SAGA O LUDZIACH LODU

Tom XIV

��I nie st�j taka �a�osna! � wrzasn�� do �ony Jochum ksi��� Riesenstein, zatrzaskuj�c za sob� drzwi.

Ksi�na Hildegarda stara�a si� zapanowa� nad nerwami po kolejnej awanturze. S�ysza�a, jak kroki m�a oddalaj� si� w g��b komnat du�skiego zamku kr�lewskiego. Cho� ksi��� o tym nie wspomnia�, zdawa�a sobie spraw�, �e skierowa� si� do swej najnowszej kochanki.

Wiele by�o takich, kt�re mu ulega�y. Ksi��� Jochum, kiedy chcia�, potrafi� by� czaruj�cym m�czyzn�.

M�odszy brat panuj�cego w lilipucim ksi�stwie Riesenstein pe�ni� funkcj� pos�a swego kraju na du�skim dworze i w pe�ni mu to odpowiada�o. Hildegarda, urodzona na Ba�kanach, nie czu�a si� dobrze w zimnej Danii, gdzie, jak powiada�a, przez p� roku nieustannie hulaj� wiatry.

Najbardziej jednak dokucza�o jej wewn�trzne zimno. Nie zna�a j�zyka, nie mog�a zab�ysn�� m�odo�ci�, urod� ani elokwencj�. Wiedzia�a te� dobrze, co to za cie� post�puje za ni� krok w krok. Nadworny medyk nie musia� nic m�wi�. I tak wyczyta�a wszystko z jego uciekaj�cych w bok oczu. Wielokrotnie ju� upuszcza� jej krwi, ale to nie przynios�o �adnej poprawy. Mia�a chor� krew, powtarza�.

Hildegarda podesz�a do lustra i ze �ci�ni�tym sercem przyjrza�a si� swemu odbiciu. Bo�e, jak nienawidzi�a swojego cia�a! Co prawda nigdy nie mo�na jej by�o nazwa� pi�kno�ci�, w najlepszym razie jej wygl�d okre�lano jako mi�y, ale teraz prezentowa�a si� tak beznadziejnie, �e jedyne, na co mia�a ochot�, to wybuchn�� p�aczem.

Na c� zda si� ubiera� wed�ug obecnej, coraz �mielszej mody, w suknie z g��bokim dekoltem i zalotnie kr�tkimi r�kawami, w jedwabie i leciutkie tiule, kiedy wygl�da si� tak jak ona? Mia�a czterdzie�ci sze�� lat i jej �ycie ju� si� sko�czy�o. Dos�ownie. Dzi� wieczorem powinna pokaza� si� na uroczystym obiedzie i nie wiedzia�a, jak sobie z tym poradzi.

Ponowi�a pr�b� zasznurowania w pasie szmaragdowozielonej sukni. Na pr�no. Ca�e cia�o obrzmia�o od puchliny wodnej. �Chora krew�� Oczy znikn�y niemal ca�kiem w�r�d paskudnych wor�w. Stopy by�y obola�e, stawy sztywne. Kiedy naciska�a sk�r� przy nadgarstkach, palec zapada� si�, a wg��bienie pozostawa�o na d�ugi czas. Sta�a si� niekszta�tna, ca�kiem zdeformowana. �aden str�j ju� na ni� nie pasowa�. Pragn�a jedynie spa� i spa�, pozosta� sam na sam ze swymi dolegliwo�ciami, ale niestety musia�a pokazywa� si� u boku Jochuma. Jego Wysoko�� kr�l Christian V bardzo by�by niezadowolony, gdyby kogo� zabrak�o na jego urodzinowej uczcie. B�dzie wi�c musia�a tam siedzie� i znosi� rozbawione, wszechwiedz�ce miny dam dworu, oboj�tne spojrzenia m�czyzn, obiegaj�ce jej posta� szybko, ze wsp�czuciem i lekk� pogard�. �Ta ksi�na, ona za du�o je � powiedzia� kiedy� jeden z dworzan, nie wiedz�c, �e Hildegarda znajduje si� w pobli�u. � Napycha si� jak �winia. C� musi si� czym� pociesza�, kiedy m�� harcuje za jedwabnymi zas�onami w niewie�cich komnatach�.

A przecie� ona nie jad�a prawie nic!

Jej m��? Przy stole na og� traktowa� j� jak powietrze. Je�li si� do niej zwraca�, czyni� to w formie zjadliwych uwag. Drwi� z niej otwarcie, a ona w odpowiedzi potrafi�a tylko si� u�miecha�, cho� serce krwawi�o jej z �alu i bezsilno�ci.

Nagle drzwi si� otworzy�y i wesz�a jej c�reczka, Marina. Bo�e, c� za wr�belek! Trzynastolatka o cienkich, postrz�pionych w�osach, kt�re nie dawa�y si� u�o�y� w �adn� fryzur�, ogromnych wystraszonych oczach i ustach wiecznie sk�adaj�cych si� w podk�wk�.

Marino, moje najdro�sze dziecko, co si� z tob� stanie, kiedy mnie ju� nie b�dzie? my�la�a, obejmuj�c dziewczynk�. Co zrobi z tob� tw�j ojciec, kt�ry nie chce ci� zna�, poniewa� nie jeste� wyt�sknionym synem? W jego �yciu nie ma miejsca dla ciebie.

��No i jak, Marino? � zapyta�a, podnosz�c si� z trudem. � Co dzisiaj robi�a�?

��Nic.

Dziewczynka wygl�da�a, jakby tego dnia ba�a si� w�asnego cienia jeszcze bardziej ni� zwykle. Co si� z ni� dzia�o ostatnimi czasy? Snu�a si� jak zjawa. Czy�by wiedzia�a? Przeczuwa�a, �e wkr�tce zostanie samiutka na �wiecie?

Bo�e, oka� mi�osierdzie memu dziecku! Nie dopu��, by Marina by�a r�wnie samotna w obcym kraju jak ja! Niech ojciec nie wyda jej za m�� z wyrachowania, jak uczynili to moi rodzice, aran�uj�c zwi�zek z bratem nast�pcy tronu.

Podczas gdy dziewczynka cichutko przycupn�a na parapecie, nie�mia�o prosz�c o pozwolenie pozostania w komnacie, Hildegarda powr�ci�a my�lami do czas�w m�odo�ci, kiedy Jochum j� adorowa�.

Ach, jak�e by�a zakochana w przystojnym ksi�ciu Riesenstein! I jak�e on j� uwielbia�. To w�a�nie najmocniej teraz bola�o: fakt, �e kiedy� naprawd� j� kocha�.

Nie by�o to ma��e�stwo jedynie z rozs�dku. Zwi�zek, w kt�rym nie nale�a�o si� spodziewa� ani krztyny mi�o�ci, by� mo�e by�by �atwiejszy. Ale patrze�, jak p�omie� uczucia w oczach ukochanego ga�nie i przemienia si� w lodowate zimno i pogard�, gdy min�� pierwszy okres fascynacji, ta by�o nie do zniesienia. Nie pomaga�a my�l, �e prawdopodobnie dzieli�a ten los z d�ugim szeregiem jego porzuconych kochanek.

To ona by�a jego �on�, to jej sk�ada� ma��e�sk� przysi�g�. I to jej �ycie by�o pe�ne upokorze�.

No c�, nie mia�o ono by� szczeg�lnie d�ugie. Mo�e t� prawd� powinna uzna� za pociech�

Ale jest przecie� Marina, nie wolno jej zapomina� o c�rce! Ze wzgl�du na ni� musi �y� tak d�ugo, jak to mo�liwe.

Hildegarda przebiera�a si� w najobszerniejsz� ze swych sukien, marszcz�c brwi. Ostatni romans Jochuma trwa� ju� do�� d�ugo. Ta ma�a, zadowolona z siebie panna Kruusedige, w przeciwie�stwie do wi�kszo�ci jego kochanek, by�a niezam�na i wydawa�o si�, �e z�apa�a go w sid�a.

Na lito�� bosk�, pomy�la�a, przygl�daj�c si� swemu odbiciu w lustrze. Przypominam st�g siana albo namiot �o�nierski! Nie, nie mog� tak si� pokaza�!

Zadzwoni�a na pokoj�wk�, chc�c prosi� o rad� i pomoc, j�, dziewczyn�, kt�ra nie �ywi�a do swej pani ani odrobiny szacunku i posy�a�a jej za plecami pogardliwe spojrzenia. To Jochum wybra� �onie pokoj�wk�: zgrabn� i �liczn�. Jego d�onie z pewno�ci� nie raz obejmowa�y jej okr�g�y ty�eczek.

Hildegarda poczu�a, �e nadchodzi nowy atak s�abo�ci. Po�o�y�a si� na ��ku.

��Jestem tylko troch� zm�czona � powiedzia�a, pragn�c uspokoi� c�rk�. � Musz� odpocz�� minutk�. Zajrzyj tam, do najwy�szej szuflady, mo�e znajdziesz kilka cukierk�w.

Gdy zjawi�a si� pokoj�wka, Hildegarda zd��y�a jeszcze powiedzie�, �e dzwonek tr�ci�a przypadkiem. Dziewczyna odesz�a wi�c, t�umi�c chichot. Hildegarda popad�a w omdlenie.

Zn�w znalaz�a si� w samym �rodku piek�a. Ucztuj�cy dw�r, narastaj�cy wok� dokuczliwy szum. �wi�towano na cze�� Jego Wysoko�ci. Ach, ten j�zyk, niemo�liwy do opanowania! Na szcz�cie w modzie by�o pos�ugiwanie si� francuskim, kt�rym Hildegarda w�ada�a. Ale dzi� wieczorem i tak nikt si� do niej nie odzywa�.

Wiedzia�a, dlaczego: wygl�da�a gorzej ni� kiedykolwiek. Opuchni�ta twarz, a tego defektu nie wypada�o zauwa�a�. Omijano j� wi�c, by unikn�� zadawania pyta� lub nienaturalnych pr�b podejmowania rozmowy na inny temat.

Wszyscy go�cie stali w wielkiej sali w grupach, rozbawieni, roze�miani. Jochum gdzie� znikn��, zostawiaj�c j� ca�kiem sam�. Ludzie, kt�rzy zbli�ali si� do niej, w ostatniej chwili skr�cali w bok, odwracaj�c spojrzenia.

Tego wieczoru romans z pann� Kruusedige rzuca� si� w oczy bardziej ni� kiedykolwiek. Jochum nie czyni� ju� �adnej tajemnicy z ich zwi�zku. Pochyla� si� teraz nad d�oni� swej wybranki, ca�uj�c j� i nie spuszczaj�c przy tym wzroku z ukochanej. Tak ca�owa� kiedy� d�o� Hildegardy�

Damy dworu zerka�y na ksi�n� z ukosa, u�miechaj�c si� pod nosem.

O, samotno�ci! Straszliwa salo balowa, tak przera�liwie wielka i pusta, cho� pe�na ludzi!

Ma�a Marina, jej jedyny przyjaciel na tym �wiecie, tak bardzo chcia�a przyj�� z matk� tutaj, prosi�a i b�aga�a z niezwyk�ym strachem w oczach. Ale Hildegarda musia�a odm�wi� c�rce, cho� serce �ciska�o jej si� z b�lu, bo podczas obiadu ani p�niejszych ta�c�w nie by�o miejsca dla dzieci.

Nie czu�a si� dobrze. Nie mog�a oddali� si� do swych komnat, gdy� zosta�oby to uznane za obraz� kr�lewskiego majestatu. Nie �mia�a zbli�y� si� z pro�b� o pozwolenie, by wolno jej by�o odej�� z powodu z�ego samopoczucia. Hildegarda nigdy nie nale�a�a do os�b, kt�re lubi� zwraca� na siebie uwag�.

W�a�ciwie nie nazywa�a si� Hildegarda, lecz zupe�nie inaczej, ale w Riesenstein jej imi� by�o zbyt trudne do wym�wienia, zmieniono je wi�c na Hildegard�. Wtedy nawet jej si� podoba�o, gdy� wybra� je Jochum, ale teraz, gdyby tylko mia�a odwag� poprosi�, ch�tnie powr�ci�aby do dawnego imienia.

Jochum przeszed� obok �ony, cedz�c przez z�by:

��Musisz tak sta� jak krowa, ca�y czas w�lepiaj�c si� we mnie? Twoja suknia jest taka ciasna, �e wida� wszystkie zwa�y t�uszczu! To obrzydliwe! Czy nie mog�aby� przynajmniej zarzuci� na wierzch szala?

Przeszed� dalej, rzucaj�c kr�lowej wytworny �arcik.

Kiedy Hildegarda nareszcie odwa�y�a si� podnie�� wzrok, napotka�a czyje� spojrzenie. Zadr�a�a. Takich oczu nie widzia�a na dworze ju� od wielu lat. Wyra�a�y zrozumienie, emanowa�y ciep�em i serdeczno�ci�, dawa�y �wiadomo�� bezpiecze�stwa, m�wi�y, �e przecie� nie jest ca�kiem samotna i opuszczona. Istnia� kto�, kto po prostu by� jej przyjazny, cho� nie m�g� z ni� porozmawia�.

Hildegarda poczu�a, jak ogarnia j� przyjemne ciep�o, a do oczu nap�ywaj� �zy wzruszenia i rado�ci. Nie zna�a tego m�odego m�czyzny. Nale�a� do drabant�w kr�la Christiana, doborowej grupy ros�ych m�czyzn z rodzin szlacheckich. Mundury kr�lewskiej gwardii by�y strojne: jasnob��kitne, podbite czerwieni� peleryny z bia�ymi, skrzy�owanymi na piersiach bandoletami. Paradowali pod �cian� i pilnowali bezpiecze�stwa go�ci na wielkiej uczcie.

By� to przystojny m�ody cz�owiek, mo�e nieco ponad trzydziestoletni, o ciemnych smutnych oczach. Tkwi�a w nim jaka� szlachetna delikatno��, cho� trudno by�oby nazwa� go s�abym. Hildegarda natychmiast go polubi�a. Wcze�niej po prostu nie patrzy�a w stron� drabant�w, to nie przysta�o ksi�nej.

Teraz by� dla niej niczym oaza na pustyni dla spragnionego w�drowca.

Nie zasz�o mi�dzy nimi nic poza tym przelotnym spojrzeniem, chwilowym zetkni�ciem wzroku. Teraz jednak Hildegarda wiedzia�a, �e on tam jest. To wystarczy�o. Zn�w poczu�a si� silna.

Ma�a Marina skuli�a si� w swoim �o�u i nas�uchiwa�a z bij�cym sercem. Zza �ciany dochodzi�o s�abe chrapanie guwernantki.

Gdyby tylko mog�a zamkn�� drzwi prowadz�ce na korytarz� Nie wolno jej jednak by�o tego robi�, brakowa�o klucza, a stara, g�ucha opiekunka musia�a mie� mo�liwo�� zajrzenia do niej, gdyby zaistnia�a taka potrzeba.

Gdyby zaistnia�a potrzeba? Ani razu w ci�gu dw�ch lat, kiedy by�a guwernantk� Mariny, nie obudzi�a si� z ci�kiego, po��czonego z chrapaniem snu, by zajrze� do dziewczynki. A ponadto Marina nie mia�a odwagi wchodzi� do niej.

Wiedzia�a dosy�. Z pocz�tku nie mog�a zrozumie�, dlaczego od starej damy wieczorami zalatywa� taki dziwny zapach. Teraz jednak by�a na tyle du�a, by poj��, �e kobieta pije jak szewc i st�d bierze si� nieustaj�ce chrapanie w nocy.

Marina musia�a wyjrze� spod ko�dry, by zaczerpn�� powietrza.

Dzi� wieczorem ucztowano. Chyba wszyscy tam poszli? Tej nocy, wyj�tkowo, mog�a spa� spokojnie.

Oby tylko dzi� wieczorem nie rozleg�y si� na korytarzu owe skradaj�ce si� kroki! O, Bo�e, dopom� mi! Niech to nie zdarzy si� jeszcze raz, nie znios� tego!

Przez ostatnie dwa tygodnie s�ysza�a kroki. A potem ostro�nie otwiera�y si� drzwi. Kroki zbli�a�y si� do jej ��ka.

Pierwszego wieczoru usiad�a zdziwiona.

�Mama?�

�Ciii � us�ysza�a w odpowiedzi. � To tylko ja, wujek Povl.�

Wujek Povl? Ach, tak, stary, opas�y hrabia Ruckelberg. Czego tu chce w tej swojej zat�uszczonej, wypomadowanej peruce, z podbr�dkami trz�s�cymi si� przy ka�dym ruchu g�owy? Wy�upiaste oczy, wpatruj�ce si� w ni� po��dliwie, t�uste palce spoczywaj�ce na jej kolanach�

�Sp�jrz, Marino, co ci przynios�em. S�odycze przygotowane dla samego kr�la.�

W�a�ciwie nie by� tak bardzo stary. Mniej wi�cej w wieku ojca. Zwalisty i zniszczony �yciem, wygl�da� jednak na du�o starszego.

Marina przyj�a smako�yki i grzecznie podzi�kowa�a, ale on wcale nie odchodzi�. Przysiad� na brzegu ��ka i szepta� ca�� mas� g�upstw o tym, jak� jest �liczn� dziewczynk� i jak bardzo chcia�by mie� lalk� podobn� do niej, by m�c si� z ni� bawi� w chwilach samotno�ci. G�aska� dziewczynk� po w�osach i po policzku, cho� jej wcale si� to nie podoba�o, a� w ko�cu sobie poszed�.

Nast�pnego wieczoru by� u niej zn�w z kolejn� porcj� s�odyczy. Zabroni� jej m�wi� komukolwiek o tych odwiedzinach, bo powinien by� na warcie i gdyby kto� dowiedzia� si�, �e zamiast tego sk�ada wizyty swej ma�ej przyjaci�ce, poszed�by do wi�zienia, a ona chyba tego nie chce? Tym razem wetkn�� r�k� pod przykrycie, dotyka� jej ramion i szyi m�wi�c, �e ma delikatn�, mi�kk� sk�r�.

Kolejnego wieczoru po�o�y� d�o� na jej piersi, m�wi�c, �e jest ju� du�� dziewczynk�, i oddycha� dziwnie, chrapliwie. I chocia� zawsze uczono j�, by we wszystkim s�ucha� doros�ych i nie zadawa� �adnych pyta�, odwa�y�a si� poprosi�, �eby tego nie robi�, gdy� ona si� boi, i wtedy sobie poszed�.

Dzie� p�niej nie chcia�a i�� spa�, stara�a si� zosta� z matk�, ale odes�ano j�, kiedy przyszed� ojciec. Wa��sa�a si� po korytarzach, s�ysz�c nawo�ywania poszukuj�cej jej guwernantki. Wtedy w�a�nie natkn�a si� na niego, wujka Povla, i cho� stara�a si� ukry�, on ju� niestety j� zobaczy�.

Zwabi� j� do zbrojowni, koniecznie chc�c co� pokaza�.

Marina mia�a wielk� ochot� odm�wi�, ale zbyt mocno tkwi�y w niej surowe zasady wpojone przez ojca. Zawsze s�ucha� doros�ych, by� grzeczn� i pos�uszn� dziewczynk�. Nigdy przedtem nie sprawia�o jej to trudno�ci, wyros�a bowiem na zastraszone dziecko, kt�re nie �mie wym�wi� s�owa �nie�. I teraz tak�e nie mog�a post�pi� inaczej, tylko p�j�� z wujkiem do mrocznej zbrojowni.

Nie, nie mog� my�le� o zbrojowni i o tym, co si� tam wydarzy�o! Musz� si� skupi� na matce, kt�ra jest teraz na dole, w sali balowej, i na pewno �wietnie si� bawi.

W g��bi duszy jednak Marina wcale w to nie wierzy�a.

Biedna matka, tak bardzo cierpi! A ojciec jest dla niej taki niedobry, �aje j�, nazywa krow� i t�ust� macior�.

Matk�, niegdy� najpi�kniejsz� na �wiecie! Tak by�o, zanim jej twarz sta�a si� taka dziwna. Marina s�ysza�a ostatnio, jak ojciec wrzeszcza� na matk�. �Medyk, zdaje si�, powiedzia�, �e to wszystko na marne? Dlaczego wi�c robisz sobie jakie� bezpodstawne nadzieje? Lepiej by�oby przyspieszy� to wszystko, �ebym m�g� jeszcze nacieszy� si� �yciem! Lottie nie b�dzie czeka�a w niesko�czono��.� Lottie to ta panna Kruusedige, kt�ra bez przerwy przegl�da si� w lusterku, tyle Marina wiedzia�a. A potem matka m�wi�a swoim cichym g�osem co� o Marinie. �O ni� nie musisz si� martwi�. Sam si� ni� zajm�;� To zabrzmia�o gro�nie i dziewczynka skuli�a si� najbardziej jak potrafi�a, aby nie mogli jej dojrze�. �Czy nie pojmujesz, �e staj� si� po�miewiskiem ca�ego dworu? � wo�a� ojciec do matki. � Mie� za �on� tak�, kt�ra mdleje z byle czego!�

Marina pami�ta�a, �e matka p�aka�a, cho� stara�a si� to ukry�. Ojciec jednak us�ysza� jej �kania i wpad� w jeszcze wi�kszy gniew.

Biedna matka! Marina mia�a nadziej�, �e mimo wszystko dobrze si� bawi na balu.

Hildegarda zdo�a�a usun�� si� na bok, nie sta� na �rodku na oczach wszystkich. Opiera�a si� plecami o �cian�, aby jej tusza by�a mniej widoczna. Ciasna suknia uwiera�a tak mocno, jakby za chwil� mia�y trzasn�� szwy. Hildegard� oblewa� zimny pot, pragn�a po prostu odej�� i po�o�y� si� w swojej komnacie. W drugim kra�cu sali sta� Jochum, otoczony wianuszkiem zafascynowanych nim dam. Widzia�a, �e jest w�r�d nich tak�e Lottie Kruusedige. Uczucie wstydu jeszcze bardziej os�abi�o Hildegard�; przymkn�a oczy, zupe�nie zrezygnowana.

��Ksi�no � odezwa� si� kto� po francusku. � Widz�, �e jeste�cie g��boko pogr��ona w my�lach.

Szybko unios�a powieki i pok�oni�a si� nisko. Przed ni� sta�a kr�lowa. Dobra, �yczliwa kr�lowa Charlotta Amalia.

��Chod�my, spoczniemy chwil� na mej sofie!

Hildegarda us�ucha�a z wdzi�czno�ci�. Wiedzia�a, �e kr�lowa nigdy nie wspomni o jej chorobie ani te� o mi�ostkach Jochuma. Obydwu kobietom przypad� w udziale podobny los. Chocia� kr�l Christian bez w�tpienia nie zaniedbywa� swych ma��e�skich obowi�zk�w i da� Charlotcie Amalii siedmioro potomk�w, to mia� tak�e pi�cioro dzieci z Sophi� Amali� Moth; swoj� wieloletni� kochank�.

Kr�lowa jednak, tak samo jak Hildegarda, zachowywa�a si� taktownie i publicznie nie urz�dza�a �adnych scen. M�czy�ni wymagali od �on absolutnej lojalno�ci, dlatego te� mogli robi� to, co im si� �ywnie podoba�o.

Jednak poza wszystkim Hildegarda uwa�a�a, �e cudownie jest nareszcie z kim� porozmawia� i uciec spod pr�gierza spojrze�.

��Jak si� miewa ma�a Marina? � zapyta�a kr�lowa, gdy ju� usiad�y.

��Dzi�kuj�, dobrze � odpar�a Hildegarda. � Ale jest takim nie�mia�ym dzieckiem, �e w�a�ciwie nigdy nie wiadomo, co my�li.

��Owszem, zauwa�y�am to. Ale tak przecie� trzeba wychowywa� dzieci, nie nale�y ich widzie� ani s�ysze�. Co prawda uwa�am, �e m�czy�ni s� dla nich zbyt surowi, ale my tak�e przez to przesz�y�my i jako� nic nam nie zaszkodzi�o.

Czy�by? Hildegarda powr�ci�a my�l� do w�asnego surowego dzieci�stwa, kt�re pami�ta�a jako d�ugi ci�g pe�nych dojmuj�cego ch�odu dni sp�dzonych w zamkowych salach w ich rodzinnym kraju. Ci�g�e �zr�b to i to, nie r�b tego�. Czy to nie zaszkodzi�o?

Mrukn�a co� niewyra�nie pod nosem.

Gaw�dzi�y o b�ahostkach dotycz�cych dworu, Hildegarda zapyta�a o dzieci kr�lowej, a by� to temat, kt�ry starcza� na d�ugo. Ale oczy Hildegardy b��dzi�y po sali�

��Kim jest ten m�czyzna przy drzwiach? � o�mieli�a si� zapyta�, gdy zapad�a chwila milczenia; obawia�a si� bowiem, �e kr�lowa zechce j� opu�ci�. � Drabant o takim przyjaznym, cho� smutnym wejrzeniu? Wydaje mi si�, �e gdzie� go ju� kiedy� widzia�am, ale nie mog� sobie przypomnie�.

To by�o k�amstwo, ale przecie� nie mog�a otwarcie okaza� zainteresowania drabantem.

��Z pewno�ci� nie, ksi�no Hildegardo � odpar�a Charlotta Amalia. � Bardzo d�ugo nie by�o go na dworze. Ca�a jego rodzina wymar�a i musia� zaj�� si� sw� posiad�o�ci�. Znane s� wam chyba reformy mojego m�a dotycz�ce szlachty. Stare rody zdoby�y zbyt du�� w�adz�, dlatego wi�kszo�ci odebrano przywileje�

Kr�lowa przerwa�a, a Hildegarda nie �mia�a si� dopytywa�. Mog�a tylko spogl�da� wyczekuj�co.

Kr�lowa wzrokiem �ledzi�a Jego Wysoko��. Rozmawia� w�a�nie z wielkim, zwalistym szlachcicem o nalanej, b�yszcz�cej twarzy i wy�upiastych oczach.

Ku uldze Hildegardy kr�lowa podj�a przerwany w�tek:

��To hrabia Ruckelberg, jeden z nowo mianowanych szlachcic�w mego m�a. Nie twierdz�, �e go lubi�, tkwi w nim jaki� fa�sz, czy nie mam racji, ksi�no?

Hildegarda zgodzi�a si� z ni�.

��No c� � m�wi�a dalej kr�lowa, lekko wzruszaj�c ramionami. � Ale nie powinna si� o nim m�wi� nic z�ego. Cieszy si� nieposzlakowan� opini�. Nie by�o wok� niego �adnych skandali, nazwiska Ruckelberg nigdy nie ��czono z �adn� kobiet�. Interesuj� go jedynie sprawy kr�lestwa. M�j ma��onek twierdzi, �e hrabia s�u�y mu nieocenion� pomoc�. � Nareszcie wr�ci�a do punktu wyj�cia. � Ale m�odemu Tristanowi Paladinowi pozwolono zatrzyma� jego posiad�o��, Gabrielshus. Tak, m�wi� o drabancie, kt�ry wyda� si� wam znajomy.

��Och, oczywi�cie, �e to Tristan Paladin � o�ywi�a si� Hildegarda, kt�ra nigdy wcze�niej nie s�ysza�a tego nazwiska. � Wiedzia�am, �e gdzie� ju� musia�am go spotka�!

M�ody cz�owiek nie spogl�da� wi�cej w jej stron� i Hildegarda wcale tego nie pragn�a. Chcia�a tylko zapami�ta� to ciep�e, troskliwe, rozumiej�ce spojrzenie.

Tristan Paladin� C� za imi�! Ale pasowa�o do niego. Nagle Hildegardzie wyda�o si�, �e nie m�g�by nazywa� si� inaczej.

Kr�lowa przeprosi�a j�, m�wi�c, �e czekaj� na ni� inne obowi�zki, i Hildegarda ju� chcia�a wsta� i odej��, cho� czu�a si� ci�ka jak s�o�

��Ale� nie, ksi�no, posied�cie jeszcze, wygl�dacie na zm�czon�! Zosta�cie tutaj tak d�ugo, jak b�dziecie mia�a na to ochot�. Czy zwracali�cie si� do jakiego� lekarza?

��Tak, nadworny medyk bada mnie regularnie.

Kr�lowa zawaha�a si�, Hildegarda wiedzia�a, dlaczego. Chcia�a zaproponowa� ksi�nej us�ugi osobistego medyka kr�la, ale s�owa nie mog�y jej przej�� przez usta. Medyk kr�lewski by� bowiem ojcem os�awionej Sophii Amalii Moth, kt�rej nadano szlachectwo i tytu� hrabiny Samsoe.

Kr�lowej z pewno�ci� nie�atwo by�o wym�wi� nazwisko kr�lewskiego medyka.

Hildegarda pospieszy�a jej z odsiecz�.

��Doskonale sobie radz�, Wasza Wysoko��, ale je�li wolno mi b�dzie posiedzie� tu przez chwil�, z wdzi�czno�ci� przyjm� t� propozycj�.

��Zosta�cie tu tak d�ugo, jak chcecie, ksi�no � u�miechn�a si� Charlotta Amalia. W u�miechu tym objawi�o si� bolesne zrozumienie losu, kt�ry wsp�lnie dzieli�y.

Jakie to wszystko �a�osne, pomy�la�a Hildegarda, kiedy zosta�a sama. Na drugim ko�cu sali rozpocz�y si� ta�ce, ale Jochuma nigdzie nie by�o wida�. Nie by�o tak�e panny Kruusedige, ale nic w tym dziwnego, �e znikn�a w �lad za nim.

Zdenerwowanie Jochuma, gor�czkowy niepok�j, tak cz�ste ostatnio wybuchy gniewu� Czy w szeptach, kt�re us�ysza�a kilka dni temu, kry�a si� prawda? �e panna Kruusedige jest w tak zwanym b�ogos�awionym stanie?

Siostrzyczka lub braciszek ma�ej Marine? Bez w�tpienia braciszek, panna Kruusedige z pewno�ci� urodzi samych syn�w. To tylko ona, Hildegarda, mia�a jedn� jedyn� c�rk�.

Bezgraniczna mi�o�� do c�reczki wype�ni�a jej serce.

Czy to dlatego Jochum pragn�� jej rych�ej �mierci? Dlatego, �e chcia� zapewni� pannie Kruusedige przyzwoity status?

O, losie, jak�e bolesne s� twoje ciosy!

Kr�l� Jochum� Eleganccy szlachcice drobi�cy w ta�cu� Poznawa�a wi�kszo�� z nich i wiedzia�a, �e to nie nad d�o�mi �on pochylaj� si� ze s�odkim u�miechem.

Niewierno��, oszustwo, gdzie okiem si�gn��.

Jej wzrok pad� na hrabiego Ruckelberga i chocia� wygl�da� on odpychaj�co z trz�s�cymi si� podbr�dkami i wydatnym brzuchem, mia� jak�� dobr� cech�: z jego nazwiskiem nie kojarzono �adnych skandali obyczajowych.

Kilka ma�ych dziewcz�t s�u��cych na zamku, jeszcze dzieci, zatrudnionych przy porannym paleniu w piecach, mog�oby mo�e powiedzie� co innego, gdyby �mia�y�

Hildegarda przypadkiem odwr�ci�a g�ow� i napotka�a najczystsze, najsmutniejsze spojrzenie na �wiecie.

Tylko przez sekund�. Ale to wystarczy�o, by zn�w nap�yn�� spok�j i co�, co chyba mo�na nazwa� szcz�ciem.

Tristan Paladin. �Rycerz smutku�. Hildegarda zacz�a snu� fantazje o tym, dlaczego jest taki zasmucony, ale tak naprawd� nie zna�a go ani troch� i mog�a tylko zgadywa�.

W pe�nej gwaru i wilgotnego ciep�a sali balowej, przepe�nionej aromatem perfum zmieszanych z potem, Hildegarda nareszcie odnalaz�a spok�j. Usiad�a wygodniej na sofie i przymkn�a oczy. Nie zauwa�y�a, kiedy zapad�a w g��bokie omdlenie, i up�yn�o du�o czasu, zanim ktokolwiek zorientowa� si�, co sta�o si� z niekszta�tn�, zdeformowan� niewiast�.

Podczas gdy w sali balowej trwa�a barwna, beztroska zabawa, komendant zamku wraz z nadwornym medykiem wygl�da� przez okno klatki schodowej na dziedziniec.

��Widz�, �e dzisiaj wszyscy twoi ludzie s� na s�u�bie � odezwa� si� medyk.

Komendant rozejrza� si� doko�a, by upewni� si�, �e nikt ich nie s�yszy, i rzek�:

��Tak. Uroczysto�ci takie jak dzisiejsza zawsze nastr�czaj� dodatkowych trudno�ci. Jego Wysoko�ci grozi w�wczas wi�ksze niebezpiecze�stwo ni� zazwyczaj.

Komendant nie wyr�nia� si� niczym szczeg�lnym. Ot, m�czyzna w mundurze, w �rednim wieku, niewysoki, przeci�tny we wszystkim. Lekarz by� okr�glejszy, wyra�nie dbaj�cy o zainteresowanie otoczenia i przez to ubrany bardziej elegancko, z brod� w�adczo wysuni�t� do przodu. W �adnym z nich jednak nie by�o nic niesympatycznego.

��Nadal ich nie pojmano? � szeptem zapyta� medyk.

��Nie. Wszystko, co do nas dociera, to plotki. Plotki i fragmenty rozm�w. Ale nie mo�emy sobie pozwoli� na os�abienie czujno�ci.

��Rozumiem. Nawet je�li tylko po�owa z tego, co si� szepce na ich temat, jest prawd�, to i tak s� �miertelnie niebezpieczni.

Popatrzyli ku ulicom miasta, ci�gn�cym si� od przeciwnej strony dziedzi�ca zamkowego. Daleko, tam gdzie zaczyna�y si� ulice, plac otacza�y li�ciaste drzewa, rzucaj�ce g��bokie cienie na bramy dom�w. Tam w�r�d cieni by�a niewielka karczma, a pod stoj�cymi przed ni� drzewami dostrzegli trzech m�czyzn w ciemnych opo�czach. M�czy�ni ci w mroku sprawiali wra�enie nienaturalnie wysokich.

��To oni, prawda? � zapyta� nadworny medyk cicho, jakby obawia� si�, �e tamci mog� go us�ysze�.

Komendant wzruszy� ramionami.

��Stoj� tu ju� od tygodnia co wiecz�r. Moi ludzie wychodzili do nich, ale zanim dotarli na miejsce, tych trzech znika�o. Jak gdyby to by�y tylko� cienie. Omam wzrokowy, ogarniaj�cy ludzi patrz�cych z zamku.

��I przypuszczasz, �e nale�� do tego tajemniczego zakonu?

��Przypuszczam? � obruszy� si� komendant. � Tak niesie wie�� gminna.

��Jak nazywa si� ta sekt�? �Stra�nicy Wiary�?

��Nie, to nie sekta, to zakon pod nazw� �Stra�nicy Prawego Tronu�.

��A wi�c atak na majestat kr�lewski. Czy maj� innego pretendenta do korony?

��Jeszcze gorzej!

��Tak niewiele o nich wiem � przyzna� doktor. � Czy nie maj� zwi�zku z okultyzmem?

��Oczywi�cie tak. Ale wiesz, plotka wylatuje wr�blem, a wraca wo�em.

��Czasami warto pos�ucha� pog�osek. Chcia�bym si� wszystkiego dowiedzie�.

Komendant u�miechn�� si� p�g�bkiem, zaraz jednak jego twarz spowa�nia�a.

��Mamy w Danii wiele r�nych ezoterycznych zakon�w�

��Co to znaczy?

���e otaczaj� si� zas�on� tajemnicy, ich rytua�y s� tylko dla wtajemniczonych. Wi�kszo�� tych zwi�zk�w jest nieszkodliwa, cz�onkowie wielu z nich spe�niaj� po cichu dobre uczynki. Ale s� te� ci Stra�nicy Prawego Tronu. �li, niebezpieczni. Tak przynajmniej o nich powiadaj�. Nikt nie wie niczego na pewno.

��Dlaczego s� tacy niebezpieczni?

��Kopali zbyt g��boko. Czy s�ysza�e� kiedykolwiek o Ludziach z Bagnisk?

��O, tak, niejedno � u�miechn�� si� medyk. � Chodzi o tych, kt�rzy zamieszkuj� moczary i bagna pod wrzosowiskami?

��Tak, pradawni mieszka�cy Danii. Ci, kt�rzy mieszkali na tych terenach, zanim pojawili si� ludzie. P�niej skryli si� pod ziemi�. Takie wierzenia nieobce s� wielu krajom. W Norwegii nazywa si� ich Podziemnym Ludkiem, to huldry i haugkalle. W Anglii i Islandii zw� si� elfami. Znali je ju� Piktowie, zamieszkuj�cy Szkocj�.

W Danii tak�e mamy elfy.

��Ale co to ma wsp�lnego ze Stra�nikami Prawego Tronu? Gdyby chcieli strzec wiary, mia�oby to jaki� sens.

��Pos�uchaj wi�c. Czy uwierzysz, to ju� wy��cznie twoja sprawa. A zatem ci Stra�nicy natrafili na stare zapiski. W tych pradawnych historiach wiele jest tak�e o czarach. Oczywi�cie to prymitywne i niem�dre, ale oni na swych spotkaniach odprawiaj� rytua�y i sk�adaj� ofiary. A ich g��wnym celem jest przywr�cenie Ludziom z Bagnisk nale�nej pozycji. Zamierzaj� ponownie odda� im we w�adanie dawny kraj.

��Och, m�j Bo�e � westchn�� doktor, zrezygnowany.

��Czego to ludzie nie wymy�l�!

��C�, przede wszystkim dziwi� si� Stra�nikom. Oni wierz� w istnienie Ludzi z Bagnisk! Chodz� s�uchy, �e maj� jakie� powi�zania z owymi mistycznymi istotami z pradziej�w. To oczywi�cie wierutne bzdury, ale wydaje si�, �e sami Stra�nicy w to wierz�.

��Co maj� zamiar zrobi�?

��Obali� kr�la i z�o�y� go w ofierze, by Ludzie z Bagnisk mogli zaj�� zamek i osadzi� na tronie swojego w�adc�.

��Dziecinne bajdurzenie.

��Nie jestem tego taki pewien. Wierz� w bajki, to oczywiste, bowiem Ludzie z Bagnisk nie istniej�, ale niebezpiecze�stwo gro��ce Jego Kr�lewskiej Mo�ci pozostaje. Stra�nicy s� zdecydowani.

��Czy jest ich wielu?

��Nic o tym nie wiemy.

��Ale przecie� zamek jest dobrze strze�ony.

Twarz komendanta by�a jak wykuta z kamienia. Wyjrza� przez okno i utkwi� wzrok w trzech d�ugich cieniach.

��Plotka g�osi, �e s� tak�e na zamku, w�r�d dworzan i osobistej gwardii kr�la.

��Dobry Bo�e � szepn�� medyk. � To straszne!

��Gdyby tylko mo�na by�o wy�ledzi�, gdzie si� zbieraj� � marzy� na g�os komendant. � Tak, by�my mogli pojma� ich wszystkich razem! Chwytanie jednego tu, drugiego tam nie ma sensu, bo i tak mno�� si� dalej niczym komary w letni wiecz�r.

��Mimo wszystko uwa�am, �e to tylko ludzkie gadanie. Prawdziwy tajemny zwi�zek nie pozwoli�by, aby na zewn�trz wydosta�o si� tak wiele informacji.

Komendant popatrzy� na rozm�wc� wzrokiem, z kt�rego nic nie da�o si� wyczyta�.

��Wiemy, sk�d pochodz� te informacje. Z samego �r�d�a. Od pewnego m�odego cz�owieka, w kt�rym ��dza przyg�d wzi�a g�r� nad ostro�no�ci�. Dzie� po tym, jak wiadomo�� o istnieniu Stra�nik�w znalaz�a si� na ustach ludzi, znaleziono go martwego. Powieszonego za nogi, jak zaszlachtowane zwierz�, na �cianie jednego z dom�w. Bez kropli krwi w ciele.

Medyk zadr�a� gwa�townie.

��Moim zdaniem co� si� tu nie zgadza. Je�li chc� nawi�za� kontakt z Lud�mi z Bagnisk, powinni ich szuka� na moczarach, ��kach i wrzosowiskach. Nie w wielkim mie�cie! Miasto jest zbyt nowoczesne.

��Kopenhaga nie zawsze by�a miastem � cicho zauwa�y� komendant.

��Chcesz powiedzie�? � Medykowi zn�w ciarki przebieg�y po krzy�u.

��Powiadaj�, �e uda�o im si� dotrze� na sam d�, a� do tego poziomu pod miastem, gdzie przebywaj� Ludzie z Bagnisk. Podobno nawi�zali kontakt z owymi istotami.

��Mam w Norwegii krewniaczk�. Ona twierdzi, �e ca�y Podziemny Ludek, huldry, jest w istocie dosy� przyja�nie nastawiony do ludzi.

��I pewnie to prawda, nasze elfy te� s� �yczliwe, o ile cz�owiek nie da im si� we znaki. Ale Ludzie z Bagnisk s� na wskro� �li.

��Czy ty w nich wierzysz? � dopytywa� si� doktor.

��Brednie! Powtarzam tylko, co m�wi� na ten temat ludzie. To zupe�nie co innego. Ale wierz� w stra�nik�w Prawego Tronu. Przez swe okultystyczne rytua�y, oddawanie czci z�emu, prze�wiadczenie, �e pozostaj� w kontakcie z Lud�mi z Bagnisk, staj� si� gro�ni jak wszyscy fanatycy.

