pom�c sprowadzi� tutaj jak najszybciej ksi�dza? To konieczne.

��Czy kto� jest umieraj�cy?

��Nie. Nie mog�, niestety, wyja�ni� szczeg�owo, o co chodzi. To sprawa do om�wienia pomi�dzy zainteresowanymi a ksi�dzem.

Po prostu nie chcia� m�wi�, �e to �lub jest taki pilny. Komendant pewnie by�by innego zdania.

Dominik zatroszczy� si� tak�e, by jego rodzice otrzymali pow�z i odjechali bezpo�rednio do Sztokholmu. Nie mieli ju� nic do roboty w Norwegii, skoro uda�o im si� bezpiecznie omin�� okolice, w kt�rych grasowali snapphanowie. Znajdowali si� teraz na terenie w�asnego kraju i mogli podr�owa� bez obaw.

Nadesz�a chwila po�egnania. Mikael i Anette opu�cili pok�ad, a zanim nadszed� ksi�dz, by pob�ogos�awi� Irmelin i Niklasa, Dominik mia� chwil� na po�egnanie z m�od� ma��onk�.

Dawna Villemo z�o�ci�aby si� na pewno i protestowa�a. Nowa zachowywa�a si� z wi�ksz� godno�ci�, w ka�dym razie chcia�a sprawia� takie wra�enie. Tylko Dominik wiedzia�, ile j� to kosztuje.

Stara�a si� nie p�aka�, lecz �zy sp�ywa�y jej po twarzy jak wiosenny deszcz po szybie.

��Najch�tniej pojecha�abym z tob� na wojn�, Dominiku � szepta�a.

��Wiem � u�miecha� si� czule. � Ale zobaczymy si� nied�ugo. Jak tylko wojna si� sko�czy, przyjad� po ciebie.

��Tak, ale kto wie, jak d�ugo to mo�e potrwa�? Przecie� nie tak dawno sko�czy�a si� wojna, kt�ra trwa�a trzydzie�ci lat. Jaka przysz�o�� nas czeka? Tyle si� mo�e przytrafi� kurierowi.

��Ja z pewno�ci� dam sobie rad�. Martwi mnie, co b�dzie z tob�. Villemo, na co my�my si� powa�yli? Nie �a�uj� niczego, ale jak sobie pomy�l�, co mo�e si� sta�, a czego przecie� mogli�my unikn��, robi mi si� zimno ze strachu. I pomy�l, �e mog�oby mnie w takiej chwili nie by� przy tobie!

��Musisz by�! � zawo�a�a. � Ale boimy si� chyba bez powodu. Nie s�dz�, �eby powo�anie do �ycia cz�owieka by�o a� takie �atwe!

��Niestety, tak w�a�nie jest � powiedzia� zgn�biony. � W tym zawiera si� najwi�kszy problem, �e �ycie ludzkie poczyna si� w chwili radosnego oszo�omienia, gdy poczucie odpowiedzialno�ci jest st�umione; cz�sto wynikaj� z tego wielkie tragedie. A dla nas, pochodz�cych z Ludzi Lodu, to szczeg�lnie niebezpieczne. Ale b�d� si� za ciebie modli�, Villemo, ka�dego dnia, dop�ki si� znowu nie spotkamy.

��M�dl si� � rzek�a kr�tko. � To na pewno nie zaszkodzi.

Spojrza� na ni� uwa�nie, wygl�da�a na bardzo zmartwion�, lecz ufn�.

Przytuli�a si� do niego, jakby chcia�a zgromadzi� w sobie jak najwi�cej jego ciep�a i si�y na nadchodz�ce samotne dni. Trwali tak w milczeniu, obj�ci, dop�ki Dominik nie musia� rusza� w drog�.

Wkr�tce ksi�dz opu�ci� pok�ad i kuter m�g� wyj�� w morze. Kapitan i wszyscy podr�ni pragn�li jak najrychlej znale�� si� w Norwegii.

Tylko Villemo zostawia�a jak�� cz�stk� siebie we wrogim kraju. Sta�a na rufie, obserwuj�c, jak znika Halmstad, a potem ca�y Szwedzki l�d. Dominik ju� dawno opu�ci� port, ale by� tam gdzie� na szwedzkiej ziemi�

��Dominiku � szepta�a. � S�yszysz mnie? Wiem, �e mo�esz us�ysze� moje pro�by. Nawet z du�ej odleg�o�ci. Wr�� do mnie, Dominiku, wr�� jak najszybciej! Bez ciebie moja dusza jest jak zab��kana w tym �wiecie, moje cia�o bez si�, moje �ycie niczym pustynia. Wr�� jak najszybciej, ukochany! Pro� twojego Boga, �eby ci� chroni� przed wszelkimi niebezpiecze�stwami, ty, moje �ycie, �wiat�o moich oczu!

Jaka� mewa lec�ca do brzegu zbli�y�a si� szerokim �ukiem, skrzyd�a mign�y na tle nieba i ptak obni�y� lot tu� nad g�ow� dziewczyny. Villemo nie ba�a si�, a gdy mewa musn�a jej rami�, u�miechn�a si� do niej szeroko.

Po chwili ptak znikn��, odlecia� w stron� l�du.

Pierwszego dnia wszyscy byli w �wietnych humorach. Podr� do Norwegii wydawa�a si� kr�tka. Niebo wci�� sta�o nad nimi czyste, czasem tylko pojawia�y si� lekkie ob�oki. Wiatr sprzyja� �egludze.

Ju� jednak nast�pnego ranka zanios�o si� na deszcz. Wiatr os�ab� i statek posuwa� si� znacznie wolniej.

Przez tydzie� dotarli nie dalej ni� do naje�onych ska�ami i wysepkami w�d u po�udniowych wybrze�y Bohuslan. Pada�o nieprzerwanie i humory na pok�adzie by�y minorowe. Poniewa� znajdowali si� w granicach wrogiego kraju, nie mieli odwagi schodzi� na l�d po prowiant i wod� do picia. Ludzie zaczynali chorowa�, coraz cz�stsze by�y kradzie�e �ywno�ci, kt�rej zapasy szybko topnia�y.

Ludzie Lodu trzymali si� na uboczu. Byli jeszcze zdrowi i mieli jedzenie, kt�rym dzielili si� z najbardziej potrzebuj�cymi. Stary Brand decydowa� o wszystkim i udawa�, �e nie dostrzega, i� rodzina martwi si� o niego. Co tam! To prawda, �e jest stary, ale ma jeszcze w sobie wiele ognia.

W ponurym nastroju mijali wyspy Vader. Kapitan popad� w depresj� i zacz�� pi�, na statku w okropnych warunkach le�eli chorzy, a Ludzie Lodu z trosk� stwierdzali, �e Brand marnieje w oczach. Mattias i Niklas pr�bowali pomaga� chorym, lecz zapas lek�w by� na wyczerpaniu.

Dwie osoby na pok�adzie dr�czy� jeszcze inny niepok�j.

Po trzech tygodniach �eglugi ma�y stateczek zbli�y� si� do wysp Koster. Irmelin i Villemo sta�y przy relingu i spogl�da�y na bardzo wolno przesuwaj�cy si� przed ich oczami brzeg Bohuslan. Wszystko toczy�o si� w �limaczym tempie. Do norweskiej granicy nie by�o ju� wprawdzie daleko, ale przecie� potem trzeba b�dzie jeszcze przep�yn�� przez ca�y rozleg�y fiord, by dosta� si� do Christianii�

��Villemo � rzek�a Irmelin cicho. � Boj� si�. Wydaje mi si�, �e to si� ju� sta�o ze mn�.

Villemo po�o�y�a r�k� na jej d�oni.

��Ze mn� te�. Wiem o tym od kilku dni, ale nie chcia�am nic m�wi�.

��Ja te� nie. Zreszt� nie jestem jeszcze ca�kiem pewna.

��A ja jestem. Irmelin� Co my poczniemy?

��Nic. B�dziemy po prostu czeka�.

Sta�y w milczeniu.

��Jedna z nas � szepn�a Villemo po chwili.

��Tak. Wiesz, szczerze pragn�, �eby ciebie to omin�o. Ale to nie znaczy, �e sama chcia�abym umrze�. Rozumiesz mnie?

��Oczywi�cie, �e rozumiem! Czuj� dok�adnie to samo. �adna z nas nie �ywi przecie� nadziei, �e nieszcz�cie spotka t� drug�.

��To prawda.

Villemo j�kn�a �a�o�nie, jakby d�awi� j� szloch.

���eby tylko Dominik by� ze mn�.

��O tak, rozumiem ci�. Ja przynajmniej mam Niklasa przy sobie.

��Czy on wie?

��Tak, wie. Ale postanowili�my niczego nie rozg�asza�, dop�ki nie wr�cimy do domu.

��Bo�e, czy my kiedykolwiek wr�cimy? Jeszcze ten fiord�

��Nie martw si� � uspokaja�a j� Irmelin. � Jak tylko znajdziemy si� na norweskiej ziemi, b�dzie mo�na zej�� na l�d, nabra� �wie�ej wody i zadba� o chorych. Potem ruszymy dalej w lepszych nastrojach.

��Oczywi�cie � zgodzi�a si� Villemo. � Nie pomy�la�am o tym.

O wydarzeniach wojennych pasa�erowie statku nie mieli poj�cia. Nie wiedzieli, �e Du�czycy uderzyli na Halmstad, lecz zostali odparci, nie domy�lali si�, co porabia Dominik ani �e oddzia�y norweskie grabi� i pal� Bohuslan i Vastergotland.

�eglowali coraz bardziej sfatygowanym statkiem, pokonuj�c siedem mil morskich dziennie w nadziei, �e jednak w ko�cu kiedy� dotr� do Norwegii.

Pewnego wieczora na horyzoncie pojawi� si� jaki� obcy statek, zmierzaj�cy prosto na nich.

W ci�gu tej przed�u�aj�cej si� podr�y widzieli wiele statk�w i �odzi. Okr�ty wojenne sz�y z Norwegii na po�udnie, cz�sto przep�ywa�y obok �odzie rybackie i kutry transportowe.

Ten jednak wygl�da� zupe�nie inaczej.

Nie tylko kierowa� si�, najwyra�niej celowo, wprost na nich, lecz na szczycie jego masztu powiewa�a gro�na flaga.

��To pirat � powiedzia� Kaleb niespokojnie. � Nic dobrego nam to nie wr�y.

��Czy nie do�� ju� prze�yli�my? � lamentowa�a Eli, kt�ra podobnie jak wi�kszo�� pasa�er�w mia�a k�opoty z �o��dkiem. Hilda tak�e chorowa�a i Brand. Pozostali jako� si� jeszcze trzymali.

Kaleb wydawa� polecenia paniom.

��Jeste�cie zbyt dobrze ubrane, by udawa� biedne. Ukryjcie cz�� warto�ciowych rzeczy gdzie� tutaj, w zakamarkach na pok�adzie! Co nieco jednak zachowajcie, trzeba im co� da�, �eby sami nie szukali.

Uznali, �e to rozs�dne wyj�cie. M�czy�ni podzielili pieni�dze, cz�� zamierzali ukry�, a cz�ci� uspokoi� pirat�w.

��Czy oni s� niebezpieczni? � pyta�a Villemo.

��W ka�dym razie nie nale�y ich lekcewa�y� � odpar� Kaleb. � Mog� sobie poczyna� dosy� ostro, je�eli im si� tak spodoba, ale przede wszystkim interesuj� ich �upy.

Okolica by�a znana z piractwa i wszelkiego rodzaju napad�w. W�a�ciwie rozb�jnicy dzia�ali prawie legalnie, rabowali obce statki i przysparzali pa�stwu ogromnych bogactw. Obowi�zywa�y jednak pewne regu�y, kt�rych powinni byli przestrzega�. Kaleb nie mia� pewno�ci, czy rzeczywi�cie zawsze si� do nich stosuj�.

Stara� si� mie� �on� i c�rk� jak najbli�ej siebie, sprawdzi� czy pistolet jest na�adowany�

Statek rozb�jnik�w by� wi�kszy ni� ich w�asny, Szed� prosto na nich i robi� upiorne wra�enie jak straszny statek-widmo: brunatny, pociemnia�y� W ko�cu otar� si� o kuter tak, �e ten zako�ysa� si� niebezpiecznie. Wkr�tce obie jednostki znalaz�y si� obok siebie burta przy burcie.

Pasa�erowie byli przera�eni. Villemo widzia�a pirat�w wbiegaj�cych na pok�ad, s�ysza�a krzyki i przekle�stwa, lecz nie mia�a czasu na nic innego, jak tylko by przygotowa� si� do spotkania z czterema drabami, zbli�aj�cymi si� do Ludzi Lodu.

Wszyscy cz�onkowie jej rodziny stali na dziobie statku i milczeli, cho� wewn�trznie pewnie dr�eli z niepokoju.

Reszt� pasa�er�w piraci zebrali na g�rnym pok�adzie. Kapitan, ledwie trzymaj�cy si� na nogach od nadmiaru alkoholu, sta� wraz z ca�� za�og� przy relingu, pilnowany przez napastnik�w.

Wkr�tce ukaza� si� kapitan rozb�jnik�w. By� jaskrawo ubrany, w kapeluszu z ogromnymi pi�rami, nosi� przesadnie wysokie buty, kolorow� kurtk� i bufiaste spodnie. Twarz mia� ponur�, wyra�aj�c� przebieg�o��, ale niebrzydk�. W�osom, a �ci�lej bior�c peruce, przyda�oby si� troch� zainteresowania, pomy�la�a Villemo niech�tnie.

Gdy piraci grabili pasa�er�w z wszystkiego, co mia�o jak�kolwiek warto��, wzrok kapitana lustrowa� ludzi na pok�adzie. Wkr�tce zatrzyma� si� na Villemo. Podszed� do niej i pistoletem wskaza� na jej w�osy.