��Czy wiadomo ci co� o krwawych ofiarach? Opr�cz tego, kt�rego zar�ni�to?

��Nic konkretnego. Przy takich ceremoniach po�wi�ca si� w ofierze g��wnie koguty i inne drobne zwierz�ta. Tak mi si� przynajmniej wydaje, niczego nie wiem na pewno. Ale prawd� jest, �e w Kopenhadze znikaj� dzieci. I doro�li tak�e. Ginie po nich wszelki �lad. To jednak nie musi mie� z nimi zwi�zku.

��I chc� porwa� kr�la? Co za nikczemnicy! Wiesz, mam ochot� podej�� do tych zbir�w, stoj�cych po drugiej stronie dziedzi�ca, i przyjrze� si� im.

��To ci si� nie uda. Nie pozwalaj� nikomu z zamku zbli�y� si� do siebie.

��Ale� s� wysocy! Sk�d si� tacy wzi�li?

Twarz komendanta przybra�a tajemniczy wyraz.

��Mo�na przypuszcza�, �e Ludzie z Bagnisk to drobne okr�g�e istoty, mieszkaj�ce gdzie� pod ziemi�, prawda?

��No tak, ale przecie� ci to tylko Stra�nicy.

��Wida�, �e nie s�ysza�e� zbyt wiele o Ludziach z Bagnisk z naszej zamierzch�ej historii. Podobno i m�czy�ni, i kobiety byli niezwykle wysocy.

Doktor przez dobr� chwil� z os�upieniem wpatrywa� si� w komendanta. Potem powoli przeni�s� wzrok na dziedziniec.

Trzy mroczne cienie znikn�y. Rozp�yn�y si� w ciemno�ci mi�dzy drzewami.

W sali balowej bawiono si� beztrosko i hucznie.

Ale g��boko pod ni� dzia�o si� co� zupe�nie innego.

Medyk i komendant mieli racj�. Trzej m�czy�ni po drugiej stronie placu znikn�li, ale nie rozp�yn�li si� w powietrzu.

Karczmarz prowadz�cy ma��, brudn� gospod� skin�� w ich kierunku g�ow�, gdy schodzili po schodach do wyszynku, tak jak kiwa� ju� wielu milcz�cym m�czyznom pojawiaj�cym si� tu tego wieczoru. Go�cie racz�cy si� piwem nie zwr�cili uwagi na nowo przyby�ych, tak szybko prze�lizgn�li si� przez drzwi ukryte za zas�on� w najciemniejszym k�cie.

Wiadomo by�o, �e istnieje jakie� dalsze pomieszczenie, kt�re wynajmowa� mog� dostojniejsi go�cie.

Za zamkni�tymi drzwiami nie by�o jednak �adnego pokoju. Kiedy przybysze przeszli za nie, stan�li u szczytu schod�w wiod�cych do piwnicy. Pewnym krokiem schodzili w d�. Tam w �wietle migocz�cej tranowej lampy odnajdywali kolejne drzwi i kolejne schody prowadz�ce coraz ni�ej ku wej�ciu do murowanego tunelu.

Wygl�d kamieni w murze �wiadczy�, �e jest to bardzo stare przej�cie. Tu i tam po�yskiwa�y s�abe �wiat�a umieszczone w takiej odleg�o�ci od siebie, �e z trudem mo�na by�o odnale�� nast�pn� lamp�. Po �cianach pe�za�o drobne robactwo.

W tunelu panowa�a wilgo�. Znajdowali si� pod fos� czy mo�e raczej pod kana�em, kt�ry s�u�y� zamkowi jako fosa.

Potem wilgo� ust�pi�a. �ciany sta�y si� suche, porasta� je zielony mech. Stan�li przed kolejnymi drzwiami.

Z trudem pchn�li ci�kie kamienne wrota i znale�li si� w piwnicy tak starej, �e cz�� muru obr�ci�a si� w py�.

W sali balowej nikt nie zauwa�y�, �e niekt�rzy go�cie, trzymaj�cy si� do tej pory na uboczu, nagle jakby rozp�yn�li si� w powietrzu, podczas gdy tak naprawd� wycofali si� oni w kierunku schod�w wiod�cych do piwnicy. �a�cuch stra�y przerzedzi� si�, ale w spos�b tak dyskretny, �e komendant nie dostrzeg� �adnych zmian.

Znalaz�szy si� ju� w piwnicach zamkowych dotarli do rzadko u�ywanego pomieszczenia. Tam przesun�li kilka ci�kich belek pod�ogowych, ods�aniaj�c kamienn� p�yt� z umieszczonym w niej �elaznym pier�cieniem. Kiedy j� uniesiono, buchn�a zat�ch�a wo� starzyzny. Zeszli w d� po d�ugich kamiennych schodach o wy�lizganych stopniach, kt�re prowadzi�y do nieznanego pomieszczenia. Stary zamek w Kopenhadze zbudowany zosta� na murach dawno ju� zapomnianego klasztoru. Teraz znale�li si� w�a�nie w piwnicy owego klasztoru i tam spotkali m�czyzn, kt�rzy dotarli tu przez tunel. By�o to przej�cie, kt�re w odleg�ej przesz�o�ci wykopali pod fos� mnisi, by stworzy� sekretn� drog� prowadz�c� do klasztoru zakonnic w s�siedztwie.

Mieszka�cy Kopenhagi dawno ju� o tym zapomnieli, ale Stra�nicy Prawego Tronu przypadkiem odkryli piwnic�. P�niej, gdy kopenhaski zamek przebudowywano, piwnice te zniszczono na zawsze. Istnia�y jednak w czasach Christiana V i piwnice; i tune1, stwarzaj�c zagro�enie dla bezpiecze�stwa jego Kr�lewskiej Mo�ci.

Wszyscy m�czy�ni przyoblekli brunatne mnisie opo�cze przechowywane poza naj�wi�tsz� piwnic�. Okre�lenie tego miejsca mianem �wi�tego mo�e wyda� si� blu�nierstwem, ale dla nich mia�o ono charakter sakralny.

Piwnica nie by�a du�a. Wsz�dzie p�on�y �ojowe �wiece, po cz�ci by o�wietli� miejsce i wprowadzi� odpowiedni nastr�j, a po cz�ci dlatego, by uzyska� bodaj odrobin� ciep�a w wilgotnym lochu. Na �rodku pomieszczenia wznosi� si� niewielki okr�g�y mur przypominaj�cy cembrowin� studni.

Nie by�a to jednak prawdziwa studnia z wod�, lecz szyb wykopany w ziemi.

W piwnicy znajdowa�o si� trzyna�cie os�b. Trzyna�cie � liczba stosowna dla czarodziejskiego kr�gu.

Wszystkich zebranych charakteryzowa�a jedna wsp�lna cecha � niezwykle wysoki wzrost. W�r�d nich nie mog�a znajdowa� si� �adna kobieta; w owym czasie, w XVII wieku, w Danii nie by�o prawie wcale tak wysokich kobiet. Pod nasuni�tymi mnisimi kapturami nie mo�na jednak by�o dojrze� rys�w �adnej twarzy.

Dwunastu zebranych, zwr�conych w kierunku studni, ustawi�o si� p�kolem. Trzynasty sta� samotnie po drugiej stronie.

Uni�s� r�ce.

Gdyby mo�na by�o ujrze� ich oblicza, ukaza�yby si� zaci�te, z�e, zimne twarze, niekt�re przera�one. Ten moment by� najstraszliwszy dla m�odych, kt�rzy wiedzeni ��dz� sensacji i poci�giem do okultyzmu znale�li si� w tej tajemnej grupie. Nigdy nawet nie �ni�o im si�, co mo�e wydarzy� si� na takich spotkaniach, teraz jednak by�o ju� za p�no, by si� wycofa�. Wiedzieli, co sta�o si� z tym, kt�ry mia� za d�ugi j�zyk. Ch�� wyst�pienia z zakonu uznano by za zdrad� i ukarano w ten sam makabryczny spos�b.

By�o ich dw�ch � dw�ch m�odych, kt�rzy przyst�pili do grupy przez przypadek, a p�niej nie mieli odwagi przyzna� si� do tego. Panicznie obawiali si� pozosta�ych cz�onk�w zakonu, owych �miertelnie powa�nych m�czyzn o sercach przepe�nionych gwa�town�, bezlitosn� nienawi�ci�, kt�rych nikt nie zdo�a�by powstrzyma�.

I czeg� oni nie umieli! Magia, poruszaj�ca rzeczy, kt�re powinny pozosta� ukryte! Kiedy� m�odzie�cy nie wierzyli w Ludzi z Bagnisk, lecz teraz nie byli ju� pewni �adnego z cz�onk�w zakonu. Nie wiedzieli, czy s� oni �ywymi lud�mi, czy�

Najbardziej przera�ali ich trzej wysocy, bladzi, kt�rzy nigdy nie ods�aniali swoich twarzy. Czasami tylko, dos�ownie na mgnienie oka, mo�na by�o dojrze� zdejmuj�c� groz� trupi� blado�� i nieruchome, lodowato patrz�ce oczy, przypominaj�ce �lepia jaszczura. Gdzie mieszkali, sk�d pochodzili? Przewa�nie pojawiali si� nagle w te wieczory, gdy odbywa�y si� spotkania. Czasami stali na zewn�trz, pod drzewami. Innym razem znajdowali si� ju� w piwnicy, zanim nadeszli pozostali. �aden z cz�onk�w zakonu nie dor�wnywa� im wzrostem.

Nie wolno by�o wypytywa� o innych i rozmawia� z nikim, ani podczas seans�w, ani p�niej. Dwaj m�odzi dostali si� do grupy z por�czenia gadatliwego m�odzie�ca. Po jego �mierci znale�li si� w pu�apce bez �adnej mo�liwo�ci wyrwania si� z niej. Chwilami czuli na sobie badawcze spojrzenia innych�

Ale po prawdzie sekretne stowarzyszenie by�o fascynuj�ce! Mistyka poci�ga�a m�odzie�c�w ju� od lat dziecinnych. Teraz znale�li si� w samym centrum tego, czego nikt nie by� w stanie sobie nawet wyobrazi�. Starali si� zapomnie� o strachu i uczestniczyli w ceremonii, chocia� cz�sto z trudem opanowywali fale s�abo�ci.

M�czyzna stoj�cy po drugiej stronie studni wypowiedzia� zakl�cie w gard�owo brzmi�cym j�zyku, kt�rego nie znali. Sprawia� wra�enie archaicznego, poga�skiego. Ch�opcy wiedzieli, �e by� to ten sam j�zyk, w kt�rym zapisano niedawno odkryte tajemnicze teksty. Przypuszczano, �e tym j�zykiem pos�ugiwali si� Ludzie z Bagnisk.

M�czyzna m�wi� przez chwil�, a ze studni zacz�y bucha� k��by pary. Wielokrotnie byk �wiadkami tego zjawiska i nie budzi�o ono ju� przera�enia. Jednak�e g�os dobiegaj�cy z do�u zawsze sprawia�, �e ciarki przebiega�y im po plecach. Odruchowo przysun�li si� bli�ej siebie. Natychmiast zap�on�y ukryte pod kapturem jaszczurze oczy jednego ze strasznych m�czyzn.

M�odzie�cy zdawali sobie spraw�, �e s� pod obserwacj�. Nie w pe�ni im ufano.

Rozpocz�� si� dialog mi�dzy m�czyzn� stoj�cym Po drugiej stronie studni a g�osem dobiegaj�cym z do�u. M�czyzn� spowija� niemal ca�kowicie ob�ok pary, g�os spod ziemi by� g�uchy, g��boki, z przesadnie wyra�n� artykulacj�.

Stoj�cy samotnie m�czyzna odpowiedzia�. Rozmowa by�a zako�czona.

Mistrz ceremonii odwr�ci� si� ku swym wsp�braciom.

W miar� jak opada�a mg�a, jego sylwetka rysowa�a si� coraz wyra�niej.

��Nasi przyjaciele pragn� ofiary � powiedzia�. � Podczas nast�pnej pe�ni ksi�yca oczekuj� dowodu naszej lojalno�ci.

��Czego ��daj�? � zapyta� jeden � wtajemniczonych.

��Krwawej ofiary � zimno odpar� m�czyzna. � Tym razem to nie mo�e by� zwierz�.

��Czy chodzi im o� o nasz� najwi�ksz� ofiar�?

��Nie. Czas na ni� jeszcze nie nadszed�. Chc� m�odej krwi. Krwi dziewicy.

Jednego z ch�opc�w zdj�� l�k. Drugi udawanym kaszlem stara� si� zag�uszy� nerwowy chichot.

Popatrzyli na niego surowo. Zdo�a� si� opanowa�, ale katastrofa by�a blisko. Nie m�g� nic poradzi� na to, �e s�owa mistrza ceremonii zabrzmia�y dla niego zbyt teatralnie.

Wiedzia� jednak, �e to nie �arty. Uczestniczy� ju� w sk�adaniu ofiar, o kt�rych bardzo chcia�by zapomnie�

Wkr�tce lodowaty strach wype�z� ze �cian i otoczy� go d�awi�cym u�ciskiem. Obrz�dy, kt�re odprawiano, nie dawa�y powod�w do �miechu.

Gdy z g��bi szybu unios�a si� zawodz�ca poga�ska pie��, zimny dreszcz przenikn�� m�odzie�ca od st�p do g��w�

Na g�rze, w sali balowej, trwa�a huczna zabawa. Jego Wysoko�� zaprasza� na muzyk� i ta�ce. Ukradkiem przekazywano sobie bileciki informuj�ce o miejscach schadzek m�atek i �onatych m�czyzn, kt�rzy bynajmniej nie ze sob� zwi�zani byli �lubn� przysi�g�. W�r�d zbytku bawi� si� dw�r.

Ma�a Marina, cho� z ca�ych si� zaciska�a powieki, nie mog�a uwolni� si� od obrazu przera�aj�cych wydarze�, kt�re mia�y miejsce w zbrojowni.

Otworzy�a oczy i nas�uchiwa�a. Nie, nie s�ycha� by�o skradaj�cych si� krok�w. Hrabia Ruckelberg na pewno ucztowa� na dole w sali balowej. O, Bo�e, niech zostanie tam przez ca�y wiecz�r! Niech nie wchodzi na g�r�!

Zbrojownia� Czy to by�o tydzie� temu? A mo�e wi�cej? Nie pami�ta�a.

�Tam jest przecie� ca�kiem ciemno � powiedzia�a. � jak b�d� mog�a co� zoba��

�Ciii, poczekaj, zaraz zobaczysz� � odszepn��.

Zad�wi�cza�a potr�cana bro�.

�Uwa�aj, jak idziesz� � ochryple nakaza� Ruckelberg.

�Wujku Povlu� Czy nie by�oby lepiej, gdyby�my wr�cili? Na pewno mnie ju� szukaj�.�

Przystan��. Czu�a gor�co promieniuj�ce od jego cia�a, przypadkiem otar�a si� o jego jedwabn� kamizelk� i ukryte pod ni� zwa�y t�uszczu. Przera�ona szybko cofn�a r�k� z obrzydzeniem.

�Poczekaj� � szepn��, podniecony i zniecierpliwiony. S�ysza�a, �e szamoce si� z ubraniem, zn�w oddychaj�c tak dziwnie ci�ko.

Marina za wszelk� cen� chcia�a wymaza� z pami�ci to zdarzenie. Dr��c na ca�ym ciele prze�yka�a �lin�, czu�a, jak �zy sp�ywaj� jej po policzkach, ale wspomnienie wci�� powraca�o.

Odszuka� j� w ciemno�ciach.

�Zobacz� � szepn�� dr��cym g�osem, a jego trz�s�ce si� r�ce, mokre od potu, naprowadzi�y jej d�o�. Marina zosta�a zmuszona do chwycenia czego� wielkiego, pulsuj�co gor�cego. Nic nie rozumiej�c, usi�owa�a przyci�gn�� d�o� do siebie, ale zdesperowany wuj trzyma� j� mocno. �Zobacz, tak wygl�da m�czyzna � wyj�ka� ochryple. � Czujesz? Prawda, �e jest du�y i �adny?�

Marin� ogarn�a fala md�o�ci. J�cz�c sta�a si� uwolni�, ale d�o� wuja mocno �ciska�a jej r�k� i zmusza�a, by porusza�a ni� tak, jak on sobie tego �yczy�, Oddycha� jako� dziwnie; mia�a wra�enie, �e zaraz umrze. W ko�cu uda�o jej si� wyrwa�. Wybiegaj�c ze zbrojowni us�ysza�a za sob� okrzyk zawodu. Potyka�a si�, usi�uj�c uciec jak najdalej. Ale on nie poszed� jej �ladem. Sta�, jakby nie m�g� si� poruszy�. Dop�ki nie wypad�a na korytarz, s�ysza�a za sob� jego ci�kie dyszenie.

Tego wieczoru nie mia�a odwagi po�o�y� si� do ��ka. Usiad�a przy oknie i tam zasn�a. Nikomu jednak niczego nie wyzna�a, bo wuj Povl powiedzia�, �e matka uczyni�a co�, o czym powinien donie�� kr�lowi, a gdy to zrobi, matka zap�aci g�ow�. Je�li Marina nie b�dzie grzeczna, on oskar�y matk�. Jak wi�c mog�a komukolwiek powiedzie�?

Nast�pnej nocy nie przyszed� do jej pokoju, ale i tak ze strachu nie mog�a zasn��. Na nic zda�oby si� b�aga� matk�, by pozwoli�a na spanie w jej komnacie. Wiedzia�a, �e i tak nie uzyska�aby zgody, bowiem ojciec m�g�by si� rozgniewa�. Ojciec wielokrotnie bi� Marin�, czego matka nie by�a w stanie znie��, i dlatego prosi�a c�rk� o wyrozumia�o��.

Ale zbrojownia by�a tylko pocz�tkiem. Kilka dni p�niej hrabia ponownie odwiedzi� Marin� wieczorem w jej pokoiku.

�Nie, nie!� � wo�a�a przera�ona.

�Milcz, dziewczyno. Czy chcesz, �eby kat przyszed� po twoj� matk�? Ja mog� zachowa� wszystko w tajemnicy, pami�taj o tym � szepta� hrabia. � Nie b�j si�, nie b�dziesz mnie musia�a dotyka�, je�li nie chcesz. Le� tylko spokojnie.�

�Ja chc� do mamy!�

�Ona �pi. Ca�y zamek �pi. Le� spokojnie, nic ci si� nie stanie. Wujek Povl tylko ci� pog�aszcze.�

Marina le�a�a sztywna jak k�oda z uczuciem, �e wszyscy ludzie j� opu�cili, podczas gdy hrabia wsun�� d�o� pod przykrycie i dotkn�� jej piersi, sapi�c przy tym z zadowolenia.

�Bardzo prosz�, przesta�cie� � b�aga�a.

�Dobrze, nie b�d� tam trzyma� r�ki, je�li ci si� to nie podoba � powiedzia� aksamitnym g�osem. � Wszystko dla mojej ma�ej laleczki.�

A potem przesun�� spocone palce jeszcze ni�ej. Ze�lizgn�y si� w d� po jej sk�rze do najbardziej intymnego miejsca. Wtedy Marina wyda�a z siebie rozdzieraj�cy krzyk upokorzenia i strachu� Szybko poklepa� j� po r�ce i odszed�.

Chc�c odp�dzi� od siebie drastyczne wspomnienie, mocno przycisn�a d�onie do oczu. Na nic si� to jednak nie zda�o.

Hildegard� obudzi� gwar g�os�w ludzi, kt�rzy zebrali si� wok� niej. Gor�co, opary potu, niezdrowe podniecenie t�umu� Gdzie by�a, co si� sta�o?

Jaki� g�os z dalszych szereg�w wypowiedzia� s�owa, kt�re dotkn�y j� do �ywego:

��Ta tam ju� d�ugo nie po�yje.

Us�ysza�a inny glos, �agodny i �yczliwy:

��Bardzo prosz�, nie wypowiadajcie si� w obecno�ci chorej o sprawach, o kt�rych nie macie poj�cia.

Ten g�os nale�a� da m�czyzny, kt�rego Hildegarda polubi�a od razu tak bardzo, �e p�acz wywo�any pierwsz�, okrutn� wypowiedzi�, zmieni� si� teraz w �zy wdzi�czno�ci.

Unios�y j� silne ramiona kilku m�czyzn. Chcia�a zaprotestowa�, powiedzie�, �e suknia podsuwa si� za wysoko, nara�aj�c j� w ten spos�b na jeszcze wi�ksz� �mieszno��, ale na nic nie mia�a si�y.

A wi�c sta�o si�! Straci�a przytomno�� na oczach ca�ego dworu!

��Gdzie jest jej m��, gdzie jest ksi��� Jochum? � zawo�a� kto�; Hildegarda rozpozna�a kr�low�.

Ponownie rozleg� si� �w zimny g�os:

��A gdzie� by, to jasne, �e znikn�� z pann� Lottie.

W tym drugim przyjaznym m�skim g�osie zabrzmia�a nuta irytacji.

��Czy nie widzicie, �e ksi�na wr�ci�a ju� do przytomno�ci? Czy takie wypowiedzi s� naprawd� konieczne?

Us�ysza�a niech�tny g�os kobiety:

��Nie pozwalam, by zwraca� mi uwag� drabant!

Drabant? Jej drabant?

Hildegarda nie pr�bowa�a nawet dowiedzie� si�, do kogo nale�y �w zimny g�os. Takich na dworze by�o wiele.

U�o�ono j� na sofie. Tu by�o spokojniej, ch�odniej.

Nadbiegli lokaje z noszami. Kr�lowa wydawa�a polecenia:

��Zanie�cie ksi�n� do jej komnaty. Nie, nie id�cie przez sal� balow�, miejcie� odrobin� rozumu!

Droga okaza�a si� d�uga; nosze ko�ysa�y si� rytmicznie. Hildegarda nie by�a w stanie otworzy� oczu.

Kto� przez ca�y czas szed� obok noszy. Obecno�� tego cz�owieka dzia�a�a na ni� uspokajaj�co. Pewny, r�wny krok, skrzypienie but�w.

��Co za wstyd�

��Nie ma si� czego wstydzi�, ksi�no!

Wiedzia�a, �e na jej obliczu maluje si� zm�czenie i pe�na goryczy bezsilno��. �zy zawis�y na rz�sach i nadawa�y tej szkaradnej twarzy, do kt�rej z najwi�kszym trudem si� przyznawa�a, jeszcze bardziej groteskowy wygl�d. Uda�o jej si� unie�� rami� i zas�oni� swe zdeformowane rysy. Z piersi wyrwa� si� g��boki szloch rozpaczy. Nie chcia�a tego, ale nie mia�a do�� si�, by go powstrzyma�.

Koj�ca d�o� na moment spocz�a na jej ramieniu. Hildegarda z trudem j� odnalaz�a, a w�a�ciwie to ona uj�a jej r�k�, a ksi�na rozpaczliwie przylgn�a do tej silnej d�oni, sprowadzaj�cej na ni� uczucie spokoju.

��Nie odchod�cie ode mnie � szepn�a, wstydz�c si� swej s�abo�ci, ale teraz by�a ju� u kresu wytrzyma�o�ci. � Bardzo prosz�, zosta�cie ze mn�! Nie znam was, nie wiem, jak wygl�dacie, ale macie serce. To tutaj takie rzadkie.

On przez chwil� milcza�, po czym rzek� powoli:

��Ale� tak, wiecie, kim jestem. Dopiero co widzieli�my si� w sali balowej.

��Drabant? � zapyta�a niepewnie.

��Tak. Margrabia Tristan Paladin, do waszych us�ug.

��Ach, tak, oczywi�cie! Dzi�kuj� za wasz� pomoc.

By� mo�e trudno by�oby okre�li� w s�owach, na czym ta pomoc polega�a, niemniej oni doskonale si� rozumieli.

Margrabia! Ca�kiem nie�le, pomy�la�a Hildegarda. A wi�c prawdziwy arystokrata.

Usta� przewiew, towarzysz�cy drodze przez korytarz; znale�li si� w jej komnacie.

Lokaje umie�cili ksi�n� na ��ku i wezwali pokoj�wk�.

��Och, znowu � powiedzia�a dziewczyna, nie wiedz�c, �e Hildegarda jest przytomna. � Ona nic innego nie robi, tylko mdleje.

G�os Tristana nie by� szczeg�lnie dono�ny, a jednak reprymenda zabrzmia�a ostrzej, ni� gdyby krzycza�.

��Po pierwsze nie m�w o ksi�nej �ona�, lecz ja�nie pani lub Jej Ksi���ca Mo��. Po drugie, nie widz� powodu, by� wypowiada�a si� takim pogardliwym tonem. Ksi�na jest bardzo chora. Czy nie us�uguje jej nikt inny opr�cz ciebie?

Hildegarda domy�li�a si� zaskoczenia dziewczyny, kt�ra odkry�a wreszcie obecno�� przystojnego drabanta w komnacie. I to on przywo�a� j� do porz�dku�!

��Jest nas dwie � odpar�a dziewczyna tonem o wiele przyjemniejszym ni� ten, kt�ry przybiera�a m�wi�c do Hildegardy. � Zajm� si� ja�nie pani� jak najlepiej � zapewnia�a.

��Nie musisz � odpowiedzia� szlachetny przyjaciel. � B�d� tylko w s�siednim pokoju i zostaw drzwi otwarte aby Jej Ksi���cej Mo�ci nie dotkn�y �adne pom�wienia. Dzi� wieczorem ja przy ksi�nej zostan�.

Dzi�ki, pomy�la�a Hildegarda. Serdeczne dzi�ki! Jego nieco staromodne s�owa wzruszy�y j�. Mia�a wra�enie, jakby nagle przenios�a si� w dawne czasy rycerzy i dwornych obyczaj�w.

Pokoj�wka, wskazawszy to, co mog�o by� potrzebne podczas opieki nad chor�, wysz�a.

Jak wspaniale by�o czu� troskliwe d�onie starannie okrywaj�ce j� pledem, unosz�ce jej g�ow�, by dosi�g�a kubka z napojem.

��Jeste�cie dla mnie tacy �yczliwi, margrabio Paladin � szepn�a s�abym g�osem. � Nie powinnam by�a mdle�

��Ju� dobrze, dobrze � uspokaja� j� ciep�o. � Co na temat omdle� m�wi medyk?

��Och, on nie wie, co to jest. M�wi tylko o mojej chorej krwi. Ale upuszczanie krwi wcale nie pomaga, wprost przeciwnie, os�abia jeszcze bardziej. Normalnie tak nie wygl�dam � doda�a Pospiesznie, � W�a�ciwie jestem dosy� szczup�a�

��Rozumiem. Zastanawiam si� � urwa�.

��Nad czym rozmy�lacie, margrabio?

��Nic, nic. Zbyt ma�o o was wiem, pani.

Hildegarda czu�a, jak powoli wracaj� jej si�y.

��I ja nic prawie o was nie wiem, margrabio. Jej Wysoko�� kr�lowa powiedzia�a tylko, �e stracili�cie ca�� rodzin�?

��Tak. Wszystkich krewnych mieszkaj�cych w Danii. Ale moja rodzona siostra wraz z rodzin� mieszka w Skanii. Poza tym mam jeszcze szalon� kuzynk� w Sztokholmie, a pozosta�a cz�� mojego rodu pochodzi z Norwegii. Zw� ich Lud�mi Lodu i o nich w�a�nie przed chwil� my�la�em�

Nareszcie Hildegarda zdo�a�a otworzy� oczy. Tristan Paladin siedzia� na krze�le, odsuni�ty od ��ka, ale na tyle blisko, by m�c dostrzec najdrobniejszy ruch jej r�ki. Teraz wyda� si� jej jeszcze bardziej poci�gaj�cy. Delikatne, ale zdecydowanie m�skie rysy twarzy wyra�a�y bezdenny smutek nawet wtedy, gdy si� u�miecha�. Chocia� �delikatne� to mo�e niezbyt w�a�ciwie s�owo. Subtelne. Tak, subtelne, bo jakkolwiek nie przypominaj�ce kobiecych, wcale nie wydawa�y si� grube. Mia� g�ste, kr�cone w�osy, z pewno�ci� swoje w�asne, i to teraz, w tych czasach, kiedy wszyscy panowie nosili nastroszone peruki.

Ciemne pi�kne oczy jeszcze dodawa�y mu uroku.

��Co chcieli�cie powiedzie� o waszym rodzie w Norwegii?

Rozmowa zosta�a przerwana, bowiem do gabinetu obok wszed� ksi���. Tristan natychmiast wsta� z krzes�a.

Ale ksi��� Jochum nie zajrza� do komnaty �ony,

��Siedzisz sobie tutaj, moja ma�a dziewczynko? � zagrucha� do pokoj�wki. � A ja s�ysza�em, �e moja �ona zemdla�a.

��To prawda, wasza ksi���ca mo��. Na samym �rodku sali balowej.

��Tak, tak, wiem � burkn�� ksi���. � Nie ma umiaru w skandalach, jakie urz�dza. Za wszelk� cen� chce mnie upokorzy�. Ale dlaczego nie jeste� u niej?

Pokoj�wka zni�y�a g�os, us�yszeli wi�c tylko ksi�cia:

��Co? Drabant? W jej komnacie? To przecie�� Kto?

Dziewczyna wyja�ni�a.

��Ach, tak, ten biedaczysko, impotent! No, on mo�e si� ko�o niej kr�ci�, ile tylko sobie chce � zako�czy� ze �miechem. � W takiej wizycie nikt nie dopatrzy si� niczego zdro�nego! Pozdr�w moj� �on� i powiedz jej, �e jestem u siebie.

Us�yszeli oddalaj�ce si� kroki i trza�ni�cie drzwi.

Tristan Paladin poblad�.

��Musicie wybaczy� mojemu m�owi � rzek�a ksi�na z wyra�nym za�enowaniem. � Przez ca�y wiecz�r du�o pi�.

Zapad�o milczenie. Po chwili Hildegarda zapyta�a:

��A wi�c to, co insynuowa�, jest prawd�?

Tristan odetchn�� g��boko, staraj�c si� opanowa�.

��Niestety, tak. Ale nie rozumiem, sk�d kto�� Medyk, kt�ry mnie leczy� wiele lat temu, najwidoczniej nie zachowa� dyskrecji. Przykro to wiedzie�.

���e prawdopodobnie m�wi� o tym wszyscy na zamku? Doskonale to rozumiem. Czy to� pami�tka z wojny?

Po sekundzie wahania Tristan odpowiedzia� twierdz�co.

Ksi�na, kt�ra dosz�a ju� do siebie, powiedzia�a z �yczliw� swobod�:

��Nie powinni�cie tak bardzo przejmowa� si� ludzkim gadaniem, margrabio. S�dz�, �e ten fakt przydaje wam aureoli tajemniczo�ci, rozbudza ciekawo��. Z pewno�ci� wiele kobiet chcia�oby przekona� si�, czy s� dostatecznie poci�gaj�ce, by naprawi� �w drobny defekt.

Tristan u�miechn�� si�.

��Jeste�cie bardzo mi�a, pani. Ale nie o mnie m�wili�my.

��To prawda. Zacz�li�cie opowiada� mi o swoich krewniakach.

��W�a�nie! Nie chcia�bym dawa� wam z�udnych nadziei, to by�oby zbyt okrutne. Dlatego waham si�, czy m�wi� dalej�

Unios�a si� na �okciu.

��Budzicie moj� ciekawo��!

��Chcia�em tylko powiedzie�, �e Ludzie Lodu to zadziwiaj�cy r�d. Ja sam jestem do�� zwyczajny, nie mam zbyt wielu szczeg�lnych cech, ale niekt�rzy z nich� Nie uwierzyliby�cie, gdybym wam opowiedzia�. Ale do rzeczy: w moim rodzie �yj� ludzie obdarzeni moc� uzdrawiania i znajomo�ci� sztuki leczenia.

Ksi�na przysun�a si� jeszcze bli�ej. W jej oczach pojawi�a si� b�agalna pro�ba.

��Nie, nie � uspokaja� Tristan. � M�wi�em, �e nie chc� rozbudza� p�onnych nadziei. Ci, kt�rzy co� potrafi�, mieszkaj� w Norwegii. No i jest jeszcze moja szalona kuzynka Villemo w Szwecji, ale ona nie zna si� na leczeniu, potrafi co� innego, bogowie jedni wiedz�, co. Ale mam krewniaka obdarzonego uzdrawiaj�cymi d�o�mi�

��Och, sprowad�cie go tutaj, na mi�o�� bosk�!

��Nie, to si� nie uda, ale my�la�em o czym innym�

��O czym? � nag�e podniecenie Hildegardy troch� przerazi�o Tristana.

��Kiedy odwiedza�em Norwegi�, sam sporo si� nauczy�em, g��wnie przypadkiem. Zosta�o mi jakie� niejasne wspomnienie o pewnych zio�ach�

Ksi�na Hildegarda chwyci�a go za rami� z tak� si��, �e z pewno�ci� nie wysz�o jej to na dobre.

��Zio�a? W imi� niebios, margrabio, postarajcie si� sobie przypomnie�! I znajd�cie je! Nie prosz� o to ze wzgl�du na siebie, moje �ycie nie jest na tyle przyjemne, by stara� si� zachowa� je za wszelk� cen�. Ale mam c�reczk�, kt�r� ostatnio bardzo zaniedba�am i ogromnie mnie to dr�czy. Tak chcia�abym uczestniczy� w jej �yciu, zatroszczy� si� o to, by nie sta�a si� jej �adna krzywda. Czy mnie rozumiecie?

Tristan Paladin wpatrywa� si� w okr�g�e niczym ksi�yc w pe�ni oblicze, w kt�rym z oczu w�skich jak szparki bi�a desperacja. Doskonale rozumia�, jak czu�a si� ta kobieta zmuszona do obnoszenia si� w�r�d ludzi z twarz� przypominaj�c� teatraln� mask�.

Odpowiedzia� z wahaniem:

��Niewiele wiem o waszej chorobie, ale by� mo�e uda mi si� zaradzi� opuchli�nie�

��Och, tak, b�agam � j�kn�a. � Bardzo was prosz�! Zr�bcie co� z tym, co medyk nazywa chor� krwi�,

��Nie mog� poj��, jaki zwi�zek mia�oby to mie� z krwi� � stwierdzi� Tristan marszcz�c brwi. � Ale nie jestem obeznany w sztuce leczenia. Pami�tam tylko, co m�j krewniak Mattias, to nie ten, co ma lecz�ce d�onie, wuj Mattias jest zwyk�ym lekarzem, co poradzi� pewnemu staruszkowi, kt�remu puch�y stopy.

��Czy s�dzicie, �e potraficie odnale�� w�a�ciwe zio�a?

��To nie powinno by� szczeg�lnie trudne. Ale nie mo�emy urazi� nadwornego medyka.

��Chyba najlepiej b�dzie, je�li on si� o niczym nie dowie?

��Tak w�a�nie my�la�em � rozja�ni� si� Tristan.

��Ale w�wczas jemu przypadnie ca�y zaszczyt!

��Tym lepiej. Ale przecie� nie jeste�cie jeszcze wyleczona, ksi�no. Nie mam nawet zi�. Nie wolno nam wi�c cieszy� si� na zapas, a wy nawet nie powinni�cie robi� sobie wielkich nadziei!

��Ju� si� obudzi�y � odpar�a uszcz�liwiona, opadaj�c na poduszki. � Dobrze, postaram si� o tym nie my�le�. Ale w ka�dym razie wiedzcie, �e zap�ac� ka�d� cen� za wszelkie pr�by, kt�re podejmiecie.

Tristan wsta� z u�miechem:

��Je�li zaczniecie m�wi� o pieni�dzach czy innej zap�acie, to ju� mnie tu nie ma.

Popatrzy�a na niego w zadumie:

��Dziwnym cz�owiekiem jeste�cie, margrabio. S�dzi�am, �e na du�skim dworze nie osta� si� ju� �aden altruista.

Wyci�gn�� r�k� na po�egnanie.

��Ju� jutro zaczn� szuka� � obieca�, sk�adaj�c na jej d�oni poca�unek.

Odszed�, a ksi�na d�ugo za nim patrzy�a. W jej zm�czonych oczach pojawi� si� nowy blask.

Nie wolno mi mie� nadziei, powtarza�a w my�lach raz za razem. Nie wolno mi mie� nadziei! Z�o�y�a r�ce do modlitwy. Ale, Bo�e� Mimo wszystko�

Marina le�a�a w swojej sypialni, nadal nie �pi�c, i nas�uchiwa�a przera�ona. Wiedzia�a, �e jest ju� p�no, mo�e wi�c dzi� wieczorem uda si� jej tego unikn��? Jej nadzieje i pragnienia by�y r�wnie �arliwe jak �yczenia matki, cho� dotyczy�y zupe�nie innych spraw.

Wuj Povl by� u niej ju� wiele razy, nieustannie napominaj�c, by nikomu nic nie m�wi�a. Je�li oka�e si�, �e ma za d�ugi j�zyk, kat zabierze matk�.

Pogr��ona w niemej rozpaczy gor�czkowo pragn�a znale�� oparcie w�r�d doros�ych, usi�owa�a prosi� o zrozumienie i pomoc, wprost modli�a si� o kogo�, kto by�by przy niej.

Znik�d �adnego odzewu. Przecie� przy takiej du�ej dziewczynce nikt ju� nie musi czuwa� noc�.

Jedynie matka rozumia�a jej samotno��, ale i ona by�a bezradna. Obawia�a si� reakcji ojca. Hildegarda nie chcia�a, by ksi��� bi� Marin�; Marina nie chcia�a, by zn�ca� si� nad matk�.

By� dla nich tyranem.

Ale najgorszy by� tyran Mariny, hrabia Povl Ruckelberg�

Za ka�dym razem, gdy do niej przychodzi�, posuwa� si� o krok dalej, a ona nie znosi�a go coraz bardziej i bardziej. L�ka�a si� samej siebie, gdy u�wiadamia�a sobie, jak siln� nienawi�� jest w stanie �ywi�.

W ci�gu dnia gn�bi�o j� poczucie winy. Czy zna� by�o po niej, �e wstr�tne, t�uste palce obejmowa�y jej piersi, czy wida� by�o, �e dotyka�a czego�, co jej r�ka z trudem mog�a obj��? �e on� nie, o tym nie chcia�a my�le� O tym, co star� z jej prze�cierad�a.

Z obrzydzeniem i l�kiem wspomina�a ten jeden jedyny raz, gdy dotkni�cie spowodowa�o, �e przez jej biodra pop�yn�y gor�ce, wibruj�ce promienie i niemal spodoba�a jej si� ta ohyda. Wstydzi�a si� wtedy tak, �e chcia�a umrze�, i uderzy�a jego wstr�tn� �ap�. Wujek Povl rozgniewa� si� bardzo i ostrzeg�, �e kat na pewno dowie si�, i� odwa�y�a si� podnie�� r�k� na swego dobrego wujka, kt�ry pragnie tylko jej dobra.

Wczorajszy wiecz�r by� najgorszy. Zmusi� j�, by ukl�k�a na ��ku. Ci�ko sapa� i dysza�, ale najwyra�niej nie powiod�o mu si�, wybe�kota�, �e �jest za ma�a� i zrezygnowa� ze wszelkich pr�b, czymkolwiek one by�y. A potem zmusi� j� do czego� tak strasznego, �e pragn�a zapa�� si� pod ziemi�, na co ju� nigdy, przenigdy si� nie zgodzi. Odruchowo skrzywi�a si� z obrzydzeniem, wypluwaj�c wstr�t. Straszne wspomnienie. Nigdy, nigdy wi�cej!

Dr�a�a na ca�ym ciele, szlochaj�c, ale oczy mia�a suche, bez �ez. Komu mog�a si� zwierzy�, nie wydaj�c przy tym matki w r�ce kata? Widzia�a kiedy�, jak kat prowadzi� korytarzem m�czyzn�. Skazaniec wi� si� ze strachu, b�agaj�c o darowanie mu �ycia. Marina by�a wtedy bardzo ma�a, nie pojmowa�a niebezpiecze�stwa, podbieg�a do kata i uczepi�a si� jego ubrania. �Nie wolno wam go zabiera�!� � krzycza�a, a w�wczas kat odwr�ci� si� do niej i ujrza�a jego straszne oczy widoczne spod maski. Pogrozi� jej swoj� broni�. Nadbieg�a matka i odci�gn�a j�, m�wi�c: �Oszala�a�, dziewczyno, nie wolno sprzeciwia� si� mistrzowi!� P�niej s�ysza�a, jak rozgor�czkowani ludzie na dworze m�wili, �e owemu cz�owiekowi �ci�to g�ow�, a krew tryska�a strumieniami. Marina wymiotowa�a, nara�aj�c si� na kolejn� reprymend� ojca.

Dziewczynka unios�a g�ow�.

W zamku panowa�a cisza. Ksi�yc na niebie przesun�� si� o spory kawa�ek od czasu, kiedy po�o�y�a si� do ��ka.

Ale mo�e�? Mo�e dzi� wieczorem nie przyjdzie?

Bo�e, zmi�uj si� nade mn�! Daj mi odwag�, by zasn��.

Nie by�a w stanie poj��, czego z�ego mog�a dopu�ci� si� matka. Matka, taka dobra! Ale Marina postanowi�a j� chroni�.

Gdyby tylko wiedzia�a, kt�ra jest godzina� Mia�a wra�enie, �e powinien ju� by� ranek, tak d�ugo le�a�a bezsennie. Daleko w korytarzu na g�rze by� zegar. Sk�d wzi�� �mia�o��, by tam p�j��?

Czego jednak mia�aby si� obawia�? To tu, w pokoju, kry�o si� niebezpiecze�stwo.

Zdecydowanie, cho� tak wyl�kniona, �e niemal zapomnia�a o oddychaniu, wysun�a si� z ��ka i podrepta�a do drzwi. Przez chwil� nas�uchiwa�a, przyk�adaj�c ucho do pi�knie rze�bionej w d�bowym drewnie futryny, ale wsz�dzie panowa�a cisza. Ostro�nie otworzy�a i wy�lizgn�a si� z pokoju.

Korytarz by� pusty, lampy pali�y si� w du�ej odleg�o�ci od siebie.

Na palcach przemkn�a do g�rnego hallu i w�a�nie wtedy us�ysza�a podw�jne uderzenie zegara.

Przystan�a. Nie musia�a ju� i�� dalej. Druga w nocy. To znaczy, �e on ju� nie przyjdzie, ju� za p�no.

Odwr�ci�a si� uspokojona i nagle drgn�a ze strachu.

Z drugiego ko�ca korytarza nadchodzi� m�czyzna. Przez moment trwogi wydawa�o jej si�, �e to ON, ale potem ujrza�a bia�e pasy skrzy�owane na piersi m�czyzny, charakterystyczne dla drabant�w; by� te� o wiele szczuplejszy ni� wujek Povl, szed� szybciej, chyba by� m�odszy.

��A c� to za anio�ek kr��y tu po nocy? � zapyta� przyjaznym g�osem.

Marina milcza�a. Czy to mo�liwe, �e on� Czy wszyscy m�czy�ni s� tacy? Czy on�?

Sk�oni�a si� przera�ona, chocia� ojciec wpaja� w ni�, �e nie musi k�ania� si� nikomu opr�cz kr�l�w i kr�lowych, poniewa� jest wy�szego rodu ni� wszyscy, no, prawie wszyscy, ale na pewno stoi wy�ej od kr�lewskich dralbant�w.

By� ju� teraz tu� przy niej. Wygl�da� na mi�ego. Wujek Povl te� wydawa� si� sympatyczny, ale tu by�o tylko powierzchowne wra�enie. Ten cz�owiek naprawd� by� inny.

���ni� ci si� jaki� koszmar? � zapyta� ze zrozumieniem.

��Nie � odszepn�a Marina. � Tylko tak bardzo si� ba�am, �e kto� przyjdzie.

��Nie mo�esz zamkn�� drzwi?

��Nie mam klucza.

Musz� uwa�a� na to, co m�wi�, by nie powiedzie� za wiele, pomy�la�a. Niczego nie mo�na by� pewnym. A mo�e to przebrany kat? Nie, kat mia� z�e oczy, a oczy tego pana s� takie smutne. I dobre.

Rozejrza� si� doko�a.

��Gdzie mieszkasz?

Marina wskaza�a palcem na drzwi swego pokoju.

Podszed� do nich natychmiast i zacz�� maca� r�k� nad futryn�. Marin� ogarn�o nag�e gor�ce pragnienie, by schroni� si� w jego opieku�czych ramionach i jednym tchem wyrzu� z siebie wszystkie troski, poprosi�, by zbi� wujka Povla, by zosta� z ni� przez ca�� noc i powiedzia�, �e to, co prze�y�a, by�o tylko z�ym snem.

Sta�a jednak w miejscu milcz�c.

��Tak robi�em, kiedy by�em ma�y � wyja�ni�. � S�u��ce tam chowa�y klucz, �ebym nie przekrada� si� do matki i ojca. Ogromnie ba�em si� ciemno�ci, ale zaobserwowa�em, gdzie zwykle k�ad� klucz. Mnie zamykano, tobie zabraniaj� si� zamyka�. Sp�jrz, jest tak, jak my�la�em.

Trzyma� w d�oni t� cudown�, upragnion� rzecz � klucz.

��Masz prawo zamyka� drzwi, je�li si� boisz. A czego si� obawiasz? Duch�w?

��Nie � odszepn�a Marina spu�ciwszy g�ow�, a potem wyrwa�o jej si�: � Pewnego m�czyzny.

Przerazi�a si�. Nie powinna by�a tego m�wi�!

Zacisn�a usta, nie �mia�a ju� powiedzie� nic wi�cej.

Z cichutkim �dzi�kuj� wzi�a klucz z r�k nieznajomego i znikn�a w swym pokoju.

Tristan us�ysza�, jak przekr�ca klucz w zamku. Dwa razy, spr�bowa�a i trzeci, ale ju� si� nie da�o.

Zadumany pokr�ci� g�ow� i poszed� dalej. Te samotne dzieci, my�la�. Tysi�ce samotnych dzieci tu, na zamku i we wszystkich dworach. Wychowane w tak �elaznej dyscyplinie, �e doros�ym nawet przez my�l by nie przesz�o, by si� jej podporz�dkowa�!

Nazajutrz o �wicie Tristan wyruszy� na poszukiwanie moczop�dnych zi�, o kt�rych istnieniu mia� jedynie mgliste wspomnienia z czas�w odwiedzin na Grastensholm. Jakie one by�y�?

Podniecony jak dziecko, za wszelk� cen� pragn�� pom�c biednej ksi�nej. Nareszcie co� dla niego! Po latach pustki m�g� spe�ni� dobry uczynek.

W zagajnikach wok� Kopenhagi �wierka�y ptaki. Tristan prawie nie spa� tej nocy, d�ugo rozmy�laj�c nad recept� i odpowiednimi proporcjami zi�. Formu�a, tak jak wszystko inne w skarbie Ludzi Lodu, stanowi�a tajemnic�, kt�rej nie wolno by�o zdradzi� obcym.

W trawie jeszcze mokrej od rosy czmychn�� mu spod n�g wystraszony m�ody zaj�czek. Tristan prowadzi� go wzrokiem, u�miechaj�c si� z rozrzewnieniem. W g�owie nawet nie za�wita�a mu my�l o strzelbie i polowaniu.

Pierwsze zio�a: skrzyp i m�cznic�, ju� znalaz�. Potrzeba ich by�o o wiele wi�cej! Je�li lekarstwo mia�o poskutkowa�, niezb�dne by�y wszystkie sk�adniki. Pojmowa�, �e opuszczona przez dworzan ksi�na cierpi na przewlek�� i bardzo powa�n� chorob�.

Pochyli� si�, chc�c lepiej przyjrze� si� listkom napotkanego ziela. Nie, to nie to, cho� bardzo podobne do przetacznika, kt�rego pilnie poszukiwa�. �e te� to takie trudne! No tak, z tym powinien si� liczy�, nie mia� przecie� �adnego do�wiadczenia.

A je�eli si� pomyli i przypadkiem otruje ksi�n�?

Tristan by� zdecydowanie bardziej Paladinem ni� potomkiem Ludzi Lodu. Subtelne rysy twarzy, delikatna karnacja, d�ugie i w�skie, szlachetnie uformowane d�onie �wiadczy�y o arystokratycznej krwi p�yn�cej w jego �y�ach. Cechowa�a go te� ogromna wra�liwo��, kt�r� podobnie jak jego ciotka Gabriella odziedziczy� po rodzie Paladin�w. I jak�e cz�sto potomk�w tego rodu dotyka�o nieszcz�cie. Dziad Alexander, Gabriella, on sam�

No c�, teraz r�d ju� wygasa�. I tak chyba by�o najlepiej.

Przystan�� na chwil�, osaczony my�lami o odleg�ej przesz�o�ci. Powr�ci� do dnia, kt�ry na zawsze odcisn�� pi�tno na jego �yciu. Tristan poczu� wszechogarniaj�c� rozpacz, jak zawsze gdy si�ga� pami�ci� do wydarze�, kt�rych nie m�g� znie�� nawet we wspomnieniach.

Jeszcze dzisiaj nie by� w stanie uwierzy�, �e to w�a�nie on okaza� si� na tyle g�upi, by da� si� z�apa� w sid�a siostrze Eldara Svartskogena. Jak ona mia�a na imi�? Gudrun? Mia� w�wczas pi�tna�cie lat i nigdy nie widzia� tak pi�knej dziewczyny. Ale jej uroda by�a tylko cudown� pow�ok�, os�aniaj�c� zgni�e j�dro; zrozumia� to dopiero p�niej. S�ysza�, �e zmar�a na skutek owych straszliwych chor�b, kt�re z dzik� premedytacj� przekaza�a jemu. Chor�b, kt�re odebra�y mu rado��, zniszczy�y ca�e �ycie.

Jaki� by� naiwny! Odprowadzi� j� do sza�asu nale��cego do Svartskogen, poniewa� s�dzi�, �e spe�nia rycerski uczynek. Ta biedna dziewczyna tak bardzo ba�a si� ciemno�ci! A potem tak przekr�ci�a wszystko i tak przeinaczy�a, �e uwierzy� i sam wm�wi� sobie, �e to on j� uwi�d�. P�niej, wiele, wiele lat po tym zdarzeniu, zrozumia� jej podst�p. To by�a istna diablica!

D�ugie lata m�odo�ci, podczas kt�rych nie �mia� nikomu si� zwierzy� Wype�nione samotno�ci�, pe�ne bolesnych udr�k i l�k�w. �rodek, kt�ry otrzyma� od Mattiasa, zapobieg� najgorszemu. Ale wewn�trzne nast�pstwa pozosta�y, �yciodajna si�a zgin�a bezpowrotnie. Kiedy wreszcie o�mieli� si� szuka� pomocy u medyka, by�o ju� za p�no. Chorob� zatrzymano, ale nigdy ju� nie b�dzie w pe�ni m�czyzn�. Nigdy nie b�dzie mie� potomk�w.

By�a to trudna lekcja dla kogo�, kto ju� od dzieci�stwa okazywa� tak� wra�liwo��, �e, jak mawia�a jego matka Jessica, powinno si� go wyposa�y� w zbroj� na dusz�.

Wielokrotnie przyznawa� jej racj�.

Nosi� w sobie wiele mi�o�ci dla ludzi, tego ciep�a i zrozumienia charakterystycznego dla Ludzi Lodu. Kiedy by� ma�y, nie bez racji dostrzegano, �e w jego charakterze tkwi pewna ospa�o��, cho� raczej nale�a�o m�wi� o swego rodzaju flegmatycznym roztargnieniu i marzycielstwie. I gdyby tylko smutek nie zaw�adn�� Tristanem, by� mo�e zdo�a�by utrzyma� przyjazny dystans do przyziemnej codzienno�ci maj�cy swe �r�d�o w marzycielstwie. Nie potrafi� jednak si� otrz�sn��.

Tkwi�a w nim wieczna t�sknota za tym, co nieosi�galne.

Ksi�na Hildegarda zauwa�y�a to natychmiast podczas ich kr�tkiego spotkania. Od razu uderzy�a j� my�l o rycerzu �wi�tego Graala, i to nie tylko z powodu jego niecodziennego imienia. Pierwszy Tristan, zwany tak�e Tristramem, w niekt�rych opowie�ciach przedstawiony by� jako rycerz Graala, paladyn na dworze kr�la Artura.

W Tristanie Paladinie, tak jak u tamtych rycerzy, tkwi�o pragnienie zdobycia nieosi�galnego �wi�tego Graala, kielicha, do kt�rego J�zef z Arymatei zebra� krew sp�ywaj�c� z ran Chrystusa. Odnale�� �w kielich m�g� tylko rycerz o najczystszym sercu. Niewypowiedziana t�sknota Tristana dotyczy�a czego� podobnego. By� obcym w�r�d ludzi.

Ale nie takie rozmy�lania zaprz�ta�y jego uwag�, kiedy przeszukiwa� traw� w zagajniku. Musia� si� spieszy�, wkr�tce powinien wr�ci� na wart� u kr�lewskiego boku. A potem mia� przygotowa� napar dla samotnej ksi�nej.

Do g�owy przysz�a mu straszna my�l. A je�li ju� jest za p�no? Je�li jest umieraj�ca albo ju� nie �yje?

Niezmiernie trudno si� z tym pogodzi�. I jak zawsze, kiedy Tristan my�la� o �mierci, mia� wra�enie, �e zimna jaszczurka przesuwa mu si� wzd�u� kr�gos�upa.

Gdyby tylko m�g� podarowa� ksi�nej jeszcze jak�� rado�� w �yciu, by nie umiera�a odczuwaj�c dotkliw� samotno��, zupe�nie pozbawiona nadziei.

Tristan nie wiedzia�, �e swym ciep�em i rycerskim zachowaniem ju� da� jej t� odrobin� rado�ci. Ksi�na Hildegarda od czasu ich pierwszego spotkania �y�a jak w transie, zupe�nie odmieniona. By�a w stanie �mia� si� i �artowa� z w�asnej godnej po�a�owania sytuacji i swym optymizmem zarazi�a nawet ma�� Marin�, kt�rej te� dopisywa�o szcz�cie. Dziewczynka obudzi�a si�, nim guwernantka odkry�a klucz w drzwiach, i teraz nieustannie nosi�a go w kieszeni, chroni�c niby naj�wi�tszy skarb.

Bo te� i by� nim w istocie. Marina mia�a klucz do bezpiecze�stwa i spokoju. Do snu. Wuj Povl m�g� dobija� si� do drzwi, ile tylko chcia�. Nie otworzy mu, nawet gdyby grozi� jej piekielnymi m�kami i �mierci� na stosie jak czarownicy. Matk� i tak ochroni.

Ma�a Marina wybuchn�a nagle radosnym, swobodnym �miechem. Hildegarda popatrzy�a na ni� zdumiona od tak dawna ju� nie s�ysza�a �miej�cej si� c�rki. Spojrza�y na siebie, ale �adna z nich nie zdawa�a sobie sprawy, �e to w�a�nie Tristan Paladin roznieci� iskierk� rado�ci w sercach tych samotnych i nieszcz�liwych kobiet znajduj�cych si� w niewoli ksi�cia Jochuma.

Dopiero ko�o po�udnia Tristanowi uda�o si� znale�� woln� chwil�, by sporz�dzi� wywar. Zdoby� niemal wszystkie zio�a, brakowa�o tylko jednego, ale dalsze poszukiwania zda�yby si� na nic. Po prostu pora roku by�a niew�a�ciwa.

Czuj� si� teraz naprawd� jak jeden z Ludzi Lodu my�la� z gorycz�, krusz�c listki i wsypuj�c je do po�yczonego garnka. Znajdowa� si� w warzelni, akurat pustej o tej porze.

A gdybym tak zosta� czarownic� od mikstur?! A �ci�lej m�wi�c czarownikiem, jak m�j prapradziad Tengel. On by� bardzo szlachetnym cz�owiekiem, dlaczego wi�c nie potraktowa� tego jako wyzwanie losu, a nie ha�b�?

By� bardzo ciekaw rezultatu. Oby tylko uda�o mu si� w tajemnicy przemyci� wywar do ksi�nej! To mo�e by� trudne.

Kiedy sporz�dzi� mikstur�, z niecierpliwo�ci� czeka�, a� wywar ostygnie. Ucieszy� si�, �e ma glinian� flaszk�, kt�ra �atwo da si� ukry� pod peleryn�. Jak zaprzysi�ony spiskowiec przekrada� si� przez zamkowe korytarze.

Najpierw jednak wzi�� na spytki kogo nale�a�o, by dowiedzie� si�, gdzie w tej chwili przebywa ksi���. Gdy okaza�o si�, �e wraz z ca�� �wit� towarzyszy kr�lowi w polowaniu, droga stan�a otworem.

Ksi�na przyj�a go, wyprosiwszy z komnaty impertynenck� pokoj�wk�.

Kiedy wszed�, Hildegarda siedzia�a przy niedu�ym sekretarzyku. Na jego widok twarz rozja�ni�a si� jej w u�miechu. Tristanowi serce kraja�o si� ze wsp�czucia, tak mocno poruszy� go jej po�a�owania godny wygl�d. Wprawdzie umalowa�a twarz, ale absolutnie nie osi�gn�a zamierzonego efektu. Na sukni� narzuci�a szerok� brokatow� szat� bez r�kaw�w, co� jakby d�ug� kamizel�

Poda�a mu d�o� do poca�unku.

��Dzi�kuj� za wasz� �yczliwo�� wczoraj wieczorem, margrabio � powiedzia�a ciep�o. � Co sprowadza was do mnie dzisiaj?

Tristan wyj�� glinian� flaszk�.

��S�dz�, �e uda�a mi si� sporz�dzi� w�a�ciw� mikstur�, ja�nie pani � u�miechn�� si�. � W ka�dym razie bardzo si� stara�em, �eby po��czy� tu tylko nieszkodliwe zio�a. Uzna�em bowiem, �e lepiej, aby �rodek nie zadzia�a�, ni� mia�by wam zaszkodzi�.

Ksi�na unios�a brwi. Rozemocjonowana chwyci�a flaszk�.

��Och, margrabio, jak�e mnie ucieszyli�cie! Nigdy nie s�dzi�am�

��Wstrzymajcie te pi�kne s�owa do czasu, a� posmakujecie napoju � za�mia� si� Tristan. � Mo�e wcale nie ma si� z czego cieszy�.

��Jak cz�sto i ile mam za�ywa�?

Okre�li� dawk� i zaleci� przyjmowanie dwa razy dziennie.

��I, pami�tajcie, ksi�no, nie warto za�ywa� leku wieczorem.

Popatrzy�a na niego pytaj�co, ale on tylko lekko si� zarumieni�, wyra�nie unikaj�c dalszych wyja�nie�.

Ksi�na nie ukrywa�a podniecenia.

��Sama b�d� sporz�dza� m�j nap�j, nikomu innemu nie pozwol� go tkn��. I musz� przecie� utrzyma� kuracj� w tajemnicy przed medykiem. Dzi�kuj�, margrabio, nawet je�li nie poskutkuje, to i tak wdzi�czna jestem za wasz� troskliwo��. Przygotowanie wywaru musia�o zaj�� wam wiele czasu!

��To drobiazg. Ale nie zapominajcie, �e to esencja. Wystarczy jedna jedyna �y�eczka rozmieszana w ciep�ej wodzie.

��B�d� uwa�a�.

Widzia�, jak bardzo pilno jej, by wypr�bowa� �rodek, wym�wi� si� wi�c obowi�zkami i po�egna�. Ale kiedy odwr�ci� si� i skierowa� do wyj�cia, w drzwiach natkn�� si� na jak�� drobn� os�bk�.

Tristan szeroko otworzy� oczy. Ale� to ta dziewczynka, kt�r� spotka� w �rodku nocy! Ju� otworzy� usta, by j� powt�rnie przywita�, ale zauwa�y� przera�enie na twarzy dziecka.

Milcza� wi�c, uk�oni� si� tylko, ale ksi�na zawo�a�a:

��Margrabio! Poznajcie moj� c�rk�! Marino, podaj panu r�k�. To margrabia Tristan Paladin, by� dla mnie bardzo mi�y.

Na twarzyczce ksi�niczki pojawi� si� blady, niepewny u�miech, gdy dostojnie wita�a si� z Tristanem. By� to wymowny u�miech. Dla mnie te� by� pan mi�y, ale nikt nie mo�e si� o tym dowiedzie�.

Tristan odchodzi� zatopiony w my�lach. Czeg� to ma�e stworzenie mog�o si� tak �miertelnie obawia�?

Gdyby tylko m�g� porozmawia� o tym z matk� dziewczynki! Ale ksi�na Hildegarda do�� mia�a w�asnych k�opot�w. Nie wolno jej jeszcze bardziej obci��a�.

W swojej komnacie ksi�na po raz pierwszy przygotowa�a nap�j.

��Co pijesz, mamo?

��To tylko zio�owa herbatka. Fuj, nie jest smaczna, w�a�ciwie okropna.

��Dlaczego wi�c j� pijesz?

��Poniewa� jest zdrowa. Co my�lisz o margrabim Tristanie Paladinie?

��Chyba jest mi�y. I przystojny.

��To bardzo dobry cz�owiek � rozmarzy�a si� ksi�na Hildegarda. � Prawdziwy rycerz Graala.

Ma�ej Marinie stan�a przed oczami twarz Tristana. Po tym, jak pom�g� jej noc�, sta� si� dla niej idea�em.

��Rycerz Graala � powt�rzy�a nieobecna duchem. � Opowiedz mi o Graalu, mamo!

Hildegarda upi�a kolejny �yk swej herbatki i tym razem nie skrzywi�a si� tak bardzo. Przyzwyczai�a si� ju� do jej dziwnego smaku.

��Opowie�� o Graalu? Legend o Graalu jest by� mo�e tuzin, ale ch�tnie opowiem ci t�, kt�r� uwa�am za najpi�kniejsz�, cho� nie jest najstarsza i bliska orygina�u.

Marina �cisn�a klucz spoczywaj�cy w kieszeni i usiad�a wygodniej bli�ej matki. Ogarn�� j� spok�j, upiorny cie� wujka Povla znikn�� z pola widzenia.

Hildegarda zacz�a:

��Kiedy Chrystus da� si� ukrzy�owa�, poni�s� za nas �mier� na krzy�u, pewien cz�owiek zwany J�zefem z Arymatei�

��Czy by� dobry?

��Bardzo. Zebra� krew Jezusa do pi�knego kielicha, kt�ry wzi�� ze sob�, uciekaj�c przed rzymskimi �o�nierzami. Z czasem, jak powiadaj�, krew Chrystusa przemieni�a si� w rubin i kielich zamkn�� si� wok� szlachetnego kamienia.

Wypi�a resztk� odmierzonej porcji napoju i ci�gn�a opowie��:

��Niezwyk�ymi drogami dotar� kielich, Graal, do g�ry zwanej Montsalvage. Nikt jednak nie wiedzia� gdzie znajduje si� owa g�ra. Kielich wi�c po prostu znikn��.

��I g�ra tak�e?

��Tak, g�ra tak�e. Up�ywa�y stulecia. Rycerze zacz�li tworzy� zakony i wielu, wielu z nich wyrusza�o na poszukiwania �wi�tego Graala. Powiadano, �e tylko cz�owiek o nieskazitelnej duszy i czystym sercu, cnotliwy i szlachetny, znaj�cy tylko dobro, odnajdzie �wi�tego Graala. Ci, kt�rzy pragn�li odnale�� kielich i strzec go, zwani byli rycerzami Graala. Szczeg�lnie znany jest kr�l Artur i jego paladyni, Rycerze Okr�g�ego Sto�u. W�r�d nich byli Parsifal, Gawain, Lancelot i Tristram�

��Tristram? To prawie jak�

��To jest to samo imi� � u�miechn�a si� Hildegarda. � Ale Lancelot, w kt�rym pok�adano najwi�ksze nadzieje, zakocha� si� w �onie kr�la Artura i naturalnie nie m�g� ju� szuka� Graala. Tym, kt�ry w ko�cu odnalaz� drog� do g�ry Montsalvage i �wi�tego kielicha, by� Galahad, syn Lancelota. By� z nich najcnotliwszy.

Hildegarda umilk�a. Zacz�a czu� si� dziwnie.

��Co si� z nim sta�o? � dopytywa�a si� Marina.

��Z kim? Z Galahadem? Znikn�� wraz z twierdz� na Montsalvage i kielichem. Nigdy p�niej ju� ich nie odnaleziono. Ale� b�d� musia�a ci� przeprosi� na chwil�.

Hildegarda odesz�a w bardzo intymnej sprawie.

Kiedy wr�ci�a, Marina czeka�a ju� z pytaniem:

��Czy nikt nie znalaz� kielicha?

��Inne legendy m�wi�, �e znalaz� go Parsifal i Gawain. Dlatego tak trudno opowiada� histori� o �wi�tym Graalu.

��A Tristan? Czy on go nigdy nie znalaz�?

��Nie, zakocha� si� w Izoldzie, narzeczonej kr�la Marka � odpar�a Hildegarda z tajemniczym u�miechem. � Nie mia� szans.

��Czy to wszystko prawda? � dopytywa�a si� Marina.

��Nie wiadomo. Ale zamek kr�la Artura nadal mo�na odszuka�. Zwa� si� Tintagel, a jego ruiny istniej� do dzi� na zachodnim wybrze�u Anglii. Opowiada� mi o tym m�j ojciec. W legendach zawarta jest wi�c jaka� cz�� prawdy.

Siedzia�y w milczeniu.

��Chcia�abym, �eby i teraz byli rycerze � westchn�a Marina.

��No c�, rycerstwo wygin�o. Pozostali tylko rycerze rozb�jnicy, a w nich nie ma ani odrobiny szlachetno�ci, zapewniam ci�. Niemniej �miem twierdzi�, �e na dw�r kr�la Christiana zab��ka� si� pewien rycerz.

��Ja tak�e � powiedzia�a Marina powoli. � Ja tak�e � powt�rzy�a.

Ksi�na tak by�a zatopiona we w�asnych my�lach, �e nie zorientowa�a si�, jak dobrze jej c�rka musi zna� Tristana Paladina.

Nagle Hildegarda poderwa�a si�.

��C� on zrobi�? � mrukn�a pod nosem.

��Kto taki? � zaniepokoi�a si� Marina.

��Herbatka. Napar. Zn�w musz� wyj��.

��Co za on?

Hildegarda zatrzyma�a si� w ukrytych w �cianie drzwiach, wiod�cych do niewielkiego pomieszczenia.

��Kucharz � wyja�ni�a szybko. � Prosi�am go, by zaparzy� mi zio�ow� herbatk�, i okazuje si�, �e ma ona zadziwiaj�ce dzia�anie.

Marina, zostawszy sama, bawi�a si� kluczem. Obraca�a go w d�oni, ogl�da�a, g�adzi�a, pie�ci�a koniuszkami palc�w, przyk�ada�a do piersi. Na jej ustach igra� szcz�liwy u�miech.

Odnalaz�a swoj� wolno��, nie b�d�c przy tym zmuszona nikomu niczego m�wi�!

Podczas gdy Hildegarda z podziwem obserwowa�a dzia�anie naparu Tristana na swe cia�o, Marin� spotka�o nieszcz�cie.

Tristan wyjecha� do Gabrielshus i mia� pozosta� tam przez tydzie�. Ksi��� Jochum przesta� odgrywa� komedi� i opu�ci� dw�r wraz ze sw� Lottie. I chocia� w ci�gu dnia ksi�na troskliwie zajmowa�a si� c�rk�, szcz�liwa i zadowolona jak nigdy przedtem, poniewa� z ka�dym dniem by�a coraz szczuplejsza, w nocy musia�a wypoczywa�. Czym innym by�o pozbycie si� puchliny wodnej, a czym innym za�egnanie jej przyczyny, choroby, kt�ra powoli z�era�a Hildegard�. Ksi�na wieczorami by�a tak wyczerpana, tak zm�czona przymusem ca�odziennego przebywania mi�dzy lud�mi, �e po prostu gas�a.

I Marina zostawi�a matk� w spokoju, nie b�aga�a ju� o pozwolenie spania w jej komnacie, bo przecie� mia�a sw�j klucz! Kiedy guwernantka wypija�a tradycyjny kieliszek na dobranoc i zasypia�a snem sprawiedliwych, Marina przekr�ca�a klucz w zamku i napawa�a si� samotno�ci�.

Hrabia Ruckelberg by� u niej kilka razy, s�ysza�a go. Naciska� klamk�, skroba� do drzwi. Szepta�. Ale ona le�a�a cichutko jak myszka, wi�c w ko�cu rezygnowa� i odchodzi�, przeklinaj�c p�g�osem.

Wydarzy�o si� jednak nieszcz�cie: pewnego ranka Marina zaspa�a. Obudzi�a j� guwernantka wal�ca do drzwi.

To by�a dramatyczna scena. Marina z p�aczem rozstawa�a si� ze swym najcenniejszym skarbem.

Teraz na pewno sprowadzi kata, my�la�a. Nie b�dzie ju� mia� dla nas �adnej lito�ci!

Nie kat jednak przyszed�. Sta�o si� co�, co by�o r�wnie przera�aj�ce: przyszed� znienawidzony wuj Povl.

Tego wieczoru Marina naprawd� wo�a�a o pomoc, kiedy wszed� i zamkn�� za sob� drzwi. Co tam kat, teraz posmakowa�a ju� wolno�ci i mia�a do�� wszelkiej ohydy. Wo�a�a z pr�n� nadziej�, �e us�yszy j� Tristan, jej rycerz. On jednak by� daleko, a� w Gabrielshus. Guwernantki nie obudzi�yby nawet armatnie wystrza�y w jej pokoju, a w s�siednich komnatach nie by�o nikogo. Wszyscy wyjechali, uciekaj�c z miasta przed letnim upa�em. W tym korytarzu spa�a tylko Hildegarda, ale tego dnia cierpia�a tak silne b�le, �e musia�a prosi� nadwornego medyka o co� na sen. Spa�a g��boko, nie maj�c poj�cia, na jakie straszliwe prze�ycia nara�ona jest jej ma�a c�reczka.

Marina usi�owa�a prze�lizgn�� si� obok wuja, ale on trzyma� j� w �elaznym u�cisku. D�oni� zatka� jej usta, a drug� r�k� przyciska� do siebie tak, �e nie mog�a si� ruszy�.

��Oszala�a�, dziewczyno, chcesz, �eby kat ci� us�ysza�? Czeka tam, w korytarzu, i ma przy sobie sw�j top�r.

Marina sta�a jak sparali�owana, z zamkni�tymi oczami. Ogarnia�a j� rozpacz.

��Do tej pory by�em dla ciebie mi�y � stwierdzi� wujek Povl, ale jego g�os wcale nie brzmia� przyjemnie. � Teraz jednak okaza�a� si� niegrzeczn� dziewczynk� i zas�ugujesz na kar�. Tak zamyka� drzwi! Wi�c chod�! Chcesz zosta� ukarana czy tego unikn��? Ty i twoja matka b�dziecie mog�y uj�� wolno, je�eli wujek Povl szepnie s��wko.

Marinie nie pozostawa�a ju� �adna nadzieja, nie mia�a te� wi�cej si�.

��Niczego nie chc� � szepn�a �a�o�nie. � Powiem wszystko ojcu. On jest ksi�ciem i mo�e was ukara�, wujku Povlu.

Wybuchn�� �miechem, kt�ry zabrzmia� z�owieszczo.

��Tak, tak, opowiedz! Wiesz dobrze, �e ksi��� nie uwierzy w �adn� historyjk�. Sam mi m�wi�, �e jeste� dziwn� dziewczynk� i �e niemo�liwe, by by� twoim ojcem.

Ogarnia�a j� coraz wi�ksza rozpacz. Uczucie to by�o niczym �ywa istota o ostrych k�ach i pazurach, kt�re wbija�y si� w jej cia�o.

Czy musia� j� rani� tak dotkliwie? Czy nie do�� ju� wiedzia�a o pogardzie, jak� �ywi� do niej ojciec? Czy ojciec wielokrotnie nie nakazywa�, by przesta�a ple�� bzdury, kiedy chcia�a podzieli� si� z nim wra�eniami lub m�wi� o swych przygodach?

I je�li nawet opowiedzia�aby o tym, co wyprawia wujek Povl, komu by uwierzono? Jej czy temu hrabiemu ciesz�cemu si� nieposzlakowan�, niczym nie splamion� opini�? Tak, s�ysza�a, co o nim m�wiono. �y� jak przysta�o wdowcowi po �mierci swej �ony, kt�ra zmar�a wkr�tce po �lubie. Zosta�a zamordowana, jak powiadano, i wujek Povl z�o�y� �wi�t� przysi�g�, �e nigdy nie po�lubi ju� �adnej kobiety, tak wielka by�a jego �a�oba. �y� tylko po to, by odnale�� morderc�w. Nigdy jednak �adnego nie znalaz�. Ten fakt wzbudzi� w Marinie jeszcze wi�kszy l�k. Marina bowiem, pomimo swego dzieci�cego wieku, nie by�a g�upia.

A je�li jego �ona odkry�a, �e zabawia si� tak z ma�ymi dziewczynkami�?

Nie, to tylko domys�y, nie wolno jej powi�ksza� grozy sytuacji. I tak ju� by�o �le.

��Wujku Povlu, je�li pozwolicie mi odej��, dam wam moje per�y � b�aga�a z p�aczem. � S� ogromnie cenne.

Nic innego nie mia�a do zaofiarowania. Ale jego nie interesowa�y per�y.

��Niegrzeczna dziewczyno � powiedzia� tylko. � Jeste� bardzo niegrzeczn� dziewczyn� i teraz wujek Povl musi ci� ukara�.

Uni�s� do g�ry szarpi�c� si� dziewczynk� i rzuci� na ��ko. W jego twarzy nie by�o teraz nawet �ladu wujaszkowatej dobrotliwo�ci. Marina, oszala�a z rozpaczy i strachu, rozejrza�a si� wok�. Tam, obok ��ka, zobaczy�a�

Nazajutrz komnat� Mariny zastano pust�. Widok budzi� groz�: wsz�dzie widnia�y �lady krwi. Bez zw�oki zawiadomiono matk� dziewczynki.

Hildegarda ca�kiem si� za�ama�a. Podj�a rozpaczliwe wysi�ki, by podnie�� si� i rozpocz�� poszukiwanie Mariny, ale nie starczy�o jej si�.

Dla ca�ego dworu i s�u�by by� to ogromny wstrz�s. Ka�dy chcia� wtr�ci� swoje trzy grosze, podsuwa� rady i pomys�y. Opowiadano mro��ce krew w �y�ach historie o bezg�owych postaciach napotykanych w zamkowych korytarzach, o okrutnych zab�jcach wypijaj�cych dzieci�c� krew i innych grasuj�cych potworach. Natychmiast rozpocz�to poszukiwania dziewczynki w ca�ym zamku, dzi�kuj�c Stw�rcy, �e kr�l i jego rodzina znajduj� si� we Frederiksborg. Poszukiwania nie przynios�y jednak rezultatu. O tej porze roku na zamku przebywa�o niewielu dworzan i nikt niczego nie zauwa�y� w ci�gu nocy. Hrabia Ruckelberg le�a� w swojej komnacie po uszy zakopany w pierzyny. Jak wyja�nia�, zaatakowa�a go ci�ka gor�czka, kt�ra leg�a mu w piersiach. Czy mogliby wi�c okaza� mu nieco �yczliwo�ci i zostawi� w spokoju? Znikn�a dziewczynka? Nie, nie zna� �adnej. Ach, ta! C�rka ksi�cia Jochuma, mniej wi�cej wiedzia�, kt�ra to jest. Nie, zachorowa� ju� dzie� wcze�niej i oczywi�cie nie widzia� ani nie s�ysza� niczego.

Poszukiwania rozszerzono na najbli�sze ulice, ale poniewa� stra�nicy przysi�gli, �e nikt nie m�g� wyj�� ani wej�� do zamku pozostaj�c niezauwa�onym, nie by�o sensu penetrowa� miasta. Cokolwiek przydarzy�o si� dziewczynce, musia�a w dalszym ci�gu znajdowa� si� na terenie kr�lewskiego zamku.

Komendantowi i nadwornemu medykowi uda�o si� na schodach odby� rozmow� w cztery oczy.

Najpierw wymienili tylko znacz�ce spojrzenia, m�wi�ce wi�cej ni� s�owa, po czym komendant zapyta�:

��I co o tym wszystkim my�lisz?

��Obawiam si� najgorszego, ale nie trac� nadziei�

��Ja tak�e. Zbli�a si� jednak pe�nia ksi�yca, a o tej porze wszelkie mistyczne sekty rozwijaj� skrzyd�a.

��Ale to niemo�liwe � szepn�� medyk ze wzrokiem utkwionym w letnie niebo. � Stoimy tutaj w pe�nym �wietle dnia, w mie�cie, kt�re coraz bardziej si� rozwija. Czy co� takiego mo�e si� wydarzy�? Tutaj? W naszych chrze�cija�skich czasach?

��Ofiary sk�adane z ludzi?

Doktor rozejrza� si� doko�a.

��Nie wspominaj o tym, bo a� mnie ciarki przechodz�. Ale to prawda, to w�a�nie mia�em na my�li.

��Tak, to brzmi niesamowicie, ale na �wiecie wiele jest pomylonych indywidu�w. I wielu szale�c�w, kt�rzy za nimi pod��aj�. Poci�ga ich wszystko, co ��czy si� z okultyzmem, poga�stwem, mistyk�: wywo�ywanie duch�w, zakl�cia, czarna magia. A tak�e bunt przeciwko kr�lowi wy��cznie dla samego buntu� Ludzi tak �atwo omami�, m�j przyjacielu! Kiedy tylko po plecach przebiegnie im dreszczyk emocji i strachu po��czonego z napi�ciem, gotowi s� na wszystko.

Medyk pokiwa� g�ow�.

��Niestety, chyba masz racj�. Ale ma�a Marina� Ta biedna dziewczynka, na kt�r� prawie nie zwraca�o si� uwagi!

��Tak, musz� przyzna�, �e z trudem przypominam sobie jej buzi�. Jakby �wiadomie stara�a si� nie wzbudza� niczyjego zainteresowania w obawie przed agresj� otoczenia.

��C�, po jej ojcu mo�na si� chyba wszystkiego spodziewa� � mrukn�� medyk. � Na pewno dawa� jej w sk�r�, gdy tylko stawa�a mu na drodze.

��S�dz�, �e taka w�a�nie nie rzucaj�ca si� w oczy dziewczynka stanowi�a dla owych potwornych Stra�nik�w idealn� kandydatk� na ofiar�. Z powodu choroby matki pozostawiona sama sobie. Skryta i pokorna.

��Czy zauwa�y�e�, �e m�wimy o niej ju� w czasie przesz�ym? � dr��cym g�osem zauwa�y� medyk. � Jakby ju��

Nie doko�czy� zdania.

Wzrok komendanta b��dzi� gdzie� w nieznanej dali.

��Nikt nie wchodzi� ani nie wychodzi� z zamku � m�wi� w zamy�leniu. � Je�li nasze straszne domys�y s� prawdziwe, oznacza to, �e�

���e Stra�nicy znajduj� si� na terenie zamku � doko�czy� medyk. � I tu urz�dzaj� swoje sabaty czy jak to si� nazywa.

��Nie jest to szczeg�lnie przyjemna my�l, zw�aszcza �e przeszukali�my ca�y zamek. Co� musieli�my przegapi�.

��Oznacza to r�wnie�, �e zamieszani s� w to ludzie st�d.

��Tak chyba podejrzewano ju� wcze�niej?

��To prawda. Ale przychodzi mi do g�owy jeszcze jedna przera�aj�ca my�l � zaduma� si� doktor. � Dziewczynka z pewno�ci� by�a dziewic�, wszak to jeszcze dziecko. Kwiat w p�czku. A ofiary sk�adane z dziewic to przecie� ulubiony rytua� pradawnych poga�skich czas�w, prawda?

��Szukajmy dalej � sucho rzek� komendant.

Tego dnia powr�ci� Tristan.

Przera�ony wiadomo�ci� o zagini�ciu Mariny pospieszy� do komnat ksi�nej. Nadworny medyk i pokoj�wka starali si� uspokoi� nieszcz�liw� kobiet�, kt�ra w�a�nie ockn�a si� po kolejnej utracie przytomno�ci.

��Ach, margrabio � szepn�a Hildegarda. � Margrabio! Marina, moja ma�a c�reczka�

��S�ysza�em ju� � odpar� kr�tko. � Zaraz w��cz� si� do poszukiwa�. Pragn��em tylko dowiedzie� si�, jak si� czujecie, ksi�no.

Twarz Hildegardy �ci�gn�a si� b�lem. Usi�owa�a odpowiedzie�, stara�a si� st�umi� p�acz, ale to zda�o si� na nic.

Nadworny medyk odpar� cicho:

��Bardzo �le, �e przydarzy�o si� to akurat teraz. Ksi�na w tym tygodniu straci�a wiele ze swej kr�g�o�ci i ogromnie si� o ni� niepokoj�.

��Utrata wagi wyjdzie ksi�nej tylko na dobre � powiedzia� Tristan, zachowuj�c nieprzenikniony wyraz twarzy. � Ale tragedia z c�rk� powinna jej zosta� oszcz�dzona.

��A ja si� tak cieszy�am � szlocha�a Hildegarda ze wzrokiem skierowanym na Tristana. � Od dawna nie by�am tak radosna! I teraz takie spad�o na mnie nieszcz�cie!

Mimo �e rysy jej twarzy by�y zniekszta�cone przez p�acz, widzia�, i� z jej oblicza znikn�a paskudna opuchlizna. A wi�c czarodziejski wywar Ludzi Lodu poskutkowa�, pomy�la� z dum�. G�o�no za� powiedzia� z najwi�ksz� powag�:

��Teraz musicie zaj�� si� tylko sob�, ksi�no. Nie spoczn�, dop�ki nie odnajd� Mariny.

�ywej czy martwej? Tego nie powiedzia�.

Ksi�na chwyci�a go za rami�.

��Dzi�ki, �e zn�w tu jeste�cie, margrabio. Teraz wiem, �e sprawa znajduje si� w najlepszych r�kach.

Medyk ze zdumieniem obserwowa�, jak bardzo si� uspokoi�a.

��Ale ja nie mog� tak le�e� bezczynnie � dorzuci�a stanowczo. � Musz� i�� z wami, szuka�. Czy tego nie rozumiecie?

Tristan popatrzy� na lekarza.

��S�dz�, �e dla zdrowia ja�nie pani najlepiej b�dzie, je�li pozwolimy jej i�� z nami � powiedzia� z wahaniem. � Mog� znie�� ksi�n� ze schod�w.