��Dlaczego? � zapyta� kr�tko.

���eby ukry� przed snapphanami, �e jestem kobiet� � odpar�a.

Kapitan przygl�da� si� jej uwa�nie.

��Nie bardzo da si� ukry� � zachichota� oble�nie.

Potem skierowa� swoj� uwag� na drugi koniec pok�adu, gdzie pewien Norweg usi�owa� odzyska� bi�uteri�, kt�r� piraci odebrali jego �onie.

Zirytowa�o to kapitana, wyda� kr�tki rozkaz swoim ludziom i w chwil� potem Norweg le�a� martwy.

��No, chyba przesadzacie! � sykn�� Brand.

Jaskrawo ubrany rabu� b�yskawicznie odwr�ci� si� do niego.

��Chcesz sko�czy� tak samo? � Zawo�a� swojego g��wnego pomocnika. � Zajmujemy ten statek. Zepchn�� wszystkich do morza!

��Nie! � zaprotestowa� Kaleb. � Nie macie prawa. Drogo was to b�dzie kosztowa�o!

Kapitan pirat�w zaczyna� si� ju� naprawd� denerwowa�. Popatrzy� ponurym wzrokiem na Kaleba, a kiedy zobaczy�, jak ten czule obejmuje c�rk�, na jego wargach pojawi� si� z�o�liwy u�mieszek.

Inni pasa�erowie, chorzy i wym�czeni, p�akali g�o�no ze strachu.

��Chcesz, to zrobimy handel � zwr�ci� si� rozb�jnik do Kaleba. � Dziewczyna za �ycie reszty!

Wszyscy Ludzie Lodu zamarli z przera�enia.

��Nie! � krzykn�� Kaleb. � Mojej c�rki nie dostaniesz! I zrobisz najlepiej, je�eli zostawisz j� w spokoju. Ona jest �on� kuriera kr�la szwedzkiego. Jego Wysoko�� nie pu�ci wam tego p�azem.

��Kr�l Karol mo�e sobie rz�dzi� na l�dzie, ale na morzu decyduj� ja! Mam gdzie� i kr�la, i jego kuriera! No, to jak b�dzie? Mam da� moim ludziom rozkaz Wymordowania wszystkich, czy�?

Kaleb i Gabriella uj�li si� za r�ce. Inni wstrzymali oddech i nagle z drugiego ko�ca pok�adu rozleg� si� krzyk:

��Oddajcie mu dziewczyn�! Nie mo�ecie po�wi�ci� tyle ludzi!

��P�jdziemy z tob�. Wszyscy � powiedzia� Niklas.

��Tak � potwierdzi� Kaleb.

Villemo rzek�a cicho:

��Spokojnie, ojcze. Pami�taj, �e ja pochodz� z Ludzi Lodu.

Rodzina spogl�da�a na ni� pytaj�co.

Villemo zwr�ci�a si� do kapitana pirackiego statku:

��Ja si� zgadzam.

��Nie! � krzykn�li jednocze�nie jej krewni.

��Owszem. Chcia�abym tylko porozmawia� chwil� z bliskimi. Mamy kilka rodzinnych spraw do om�wienia.

Kapitan pozwoli�, cho� min� mia� wci�� gro�n�.

Ruchem r�ki Villemo da�a znak, by podeszli bli�ej: Stoj�c ty�em do pirat�w, powiedzia�a cicho:

��Pami�tajcie, �e ja jestem jedn� z dotkni�tych dziedzictwem. Wy jeszcze nie wiecie, co ja potrafi�, a potrafi� sporo. �aden m�czyzna nie zbli�y si� do mnie bez mojej woli. Mam bro�, kt�ra potrafi ka�dego powstrzyma�. I �wietnie umiem p�ywa�. Mamo, ojcze, nie l�kajcie si�, ja naprawd� dam sobie rad�. Wracajcie do domu i czekajcie tam na mnie. Pr�dzej czy p�niej zjawi� si� i ja.

��Ale, Villemo� � zacz�a Gabriella z b�lem w g�osie.

��B�d�cie spokojni, mam wi�cej si�y, ni� si� spodziewacie. Jak inaczej mog�abym prze�y� to wszystko, co mnie spotka�o w ci�gu ostatnich lat? Jed�cie do domu i b�d�cie przekonani, �e wr�c�. Nie wiem tylko kiedy.

��Villemo ma racj� � wtr�ci� Niklas. � Ona jest silniejsza ni� my wszyscy razem wzi�ci.

��Ale, Villemo� � niepokoi�a si� Irmelin.

��Ciii � przerwa�a jej Villemo. � Ju� dokona�am wyboru. I dam sobie rad�. B�dziemy przep�ywa� blisko wysepek i sta�ego l�du. Przynajmniej tak� mam nadziej�. Dotychczas nikomu jeszcze nie uda�o si� pokona� Villemo c�rki Kaleba.

��Nie, Villemo. Nie mo�emy si� na to zgodzi� � protestowa� Kaleb.

��A jaki mamy wyb�r? Chcecie wszyscy umrze�?

Zapad�o bolesne milczenie. Wreszcie Kaleb, staraj�c si� pokona� ogarniaj�ce go wzruszenie, dr��cym g�osem powiedzia�:

��Id�, w imi� Boga! Gdyby Mattias mia� ze sob� jakie� �rodki nasenne, mog�aby� potajemnie da� temu �otrowi. Nigdy sobie nie wybacz� tego, �e si� zgadzam.

��Nikt z nas sobie tego nie wybaczy � powiedzia� Brand ze �zami w oczach. � Mimo to nie mamy wyj�cia, jeste�my zmuszeni do tej ofiary. Niech ci� B�g b�ogos�awi, dziecko najdro�sze!

��Nie sk�adacie mnie w ofierze � u�miechn�a si� Villemo. � Obawiam si�, �e b�dziecie musieli mnie znosi� jeszcze przez wiele lat. Ojcze, potrzebuj� pieni�dzy. By dosta� si� do domu, kiedy ju� b�d� wolna.

I prosz� mi da� n�. Gdybym znalaz�a si� w skrajnej potrzebie�

Kaleb niepostrze�enie wsun�� jej do kieszeni n� i sakiewk�.

��Zatrzymam si� na granicy � zapewnia�. � I wr�c� z posi�kami.

��Nie, nie r�b tego � prosi�a. � Nie zostan� na pok�adzie ani chwili d�u�ej ni� to konieczne. I nie szukajcie mnie, nie ryzykujcie bez potrzeby �ycia we wrogim kraju. A poza tym nie chc� by� kr�powana my�l�, �e kto� z was mo�e jest gdzie� w pobli�u. Ja wr�c� do domu, polegajcie na mnie! Mam teraz dla kogo �y�

Kaleb nie poj�� ukrytego sensu jej s��w.

��Gdybym tak m�g� ja zamiast ciebie� Ale nie s�dz�, �eby kapitan pirat�w okaza� mi zainteresowanie � doda� z wymuszonym �miechem.

Villemo tak�e stara�a si� u�miechn��, lecz w sercu czu�a dojmuj�c� pustk�.

��Dominik ci pomo�e � pociesza�a si� Gabriella. � On zajmuje tak� wysok� pozycj�.

��Jak go teraz zawiadomimy? A poza tym nie chc�, �eby si� o tym dowiedzia�. Do zobaczenia, moi kochani, a je�li Dominik przyjedzie do Grastensholm przede mn�, to pozdr�wcie go i powiedzcie, �e wr�c� na pewno. Irmelin, ty wiesz!

Irmelin potwierdzi�a skinieniem g�owy i ukradkiem otar�a �zy.

Villemo u�ciska�a wszystkich po kolei. Piraci obrabowali Ludzi Lodu z wszelkich warto�ciowych rzeczy, po czym zabrali Villemo i poprowadzili na sw�j statek. Gabriella krzykn�a rozpaczliwie, c�rka jednak pomacha�a jej dla dodania otuchy i znikn�a pod pok�adem tamtego statku. Odwi�zano cumy i rozb�jnicy gotowi byli do drogi.

Zabrak�o Villemo, lecz ma�y kuter m�g� kontynuowa� swoj� mozoln� podr� do Norwegii.

Ludzie Lodu w milczeniu siedzieli na rufie. Kobiety p�aka�y, m�czy�ni zagryzali wargi. Wszyscy czuli si� tak, jakby zdradzili Villemo. Jakby z�o�yli j� w ofierze.

��A ona oczekuje dziecka � o�wiadczy�a po chwili Irmelin. � Dziecka Dominika.

Twarz Gabrielli zrobi�a si� kredowobia�a.

��Co ty m�wisz? Dlaczego nie powiedzia�a� wcze�niej?

��A co by to pomog�o? Zreszt� Villemo nie chcia�a.

��Na mi�o�� bosk�! � przerwa�a jej Eli. � I ona w takim stanie zosta�a sama!

��My�l�, �e w�a�nie dlatego nie ma si� czego obawia� � odpar�a Irmelin. � Jestem pewna, �e zrobi wszystko, by wr�ci� do domu. Na czas.

��Och, Villemo � szepta� Kaleb. � Moja niesforna, ma�a c�reczka! Kt�rej nigdy nie ma w domu! Wci�� gdzie� znika, przepada.

��O, cz�sto sama sobie jest winna � powiedzia� Andreas cierpko.

��Nie ona jest winna, tylko jej niespokojna krew � przerwa� mu Brand. � Villemo nosi w sobie przekle�stwo Ludzi Lodu.

��A ju� tym razem w niczym nie zawini�a � broni�a kuzynki Irmelin.

��Tym razem to my zawinili�my � o�wiadczy� Brand. � Powinni�my byli post�pi� zupe�nie inaczej. Ale tak trudno my�le� rozs�dnie, kiedy cz�owiek jest odpowiedzialny za tyle ludzi.

Wszyscy si� z nim zgadzali. Wygl�da�o, jakby nikt ju� nie cieszy� si� na powr�t do domu.

Piracki statek wzi�� kurs na po�udniowy zach�d. Dla Villemo by�o to i korzystne, i nie. Oddala�a si� od domu, lecz jednocze�nie przybli�a�a do l�du.

�ciska�a r�koje�� no�a w kieszeni. Ju� kiedy� wbi�a cz�owiekowi n� w plecy i przysi�g�a, �e nigdy wi�cej tego nie zrobi. Teraz jednak nie by�a taka pewna. W razie ostateczno�ci�

Podda� si� nie zamierza�a za nic.

Zamkni�to j� na klucz w kabinie kapitana. On sam zosta� na pok�adzie i manewrowa� statkiem.

To dziwne, ale nie odczuwa�a strachu. By�a ca�kowicie spokojna, niemal zimna. Nosi dziecko Dominika, musi si� o nie troszczy�. By�a pewna, �e jako� sobie poradzi. Jest kobiet� Dominika, �aden inny m�czyzna jej nie dotknie.

Dominik jej pomo�e.

Pomaga� ju� poprzednio. Umieli pomaga� sobie nawzajem nawet z du�ej odleg�o�ci. On jest niezwykle uwra�liwiony na jej k�opoty, ciche pro�by Villemo docieraj� do niego pokonuj�c wielkie przestrzenie.

Usiad�a w fotelu kapitana i zamkn�a oczy.

Dominiku, przyjd� do mnie, obro� mnie przed tym �otrem, kt�ry chce zbruka� nasz� mi�o��! Dodaj mi odwagi, Dominiku! Ty wiesz, �e we mnie drzemi� nieznane si�y. Wzmocnij je swoimi my�lami, nie opuszczaj mnie! Nie chc� si� podda�, nawet o tym nie pomy�la�am. Nie chc� te� targn�� si� na w�asne �ycie. Bo nie jestem ju� sama, Dominiku! Ponosz� odpowiedzialno�� za t� male�k� istotk�, kt�ra jest nasza. Obci��ona czy nie, niewa�ne, kocham j�. Pragn�, by przysz�a na �wiat, i chc�, �eby mia�a niez�omn� matk�. Pom� mi, Dominiku, pom� mi wydosta� si� st�d!

Litani� rozpaczliwych zakl�� przerwa� jej odg�os krok�w, kt�re rozleg�y si� na schodach. Zerwa�a si� z fotela i czeka�a po�rodku kajuty.

Klucz zazgrzyta� w zamku, niskie drzwi otworzy�y si�. W progu stan�� kapitan.

Latarka u sufitu zako�ysa�a si�. W jej md�ym �wietle Villemo zobaczy�a wykrzywion� w oble�nym u�miechu g�b�.

��No, to jeste�my sami � stwierdzi� i zabra� si� do odpinania pasa. Kapelusz od�o�y� na fotel. Villemo chcia�a, �eby zdj�� te� t� obrzydliwie wy�wiechtan� peruk�. Ale chyba niewiele mia� pod ni� do pokazywania. Wiek tego cz�owieka trudno by�o okre�li�. Oko�o czterdziestki, mo�e troch� ponad. Twarz nie ogolona i rzadko myta, widoczne wszystkie pory i zmarszczki. Z�by kr�tkie i mocne. Mia� w sobie niew�tpliwie jaki� brutalny powab, ale na Villemo nie robi�o to �adnego wra�enia.

��Wiesz, co ty mi przypominasz? � odezwa� si�. � Dzikiego kota. Oswajanie ciebie mo�e by� zabawne! Widz� po twoich oczach, �e napotkam op�r. To mnie cieszy, tym s�odsze b�dzie zwyci�stwo. Bo, widzisz, jeszcze �adna kobieta mi si� nie opar�a. �eby nie wiem jak walczy�y na pocz�tku, w moich ramionach staj� si� wiotkie i uleg�e. A te, kt�re walcz� najzacieklej, s� potem najbardziej gor�ce. Zobaczysz, kochanie! � Podszed� bli�ej. � O, jaka� ty �adna! Chyba naj�adniejsza ze wszystkich, jakie dot�d mia�em. To b�dzie rozkoszna walka!