Spogl�da�a na nich pe�nymi b�lu oczami.

��Bardzo prosz� We�cie mnie ze sob�.

Po chwili namys�u doktor kiwn�� g�ow� na zgod�. Hildegarda porosi�a pokoj�wk� o cieniutki, przezroczysty peniuar, po czym u�o�ono j� w ramionach Tristana. Od razu zauwa�y�, jak bardzo zeszczupla�a, cho� ci�gle jeszcze w jej ciele by�o du�o wody. I zn�w zak�u�o go w sercu ze wsp�czucia dla tej delikatnej, dobrej kobiety, na kt�r� zewsz�d spada�y ciosy.

��Na pewno jestem potwornie ci�ka � szepn�a ze wstydem.

��Wcale nie � zapewni�.

Jej ramiona z ufno�ci� otoczy�y jego szyj�.

��Nied�ugo b�d� ju� mog�a chodzi� sama � powiedzia�a. � Te ataki omdlenia ci�gle pojawiaj� si� i znikaj�. Och, Tristanie� Czy wolno mi nazywa� was Tristanem?

��To wielki dla mnie honor, pani.

��Dzi�kuj�! Tristanie, wydaje mi si�, �e nie wytrzymam tego d�u�ej. Wszystko inne sta�o si� nieistotne. My�l� tylko o mojej ma�ej dziewczynce.

��Rozumiem � odpar� �agodnie.

Zeszli na d� we czw�rk� do hallu, w kt�rym poszukuj�cy zebrali si� na narad�. Tristan umie�ci� ksi�n� na sofie i zwr�ci� si� do komendanta zamku:

��Co� nowego?

��Nie. Nie wydaje si�, by dziewczynka mog�a przebywa� na zamku.

��Ale innej mo�liwo�ci przecie� nie ma. Powiedzcie mi, jak to si� mog�o sta�? Czy s� �lady jakiego� zwierz�cia, kt�re wdar�o si� do jej pokoju? Mo�e zaatakowa� j� wielki pies?

��To wykluczone � odpar� komendant. � I dlaczego mia�aby stamt�d ucieka�?

��Wystraszona do szale�stwa � wyja�ni� Tristan. � Ale zostawmy to. Czy nie znale�li�cie �adnych �lad�w, panie komendancie? Czy nie ma w pokoju nic, co wskaza�oby jaki� trop? Jest tak wiele du�ych plam krwi, powinny by� widoczne i dalej, poza pokojem.

��W korytarzu by�a tylko odrobina, tak nieznaczna, �e nie mo�na nawet okre�li� kierunku uprowadzenia.

��Czy s�dzicie, �e to krew dziewczynki?

��Nic pewnego nie wiemy. Ale tak zak�adali�my do czasu znalezienia tego.

Wyci�gn�� bardzo grub� ig�� do tapiserii, wielk� i mocn�.

��Le�a�a na pod�odze przy ��ku. Jak widzicie, jest na niej krew.

��Och � szepn�a Hildegarda. � To ig�a Mariny. Ko�czy�a rob�tk�

Tristan odwr�ci� si� w jej stron�.

��Wasza ksi���ca mo��, a mo�e jednak nie powinni�cie by� przy tym?

��Nie � zaprotestowa�a z gwa�townym wzburzeniem. � Ja te� musz� pom�c.

��Dobrze. W ka�dym razie to musia� by� kto�, kogo zna�a i komu ufa�a. Inaczej nie wpu�ci�aby go do �rodka.

Guwernantka Mariny, kt�ra przez ca�y czas wciska�a si� mi�dzy nich, by lepiej s�ysze� rozmow�, wtr�ci�a wzburzona:

��Wcale tak nie musia�o by�!

��Co chcecie przez to powiedzie�? � dopytywa� si� Tristan. � Marina �miertelnie si� kogo� ba�a. Jakiego� m�czyzny. Da�em jej wi�c klucz, �eby mog�a zamyka� drzwi od swojego pokoju.

��A wi�c to wy! � oburzy�a si� guwernantka. � Nie mieli�cie do tego �adnego prawa. Przecie� nie mog�am do niej wchodzi�! Dziewczyna zamkn�a drzwi przede mn�, to karygodne! Takiemu dziecku nie powinno si� dawa� klucza do r�ki!

Spojrzenia wszystkich skierowa�y si� na podstarza��, zamroczon� alkoholem dam�.

Tristan zapyta� surowo:

��A wi�c zabrali�cie jej klucz?

��Naturalnie! To moje prawo i obowi�zek!

��Kiedy?

��Wczoraj rano. Nie mog�am dosta� si� do �rodka. To by�o� nies�ychane!

Zapad�a cisza.

��Och, m�j Bo�e! � j�kn�a ksi�na. � A ja widzia�am l�k w oczach Mariny i nie zapyta�am, czego si� boi!

��Marina i tak nic by nie powiedzia�a � pociesza� Hildegard� Tristan. � Teraz, kiedy o tym my�l�, dochodz� do wniosku, �e znajdowa�a si� pod ogromn� presj�. Spotka�em j� tylko dwa razy, ale sprawi�a na mnie wra�enie wystraszonej do ob��du.

��Ja tak�e to zauwa�y�am � przyzna�a ksi�na, dr�czona wyrzutami sumienia. � Ale Marina zawsze by�a boja�liwym dzieckiem z powodu swojego ojca. Nie rozumia�am jej�

��M�czyzny, m�wili�cie� � zwr�ci� si� komendant do Tristana.

��Tak. Spotka�em Marin� kr�c�c� si� po korytarzu niespe�na tydzie� temu. Powiedzia�a, �e boi si�, by nie przyszed� do niej jaki� m�czyzna. Potraktowa�em to jako zwyk�y l�k dziecka, obawiaj�cego si� ciemno�ci, i odszuka�em klucz.

��A potem by�a taka weso�a � przypomnia�a sobie ksi�na. � Dopiero wczoraj zn�w sparali�owa� j� strach. A madame niczego nie s�ysza�a? � zwr�ci�a si� do guwernantki Mariny.

��Co? Dzi� w nocy? Nie, mam bardzo mocny sen. I w pokoju ksi�niczki Mariny jest zawsze bardzo cicho.

Spojrzeli na jej b�yszcz�cy, czerwony nos, opuchni�t� twarz, wyblak�e, rozmyte oczy i pomy�leli swoje.

Tristan stan�� za krzes�em guwernantki i g�o�no klasn�� tu� przy jej uszach. Nie zareagowa�a. Najwyra�niej czyta�a s�owa z ruch�w warg.

Ksi�na przymkn�a oczy z westchnieniem rezygnacji.

Kiedy Tristan nagle zorientowa� si�, �e komendant i wszyscy pozostali spogl�daj� na niego z wyczekiwaniem i nadziej�, ba, wr�cz z uni�on� pokor�, dozna� wstrz�su. On, Tristan Paladin, nie�mia�y, niezdecydowany, uciekaj�cy od �wiata, pogr��ony w �alu nad swym gorzkim losem, bez celu snuj�cy si� po pustych komnatach Gabrielshus. Samotny, bez rodziny, bez przyjaci� To nie do wiary, oni patrz� na niego jak na zbawc�, u niego szukaj� pocieszenia!

Odruchowo wyprostowa� plecy, stan�� przy krze�le Hildegardy i uj�� jej r�k�. Uspokajaj�co u�cisn�� d�o� ksi�nej, pragn�c doda� jej otuchy. Poczu�, jak robi mu si� cieplej na sercu. Bez s��w powierzono mu zadanie.

Poka�e, �e jest wart okazanego mu zaufania. Odnajdzie ma�� Marin�, nawet je�li b�dzie to ostatnia rzecz, kt�rej w �yciu dokona.

Wyprawiono pos�a�ca po ksi�cia Jochuma, ufaj�c, �e przynajmniej w takich okoliczno�ciach zainteresuje si� losem swej ma�ej c�rki.

Tristan wraz z komendantem zamku bez zw�oki pospieszy� do komnaty dziewczynki. Nie chcia�, by towarzyszy� mu ktokolwiek inny. Ksi�n� Hildegard� wys�ano na poszukiwania gdzie indziej, komendant uzna� bowiem, �e nie powinna ogl�da� pokoju c�rki. Przysta�a na to, a kiedy Tristan wszed� do sypialni Mariny, pochwali� komendanta za jego takt i wyczucie.

Pok�j bowiem wygl�da� przera�aj�co, du�o gorzej, ni� przypuszcza�. Ca�a po�ciel sk��biona na pod�odze, przewr�cony stolik i krew� Wsz�dzie pe�no krwi!

Zimny dreszcz przebieg� Tristanowi wzd�u� kr�gos�upa. Wspomina� t� niedu��, zagubion� dziewczynk�, drepcz�c� noc� po korytarzu w poczuciu zagro�enia, l�kaj�c� si�, �e kto�, jaki� m�czyzna, przyjdzie do niej. Nie potraktowa� jej s��w tak powa�nie, jak powinien. S�dzi�, �e klucz, kt�ry jej wr�czy�, stanowi wystarczaj�ce zabezpieczenie, ale okaza�o si�, �e to tylko chwilowy ratunek. Strach Mariny by� rzeczywisty, konkretny, nie wyp�ywa� wy��cznie z dzieci�cej fantazji, jak mu si� wydawa�o.

M�czyzna? Zacz�� my�le� na g�os:

��Je�li naprawd� by� tu jaki� m�czyzna, kt�rego si� obawia�a, to chyba nie m�g� wydosta� si� z zamku?

��Nie, to wykluczone. Stra�e rozstawione s� bardzo g�sto.

Tristan zamy�li� si�.

��A poniewa� �lady tej krwawej jatki wskazuj� na powa�ne zranienia, musimy niestety przyj��, �e jest to krew ksi�niczki Mariny, prawda? Nikt na zamku nie dozna� tak rozleg�ych obra�e�?

��Nikt. To bardzo smutna konkluzja, ale chyba prawdziwa.

��Przypu��my, �e ten �ajdak wyni�s� dziewczynk�, owin�wszy j� uprzednio w narzut� lub co� podobnego. To wyja�nia�oby, dlaczego nie ma �lad�w krwi na zewn�trz. Ale co zrobi� z ni� p�niej?

��Oto zagadka. W zamku jest tyle komnat, �e nikt nigdy nie zdo�a� ich policzy�, ale spenetrowali�my ka�dy k�t.

��A fosa?

��Tam te� szukamy. Bosakami. Na razie bez rezultat�w.

��Przyda�by nam si� teraz Dominik � westchn�� Tristan.

Komendant popatrzy� na niego pytaj�co.

��To jeden z moich krewniak�w � wyja�ni� Tristan. � Ma dar jasnowidzenia. On szybko by j� odnalaz�. Ale, niestety, mieszka w Szwecji. No c�, pozostaje nam ponownie przeszuka� wszystkie pokoje, jeszcze dok�adniej. To jedyne, co mo�emy uczyni�. I nikomu nie wolno opuszcza� zamku. Mam nadziej�, �e nikt si� st�d nie wydosta�?

��Nikt, poza pos�a�cem do ksi�cia Riesenstein. A jego sprawdzono jako pierwszego, uznali�my bowiem, �e z�oczy�ca musi mie� jaki� �lad owych krwawych zmaga�.

��Ja te� tak uwa�am. Nie wiemy, co si� sta�o, ale �lady s� zaiste przera�aj�ce! Chyba �e� Chyba �e jaki� ptak albo inne niewielkie zwierz� dosta�o si� tu i�

��I dziewczynka zak�u�a je t� grub� ig��? To niewiarygodne. Bestialstwo? Mo�e gdyby to by� szczur, cho� i tak nie potrafi� sobie wyobrazi� nie�mia�ej ksi�niczki Mariny� I gdzie, w takim razie, jest zwierz�? I ksi�niczka?

��To niemo�liwe, wycofa�em si� z tego pomys�u ju� w trakcie wypowiadania go na g�os. Zapomnijcie o tym. Marina nie jest okrutna. Poza tym za tu du�o �lad�w krwi jak na ma�e zwierz� � Patrzy� badawczo na komendanta. � Panie komendancie, od pocz�tku naszego spotkania nie opuszcza mnie wra�enie, �e wiecie wi�cej, ni� chcecie przyzna�. Nie macie odwagi powiedzie� mi wszystkiego?

Jego rozm�wca ci�ko westchn��.

��To prawda. Waha�em si�, poniewa� nie mam prawa ufa� komukolwiek, nie wiedzia�em te�, jak blisko jeste�cie zwi�zani z dziewczynk�.

��Bez wzgl�du na to, o co chodzi, mo�ecie mi zaufa� � oznajmi� Tristan swym �agodnym g�osem. � Jedyne, czego pragn�, to odnale�� Marin�. Zwi�zany jestem z jej matk�. Jako przyjaciel.

Komendant w zamy�leniu drapa� si� po plecach. Za moment opu�ci� r�k�, westchn�� ci�ko i opowiedzia� o swoich podejrzeniach.

Tristan by� tak wstrz��ni�ty, �e musia� rozejrze� si� za czym�, co mog�oby pos�u�y� mu jako oparcie. Przez d�ug� chwil� nie by� w stanie wykrztusi� s�owa. W ko�cu wyj�ka�:

��Tutaj? W Kopenhadze? Na zamku? Nie, nie mog� w to uwierzy�! I w dodatku Marina! Ofiara z dziewicy� Dobry Bo�e!

Z trudem zdo�a� opanowa� nap�ywaj�c� fal� s�abo�ci.

��Czy mog� prosi� was o dochowanie absolutnej tajemnicy? � zapyta� komendant.

��Oczywi�cie! Nie powiem ani s�owa nikomu, nawet ksi�nej Hildegardzie. Post�pili�cie jak najbardziej stosownie, zachowuj�c wobec mnie ostro�no��, ale zapewniam, �e na mnie mo�na polega�. Ale to, co powiedzieli�cie, oznacza, �e �ycie kr�la jest w niebezpiecze�stwie?

��Tak. Gdy dowiedzia�em si� o straszliwym zakonie, wzmocni�em za�og�. Na szcz�cie teraz Jego Wysoko�� przebywa we Frederiksborg, gdzie wydaje si� bardziej bezpieczny i �atwiej go chroni�. Najgorsze jest jednak, �e nie wiemy, czy w�r�d jego osobistej stra�y nie ma zdrajc�w!

Ten dzie�, pe�en nieopisanego chaosu, by� dla Tristana najbardziej dramatyczny, najbardziej wstrz�saj�cy ze wszystkich dni, jakie do tej pory prze�y�.

Pozosta�o mu po nim wspomnienie nie ko�cz�cego si� przeszukiwania takiej mnogo�ci komnat, przej��, schod�w, piwnic, balkon�w i rozmaitych schowk�w, �e zatraca� granice rzeczywisto�ci. Do tego dosz�o przes�uchiwanie ca�ego sztabu s�u��cych, wszystkich przebywaj�cych na zamku� Wi�kszo�ci� spraw zajmowa� si� osobi�cie.

Mo�liwie najdok�adniej spenetrowa� sypialni� dziewczynki; bada� �ciany i pod�ogi, zar�wno tam, jak i na korytarzu.

Nigdzie ani �ladu Mariny, �adnej bodaj plamki krwi. Nic. Sondowanie fosy, czy raczej kana�u, i wszystkich studni tak�e nie przynios�o rezultatu. Przeprowadzi� inspekcj� stra�y, trzymaj�cej wart� noc�, i przekona� si�, �e Marina nie mog�a opu�ci� zamku przez nikogo nie zauwa�ona. Nie m�g� tego uczyni� tak�e jej oprawca.

Wi�kszo�� ludzi z zamku dosz�a do wniosku, �e dziewczynka musia�a zna� jakiego� m�czyzn�, wilka w owczej sk�rze, kt�ry zagrozi� jej �mierci�, gdyby co� wyzna�a. Najpewniej to kto� z zamku; kto�, kto na co dzie� wydawa� si� ca�kiem normalny, lecz by� mo�e cierpia� na co� w rodzaju lunatyzmu i podczas pe�ni ksi�yca ogarnia�a go ��dza krwi. Marina, dziewczynka sypiaj�ca w pokoju, do kt�rego drzwi nie by�y zamykane, stanowi�a idealn� ofiar�.

Trzech m�czyzn, podejrzewaj�cych zupe�nie inn� przyczyn� znikni�cia dziewczynki, pozwoli�o ludziom pozosta� przy swoich domys�ach.

Tristan utrzymywa� sta�y kontakt z ksi�n�. Hildegarda nie mog�a porusza� si� tak swobodnie jak on, lecz otrzyma�a zadanie przeszukania wielkich sal na drugim pi�trze. Tam mog�a da� uj�cie swemu niepokojowi, systematycznie badaj�c wszelkie mo�liwe miejsca, w kt�rych mo�na by co� ukry�. C� bowiem znaczy �wiadomo��, �e inni dok�adnie ju� wszystko sprawdzili� Trzeba zobaczy� to na w�asne oczy! Zrozpaczona matka nie da wiary nikomu, dop�ki osobi�cie dok�adnie nie obejrzy ka�dego miejsca cal po calu.

Tristan mia� nadziej�, �e to nie ona znajdzie poszarpane cia�o dziewczynki.

Za ka�dym razem, gdy si� spotykali i wymieniali kilka s��w, by�o jasne, �e w rozmowie z Tristanem ksi�na znajduje pociech�. K�ad�a mu d�o� na ramieniu i ledwie dostrzegalnie wspiera�a si� na nim. On stara� si� doda� jej otuchy. Nie by�o to �atwe, c� bowiem mo�na powiedzie� w sytuacji takiej jak ta? Z trosk� i smutkiem obserwowa� jak l�k o los c�rki ujemnie wp�ywa na stan jej zdrowia.

Trzej wtajemniczeni: Tristan, nadworny medyk i komendant zamku, przechodz�c korytarzem na dolnym pi�trze, zatopieni w nieweso�ych rozmy�laniach, zwr�cili uwag� na m�odego �o�nierza na stra�y. Sta� w k�cie, spogl�daj�c na nich przera�onym wzrokiem. Jego twarz by�a niepokoj�co blada, a pot wielkimi kroplami sp�ywa� mu z czo�a.

Komendant zbli�y� si� do m�odzie�ca.

��Chorzy jeste�cie, cz�owieku?

Wartownik nie kry� strachu. Zebra� si� w sobie i wyszepta�:

��Czy mog� porozmawia� z wami na osobno�ci? Nie tutaj, tu jest zbyt niebezpiecznie.

��O co chodzi? � zapyta� komendant najsro�szym ze swych s�u�bowych ton�w.

��Bardzo prosz� nie tak g�o�no. � Z oczu �o�nierza bi� l�k. � Mog� nas us�ysze�. Chodzi o dziewczynk�.

Przyst�pili do niego o krok.

Przenosi� wzrok z jednego na drugiego.

��Nie tutaj!

��M�w, cz�owieku! � rozkaza� komendant, chwytaj�c go za po�y kurtki.

��Prosz� was! Oni mnie zabij�! S�dz�, �e mo�e zosta� z�o�ona w ofierze. Je�li ju� si� to nie sta�o� Mia�em wczoraj wart� i nie mog�em by� Lubi�em j�. Gaw�dzi�em z ni� od czasu do czasu.

M�czy�ni wymienili spojrzenia.

��Czy nale�ysz do nich? � cicho spyta� komendant.

Ch�opiec drgn��, s�ysz�c pytanie.

��Tak. Ale ju� tego nie chcemy. Nie potrafimy si� stamt�d wyrwa�.

��Chod� z nami natychmiast!

��Nie, nie � szepta� oszala�y ze strachu. � Nikt nie mo�e mnie z wami zobaczy�!

��Tu nikogo nie ma.

��W�a�nie, �e jest! Wsz�dzie s�. �ciany maj� uszy. � �o�nierz nie by� ju� w stanie powstrzyma� �ez, kt�re sp�ywa�y mu po pulchnych policzkach. � To powa�na sprawa! Trzej z nich to� Nie wiem, kim s�. Zaraz ko�cz� s�u�b�. Przy wej�ciu do kuchni jest niedu�e pomieszczenie, do kt�rego nikt nie chodzi. Tam si� spotkajmy!

��Czy wtedy wszystko nam wyznasz?

M�odzieniec zaczerpn�� tchu.

��Tyle, na ile �mia�o�� mi pozwoli.

W zamkowej kaplicy rozdzwoni� si� dzwon.

��Moja warta ju� si� sko�czy�a � rzuci� w ich stron� i pobieg� przed siebie z pr�dko�ci� huraganu, wbrew wszelkim zasadom regulaminu. Popatrzyli na siebie, a potem przenie�li wzrok na posadzk� w miejsce, w kt�rym sta� �o�nierz. Znajdowa�a si� tam niewielka ka�u�a, powoli wsi�kaj�ca w pod�og�.

��No, to chyba rzeczywi�cie powa�na sprawa � orzek� komendant. � Natychmiast chod�my do kuchni!

W hallu zatrzyma� ich jeden z oficer�w stra�y, melduj�c, �e znalaz� drewnian� lalk�. Zastanawia si�, czy zabawka nie nale�y do ksi�niczki� Tristan chwyci� lalk� i szybko wbieg� na g�r� do komnaty Hildegardy. Ksi�na, kt�ra na jaki� czas zaprzesta�a poszukiwa�, s�ysz�c jego pytanie przecz�co pokr�ci�a g�ow�. Tristan biegiem wr�ci� do swych towarzyszy.

��Nie � rzek� kr�tko, oddaj�c lalk� oficerowi, wysokiemu m�czy�nie o kamiennej twarzy.

Skierowali si� w rejon kuchni.

Bez trudu odnale�li drzwi do niewielkiej kom�rki. Rozejrzeli si� doko�a, sprawdzaj�c, czy nikt nie kr�ci si� w pobli�u, i pchn�li drzwi.

Przybyli za p�no. M�odzieniec wisia� przywi�zany za nogi do poprzecznej belki w suficie. Pod�oga zalana by�a krwi�.

W sam �rodek zamieszania trafi� pos�aniec od ksi�cia Jochuma. Odci�gn�� na stron� Tristana i komendanta.

��Gdzie jest ksi���? � napad� na niego Tristan. � Dlaczego nie przybywa na pomoc, kiedy jego jedyne dziecko znikn�o w tak tragiczny spos�b?

��Moi panowie � rzek� pos�aniec cicho. � Nie chcia�em m�wi� tego w obecno�ci ksi�nej, ale wydarzy� si� skandal, wr�cz katastrofa!

��Jeszcze jedna? � zdumia� si� komendant. � M�w zaraz!

��Us�ysza�em, co nast�puje: ksi��� nie by� jedynym, kt�ry zabiega� o wzgl�dy �licznej Lottie Kruusedige. Mia� rywala, m�odego i przystojnego, acz ubogiego porucznika. M�odzieniec zak��ci� idyll�; pojawi� si� nagle i szydzi� z ksi�cia, o�wiadczaj�c, �e to on jest ojcem dziecka, kt�rego oczekuje Lottie. Tego ksi���ca duma znie�� nie mog�a. Riesenstein wyzwa� niegodziwca na pojedynek, cho� nie powinien�

��A wi�c porucznik zwyci�y�? � zapyta� Tristan ch�odno.

��Tak. Jochum, ksi��� Riesenstein, nie �yje! Le�y teraz w pa�acyku my�liwskim w pokoju panny Kruusedige, a dama wpad�a w histeri� i prawdopodobnie straci dziecko, b�d�ce przedmiotem sporu.

��O, dobry Bo�e! � westchn�� komendant. � Roztropnie post�pi�e�, nie informuj�c o tym ksi�nej. Mog�aby tego nie prze�y�.

��Nic mi nie b�dzie � us�yszeli za sob� dr��cy g�os. � Zaciekawi�am si�, gdy ujrza�am pos�a�ca, i wszystko s�ysza�am.

��Ksi�no� � Tristan, przera�ony, poda� jej rami�, by mog�a si� na nim wesprze�.

Uczyni�a oddalaj�cy gest, powstrzymuj�c jednak tylko jego s�owa. Pomocn� d�o� przyj�a.

��Niech B�g zmi�uje si� nad jego dusz�, ale moja mi�o�� do niego zgas�a ju� dawno temu, on sam j� zdepta�. Ze wzgl�du na honor ksi�stwa Riesenstein boli mnie tylko, �e zgin�� tak marn� �mierci�. Czy zdo�amy zatuszowa� skandal?

��Na to ju� za p�no, wasza ksi���ca mo�� � rzek� pos�aniec po francusku i sk�oni� si� dwornie przed Hildegard�. � Pojedynek nie odby� si� w tajemnicy, plotki zatem nie uda si� powstrzyma�. Wkr�tce dotrze i tu, na dw�r.

Pokiwa�a tylko g�ow�, odetchn�a g��boko, wyprostowa�a si� i zdecydowa�a:

��Kontynuujemy poszukiwania. Jochum b�dzie musia� mi wybaczy�, ale nie jestem w stanie pogr��y� si� w �a�obie.

Tristan posun�� si� jeszcze dalej: nie potrafi� st�umi� uczucia ulgi, kt�re ogarn�o go na wie�� o �mierci ksi�cia. Sama ksi�na nie mia�a ju� si� na dalsze szukanie. Usadowi�a si� na sofie i tam zosta�a, przygn�biona, niezdolna nawet do trze�wego my�lenia. Tristan, g��boko zatrwo�ony, m�g� okazywa� jej wsparcie tylko cz�stymi odwiedzinami i �yczliwym s�owem. Pilnowa� tak�e, by nadworny medyk trzyma� nad ni� piecz�.

Zagadka znikni�cia Mariny wydawa�a si� nie do rozwi�zania.

Dopiero po po�udniu z zamkowego dziedzi�ca dobieg� okrzyk:

��Przecie� ona jest tam!

Wszyscy wybiegli na zewn�trz. Kilku trzymaj�cych wart� �o�nierzy zadar�szy g�owy do g�ry spogl�da�o na wysok� zamkow� wie��.

Wkr�tce dziedziniec zape�ni� si� lud�mi, zapatrzonymi w g�r�. Pojawi�a si� tak�e i ksi�na.

��Dobry Bo�e � szepn�� Tristan, gdy nareszcie uda�o mu si� dojrze� od dawna poszukiwane dziecko.

��Dziewczynka musia�a wydosta� si� przez okienko w dachu � stwierdzi� komendant. � A potem przeczo�ga�a si� do wie�y. Ale jak, na mi�o�� bosk�, zdo�a�a na ni� wej��?

Marina siedzia�a skulona w ma�ym zewn�trznym okienku, znajduj�cym si� w dachu wie�y. Okienko by�o tylko ozdob� i nie mia�o po��czenia z wn�trzem budowli. Dziewczynka trwa�a nieruchomo, bardzo ma�a i bardzo blada. Nic dziwnego, �e nie zauwa�ono jej wcze�niej. Nocny str�j mia� taki sam kolor jak t�o, a d�onie i twarz mo�na by�o uzna� za bia�e go��bie, kt�re przycupn�y na dachu.

��Pewnie mia�a zamiar skoczy� � odezwa� si� kto� bezmy�lnie. � Ale ba�a si�.

Tristan w ostatniej chwili podtrzyma� ksi�n�, kt�ra zachwia�a si�, s�ysz�c te s�owa.

��Marino! � pr�bowa�a wo�a�, ale z jej ust wydoby� si� tylko szept.

��Id� na dach � zdecydowa� Tristan.

��To niebezpieczne � ostrzeg� komendant. � Zostawcie to moim ludziom.

��Dziecko mo�e si� przestraszy� i rzuci� w d� � orzek� Tristan. � A do mnie ma chyba zaufanie.

��Ona �yje � szepn�a ksi�na. � �yje! Dzi�ki ci, dobry Bo�e! � Zas�oni�a twarz d�o�mi. � Nie znios� ju� wi�cej, nie znios�!

Wybuchn�a rozpaczliwym p�aczem i medyk musia� odprowadzi� j� do zamku.

Tristan poprosi� o wskazanie drogi na wie��. Wraz z jednym ze s�u��cych pospieszy� do �rodka. Wbiegali na g�r� po dwa stopnie naraz, a w ko�cu Tristan sam wspi�� si� po drabinie prowadz�cej ze strychu na dach. Byli tu ju� wcze�niej, ale dziewczynk� mo�na by�o dojrze� tylko z do�u, i to z jednej jedynej strony.

Nikt te� nie przypuszcza�, �e mog�a znajdowa� si� tak wysoko.

Na stromo opadaj�cym dachu Tristanowi zacz�o kr�ci� si� w g�owie, zawsze bowiem cierpia� na l�k wysoko�ci.

Nie m�g� dostrzec Mariny, wiedzia� jednak, gdzie si� znajduje. Ci�gle nie mia� odwagi zawo�a� do dziewczynki; obawia� si�, �e j� wystraszy. Nie chcia� te� sprawdza�, czy mo�e dojrze� czekaj�cych na dole ludzi. Konsekwentnie unika� patrzenia w d�.

Jak, na mi�o�� bosk�, mog�a dosta� si� a� tu na g�r�? Musia� j� wie�� szalony, niemo�liwy da opanowania strach, ucieka�a jak najdalej od tego, co si� wydarzy�o.

Nie dba� o to, by porusza� si� po dachu z gracj�, dostojnie. Widzia� d�ugie rz�dy wystaj�cych niszy okiennych, przes�oni�tych daszkami, i czo�ga� si� od jednego okienka do drugiego, z obiema r�kami mocno przyci�ni�tymi do spadzistego dachu, czepiaj�c si� stopami ka�dej wystaj�cej cz�ci.

Powinien i�� boso, by�oby mu �atwiej. Posuwa� si� z trudem, a na sam� my�l o wysoko�ci oblewa� go zimny pot.

Tam by�a; wysoko nad nim, lekko na ukos na samym szczycie stromego dachu wie�y. Widzia� ju� jej kolana i d�o�, kurczowo uczepion� kraw�dzi okienka.

Nigdy do niej nie dotr�, to fizycznie niemo�liwe, pomy�la�. Niepoj�te, jak Marina si� tam dosta�a.

Wkr�tce jednak odetchn�� z ulg�, zobaczy� bowiem co�, co doda�o mu otuchy: �elazne pr�ty, tworz�ce stopnie wzd�u� ca�ej wie�y. No tak, jasne, kto� przecie� musia� od czasu do czasu tu wchodzi�, by dokona� niezb�dnych napraw.

Pilnie bacz�c, by przypadkiem nie spojrze� w d� dotar� do najni�szego pr�ta z �elaza i zacz�� si� wspina�. Nadal nie �mia� zawo�a� Mariny. Mog�aby skoczy�. Z drugiej strony jednak dziewczynka powinna si� dowiedzie�, �e to on si� zbli�a, by nie przestraszy� jej do szale�stwa swym nag�ym pojawieniem.

Co� m�wi�o mu, �e Marina ju� zosta�a wystraszona do ob��du�

Zanim zd��y� obmy�le� w�a�ciw� taktyk�, znalaz� si� na tyle wysoko, by dojrze� jej twarz. I wtedy poj��, �e nic nie jest ju� w stanie przestraszy� jej tak, by zdecydowa�a si� skoczy�. Dziewczynka by�a jak sparali�owana. Nie widzia�a Tristana, nie dostrzega�a otch�ani ci�gn�cej si� pod nimi. Siedzia�a nieruchomo, blada niby trup, wpatruj�c si� przed siebie. Kiedy zbli�y� si� jeszcze o par� stopni, ujrza�, jak dr�y jej broda, prawdopodobnie z zimna, a sinoniebieskie d�onie zaciskaj� si� wok� kraw�dzi okienka.

Tragiczna, ma�a figurka, w d�ugiej do st�p koszuli, z potarganymi w�osami. Tak rozpaczliwie samotna w swej wiedzy o tym, co si� wydarzy�o.

Tristan zastanawia� si�, co te� mog�o si� sta�, sk�d w jej pokoju wzi�o si� tyle krwi. Dziewczynka nie by�a szczeg�lnie zakrwawiona, nie bardziej ni� kto�, kto walczy� z rann� osob�. Gdzieniegdzie kilka ma�ych plamek.

Co zasz�o w komnacie, kt�ra teraz znajdowa�a si� tak daleko pod nim?

Patrz�c na twarz Mariny nagle zrozumia�, �e nie ma �adnej pewno�ci, i� kiedykolwiek uzyskaj� od niej odpowied�.

By� teraz na g�rze, tak blisko dziewczynki, �e m�g� chwyci� j� za kostk�, gdyby tylko uczyni�a ruch wskazuj�cy na to, �e chce si� rzuci� w d�. Najwyra�niej jednak takie niebezpiecze�stwo nie istnia�o.

��Marino � powiedzia� ciep�ym, przyjaznym g�osem. � To ja, Tristan.

Na d�wi�k jego s��w odruchowo drgn�a, cho� bardzo nieznacznie. Kiedy jednak wypowiedzia� swoje imi�, nag�y strach znikn�� z jej oczu i powr�ci� do nich poprzedni wyraz, przywodz�cy na my�l trupie odr�twienie.

Naprawd� by�a jak skamienia�a.

Tristan pog�adzi� j� po policzku.

��Chod� teraz ze mn�, Marino. Niebezpiecze�stwo min�o. Twoja matka przez ca�y czas b�dzie przy tobie.

Nie wiedz�c, na czym w istocie polega jej tragedia, u�y� w�a�ciwych s��w. Samotno�� by�a najwi�kszym wrogiem dziewczynki.

Ale Marinie obcy by� w tej chwili rozs�dek. Nie patrzy�a na niego, nadal siedzia�a ze wzrokiem utkwionym w b��kitne niebo, na kt�rym przesuwa�y si� bia�e ob�oki.

Tristan usi�owa� rozlu�ni� jej palce, ale by�y kurczowo zaci�ni�te, jakby w st�eniu po�miertnym.

��Chod� � powiedzia� �agodnie. � Mama czeka na dole.

Dostrzeg�, �e poruszy�a ustami.

��Co m�wisz? � zapyta�.

Zawis� teraz w niezmiernie niebezpiecznej pozycji i m�g� trzyma� si� tylko jedn� r�k�, a i to przychodzi�o mu z trudem.

Ona jednak nie chcia�a powt�rzy� tego, co powiedzia�a; sprawia�a wra�enie, jakby w og�le nie dociera�y do niej s�owa Tristana.

��Kochana Marino � m�wi� �agodnie. � Na dole nie ma niebezpiecze�stwa. (C� on m�g� o tym siedzie�?) � Mo�esz bez obaw p�j�� za mn�. Pomog� ci zej��

Ale, na Boga, jak? Na sam� my�l o drodze powrotnej zacz�o mu wirowa� w g�owie. Co on w�a�ciwie robi tu na g�rze ze swym l�kiem wysoko�ci? W takim stanie umys�u, w jakim znalaz�a si� Marina, nie potrafi�aby odr�ni� go ani od kr�la, ani od zwyk�ego �ebraka.

Wtedy bia�e, zdr�twia�e wargi zn�w si� poruszy�y. Cho� �bia�e� to niew�a�ciwe okre�lenie. Wargi dziewczynki by�y bladosine z zimna i strachu.

Skupi� na nich ca�� sw� uwag�. Mo�na z nich by�o wyczyta� jakie� s�owa�

Nie by� pewien, a1e wydawa�a mu si�, �e m�wi�: �Ja zabi�am��

Tristanowi z b�lu p�ka�o serce. Dziewczynka, taka samotna i zagubiona, uwa�a�a, �e kogo� u�mierci�a. Nie wiedzia�, czy mia�a racj�, czy te� si� myli�a, ale rzek�:

��Na dole nie ma �adnego zabitego cz�owieka. Marino, nikogo nie zabi�a�. Obejmij ramionami moj� szyj�, znios� ci� na d�.

Czyste szale�stwo! By�a tylko jedna mo�liwo��, by oboje dotarli bezpiecznie do wn�trza zamku: ona musia�a zej�� sama. To jednak wydawa�o si� zupe�nie nierealne.

Nagle drgn��. Dobieg� go jej wyra�ny szept:

��Nie chc� i�� na d�. Chc� umrze�.

��Mia�a� zamiar skoczy�? � zapyta� najspokojniej jak tylko potrafi�. Widzia�, �e musi pr�bowa� nawi�za� z ni� kontakt i je�li si� uda, za wszelk� cen� go utrzyma�.

��Tak.

Jej g�os jakby nale�a� do ducha.

��I nie mia�a� odwagi?

Nie odpowiedzia�a, ale zrozumia�, jak straszna musia�a wyda� jej si� przepa��.

M�wi� gor�czkowo, co tylko wpad�o mu do g�owy, chc�c wykorzysta� mo�liwo��, jaka si� przed nim otworzy�a. Cho� sprawia�a wra�enie, �e nie w pe�ni zdaje sobie spraw� z jego obecno�ci, a jej oczy nadal utkwione by�y w nico��, to przecie� mimo wszystko mu odpowiada�a.

Tristan wiedzia�, �e nie wolno mu wspomnie� o tym, co zdarzy�o si� w jej pokoju. Jego d�onie le�a�y na zaci�ni�tych pi�stkach Mariny, jakby pragn�� je os�oni�, i za nic w �wiecie nie chcia� odwr�ci� si� i spojrze� w d�, cho� przypuszcza�, �e widok wszystkich dach�w Kopenhagi m�g� by� wspania�y. Tu na g�rze wia� ostry wiatr i by�o du�o ch�odniej.

Co m�wi si� potencjalnej samob�jczyni? Chyba nie brednie o grzechu. I tak nie b�dzie w stanie tego zrozumie�.

Spr�bowa� jeszcze raz.

��Marino, nikogo nie zabi�a�. Tego jestem pewien. A je�li rzeczywi�cie uczyni�a� co� z�ego, mo�na temu zaradzi� i nauczy� si� z tym �y�.

Nie, to zabrzmia�o niem�drze, wcale nie to chcia� jej powiedzie�. Zacz�� od nowa:

��Je�li tego pragniesz, mo�esz teraz skoczy�. Ale nie b�dziesz mia�a ju� wi�cej �adnej szansy, by �y�, by zrobi� co� dobrego w jednym jedynym istnieniu, jakie zosta�o ci dane. Tw�j czas jeszcze nie nadszed�. B�dziesz go mia�a do��, by le�e� nie�ywa. Dziesi�tki tysi�cy, mo�e miliony lat� Ty mia�a� tyle szcz�cia, by ujrze� pi�kno na ziemi. Pomy�l o tych wszystkich, kt�rzy urodzili si� martwi lub nigdy si� nie narodzili. A ty chcesz zniszczy�

Och, nie! Zn�w prawi kazania. Uf, jakie to trudne!

��Teraz wracam do tego, co usi�owa�em powiedzie� ci najpierw. Daj sobie jeszcze jedn� szans�. �adna wina nie jest tak wielka, by cz�owiek nie umia� z ni� �y�. Niepami�� to dobra wr�ka, Marino. Lito�ciwie zarzuca ca�un zapomnienia na cz�owiecze my�li. Czas leczy rany. Z�o odchodzi w dal�

Dobry Bo�e, c� on wygaduje! I to on, w�a�nie on! Czy sam kiedykolwiek zdo�a� zapomnie�? Czy w jego duszy za ka�dym razem, gdy widzia� dziecko, nie otwiera�a si� piek�ca rana? Czy nie bola�a go �wiadomo��, �e nigdy nie b�dzie mia� w�asnego potomka i przez ca�e �ycie pozostanie sam? Czego wi�c oczekiwa� od Mariny?

Przez moment w przyp�ywie rozpaczy pomy�la�, �e zamiast powstrzymywa� dziewczyn� przed odebraniem sobie �ycia powinien skoczy� razem z ni�.

Nagle poczu�, �e drobne d�onie Mariny poruszaj� si� pod jego r�kami.

��Mama � szepn�a.

��Tak, twoja matka jest bardzo zasmucona � powiedzia� dochodz�c do wniosku, �e nie nadaje si� na pocieszyciela strapionych dusz. � Ma teraz tylko ciebie, bo�

Tristan wzi�� g��boki oddech i zdecydowa� si� postawi� wszystko na jedn� kart�. By� mo�e intuicja podpowiada mu dobrze, a by� mo�e myli si� i dziewczynka wpadnie w jeszcze wi�ksz� rozpacz.

No c�, w�z albo przew�z, pomy�la�.

��Tw�j ojciec nie �yje, Marino. Zmar� wczoraj. Matka ma teraz tylko ciebie.

Oczy dziewczynki d�ugo wpatrywa�y si� w pustk�, ale Tristan czu�, �e zaczyna my�le� normalnie. Nie by�a ju� jak z kamienia.

��Ale mnie nie warto mie� � pisn�a �a�o�nie.

��Jeste� jej najwi�kszym skarbem. Przecie� �yje tylko dla ciebie. Nie przysparzaj jej wi�cej zmartwie� i smutk�w, jej serce tego nie wytrzyma. Wiesz chyba, �e jest bardzo chora.

Dziewczynka kiwn�a g�ow�; by� to pierwszy prawdziwy ruch, jaki uczyni�a.

��Ale ja zrobi�am co� strasznego. To tak�e zmartwi mam�.

��Wszystko jedno, co zrobi�a�. Matka ju� ci to wybaczy�a.

Milcza�a, wida� by�o, �e si� waha.

��Nie chcesz opowiedzie�? � zapyta� cicho.

Fa�szywy krok. Dziewczynka zn�w zesztywnia�a, jakby z�apa� j� kurcz. Odchyli�a g�ow� do ty�u, ca�e cia�o napi�o si� do maksymalnych granic.