Villemo sta�a spokojnie.

��Trzymasz r�k� w kieszeni? � zapyta� z szyderczym u�miechem. � Jeste� uzbrojona?

Wyj�a n� i cisn�a mu pod nogi.

��Mo�esz go sobie wzi��, nie b�dzie mi potrzebny.

��Co? Ju� si� poddajesz? � zdziwi� si� rozczarowany.

��Nie ciesz si� za wcze�nie. Ale zanim mnie dotkniesz, powiniene� wiedzie�, w co si� wdajesz. Z kim masz do czynienia.

Nagle ogarn�a j� ca�kowita pewno��. Jak w blasku b�yskawicy zobaczy�a przep�ywaj�ce przed sob� twarze, poczu�a, �e przepe�nia j� nadziemska si�a. A mo�e raczej pochodz�ca spod ziemi? Wiedzia�a, komu to zawdzi�cza. Ludziom Lodu. Skupiali teraz ca�� swoj� si�� w niej, w Villemo, kt�ra w�a�ciwie nie nale�a�a do obci��onych dziedzictwem, w ka�dym razie nie w takim stopniu jak oni. Sama z siebie nie w�ada�a �adn� si��, ale otrzyma�a pomoc.

Twarz tej, kt�ra by�a po�redniczk� w przekazywaniu pomocy, zobaczy�a na ko�cu. Twarz Sol. Sol, kt�ra w dalszym ci�gu pomaga�a swoim najbli�szym i kt�ra obieca�a, �e b�dzie powraca�. Bardzo wiele z niej odrodzi�o si� w babce Villemo, Cecylii. A poprzez ni� zosta�o przekazane tak�e Villemo. Widzia�a, �e Sol wielokrotnie stawa�a u jej boku. Teraz odczuwa�a to wyra�niej ni� kiedykolwiek przedtem.

��Co ty powiesz? � chichota� kapitan. � No, i kim ty jeste�? Je�eli masz zamiar znowu wyje�d�a� z kr�lewskim kurierem, to mo�esz sobie oszcz�dzi� trudu. Nie boj� si� go, wprost przeciwnie, to mo�e by� zabawne pofiglowa� sobie z jego �oneczk�. Chod� tutaj!

Zrobi� krok w jej kierunku, lecz Villemo powstrzyma�a go ruchem d�oni.

��Nie m�wi� o moim m�u. M�wi� o sobie. Zar�wno on, jak i ja pochodzimy z niezwyk�ego rodu. On jest teraz przy mnie, cho� znajduje si� daleko st�d, w Skanii.

��Nie gadaj g�upstw! Nie wierz� w takie bajdy!

Zacz�� zdejmowa� kunk�.

Villemo odetchn�a g��boko. Czu�a narastaj�cy w niej gniew i wiedzia�a, �e teraz powinna uderzy�. Chcia�a uderzy�. Pragn�a tego tak bardzo, �e przez chwil� zl�k�a si� sama siebie.

��Wstrzymaj si� � rzek�a spokojnie.

Pirat spojrza� na ni�, bo g�os Villemo mia� jakie� dziwne brzmienie. Zwyci�ski u�miech na jego twarzy zgas�.

��Co do diab�a? � wykrztusi�. � Co ty, do diab�a, robisz?

Nie odpowiada�a, tylko patrzy�a na niego uparcie.

��Cholera, przecie� twoje oczy �wiec�! Czy� ty zwariowa�a?

��Ostrzega�am ci� � powiedzia�a ochryple. � Daj mi ��d� albo najlepiej wysad� mnie na l�d!

��Ech � zacz�� niepewnie.

Villemo czu�a si� silna, bardzo silna. A poniewa� by�a tym, kim by�a, nagle odezwa�o si� w niej poczucie humoru. Popatrzy�a na jego wstr�tn� peruk�, po czym wolno �ci�gn�a mu j� z g�owy.

Kapitan podni�s� r�k� i pomaca� go�� �ysin� z kilkoma d�ugimi kosmykami nad uchem. Jednocze�nie zobaczy�, �e jego peruka przekozio�kowa�a w powietrzu i z g�o�nym pla�ni�ciem wyl�dowa�a w spluwaczce.

��Co ty, do cholery, wyprawiasz, smarkata? � krzykn�� nerwowo. Nie m�g� w�o�y� na g�ow� upapranej peruki. Doskoczy� do Villemo i chwyci� j� za nadgarstki.

Rozleg� si� g�o�ny syk, napastnik krzykn�� bole�nie i pu�ci� j�. Przera�ony spogl�da� na swoje d�onie. By�y ogni�cie czerwone, pokryte p�cherzami, poparzone.

��Ty diablico! � zawy�. � Wied�ma! Jak, u diab�a, kto� m�g� si� z tob� o�eni�?

��Wszystko posz�o g�adko � o�wiadczy�a Villemo spokojnie.

Stwierdzi�a, �e kontrola nad wydarzeniami wymkn�a si� jej z r�k.

Kapitan wyci�gn�� szabl� i zamachn�� si� do ciosu.

W tej chwili kto� czy co� stan�o mi�dzy nimi, by broni� Villemo. Nie widzieli tego wyra�nie, lecz czuli, �e jest wstr�tne. To co� kiedy� musia�o by� cz�owiekiem, ale chyba bardzo dawno temu. Jaka� posta�, unosz�ca si� ponad nimi, pochylaj�ca si� gro�nie w stron� kapitana. Ten, �miertelnie przera�ony, wypu�ci� z r�k szabl�. Potoczy�a si� po pod�odze z sykiem rozpalonego metalu, skr�ca�a si� jak w bolesnych konwulsjach, po czym opad�a pod �cian� i rozsypa�a si� w bia�y py�.

Wstr�tna zjawa znikn�a. Kapitan na chwiejnych nogach rzuci� si� do drzwi.

��Moi ludzie! Gdzie s� moi ludzie?

Teraz wszystko toczy�o si� poza Villemo. Nie mia�a nic wsp�lnego z tym, co dzia�o si� w kajucie, mog�a tylko patrze�, nie dowierzaj�c w�asnym oczom, przera�ona rozwojem wypadk�w.

Kapitan z�apa� za klamk� i ta natychmiast zacz�a �cieka� na pod�og� niczym syrop. Sta� i wpatrywa� si� os�upia�y w oblepione mazi� d�onie. Potem odwr�ci� si� do Villemo, wrzeszcz�c z w�ciek�o�ci i strachu. Latarka pod sufitem zacz�a si� ko�ysa� jak oszala�a, kr�ci�a si� w zwariowanych zwrotach, �ciany pomieszczenia �ama�y si� ze z�owr�bnym trzaskiem i dudnieniem, a w kajucie zaroi�o si� od ohydnych potwor�w, na wp� ludzi, na wp� gad�w. T�oczy�y si� doko�a kapitana, kt�ry chwia� si� na nogach i wrzeszcza�.

Kto� po�o�y� r�ce na ramionach Villemo. Odwr�ci�a si�.

��Nie b�j si�, Villemo, wnuczko mojej wnuczki � odezwa� si� g��boki, przyjazny g�os. � Jeste�my przy tobie, nic nie mo�e ci si� sta�. Bo b�dziesz jeszcze potrzebna, wiesz o tym. Jeste� jedn� z tych trojga, kt�rych wybra�em.

Spojrza�a w demoniczn� twarz m�wi�cego, twarz o czarnych jak skrzyd�a kruka oczach, okropn�, a jednocze�nie poci�gaj�c�, w jaki� niezwyk�y spos�b pi�kn� i pe�n� mi�o�ci.

��Tengel � szepn�a. � Tengel Dobry!

Pop�yn�y jej �zy wzruszenia wywo�ane tym niezwyk�ym spotkaniem z legendarnym przodkiem. On u�miechn�� si� do niej po raz ostatni i znikn��, ale wci�� jeszcze czu�a na ramieniu delikatny dotyk jego r�ki.

Villemo znowu rozejrza�a si� po kajucie. Potwory zaciska�y kr�g wok� kapitana, kt�ry ju� nie krzycza�, wydawa� tylko z siebie jakie� be�kotliwe d�wi�ki. Twarz zbiela�a mu jak �nieg, raz po raz chwyta� si� za serce. Po chwili osun�� si� na ziemi� i zastyg� w bezruchu. Oczy spogl�da�y prosto w sufit, wci�� pe�ne przera�enia.

Szalony taniec latarki zwalnia� powoli tempo, wkr�tce zupe�nie usta�. Duchy z za�wiat�w rozp�yn�y si� w nico��, �ciany powr�ci�y na swoje miejsca, klamka tak�e. Na pod�odze le�a�a szabla kapitana, ca�a, nawet nietkni�ta. Villemo spojrza�a na jego d�onie, wyci�gni�te w jakim� nienaturalnym ge�cie. Nigdzie ani �ladu oparze�.

Tylko peruka wci�� tkwi�a w spluwaczce jako jedyny �wiadek niewiarygodnych wydarze�. Ale to Villemo sama, �wiadomie, tam j� wrzuci�a. Wszystko inne by�o przywidzeniem.

Nagle stwierdzi�a, �e dr�y na ca�ym ciele tak bardzo, �e dzwoni z�bami.

Oni tu byli, wszyscy, wszyscy z rodu Ludzi Lodu obci��eni dziedzictwem. Swoj� moc�, swoimi czarami pomogli jej w sytuacji, z kt�rej sama nie umia�aby wyj�� obronn� r�k�. Wywo�ali upiory, sprawili, �e ona i kapitan widzieli�

Na ile Dominik w tym uczestniczy�? Ile o tym wiedzia�, on, taki wra�liwy? Czy to on przywo�a� ich z za�wiat�w? Czy mo�e ona sama? Tengel Dobry? Albo Sol? �e Sol macza�a w tym palce, nie ulega�o dla Villemo w�tpliwo�ci.

Ale teraz trzeba ucieka� z tego pomieszczenia! Ucieka� ze statku.

Ostro�nie otworzy�a drzwi i wyjrza�a. Nigdzie �ywej duszy. Cichutko zamkn�a kajut� i przemkn�a po schodkach na g�r�.

Nad sob� zobaczy�a �wiat�o. Dzie� chyli� si� ku wieczorowi, niebo przybra�o barw� indygo. Musia�a wysun�� g�ow� i rozejrze� si� po pok�adzie. By� to bardzo trudny moment�

W pobli�u nie zobaczy�a nikogo. Tylko dalej na rufie sternik sta� przy swoim kole. Je�li odwa�y si� wyj�� na pok�ad, dostrze�e j� natychmiast. Czy b�dzie musia�a pozosta� w kajucie, dop�ki si� nie �ciemni?

O nie, za �adne skarby! Z trupem kapitana i ze wspomnieniem tego, co si� przed chwil� wydarzy�o� A poza tym w ka�dej chwili m�g� tam kto� przyj��, �eby porozmawia� z szyprem. Nie, to niemo�liwe. Musi wyj�� na g�r�.

D�ugo siedzia�a przyczajona, nie spuszczaj�c sternika z oczu. Od czasu do czasu kto� z za�ogi przechodzi� obok, a wtedy kuli�a si� jak tylko mog�a.

Niebo ciemnia�o. Villemo zaczyna�a si� denerwowa�, siedzia�a w bardzo niebezpiecznym miejscu.

Zauwa�y�a, �e sternik ma dziwne przyzwyczajenie, mianowicie w do�� regularnych odst�pach czasu przechyla si� przez burt� i spluwa do morza. Villemo ocenia�a d�ugo�� tych pauz. Mia�a zaledwie par� sekund, �eby umkn�� ze schod�w. Czy naprawd� zdo�a wbiec na g�r� i ukry� si� tam bezpiecznie w ci�gu tej kr�tkiej chwili, kiedy on jest odwr�cony?

Mocno w to w�tpi�a, lecz nie mia�a innego wyj�cia.

Znowu los przyszed� jej z pomoc�. I to w taki spos�b, �e o ma�o nie wybuchn�a �miechem.

Sternik musia� ju� bardzo d�ugo sta� na wachcie, bo teraz zablokowa� ko�o, rozpi�� spodnie i odwr�ci� si� twarz� ku morzu.

Zwinnie i cichutko niczym mysz Villemo wbieg�a na g�r�. W�a�ciwie mia�a zamiar ukry� si� za beczk�, kt�r� wcze�niej wypatrzy�a, lecz mia�a teraz wi�cej czasu. Sprawdzi�a, czy nie ma nikogo w zasi�gu wzroku; na dziobie sta�o paru m�czyzn, ale wszyscy patrzyli przed siebie. Dop�ki �aden si� nie odwr�ci, Villemo b�dzie bezpieczna. Z burty zwisa�a gruba lina. Villemo podbieg�a do niej i pad�a na pok�ad, potem podpe�z�a bli�ej i obejrza�a lin�. By�a na ko�cu mokra od s�onej wody i starannie przymocowana do burty statku. Villemo niewiele wiedzia�a o sprawach morza, lecz domy�li�a si�, �e liny tej u�ywano, gdy trzeba by�o spu�ci� si� w d�, do �odzi lub z innego powodu. Tego w�a�nie teraz potrzebowa�a.

Rzuci�a jeszcze pospieszne spojrzenie na sternika, lecz on najwyra�niej mia� bardzo pojemny p�cherz. Mimo to odnios�a wra�enie, �e zbli�a si� do ko�ca, wi�c bez wahania przesz�a przez burt� i zacz�a zsuwa� si� po linie.

Zawis�a nad powierzchni� wody. Kaskady piany przemoczy�y j� b�yskawicznie do suchej nitki, lecz si� tym nie przejmowa�a. Znacznie gorsze by�o to, �e wsz�dzie, jak okiem si�gn��, rozci�ga�o si� morze.

Znajdowa�a si� po niew�a�ciwej stronie statku. A mo�e po tamtej stronie te� by�o tylko otwarte morze? W takim razie sprawa wygl�da �le.

Za statkiem nic nie wida�.

Przed statkiem� serce podskoczy�o jej niespokojnie. Na horyzoncie dostrzeg�a majacz�c� lini� brzegu, daleko, daleko st�d. W�ski strz�p l�du, wrzynaj�cy si� d�ugim cyplem w morze.

�eby tylko wytrzyma�a na tej linie, dop�ki si� tam nie zbli��!

Jedna rzecz j� irytowa�a. Po tamtej stronie statku mog�y by� wysepki, m�g� by� sta�y l�d, tylko ona tego nie widzia�a. Mo�e mijali w�a�nie teraz, w tej chwili, jak�� wysepk� na bogatych szkierach u wybrze�y Bohuslan? Nic nie mog�a na to poradzi�. Zda� si� na los szcz�cia i teraz opu�ci� statek by�oby najg�upsz� rzecz�, jak� mog�a zrobi�. Wtedy naprawd� mog�a pozosta� w falach otwartego morza. A znowu nie by�a tak� wspania�� p�ywaczk�. Dostatecznie si� nam�czy�a, zanim wydosta�a si� na l�d z Oresund. Nie chcia�a wi�cej takich przyg�d.

Bola�y j� ramiona, kt�rymi uczepi�a si� liny, ale to by� jedyny ratunek. Mia�a szczer� nadziej�, �e piraci nie wejd� do kajuty. Bo wtedy zaczn� szuka� i bez w�tpienia j� znajd��

Za wszelk� cen� musia�a utrzyma� si� nad wod�. Strz�p l�du znikn�� w mroku i nie widzia�a teraz nic.

Zamkn�a oczy w udr�ce. Nie zdawa�a sobie sprawy, jak d�ugo ju� tak wisi; mia�a wra�enie, �e ca�e �ycie.

Przypadek sprawi�, �e spojrza�a za siebie. I oczom jej ukaza�y si� wystaj�ce z morza skaliste wysepki. Tu� przy burcie!

Nie waha�a si� ani chwili. Pu�ci�a lin� i wpad�a do wody, a po chwili w szybkim tempie odp�ywa�a od statku. Zanurzy�a si� wraz z g�ow� na wypadek, gdyby kto� sta� na rufie i patrzy� w d�.

Nie mog�a jednak d�ugo p�yn�� pod wod�, by�a na to zbyt wyczerpana. Musia�a si� wynurzy�. Ze zdumieniem stwierdzi�a, �e statek jest ju� daleko od niej, a l�d tu�, tu��

Mia�a do pokonania nie wi�cej ni� pi�t� cz�� tej odleg�o�ci, kt�r� pokona�a w Oresund. Dzi�ki Bogu, bo si�y zaczyna�y j� opuszcza�. Zbyt d�ugo musia�a wisie� na linie. Ramiona bola�y niezno�nie.

By�a tak zm�czona, �e pierwszy odcinek przep�yn�a le��c na plecach. Gdy jednak troch� odpocz�a, ruszy�a z uporem przed siebie.

Brzeg znajdowa� si� chyba dalej ni� si� z pocz�tku wydawa�o. Ruchy Villemo stawa�y si� coraz bardziej oci�a�e, oddech coraz g�o�niejszy. W ko�cu jednak poczu�a dno pod stopami i wdrapa�a si� na w�ski pas l�du pod wysok�, po�yskliw� ska��.

Po�o�y�a si� na nadbrze�nej trawie. D�ugo le�a�a, ws�uchuj�c si� w sw�j �wiszcz�cy oddech. Potem odwr�ci�a si� na plecy i u�miechaj�c si�, szepta�a:

��Widzisz, ty moje nieznane male�stwo? Poradzili�my sobie, ty i ja. Teraz wyruszymy do domu. Do domu, w kt�rym pewnego dnia przyjdziesz na �wiat i spotkasz swojego ojca. On jest bardzo pi�kny, ten tw�j tata, wiesz. Bardzo pi�kny� � W g�osie Villemo brzmia�a duma. � Ale tak naprawd� to mieli�my pot�nych sprzymierze�c�w, nie zapominaj o tym!

Zapad�a ju� ciemna noc. Szafirowe niebo nie dawa�o zbyt du�o �wiat�a; Villemo nie bardzo wiedzia�a, co robi�, ale przecie� nie mo�e chyba d�u�ej le�e� tu, gdzie fale prawie li�� jej stopy. A je�li woda jeszcze si� podniesie? Tak niewiele wiedzia�a o morzu.

W ka�dym razie powinna sobie znale�� bardziej os�oni�te miejsce.

Deszcz usta� ju� jaki� czas temu, ale nie ociepli�o si�. Poza tym by�a przemoczona, wkr�tce zmarznie na ko��.

Wsta�a i przez chwil� z ca�ych si� zabija�a r�kami a potem biega�a po brzegu w t� i z powrotem, �eby si� rozgrza�. Suknia by�a jednak kompletnie mokra i w�a�ciwie bardziej j� zi�bi�a ni� grza�a.

Nie mo�e tu pozosta�.

Zacz�a si� wspina� na najwy�sz�, jak jej si� zdawa�o, ska��, �eby rozejrze� si� po okolicy. Wiedzia�a ju�, �e znalaz�a si� na po tej samej stronie co cypel, kt�ry dostrzega�a wisz�c na linie. Sam cypel wci�� majaczy� jak czarny cie� daleko na po�udniu. W ka�dym razie my�la�a, �e to kierunek po�udniowy i �e jest to wybrze�e Bohuslan. W porz�dku, cypel wygl�da� obiecuj�co, a ona mimo wszystko znajdowa�a si� na sta�ym l�dzie.

Nie�atwo by�o wspina� si� po stromych, �liskich ska�ach. Zdj�a buty i sz�a boso. W ko�cu znalaz�a si� na szczycie.

Szczyt jednak wcale nie okaza� si� szczytem, otacza�y go inne, wy�sze ska�y.

Da�a za wygran�; trzeba zaczeka� do rana i dopiero w�wczas dok�adniej zbada� okolic�. Znalaz�a niewielkie zag��bienie mi�dzy ska�ami, w kt�rym ros�a mi�kka nadmorska trawa i kilka wysmaganych wiatrem sosenek. Jakie� kwiaty biela�y w mroku. Chyba rumianki.

Villemo nazbiera�a trawy, ile tylko mog�a. Potem zdj�a mokre ubranie, u�o�y�a si� na trawie i pr�bowa�a si� te� ni� okry�. Nie bardzo si� to udawa�o, ale innego wyj�cia nie mia�a. Dr��c, kuli�a si� w ch�odnym wietrze od morza. Nigdy tu nie zasn�, pomy�la�a. Dostan� znowu zapalenia p�uc albo tego mojego okropnego kataru i kto mnie wyleczy, skoro nie ma Mattiasa?

My�li Villemo b��dzi�y rozmaitymi drogami� Jestem ju� doros�� kobiet�. Dwadzie�cia lat. I m�atk�. Jestem �on� Dominika i oczekuj� naszego pierwszego dziecka. A zupe�nie nie odczuwam zmiany. W dalszym ci�gu wydaj� si� sobie dziecinna i nieodpowiedzialna. Wci�� jestem t� sam� Villemo, kt�ra przysparza tylu k�opot�w swoim bliskim.

Oczy powa�nie spogl�da�y w mrok. L�kliwie przypomnia�a sobie to, co sta�o si� w kajucie. Nie, nie mia�a odwagi o tym my�le�. Nie rozumia�a.

Pr�bowa�a skupi� si� na my�li o Dominiku i jego pe�nym mi�o�ci spojrzeniu. To pomog�o. Twarde pos�anie sta�o si� wygodniejsze, wiatr cieplejszy, w�asna krew j� rozgrza�a i Villemo zasn�a pod os�on� letniej nocy na szkierach.

O brzasku zesztywnia�� z zimna Villemo obudzi� krzyk jakiego� morskiego ptaka. S�o�ce ju� wzesz�o, ale nie zdo�a�o si� przebi� przez pow�ok� chmur.

Nie mo�e ju� d�u�ej le�e� na pos�aniu z trawy, musi wsta�, rozrusza� si� troch�. By�o jeszcze bardzo wcze�nie i tylko zwierz�ta si� pobudzi�y, ale gdzie� za ska�ami musz� si� przecie� znajdowa� ludzie. Domowe ciep�o.

Wk�adanie na wp� mokrego ubrania nie nale�a�o do przyjemno�ci, lecz c�, nie by�o innego wyj�cia. Ubra�a si� i rozpocz�a w�dr�wk� w g��b l�du. Villemo wraca�a do domu, do Elistrand. Je�li si� pospieszy, mo�e zd��y� przed rodzicami. Ale to by by�a niespodzianka!

O�ywiona t� my�l� nie zatrzyma�a si�, dop�ki nie wesz�a na najwy�sz� ska�� w okolicy.

Sta�a tam i rozgl�da�a si� w milczeniu.

Cypel nale�a� do tej samej linii brzegowej, to prawda. Lecz w g��bi, za ska�ami, rozci�ga� si� b��kitny pas morza i dopiero daleko, daleko na horyzoncie majaczy�o wybrze�e Bohuslan.

Znajdowa�a si� na wyspie.

Odczuwa�a rozczarowanie niczym dotkliwy g��d.

Wyspa by�a du�a, ale co z tego? Wyspa jest wysp�, a poza tym nigdzie ani �ladu ludzkich siedzib.

Chocia� nie!

Daleko w g��bi wyspy� Czy to nie torfowy dach? Pomi�dzy ska�ami?

To by� dach, ale tylko jeden. Poza tym wyspa sprawia�a wra�enie nie zamieszkanej.

Ale dobre i to. Ludzie to tak�e ��d�. Dlaczego zawczasu traci� nadziej�? Pokrzepiona na duchu, ruszy�a ra�no poprzez ska�y i ��ki. W centrum wyspa sprawia�a wra�enie urodzajnej, kto� tu uprawia� ziemi�.

Teraz, kiedy znowu znalaz�a si� po�r�d ska�, straci�a z oczu to, co wydawa�o jej si� dachem. Nie wiedzia�a, dok�d si� skierowa�. Jedyne co mog�a zrobi�, to i�� dalej przed siebie. Pr�dzej czy p�niej dojdzie do morza.

Nagle drgn�a. Miejscami na wyspie widzia�a zagajniki � mieszane, sosny i leszczyna; w g��bi jednego z nich dostrzeg�a jaki� ruch. Mign�o jej co� du�ego, br�zowego. Potem znikn�o za drzewami.

�o�? Villemo odczuwa�a wrodzony l�k przed du�ymi zwierz�tami. Perspektywa, �e mia�aby dzieli� wysp� tylko z �osiami, wydawa�a jej si� ponura. Bo nie by� to chyba nied�wied�? Tu, na morzu? To niemo�liwe. Wi�c co?

Jele� chyba te� nie. To, co widzia�a, by�o wi�ksze. To musia� by� �o�. O zgrozo!

Sz�a pospiesznie dalej, dotar�a do kolejnego skupiska ska� i przeprawi�a si� drug� stron�. O ile wiem, �osie nie potrafi� wspina� si� po ska�ach, pomy�la�a z krzywym u�miechem.

Nieoczekiwanie szybko znalaz�a si� znowu nad morzem. I w�a�nie tutaj, bezpiecznie ulokowana nad zatok�, le�a�a niewielka zagroda.

Z komina nie unosi� si� dym. �adnej �odzi przy brzegu, �adnych rozwieszonych do suszenia sieci�

Obej�cie wygl�da�o jak wymar�e.

W�t�a iskierka nadziei zgas�a. To opuszczone miejsce.

Mimo to zapuka�a ostro�nie do niskich drzwi i odczeka�a chwil�, zanim wesz�a do �rodka.

Wtedy us�ysza�a jaki� d�wi�k. Nie s�owa, lecz be�kot, jaki wydaje z siebie cz�owiek, kt�ry nie jest w stanie m�wi�.

Villemo otworzy�a drzwi i stan�a w progu.

Buchn�� na ni� jaki� trudny od okre�lenia od�r.

W izbie znajdowa�o si� ��ko, a na nim le�a� cz�owiek podobny bardziej do szkieletu ni� do �ywej istoty. Mimo to poruszy� si�, odwr�ci� g�ow� i popatrzy� na ni� g��boko zapadni�tymi oczyma.

��Nie dotykaj mnie � zaskrzypia� raczej ni� powiedzia�. � Czy nie zabrali�cie ju� wszystkiego?

��Dzie� dobry � rzek�a Villemo. � Nie mam zamiaru nic wam zabiera�, dziadku. Zosta�am tutaj wyrzucona na brzeg, bo uciek�am z pirackiego statku.

Stary zacz�� dygota�.

��Ach, piraci! Oni tu byli. Wzi�li wszystko. A mnie uderzyli w g�ow� i nie mog� si� teraz ruszy�. Wzi�li ��d� i krow�, i wszystko, co mia�em. Nie zostawili mi ani k�sa jedzenia. Porzucili mnie chorego, �ebym umar�.

��Nie umrzecie, dziadku � u�miechn�a si� Villemo, chc�c doda� mu otuchy. � Teraz ja tu przysz�am i wszystko b�dzie dobrze.

��Niech ci� B�g b�ogos�awi, dobra panienko!

Nie czas teraz na wyja�nianie, �e nie jest panienk�. Utkwi�y jej w pami�ci dwie sprawy, kt�re nie dawa�y jej spokoju. �e piraci zabrali ��d�. To bardzo, bardzo �le dla niej. I dla starego, oczywi�cie, te�. Druga sprawa to krowa.