��Marino, nic si� nie sta�o � przekonywa� j� gor�czkowo, rozgniewany na siebie za brak wyczucia.

Rozlu�ni�a si�, ale straci� z ni� kontakt. Nie potrafi� ju� do niej dotrze� ani te� ona do niego.

Zaw�adn�o nim pal�ce uczucie kl�ski.

��Zejdziemy na d�? � zapyta� ostro�nie.

Nie oczekiwa� �adnej reakcji, ale ku swej ogromnej uldze poczu�, �e dziewczynka rozlu�nia uchwyt. Chcia� j� wzi�� w ramiona bez wzgl�du na to, czym by to zagra�a�o, ale ona jakby w og�le nie dostrzega�a jego obecno�ci. Odwr�ci�a si�, gotowa do samodzielnego schodzenia w d�. A wi�c sta�o si� to, o czym Tristan nie �mia� nawet marzy�. Pospiesznie zrobi� jej miejsce. Opuszcza� si� pierwszy, aby w razie czego ochroni� j� w�asnym cia�em, i tak przesuwali si� coraz ni�ej po stromych stopniach z �elaznych pr�t�w.

Dzi�ki ci, dobry Bo�e, �e nie musz� patrze� w d�, pomy�la�. I jeszcze wi�ksze dzi�ki, Wszechmocny, �e ona zgodzi�a si� zej��! Wiedzia�, �e to uczucie do matki sprawi�o, i� zmieni�a zdanie.

Prowadzi� jednak na d� lunatyczk�. Z oczu Mariny wyczyta�, �e nigdy nie us�ysz� od niej �adnego wyja�nienia. To, co wydarzy�o si� tej nocy, na zawsze zamkn�a w najg��bszym zakamarku swej duszy i na nic by si� zda�y wszelkie pr�by uchylenia r�bka tajemnicy.

Kiedy wspomagani przez wiele os�b zeszli w d� do sal zamku, Tristan ku swemu przera�eniu odkry�, �e sta� si� bohaterem.

Pierwsze s�owa, jakie skierowa� do zebranych, brzmia�y: �Nie pytajcie! Nie pytajcie jej o nic! To zbyt ryzykowne! Mo�e to przyp�aci� utrat� rozumu!�

Uszanowali jego pro�b�, przekazuj�c j� innym, ale naturalnie z wielkim zaciekawieniem przygl�dali si� dziewczynce.

Przedstawia�a sob� niecodzienny widok. Drobna, zmarzni�ta i brudna, w pomi�tej, pokrytej plamami krwi nocnej koszuli, ze skulonymi ramionami, z twarz�, na kt�rej malowa�o si� niewypowiedziane cierpienie. Je�li kiedykolwiek widzia�o si� cz�owieka przez wiele dni i nocy chodz�cego z b�lem z�ba tak wielkim, �e twarz zastyg�a mu w bolesnej rezygnacji, to tak w�a�nie mniej wi�cej wygl�da�a Marina. Porusza�a si� jak duch, nie dostrzegaj�c nikogo wok� siebie.

Dotarli do matki dziewczynki. Ksi�na na ich widok poderwa�a si� z sofy, na kt�rej wypoczywa�a. Obj�a c�reczk�, staraj�c si� opanowa� p�acz.

��Nie powstrzymujcie �ez, wasza ksi���ca mo�� � szybko powiedzia� medyk. � To zbyt wiele was kosztuje.

Dopiero wtedy Tristan zorientowa� si�, jak bardzo chora jest Hildegarda.

Wyci�gn�a ku niemu r�k�, nie wypuszczaj�c Mariny z obj��.

��Drogi, drogi margrabio! Jak mam dzi�kowa�?

Stara� si� u�miechn��, ale zdoby� si� jedynie na niejasny grymas. Nie zawi�d� go tylko refleks, gdy odrzek�:

��Pozwalaj�c mi usi���, chocia� wy sama stoicie, ksi�no. Nogi odmawiaj� mi pos�usze�stwa.

��Ale�, oczywi�cie! Krzes�o dla margrabiego!

Przyniesiono je natychmiast, chyba w ostatnim momencie, bo Tristan opad� na nie ci�ko.

��Dzi�kuj�! To reakcja po wspinaczce na wie��. Mnie robi si� niedobrze ju� wtedy, kiedy staj� na sto�ku.

��Wobec tego, m�j drogi Tristanie, przyznaj�, �e jeste� prawdziwym bohaterem!

Akurat w tym momencie Tristan si� z ni� zgadza�. Sama my�l, �e niedawno wspina� si� na wie�� kopenhaskiego zamku�

Na Boga, chyba nie zrobi mi si� niedobrze? A je�eli teraz zemdlej� na oczach ksi�nej i wszystkich zebranych? Co za wstyd i ha�ba!

Ostatkiem si� wzi�� si� w gar��.

Hildegarda popatrzy�a w zgas�e oczy Mariny.

��Teraz, moja najdro�sza, nikt nie wyp�dzi ci� z sypialni matki. Nigdy, dop�ki nie doro�niesz i sama nie b�dziesz tego chcia�a.

Lub do czasu twojej �mierci, nieszcz�sna kobieto, pomy�la� zmartwiony Tristan.

Ma�a Marina popatrzy�a matce w oczy i powiedzia�a g�osem, w kt�rym brzmia� przejmuj�cy smutek:

��Nie mog� przebywa� w�r�d ludzi, mamo. Zabi�am.

Hildegarda powoli pokr�ci�a g�ow�.

��To nieprawda, kochanie. Nikt nie umar�, nie ma �adnej ofiary, jak�e mog�a� wi�c zabi�?

Tristan wtr�ci� si� po cichu:

��S�dz�, �e nie powinni�my zbytnio naciska� waszej c�rki, je�li chodzi o wydarzenia tej nocy, ksi�no. Nie nale�y zdawa� pyta� ani sprzeciwia� si� ksi�niczce. Nie czas teraz na to.

Popatrzy�a na niego badawczo. Wszyscy milczeli, nie bardzo rozumiej�c, o co mu chodzi.

Po chwili ksi�na podchwyci�a my�l Tristana.

��P�jdziesz teraz do ��ka, moje dziecko. Najpierw k�piel i co� dobrego do jedzenia, a potem spa�. W ��ku mamy, dobrze?

Na moment buzia dziewczynki rozja�ni�a si�, jakby zajrza�a do �wiata, kt�ry straci�a tej nocy, ale wkr�tce mg�a zn�w przes�oni�a jej oczy. Wyszepta�a jakie� s�owo.

��Co powiedzia�a�? � pyta�a Hildegarda.

Marina szepn�a zn�w:

��Kat.

��Kat? � Zdumiona ksi�na unios�a w g�r� brwi.

��Tak. Kat. Kiedy tu przyjdzie? Gdzie si� schowa�?

Komendant zamku zdecydowa� si� wtr�ci�, spiesz�c z wyja�nieniem:

��Nie mamy teraz �adnego kata. Ten, kt�ry by�, zmar� w zesz�ym miesi�cu i nikogo nowego jeszcze nie mianowano, poniewa� od jakiego� czasu nie by�o zapotrzebowania na jego us�ugi.

Marina powoli odwr�ci�a si� w jego stron�.

��Teraz b�dzie wam potrzebny. Kat od dawna czyha na moj� matk�, ale teraz, kiedy ja zabi�am, we�mie mnie. Ju� si� nie boj�.

Komendant, chocia� stara� si� ze wszystkich si� zapanowa� nad sob�, odezwa� si� dr��cym g�osem:

���aden kat nie tknie was nawet palcem, ja�nie panienko. Daj� na to moje s�owo.

I zn�w Tristan zaduma� si� nad tym, co zasz�o noc� w pokoju Mariny. Nie tylko on pragn�� pozna� prawd�. Wielu ogarn�a nieprzeparta ch��, by solidnie potrz�sn�� dziewczynk� i zmusi� j� do m�wienia. Na szcz�cie zdo�ali pow�ci�gn�� ciekawo��.

Hildegarda zwr�ci�a si� do c�rki:

��Marino, nie wiem, kto mnie oczernia�, ale b�d� przekonana, �e nie uczyni�am nic takiego, czym zas�u�y�abym na zainteresowanie kata. Kto� pragn�� wyrz�dzi� nam krzywd�, drogie dziecko!

Marin� odprowadzono do komnaty matki i gdy j� obmywano, czesano i karmiono, ca�y czas w obecno�ci ksi�nej, Tristan, medyk i komendant odbyli rozmow�. Siedzieli w jednej z mniejszych komnat zamku.

Tristan powiedzia�:

��Tam na g�rze zrozumia�em, �e nigdy nie dowiemy si� od niej, co si� sta�o. Nie jestem szczeg�lnie obeznany z zakamarkami ludzkiej duszy, ale s�dz�, �e ona co� ukrywa, tak�e przed sam� sob�. Co�, co jawi si� jej jeszcze straszniejsze ni� owa natr�tna my�l, �e kogo� zabi�a.

��Czy nie wystarczy, �e we w�asnym prze�wiadczeniu jest morderczyni�? � zapyta� komendant.

��Nie � odpar� Tristan. � Nie wycofuje si� na my�l o morderstwie, ale kiedy zapyta�em o wydarzenia tej nocy, straci�em ca�kiem jej zaufanie. A tego mi naprawd� szkoda.

Nadworny medyk podrapa� si� w g�ow�.

��Chcecie powiedzie�, �e szczerym przyznaniem si� do zab�jstwa zaciera �lady innej tragedii?

��Pod�wiadomie, by� mo�e. Wiem, �e to brzmi niesk�adnie, ale, jak m�wi�em, nie jestem znawc� duszy ludzkiej. Staram si� tylko przekaza� wra�enie, jakie wywar�a na mnie tam na szczycie wie�y. Pragnie ponie�� kar� za zab�jstwo. Za nic innego.

��A krew? � zapyta� medyk.

��Tak, to zagadka. Doktorze, uwa�am, �e powinni�cie j� zbada�. Lepiej ni� ktokolwiek inny znacie si� na ludzkich dolegliwo�ciach.

Medyk bezradnie roz�o�y� r�ce.

��To niemo�liwe. Matka dziewczynki i ja zaproponowali�my ju� ogl�dziny, ale ma�a stanowczo odm�wi�a.

��C�, nie warto ponawia� pr�b.

Komendant m�wi� do siebie, jakby nieobecny duchem.

��To, co wyzna�a o kacie, traktowa�a jak pokut�. Jak zbawienie. S�dz�, �e trafili�cie w sedno, margrabio. Wydaje mi si�, �e kiedy� ba�a si� kata, ale teraz przesta�a. Zapomnia�a o przyczynie, dla kt�rej obawia�a si� go przedtem, teraz wszystko mo�e z�o�y� na co� innego, na morderstwo.

��Tak, tak, morderstwo � z gorycz� powt�rzy� doktor. � Przypuszczam, �e nigdy nie zdo�amy wyja�ni�, co zasz�o w jej komnacie i sk�d wzi�a si� krew. Ksi�na m�wi, �e dziewczynka nie ma �adnych zranie�, tylko bardzo wiele siniak�w. C� za tajemnica! I jak to powi�za� ze Stra�nikami?

Odwr�cili si� na d�wi�k kobiecego g�osu:

��Wybaczcie, moi panowie�

Po ubiorze niewiasty zorientowali si�, �e maj� do czynienia z jedn� z zamkowych kucharek. Ona sama wygl�da�a bardzo dostojnie, ale wielkim szacunkiem darzy�a wszystkich wy�szego od niej stanu.

��Prosz� o wybaczenie, poniewa� wdzieram si� do komnaty, w kt�rej w�a�ciwie nie powinnam si� pokazywa�, ale mam ze sob� dwie dziewuszki, kt�re koniecznie chc� rozmawia� z panem komendantem. To mo�e za mocno powiedziane, s� bowiem �miertelnie wystraszone i d�ugo si� waha�y, ale uzna�y, �e musz� co� wyzna�. Ja nie wiem dok�adnie, o co chodzi. W�a�ciwie powinnam je wy�aja�, ale wydaj� si� nad wyraz powa�ne i przera�one.

��Przy�lijcie je do nas � kiwn�� g�ow� komendant.

Dwie bardzo m�ode wystraszone dziewczynki, podkuchenne lub podr�czne, jak je nazywano, wesz�y do �rodka. Mniejsza, mo�e o�mioletnia, kry�a si� za plecami starszej, kt�ra mia�a nie wi�cej ni� dwana�cie lat. Mocno trzyma�y si� za r�ce.

Tristan doskonale pojmowa�, jak bardzo musz� by� onie�mielone, stoj�c twarz� w twarz z tak czcigodnymi panami.

��Co wam le�y na sercu? � zagadn�� przyja�nie. � Nie b�jcie si�, mo�ecie nam wszystko opowiedzie�. Nikt si� na was nie pogniewa, nawet je�li zrobi�y�cie co� z�ego.

Popatrzy�y na siebie, m�odsza ruchem g�owy zach�ci�a starsz� do m�wienia, i ta zacz�a:

���askawi panowie � powiedzia�a, dygaj�c. � To dlatego, �e s�ysza�y�my o ja�nie panience, ksi�niczce Marinie�

��M�wcie dalej � zach�ci� nadworny medyk, kiedy ma�a jakby si� zawaha�a. � Je�li co� o niej wiecie, to bardzo jeste�my tym zainteresowani.

��Nie, o niej nic nie wiemy, ale zastanawia�y�my si�, czy nie przydarzy�o si� jej to samo co nam.

Wszyscy trzej m�czy�ni s�uchali z uwag� i poprosili teraz dziewczynki, by podesz�y bli�ej. Ma�a m�wi�a tak cicho, �e prawie jej nie s�yszeli.

��Opowiedzcie wszystko � poprosi� komendant. On tak�e stara� si� przemawia� �agodnie, bowiem oczy dzieci pe�ne by�y �ez.

��Nie wiedzia�y�my, w jaki spos�b panom wolno traktowa� ma�e dziewczynki, dlatego nie mog�y�my si� sprzeciwia�, ale tak si� ba�y�my�

Mniejsza wybuchn�a p�aczem.

��To by�o takie okropne!

��A jak by�y�cie traktowane?

Starsza dziewczynka sp�oni�a si� rumie�cem. Wzrok wbi�a w pod�og�.

��On� on nas dotyka�.

Trzej m�czy�ni wymienili spojrzenia.

��Nie podoba�o nam si� jego zachowanie, ale nie �mia�y�my si� opiera�, bo przyszed�by po nas kat, tak m�wi� ten pan. Nie by� taki dla nas obu jednocze�nie, ale my sobie wszystko opowiedzia�y�my.

Tristan poczu�, jak krew uderza mu do g�owy, i zauwa�y�, �e medyk tak�e z trudem zachowuje spok�j.

��Czy zechcecie dok�adnie opowiedzie�, co on robi�? � zapyta� doktor.

��O, nie, nie, panie! � Dziewczynka odwr�ci�a wzrok. � Ale dla ma�ej Mette nie by� taki okropny jak dla mnie. Us�ysza�y�my, jak w kuchni m�wili, �e ksi�niczka Marina ostatnio by�a taka wystraszona, i zastanawia�y�my si�, czy to nie z winy jego, tego obrzydliwca. A kiedy dowiedzia�y�my si� o tym, co si� sta�o w nocy, pomy�la�y�my, �e najlepiej b�dzie zapomnie� o kacie i o wszystkim wam powiedzie�.

��Roztropnie post�pi�y�cie, dziewczynki � dr��cym g�osem przyzna� komendant.

��Ale nie chcemy, �eby przyszed� kat! � szlocha�a mniejsza.

��Nie ma teraz �adnego kata, drogie dzieci � uspokaja� je Tristan. � A je�li nawet by si� zjawi�, to nie po was, rozumiecie to chyba! Wam nale�y si� pomoc i otrzymacie j�, biedne dzieci.

Nadworny medyk nie rezygnowa�.

��Chcia�bym dowiedzie� si� wi�cej o tym, co robi� ten cz�owiek. M�wi�y�cie, �e was dotyka�. W� we wstydliwych miejscach?

Kiwn�y g�owami, ukrywszy twarze w d�oniach.

��Ale wobec ciebie zachowywa� si� jeszcze gorzej, tak? � zwr�ci� si� do wi�kszej dziewczynki. � Co robi�?

��Nie, panie, tego nie mog� powiedzie�, to zbyt okropne.

��Czy ci� zha�bi�? � zapyta� komendant zduszonym g�osem.

Popatrzy�a na niego pytaj�co.

��Chyba wiem, co macie na my�li, panie � odpar�a zawstydzona. � Ale to nie by�o tak. Zmusza� mnie do robienia rzeczy, kt�rych nie chcia�am. Wymiotowa�am p�niej.

��Och, dobry Bo�e! � j�kn�� komendant. � Co za �winia!

��A potem zostawi� was w spokoju? � Pyta� dalej Tristan.

��Tak, panie. Bo i mnie, i Mette przeniesiono do innych s�u��cych i nie m�g� ju� do nas przychodzi�.

��S�dz�, �e powinna� dzi�kowa� za to samemu Stw�rcy � rzek� nadworny medyk. � Ale ma�a ksi�niczka Marina� By�a taka samotna, pozostawiona sarna sobie i tak bardzo ba�a si� kata!

Tristan z trudem hamowa� wzburzenie. Teraz sprawa przedstawia�a si� jasno. A� za jasno.

Pad�o nieuniknione pytanie:

��A kim jest ten �ajdak?

Dziewczynki popatrzy�y na m�czyzn oczami pe�nymi strachu.

��Tego nie mo�emy wyzna�! On nas zabije.

��Nie b�dzie mia� takiej mo�liwo�ci, zapewniam was � stanowczo powiedzia� komendant. � Rozumiecie chyba, �e musimy pozna� jego imi�? Musimy te� dowiedzie� si�, co si� z nim sta�o. Ca�y pok�j zalany by� krwi�.

By�a to lekka przesada, ale faktycznie komnata ksi�niczki Mariny wygl�da�a przera�aj�co. Czy to on m�g� pa�� ofiar� Stra�nik�w?

��Nie mo�emy powiedzie�, jak on si� nazywa � stwierdzi�a dziewczynka. � Bo nie wiemy, kim jest.

��Och, moi drodzy � westchn�� komendant, zwracaj�c si� do swych przyjaci�. � Tej nocy na zamku pe�ni�o wart� co najmniej pi��dziesi�ciu �o�nierzy. Musimy ich wszystkich rozebra�, bo przedtem obejrzeli�my ich tylko pobie�nie, stwierdzaj�c, �e nie maj� �adnych widocznych obra�e�. I s� jeszcze s�u��cy. I�

��To nie by� �o�nierz, panie � wtr�ci�a dziewczynka nie�mia�o. � Ani te� nikt ze s�u�by. To by� szlachcic.

Zmarszczyli brwi.

��Jak wygl�da�?

Na twarzach dziewczynek odmalowa�a si� niepewno��.

��Czy mo�ecie obieca�, �e nic nam si� nie stanie?

��Macie na to nasze s�owo honoru � zapewni� komendant. � i dostaniecie zap�at�.

��By� wstr�tny � szepn�a mniejsza.

��I t�usty � doda�a druga.

No, c�, w orszaku kr�lewskim znajdowa�o si� niema�o dobrze od�ywionych szlachcic�w.

��Co� wi�cej? � dopytywa� si� komendant, gdy dziewczynki milcza�y.

��Mia� peruk� � powiedzia�a m�odsza.

Wi�kszo�� z nich nosi�a peruki.

��I tak si� wpatrywa� � uzupe�ni�a starsza.

Wi�cej nie potrafi�y powiedzie�.

��Czy kt�ry� ze szlachcic�w znikn��? � zapyta� komendanta Tristan.

���aden.

��A czy kto� nie powr�ci� z Frederiksborg lub z polowania tak, by�my o tym nie wiedzieli?

��Wypytywa�em stra�nik�w przy bramie. Nikt nie wr�ci�, ani otwarcie, ani po cichu.

��Jacy t�u�ci szlachcice przebywaj� obecnie na zamku?

��Jest sporo cz�onk�w Rady Pa�stwa, kt�rzy jeszcze nie udali si� do dom�w na letni wypoczynek. Wielu z nich to g�ry t�uszczu. A tak�e stary Thott i hrabia Ruckelberg, kt�ry le�y chory i�

��Le�y chory? � szybko przerwa� mu Tristan. � Od kiedy?

��Nie, o nim mo�emy zapomnie�. Zachorowa� chyba jeszcze wczoraj po po�udniu, zagl�da�em do niego. Hrabia zreszt� zachowuje si� bardzo poprawnie � stwierdzi� nadworny medyk.

��C� to znaczy �poprawnie�?

��Nigdy nie by� zamieszany w �aden skandal z kobiet� ani te�, �eby wszystko by�o jasne, z m�czyzn�. Bardzo boleje nad sw� zamordowan� �on�.

Oczy Tristana zal�ni�y zimno.

��Jego �ona zosta�a zamordowana wiele lat temu, prawda? I nigdy nie odnaleziono zab�jcy? Mam nadziej�, �e zbadali�cie cz�onk�w Rady Pa�stwa tak jak wszystkich innych na zamku?

��Tak, ale �adnego nie proszono, by si� rozebra�. Dok�adnie si� im przyjrza�em. Nikt nie zdawa� si� cierpie� z powodu odniesionych ran � o�wiadczy� komendant.

Tristan w zamy�leniu pokiwa� g�ow�, po czym powiedzia�:

��Kiedy odwiedzili�cie chorego Ruckelberga, doktorze, i co mu dolega?

��By�em u niego dzisiaj. Bardzo m�czy go gor�czka. Zaaplikowa�em mu krople.

��Czy zbadali�cie, sk�d bierze si� gor�czka?

��Powiedzia�, �e to choroba gard�a. Nie mia�em podstaw, by w�tpi� w jego s�owa.

��Musia� mie� rozp�omienion� twarz?

��Wprost przeciwnie. By� bardzo blady.

Wtr�ci� si� komendant:

��Przeszukali�my jego komnat�, rozgl�daj�c si� za dziewczynk�. Ch�tnie z nami wsp�pracowa�. Przeprosili�my go za naruszanie spokoju.

��Ale macie jedynie jego s�owo na dow�d, �e le�y chory ju� od wczoraj?

��Tak, to prawda. Dziewczynki, p�jdziecie teraz z nami. Sprawdzimy, czy hrabia Ruckelberg jest tym, o kt�rym m�wimy.

Dziewczynki cofn�y si� niemal na korytarz.

��Nie, nie p�jdziemy � protestowa�y wystraszone. � A je�eli to naprawd� on? Nigdy nam tego nie wybaczy?

��Nie mo�emy tego od nich ��da� � stwierdzi� Tristan. � Wyja�nienie sprawy nie powinno sprawi� nam trudno�ci. Chod�my! Dzi�kujemy wam, panienki. By�y�cie bardzo dzielne i ogromnie nam pomog�y�cie. Jeszcze si� z wami skontaktujemy.

Odnale�li komnat� hrabiego Ruckelberga i zapukali do drzwi. Us�yszeli niecierpliwe: �Wej��!�.

Hrabia Povl Ruckelberg le�a� w �o�u, przykryty po sam czubek nosa. Sprawia� wra�enie bardzo s�abego. B�yszcz�ce krople potu perli�y mu si� na czole.

��No i jak, jeszcze nie znale�li�cie dziewczynki? � spyta� zm�czony.

��Znale�li�my. Ale ona nic nie m�wi � odpar� medyk. � Przyszed�em dowiedzie� si�, jak si� czujecie. Panie hrabio, czy zezwolicie, bym zbada� wasze chore gard�o?

��Nie ma takiej potrzeby. A po co przyci�gn�li�cie tu ze sob� ca�� t� deputacj� do mojej prywatnej komnaty? Przezi�bienie przenios�o si� teraz do nosa.

Zademonstrowa� nag�y atak kataru.

��To do�� niezwyk�y przypadek � stwierdzi� medyk. � Przezi�bienia maj� tendencj� do opadania, zalegaj� w piersiach, d�awi� i dr�cz�. A jak z waszymi piersiami? czy co� w nich czujecie?

��Nie, wszystko w porz�dku � szybko odpar� hrabia. � Potrzeba mi jedynie spokoju.

Komendant zdo�a� jednak dojrze� rdzaw� plam� na prze�cieradle.

��Czy zranili�cie si� gdzie�, hrabio?

��Ja? Ale� sk�d? Dlaczego tak s�dzicie? Wybaczcie mi teraz, moi panowie, nie czuj� si� ca�kiem dobrze, potrzeba mi snu�

Stawa� si� nieprzyjemny i zrozumieli, �e jakakolwiek wsp�praca z nim jest niemo�liwa. Tristan, nie namy�laj�c si� wiele, jednym ruchem zerwa� jedwabn� narzut� i wierzchnie prze�cierad�o.

Ruckelberg wrzasn�� i skulony usiad� na ��ku.

��To b�dzie was drogo kosztowa�, moi panowie! � krzykn�� gniewnie.

Oni stali nieruchomo.

Hrabia w dzikim po�piechu stara� si� owin�� w prze�cierad�o, r�wnie zakrwawione jak nocna koszula, kt�r� za wszelk� cen� chcia� zakry�. Wzrok komendanta pad� na skrawek brokatowej materii wystaj�cej spod materaca. Zdecydowanie, cho� z niema�ym trudem, wyci�gn�� j� spod ci�kiego hrabiego.

��Widzia�em to ju� kiedy� � stwierdzi� nadworny medyk. � To narzuta z ��ka ma�ej ksi�niczki Mariny.

��Owin�li�cie si� w ni�, panie hrabio � powiedzia� komendant. � Nic dziwnego, �e poza komnat� nie by�o �lad�w krwi.

��Jak� komnat�? � parskn�� �wujek Povl�.

Spod materaca wyci�gni�to jeszcze szaty hrabiego Ruckelberga. By�y podarte i zakrwawione.

��Dziewczynka bardzo dzielnie si� broni�a � powiedzia� Tristan nieswoim g�osem.

��Jaka dziewczynka? Nie rozumiem, o czym m�wicie. Wpad�em w cierniste zaro�la na polowaniu!

��No, to zdejmujemy nocn� koszul�! � zarz�dzi� nadworny medyk jakby nie s�ysz�c nieporadnych wyja�nie� hrabiego. � Na plecach jest a� sztywna od krwi.

Ruckelberg usi�owa� po�o�y� si� na ��ku, chc�c ukry� przed ich wzrokiem plecy, ale byli szybsi. Nim zd��y� mrugn��, ju� zdarli z niego koszul�.

Siedzia� �a�osny w swej nago�ci, podczas gdy oni stwierdzali, �e d�ugie zadrapania, biegn�ce wzd�u� ca�ych Plec�w, zosta�y zrobione jakim� ostro zako�czonym narz�dziem prowadzonym bezradnie s�ab� r�k�. Ma�a Marina nie mia�a wida� do�� si�, by zada� hrabiemu �miertelny cios kr�tk�, grub� ig�� i najpewniej wcale tego nie chcia�a. Ale, jak powiedzia� Tristan, broni�a si� bardzo dzielnie.

Jedna z ran okaza�a si� nieco g��bsza od innych i to bez w�tpienia ona by�a przyczyn� z�ej kondycji hrabiego, a tak�e prze�wiadczenia Mariny, �e zabi�a z�oczy�c�.

Z tego powodu, a tak�e wiedziona strachem przed swym oprawc�, uciek�a w g�r� po schodach a� na dach. W panice wspi�a si� najwy�ej jak mog�a, a mo�e pragn�a �mierci?

Ta ostatnia my�l sprawi�a, �e m�czy�ni zadr�eli. To, a tak�e fakt, �e Marina zd��y�a zada� hrabiemu a� tak wiele ran, nasuwa�o jak najgorsze podejrzenia co do przebiegu wydarze�.

��Co z nim, doktorze? � zapyta� komendant bez odrobiny wsp�czucia w g�osie.

��Na pewno wytrzyma ciemnic� � podobnym tonem odpar� medyk.

Ruckelberg wyda� �a�osny krzyk.

Komendant ci�gn�� bezlito�nie:

��Straszyli�cie dziewczynk�, �e kat zabierze jej matk�, je�li b�dzie si� wam sprzeciwia�. Teraz wasza kolej, by ba� si� kata.

��Nie! � krzycza� hrabia. � Nie! Ja niczego nie zrobi�em! Przysi�gam! Dziewczynka k�amie! To ona rzuci�a si� na mnie z broni� w r�ku. Jest szalona! K�amie!

��W czym? � spokojnie zapyta� komendant.

��Co wam powiedzia�a?

��Nic. Absolutnie nic.

��No i sami widzicie! A mnie oskar�acie!

Tristan odwr�ci� si� z obrzydzeniem. Nie widzia� sensu dalszej dyskusji.

A wi�c Stra�nicy Prawego Tronu nie byli zamieszani w znikni�cie ksi�niczki Mariny. Dzi�ki Ci cho� za to, dobry Bo�e.

Nasta� wiecz�r.

Tristan delikatnie zapuka� do drzwi apartament�w ksi�nej Hildegardy. Otworzy�a mu pokoj�wka.

��Jak si� miewaj�? � zapyta� cicho.

��Ksi�niczka Marina �pi � odpar�a niech�tnie dziewczyna. � A jej ksi���ca mo�� potrzebuje teraz odpoczynku.

��No, c�, nie b�d� wi�c przeszkadza�. Prosz� tylko pozdrowi� ode mnie ksi�n�!

��Czy to Tristan? � dobieg� z sypialni g�os Hildegardy. � Wejd�, prosz�!

Naburmuszona pokoj�wka niech�tnie ust�pi�a mu z drogi.

Jak�e cz�sto zdarza si�, �e s�u��cy zachowuj� si� bardziej wynio�le i impertynencko od swoich pa�stwa, pomy�la� zrezygnowany, przechodz�c do sypialni.

Marina, �pi�ca w szerokim �o�u z baldachimem, sprawia�a wra�enie jeszcze mniejszej, ni� by�a w rzeczywisto�ci. Ksi�na Hildegarda na wp� le�a�a na szezlongu pod oknem, owini�ta w pled i wsparta na wielu poduszkach. W komnacie p�on�o tylko kilka �ojowych �wiec.

Kiedy Tristan wkroczy� do pokoju, zmusi�a si� do u�miechu i wskaza�a krzes�o obok siebie. Podzi�kowa� i przeprosi� za tak p�ne odwiedziny w sypialni dam.

��Mia�am nadziej�, �e przyjdziesz, Tristanie. � W g�osie Hildegardy brzmia�o echo nie ko�cz�cego si� pasma cierpie�. � Wszyscy ludzie odczuwaj� czasem ogromn� potrzeb� porozumienia si� z kim�, kto jest od nich silniejszy. Dlatego wielcy dow�dcy tak cz�sto nieoczekiwanie przejawiaj� siln� wiar� w Boga.

Kiwn�� g�ow�.

��To musia� by� najtrudniejszy dzie� waszego �ycia, ksi�no.

��Tak, cho� musz� przyzna�, �e wiele z nich by�o trudnych. Czy mia�by� ochot� na kieliszek wina, Tristanie?

��Tylko je�li wy, ksi�no, napijecie si� razem ze mn�.

��Chyba nie powinnam pi� teraz wina?

��To prawda. Zapomnijmy wi�c o nim. Ale pozw�lcie mi przez jaki� czas s�u�y� wam mym silnym ramieniem.

U�miechn�a si� z wyra�nym trudem.

��Tylko w przeno�ni, Tristanie, tylko w przeno�ni�

��Nic innego nie mia�em na my�li, ksi�no � u�miechn�� si� w odpowiedzi.

W blasku �wiec dostrzeg�, jak mocno odbi�y si� na jej twarzy tragiczne wydarzenia tego dnia. Ale zauwa�a� w jej obliczu pi�kno: widzia� je ju� wcze�niej, nawet wtedy gdy twarz zdeformowana by�a opuchlizn�. Obrz�k znikn��, ale Tristan mia� �wiadomo��, �e b�dzie powraca� raz po raz. Podejrzewa� bowiem, �e ksi�na niedomaga na serce, a przy tego rodzaju chorobie cz�sto wyst�puje puchlina. Czego� przecie� nauczy� si� od swych znaj�cych si� na leczeniu krewniak�w.

W oczach wi�kszo�ci ludzi ksi�na Hildegarda na pewno nie by�a pi�kno�ci�. Tylko Tristan i mo�e jeszcze kilka os�b odkry�o, jak bardzo jest delikatna i poci�gaj�ca. Urok tkwi� w jej �agodnych, m�drych oczach, w cieple u�miechu i pe�nych gracji ruchach.

Up�ywaj�ce lata i przewlek�a choroba nie by�y �askawe dla Hildegardy. Postarza�a si� za wcze�nie, przynajmniej zewn�trznie. W�osy przerzedzi�y si�, na twarzy pokaza�o si� sporo zmarszczek.

To jednak tylko drobiazgi, na kt�re Tristan nie zwraca� uwagi, bo nie jej wygl�d go poci�ga�.

Zastanawia� si�, ile ksi�na wie o prze�yciach swej ma�ej c�reczki i jak wiele sam powinien jej powiedzie�.

��Co macie teraz zamiar uczyni�, ksi�no? � zapyta� cicho.

Powoli przenios�a wzrok na niego.

��Nie wiem, Tristanie � rzek�a bezradnie. � Naprawd� nie wiem.

��Powr�cicie do domu, do Riesenstein?

��Do domu? � zadr�a�a. � Riesenstein nigdy nie by�o moim domem. Nie czu�am si� tam mile widziana, a etykieta by�a zarazem surowa i nieobyczajna, je�li pojmujesz ten paradoks, Tristanie.

��Tak, tak. Powierzchowny blichtr ukrywaj�cy wewn�trzne plugastwo.

��W�a�nie! Nie, nie chc� wraca� do Riesenstein. Marinie tak�e nie by�o tam dobrze. A m�j rodzinny kraj wch�on�o imperium tureckie. Tutaj, na kr�lewskim dworze, tak�e nie mo�emy zosta� teraz, po �mierci Jochuma.

Wiele wskazywa�o na to, �e mimo wszystko dr�czy j� my�l o �mierci m�a. Skuli�a si� bardziej w sobie, jakby pragn�c skry� si� przed bezdusznym �wiatem. Ze zgonem ksi�cia Jochuma ��czy�y si� b�l, wstyd i upokorzenie. Taki �a�osny koniec!

Drgn�li, s�ysz�c zduszony krzyk. Marina we �nie rzuca�a si� niespokojnie, jakby stara�a si� od czego� uwolni�.

Hildegarda pr�bowa�a si� podnie��.

��Nie, wasza ksi���ca mo��, ja si� ni� zajm� � pospieszy� z pomoc� Tristan.

Podszed� do �o�a i zacz�� �agodnie przemawia� do walcz�cej z niewidzialnym przeciwnikiem dziewczynki.

��Ju� dobrze, Marino, nie ma �adnego niebezpiecze�stwa, twoja matka jest tutaj, nic ci nie grozi w jej pokoju. Nikt nie zrobi ci krzywdy.

Ma�a ksi�niczka otworzy�a oczy i wpatrywa�a si� w niego z przera�eniem. Zacz�a krzycze� i bi� Tristana.

��Nie, nie! Nie wolno wam!

Hildegarda zawo�a�a uspokajaj�co:

��To tylko Tristan, Marino! Nasz rycerz.

Wida� by�o wyra�nie, �e dziewczynka nie obudzi�a si� jeszcze do ko�ca, ale jej rozszerzone strachem oczy z wolna przybiera�y normalny wyraz. Wargi mocno jej dr�a�y.

���pij, dziecino � powiedzia� Tristan. � Twoja matka i ja b�dziemy nad tob� czuwa�.

Opad�a na poduszki i zamkn�a oczy. Nasenny �rodek, zaaplikowany przez nadwornego medyka, jeszcze dzia�a� i Tristan m�g� wr�ci� na swoje miejsce w okiennej niszy.

Obydwoje my�leli o tym, �e dziewczynka w�a�ciwie z nikim nie rozmawia�a po swych strasznych przej�ciach. Te kilka s��w, kt�re wypowiedzia�a, nie by�y skierowane do nikogo. Zamkn�a si� sama we w�asnym �wiecie nieznanych strach�w.

Zni�yli g�osy, by nie zak��ci� dziecku snu.

Nast�pne pytanie Tristana nie by�o spowodowane �adnym nag�ym impulsem. Sprawia� wra�enie, jakby oczekiwa� na tak� w�a�nie odpowied�, jakiej Hildegarda udzieli�a mu na poprzednie pytanie. Na stwierdzenie, �e nie ma gdzie si� podzia�.

W�a�ciwie z tego powodu przyszed� do jej komnat.

��Wasza ksi���ca mo�� Czy wolno mi b�dzie ofiarowa� wam i waszej c�rce m�j skromny dom na tak d�ugo, jak zechcecie w nim zamieszka�? Gabrielshus wydaje mi si� tak rozdzieraj�co pusty po tym, jak moja rodzina odesz�a z tego �wiata. Uzna�bym za wielki honor i jeszcze wi�ksz� rado��, gdyby�cie obie zechcia�y potraktowa� go jak sw�j dom.

Ksi�na popatrzy�a na niego zamy�lona, doda� wi�c pospiesznie:

��Nie musicie, oczywi�cie, podejmowa� natychmiastowej decyzji. Ale bardzo prosz�, przemy�lcie moj� propozycj�. I zapewniam, �e moi s�u��cy nale�� do zupe�nie innego gatunku ludzi ni� ci, z kt�rymi wy i wasza c�rka musia�y�cie styka� si� tutaj. W Gabrielshus spotkacie serdeczno�� i oddanie. A poza tym chcia�bym was st�d zabra�. Jak najszybciej!

Nie wyja�ni� jednak, dlaczego; nie chcia� wspomina� gro�nych Stra�nik�w Prawego Tronu.

Hildegarda usi�owa�a poprawi� pled, kt�rym by�a owini�ta, i Tristan natychmiast pospieszy� jej z pomoc�.

��Dzi�kuj� � powiedzia�a z wdzi�czno�ci�. � Nie zapomn� o twojej �yczliwej propozycji, Tristanie. Zastanowi� si� nad ni� powa�nie. � Roze�mia�a si�. � Nikt chyba nic zdro�nego sobie nie pomy�li? Ja nie stanowi� �adnego zagro�enia dla twojej s�awy, a Marina jest za ma�a. Ach, gdyby�my tak spotkali si� wcze�niej! Nasze �ycie nie by�oby takie bez sensu, bezdomne. Nie m�wi�, rzecz jasna, o �adnym konkretnym domu, lecz o jakiej� ostoi, o �d�ble nadziei w morzu pustki. � Doskonale rozumiem, jak ci�ko musia�o by� wam obu.

��Samotno��, Tristanie. Uczucie, �e pod stopami s� tylko bezdenne mokrad�a. A nie mo�na przecie� skar�y� si� wszystkim naoko�o na swego� � ugryz�a si� w j�zyk.

Tristan kiwn�� g�ow�. Jego �agodne spojrzenie przepe�nione by�o ciep�em.

��A mimo wszystko odczuwacie �al po nim?

Ksi�na podnios�a wzrok.

��Nie wiem, Tristanie. Dzisiaj by�y chwile, kiedy naprawd� potrzebna mi by�a jego obecno��. Zagin�a nasza ma�a c�reczka. I ta krew� Naprawd� brakowa�o mi wtedy Jochuma. Ale jego tu nie by�o � doko�czy�a �a�o�nie.

Tristan nic nie m�g� na to odpowiedzie�. Rozumia� jej uczucia. Ich jedyne dziecko znalaz�o si� w �miertelnym niebezpiecze�stwie, a ksi��� Jochum by� daleko, pojedynkuj�c si� o inn� kobiet�. Jakim g��bokim poni�eniem musia�o by� to dla Hildegardy! I jak gorzkim! Nie mog�a da� uj�cia swemu gniewowi, uczuciu zawodu, co, by� mo�e, tylko na dobre wysz�oby jej zdrowiu. Zgin�� w pojedynku, pozostawiaj�c jej obowi�zek �a�oby, podczas gdy matczyne serce wype�nione by�o po brzegi l�kiem o c�rk�.

Czy taki los powinien spotka� �miertelnie chor� kobiet�, kt�rej nade wszystko potrzebny by� spok�j?

Najtrudniejszy dzie� w jej �yciu.

Niestety, najgorsze jeszcze by�o przed ni�.

Tristan dostrzeg� pytanie w jej oczach na d�ugo, zanim je zada�a.

Zerkn�a na ��ko i znacznie �ciszy�a g�os. Nie by�o jednak powodu do obaw. Oddech Mariny by� r�wny, dziewczynka spa�a mocno.

��Tristanie� Co w�a�ciwie jest Marinie? Co naprawd� si� wydarzy�o? Nikt mi niczego nie wyja�ni� do ko�ca.

��Nikt te� na razie tego nie wie � powiedzia� tak zasmucony, �e z trudem dobywa� g�osu. Mo�liwie najdelikatniej opowiedzia� o hrabim Ruckelbergu. � Ten nikczemnik wszystkiemu zaprzecza, a ma�ej ksi�niczki Mariny na razie nie mo�emy dr�czy� pytaniami. Obawiam si� jednak, �e nadworny medyk b�dzie musia� j� p�niej zbada�

Hildegarda popatrzy�a na niego wielkimi, wyra�aj�cymi bezradno�� oczyma, z kt�rych jednocze�nie mo�na by�o wyczyta�, �e a� nadto dobrze wie, co ma na my�li Tristan.