��Jeste�cie pewni, dziadku, �e oni wzi�li wasz� krow�?

��Na pewno to zrobili. By�a akurat na pastwisku, ale zmusili mnie, �ebym powiedzia�, gdzie to jest. Moja kochana Krasula! Sko�czy�a jako piecze� dla pirat�w!

�zy sp�ywa�y po wychud�ych policzkach.

��Mnie si� zdaje, �e oni jej nie wzi�li, dziadku � powiedzia�a Villemo. � Widzia�am du�e br�zowe zwierz� na wyspie. A mo�e tu s� �osie?

���osie? Nie!

��Czyli to by�a Krasula. Prawdopodobnie j� wystraszyli i uciek�a. Nie mogli jej z�apa�, wi�c dali za wygran�.

��Krasula � mamrota� stary wzruszony. � Ale ona chyba ju� zdzicza�a?

��Dawno temu napadli na was?

��Ju� nie potrafi� zliczy� dni!

��Mog� si� domy�la�, jak d�ugo dziadek tu le�y. Ale niech si� dziadek nie martwi o Krasul�, z�apiemy j�. Najpierw jednak dziadek potrzebuje jedzenia, i to szybko! Czy jest w domu co�, z czego mo�na przyrz�dzi� posi�ek?

��Nie wiem. Nie mog� si� nawet podnie��, bo zaraz kr�ci mi si� w g�owie.

Kiedy przeszukiwa�a n�dzn� ryback� chatk�, zapyta�a:

��Czy dziadek mieszka sam tu na wyspie?

��Ca�kiem sam. �ona mi umar�a dwa lata temu i wtedy chcieli mnie zabra� na l�d, ale nie, ja si� z wyspy nie rusz�! Tu si� urodzi�em i tu chc� umrze�. Tylko nie w ten spos�b! Pobity i upokorzony!

��Bardzo dobrze to rozumiem. No, wiele tego nie ma, ale znalaz�am troch� m�ki. Mog� ugotowa� polewki.

��O, niech panienka b�dzie taka dobra!

Villemo ogarn�y wspomnienia. Sza�as w Romerike. Upo�ledzeni. I ona, kt�ra mia�a im ugotowa� polewki, ale nie umia�a. Te kobiety, kt�re j� wyr�czy�y.

Teraz by�o inaczej. Teraz bez wahania zabra�a si� do pracy. Nie kr�ci�a nosem na takie pospolite zaj�cie, kt�re dla niej nigdy nie by�o proste, poniewa� zupe�nie nie nadawa�a si� do �adnych prac domowych.

Sta�a z polanem w d�oni. A do czego w�a�ciwie si� nadaj�? Co potrafi� opr�cz wdawania si� w niebezpieczne przygody?

Villemo s�ysza�a o dzielnych bohaterach, kt�rzy wracali z wojny w s�awie i chwale, ale gdy przysz�o zmaga� si� z codzienno�ci�, stawali si� bezradni. Potrafili jedynie prowadzi� wojny, �y� w napi�ciu. Byli niezdolni do normalnego �ycia.

Czy ona te� jest taka? Mia�a szczer� nadziej�, �e nie.

Rozpali�a ogie� i zawiesi�a nad nim kocio�ek. Bogu dzi�ki, �e piraci chocia� ten kocio�ek zostawili! Ale te� nie na wiele by im si� przyda�; stary, poobijany, bez ucha.

Czekaj�c, a� woda si� zagotuje, zaj�a si� staruszkiem. Nie by�o to nic przyjemnego, bo le�a� tak od wielu dni bez mo�liwo�ci zadbania o siebie. Villemo, troskliwa i wyrozumia�a, cho� od�r unosz�cy si� z pos�ania przyprawia� j� o md�o�ci, nie da�a po sobie nic pozna�. Uda�o jej si� znale�� suche ubranie, jak�� d�ug� koszul�; zmieni�a te� s�om� w sienniku i przewietrzy�a chat�.

Na koniec umy�a si� starannie. Dziadek wygl�da� na wielce zadowolonego ze �wie�ego pos�ania. Jemu te� nie musia�o by� przyjemnie, �e m�oda, �adna dziewczyna zajmuje si� nim w takim po�o�eniu.

��Panienka jest jak anio� � rzek� z podziwem.

Villemo si� roze�mia�a.

��Anio� to chyba ostatnie, do czego mo�na mnie por�wna�. A poza tym jestem zam�n� kobiet�, dziadku. I oczekuj� pierwszego dziecka � doda�a z dum�.

��Oj, joj, joj, co za nieszcz�cie! � zawo�a� staruszek.

��Wcale nie! � zaprotestowa�a, cho� bardzo dobrze rozumia�a jego intencje.

Polewka by�a gotowa. Nie �adne arcydzie�o kulinarne, ale smaczna. Villemo karmi�a dziadka drewnian� �y�k�, on jad� wolno. Gdy zrobili przerw�, by m�g� troch� odsapn��, popatrzy� na ni� uwa�nie i powiedzia�:

��Panienka� To znaczy, chcia�em powiedzie�, pani, pochodzi z lepszych sfer, prawda? Takie �adne ubranie, pi�kna twarz.

Villemo u�miechn�a si�.

��Moim ojcem jest w�a�ciciel ziemski z Norwegii, a m�em kurier szwedzkiego kr�la.

Starzec podj�� desperacki wysi�ek, by uk�oni� si� g��boko i z szacunkiem na swoim pos�aniu. Wytrzeszcza� oczy.

��I piraci pani� uprowadzili?

��Tak. Ale kapitan pirat�w sko�czy� du�o gorzej. Uda�o mi si� uciec. Teraz jednak powinnam p�j�� poszuka� Krasuli. Nie czuje si� pewnie zbyt dobrze, tyle dni nie dojona.

��Dzi�kuj� bardzo, ale czy nie powinna pani najpierw troch� zje��?

��Tak, chyba tak. Tylko czy mog� zabiera� dziadkowi resztki jedzenia?

��O, co te� pani! � zaprotestowa� rybak. � Jest nas teraz dwoje. Tak si� ciesz�, �e mam opiek� i towarzystwo.

Jedzenie wyra�nie poprawi�o mu humor. By� to prosty, ale bardzo sympatyczny cz�owiek.

Jad�a ciep�� polewk�, a po chwili zapyta�a z nadziej�:

��Chyba ludzie ze sta�ego l�du zagl�daj� tu czasem do was, dziadku?

��Ju� bardzo dawno nikogo nie by�o. Zdarza si�, �e jaki� rybak przep�ynie w pobli�u, ale nie pami�tam, �eby co� takiego mia�o miejsce od czasu, kiedy moja �ona umar�a. Widzi pani, wszyscy przywykli, �e radz� sobie sam. A poza tym na l�dzie, na wprost mojej wyspy, ma�o kto mieszka. Wi�cej ludzi jest dalej na p�noc, ale ja ich dobrze nie znam.

Villemo zmarkotnia�a.

��Ja musz� si� dosta� na l�d. Moja rodzina b�dzie si� o mnie martwi�. I dziecko� Czy nie ma na wyspie chocia� ma�ej ��deczki?

��Nie, piraci zabrali jedyn�, jak� mia�em.

Zagryz�a wargi i wsta�a.

��No, to chyba rozejrz� si� za Krasul�. Macie jak�� lin�, dziadku?

��Rybak zawsze ma lin�. Niech pani poszuka w szopie nad morzem. Je�eli te kanalie nie ukrad�y.

Jakie to wstr�tne, napada� na starego cz�owieka, my�la�a oburzona, wychodz�c. Te �otry maj� wszystkiego du�o wi�cej ni� on, a na dodatek pobili go i zostawili na �asce losu. Zastanawia�a si�, czy to ci sami, kt�rzy j� uprowadzili. Prawdopodobnie. Byli wystarczaj�co brutalni, �eby zrobi� co� takiego.

Ale kapitana dosi�g�a okrutna zemsta, nieoczekiwanie odczu�a to jako pociech�.

W szopie lina na szcz�cie by�a. Villemo, nie zwlekaj�c, wyruszy�a na poszukiwanie Krasuli.

Jak nale�y post�powa� z zab��kan� krow�, kiedy na dodatek ona nie zna tego, kto pr�buje j� z�apa�? Villemo stara�a si� odnale�� miejsce, gdzie j� przedtem widzia�a, lecz bez powodzenia. Zwierz� przepad�o.

�lady by�y jednak wyra�ne i w ko�cu zobaczy�a Krasul� na ma�ej ��czce. Krowa gapi�a si� na ni� z uwag�, ale odchodzi�a zdecydowanie, gdy Villemo przybli�a�a si� do niej.

Polowanie wymaga�o cierpliwo�ci. Krowa mia�a znaczn� przewag� i dopiero po kilku godzinach Villemo, post�puj�ca za ni� niestrudzenie i bardzo ostro�nie, zdo�a�a j� zwabi� do zamkni�tego miejsca w�r�d ska�. Okaza�o si� teraz, �e zwierz� jest pos�uszne: bez protestu podda�o si� swemu losowi. Villemo triumfalnie wprowadzi�a je do ma�ej ob�rki ko�o domu.

Staruszek by� uradowany. Teraz pozostawa�o ju� tylko Krasul� wydoi�. Villemo pomy�la�a z wdzi�czno�ci� o swoich rodzicach, kt�rzy zmuszali j�, by uczy�a si� wszystkich prac gospodarskich, w tym tak�e dojenia kr�w. Pami�ta�a, jak j� z�o�ci�o, gdy musia�a pod nadzorem s�u��cych wyciska� mleko z krowich wymion.

Teraz si� to op�aci�o. Ale pierwszego dnia zdo�a�a wydoby� tylko kilka kropel. Krasula d�ugo b��ka�a si� po wyspie, wymi� mia�a obrzmia�e i nie pozwala�a si� dotkn��. Kopni�ciem wytr�ci�a Villemo skopek, a poza tym by�a na najlepszej drodze, by ca�kiem straci� mleko. Nast�pnego dnia posz�o lepiej i wkr�tce dawa�a tyle mleka co przedtem. By�o ono prawdziwym b�ogos�awie�stwem dla dwojga samotnych ludzi w domku na wyspie.

Staruszek wci�� nie wstawa�, ale czu� si� znacznie lepiej i robi� nowy sprz�t rybacki. Villemo musia�a zastawia� wi�cierze i saki, a tak�e stare, podarte sieci, kt�re wcze�niej naprawia�a. Siadywa�a tak�e na nadbrze�nych ska�ach z prymitywn� w�dk� w r�ce. Ze zdumieniem stwierdzi�a, �e to skuteczna metoda. Ryby bra�y! W miar� jak lato chyli�o si� ku jesieni, dojrzewa�o zbo�e i jarzyny, kt�re dziadek posadzi� wiosn�, a w lasach pojawi�y si� jagody. Villemo nigdy nie przepada�a za rybami, ale teraz z wdzi�czno�ci� przyjmowa�a takie po�ywienie. I pracowa�a. Zbiera�a jagody, kosi�a traw� i zbo�e, piek�a chleb, sma�y�a powid�a, robi�a sok. Staruszek wraca� do zdrowia, pomaga� jej ch�tnie we wszystkim. Bywa�, oczywi�cie, uparty i przewra�liwiony, jak to si� cz�sto zdarza starym, samotnym ludziom, czasami dochodzi�o do drobnych nieporozumie�, ale na og� czuli si� ze sob� dobrze.

Villemo codziennie wspina�a si� na wysokie ska�y i wypatrywa�a �odzi. Tylko dwa razy zdarzy�o jej si� zobaczy� z daleka kuter. Jeden na pewno nale�a� do pirat�w, stara�a si� wi�c, by jej nie zauwa�yli. Drugi sprawia� znacznie lepsze wra�enie, ale cho� krzycza�a i wymachiwa�a r�kami, ludzie na pok�adzie jej nie dostrzegli. G��boko rozczarowana wr�ci�a do swoich obowi�zk�w.

Po nocach le�a�a nie �pi�c i my�la�a o Dominiku. �Przywo�ywa�a� go, cho� nie wiedzia�a, czy j� s�yszy.

�eby tak mie� ��dk� albo ma�� tratw�! Raz pr�bowa�a zbudowa� co� sama, lecz znalaz�a tylko jedn� nadaj�c� si� do u�ytku desk�, kt�ra zreszt� nie by�a w stanie jej utrzyma�. Musia�a wi�c zaniecha� tak�e i tych pr�b.

W grudniu do Grastensholm nieoczekiwanie przyjecha� Dominik.

Wszyscy zrozpaczeni wypatrywali Villemo. Kaleb i Niklas je�dzili a� do szwedzkiej granicy, do wybrze�y Bohuslan, i przepytywali, czy kto� o niej nie s�ysza�, lecz nigdzie si� niczego nie dowiedzieli. Przej�� do Szwecji nie mieli odwagi, w ko�cu ich stamt�d przep�dzono. Gyldenlove ci�gn�� z powrotem do Norwegii, ale od norweskich oddzia��w te� �adnej pomocy nie uzyskali. Wr�cili wi�c do domu, przywo��c ze sob� jedynie smutek.

Ale oto przyjecha� Dominik i ca�a rodzina zebra�a si� w Lipowej Alei.

Wys�ucha� w milczeniu ich opowie�ci, �al�w i samooskar�e�, po czym o�wiadczy�:

��Villemo �yje.

���yje? � wykrzykiwali jedno przez drugie.

��Tak � potwierdzi� Dominik smutno. � Wiecie przecie�, �e my oboje mamy szczeg�lny dar. Ja jestem ogromnie wra�liwy na to, co ona mi przekazuje. Ona mo�e mi przekazywa�, cho� �adnego przes�ania ode mnie przyj�� nie jest w stanie.

S�uchali w napi�ciu.

��Villemo przychodzi do mnie w nocy � opowiada� dalej Dominik. � W snach, a czasami tak�e chyba na jawie, sam nie umiem dok�adnie okre�li�.

��I co ona wtedy robi, co m�wi? � zawo�a�a Gabriella.

���adnych s��w mi nie przekazuje, tylko nastr�j. Wyra�nie stara si� mnie uspokoi�. �Nie martw si�. Jest mi tu dobrze.� Prosi nas, by�my czekali. Nie mo�e wr�ci� teraz, o ile dobrze rozumiem, ale nie cierpi biedy, to dociera do mnie wyra�nie. Stara si� te� przekaza� mi co� jeszcze, czego nie pojmuj�. Mam wra�enie, jakby to chodzi�o o l�d�

��O l�d? � zawo�a� Brand, kt�ry wr�ci� ju� do zdrowia po pechowej podr�y. � O Ludzi Lodu?

Dominik wzruszy� ramionami.

��Nie wiem. W ka�dym razie natychmiast ruszam do Bohuslan, by jej szuka�. Mo�e sygna�y stan� si� wyra�niejsze, kiedy b�d� blisko niej?

Nikt go nie zatrzymywa�. Wszyscy wiedzieli, co dla niego znaczy odnalezienie Villemo. I sami te� pragn�li jej powrotu bardziej ni� czegokolwiek na ziemi. Odzyskali nadziej�, �e �yje.

Niklas chcia� mu towarzyszy�, lecz Dominik zamierza� podr�owa� sam, �eby zwraca� na siebie jak najmniej uwagi.

Zatem wyjecha�. Dotar� do Bohuslan i d�ugo szuka� po ca�ym dystrykcie. Cho� jednak we �nie Villemo odwiedza�a go cz�sto, nie natrafi� na �lad, kt�ry by go m�g� do niej doprowadzi�. W ponurym nastroju wr�ci� do Grastensholm. Tej zimy by� wolny od s�u�by z powodu ran odniesionych na wojnie. M�g� zosta� w Norwegii i czeka�, dop�ki Villemo nie da o sobie zna�.

Je�li w og�le kiedykolwiek to uczyni!

��Wszystko wskazuje na to, �e idzie surowa zima � powiedzia� staruszek gdzie� w po�owie grudnia.

��Wspaniale! � ucieszy�a si� Villemo. � Wtedy morze pokryje si� lodem.

��Mo�liwe, chocia� nie ka�dego roku tak jest. Dawno ju� morze nie zamarza�o. Ale nie tra�my nadziei. Bo pani b�dzie potrzebowa� fachowej opieki, kiedy jej czas nadejdzie.

I to jak jeszcze b�d� potrzebowa�! my�la�a Villemo, ale nie zwierzy�a mu si� ze swoich l�k�w.

Staruszek m�wi� dalej:

��Ja sam te� postanowi�em wzi�� Krasul� i przenie�� si� na l�d. Te� mam nadziej�, �e l�d tej zimy b�dzie. Zaczynam si� tu czu� samotny. Zw�aszcza jak pani odejdzie, b�dzie mi ci�ko. Jestem ju� stary. I musz� my�le� o Krasuli. Kiedy umr�, ona zostanie sama. To okropne, takie mi�e stworzenie.

��A b�dzie dziadek mia� si� gdzie podzia� na l�dzie?

��M�j brat mieszka� kiedy� w Tanums Hede. Jest du�o m�odszy ode mnie, wi�c pewnie jeszcze �yje. On mia� du�� rodzin�, to mo�e kt�re� z jego dzieci mnie przyjmie.

Villemo skin�a g�ow�.

��Ja w ka�dym razie czu�abym si� lepiej, wiedz�c, �e dziadek jest na sta�ym l�dzie.

Oboje wci�� spogl�dali na fiord, kt�rym zimowe sztormy zaw�adn�y na dobre.

Stycze�

Stanu Villemo nie mo�na by�o ukry�. Codziennie biega�a nad brzeg, lecz du�y mr�z wci�� nie nadchodzi�.

Nareszcie w lutym zrobi�o si� naprawd� zimno. Roziskrzy�o si� wszystko wok�, kamienie i trawa. Wprowadzili Krasul� do izby, �eby tak nie marz�a i �eby ogrzewa� si� jej ciep�em. �ciany chaty trzeszcza�y i skrzypia�y, a do snu wk�adali na siebie wszystkie ubrania.

Pewnego ranka wyszli, jak co dzie�, na ska�y.

��Sp�jrz! � zawo�a� stary rybak. � L�d! Szeroki pas lodu od strony l�du i przy brzegu wyspy te�.

��Ale po�rodku morze wci�� wolne � westchn�a Villemo. � Bo�e, nie dopu��, �eby nadesz�a odwil�!

Nast�pnego ranka pas otwartego morza by� w�szy. Zacz�li zbiera� rzeczy, kt�re mieli wzi�� ze sob�.

Stary sk�ada� r�ce.

��Bo�e, zatrzymaj jeszcze troch� ten mr�z! Nie pozw�l lodowi stopnie�, nie teraz!

Dzie� po dniu obserwowali, jak warstwa lodu si� rozrasta, a pas wody maleje.

A� kt�rego� ranka Villemo zawo�a�a podniecona:

��Sp�jrz! Morze zamarz�o!

��Ale l�d za s�aby, jeszcze musimy poczeka�.

��Czy mamy czas? A je�li w nocy przyjdzie odwil�?

��Nie przyjdzie. By� mo�e jednak spadnie �nieg.

Och, tylko nie to, j�kn�a Villemo w duchu.

Ale �nieg dawa� na siebie czeka�, a dwa dni p�niej na ca�ym fordzie niczym l�ni�ca posadzka le�a� l�d.

Staruszek wci�gn�� g��boko powietrze.

��No? � zapyta� uroczy�cie. � Czy wszystko gotowe?

��Oczywi�cie � odpar�a Villemo. � Od dawna!

W godzin� p�niej byli ju� po�rodku rozleg�ej bia�ej pustki. W�a�ciwie by�oby lepiej, gdyby spad� �nieg, uwa�a�a teraz Villemo. Patrzenie wprost w wod� pod nogami nie by�o przyjemne. I bardzo niedobre dla Krasuli. Musieli jej zrobi� co� w rodzaju but�w z kolcami, �eby si� nie �lizga�a. Zawi�zali jej te� oczy. Szli powoli po obu stronach krowy, �eby j� podtrzymywa� i prowadzi�. Villemo marz�a dotkliwie w n�dznym okryciu, kt�re uszy�a sobie ze starej derki, a dziadek mia� si� pewnie nie lepiej.

Nie odwr�ci� si� ani razu, cho� przecie� zostawia� za sob� ca�e swoje �ycie.

Ale serce Villemo przepe�nia�a rado��. Jest w drodze do domu! Nareszcie, po tylu miesi�cach cierpliwego czekania. Male�ki go�� dojrzewa� w niej, nie mog�o by� w�tpliwo�ci, od czasu do czasu kopa� z rozmachem. Czasami ogarnia� j� l�k, �e dziecko, kt�re w sobie nosi, jest obci��one dziedzictwem z�a, lecz stara�a si� odsuwa� od siebie niedobre my�li.

Buty mia�a za lekkie na taki mr�z, ale obwi�za�a je starannie szmatami, a w�osy, kt�re teraz odros�y do przyzwoitej d�ugo�ci, okry�a chustk� odziedziczon� po nieboszczce �onie staruszka.

Od czasu do czasu l�d. wydawa� z siebie g��boki, �piewny d�wi�k i odczuwali dr�enie pod stopami. Kiedy znale�li na �rodku fiordu, szli jeszcze ostro�niej. Nikt nie m�g� przewidzie�, czy l�d wytrzyma ich ci�ar.

K��liwy wiatr szczypa� po twarzach, a ko�o po�udnia w powietrzu pojawi�y si� pierwsze p�atki suchego �niegu. Siek�y w policzki, wciska�y si� za ko�nierz i w r�kawy. Szli pochyleni, pod wiatr, i starali si� chroni� twarze przed najgorszymi podmuchami.

Jaki� sen�?

Widzenie, czy co to by�o? Kiedy�, dawno temu?

O Ludziach Lodu. Jakie� niejasne wspomnienie. Ma�a osada w tundrze? Plemienne symbole powiewaj�ce na wietrze? Lud wyp�dzony z domu, kt�ry potem w�drowa� daleko, przez zamarzni�te pustkowia, przedziera� si� naprz�d przez �niegi i lody�

Jej przodkowie. Garstka tych, co prze�yli, dotar�a do Norwegii, a w�r�d nich pot�ny szaman, wcielenie z�a. Tengel Z�y.

A teraz ona tak jak tamci brnie przez inne pustkowia. Teraz wie, co musieli czu�. Pewnie w�r�d tamtych tak�e jakie� kobiety oczekiwa�y dzieci jak ona. Jak musia�y si� ba�, by ich nie straci�! Ona, mimo wszystko, mia�a do pokonania jedynie niewielki kawa�ek. Je�li l�d wytrzyma.

Na wp� o�lepieni dostrzegali l�d coraz bli�ej. Wiedzieli jednak, �e l�d nigdy nie dochodzi do samego brzegu. Wraz z przybojem wznosi� si� i opada�, zawsze pozostawa�a szczelina wype�niona wod�. Na wyspie zrobili co� w rodzaju mostu ze starych drzwi i przeprowadzili przez nie krow�. Tu nie mieli nic.

��Tam jest chyba najlepiej � powiedzia�a Villemo niepewnie.

��Krasulo, moja kochana � mamrota� stary. � Nie b�j si�, nie wpadniesz do wody. Postaramy si� o to.

Musieli zdj�� jej z oczu opask�. W miejscu, kt�re Villemo wypatrzy�a, pas wody nie by� specjalnie szeroki. Ona ci�gn�a, dziadek popycha� krow� i jako� uda�o im si� przeprawi� na l�d. Ale wtedy Villemo stwierdzi�a, �e powinna unika� takiego wysi�ku i szarpania. Strzykn�o jej w krzy�u tak, �e przestraszy�a si� nie na �arty. By�o naprawd� za wcze�nie, dziecko mia�o si� urodzi� na wiosn�.

Ju� od dawna zastanawia�a si� nad imieniem dla male�stwa. Je�eli b�dzie dziewczynka, to Dominik prosi�, �eby j� nazwa� Christiana, na pami�tk� jego ukochanej ciotki Marki Christiany. Co do ch�opca, d�ugo nie umia�a si� zdecydowa�. Chcia�a, �eby jego imi� w jaki� spos�b przypomina�o imi� jej ojca, Kaleb, ale �eby by�o inne.

Teraz ju� wiedzia�a, jak chcia�aby nazwa� ewentualnego syna, lecz na razie trzyma�a to w tajemnicy. Nawet sama przed sob� nie chcia�a wymawia� tego imienia. Imienia Christiana te� nie chcia�a u�ywa�, uwa�a�a, �e to niepotrzebne kuszenie losu. Gdy wi�c rozmawia�a ze swoim male�stwem, m�wi�a do niego Karl-Ingrid. A czyni�a to cz�sto. By�a przekonana, �e to najwa�niejsza wi� ��cz�ca j� z Dominikiem.

P�przytomna ze szcz�cia w�drowa�a wraz ze staruszkiem w g��b l�du. Dotar�a oto do ludzkich siedzib. By�o to fantastyczne uczucie, trudne do opisania. Nie chcia�a m�wi� o tym staremu, �eby go nie rani�, bo zawdzi�cza�a mu wiele dobrych chwil, sp�dzonych w jego chacie na wyspie. Ale to cudowne wiedzie�, �e wraca si� do domu!

Cz�sto zastanawia�a si�, czy Dominikowi by�o bardzo ci�ko na wojnie. Czy nic zosta� przypadkiem ranny albo czy� nie, o tym nie mog�a my�le�. Zreszt� nie wiedzia�a nawet, czy wojna jeszcze trwa. Szczerze wierzy�a, �e zawarto pok�j.

W�drowali d�ugo, zanim dotarli do jakiej� drogi. Wygl�da�o to na g��wny trakt z p�nocy na po�udnie. Wkr�tce zobaczyli te� domy. Byli tak przemarzni�ci i zm�czeni, �e bez wahania poprosili o nocleg. Dostali lokum i dowiedzieli si�, jak i�� do Tanum Hede. To niedaleko, zapewniano, staruszek powinien kierowa� si� na po�udnie, ona za� na p�noc. Krasula po raz pierwszy w swoim �yciu sp�dzi�a noc w oborze z innymi krowami, co j� przera�a�o.

Nast�pnego ranka Villemo wydoi�a j� po raz ostatni, po�egna�a si� serdecznie ze starym rybakiem i ruszy�a w swoj� d�ug� w�dr�wk� do rodzinnego domu.

Zaraz na pocz�tku trafi�a jej si� podwoda, zabra� j� jaki� ch�op jad�cy fur� do Skee. Bardzo si� to przyda�o.

P�niej musia�a polega� na sobie.

Czu�a si� bardzo samotna. Na szcz�cie mia�a sakiewk� ojca. Mog�a zatrzymywa� si� w gospodach, naje�� si� i wypocz��. Ze wzgl�du na sw�j stan nie musia�a si� obawia� natr�tnych m�czyzn. Zostawiali j� w spokoju, a nawet trafiali si� tacy rycerscy, kt�rzy podwozili j� kawa�ek na wozie lub na ko�skim grzbiecie.

W ten spos�b dotar�a do Norwegii i przesz�a przez Ostfold. W�drowa�a nies�ychanie wolno, lecz sz�a do domu!