��Wasza ksi���ca mo��, nawet je�li by� mo�e przyjdzie nam obawia� si� najgorszego � m�wi� z wysi�kiem � to mimo wszystko pewn� pociech� stanowi fakt, �e Marina jest jeszcze dzieckiem. Prawdziwa tragedia nie mog�a si� wydarzy�.

��Dzieckiem? � Twarz Hildegardy zastyg�a w b�lu. � Jak s�dzisz, ile ona ma lat?

��Dziesi��, mo�e dwana�cie?

��Trzyna�cie, wkr�tce sko�czy czterna�cie, margrabio. I jest fizycznie dojrza�a jak na sw�j wiek, cho� zachowa�a mentalno�� dziecka,

��Och, m�j Bo�e � szepn�� Tristan. � Musimy by� dobrej my�li. Przecie� ci�gle jeszcze nie wiemy, jak daleko posun�� si� ten niegodziwiec.

Ksi�na nadal le�a�a ze wzrokiem utkwionym w mrok nocy.

��Jak mog�am by� tak �lepa? Nie zauwa�y�, jak ogromnie by�o jej ci�ko?

��Byli�cie bardzo chora, ksi�no.

��To nie jest �adne wyt�umaczenie. Marina po wielekro� prosi�a mnie, wr�cz niemo b�aga�a spojrzeniem o to, by mog�a zosta� ze mn�. Od tak dawna widzia�am jej wype�nione l�kiem oczy. Ale ba�am si�, co na to powie m�j ma��onek. Tak wiele razy bi� dziewczynk� po twarzy�

��I was tak�e, ksi�no.

��To teraz nieistotne.

��Nieprawda, to bardzo istotne! Bo ma�a Marina �y�a w ci�g�ym strachu, �e to wam m�� wyrz�dzi krzywd�. A potem, co gorsza, �e po was przyjdzie kat, je�li ona nie b�dzie pos�uszna hrabiemu Ruckelbergowi.

��Czy to mo�liwe? � cicho szepn�a Hildegarda. � S�ysza�am, jak o tym m�wi�a, ale s�dzi�am, �e sama to wymy�li�a. Nie mog�am uwierzy�, �e kto� mo�e zn�ca� si� nad dzieckiem w tak okrutny spos�b.

��Niestety, to prawda. Przyby�em tu z mocnym postanowieniem, by nie dr�czy� was zbyt drastycznymi szczeg�ami, ale wydaje mi si�, �e jeste�cie silna i odporna ksi�no.

���ycie mnie do tego zmusi�o � odpar�a, patrz�c mu prosto w oczy. � Wiele lat up�yn�o, zanim zdoby�am si��, kt�r� teraz posiadam. Ci�g�e upokorzenia� i ten wysi�ek, by wysoko podnosi� g�ow�, u�miecha� si� i konwersowa� u boku Jochuma, podczas gdy ja i wszyscy inni wiedzieli, �e zmienia kochanki jak r�kawiczki. Ta jego niecierpliwo�� w stosunku do wystraszonej Mariny� �wiadomo��, �e je�li stan� w obronie c�reczki, on b�dzie j� bi� i kopa�. Och, wybacz mi, wiem, �e nie nale�y �le m�wi� o zmar�ych, zw�aszcza zanim spoczn� w ziemi, ale jestem tym tak zm�czona i nigdy nie mia�am z kim porozmawia�

G�os jej si� za�ama�, odwr�ci�a g�ow�.

��I jako zado��uczynienie za te trudne lata spad�a na was ci�ka choroba � powiedzia� Tristan �agodnie. Pragn�� obj�� j� i utuli�, okaza�, �e ma teraz na �wiecie przynajmniej jednego przyjaciela. Nie zna� jej jednak wystarczaj�co dobrze. Obawia� si�, �e mog�aby �le zrozumie� jego ciep�y gest lub poczu� si� ura�ona.

��Tak, mnie tak�e dr�czy�o poczucie krzywdy � przyzna�a. � Jej Wysoko�� kr�lowa Charlotta Amalia by�a mi bardzo przyjazna � doda�a z odrobin� smutku. � Ale jako� nie wypada zwierza� si� kr�lowej, nawet je�li jest si� ksi�n�. � My�li jej by�y bardzo rozbiegane. � Jestem bardzo wdzi�czna, �e opowiedzia�e� mi wszystko bez ogr�dek, Tristanie. Nie�wiadomo�� bywa najtrudniejsza do zniesienia.

��Jestem tego samego zdania. Dlatego niczego nie ukrywa�em.

��Dzi�kuj� ci za szczero��! Co my zrobimy z Marin�, Tristanie?

Z dum� i rado�ci� stwierdzi�, �e ksi�na naprawd� mu ufa.

Waha� si� z odpowiedzi�. W zamku panowa�a cisza. Pokoj�wka odesz�a, prawdopodobnie oburzona faktem, �e wdowa w �a�obie przyjmuje wizyt� m�czyzny, i to w dniu �mierci m�a. �wiece wypali�y si�, nied�ugo ju� mia�y zgasn��, ale �adne z nich nie uczyni�o ruchu, by je wymieni�. Za oknem niebo przybra�o pi�kn� granatow� barw�, a na jego tle czerni� rysowa�y si� dachy kopenhaskich dom�w. Kopenhaga, miasto, w kt�rym czai�o si� �miertelne niebezpiecze�stwo. Stra�nicy�

Tristan odczuwa� intymn� blisko�� z pokrewn� dusz�, wiedzia�, �e i ona przy nim czuje si� bezpieczna. Z ca�ego serca pragn�� zaj�� si� ksi�n� i jej nieszcz�liw� c�rk�.

Nie bardzo wiedz�c, co odpowiedzie�, zagryz� wargi.

��S�dz�, �e powinni�my zwr�ci� si� do nadwornego medyka z pro�b�, by zbada� j� jak najpr�dzej. Je�li tylko dziewczynka da si� nam�wi�. Nadworny medyk jest chyba uczciwym cz�owiekiem i uwa�am, �e nie ma potrzeby miesza� w to innych doktor�w.

Hildegarda kiwn�a g�ow� na znak, �e si� zgadza.

��Ale jak zdo�amy zaleczy� ran�, kt�r� ma na duszy?

��Spr�bujemy kurowa� j� mi�o�ci�.

Jak�e radowa�o j�, �e powiedzia� �my�.

��Tak � potwierdzi�a. � Mi�o�ci�. I damy jej poczucie bezpiecze�stwa. O ile w og�le wie, co znacz� te s�owa. Moje biedne, nieszcz�liwe dziecko!

Hildegarda walczy�a ze �zami.

��Czy pragniecie zosta� sama, pani? � cicho zapyta� Tristan.

W tej samej chwili poczu� jej d�o� na ramieniu.

��Nie, bardzo prosz�, zosta� ze mn�, je�li masz na to do�� si�, Tristanie. Tak bardzo potrzebuj� kogo�, kto mnie zrozumie!

Spojrza� jej w oczy ciep�o i �yczliwie.

��Mam teraz tylko jeden jedyny cel w �yciu � cicho powiedzia�a Hildegarda. � Pom�c mojej c�rce, by� dla niej oparciem we wszystkim, �y� tylko dla niej.

S�owa te wym�wi�a z niezwyk�� �arliwo�ci�.

Przez kilka chwil siedzieli w milczeniu. Tristan wsta� i podszed� do ��ka. Przyjrza� si� �pi�cej dziewczynce, jej powiekom spuchni�tym od p�aczu, i serce �cisn�o mu si� z �alu. Delikatnie pog�adzi� j� po policzku.

Nie powinien by� tego robi�. Marina natychmiast drgn�a, jakby j� uderzono, szybko wi�c cofn�� r�k�. Na szcz�cie nie obudzi�a si�.

Niech B�g pomo�e temu biednemu dziecku, pomy�la� wstrz��ni�ty. Jak u�o�y si� jej przysz�o��?

Powr�ci� na swoje miejsce.

��My�la�am o twojej propozycji, Tristanie � powiedzia�a ksi�na. � I im d�u�ej si� nad ni� zastanawiam, tym bardziej wydaje mi si� atrakcyjna. By�aby to dla nas zbawcza przysta� w pierwszym trudnym okresie. Mia�abym czas, by zastanowi� si� nad przysz�o�ci�. Powiedzia�e� te� co�, co bardzo do mnie przem�wi�o. My, ludzie, tak bardzo chcieliby�my si� do czego� przyda�, a nie �y� wy��cznie na �asce innych. Wierz�, �e ty tak�e nas potrzebujesz. M�wi�e� wszak, �e w Gabrielshus czujesz si� samotny?

Tristan rozja�ni� si�.

��Bardzo pragn��bym, by by� tam kto�, z kim m�g�bym porozmawia�, dzieli� z nim troski, wspiera� i pomaga�. Kto�, kogo lubi� i z kim odczuwam duchow� wi�.

Na jej zm�czonej twarzy ukaza� si� u�miech.

��Twoje s�owa ogrza�y moje serce, Tristanie. � W oczach ksi�nej pojawi� si� wyraz rozmarzenia. � B�d� wi�c mia�a czas zastanowi� si� nad losem Mariny i swoim w�asnym.

Zapad�a cisza. Oboje przeczuwali, �e przed Hildegard� nie by�o �adnej przysz�o�ci.

Tristan przerwa� smutne milczenie.

��Czy pozwolicie, abym m�g� s�u�y� wam pomoc� we wszystkich sprawach zwi�zanych z pogrzebem waszego m�a?

��O, tak, naprawd� zechcia�by�? � zapyta�a. � To takie przykre i smutne zajmowa� si� tym w pojedynk�. Prawdopodobnie trumn� trzeba b�dzie odes�a� do domu, do Riesenstein.

��Dopilnuj� tego. Ale uwa�am, �e nie powinni�cie nara�a� si� na wysi�ek zwi�zany z d�ug� jazd� do Riesenstein.

��Tak, to prawda� Nie mam na to si�y.

Wiedzia�, �e nie chodzi jej wcale o trudy podr�y.

��Ksi�no, s�dz�, �e potrzebny wam teraz odpoczynek. Jutro mo�emy doko�czy� nasz� rozmow�.

��Tak. Ale, Tristanie�

��S�ucham?

��Nawet nie mam odwagi my�le�, co by si� wydarzy�o, gdyby�my ci� teraz nie spotka�y.

U�miechn�� si� lekko, ze smutkiem. Tak uwa�a�a: by� dla nich ostatni� desk� ratunku.

I cieszy� si�, �e ksi�na tak s�dzi�a.

Zbadanie Mariny okaza�o si� niemo�liwe. Dziewczynka dr�a�a ze strachu, gdy tylko jakikolwiek m�czyzna usi�owa� si� do niej zbli�y�. W ko�cu nie pozosta�o im nic innego, jak tylko odurzy� j� alkoholem. Czuli si� jak przest�pcy, upijaj�c dziewczynk�, ale za wszelk� cen� nale�a�o j� zbada�. Innego wyj�cia nie widzieli.

Kiedy by�o ju� po wszystkim, medyk odby� rozmow� z Tristanem, ksi�n� Hildegard� i komendantem zamku.

Niestety, potwierdzi�y si� najgorsze podejrzenia: Marina zosta�a zha�biona.

S�ysz�c s�owa medyka Hildegarda straszliwie poblad�a i ci�ko opad�a na krzes�o. Komendant zacisn�� z�by, a potem powiedzia�: �p�jdzie pod top�r�.

Zgodzi� si� z nim nawet �agodny Tristan.

��Cz�owiek nie potrafi zmieni� swoich sk�onno�ci i nie za to nale�y Ruckelberga obwinia�. Mo�na jednak je pohamowa�, a hrabia nawet si� o to nie stara�. Wystawi� dziewczynk� na okrutn� pr�b�, gro��c, �e kat przyjdzie po jej matk�, je�li nie b�dzie �grzeczna� lub komukolwiek pi�nie cho� s��wko. W ten spos�b zasia� tak�e nieufno�� mi�dzy matk� i c�rk�, m�wi�c o przest�pstwie, kt�rego rzekomo dopu�ci�a si� ksi�na. Nie, to wszystko jest tak ohydne, tak plugawe, �e nie potrafi� mu wybaczy�. Nigdy!

��Nie wolno nam tak�e zapomina� o pozosta�ych dw�ch dziewczynkach � doda� komendant. � One tak�e cierpia�y z jego powodu.

��Du�o o nich my�l�. Postaramy si� co� dla nich zrobi�. A one zapewne nie by�y pierwszymi ofiarami hrabiego.

��Zatem rozprawimy si� z nim kr�tko i szybko? � zapyta� komendant z nadziej� w g�osie.

��Nie do mnie nale�y decyzja. Na szcz�cie � mrukn�� doktor.

Hildegarda nie by�a w stanie bra� udzia�u w rozmowie. Czu�a, jak �elazna p�tla zaciska si� jej wok� serca, odbieraj�c wszelkie si�y. Tego skurczu obawia�a si� w samotne noce, kiedy le��c z otwartymi oczyma i niespokojnie oddychaj�c ws�uchiwa�a si� w rytm w�asnego serca. Teraz ucisk zdawa� si� silniejszy ni� zwykle, przed oczami k��bi�y si� jej czarne chmury, a w uszach dudni�o.

Nie wolno mi umiera�, my�la�a przera�ona. Nie teraz, jeszcze nie teraz! Moja ma�a c�reczka mnie potrzebuje. Bo�e, b�d� mi�osierny, pozw�l mi �y� na tyle d�ugo, bym przekona�a si�, �e Marina jest w bezpiecznych r�kach, �e poradzi�a sobie z tym straszliwym�

Us�ysza�a obok siebie jaki� przyjazny g�os, poczu�a d�o�, kt�ra delikatnie g�adzi�a j� po policzku. Otworzy�a oczy i spojrza�a w twarz Tristanowi, kl�cz�cemu obok niej i usi�uj�cemu odwr�ci� uwag� od okrutnej rzeczywisto�ci.

Nadworny medyk i komendant przygl�dali si� niezwyk�ej parze w zamy�leniu, niemal uradowani. To wspaniale, �e ksi�na ma si� na kim oprze�, my�leli. A jeszcze lepiej, �e to m�ody, przystojny m�czyzna. Zas�u�y�a na odrobin� szcz�cia w swoim smutnym �yciu.

Ci dwaj m�czy�ni, �yj�c po�r�d dworskich intryg, potrafili zachowa� pe�ni� cz�owiecze�stwa, oprze� si� �wiatu kokieterii, pr�no�ci i pustki.

Wiele dni up�yn�o, zanim wszelkie trudno�ci zwi�zane z pogrzebem ksi�cia i wys�aniem jego trumny do Riesenstein zosta�y przezwyci�one. Tristan da� Hildegardzie i Marinie odpowiednia du�o czasu, by dosz�y do siebie po wstrz�saj�cych zdarzeniach i wypocz�y. P�niej zabra� je do Gabrielshus.

Podr�owali dwoma powozami, bowiem Hildegarda mia�a wiele baga�u. Tristan by� bardzo szcz�liwy, ogromnie radowa�a go my�l, �e wkr�tce b�dzie m�g� pokaza� drogim go�ciom sw�j pi�kny dom i �e nareszcie kto� w nim zamieszka. Kiedy zosta� sam, znacznie zmniejszy� liczb� s�u��cych. Teraz zn�w zawezwa� wszystkich i l�ni�co czysty Gabrielshus oczekiwa� na przyj�cie dostojnych go�ci.

Marina od czasu straszliwych wydarze� nie wym�wi�a prawie ani s�owa. �y�a we w�asnym zamkni�tym �wiecie, obarczona brzemieniem ha�by, o kt�rej nie zdo�a�a zapomnie�.

Tristan cz�sto zastanawia� si� nad tym, w jaki spos�b dotrze� do dziewczynki. Jak sprawi�, by zrozumia�a, �e nie ma w tym jej winy, by zapomnia�a o tragicznych wydarzeniach i zacz�a �ycie od nowa.

Widok pi�knej fasady Gabrielshus i niezliczonych rabat kwiatowych zdobi�cych park, teraz co prawda jesiennie ubogich, wprawi� ksi�n� w zachwyt. Z jeszcze wi�kszym podziwem spotka�o si� wn�trze.

��Jakie� wyj�tkowo pi�kne meble! � m�wi�a. � I te wszystkie cudowne drobiazgi, kt�rych tu pe�no!

��To m�j dziad Alexander Paladin nada� temu domowi jego obecny charakter � odpar� Tristan skromnie. � Ale wi�kszo�� sprz�t�w pochodzi od jego przodk�w z ksi���cego domu Schwarzburg�w.

��Ale�, Tristanie � uradowa�a si� Hildegarda. � To znaczy, �e jeste�my niemal r�wni stanem.

��No, chyba nie ca�kiem � u�miechn�� si�. � Wy macie zapewne wielu szlachetnych przodk�w, prawda?

��Nie wi�cej ni� trzydziestu dw�ch.

���Nie wi�cej� � roze�mia� si�. � Ja mam tylko czterech. Moi rodzice byli szlachetnie urodzeni, ale babka Cecylia, matka mego ojca�

��Czy wkraczamy w histori� Ludzi Lodu? � zapyta�a domy�lnie.

��Tak. I wiecie, ksi�no, tak naprawd� to jestem bardzo dumny z domieszki tej krwi. Jest w niej co� szczeg�lnego.

M�wi�c o przodkach Tristan nawi�za� do starego sposobu obliczania �szlachetno�ci�. Je�li mia�o si� szlachetnie urodzonych rodzic�w, dawa�o to dw�ch antenat�w. Kiedy i dziadkowie byli wysokiego rodu, m�wiono o czterech antenatach. Szlachectwo pradziadk�w dawa�o o�miu. Trzydziestu dw�ch antenat�w Hildegardy to liczba budz�ca najwy�szy szacunek.

Marina chodzi�a po domu na paluszkach i rozgl�da�a si� doko�a.

��Czy b�dziemy tu mieszka�, mamo? � zapyta�a bezd�wi�cznym g�osem.

��Tak. Na razie.

��I Tristan tak�e?

��Przez wi�kszo�� czasu.

Marina kiwn�a g�ow�. Z jej oczu wyczytali, �e takie rozwi�zanie przypad�o jej do gustu, a w ka�dym razie sk�onna by�a je przyj��.

Obydwoje odetchn�li z ulg�.

Troska jednak ich nie opuszcza�a. Marina my�a si� nienormalnie cz�sto, jakby usi�owa�a co� z siebie sp�uka�. Czasami obserwowali, jak z obrzydzeniem wpatruje si� w swoje d�onie, jak gdyby dotkn�a nimi czego� wstr�tnego, lepkiego i w panice usi�owa�a to wytrze�. Nie chcia�a przegl�da� si� w lustrze ani dotyka� w�asnego cia�a, wiele wi�c k�opot�w sprawia�o ubieranie jej i rozbieranie, odmawia�a bowiem wykonywania tego samodzielnie.

Z rado�ci� jednak mogli stwierdzi�, �e w Gabrielshus mia�a ochot� pozosta�.

Ochmistrz poda� Tristanowi list.

��Przyszed� kilka dni temu, ja�nie panie.

��Dzi�kuj�!

Obejrza� list z zewn�trz.

��Z Norwegii? Od� Och, Bo�e, chyba kura pazurem to nabazgra�a. Nie m�g� napisa� tego nikt inny poza moj� szalon� kuzynk� Villemo. Nie znam nikogo, kto zasiadaj�c do listu pragnie za wszelk� cen� jak najszybciej sko�czy� pisanie i w efekcie tekst jest ca�kiem nieczytelny. Ale co ona robi w Norwegii? S�ysza�em, �e wraz z m�em Dominikiem mia�a zaj�� si� odszukaniem nieznanego potomka Ludzi Lodu. Ale to by�o ju� rok temu! C� ona, na mi�o�� bosk�, robi tam do tej pory?

Ksi�na Hildegarda wybuchn�a �miechem.

��Widz�, �e z�era ci� ciekawo��, Tristanie, uwa�am wi�c, �e powiniene� przeczyta� list. My w tym czasie zdejmiemy wierzchnie okrycia.

��Dzi�kuj�! Mosgaard, czy mo�ecie dopilnowa�, by damom podano co� do picia w ma�ym saloniku?

Tristan przeprosi� panie i otworzy� list.

W istocie by� to list od Villemo, dosy� kr�tki.

Elistrand, p�nym latem 1696 roku

M�j drogi, nadzwyczajny kuzynie!

Ile to lat up�yn�o od czasu, gdy widzieli�my si� po raz ostatni? Niestety, nie mog� sobie ju� tego przypomnie�.

Pos�uchaj teraz! Mamy pewien k�opot. Znale�li�my nieznanego potomka Ludzi Lodu! I teraz nie wiemy za bardzo, co z nim zrobi�! Naprawd� przysparza nam wielu trosk, dlatego uznali�my, �e nale�y zwo�a� narad� rodzinn�. Najwy�szy ju� na ni� czas!

Napisa�am do Skanii, do Twojej siostry Leny i jej rodziny. Natomiast z ojcem Dominika, Mikaelem, i naszym synem Tengelem mo�emy porozmawia�, kiedy wr�cimy do domu do Szwecji; nie wzywa�am wi�c ich tutaj. Ale Dominik i ja nie ruszymy si� z Grastensholm ani na krok, dop�ki nie przyjedziecie. Sprawa jest powa�na, Tristanie! Ulvhedin � takie jest jego imi� � skazany zosta� na kar� �mierci, a do egzekucji dopu�ci� nie mo�emy. O�eni� si� z Elis� z zagrody w lesie, mo�e j� pami�tasz, cho� przypuszczam, �e raczej nie. Maj� syna, Jona. To prawdziwy potomek Ludzi Lodu. Musimy om�wi� pochodzenie Ulvhedina. Jest ono troch�, powiedzmy, nieoczekiwane.

Przyb�d� wi�c natychmiast! Bardzo t�sknimy za naszym domem w Szwecji, ale nie ruszymy si� st�d, dop�ki nie om�wimy wszystkiego z Wami.

Twoja pokorna kuzynka Villemo

��Pokorna? Ona? � roze�mia� si� Tristan. Z�o�y� list i poszed� do dam.

Hildegarda popatrzy�a na niego pytaj�co.

��Nie, to nic wa�nego � powiedzia� oboj�tnie.

Jeszcze tego samego dnia otrzyma� list od swej siostry Leny. Przeprasza�a, �e nie mo�e jecha� do Norwegii, ale Leonora Christina, wdowa po Corfitzu Uldfeldcie, wezwa�a wszystkie swoje dzieci do klasztoru Maribo, aby ujrze� je po raz ostatni. Eleonora Sofia, kt�rej Lena zawsze towarzyszy�a, by�a bardzo s�aba i nie mog�a wybra� si� w podr� bez Leny. Villemo otrzyma�a ju� list z wyja�nieniem. Je�li Tristan decydowa�by si� na wyjazd, siostra chcia�aby rych�o dosta� sprawozdanie.

Kiedy go�cie Tristana odeszli ju� do swych dw�ch pi�knych komnat, w kt�rych oczekiwa�y pokoj�wki, by dba� o ich wygod�, Tristan zasiad� do pisania odpowiedzi na list Villemo.

Odpisa� przyja�nie, lecz bardzo stanowczo. Musz� mu wybaczy�, ale nie mo�e teraz opu�ci� Gabrielshus. Jego najbli�sza przyjaci�ka, ksi�na Riesenstein, jest umieraj�ca, nie m�g� tak�e opu�ci� jej ma�ej c�reczki. Wzi�� na siebie odpowiedzialno�� za obie kobiety i nie wolno mu by�o tak po prostu wyjecha� w swoich sprawach. Musz� sami pokona� trudno�ci z nowym potomkiem Ludzi Lodu. On sam nie bardzo rozumie, w czym m�g�by pom�c.

Poza tym wkr�tce nadejdzie zima, nie czas wi�c na morskie podr�e.

Wys�a� list, a wkr�tce inne sprawy zaprz�tn�y jego my�li.

Tristan by� szcz�liwy! Pierwszy raz od wielu lat mia� uczucie, �e jest dla kogo� wa�ny. Sp�dza� w Gabrielshus ca�y sw�j wolny czas. On i ksi�na Hildegarda zostali bardzo bliskimi przyjaci�mi. Rozumieli si� nawzajem, cz�sto bez s��w, ale potrafili te� do p�na w nocy prowadzi� d�ugie rozmowy i nieraz Tristan ze zgroz� przypomina� sobie, jak bardzo ksi�nej potrzeba snu. Ona w�wczas zwykle si� �mia�a, m�wi�c, �e chcia�aby sp�dzi� sw�j czas jak najlepiej, a to znaczy tyle, co w jego towarzystwie.

Tristan nigdy nie my�la� o dziel�cej ich r�nicy wieku � Hildegarda by�a od niego starsza prawie o dziesi�� lat. Byli przyjaci�mi. A przyja�ni niestraszne s� �adne granice, nawet wielkie r�nice pokole�. W towarzystwie Hildegardy Tristan czu� si� bezpieczny. Nie musia� obawia� si� otwartej ani te� zamaskowanej kokieterii lub takich gwa�townych scen, jakich do�wiadcza�, gdy stara� si� zerwa� znajomo�� z damami.

Ma�a Marina natomiast trzyma�a si� na uboczu, zawsze sama. U�miecha�a si� oboj�tnie i uprzejmie, kiedy kto� zwraca� si� do niej, odpowiada�a jak z obowi�zku, zachowuj�c wyra�ny dystans.

Z jednej strony wydawa�o si�, �e dobrze jej w Gabrielshus. Lubi�a w�drowa� po parku, gdzie coraz wi�cej by�o zwi�d�ych li�ci, ch�tnie przemawia�a do ps�w Tristana i nigdy nie dawa�a cho�by najmniejszego nawet znaku, �e chcia�aby wyjecha�.

Nadal jednak w jej oczach czai� si� mroczny cie� strachu, by�a coraz bardziej zamkni�ta w sobie. Zraniona na ca�e �ycie? zastanawia� si� Tristan. Nie, nie chcia� dopuszcza� takiej my�li. Tak bardzo pragn�� dobra dla tego samotnego dziecka, �yj�cego jedynie w swym w�asnym �wiecie.

Dotar�a do nich wiadomo��, �e hrabia Ruckelberg nie poni�s� zas�u�onej kary. �Pieszczoty z dziewcz�tami to przecie� jedna z niewinnych rozrywek szlachcic�w�, orzek� s�dzia, �miej�c si� cynicznie. Ale Ruckelberg opu�ci� kraj na zawsze; poinformowali o tym Marin�. Usi�owali przekona� j�, �e w tym, co si� sta�o, nie ma jej winy. T�umaczyli, �e doros�ym jest to nieobce i kiedy wyp�ywa z mi�o�ci, mo�e by� nawet pi�kne. Tragizm jej do�wiadczenia polega� na tym, �e wujek Povl brutalnie wykorzysta� j�, jeszcze dziecko. Najwa�niejsze, by stara�a si� o tym zapomnie�.

Trzepota�a w�wczas powiekami i spuszcza�a wzrok, nie odzywaj�c si� ani s�owem.

Mia�a jednak odrobin� zaufania do Tristana. Pewnego razu, gdy odwiedzi� ich wielki, oty�y m�czyzna, Marina chwyci�a Tristana za r�k� i ukry�a si� za jego plecami jak dziecko biedak�w, staj�ce twarz� w twarz ze szlachetnie urodzonymi.

Da�o im to iskierk� nadziei. Nie na d�ugo. W kilka tygodni p�niej Hildegarda przysz�a do Tristana. Twarz mia�a spuchni�t� od p�aczu, na policzkach �lady �ez. By�o to dla niej tak niezwyk�e, i� z miejsca poj��, �e musia�o zaj�� co� powa�nego.

Poprosi� j�, by spocz�a na sofie, a sam przycupn�� w drugim jej rogu. Kiedy zobaczy�, z jak� ulg� ksi�na siada, zadr�a�. Stan jej zdrowia szybko si� pogarsza��

Tristan czeka�, ale ona tylko szarpa�a trzyman� w palcach chusteczk�. Wreszcie podnios�a wzrok.

��Marinie ka�dego ranka robi si� niedobrze�

Najpierw nie rozumia�, o czym Hildegarda m�wi, wkr�tce jednak z�owieszcza prawda dotar�a do niego.

��Ale� � wyj�ka�. � To niemo�liwe! Trzyna�cie lat!

��Sko�czy�a ju� czterna�cie. I, o czym ju� m�wi�am, fizycznie dojrza�a bardzo wcze�nie. Obie jeste�my po�udniowej krwi.

Siedzia� jak skamienia�y. Poczu� ostry zawr�t g�owy i dr�twienie warg. W my�lach nagle pojawi�a si� dawna historia o Sol. Sol, kt�ra uwiod�a m�czyzn�, maj�c czterna�cie lat. I ma�a Marina. W tym samym wieku. Niewinna. Nic nie rozumiej�ca.

��Tristanie, co my zrobimy?

Mia� wra�enie, �e jej pytanie dociera do niego gdzie� z bardzo daleka, jakby przez �cian�.

��C� Teraz ju� chyba nic nie mo�emy zrobi�. Moi krewniacy z Ludzi Lodu by� mo�e zdo�aliby zaradzi� nieszcz�ciu, ale oni mieszkaj� w Norwegii i chyba �adn� miar� nie zd��yliby na czas.

��Nie, jest ju� za p�no. Policzmy� Ten koszmar wydarzy� si� na pocz�tku czerwca. Teraz zaczyna si� grudzie�. Och, m�j drogi, co my poczniemy?

��Musimy si� zastanowi�, Hildegardo � odpar�. Mia� teraz pozwolenie, by zwraca� si� do niej po imieniu.

Nic m�drzejszego nie zdo�a� wymy�li�, bo ostatnia wiadomo�� wstrz�sn�a nim tak, �e nie by� w stanie opanowa� dr�enia r�k, a j�zyk mia� jakby ca�kiem zdr�twia�y.

��Obawiam si�, �e nie jeste�my w stanie jej pom�c � powiedzia�a Hildegarda �a�o�nie.

��Chyba nie. Czy zechcesz da� mi godzin� do namys�u?

��Naturalnie. Marina i ja b�dziemy musia�y si�

W jej oczach pojawi� si� wyra�ny l�k, a on u�miechn�� si� z czu�o�ci�.

��Nie ma mowy, aby�cie z tego powodu musia�y opu�ci� Gabrielshus, Hildegardo. Nie jestem bezdusznym ojcem ani panem, kt�ry wyrzuca z domu kogo�, komu przydarzy�o si� nieszcz�cie. Wprost przeciwnie, uwa�am, �e Marinie nale�y si� ca�e wsparcie, na jakie nas sta�.

��Taki jeste� dobry, Tristanie.

Musn�� ustami jej policzek. Pierwszy raz, nigdy wcze�niej tego nie robi�. Rozeszli si� do swoich komnat. Czu�, �e Hildegarda odprowadza go wzrokiem wyra�aj�cym ulg� i niewypowiedzian� wdzi�czno��.

Tristan by� bardzo przygn�biony. Teraz naprawd� zaczynaj� si� k�opoty, my�la�.

Biedne, biedne dziecko!

W tym samym czasie komendant zamku w Kopenhadze mia� naprawd� wiele zaj��. Wzmocniono stra�e wok� kr�la. Nikt nie wiedzia�, czy Jego Wysoko�� zdaje sobie spraw� z gro��cego mu niebezpiecze�stwa. Usta komendanta by�y zamkni�te na siedem piecz�ci.

Stra�nicy Prawego Tronu ostatnio si� nie ujawniali. Nadesz�a jedynie wiadomo�� od m�odej pary, kt�ra wysz�a na schadzk� pewnego dnia wieczorem. M�odych przestraszyli trzej wysocy, ciemno ubrani m�czy�ni o trupiobladych twarzach, kt�rzy nie spuszczali z nich wzroku, gdy mijali si� na ulicy. M�odzi nie umieli powiedzie�, co ich przerazi�o. Twierdzili jedynie, �e nagle ogarn�o ich pragnienie, by uciec. Uciec stamt�d jak najszybciej.

Tak�e i w Norwegii ten czas obfitowa� w wydarzenia.

Villemo ubra�a si� w sw�j �ch�opski str�j�, jak go nazywa�a: bia�� bluzk� z szerokimi r�kawami i czerwon� sukienk� z obcis�ym stanikiem. Jej ubi�r niewiele mia� wsp�lnego z prawdziwym ludowym przyodziewkiem, ale by� wed�ug niej najstosowniejszy na wielkie jesienne �wi�to na Grastensholm. W�a�ciwie uroczysto�� powinna by�a odby� si� w dniu �wi�tego Micha�a, dwudziestego dziewi�tego wrze�nia. Nale�a�o do tradycji, �e tego dnia wyprawiano wielk� uczt� dla s�u�by z okazji zako�czenia zbior�w. Tego roku jednak akurat w tym czasie zmar� stary, wierny s�u��cy i obchody �wi�ta prze�o�ono na pocz�tek grudnia. O tak p�nej porze roku uroczysto�� musia�a odby� si� pod dachem, wobec czego Irmelin i Niklas otworzyli rzadko u�ywane podwoje do wielkiej sali na Grastensholm.

Zaproszono wszystkich komornik�w nale��cych do dworu, a pozostali mieszka�cy wioski przybyli ot, tak sobie. Co prawda nie by�o dla nich miejsca za sto�em, ale p�niej mogli uczestniczy� w ta�cach.

W Elistrand przygotowywano si� do wyj�cia, ale Dominik i Villemo spowodowali niewielkie op�nienie, bo w�a�nie nadesz�a odpowied� Tristana na zaproszenie do Norwegii.

Villemo by�a taka z�a, �e parska�a w�ciekle niby kotka.

��C� za g�upcy! Czy nie rozumiej�, jakie to wa�ne?

��Cicho, cicho � uspokaja� j� Dominik. Ubrany by� w bia�� koszul� z szerokimi r�kawami i zamszow� kamizelk�. U szyi mia� koronkowy �abot, na g�owie tr�jgraniasty kapelusz. � Je�li najbli�szy przyjaciel stoi w obliczu �mierci, to jest powa�ny argument. Ksi�na, pisze Tristan? Doprawdy, w wysokich kr�gach obraca si� nasz krewniak!

��Sam jest arystokrat� � odpar�a Villemo. � To tylko babcia Cecylia by�a tam jak wrona po�r�d pawi. Ale c� za wspania�a wrona! Och, ale jestem z�a! Nie martwi mnie tak bardzo, �e Lena z rodzin� odm�wi�a przyjazdu, z nimi nie utrzymywali�my tak bliskich kontakt�w. Ale Tristan jest jednym z nas!

��Bez w�tpienia.

Wesz�a Gabriella.

��Bardzo niepokoj�ce wie�ci � oznajmi�a g��boko poruszona.

���e nie przyje�d�aj�?

��Kto?

��Zaraz, zaraz, o czym my w�a�ciwie m�wimy?

��W kuchni m�wi��

��Ale�, mamo! Naprawd� s�uchasz tego, co plot� w kuchni?

��Owszem, tym razem tak. Powiadaj�, �e kto� nie potrafi� utrzyma� j�zyka za z�bami, je�li chodzi o Ulvhedin-na.

Villemo zakl�a szpetnie.

��Moje dziecko, gdzie� ty si� tego nauczy�a? Ale co teraz zrobimy? Kto� w s�siedniej parafii zagrozi�, �e doniesie w�jtowi o obecno�ci Ulvhedina. A stamt�d niedaleka ju� droga do asesora.

��Przecie� asesor jest naszym przyjacielem!

��Nie obci��a si� przyjaciela pro�b� o wstawiennictwo za wielokrotnym morderc�.

��Nie nazywaj tak Ulvhedina. To przesz�o��! Wydarzenia z tamtych, z�ych lat, kiedy ci��y�o na nim przekle�stwo Ludzi Lodu. Teraz jest ca�kiem uzdrowiony.

��No c� � mrukn�� Dominik pod nosem.

��Prawie. Bardzo si� zmieni� na korzy�� � poprawi�a Villemo zaczepnym tonem.

��Dobrze, ju� dobrze. Ale nie oczekiwa�a� chyba, �e b�dziemy go ukrywa� przez ca�� wieczno��? � zapyta� Dominik.

��Nadziej� mo�na mie� zawsze. Czy nie rozumiecie, �e to ja jestem za niego odpowiedzialna, to ja zrobi�am z niego cz�owieka? A je�li koniecznie musicie by� tacy dok�adni, to mam zrobi� z niego cz�owieka. I jestem na dobrej drodze, czy� nie tak?

��Oczywi�cie � zgodzi�a si� Gabriella. � Ale musisz przyzna�, �e wielk� pomoc� s�u�y ci Elisa i ich ma�y synek. I my wszyscy.

��Racja. Elisa jest nieoceniona. Ile prawdy tkwi w tych plotkach, mamo?

��Nie wiem. Ale kiedy asesor dowie si�, �e trzymamy tu Ulvhedina, zrobi si� gor�co. Ju� dawno powinni�my odda� go w r�ce w�adz. Za jego g�ow� wyznaczona jest wysoka nagroda. Nie ma �adnych w�tpliwo�ci, od razu p�jdzie pod top�r.

��Ale� oni nie mog� go zabra�! Nie teraz! Elisa zap�acze si� z �alu!

��To prawda � powiedzia�a Gabriella ze smutkiem. � Nikt z naszej rodziny nie chcia�by straci� Ulvhedina teraz, kiedy sta� si� jednym z nas. � Wyprostowa�a si�. � Ale musimy spieszy� na Grastensholm. Co pisze Tristan?

��Nie przyjedzie � w g�osie Villemo brzmia� gniew.

��Powinien tu przyby�.

��Ma istotny pow�d � wtr�ci� Dominik. � Niemniej szkoda, �e zwlekali�my tak d�ugo w�a�nie z powodu jego i Leny.

��Nie mam nic przeciwko temu, by�cie zostali u mnie � z u�miechem powiedzia�a Gabriella. � Ale domy�lam si�, �e t�sknicie za domem.

��Nasz syn pewnie ju� nas nie pozna � mrukn�a Villemo.

��Nie ma obawy � zapewni�a c�rk� Gabriella. � O, teraz naprawd� �adnie wygl�dasz, Villemo. Nie za strojnie jak na wiejsk� zabaw�, a jednocze�nie dystyngowanie. Ty, Dominiku, zawsze jeste� elegancki, bez wzgl�du na to, w co si� ubierzesz.

��A ja nie? � obruszy�a si� Villemo.

��Ty, moja droga, masz w sobie odrobin� s�ynnego nieokrzesania Ludzi Lodu, poci�g do prostactwa, kt�ry czasami uwidacznia� si� w charakterze Sol, a tak�e mojej matki Cecylii. Ale dzisiaj wygl�dasz �adnie. Chod�cie, musimy si� pospieszy�!

W Akershus we wspania�ym dworze asesor siedzia� przy masywnym biurku. Z niech�ci� spogl�da� na w�jta.

��Chcecie powiedzie�, �e Potw�r znajduje si� u moich przyjaci� na Grastensholm? To bez sensu, nie wierz�!

��Mimo wszystko tak w�a�nie m�wi� we wsi.

��Nie przypuszcza�em, �e ta bestia jeszcze �yje � wolno powiedzia� asesor. By� to szlachetnie urodzony, dystyngowany m�czyzna o srebrzystobia�ych w�osach i m�odzie�czych rysach. Nigdy nie chcia� ukrywa� swoich pi�knych w�os�w pod peruk�.

��Czy mam go pojma�, panie?

Gorliwo�� w�jta przyprawi�a asesora o dreszcz. Nie lubi� swego srogiego urz�dnika.

��Pojma� go? S�dzi�em, �e to niemo�liwe. Czy pewien kapitan Dristig nie straci� �ycia, usi�uj�c go schwyta�?

��Powiadaj�, �e bestia jest teraz �agodna � powiedzia� w�jt uni�enie i patrz�c inkwizytorskim okiem na swego zwierzchnika doda�: � Nie powinni�my chyba zaniedbywa� naszych obowi�zk�w?

��Oczywi�cie! On jest wyj�ty spod prawa, czy� nie?

��Tak, od dawna.

��I tego, kto go pojma, oczekuje zap�ata?

W�jt nie m�g� nie zauwa�y� przejrzystej aluzji.

��O tym nie my�la�em � sk�ama� jednym tchem. � Ale by� mo�e tak w�a�nie jest.

Asesor zdj�� z nosa okulary w rogowych oprawkach i westchn��.

Grastensholm? C�, na Boga, robi tam Potw�r. I dlaczego Ludzie Lodu nigdy mi o nim nie wspominali? Przecie� wiedz�, �e go �cigam�

Poczu� si� nagle ura�ony, �e zataili co� przed nim, i machn�� r�k� w stron� w�jta.

��No c�, zbadajcie, jak si� sprawy maj�! I je�li tam jest, to zabierzcie go! Przyprowad�cie do mnie �ywego, ale zakutego w �elazo! Nie chc� rozlewu krwi w mojej obecno�ci.

��Tak b�dzie, panie.

W�jt opuszcza� dw�r asesora bardzo zadowolony z siebie. Wraz z up�ywem miesi�cy nagroda za g�ow� Potwora stawa�a si� coraz wi�ksza. W�jt dok�adnie zna� jej obecn� wysoko��. M�g�by sobie kupi� za ni� dw�r�

Nad Grastensholm zapada� pochmurny wiecz�r. W wielkiej sali od dawna trwa�y ju� ta�ce, by�o gor�co. W powietrzu unosi� si� zapach potu zmieszany z woni� od�wi�tnych ubra� ch�op�w, charakterystyczn� dla wi�kszo�ci strych�w, i ostrym odorem obory. Ale co to komu szkodzi�o? Zabawa i tak by�a wspania�a.

Nowe ta�ce, modne na kr�lewskich dworach Europy, nie dotar�y do Grastensholm i wiele lat jeszcze mia�o up�yn��, zanim w ko�cu i tu sta�y si� popularne. Teraz w wielkiej sali ta�czono przy wt�rze ballad jedynie stare ludowe ta�ce oraz prostsze z figurami.

Villemo i Dominik uczestniczyli w zabawie z ochot�, cho� cokolwiek zawstydzeni spo�eczn� przepa�ci�, jaka dzieli�a ich od gromady. Mo�e przez to zachowywali si� z przesadn� swobod�, ale bawili si� �wietnie. Po drugiej stronie sali widzieli Ulvhedina z Elis�.

Dziewczyna trzyma�a na r�ku Jona, wida� nic a nic nie obchodzi�o j�, �e p�roczne niemowl� powinno ju� spa� o tej porze. Dzieci zreszt� by�a tu ca�a gromada, t�oczy�y si� pod �cianami, maj�c nadziej�, �e rodzice zapomn� o nich cho� przez chwil�. Ten dzie� by� jednym z najwa�niejszych dni w roku.

Zobaczyli, jak Ulvhedin pochyla si� i poprawia kocyk, kt�rym przykryte by�y n�ki Jona. Jaka� ogromna r�nica mi�dzy dzikim stworem, kt�rego ujrzeli�my wtedy na Noreflell, pomy�la�a Villemo zdumiona swoim odkryciem, jakby dopiero teraz dostrzeg�a zmiany, kt�re w nim zasz�y. W du�ej mierze by�y jej dzie�em! To przekonanie nape�nia�o j� wielk� dum�.

Mi�dzy ni� a Ulvhedinem zapanowa�o swoiste porozumienie. �adne z nich w obecno�ci drugiego nie przyzna�oby, �e tak naprawd� po��czy�a ich dozgonna przyja��. Ich rozmowy by�y pe�ne szyderstw, uwielbiali przerzuca� si� zjadliwymi, nieprzyjemnymi uwagami i �adne nie zamierza�o podda� si� w nieustannie prowadzonej walce o dominacj�.

Chwilami jednak rozbawieni spotykali si� wzrokiem i czuli gdzie� w g��bi duszy, jak doskonale si� rozumiej� i jak dobrze czuj� si� razem. Obydwoje byli szcz�liwi w ma��e�stwie, obywa�o si� wi�c bez erotycznych napi��. Po��czy�a ich, jak�e rzadka, przyja�� na ca�e �ycie.

Ale przyzna� si� do niej otwarcie? Za nic w �wiecie! Ma si� przecie� swoj� dum�! Obawiali si� te�, �e takie wyznanie po�o�y�oby kres ci�tej wymianie zda�, kt�r� obydwoje tak lubili. Nie chcieli, by zako�czy�y si� ich s�owne utarczki.

M�odzi, prowadzeni przez przewodnika ch�ru, ruszyli do ta�ca przy wt�rze najstarszej ballady znanej w Norwegii, ba, w ca�ej Europie, pie�ni o Rolandzie. Dominik i Villemo, spoceni i zdyszani, zadowolili si� patrzeniem na rozta�czony, przytupuj�cy korow�d i s�uchaniem prastarego tekstu pie�ni w j�zyku, jakiego nikt ju� dzi� nie u�ywa�.

Sze�ciu cnych rycerzy do domu wraca Wioz� srebro i z�oto Sze�� lat d�ugich niedole cierpieli I walczyli z ochot�

Przy drzwiach powsta�o dziwne zamieszanie. Kto� wszed�. To, co m�wi�, najwyra�niej wzburzy�o ludzi.

Zaraz jednak taneczny korow�d zn�w ruszy�, przes�aniaj�c widok.

Pie�niarz zaintonowa� kolejn� zwrotk�, po sali dudni� refren. S�owa ballady opowiada�y ju� o bitwie pod Roncesvalles, po norwesku zmienionego na Ronsarvollen, bitwy, w kt�rej Roland, paladyn Karola Wielkiego, sta� si� bohaterem na ca�� wieczno��.

Dzielnie walczyli pod Ronsarvollen I rycerze, i s�ugi S�o�ca nie sta�o, by ziemi� o�wietli� w zas�onie z ludzkiej krwi

Villemo zgubi�a w�tek ballady. Jej uwaga skupia�a si� na nowo przyby�ych, usi�uj�cych przecisn�� si� przez t�um na sali. Z daleka dostrzeg�a, �e wpatrzeni s� w ich niewielk� grupk�: w ni� sam�, Dominika i Gabriell�.

��Nas szukaj� � mrukn�a do Dominika. � Jako� dziwnie �ciska mnie w do�ku.

��To prawda � odpar� Dominik. � I nie wr�y nic dobrego.

Dzielnie walczyli pod Ronsarvollen m�stwa nie brak�o nikomu Ci�� Durendal poga�skie �by na podobie�stwo gromu

Dwaj przybysze zdo�ali si� przedrze� przez rozta�czon� gromad�. Villemo pozna�a ich. To ludzie ze Svartskogen, kt�rzy w�a�ciwie powinni bra� udzia� w zabawie.

��Chod�cie � powiedzia�a Gabriella. � Wyjdziemy im na spotkanie.

M�czy�ni powitali ich, wyra�nie podnieceni i przej�ci.

��Przybywamy z polowania w s�siedniej parafii � powiedzia� jeden z nich. � Us�yszeli�my nowin�!

��M�wcie!

��W drodze do was jest w�jt wraz ze swymi lud�mi. Chce pojma� Ulvhedina. Uda�o nam si� ich omin�� i wyprzedzi�.

��To dobrze � powiedzia�a Gabriella. � Id�cie do kuchni, powiedzcie, �e ja was przysy�am. Dobrze was ugoszcz�. Zajmiemy si� Ulvhedinem. Jak daleko s�?

��Dotarli ju� na wzg�rze.

��Nie mamy czasu do stracenia. Chod�cie, dzieci!

Nie potrafi�a przyj�� do wiadomo�ci, �e Villemo i Dominikowi min�� ju� czwarty krzy�yk.

Przeciskali si� przez t�um ku Ulvhedinowi i Elisie.

��Co zrobimy, mamo? � zastanawia�a si� Villemo.

��Jeszcze nie wiem. Musz� pomy�le�. Trzeba go ukry�, ale gdzie?

��To tylko chwilowo oddali katastrof�. Pr�dzej czy p�niej go odnajd�.

Wtedy w�a�nie Villemo przyszed� do g�owy pomys�.

��A mo�e by tak pojecha� do Danii?

Przystan�li.

��Dlaczego nie? � powiedzia� Dominik. � Pojedziemy tam z nim. Jeszcze dzi� wieczorem.

��On nie mo�e opu�ci� parafii Grastensholm � zaprotestowa�a Gabriella. � Natychmiast zostanie rozpoznany. Tylko tu ma jakie� szanse, pozyska� szacunek.

��Mo�na spr�bowa� ukry� go przed lud�mi. Czy pojedziesz z nami, mamo?

Gabriella westchn�a.

��Ach, jak�e pragn�abym jeszcze raz ujrze� Gabrielshus! Ale ju� za p�no. Nie wytrzymam tak d�ugiej podr�y, zw�aszcza zim�. C�, jed�cie zatem do Danii. Tam nic mu nie grozi.

��A Elisa? I ma�y Jon? � zastanawia� si� Dominik.

��Zostan� tutaj. Niemowl� na statku zim�, to niemo�liwe!

��Elisie serce p�knie z �alu.

��On przecie� wr�ci, kiedy wszystko si� uspokoi. Albo ona pojedzie do niego z dzieckiem. Na wiosn�.

��Raczej to drugie � roztropnie zauwa�y� Dominik. � Dni Ulvhedina w Norwegii s� policzone.

Gabriella, Villemo i Dominik przecisn�li si� wreszcie do Ulvhedina i Elisy i pospiesznie wyja�nili im, co si� sta�o. Jak by�o do przewidzenia, Elisa protestowa�a, ale Ulvhedin w mig zrozumia� powag� sytuacji.

��Przyjedziesz p�niej, Eliso � powiedzia� �agodnym g�osem, kt�rym zwraca� si� tylko do niej i do dziecka. � I ty, i Jon. Wiesz przecie�, �e tego obawiali�my si� przez ca�y czas. A teraz, kiedy proponuje si� nam rozwi�zanie�

��Nigdy nie dostaniesz si� na pok�ad �adnego statku � szlocha�a. � Z�api� ci� w drodze.

��Na pewno nie � orzek�a Villemo, kt�ra zd��y�a ju� wszystko obmy�le�. � Na lito�� bosk�, czy oni musz� �piewa� tak g�o�no? Nie mo�na ich przekrzycze�! Wiem, w jaki spos�b przemyci� ci� do portu w Christianii, zaufaj mi! Nie kulejesz ju�, a wszystko inne da si� ukry�.

Gabriella nie bardzo mog�a poj��, jak zamierzaj� ukry� cz�owieka mierz�cego ponad siedem st�p wzrostu, ale pomys�y c�rki dawno ju� przesta�y j� dziwi�. I, jak zosta�o powiedziane, nie mieli czasu do stracenia.

Villemo pokiwa�a g�ow�.

��Ha, a wi�c my pojedziemy do Danii, je�li nasi du�scy krewniacy nie mog� przyjecha� tutaj. Jak to by�o z Mahometem i g�r�?

��Nie przesadzaj z takimi por�wnaniami � powiedzia�a trze�wo my�l�ca Gabriella.

Pospiesznie opu�cili sal� i wyszli do hallu, do kt�rego przez otwarte drzwi wpada�o ch�odne powietrze.

Ulvhedin zwr�ci� si� do tych, kt�rzy mieli pozosta�:

��Opiekujcie si� moj� rodzin�, pani Gabriello! Pilnujcie, by nie sta�a si� im �adna krzywda.

��Obiecuj�, Ulvhedinie.

��Dzi�kuj�! A ty, Eliso, zajmij si� pani� Gabriell�. Uprzyjemniaj jej �ycie na Elistrand.

��Wiesz dobrze, �e tak b�dzie. Wszyscy razem b�dziemy czeka� na dobre wie�ci od was.

Ulvhedin obj�� �on� i u�cisn�� j� delikatnie, by nie wyrz�dzi� krzywdy ch�opcu, kt�ry znalaz� si� mi�dzy nimi. Przez moment stali w milczeniu, zasmuceni.

��Naprawd� trudnego m�a sobie wybra�a� � mrukn��.

��Nale�y pogodzi� si� ze wszystkimi wadami m�a � za�ka�a Elisa. � A poza tym uwa�am, �e jeste� dobry. Najlepszy, jakiego znam. Nie odje�d�aj, Ulvhedinie!

��Tak b�dzie najlepiej.

��Mo�e i tak. Inaczej ci� z�api�.

��Uwa�aj na siebie, Eliso. I opiekuj si� ch�opcem!

��Obiecuj� � szepn�a g�osem tak zduszonym, �e ledwie by�o j� s�ycha�.

��Zobaczymy si� na wiosn�.

Ulvhedin uca�owa� ciemn� g��wk� syna. Niech�tnie oderwa� si� od niej.

Ca�a tr�jka: Villemo, Dominik i Ulvhedin, szybko podesz�a do wyj�ciowych drzwi. Z sali dochodzi�y ich d�wi�ki ko�cowej strofy pie�ni. Ostatnie s�owa brzmia�y:

I pomarli poganie.

Gabriella powr�ci�a do zebranych w sali i po d�u�szej chwili zdo�a�a uciszy� rozta�czon� gromad�. Zawo�a�a:

��Zaraz przyb�dzie tu w�jt, by pojma� Ulvhedina, kt�ry przed chwil� umkn��. Je�li w�jt b�dzie was wypytywa�, powiedzcie, �e Ulvhedin towarzyszy mojej c�rce i jej m�owi w drodze do Szwecji. Wyjechali jakie� trzy, cztery dni temu. Nikt z was nic wi�cej nie wie. Ty tak�e, Eliso! Ty jeste� najwa�niejsza. Czy mo�esz udawa� rozgniewan�, poniewa� ci� porzuci�?

��B�d� p�aka� � zaszlocha�a Elisa. � Bo tak mi smutno. Ale mog� te� powiedzie�, �e wyjechali cztery dni temu.

��To dobrze. A reszta?

Zgodzili si�. Ulvhedin nigdy nie uczyni� im nic z�ego, cho� mimo to wielu z pewno�ci� si� go ba�o. Gdyby wydali poszukiwanego Potwora, by� mo�e otrzymaliby nagrod�, z drugiej strony jednak straciliby dom i prac�, a nigdzie nie znale�liby miejsca lepszego ni� u Ludzi Lodu. Nikt nie chcia� �ci�ga� na siebie gniewu gospodarzy.

Gabriella opu�ci�a zabaw�. Odczuwa�a potrzeb� zm�wienia modlitwy za swoje dzieci. Do jej serca z wolna zaczyna� nap�ywa� niepok�j. Tak �atwo by�o ulec fascynacji przygod�, kiedy s�ucha�o si� Villemo. P�niejszy moment zastanowienia by� o wiele bardziej gorzki.

Poniewa� m�odzi zabrali pow�z, by jak najpr�dzej dosta� si� do Elistrand, Gabriella musia�a i�� piechot�. Nie zmierza�a jednak do domu. Skr�ci�a w jedn� z cmentarnych alejek, by doj�� do mogi�y Kaleba.

Przystan�a nad grobem, pokrytym zwi�d�ymi kwiatami i traw�. W powietrzu czai� si� zimowy ch��d, nie mog�a wi�c przysi��� na �aweczce. Sta�a.

��M�j drogi � szepn�a.

Nie po raz pierwszy rozmawia�a w ten spos�b ze swym m�em, wi�c to, �e stoi tak i przemawia do grobu, traktowa�a jako co� normalnego.

��Najdro�szy przyjacielu, nasze dzieci znalaz�y si� w potrzebie. Wyruszaj� w dalek�, niebezpieczn� podr�. Maj� pom�c Ulvhedinowi w przedostaniu si� do Danii. Opiekuj si� nimi, trzymaj nad nimi chroni�c� d�o�. Wiem, �e tak jak ja jeste� tylko zwyk�ym cz�owiekiem, ale przem�w do zmar�ych z naszego rodu, kt�rzy posiadaj� zdolno�� przenikania przez zas�on� dziel�c� �wiat �ywych i umar�ych! Wiem, �e to potrafi�. Villemo cz�sto wspomina�a o Tengelu Dobrym, na pewno to pami�tasz. I o Sol.

Odczeka�a chwil� i m�wi�a dalej:

��Nie odczuwam ju� �alu do Ulvhedina za to, �e przyczyni� si� do twojej �mierci. Teraz i tak ju� by ci� nie by�o. Oboje wiedzieli�my o twojej chorobie� Uwa�aj tak�e na niego, Kalebie, on jest jednym z nas. Pro� naszych krewniak�w o lito�� i dla niego!

Gabriella u�miechn�a si� ze smutkiem.

��My z Ludzi Lodu s�u�ymy bogom na r�ne sposoby, nie tylko te dozwolone. Przed chwil� modli�am si� do naszych praojc�w tak, jak musieli to czyni� nasi przodkowie w dalekiej krainie lodu na wschodzie. Tak� potrzeb� najpewniej odziedziczy�am po nich. Teraz jednak p�jd� do ko�cio�a, by tam modli� si� do Syna Cz�owieczego za nasze dzieci. Nale�� do tych w rodzie, kt�rzy tak�e i to potrafi�. Jak wiesz, nasza ukochana c�rka Villemo nie umie modli� si� w ko�ciele. Jest jedn� z ��tookich. Nigdy nie wiem, czy mam p�aka� nad wybranymi, czy radowa� si� ich szcz�ciem.

Pochyli�a si� i czule dotkn�a ziemi na grobie. Dobrze jej zrobi�a rozmowa z Kalebem. W drodze do ko�cio�a przystan�a na chwil� przy wysokim kamieniu nagrobnym, w kt�rym wyryto imiona Tengela, Silje i Sol. Uk�oni�a si� g��boko i szepn�a prosz�co:

��Wys�uchajcie pr�b mojego Kaleba! Wy dwoje Tengelu i Sol, kt�rzy tak cz�sto pomagacie mojej c�rce� Sta�cie raz jeszcze u jej boku!

Wesz�a do ko�cio�a, by odm�wi� bardziej usankcjonowane modlitwy. Gabriella uwa�a�a, �e najlepiej zabezpieczy� si� na wszelkie mo�liwe sposoby�

Villemo wiedzia�a, co robi. Po kr�tkiej, gor�czkowej krz�taninie cztery ciemne postaci wyjecha�y z Elistrand, kieruj�c si� ku Christianii.

Villemo i Dominik ubrali si� jak pro�ci, lecz zamo�ni obywatele. Mieli ze sob� s�u��cego, prowadz�cego konia, na kt�rym jecha� niewidomy. �lepcem by� oczywi�cie Ulvhedin. Przewi�zano mu zdradzaj�ce go oczy, opaska zas�ania�a te� wi�ksz� cz�� twarzy. By� ubrany prosto, wr�cz biednie, w brunatn� opo�cz� z kapturem. Jad�cy z nimi s�u��cy mia� p�niej odprowadzi� cztery wierzchowce do Elistrand.

Andreas, obdarzony bardzo zr�cznymi r�kami, ju� dawno zrobi� dla Ulvhedina specjaln� par� but�w, wype�niaj�c miejsce, gdzie brakowa�o stopy, kawa�kiem drewna. Nikt teraz nie m�g� zorientowa� si�, �e Ulvhedin ma tylko p� prawej stopy. Kula� nieznacznie, a w ka�dym razie nie by�o tego wida�, dop�ki siedzia� na ko�skim grzbiecie. Gdy jecha� konno, nie rzuca� si� tak�e w oczy jego niezwyczajnie wysoki wzrost.

Otaczaj�ca go przedtem aura z�a, doprowadzaj�ca ludzi do szale�stwa, znikn�a ju� niemal ca�kowicie. Jedynie Villemo wiedzia�a, ile kosztuj� Ulvhedina starania, by pozby� si� z�ego dziedzictwa. Tak samo jak niegdy� Tengel, bezustannie toczy� walk� z samym sob�. Bywa�o, �e gdy kto� mu si� sprzeciwi�, ogarnia�a go dzika w�ciek�o�� i z ca�ych si� musia� si� hamowa�, by nie uderzy� i nie zabi�.

Elisa nie mia�a tej �wiadomo�ci, poniewa� j� kocha� i nie umia� skrzywdzi�. Ale Villemo wiedzia�a, jak bardzo potrzebne s� Ulvhedinowi owe ostre, cz�sto gniewne rozmowy, gdy� dzi�ki nim roz�adowywa� agresj�. Villemo mog�a stawa� pod gradem drwin i wyzwisk, potrafi�a bowiem odp�aci� mu tak� sam� monet�. ��czy�o ich wsp�lne pragnienie: oszcz�dzi� Elis�.

Ulvhedin wiedzia� o tym wszystkim i jego szacunek dla Villemo by� o wiele wi�kszy, ni� ktokolwiek m�g�by przypuszcza�.

Nic dziwnego wi�c, �e ��czy�y ich wi�zy g��bokiej, nigdy nie wyznanej przyja�ni.

Szybko jechali drog� prowadz�c� przez las do Christianii. Ulvhedin przeklina� opask�, kt�r� mia� na oczach.

Pozbawiony wzroku czu� si� bezradny, musia� ca�kowicie zaufa� s�u��cemu, kt�ry prowadzi� jego konia w do�� dziwny spos�b.

��Uwa�am, �e m�g�bym to zdj��, przecie� tutaj nikt nas nie widzi.

��Nigdy nie mo�emy mie� takiej pewno�ci � ostro sprzeciwi�a si� Villemo. � A je�li spotkamy kogo� zaraz za nast�pnym zakr�tem? Poza tym tu nie ma co ogl�da�, mo�esz si� tym pocieszy�. Zima obj�a ju� las w posiadanie. Nigdzie nie ma �niegu, tylko k��biasta, mokra mg�a snuje si� w�r�d powalonych brunatnych paproci i marnych mch�w. Pnie drzew wydaj� si� na wskro� przesi�kni�te wilgoci�, ga��zie ci�ko, jakby ze smutkiem pochylaj� si� w d�.

��A je�eli mam ochot� ogl�da� mokr� mg�� i smutne ga��zie, to co?

��Zachowujesz si� jak rozpieszczony dzieciak!

Ulvhedin parskn��:

��Mo�esz mnie r�nie nazywa�, ale na pewno nie rozpieszczonym dzieciakiem!

Villemo �wietnie o tym wiedzia�a. Jego dzieci�stwo by�o bardziej gorzkie ni� mo�na sobie wyobrazi�. A mimo wszystko nie mog�a si� powstrzyma� przed odpowiedzi�:

��O, Elisa rozpieszcza ci� na wszelkie mo�liwe sposoby, a ty jej na to pozwalasz. �yjesz jak pan i �askawie przyjmujesz uwielbienie.

Ulvhedin, roz�alony, zerwa� opask� z oczu.

��A co ty o tym wiesz, stara wied�mo? Czy wiesz, co ja daj� Elisie w zamian?

��Och, przesta�cie ju�! � surowo przerwa� im Dominik. � By� mo�e znajdujecie jak�� w�tpliw� przyjemno�� w upokarzaniu si� nawzajem, ale doprawdy przykro tego s�ucha�!

Obydwoje pos�usznie umilkli. Wiedzieli, jak bardzo Dominik nie lubi by� �wiadkiem czyjej� k��tni. Niezgoda sprawia�a mu wr�cz fizyczny b�l.

��To wszystko z przyja�ni � usprawiedliwi�a si� Villemo.

��Dzi�kuj�. B�d�cie �askawi przyja�ni� si� raczej na osobno�ci.

Bez przeszk�d dotarli do portu w Christianii, tam jednak czeka�a ich przykra niespodzianka.

�aden statek nie odp�ywa� do Danii w ci�gu co najmniej najbli�szego tygodnia. W nast�pnym by� mo�e wyruszy� mia� �aglowiec. Za wszelk� cen� starano si� unika� wyp�ywania w okresie zimowych burz, kiedy istnia�o niebezpiecze�stwo zamarzni�cia morza. Stali na nabrze�u i bezradnie spogl�dali na siebie.

��Co teraz zrobimy?

Villemo jak zawsze, kiedy mia�a k�opoty, ca�� nadziej� ok�ada�a w Dominiku.

Dominik skrzywi� si�.

��Nie wolno nam wraca� na Grastensholm. Mo�e ruszymy do Szwecji?

Villemo spogl�da�a raz na niego, raz na Ulvhedina.

��Nie � o�wiadczy�a stanowczo. � To musi by� Dania.

Dominik kiwn�� g�ow�. On tak�e by� tego zdania.

��Jak, do kro�set, ukry� takie co� przez ca�y tydzie�? � oskar�ycielskim tonem zwr�ci�a si� do Ulvhedina. � Jeste� za wielki!

��Mam sobie obci�� g�ow�?

��Musimy znale�� jaki� nocleg. Nie mo�emy obci��a� przyjaci� � orzek� Dominik. � Powinni�my jak najmniej pokazywa� si� na mie�cie.

��Te portowe gospody s� takie nieprzyjemne � powiedzia�a Villemo. � Porozmawiajmy z kapitanem, kt�ry ma zamiar wyp�yn�� w przysz�ym tygodniu, a potem p�jdziemy do� no w�a�nie, dok�d?

��Mo�e do tego zajazdu za miastem, kt�ry mijali�my po drodze? Jest �adny i czysty. I nie tak daleko st�d.

��Wy�mienicie � ucieszy�a si� Villemo, nie maj�c poj�cia, �e by� to ten sam zajazd, gdzie dawno, dawno temu zatrzyma�a si� Sol i gdzie po raz pierwszy ujrza�a m�czyzn�, kt�rego wzi�a za Ksi�cia Ciemno�ci, a by� to tylko Heming Zab�jca W�jta.

��Spr�bujemy przemyci� tam Ulvhedina � zaproponowa� Dominik. � A potem op�acimy sowicie gospodarza, by nie pu�ci� pary z ust na temat naszej tr�jki. Ty, m�j drogi � zwr�ci� si� do s�u��cego � mo�esz wraca� na Elistrand ju� dzisiaj.

Wida� by�o, �e s�u��cy odetchn�� z ulg�.

Bez k�opot�w dotarli do zajazdu i zam�wili dwa pokoje.

Pozostawa�o tylko czeka�.

Rozgoryczony w�jt stan�� przed swym panem, asesorem.

��Jestem pewien, �e k�ami�. Wszyscy!

��Na czym opierasz swoje przekonanie?

��Kiedy stali�my na wzg�rzu, na drodze wiod�cej w d� do Grastensholm ujrzeli�my ekwipa� p�dz�cy do dworu na Elistrand, gdzie, jak si� p�niej dowiedzieli�my, mieszka� ten Ulvhedin.

��No i co? Pojechali�cie tam?

��Oczywi�cie. Ale pani Gabriella twierdzi�a, �e to ona wraca�a do domu tak szybko.

��To mo�e by� prawda.

��Tak? Kim w takim razie by�a samotna kobieca posta�, kr���ca w tym czasie po cmentarzu, a kt�ra p�niej skierowa�a si� do Elistrand?

��To chyba mog�a by� jaka� s�u��ca?

��Wszystkie posz�y na zabaw�.

Asesor by� wyra�nie zirytowany.

��Moja dobra znajoma, pani Gabriella, nie zwyk�a plami� si� k�amstwem.

��Jest jeszcze co�, panie asesorze � uzupe�ni� w�jt. � Jeden z moich ludzi twierdzi, �e widzia� czterech konnych wyruszaj�cych z Elistrand ku Christianii, w�a�nie wtedy gdy ta kobieta przebywa�a na cmentarzu.

Wysoki urz�dnik przez chwil� nie wiedzia�, co pocz��.

��Czy pr�bowali�cie wytropi� tych czterech?

��To by�a pierwsza rzecz, jak� zrobili�my. Bez rezultatu. Nigdzie ani �ladu.

��Czy mogli przeprawi� si� do Szwecji?

��Tak w�a�nie podejrzewamy, panie asesorze.

Oby im si� uda�o, pomy�la� asesor. Nie chcia� ju� s�ysze� ani s�owa o tym, �e jego przyjaciele wywiedli go w pole. A je�li nawet taka by�a prawda, to niech ten Potw�r zniknie gdzie� w Szwecji. Powodzenia, Szwedzi, nigdy nie mog�em was znie��!

Westchn�wszy wsta�, oznajmiaj�c tym samym koniec rozmowy.

��Dla pewno�ci wybior� si� na Grastensholm i osobi�cie wywiem si�, jak si� sprawy maj�. Przede mn� niczego nie b�d� ukrywa�. A je�li naprawd� tak si� zdarzy�o� To znaczy, �e nie s� ju� moimi przyjaci�mi.

Jego twarz przybra�a wyraz surowo�ci. By� dobrym cz�owiekiem, ale nie lubi�, gdy drwiono z niego i jego wysokiego urz�du.

Ju� tego samego dnia asesor wraz z dwoma swoimi podw�adnymi opu�ci� dw�r i ruszy� do Grastensholm drog� prowadz�c� przez Christiani�.

Zrobi�o si� jednak do�� p�no i zmuszony by� po drodze przenocowa�.

Z�o�liwy los sp�ata� mu figla i wybra� przypadkiem ten sam zajazd, w kt�rym Villemo i Dominik ukrywali Ulvhedina.

Poniewa� w przeciwie�stwie do Ulvhedina, kt�remu nie wolno si� by�o pokazywa�, oboje mogli zej�� na d� do jadalni na posi�ek, naturaln� kolej� rzeczy Villemo musia�a spotka� si� tam z wysokim urz�dnikiem.

Obydwoje byli jednakowo speszeni tym spotkaniem i jednakowo zaskoczeni. Asesora uderzy�o, jak pi�kna jest nadal Villemo mimo swojego wieku.

��Witam, pani Villemo � w jego g�osie zabrzmia�a nuta ironii. � S�dzi�em, �e jeste�cie w drodze do domu w Szwecji. Powiadano, �e wyjechali�cie ju� tydzie� temu?

��Rozchorowa�am si� w trakcie podr�y � odpar�a bez namys�u. � I m�j m�� uzna�, �e nale�y poczeka�, a� wyzdrowiej�.

��I lepiej ju� si� czujecie?

��Tak� � zbli�a� si� do nich Dominik, wi�c Villemo podnios�a g�os. � Zastanawiali�my si�, czy nie wyruszy� ju� jutro.

M�czy�ni przywitali si� z rezerw�. Nie znali si� tak dobrze, poniewa� Dominik wi�ksz� cz�� �ycia sp�dzi� w Szwecji.

��Droga pani Villemo, nie chcia�bym by� niedyskretny, ale obowi�zki zmuszaj� mnie, by prosi� o pozwolenie przeszukania waszych pokoi tu, w gospodzie. Mnie i moim uzbrojonym podw�adnym.

Zrozumia�a, �e w tej sytuacji nie pomo�e �aden wybieg. Wystarczy, �e asesor zapyta karczmarza, jak liczna jest ich gromadka, a obecno�� Ulvhedina natychmiast zostanie odkryta.

��Bardzo prosz�, usi�d�cie na moment przy naszym stoliku � powiedzia�a Villemo zrezygnowana.

Asesor us�ucha� w milczeniu.

Villemo westchn�a i zacz�a m�wi�:

��Tak, jest z nami Ulvhedin, czyli Potw�r, jak go kiedy� nazywano. Mieli�my zamiar wyjecha� z nim do Danii.

��Czy uwa�acie, �e to rozs�dne nasy�a� tak� besti� na Du�czyk�w? � g�os asesora brzmia� spokojnie, acz z�owieszczo.

Do rozmowy w��czy� si� Dominik:

��Panie asesorze, to prawda, �e Ulvhedin dopu�ci� si� czyn�w, kt�rych nie mo�na pochwala�. Ale by� chory, obci��ony straszliwym przekle�stwem Ludzi Lodu. Nie wiedzia�, co czyni. W ostatnim roku jednak robi� wszystko, by odpokutowa� za pope�nione przest�pstwa. W pe�ni mu teraz ufamy. Wielka w tym zas�uga Villemo, mojej �ony, �e sta� si� istot� ludzk�. Ogromn� niesprawiedliwo�ci� by�oby pojma� go w�a�nie teraz.

��Nic na to nie poradz� � lodowatym tonem odpar� asesor. � Na mnie jako wysokiego urz�dnika okr�gu Akershus spada obowi�zek dopilnowania, by z�oczy�cy ponosili zas�u�on� kar�. Obowi�zku tego nie wolno mi zaniedba� tylko dlatego, �e jeste�cie moimi przyjaci�mi.

Zapad�a cisza. W rogu jadalni siedzieli czterej m�czy�ni o ciemnych twarzach. Spode �ba przygl�dali si� urz�dnikowi. Poza nimi nie by�o na sali �adnych go�ci.

��Id�cie na g�r� i przyprowad�cie go tutaj!

Villemo i Dominik zawahali si�. D�ugo patrzyli asesorowi prosto w oczy, pytaj�co, jakby upewniaj�c si�, czy m�wi powa�nie.

��Czy mam pos�a� po jednego z moich ludzi?

��Nie � szybko powiedzia�a Villemo. � Dominiku, p�jdziesz po niego?

Oddali� si�. Chyba wyczu� z jej tonu, �e jeszcze si� nie podda�a?

W oczekiwaniu na Dominika i Ulvhedina Villemo zwr�ci�a si� do asesora:

��Musicie wiedzie�, �e pope�niacie b��d. Uniemo�liwiacie cz�owiekowi stanie si� dobrym ojcem i porz�dnym obywatelem. Elisa straci m�a, ch�opiec ojca. C� zyskacie poprzez jego zg�adzenie?

��Obowi�zek ma pierwsze�stwo. Zbyt wielu przest�pstw si� dopu�ci�, by mog�o mu to uj�� p�azem. To by�oby niewybaczalne!

W tym momencie asesor uni�s� g�ow�, z przera�eniem patrz�c na co� za jej plecami. Villemo odwr�ci�a si� b�yskawicznie.

Przed nimi stali czterej milcz�cy m�czy�ni, a ka�dy z nich trzyma� w r�ku gotowy do strza�u ci�ki pistolet. Gospodarz znikn�� w kuchni, jadalnia by�a pusta.

Bez s�owa, szybko i sprawnie, rozb�jnicy skr�powali sznurami dw�ch pomocnik�w asesora i przywi�zali ich do zwr�conych oparciami do siebie krzese�. Asesor nie by� w stanie si� ruszy�, wpatrywa� si� tylko w gro�n� luf� pistoletu.

Villemo krzykn�a:

��Dominiku, uwa�aj!

Jaka� d�o� zamkn�a jej usta, druga powrozem sp�ta�a opieraj�ce si� cia�o. Villemo nie by�a szczeg�lnie elegancko ubrana, dlatego rozb�jnicy zbytnio si� ni� nie przejmowali. Jej w�ciek�e pogr�ki zdusi� knebel.

Napastnicy wyci�gn�li asesora na dziedziniec w tej samej chwili, gdy Dominik schodzi� ze schod�w. Jednym rzutem oka oceni� sytuacj�.

��Zabrali asesora! � zawo�a� do Ulvhedina. � Musz� jecha� za nimi!

Olbrzym run�� obok niego w d� po schodach. Zb�je cisn�li szlachcica na konia i ruszyli z kopyta.

Uwolniwszy od przepaski oczy, Ulvhedin wskoczy� na swego wierzchowca.

��Ulvhedinie! � wo�a� za nim Dominik. � To przecie� asesor chce ci� skaza�!

W odpowiedzi ujrza� tylko wyra�aj�cy zniecierpliwienie ruch r�ki. Ulvhedin podj�� po�cig.

Dominik wbieg� do jadalni i sprawnymi ci�ciami uwolni� z wi�z�w towarzyszy asesora i Villemo.

��Wyja�ni�em mu wszystko � mrukn�� zdumiony. � M�wi�em, �e asesor oznacza dla niego �mier�. A mimo wszystko pojecha�. On jest naprawd� dobrym cz�owiekiem!

��Tak, tak � rzek� z przek�sem jeden z m�czyzn po zdj�ciu knebla. � Na pewno ucieknie.

Taka my�l nie przysz�a Dominikowi do g�owy. Pewnie ma racj�, pomy�la� zgn�biony. Ulvhedin mia� sposobno�� ocalenia g�owy.

Villemo, z trudem chwytaj�c oddech, wydysza�a:

��Musimy jecha� za nimi!

��Ale ci zb�je s� niebezpieczni � stwierdzi� cz�owiek asesora. � Maj� pistolety.

Drugi odsun�� swego kompana na bok i wyszed� za Villemo i Dominikiem. By�o wi�c o jednego wi�cej do walki z rozb�jnikami.

��Czy masz bro�? � zapyta� Dominik �on�.

��Nie, ale to nie szkodzi. A ty?

��Owszem. Trzymaj si� wi�c z ty�u.

Niepotrzebnie strz�pi� sobie j�zyk. Villemo i tak by go nie us�ucha�a.

��S�ysza�em, �e wy jeste�cie uzbrojeni? � krzykn��

Dominik do towarzysz�cego im m�czyzny.

��Tak, mam strzelb�, ale trudno si� j� �aduje.

��Na�adujecie j� w czasie jazdy!

M�czyzna odczepi� n�dznie wygl�daj�cy muszkiet od siod�a.

��Och, Bo�e! � j�kn�� Dominik. � To tak chroni si� w tym kraju wysoko postawione osoby? Do diab�a, droga si� rozwidla! W kt�r� stron� pojechali?

Rzucony na ko�ski grzbiet asesor podskakiwa� w czasie jazdy.

��Drogo to was b�dzie kosztowa�o! � zawo�a�.

��Jeszcze dro�ej ciebie, s�dowa �winio � us�ysza� w odpowiedzi.

Wybuchn�li gromkim �miechem.

A wi�c to zemsta, pomy�la� zgn�biony asesor.

��Najpierw oddasz sakiewk�, p�niej ubranie i wszystkie kosztowno�ci, a na koniec po�egnasz si� z �yciem! � wrzasn�� jeden z napastnik�w, odwa�ny dzi�ki posiadanej przewadze. � Ilu z naszych ludzi wyprawi�e� na tamten �wiat? Teraz sam zawi�niesz!

Asesor by� �wiadom, �e to ju� koniec. Nikt nie wiedzia� o napadzie. Jego ludzie zostali zwi�zani. A zanim Dominik z Ludzi Lodu sprowadzi na d�

J�kn�� �a�o�nie. Potw�r, kt�rego mia� pojma�! Nawet Dominik nie b�dzie pr�bowa� �ciga� zb�jc�w. Ludzie Lodu mieli teraz szans� uciec razem z Potworem. Na pewno nie b�d� chcieli ratowa� jego kata!

A poza tym co zdzia�a�by jeden Dominik przeciwko czterem uzbrojonym �otrom?

Rozb�jnicy zatrzymali si� pod wielkim d�bem.

��To tutaj � rzek� jeden, zeskakuj�c z konia. Asesora zrzucono na ziemi�. Obola�y, pr�bowa� zebra� si�y, ale bardzo si� porozbija�.

Brutalnie postawiono go na nogi.

��Moi panowie� � zacz�� przemawia� dwornie.

��Stul pysk! Tu jest jego sakiewka. Sporo wa�y!

Zarechotali. �ci�gn�li z asesora haftowany z�otem p�aszcz z brokatu, p�niej kamizelk� i kosztown� brosz�.

W tym czasie jeden z nich szykowa� stryczek. Zarzuci� sznur na ga���, naci�gn�� i teraz wi�za� p�tl�.

Zrozpaczonemu asesorowi stan�a przed oczami jego rodzina, �ona i dzieci, male�kie wnuki. Wiedzia�, �e nigdy ju� ich nie zobaczy, nie dowie si�, jak u�o�y si� im �ycie. Jak poradz� sobie bez niego, ojca rodziny?

��Cicho! � zawo�a� jeden z rozb�jnik�w. � T�tent kopyt!

Brudna d�o� opad�a na usta asesora.

��Milcz, staruchu � sykn�� mu kt�ry� prosto do ucha.

��Kto, u diab�a� � szepta� rozb�jnik.

��Mija nas � odpowiedzia� drugi.

Ale t�tent kopyt nie ucich� w oddali. Dudnienie zbli�a�o si� wprost do miejsca, w kt�rym si� ukryli. Z zaro�li wynurzy� si� ko� nios�cy na grzbiecie je�d�ca z innego �wiata.

Rozb�jnicy ch�rem krzykn�li.

Prawd� by�o, �e Ulvhedin przez ostatni rok �y� przyk�adnie i cnotliwie. Ale w jego duszy nadal tkwi�o przekle�stwo Ludzi Lodu. Ujawni�o si� teraz ze straszliw� moc�.

Wstrzyma� przed nimi konia prawdziwy potw�r. ��te oczy p�on�y, rozwarte wargi ods�oni�y ostre z�by. Wydawa� si� nienaturalnie wysoki.

Zanim zd��yli pomy�le� o wyci�gni�ciu pistolet�w, zeskoczy� z konia i zbli�y� si� do nich.

Stali sparali�owani strachem. Asesor tak�e jakby skamienia�. Nic nie rozumiej�c, patrzy� na to, co si� dzieje.

Potw�r r�s� na ich oczach. Straszliwie lodowate zimno opad�o na zb�jc�w, zesztywnieli, jakby zamarzli. Ich sk�ra przybra�a niebieskawosiny odcie�.

Ulvhedin z�apa� asesora za r�k�.

��Czy to wasze? � zapyta�, wskazuj�c sakiewk� w d�oni zb�jcy.

S�dzia by� w stanie tylko skin�� g�ow�, jednocze�nie prze�ykaj�c d�awi�c� go w gardle kul�.

Bestia zabra�a sakiewk� oraz ubranie i poprosi�a, by asesor dosiad� konia. Gdy si� waha�, zosta� podniesiony do g�ry jak przedmiot i umieszczony w siodle.

Ulvhedin zwi�za� razem wodze wszystkich koni rozb�jnik�w i dosiad� jednego wierzchowca. Wida� by�o, �e zwierz�ta wcale si� go nie boj�.

��Teraz ju� dobrze � stwierdzi� Ulvhedin swym chrapliwym g�osem. � Mo�emy wraca�.

��Ale� � Asesor pytaj�cym wzrokiem obrzuci� bry�y lodu.

��Oni nie umarli, to tylko sugestia. Nied�ugo stopniej�. Ja ju� nie zabijam.

Powr�ci� do swego normalnego wzrostu. Oczy nie p�on�y ju� tak straszliwie, �arzy�y si� tylko ciep�ym blaskiem.

Asesor nie m�g� wydusi� z siebie s�owa. Dopiero gdy dotarli do go�ci�ca, zapyta�:

��Dok�d mnie prowadzicie?

��Z powrotem do gospody, ma si� rozumie�.

��Ale�

M�g� mnie teraz zabi�, na zawsze pozby� si� najgorszego wroga, my�la� asesor. Mia� mo�liwo�� odzyskania wolno�ci�

��Dlaczego mnie uratowali�cie? � zapyta� s�abym g�osem.