Ostatnie dni da�y si� Villemo mocno we znaki. Pogoda si� zmieni�a. Trzaskaj�ce mrozy ust�pi�y miejsca beznadziejnej plusze. Villemo zazi�bi�a si�, czu�a coraz bole�niejsze k�ucie w piersiach.

W pewnej gospodzie niedaleko Moss stwierdzi�a, �e sprawy zaczynaj� przybiera� naprawd� z�y obr�t. Przeliczy�a pieni�dze. Zosta�o niewiele, szczerze m�wi�c, rozpaczliwie ma�o. Przez ca�� drog� stara�a si� od�ywia� jak najlepiej i odpoczywa� w dobrych warunkach, �eby dziecku nie sta�a si� krzywda.

Zdesperowana zwr�ci�a si� do jakiego� wo�nicy, kt�ry zatrzyma� si� w tej samej gospodzie:

��Czy m�g�by� mnie zawie�� do Grastensholm na zach�d od Christianii? Zap�at� dostaniesz na miejscu, m�j ojciec jest bogatym cz�owiekiem.

Wo�nica zlustrowa� j� od st�p do g��w.

��Co ty sobie my�lisz, bezwstydnico!

Villemo zmarszczy�a brwi. By�a zbyt zm�czona, �eby si� rozgniewa�, i nie rozumia�a tego cz�owieka. Nie przywyk�a do takiego traktowania.

Nie m�wi�c ju� nic wi�cej wesz�a do gospody i poprosi�a o nocleg.

��A masz czym zap�aci�? � spyta�a szynkarka wynio�le. By�a to dama o bardzo nieprzyjemnym wygl�dzie.

To pytanie s�ysza�a Villemo w ostatnim czasie coraz cz�ciej. Wyj�a sakiewk� i po�o�y�a pieni�dze na stole. Kobieta skin�a g�ow� i poprowadzi�a j� na g�r�.

Znajdowa�o si� tam co� tak niezwyk�ego jak lustro. A gdy Villemo spojrza�a w jego m�tn� powierzchni�, zrozumia�a, dlaczego ludzie tak si� do niej odnosz�. By�a wstrz��ni�ta swoim wygl�dem.

Szeroki p�aszcz, uszyty z szorstkiej derki, okrywa� jej cia�o, lecz pi�kny nie by�; bardziej przypomina� kup� szmat ni� ubranie. Chustka pe�na dziur� Ale najbardziej przerazi�a j� w�asna twarz: chuda, po prostu wyniszczona po wi�cej ni� skromnym od�ywianiu przez ca�� zim� na wyspie. Zapad�e g��boko oczy p�on�y jakim� przyt�umionym ogniem, w�osy straci�y blask, usta u�o�one by�y jak do p�aczu.

Czu�a zm�czenie, straszne zm�czenie. Dr�czy� j� kaszel. Czy znowu b�dzie si� musia�a po�o�y� jak wtedy, gdy oboje z Dominikiem zostali uwi�zieni w oborze?

Nie, tylko nie to! Chce wraca� do domu, do Elistrand. Do domu, odnale�� Dominika, bez wzgl�du na to, gdzie si� znajduje.

Zasn�a, zanim zdo�a�a si� rozebra�. Jej ostatni� my�l� by�o rozpaczliwe wo�anie Dominika na pomoc.

To, co dzia�o si� potem, dociera�o do niej s�abo. Niesympatyczna szynkarka wykrzykiwa�a nad ni�:

��Masz zamiar le�e� tu do ko�ca �wiata? Wstawaj natychmiast, nie b�dziesz zajmowa� miejsca, jak nie masz czym p�aci�, ty dziwko!

��Ja przecie� zap�aci�am � szepn�a wystraszona.

��Tak, za jedn� noc, B�g wie jak dawno temu! I nie wa� mi si� urodzi� swojego bachora w moim ��ku, powiadam ci!

W izbie by�a jeszcze jedna kobieta. Dotyka�a i obejmowa�a Villemo. Pewnie znachorka.

��Musz� i�� do domu � szepta�a Villemo.

��Tak, tak, tylko teraz trzeba si� podnie��. Musisz wsta�, wiesz, zejdziemy po schodach�

��Dok�d p�jdziemy?

��Tylko do innego pomieszczenia.

��Ja musz� wraca� do domu. Czy mo�ecie pos�a� wiadomo�� do mojej rodziny?

Kobieta roze�mia�a si� bezz�bnymi ustami.

��O tak, pewnie, a gdzie to jest ten tw�j dom? W rynsztokach Christianii?

Sprowadzono j� po schodach i nawet nie by�a w stanie protestowa�. Nogi mia�a jak z galarety, ugina�y si� pod ni� przy ka�dym kroku.

Znalaz�a si� na dworze. Powietrze by�o ciep�e, �nieg stopnia�.

��Mog� i�� sama � powiedzia�a Villemo. � Musz� wraca� do domu.

��Nie, p�jdziesz ze mn�. Zabieram ci� do przytu�ku dla biedak�w. Tam jest twoje miejsce, a nie w eleganckiej gospodzie.

Eleganckiej? Zdania co do tego mog�yby by� podzielone.

Z�o�liwa szynkarka wo�a�a za nimi:

��Zam�wi�am dla niej trumn�, najprostsz�, ale innej nie jest warta! Mi�osierdzie te� ma swoje granice!

Inny dom. Wyn�dznia�e twarze, zapadni�te, gapi�ce si� na ni� oczy. Brudne pos�anie na pod�odze. Villemo skuli�a si�.

Dziecko?

Nie straci�a go. Och, Karl-Ingrid, moje ma�e biedactwo, jak ja si� z tob� obchodz�? Tak �le si� karmi� i ta choroba�

Dominiku, zaprzepa�ci�am wszystko. Ale kocham ci�. Kocham ci�, kocham ci�

Dominik wyruszy� w drog� jeszcze tej nocy, gdy Villemo straci�a �wiadomo��. Ockn�� si� wtedy zlany zimnym potem i natychmiast wsta�.

Tym razem niebezpiecze�stwo jest powa�ne. Villemo wysy�a�a desperackie wo�anie o pomoc.

Teraz zabra� ze sob� Niklasa. Podejrzewa�, �e b�d� potrzebne ciep�e, uzdrawiaj�ce d�onie kuzyna. Jechali d�ugo, min�li Christiani�, przeci�li Ostfold. Dominik nie odbiera� ju� �adnych sygna��w od Villemo, zapanowa�a z�owr�bna, d�awi�ca cisza.

��O Bo�e, Niklasie, z ni� jest bardzo �le! I w �aden spos�b nie potrafi� si� zorientowa�, gdzie si� znajduje!

Niklas siedzia� na koniu milcz�cy i spi�ty. Prze�y� niedawno bardzo trudne chwile. Jego dziecko urodzi�o si� za wcze�nie. Mattias i on d�ugo i rozpaczliwie walczyli o �ycie cierpi�cej Irmelin, strach m�ci� mu zmys�y�

Wreszcie dziecko przysz�o na �wiat. Malutkie i bezbronne. Drobniutki ch�opaczek, kt�rego owijali w ciep�e ko�derki i trzymali dzie� i noc blisko ognia. Opiekowa�y si� nim Eli i Hilda, pomaga�a im Gabriella, Irmelin powoli odzyskiwa�a zdrowie.

Dziecko by�o normalne, �liczny synek o jasnych w�oskach, prawid�owo zbudowany. Teraz niebezpiecze�stwo min�o, ch�opiec b�dzie �y�.

To jednak mog�o oznacza�, �e dziecko Villemo�

Ani on, ani Dominik nie byli w stanie doko�czy� tej my�li.

Nagle Dominik zatrzyma� konia.

��Tam! Villemo zn�w mnie wzywa. O Bo�e, Niklas, czas nagli!

��Ale gdzie jest?

Znajdowali si� na wiejskiej drodze wiod�cej na po�udnie, wypytywali we wszystkich gospodach, na wszystkich stacjach, gdzie wymieniano konie. Bez skutku.

Dominik ukry� twarz w d�oniach, �eby si� skupi�.

Po chwili o�wiadczy� z wahaniem:

��To gdzie� niedaleko.

Niklas zastanawia� si�.

��Ta baba w karczmie� z rozbieganym spojrzeniem�

��Wracamy � zdecydowa� Dominik. � Bo tam dozna�em wyra�nego uczucia strachu. Powinienem by� si� nad tym zastanowi�.

Wkr�tce znale�li si� znowu w karczmie i tym razem przycisn�li szynkark� do muru.

��By�a tu ostatnio m�oda kobieta?

��Dajcie mi spok�j! � wo�a�a pewna siebie. � Nie by�o nikogo, kto by pasowa� do takich wytwornych pan�w. By�a jaka� dziewczyna uliczna, kt�ra wci�� powtarza�a, z jakiej to dobrej rodziny pochodzi. Zmy�la�a o sobie takie bajki.

��Co dok�adnie m�wi�a? � zapyta� Dominik zgn�biony. � Sk�d przysz�a?

��Au, to boli! Pu��cie mnie! M�wi�a, �e jest zam�na, ale ja nie wierzy�am jej ani przez chwil�. O, nie! To dziecko, kt�re nosi�a, to na pewno b�kart!

Dominik zblad� jeszcze bardziej.

��I jej ubranie! Same szmaty! Wci�� uparcie powtarza�a, �e musi i�� do domu.

��M�wi�a dok�d? � dopytywa� si� Niklas.

��Sk�d mam pami�ta�? Przecie� to wymys�y!

��Grastensholm? Elistrand?

��Tak, tak to brzmia�o. Ale ona jest mi winna mn�stwo pieni�dzy. Le�a�a tu przez wiele tygodni, by�a chora. Inni go�cie byli przera�eni jej kaszlem.

��To ona � stwierdzi� Dominik matowym g�osem.

��Gdzie jest teraz?

Kobieta spogl�da�a na nich chytrze. Byli to eleganccy, bogaci panowie.

��Ona mnie naprawd� du�o kosztowa�a, za nic nie zap�aci�a.

��Gdzie jest?

��Przecie� musia�am si� jej pozby�. Jest w przytu�ku. Je�li jeszcze �yje.

Oczy Dominika miota�y skry.

��To moj� �on� pos�a�a� do przytu�ku, j�dzo! Gdzie to jest?

��Najpierw musz� dosta� swoje pieni�dze. Mimo wszystko okaza�am jej wielkie mi�osierdzie.

��W�tpi�. Ale masz! Wystarczy?

Gospodyni �apczywie zgarnia�a monety.

��Trzeba jecha� drog� w d�, a potem na prawo.

Ju� ich nie by�o.

��Drogo ci� to b�dzie kosztowa�o, je�eli umar�a! � zd��y� krzykn�� Niklas.

Dominik nie m�wi� nic. Twarz mia� jak skamienia�� ze strachu.

��Je�li ona �yje� to nie m�w jej nic o dziecku Irmelin! Jeszcze nie teraz � poprosi�.

Niklas skin�� na znak, �e rozumie.

Villemo le�a�a w zamroczeniu. Raz dziennie stawiano obok jej pos�ania misk� z jedzeniem. Rozpaczliwie stara�a si� zjada� obrzydliw� papk� ze wzgl�du na dziecko, ale r�ce jej nie s�ucha�y, nie by�a w stanie utrzyma� �y�ki.

Domy�la�a si�, �e opiekunowie licz� na jej �mier�. S�ysza�a, jak m�wiono: �Wkr�tce zwolni si� to miejsce w k�cie�.

Przecie� nie mo�e umrze�! Dziecko!

Czy ono jeszcze �yje? W takim razie to cud! Zrobi�o si� takie spokojne. Ju� nie odczuwa�a radosnego kopania.

G�osy?

Znowu zaczyna fantazjowa�. S�yszy g�osy, o kt�rych tak d�ugo marzy�a. G�os Dominika. I Niklasa. Koniec si� zbli�a, czu�a to. Je�eli ju� nie przekroczy�a granicy nieznanego.

Kto� dotyka j� delikatnie. Kto� przemawia czu�ym g�osem Dominika:

��Villemo!

Z trudem otworzy�a oczy i natychmiast je zamkn�a. Mam te� przywidzenia, pomy�la�a.

Kto� j� podnosi. Czy to tak cz�owiek idzie do nieba? Ale przecie� nie pragn�a nieba, ona, tak silnie zwi�zana z dziedzictwem Ludzi Lodu�

��Jest lekka jak pi�rko � powiedzia� g�os Dominika. � Mimo �e nosi dziecko. Niklas, musimy jak najszybciej wr�ci� do domu.

��Postaram si� o w�z.

��Dobrze.

Znowu wszystko od niej odp�yn�o.

Umieszczono j� na skrzypi�cym wozie. Nie powinno tak trz���. To niedobrze dla dziecka.

Kto� siedzi przy niej i obejmuje j� ramieniem. Kto� siedzi przed ni�.

Za wozem biegn� konie.

W�z skrzypi.

Takim skrzypi�cym wozem nie jedzie si� pewnie do nieba.

��Czy ja �yj�?

��My�l�, �e tak � odpar� pogodny g�os. G�os Dominika.

��A Karl-Ingrid?

��Karl-Ing� Ach, rozumiem!

��Dziecko �yje, Villemo � powiedzia� Niklas. � Starali�my si� karmi� ci� mlekiem i innym warto�ciowym jedzeniem, kt�rego pewnie od dawna ci brakowa�o.

��Niklas trzyma� r�ce na twoich piersiach. Choroba zaczyna ust�powa�, kaszel nie jest ju� taki okropny. � To g�os Dominika.

��Gdzie jeste�my?

��Min�li�my Christiani�. Zaraz b�dziemy w domu.

Teraz otworzy�a oczy.

��Czy to prawda? To znaczy pytam, czy wy jeste�cie prawdziwi? Czy ja nie �ni�? I dziecko �yje? A ja jad� do domu? Dominiku, to ty?

��To wszystko prawda, Villemo � powiedzia� ciep�ym, dr��cym ze wzruszenia g�osem. � Zobacz, uszczypn� ci� w r�k�. O Bo�e, to sama sk�ra i ko�ci!

Zabola�o. To znaczy, �e �yje. Villemo wybuchn�a rozdzieraj�cym p�aczem.

W Elistrand natychmiast zosta�a zapakowana do ��ka. Nawet si� nie domy�lali, jak jej to dobrze robi. Przychodzili wszyscy po kolei, wzruszeni, zatroskani, przekarmiali j� rozmaitymi smako�ykami� Ale nikt nie wspomina� o dziecku Irmelin.

Villemo, rzecz jasna, natychmiast zwr�ci�a uwag� na szczup�� figur� kuzynki.

��Co si� sta�o? � zapyta�a pewnego wieczora, gdy Irmelin siedzia�a przy jej ��ku.

Przyjaci�ka odwr�ci�a wzrok.

��Urodzi�am ch�opczyka. Przed czasem, ale jest zdrowy. Nazwiemy go Alv, bo taki jest male�ki [Alv, posta� z mitologii skandynawskiej, ma�y, sympatyczny duszek, ta�cz�cy nad wodami noc� przy ksi�ycu (przyp. t�um.)] i �liczny.

Villemo u�miechn�a si� blada.

��Uwa�aj tylko, �eby nie wyr�s� z niego wielki dr�gal, bo wtedy imi� przestanie pasowa�.

Zaleg�a dr�cz�ca cisza. W ko�cu spojrza�y na siebie nie�mia�o.

��Jest normalny, powiedzia�a�?

��Tak.

Villemo umilk�a. U�cisn�a tylko r�k� przyjaci�ki, Dopiero po d�u�szej chwili doda�a:

��Tak si� ciesz� w twoim imieniu, Irmelin.

��Dzi�kuj�! I Niklas, i wuj Mattias b�d� przy tobie, Villemo � zawo�a�a Irmelin pospiesznie. � Przygotowali si� bardzo starannie.

Villemo by�a w stanie tylko skin�� g�ow�.

Troskliwa opieka zaczyna�a dawa� rezultaty. Villemo przyty�a i mog�a ju� wstawa�. Dominik wci�� by� z ni�.

Losy wojny przesta�y go obchodzi�. Marzy�, �eby zabra� Villema z dzieckiem do Sztokholmu, gdy b�d� na tyle silni, by podr�owa�. Rana na karku ju� si� dawna zagoi�a, cho� mia� pewne trudno�ci z poruszaniem g�ow�. Ale to nieistotne.

Pewnego kwietniowego dnia w Elistrand wszystko by�o przygotowane i domownicy czekali w napi�ciu. Dominik zosta� u Villemo dop�ty, dop�ki go nie wyprosi�a. Nie chcia�a, by by� obecny przy porodzie. Wielu m��w towarzyszy�o �onom w takich chwilach, ale ona nawet s�ysze� o tym nie chcia�a. Wystarczy, �e musi znosi� obecno�� Mattiasa i Niklasa, bliskich krewnych przecie�.

Niezno�na Villemo. Dzielna i uparta do ostatka.

Kiedy jednak zacz�o si� na dobre, Villemo pokaza�a swoje dawne oblicze.

��Co za cholerny los! � kl�a ze z�o�ci�. � Co to za pomys�, �eby kobieta musia�a tak cierpie� tylko dlatego, �e spe�ni�a sw�j obowi�zek i przysporzy�a Panu Bogu nowych duszyczek?

��Villemo! � upomina�a j� matka surowo. � Tak nie wolno!

��Ale mnie bardzo boli!

��Wiem. To nie jest �atwa sprawa.

Villemo przypomnia�a sobie teraz, �e matka urodzi�a jeszcze jedno dziecko, jej siostrzyczk�.

��Mama, ty uradzi�a� dziecko dotkni�te dziedzictwem. I nie umar�a�.

��Nie, nie umar�am, kochanie. Ale ma�o brakowa�o.

��Wi�c za��my, �e ja te� mog� urodzi� takie dziecko. Ale to tylko te potworne ramiona zabijaj� matk�, prawda?

��Tak.

��I nie zawsze obci��one dzieci s� takie7

��Nie, a poza tym Mattias i Niklas maj� teraz �rodki u�atwiaj�ce tego rodzaju por�d.

��Jakie �rodki?

��Kleszcze i�

Villemo j�kn�a.

��Bo�e, chro� mnie! Gdzie jest Dominik?

��Nie wiem � zacz�a Gabriella z wahaniem. � Zdaje mi si�, �e zaszyli si� gdzie� z twoim ojcem nad dzbankiem wina.

��Czy to nie jest niesprawiedliwe, mamo, �e tylko oni mog� mie� rozrywk�?

��Nie s�dz�, �eby m�czyznom by�o bardzo weso�o, Villemo. To nie takie zabawne, kiedy cz�owiek czuje si� zupe�nie bezradny, wiedz�c, �e sam to spowodowa�.

Kolejny skurcz wstrz�sn�� Villemo i rozmowa zosta�a przerwana.

Nastr�j w izbie stawa� si� coraz bardziej gor�czkowy.

��Teraz to ju� naprawd� nied�ugo � powiedzia� Mattias, blady i przej�ty.

Niklas po�o�y� r�ce na brzucha rodz�cej.

��Spokojnie, Villemo, wszystko b�dzie dobrze, zobaczysz!

��Oczywi�cie � szepn�a.

Wspomina�a teraz to wszystko, co prze�y�a jako �ona Dominika. Niema�o przykro�ci, ale najwi�cej my�la�a o tych troskliwych r�kach, kt�rych dotyk poczu�a na swoich ramionach w kajucie. I o tym ciep�ym, uspokajaj�cym u�miechu cz�owieka, kt�rego twarz widzia�a kiedy� na obrazie. To jej przodek, kt�ry sta� si� symbolem dobra.

A gdy targa�y ni� ostatnie b�le i bez skr�powania stara�a si� wykrzycze� z siebie co czuje, znowu zobaczy�a t� demoniczn� twarz i ogarn�o j� poczucie bezpiecze�stwa. Je�li mia�a teraz umrze�, to wiedzia�a, �e po tamtej stronie spotka jego.

Powoli budzi�a si� z mi�osiernej nie�wiadomo�ci.

Dooko�a niej panowa� ruch. Ludzie biegali tam i z powrotem.

��Kochani moi � szepn�a. � Ja chyba jestem nie�miertelna!

��Nie, nie jest a� tak �le � �mia� si� kto� rado�nie.

To Dominik.

��Ciebie mia�o tu nie by� � rzek�a niepewnie.

��Ale to by�o dawno temu, Villemo. Zostali�my rodzicami, ty i ja.

��Rodzicami kogo? � spyta�a spieczonymi wargami.

��Ma�ego, �licznego ch�opaczka � odpar�a jej matka. � Je�li zadasz sobie tyle trudu, �eby unie�� g�ow�, to go zobaczysz.

Z wysi�kiem otworzy�a oczy.

Stali wszyscy przy ��ku: nie ukrywaj�cy dumy Mattias i Niklas po jednej stronie, po drugiej stronie jej rodzice, promieniej�cy szcz�ciem, a w nogach Dominik z zawini�tkiem w obj�ciach.

Podni�s� t�umoczek wysoko, �eby mog�a zobaczy�.

��Jest taki chudy i leciutki � powiedzia�a Gabriella. � Ale my go szybko odkarmimy.

Dwa cienkie patyczki zamiast r�k i poruszaj�ce si� pi�stki. Male�ka bu�ka, w kt�rej wida� g��wnie oczy, cho� jeszcze mocno zaci�ni�te. D�ugie czarne w�osy, schodz�ce na uszka i na czo�o. �adny ma�y ch�opczyk!

��Widzia�em jego oczy � m�wi� Dominik. � S� ciemne jak oczy mojej matki i jak oczy twojej matki. Poza tym podobny jest do mnie, prawda?

Villemo uwa�a�a, �e jeszcze za wcze�nie, �eby si� w tej sprawie wypowiada�.

��Jest bardzo �adny � stwierdzi�a. � Nie rozumiem jednak�

��Teraz musz� ci powiedzie�, Villemo � rzek�a Gabriella. � Jaki� tydzie� temu dosta�am list od mojego brata Tancreda, ale nie chcieli�my ci nic m�wi�. Tancred pisze, �e jego c�rka, Lena, urodzi�a c�reczk�; najzupe�niej normaln�. Dziewczynka ma na imi� Christiana. Tak jak ty chcia�a� nazwa� swoj�.

��I co to znaczy? � zapyta�a, nie rozumiej�c.

��To znaczy � wyja�ni� Mattias � �e mieli�cie wyj�tkowe szcz�cie. Na mi�o�� bosk�, r�bcie, co chcecie, ale nie wolno wam mie� wi�cej dzieci. Bo wtedy ju� nie uda wam si� unikn�� katastrofy!

Villemo i Dominik popatrzyli na siebie i skin�li g�owami. Byli tacy szcz�liwi, �e maj� normalnego, zdrowego synka. Dopiero teraz dotar�o do nich w pe�ni, jakie to szcz�cie.

��Pozosta� jeszcze Tristan � przypomnia�a Villemo.

Gabriella spowa�nia�a. Okazuje si�, �e Tristan nabawi� si� jakiej� ci�kiej choroby. On nie mo�e mie� dzieci, tak powiedzia� lekarz rodziny.

��Jaka szkoda � westchn�a Villemo. � To dlatego zrobi� si� taki dziwny?

���miertelnie ba� si� tej choroby i d�ugo nikomu o niej nie m�wi�.

��Biedny Tristan! Ale to oznacza, �e je�eli teraz b�dziemy uwa�a�, to nasze pokolenie mo�e nie wyda� na �wiat dziecka obci��onego?

��Nigdy przedtem co� takiego si� nie zdarzy�o. Ale teraz mog�oby si� uda�.

��Dzi�ki ci, dobry Bo�e � szepn�� Dominik.

Przerwa�a im Gabriella:

��Villemo, wuj Brand jest tutaj. Bardzo chce zobaczy� dziecko. Przecie� wiesz, �e Dominik jest wnukiem jego brata. Czy mo�e wej��?

��Oczywi�cie! � zawo�a�a.

Brand przyszed� i starannie, d�ugo podziwia� najm�odsze dziecko w rodzinie. I znowu zacz�y si� rozwa�ania, do kogo malec jest podobny.

��A jak zamierzacie nazwa� synka? � zainteresowa�a si� Gabriella.

Dominik odpowiedzia�:

��Chcieli�my jakie� imi� na cze�� ojca Villemo, Kaleba, ale nie zdecydowali�my si� jeszcze na �adne.

Wtedy rozleg� si� g�os Villemo:

��Ojcze, prosz� mi wybaczy�, ale ja od dawna wiem, jak chc� nazwa� naszego syna i nikt, nawet Dominik, mnie od tego nie odwiedzie. Mam swoje powody, �eby si� przy tym upiera�, tylko �e to imi� w �aden spos�b nie przypomina twojego, ojcze.

��A jakie to imi�? � dopytywa� si� Dominik. � Nic mi dotychczas nie wspomnia�a�.

��B�dzie mia� na imi� Tengel � o�wiadczy�a Villemo tonem nie znosz�cym sprzeciwu.

Zaleg�a niczym nie zm�cona cisza.

��Ale� � zacz�a po chwili Gabriella.

��By� w naszym rodzie Tengel Z�y � rzek�a Villemo. � I by� Tengel Dobry. Obaj dotkni�ci. To b�dzie trzeci Tengel. Mo�emy mie� w rodzinie tak�e normalnego Tengela. Wolnego i szcz�liwego!

Zastanawiali si�, lecz gotowi byli wyrazi� zgod�. Nie wiedzieli nawet po�owy tego co ona, lecz rozumieli j� i zaakceptowali imi�. A najszcz�liwszy ze wszystkich by� stary Brand. Bo on zna� tamtego Tengela i wci�� o nim pami�ta�.

��Jestem pewien, �e dziadek by si� z tego cieszy� � powtarza� wzruszony. � Co prawda zawsze m�wi�, �e nikogo nie powinna si� chrzci� tym imieniem, bo przynosi ono tylko smutek, ale to nieprawda! On sam by� bardzo szcz�liwy z babci� Silje i ze swoj� rodzin�. I by�by bardzo dumny, �e ten ma�y t�umoczek otrzyma� jego imi�.

Villemo te� tak my�la�a.

��Czy mog�abym wypo�yczy� na chwil� mojego synka? � zwr�ci�a si� do Dominika, kt�ry wci�� nie mia� do�� patrzenia na ten cud.

��Tak, oczywi�cie, wybacz mi � mamrota� zawstydzony.

Villemo wzi�a drobniutkiego ch�opca w ramiona. Po�o�y�a d�o� na jego czarnej g��wce, jakby go chcia�a ochroni�.

W jej oczach pojawi� si� smutek, a serce przenikn�� l�k.

Nie b�dzie obci��onych dziedzictwem w jego pokoleniu?

Czy mog� by� tego pewni? Kiedy� si� ju� zdarzy�o, w przypadku Tronda, �e z�e sk�onno�ci ujawni�y si� dopiero p�niej�

Przytuli�a malca do siebie. Czy mo�e by� pewna?

I do czego Niklas, Dominik i ona zostali przeznaczeni? Ile czasu jeszcze minie, zanim si� dowiedz�?

Kiedy ona le�a�a bezpieczna w�r�d swoich bliskich, �lad stopy Szatana od dawna ju� znaczy� ziemi�. Cho� dotychczas nikt jeszcze tego nie zauwa�y�.