��Jeste�cie ich przyjacielem, prawda? Przyjacielem Ludzi Lodu. A poza tym cz�owiekiem, kt�ry chce dobrze. Zb�jcy pragn� tylko z�a.

Asesor obrzuci� go d�ugim, wyra�aj�cym zadum� spojrzeniem, ale nic nie powiedzia�. Us�yszeli t�tent zbli�aj�cych si� koni i zaraz zobaczyli Villemo wraz z towarzyszami. Sp�nili si�, bo na domiar z�ego wybrali niew�a�ciw� drog�.

Asesor ujrza� l�k w oczach Villemo i Dominika. Wszystkiego przecie� mogli si� spodziewa�.

Za chwil� odetchn�li z ulg�. S�dzia poprosi� swego cz�owieka o dopilnowanie, by zb�jc�w pod d�bem zakuto w kajdany.

Nast�pnie odwr�ci� si� ku trojgu potomk�w Ludzi Lodu.

��Jed�cie do Danii � oznajmi� z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. � Trudno mi b�dzie spojrze� w oczy namiestnikowi Norwegii po tym, na co si� teraz decyduj�, ale mieli�cie racj�: rodzinie potrzebny jest dobry, troskliwy ojciec. Niech �ona i dziecko przyjad� do niego p�niej. A teraz znikajcie! Pami�tajcie, �e nigdy si� nie widzieli�my!

Po�egnali si� w milczeniu. Obie grupy powr�ci�y na noc do zajazdu, ale unikali nast�pnych spotka�.

��Jeste�my z ciebie dumni � powiedzia�a wzruszona Villemo nieswoim g�osem. � To by�a twoja ogniowa pr�ba.

Ulvhedin stara� si� zachowa� oboj�tno��, ale i tak widzieli, jak raduj� go te s�owa.

Kilka dni p�niej stali na rufie statku, patrz�c, jak znika na horyzoncie wybrze�e Norwegii.

Eliso, my�la� Ulvhedin. Eliso, �wiat�o mojego �ycia! Kiedy zn�w ci� zobacz�? I ma�ego Jona? Dla kogo mam teraz �y�? Co robi� w obcym kraju?

Villemo i Dominik w milczeniu stan�li po obu jego stronach, spogl�daj�c na skuty lodem pas norweskiej ziemi na p�nocy. Statek nie by� du�y. Szybko przyzwyczaili si� do grubia�skich marynarzy, tak jak zwykle przyzwyczajali si� do wszystkiego. Byli jak artystyczne dusze, dopasowywali si� do ka�dego �rodowiska, do �adnego nie nale��c jednak naprawd�. Taki ju� by� los wybranych z Ludzi Lodu.

Ulvhedin na g�os wypowiedzia� dr�cz�c� go my�l:

��Co mam robi� w Danii?

Po chwili milczenia Villemo powiedzia�a tylko:

��Hm�

��Dlaczego nie jedziemy do Szwecji? By�oby chyba pro�ciej?

��Nie, nie do Szwecji � zaprotestowa�a.

Nie chc� mnie tam, pomy�la� Ulvhedin.

��Ale� tak, m�j kochany � �agodnie przem�wi� Dominik. � Bardzo ch�tnie widzieliby�my ci� u nas w Szwecji.

��Przekl�ty jasnowidz � sykn�� Ulvhedin przez z�by, ale w ��tych kocich oczach zap�on�a weso�o��.

Dominik u�miechn�� si�.

��Wcale nie czyta�em twoich my�li. Zrozumia�em tylko, jak bardzo poczu�e� si� dotkni�ty, i domy�li�em si� reszty. A teraz jeste�my ju� na statku, zap�acili�my za podr�. Villemo i ja mamy wielk� ochot� odwiedzi� jej kuzyna. I przedstawi� mu ciebie, nowego, nieoczekiwanego cz�onka rodziny.

Ulvhedin parskn�� i zn�w zapatrzy� si� w morze.

Villemo westchn�a.

��Dominiku, jak to w�a�ciwie jest z Lud�mi Lodu? Dlaczego tak cz�sto jeste�my w podr�y? Nikt inny tyle nie podr�uje, co my! Ci�gle, w szalonym p�dzie, przekraczamy granice. Tylko ci z Lipowej Alei �yj� troch� spokojniej.

��Ja tak�e nale�� do ga��zi rodu wywodz�cej si� z Lipowej Alei � przypomnia� jej dobrodusznie.

��Tak, ale tw�j dziad Tarjei wcze�nie opu�ci� dom. Nie zaliczasz si� wi�c do tych wyleguj�cych si� na kanapie.

Doprawdy niesprawiedliwo�ci� by�o nazwanie wyleguj�cymi si� na kanapie pracowitych gospodarzy z Lipowej Alei!

��To prawda, wiele je�dzimy po �wiecie, Ale zawsze wracamy � zamy�li� si� Dominik, przyk�adaj�c d�onie do uszu w obronie przed wiatrem. � Ludzie Lodu zapu�cili korzenie w parafii Grastensholm. Tam jest ich dom. I tak�e my, mieszkaj�cy w innych krajach, uwa�amy Grastensholm za nasze rodzinne okolice.

��Po prawdzie to dosy� dziwne. Mo�na by si� spodziewa�, �e rodzinn� krain� b�dzie po�udniowy Trondelag.

��Ludzie Lodu wiele tam wycierpieli � przypomina� Dominik. � Ale ta ch�� podr�owania� Czy nie s�dzisz, �e wi��e si� z naszym pochodzeniem?

Ulvhedin w milczeniu przys�uchiwa� si� rozmowie. Jak bardzo s� sobie bliscy, pomy�la�. Prawie tak jak ja i Elisa.

Elisa! Zn�w serce �cisn�a mu bolesna t�sknota.

��Nasze pochodzenie� � zastanawia�a si� Villemo. � Ulvhedinie, wiesz chyba, i� przypuszczamy, �e Ludzie Lodu przybyli do Norwegii z odleg�ego wschodu. I Sol, i ja mia�y�my wizje, kt�re na to wskazuj�. Dominikowi chodzi prawdopodobnie o to, �e nasi przodkowie w tundrze musieli by� koczownikami. Czy mam racj�, Dominiku?

��Tak, tak w�a�nie my�l�. Ale krew bardzo si� wymiesza�a z up�ywem stuleci.

��Nie krew Ludzi Lodu � orzek�a stanowczo. � Jest ca�y czas jednakowo silna, nie daje si� zniszczy�.

��No c�, pewnie si� nie mylisz � u�miechn�� si� do niej i doda� �artobliwie: � Nas troje stanowi niezbity dow�d.

��Szkoda, �e nie ma z nami Niklasa.

��Tak, ale on zdecydowanie nale�y do ga��zi z Lipowej Alei. Najlepiej czuje si� w domu.

��To prawda. No c�, w ka�dym razie my troje zn�w wyruszamy na poszukiwanie przyg�d. Cho� bogowie jedni wiedz�, jak bardzo t�sknot� za domem i naszym niepoprawnym synem! Wydaje mi si�, �e nigdy do niego nie dotrzemy!

��Wcale nie musieli�cie jecha� ze mn� � wtr�ci� ura�ony Ulvhedin.

��To dla nas wielka rado�� � Dominik i Villemo wypowiedzieli te s�owa jednocze�nie.

Ulvhedin u�miechn�� si�, a statek dalej par� naprz�d ku Danii.

Nie warto wyrusza� w podr� morzem w okolicach �wi�t Bo�ego Narodzenia. Villemo, Dominik i Ulvhedin wkr�tce si� o tym przekonali. Morze by�o niespokojne, rozpocz�y si� zimowe sztormy i statek zmuszony by� szuka� przystani. Zacumowa�, a morze zamarz�o. L�d nieub�aganie pokrywa� maszty i liny, k�ad� si� na zmro�one pla�e i opustoszale, zimne wody.

Villemo przeklina�a tak szpetnie, �e nawet Dominik by� zdumiony. Nadaremnie jednak wzywa�a i Boga, i szatana. Musieli czeka�.

Na kopenhaskim dworze zdenerwowanie komendanta si�ga�o szczytu. W pobli�u zamku co� si� dzia�o. Ludzie narzekali, �e gin� koguty i koty, a pewnego dnia �miertelnie chore niemowl� po prostu znikn�o z ko�yski. Kto by chcia� porywa� umieraj�ce dziecko?

Nadchodzi�y tak�e inne mro��ce krew w �y�ach meldunki. Pewna dziewczyna z gospody wpad�a w histeri�. Z jej chaotycznych wyja�nie� wynika�o, �e na ciemnych schodach wiod�cych do piwnicy spotka�a dziwnego cz�owieka. Widzia�a go w nieprzyjemnym �wietle ma�ej �ojowej �wieczki; na jego twarzy widnia� straszliwy, pe�en zwierz�cej ��dzy wyraz. Serce zacz�o jej wali� jak m�otem, jakby za chwil� mia�o wyskoczy� z piersi. Twierdzi�a, �e czu�a od niego przedziwn� wo�, by� to zapach zaple�nia�ej, zgni�ej ziemi. �jak on wygl�da�?� � dopytywa� si� komendant, zainteresowa� si� bowiem spraw� i przyszed� osobi�cie przes�ucha� dziewczyn�. J�kaj�c si� i pokrzykuj�c na przemian, powiedzia�a, �e by� �d�ugi jak tyka od fasoli, blady jak gr�b (czy gr�b mo�e by� blady? zastanawia� si� komendant, ale nie chcia� przerywa� dziewczynie), ubrany jakby w mnisi� opo�cz� i taki przystojny, taki pi�kny jak elf�. jaki� g�upiec obecny w pokoju zapyta� wtedy, czy wiele, wiele setek lat temu w s�siedztwie sta� klasztor. W�wczas dziewczyna zacz�a krzycze� jak szalona. Tej samej nocy znikn�a i wszelki �lad po niej zagin��. S�dzono, �e rzuci�a si� do kana�u, ale komendant, bardzo wzburzony, szuka� jej r�wnie gorliwie jak niegdy� Mariny. Tym razem jednak nie odkryto nikogo na zamkowej wie�y. Dziewczyna znikn�a na zawsze. Komendant zdumia� swych towarzyszy pytaniem, czy zaginiona by�a dziewic�. Nie wiedzieli na pewno, ale przypuszczali, �e tak, a zreszt� jaki to mia�o zwi�zek ze spraw�?

W Gabrielshus kr�lowa�a zima. Ma�a Marina ci�gle nie rozumia�a swojego stanu, a Hildegarda nie potrafi�a zdoby� si� na powa�n� rozmow� z c�rk�. Ksi�na ca�y czas sp�dza�a w ��ku i nieustannie kto� musia� przy niej czuwa�. A i Tristan nie by� skory do wyja�niania Marinie, co j� czeka. Nie nale�a� do os�b, kt�rym lekko przychodzi m�wienie o podobnych sprawach.

Ale taki by� dobry dla dziewczynki! Dobry, cho� roztargniony, jego my�li bowiem wci�� kr��y�y wok� Hildegardy. Marina najcz�ciej przebywa�a w towarzystwie ochmistrzyni. S�dziwa dama, podobnie jak inni w Gabrielshus, zosta�a wtajemniczona w straszliw� przygod�, kt�ra przydarzy�a si� tej nie�mia�ej, zamkni�tej w sobie dziewczynce. Wszyscy okazywali wielkie zrozumienie, ale nikt nie potrafi� przewidzie�, jaki b�dzie koniec jej tragedii. Marina �adn� miar� nie by�a w stanie zaj�� si� w�asnym dzieckiem, sama nim przecie� by�a i jeszcze nie mia�a w sobie rozbudzonego instynktu macierzy�skiego. Nikt nie wierzy�, �e przyj�cie na �wiat dziecka cokolwiek zmieni. Nikt tak�e nie chcia� obarcza� bole�nie zranionej dziewczynki tak� odpowiedzialno�ci�.

Gorliwie strze�ono jej przed ciekawo�ci� �wiata zewn�trznego. Tristan zdawa� sobie jednak spraw�, �e to nie wystarczy. Nale�a�o jeszcze zastanowi� si� nad przysz�o�ci� Mariny i jej nie narodzonego dziecka, przysz�o�ci� niepewn� i przera�aj�c��

My�l�c o tym, g��boko wzdycha�. Wiele rozmawia� z Hildegard� na temat Mariny. W sam� wigili� Bo�ego Narodzenia dosz�o do decyduj�cej rozmowy. Tristan cz�sto wraca� do niej my�l�, pogr��ony w g��bokim smutku.

W zwyczaj wesz�o ju� jego codzienne wielogodzinne czuwanie przy �o�u ksi�nej. W Wigili� Hildegardzie pozwolono przenie�� si� do salonu i �wi�towa� wraz z innymi. P� le��c na kanapie smutnym wzrokiem wodzi�a po wn�trzu, wyra�aj�c niemy podziw dla jego uroczystego wystroju. Nawet w pozbawionych blasku oczach Mariny pojawi� si� ognik rado�ci.

P�nym wieczorem Tristan przyszed� do komnaty Hildegardy, poniewa� go o to prosi�a.

Le�a�a na bia�ych poduszkach i taka by�a pi�kna? Blada i wyczerpana, ale pogodna, dzi�ki czemu wyg�adzi�y si� jej wszystkie zmarszczki, tak �e wygl�da�a naprawd� m�odo. Odwr�ci�a twarz ku niemu i uj�a go za r�k�. Oddycha�a z wyra�nym trudem.

��Dzi�kuj� ci za niezwyk�y wiecz�r, Tristanie. To by�a wspania�a Wigilia, tak�e dla Mariny.

��Tak, i ja to zauwa�y�em � u�miechn�� si�. � By�em u niej przed chwil�, by powiedzie� jej dobranoc, i, o dziwo, po raz pierwszy na m�j widok nie odwr�ci�a si� plecami.

��Tristanie, ogromnie mi przykro, �e ona tak ci� traktuje! Nie zas�ugujesz na to!

��To nie jej wina. Ka�dy m�czyzna budzi obrzydzenie Mariny. Ale, Hildegardo, przedwczoraj� zabezpieczy�em przysz�o�� jej i dziecka.

Hildegarda szeroko otworzy�a oczy ze zdumienia.

��Co chcesz przez to powiedzie�?

��Przepisa�em na ni� Gabrielshus. Jako dziedzictwo po mnie.

��Ale�, Tristanie � szepn�a poruszona. � Nie mog�e� tego zrobi�! Masz przecie� jakich� bliskich krewnych?

��Nikogo poza moj� siostr�, a ona stwierdzi�a, �e mog� uczyni�, co zechc�. Napisa�em do niej najpierw, oczywi�cie, i zapyta�em. Przej�a si� sytuacj� Mariny i nie wysuwa �adnych roszcze� w stosunku do Gabrielshus ani w imieniu w�asnym, ani te� c�rki Christiany. C�rka jej, zdaje si�, jest ju� zar�czona z pewnym w�a�cicielem ziemskim w Skanii, a poza tym oni sami maj� przepi�kn� posiad�o��, a wi�c ju� w tej chwili jest o jeden dw�r za du�o. A my z Ludzi Lodu niecz�sto mamy wi�cej ni� jedno dziecko. Dwoje to rzadko��, a troje to prawdziwy t�um. Je�eli wi�c Marina nie przejmie Gabrielshus, dw�r podupadnie. B�dzie sta� pusty albo zostanie w��czony do skarbu korony. To, poza wszystkim, jest ewentualno��, z kt�r� i tak nale�y si� liczy�. Jego Wysoko�� jest twardy w stosunku do starej uprzywilejowanej szlachty. Wielu moich znajomych straci�o ju� swoje dobra na rzecz korony.

��Ale ty chyba b�dziesz tu nadal mieszka�? � zapyta�a z l�kiem w g�osie.

Przez chwil� waha� si� z odpowiedzi�.

��Tak, dop�ki b�d� �y� � odpar� lekko.

Nie tai�a uczucia ulgi. Ujrza� j� wyra�nie na tak drogiej mu twarzy i poczu� nag�y przyp�yw czu�o�ci. Serce kraja�o mu si� z �alu, �e akurat ona musi�

��Hildegardo, pami�tasz chyba, �e obieca�em, i� nigdy nie zawiod� twojej c�rki. Z�o�y�a� w moje r�ce odpowiedzialno�� za ni� i musz� zatroszczy� si� o jej przysz�o��. Przynajmniej to mog� zrobi�.

��Tak, ale�

Zagryz�a wargi, powstrzymuj�c si� przed m�wieniem. chcia�a, ale nie mia�a prawa ��da� od niego jeszcze wi�cej.

Tristan i tak przejrza� jej my�li. Wielokrotnie zahaczali ju� o ten temat, ale za ka�dym razem urywali rozmow�, jakby w obawie przed nazwaniem rzeczy po imieniu.

Wiedzieli obydwoje, �e Marina bardziej potrzebowa�a ochrony ni� miejsca, w kt�rym mog�aby zamieszka� w przysz�o�ci. By�a znies�awiona, przez ca�e �ycie nara�ona na plotki z�ych j�zyk�w, o ile�

Ale Tristan nie m�g�, nie zdo�a� wym�wi� s��w, na kt�re Hildegarda tak czeka�a.

W wigilijn� noc d�ugo spogl�da�a na niego. Wiedzia�a, �e �ycie uchodzi z niej powoli, ale nieprzerwanie i wkr�tce nadejdzie chwila, gdy nie zostanie go ani odrobina. Przejmowa� j� l�k o jedyne dziecko, trwoga o jego przysz�o��. Nie wiedzia�a, co robi�, znalaz�a si� w rozpaczliwej sytuacji.

�zy zal�ni�y w jej oczach, gdy k�ad�a d�o� na d�oni Tristana; �zy wstydu, gdy� musia�a upokorzy� si� i prosi� o jeszcze wi�cej.

��Tristanie� B�agam ci�, ze wzgl�du na szcz�cie mojej c�rki�

��Wiem, Hildegardo � odpar� udr�czony. � Ale to nie j��

Urwa� i odwr�ci� wzrok. Us�ysza�, jak Hildegarda z trudem chwyta oddech, i w tym kr�tkim d�wi�ku wyczu� wiele: zdumienie, ostro�n� nadziej�, niedowierzanie i przeb�ysk niewypowiedzianej rado�ci. Ksi�na wkr�tce si� uspokoi�a.

��Marina ma tylko ciebie � szepn�a cicho. � I ty jeste� jedynym cz�owiekiem, kt�remu mog�abym j� powierzy�.

Wzburzony, odwr�ci� si� do niej gwa�townie.

��Czy zamiast tego nie mog� po�lubi� ciebie? Marina by�aby wtedy moj� c�rk�!

Jej usta dr�a�y.

��O, Tristanie! To przecie� jej nie pomo�e, rozumiesz chyba? Ona nadal b�dzie niezam�n� matk�, a wi�c kobiet� zha�bion� i pot�pion� raz na zawsze. Jak ma �y� w�r�d ludzi, nie mo�e przecie� chodzi� z tabliczk� na piersiach, informuj�c�, �e w najwcze�niejszej m�odo�ci zosta�a zgwa�cona! Ludzie i tak tego nie zrozumiej�. B�d� szydzi� z niej i gardzi� moj� ma�� c�reczk�, kt�rej szcz�cia tak bardzo pragn�!

��Ale�, Hildegardo, ona przecie� jest jeszcze dzieckiem!

��W ca�ej Europie mo�na spotka� panny m�ode � dzieci. Ale wybacz mi, najdro�szy przyjacielu, sk�adam zbyt du�y ci�ar na twoje barki. Zrobi�e� dla nas ju� i tak wiele.

Pochyli� si� nad ni� i delikatnie pog�adzi� po bladym policzku.

��Wiesz, �e nie b�d� umia� da� jej mi�o�ci, zapewni� po�ycia ma��e�skiego, nigdy, przenigdy. Co si� stanie, gdy ona doro�nie? Czy do ko�ca swych dni nie dane jej b�dzie pozna� mi�o�ci m�czyzny? To nie by�oby wobec niej w porz�dku.

Hildegardzie trudno by�o prowadzi� t� rozmow�, ale dla dobra c�rki musia�a si� przem�c.

��Wiesz r�wnie dobrze jak ja, �e Marina nosi �mierteln� ran� w duszy. Nigdy ju� nie zapragnie mi�o�ci m�czyzny. Kt� wi�c mo�e by� dla niej bardziej odpowiednim m�em od ciebie, cz�owieka, kt�rego los zmusi� do rezygnacji z ma��e�skiego �o�a?

��Najmilsza, przemy�la�em wszystko dok�adnie, i sam dostrzegam dobre strony tego pomys�u. Ale zapominasz o jednym, Hildegardo�

��O czym?

Utkwi� w niej swe pi�kne, smutne oczy:

��Czy naprawd� musisz o to pyta�? � spyta� cicho.

Wida� by�o, �e ksi�na walczy z p�aczem. Nie mog�a wypowiedzie� ani s�owa, uj�a tylko jego d�o� i przytuli�a do policzka.

��Wiem, �e nie powinienem tego m�wi� � powiedzia� dwornie. � Nie nale�y w ten spos�b zwraca� si� do kobiety, kt�ra dopiero co zosta�a wdow�. Te s�owa nie powinny nigdy by� wypowiedziane. Zapomnij je wi�c, Hildegardo, zapomnij, o czym m�wili�my tej nocy.

Pad� na kolana u jej �o�a.

��Hildegardo, prosz� ci� o r�k� twojej c�rki. Obiecuj�, �e b�d� dla niej dobrym m�em na tyle, na ile pozwala na to moja sytuacja, zw�aszcza je�li uwa�asz, �e dla niej tak b�dzie lepiej. Je�li zechcesz mi j� odda�, przyrzekam, �e uznam jej dziecko za swoje i z czasem odziedziczy ono Gabrielshus.

Hildegarda niezgrabnie ociera�a oczy. Dr��cym g�osem odpowiedzia�a:

��Och, Tristanie, Tristanie, naprawd� jeste� ostatnim z rycerzy! przykro mi, �e ci� obci��am takim brzemieniem, ale nie mam wyboru! Tak bardzo, bardzo chcia�abym by� spokojna o przysz�o�� mej c�rki. Dzi�kuj� ci, m�j drogi.

Tristan wsta�.

��To ja powinienem dzi�kowa�. Pozostaje jeszcze pytanie, co powie na to Marina.

��Teraz si� boi, ale z czasem zrozumie.

�ywi� tak� nadziej�. Usi�owa� prze�ama� ci�ki nastr�j kilkoma �yczliwymi s�owami:

��Jak si� z pewno�ci� domy�lasz, �ycie zatru�a mi �wiadomo��, �e nigdy nie b�d� mia� w�asnych potomk�w. Teraz otwiera si� przede mn� mo�liwo�� uznania dziecka. I wierz�, �e z czasem b�d� traktowa� dziecko Mariny jako swoje w�asne.

Hildegarda rozja�ni�a si�.

Ale Tristan wiedzia�, �e nigdy nie b�dzie mu wszystko jedno. Odczuwa� wobec Mariny g��bokie wsp�czucie, to fakt, ale poza tym uwa�a�, �e s� sobie ca�kowicie obcy. Ona by�a tylko dzieckiem, odczuwaj�cym wstr�t do niego, m�czyzny. I z ni� w�a�nie mia� �y�! Poza tym� nie mia� poj�cia, czym jest niemowl�. Gdyby dziecko by�o jego w�asne, to co innego. Ale hrabiego Ruckelberga?

Ogarn�a go nagle tak gwa�towna niech��, �e mia� ochot� wszystko odwo�a�.

Ale jedno spojrzenie na wyrazist� twarz Hildegardy sprawi�o, �e milcza�. Wyczyta� w niej ulg�, po��czon� z wyrzutami sumienia. Musia�a go prosi�, st�d uczucie wstydu i poni�enia.

Uca�owa� jej d�o� na dobranoc i odszed� zasmucony z l�kiem my�l�c o reakcji Mariny i ich niepewnej wsp�lnej przysz�o�ci.

Najbardziej jednak dr�czy� go bezdenny �al, gdy my�la� o stracie, kt�ra wkr�tce nieub�aganie mia�a go dotkn��

Hildegarda d�ugo spogl�da�a za jego strzelist� sylwetk�. Dzi�kuj� ci, m�j rycerzu, my�la�a. Czy s�dzisz, �e kiedykolwiek zdo�am zapomnie� o s�owach, kt�re z tak� moc� cisn�y ci si� na usta i kt�rych nie wypowiedzia�e� dzisiaj? One dadz� mi si��, b�d� moim najdro�szym wspomnieniem.

��O, Bo�e, dzi�ki, �e pozwoli�e� mi spotka� m�czyzn� takiego jak Tristan na mojej ciernistej drodze � szepta�a w mrok nocy. Kiedy powraca�a my�l� do upokarzaj�cego ma��e�stwa z ksi�ciem, do okrutnych ostatnich lat, samotno�ci na dworze, choroby, gorzkiego losu Mariny, wydawa�o jej si�, �e to jaki� z�o�liwy stw�r musia� zrzuca� na ni� wszelkie tragedie. Dop�ki nie spotka�a Tristana Paladina, widzia�a wszystko w tak czarnych barwach, �e wkr�tce nie mia�aby ju� si�, by d�u�ej opiera� si� z�u. A jego dzisiejsze s�owa� czy naprawd� nie zas�u�y�a sobie, by m�c si� z nich cieszy�?

Tak! Uwa�a�a, �e ma prawo do rado�ci!

Sta�o si� dok�adnie tak, jak si� tego obawiali. Marina nawet nie chcia�a s�ysze� o ma��e�stwie. Uderzy�a w p�acz i schowa�a si� ju� po pierwszych s�owach matki.

Hildegarda ci�ko westchn�a, Tristan natomiast odczu� wyra�n� ulg�, cho� ani jej nie uzewn�trzni�, ani nie wyrazi� na g�os.

��Dobrze wiesz, Hildegardo, �e chcia�bym ci� mie� nie jako te�ciow�! � przemawia� �arliwie.

Wyci�gn�a do niego r�k�.

��Tristanie, uwierz mi, �e r�wnie trudno jest przyj�� ciebie w charakterze zi�cia. Wiele rozmy�la�am o tym, o czym wspomnia�e� w wigilijn� noc, i cho� nie powinnam m�wi� tego g�o�no, uczyni� to jednak. Bardzo przywi�za�am si� do ciebie. Gdyby� wiedzia�, jak jeste� mi drogi!

Natychmiast usiad� przy niej i g�adzi� po dodaj�cych jej uroku przetykanych srebrem w�osach.

��Hildegardo, jeste� jedyn� kobiet�, kt�ra wzbudzi�a we mnie tak g��bokie uczucie.

Przez chwil� le�a�a z zamkni�tymi oczami, rozkoszuj�c si� dotykiem jego delikatnych d�oni.

��Nie wiedzia�am, �e istnieje mi�o�� taka jak ta � szepn�a. � Nie zmys�owa, lecz czysta, bez nami�tno�ci. Taka, kt�ra nie zwa�a na wiek i fizyczne u�omno�ci, nie patrzy na to, co powierzchowne, lecz wyp�ywa z g��bokiej, prawie nieziemskiej wi�zi. Tristanie� nie chc�, �eby� nazywa� mnie Hildegard�. To nie jest moje prawdziwe imi�, ta wymys� Jochuma. Czy nie m�g�by� zwraca� si� do mnie moim prawdziwym imieniem? Tylko ty?

��Bardzo tego pragn�. Jak ono brzmi?

��Branislava.

��Branislava � powt�rzy� mi�kko. � O wiele bardziej do ciebie pasuje. Hildegarda brzmi zbyt twardo, nieprzyjemnie.

U�miechn�a si� z wdzi�czno�ci�. Nagle otworzy�a oczy i powiedzia�a, odrywaj�c si� od marze�:

��Ale czy nie s�dzisz, �e to moja sytuacja wywo�uje w tobie takie uczucia? Gdybym nie by�a chora� czy nie uwa�asz, �e wtedy by�oby inaczej?

��Na pewno trudniej � przyzna�. � Ale nie inaczej. Nie wolno ci s�dzi�, �e twoja choroba daje mi poczucie bezpiecze�stwa i pozwala bez zobowi�za� zalewa� ci� czu�ymi s�owami tylko po to, by ci� pocieszy�,

��Wcale tak nie uwa�am. Ale mimo wszystko nie mog� uwolni� si� od my�li, �e wszystko by�oby inaczej.

��Hm � u�miechn�� si� i po chwili o�wiadczy� stanowczo: � W�wczas prosi�bym ci�, by� zosta�a moj� �on�. By�aby� wtedy ze mn� na zawsze. Pozwoli�bym ci bra� sobie od czasu do czasu kochanka. Byle nie za cz�sto.

��Och, Tristanie, a na c� mi kochankowie? Ale o czym my teraz rozmawiamy� To Marina potrzebuje ci� najbardziej. Gdyby tylko nie by�a taka uparta!

Ksi�na wydawa�a si� spokojna i opanowana. Tristan podejrzewa� jednak, jak musi m�czy� si� nocami. L�k przed �mierci�, troska o losy c�rki, oddanie dla niego� A przede wszystkim t�sknota za �yciem.

Nie, nie mo�e pozwoli� jej umrze�, nie mo�e jej straci�!

��Branislavo � szepn�� � kiedy przyjdzie wiosna, Marina urodzi ju� dziecko, a morze zn�w b�dzie nadawa�o si� do �eglugi� Czy pojedziesz wtedy ze mn� do Norwegii, do moich obeznanych z leczeniem krewniak�w? Niklas obdarzony uzdrawiaj�cymi d�o�mi m�g�by dokona� cudu, a ty i ja�

Jej twarz rozja�ni�a si� �arliw�, wyp�ywaj�c� z g��bi serca nadziej�.

��S�dzisz, �e tw�j krewniak m�g�by co� dla mnie uczyni�? Jeszcze teraz?

��Jestem o tym przekonany.

��Oby wi�c B�g da�, by wkr�tce nadesz�a wiosna � westchn�a, wk�adaj�c w jego r�k� swoj� d�o�. Odpowiedzia� na jej promienny u�miech.

��To naturalnie nie rozwi�zuje wcale sytuacji Mariny � westchn�a. � Ma��e�stwo jest dla niej jedynym wyj�ciem, ale zanim to zrozumie, musi up�yn�� sporo czasu. W tej samej chwili Tristan wpad� na zbawienny pomys�.

��Branislavo! Je�li Marina nie mo�e mnie zaakceptowa�, poniewa� jestem m�czyzn�, wszystko jedno jakim, i poniewa� nie wiemy, jak zniesie my�l o dziecku� Czy w takiej sytuacji nie mogliby�my si� pobra� i uzna� dziecko za w�asne? Nikt spoza Gabrielshus nie musi zna� prawdy.

��Brat albo siostra Mariny? � Na jej twarzy pojawi� si� nowy blask. � Tristanie, to by�oby wspania�e rozwi�zanie! Jest jeszcze wiele �ale� co do tego planu, lecz, och, jaka jestem szcz�liwa! Tak szcz�liwa nie by�am od dnia swego �lubu. Bo wtedy zacz�� si� koszmar.

��To ju� min�o, Branislavo. Na zawsze.

Po raz pierwszy od niepami�tnych czas�w zanios�a si� �miechem. Szczerym, naturalnym �miechem, a� jej twarz zarumieni�a si� i zn�w wygl�da�a m�odo.

Nast�pnego dnia Tristanowi uda�o si� zmusi� Marin� do rozmowy. Zwykle usuwa�a si� na bok, gdy tylko dostrzeg�a go w pobli�u, ale tym razem spotka� j� w bibliotece, a �e tam by�y tylko jedne drzwi, nie mog�a mu umkn��.

��Marino, usi�d� na chwil� � zagadn�� przyja�nie. � Porozmawiamy sobie we dwoje.

Trzepota�a powiekami ze strachu, ale podda�a si�. Przycupn�a na fotelu, mocno zaciskaj�c d�onie na wysokich por�czach; a� zbiela�y jej kostki. By�a taka ma�a i bezbronna. Cho� do rozwi�zania zosta�y niespe�na dwa tygodnie, prawie nie by�o po niej tego wida�. Narzeka�a, �e tyje, ale md�o�ci ust�pi�y. Dla wszystkich by�o jasne, �e dziewczynka nie pojmuje swojego stanu.

Tristan wiedzia�, �e wkr�tce nieodwo�alnie b�dzie musia� pom�wi� z ni� na temat jej jak�e trudnej sytuacji, ale na szcz�cie jeszcze nie teraz. M�g� to na troch� od�o�y�, tak przynajmniej t�umaczy� si� przed samym sob�.

��Marino, najpierw chcia�em ci� prosi�, by� zapomnia�a o tym, o czym rozmawia�a z tob� matka. Nie zostaniesz moj� �on�. To by�o niem�dre z naszej strony. Chcieli�my tylko, by� mog�a zamieszka� w Gabrielshus na zawsze.

O, tch�rzliwe k�amstwa, sk�d nap�ywacie? Tak �atwo was wym�wi�, bez trudu w�lizgujecie si� w usta, jakby�cie same odnajdywa�y drog�!

Marina siedzia�a napi�ta jak struna.

��Postanowili�my co innego � m�wi� Tristan, nie�wiadom, �e u�miecha si� przy tym ze szcz�cia. � Twoja matka i ja pobierzemy si�, gdy tylko tutejszy pastor powr�ci ze swej podr�y do Kopenhagi.

Dostrzeg�, jak jeszcze bardziej zesztywnia�a, i po�o�y� r�k� na oparciu jej krzes�a. Nie �mia� dotyka� jej d�oni:

��A p�niej zabior� matk� do Norwegii, aby mog�a wyzdrowie�

Marina spojrza�a na niego nagle wszechwiedz�cymi oczami.

��Mama nie wyzdrowieje � szepn�a. � Ona umiera. Wiem, bo tak m�wi�y pokoj�wki na zamku w Kopenhadze.

Tristan przekl�� w duchu wszystkie nierozwa�ne j�zyki.

��Pojedziemy do cz�owieka, kt�ry by� mo�e b�dzie w stanie j� uzdrowi�. Ale gdy si� pobierzemy, ty staniesz si� wtedy jakby nasz� c�rk�. A je�eli zdarzy si� tak, �e twoja matka odejdzie, b�dziesz mog�a zachowa� ten dom jako sw�j w�asny.

��A wy, Tristanie?

��Ja? Nie, ja tu nie zostan�. Kiedy ty doro�niesz na tyle, by� mog�a radzi� sobie sama, b�dziesz mia�a dw�r na w�asno��. Ja wyjad�. Daleko�

Tak, tak w�a�nie b�dzie, stwierdzi� nagle z przedziwn� jasno�ci�. Tristan, urodzony dla smutku, nie zostanie tu, gdy ju� nie b�dzie Branislavy. Dziecko, kt�re on i Branislava maj� uzna� za swoje, zostawi doros�ej ju� wtedy Maranie. Powie jej ca�� prawd�.

Mo�e b�dzie ju� w�wczas zam�na? A je�li nie, je�li nadal b�dzie ba� si� kontaktu z m�czyznami, to na pewno przyzwyczai si� ju� na tyle do siostrzyczki lub braciszka, �e z rado�ci� zaopiekuje si� dzieckiem.

Tak mami� si� Tristan p�onnymi nadziejami na przysz�o��, uciekaj�c od konfrontacji z nieub�agan� rzeczywisto�ci�. Drgn�� na d�wi�k ostro�nego pytania Mariny.

���eby szuka� �wi�tego Graala?

��S�ucham?

Przypomnia� sobie ostatnie wypowiedziane przez siebie zdanie: �Ja wyjad�. Daleko��

���wi�ty Graal? � u�miechn�� si�. � O co ci chodzi?

��Mama zawsze powtarza�a, �e wy jeste�cie jak rycerz Graala.

Och, nie, zaprotestowa�o co� w jego duszy. Nie ja! Ale nie chcia� jej przerazi�, teraz gdy dostrzega� w jej oczach cie� podziwu.

��Nie jestem tego godzien � powiedzia� lekko, wstaj�c. � A wi�c nie masz nic przeciwko temu, bym prosi� o r�k� twej matki? �e w pewien spos�b zostan� twoim ojcem?

Marina podnios�a wzrok na niego. Pierwszy raz nie ucieka�a spojrzeniem.

��Nie. Chcia�abym, by�cie zostali moim ojcem. Jeste�cie dla mnie jak rycerz, zawsze tak uwa�a�am.

I nie b�dziesz musia�a si� mnie ba�, pomy�la� z gorycz�.

Zn�w strach powr�ci� do jej oczu.

��Ale nie chc�, by�cie krzywdzili matk�, tak jak robi� to ojciec. Nie bijcie!

��Prawdziwy rycerz nigdy nie uderzy kobiety � powiedzia� z powag� w g�osie. � I jak m�g�bym podnie�� r�k� na twoj� matk�, kt�ra jest mi tak droga?

Wtedy w oczach Mariny dostrzeg� jakby nik�� ulg�, pocz�tek u�miechu.

Pozwoli� jej odej��. Zako�czenie rozmowy przynios�o ulg� i jemu.

Mniej wi�cej tydzie� p�niej Tristan odkry�, �e nieustannie zaciska d�onie w pi�ci i zagryza wargi. S�dzi�, �e uda�o mu si� zwalczy� strach i na zewn�trz sprawia� wra�enie zr�wnowa�onego. Cia�o jednak nie dawa�o si� oszuka�. Kiedy si� rozlu�ni�, czu�, jak wszystkie mi�nie bol� go od nieustannego napinania.

Hildegarda by�a weso�a, ale niestety coraz s�absza. I �adne z nich nadal nie odwa�y�o si� na rozmow� z Marin�, na przygotowanie biednego dziecka. Wszyscy chodzili na palcach, przepe�nieni niepokojem i niepewno�ci�.

Tristan siedzia� akurat przy swej ukochanej Branislavie, kiedy us�ysza� ha�as dochodz�cy z hallu. Mosgaard otworzy� wej�ciowe drzwi i wpu�ci� kogo� do �rodka. W domow� cisz� wdar� si� szum g�os�w, jakie� kroki na kamiennej posadzce hallu.

Tristan i Hildegarda popatrzyli na siebie zdziwieni.

Dobieg�y ich s�owa, wypowiadane z oburzeniem:

��Co to wszystko ma znaczy�? Cudowny, pi�kny Gabrielshus babci i dziadka przeistoczony w mauzoleum z zaci�gni�tymi zas�onami i st�umionymi g�osami! Tristanie! Co� ty tu narobi�?

Tristan zdumiony wpatrywa� si� w Hildegard�,

��Villemo! Moja szalona kuzynka Villemo? Sk�d, na lito�� bosk�, si� tu wzi�a??

Wsta�, a w tym samym momencie Mosgaard wbieg� po schodach do ich pokoju.

��Moi pa�stwo, to pani Villemo i pan Dominik. Przywie�li ze sob�� Nie wiem, co to jest, panie Tristanie! Czy to cz�owiek, czy�

Nigdy jeszcze Tristan nie widzia� swego ochmistrza do tego stopnia wyprowadzonego z r�wnowagi.

��Przepraszam na chwil� � powiedzia� do Hildegardy i zszed� na d�.

Zasta� tam Villemo gniewnie �ci�gaj�c� zas�ony z okien w hallu. I Dominika, kt�ry rozgl�da� si� ze zmarszczonymi brwiami.

A posta� stoj�ca w drzwiach�

M�j Bo�e, my�la� Tristan, wypuszczaj�c chyba ca�e powietrze, jakie mia� w p�ucach. To musi by� jeden z przekl�tych z Ludzi Lodu. Je�li to ten nieznany potomek, kt�rego odnale�li, nie dziwi mnie, �e maj� k�opoty. Ale dlaczego �ci�gn�li go a� tutaj?

Gabrielshus nagle jakby obudzi� si� z d�ugiego stuletniego snu. Villemo nape�ni�a �yciem stary dw�r od piwnicy a� po strych. S�u�ba wyra�nie si� o�ywi�a, w kuchni starano si� przygotowa� jak najsmakowitszy powitalny posi�ek, a psy merdaj�c ogonami kr�ci�y si� pod nogami tak, �e ludzie zacz�li si� o nie potyka�. Nawet ma�a Marina zaciekawiona zerka�a z g�rnego hallu na nowo przyby�ych.

Do spot�gowania og�lnego zamieszania przyczyni�a si� obecno�� Ulvhedina. Nikt nie wiedzia�, kim lub czym jest. On sam chodzi� po domu swym powolnym krokiem, pod�u�nymi, sko�nymi oczyma przygl�daj�c si� zbytkownym sprz�tom Gabrielshus. S�u��cy uciekali przed nim w pop�ochu, tylko psy obw�chiwa�y go starannie, nie boj�c si� ani troch�.

Tristan by� niemal jak sparali�owany, ale zdo�a� jako� powita� go�ci i w ko�cu doszed� do siebie na tyle, �e poprosi�, by weszli na g�r� i poznali Hildegard�.

��Ksi�n�? � zapyta�a bystra Villemo.

Tristan leciutko skin�� g�ow�, nie maj�c odwagi spojrze� na olbrzyma, kt�ry wchodzi� za nimi po schodach. A wi�c tak wygl�dali dotkni�ci w rodzie! Przera�aj�co, wstr�tnie, a r�wnocze�nie w jaki� niezwyk�y spos�b poci�gaj�co.

R�wnie� Hildegarda szeroko otworzy�a oczy ze zdumienia. Dobre wychowanie nie pozwoli�o jej jednak na okazanie l�ku ani tym bardziej odrazy. Powita�a ich przepraszaj�c, �e nie mo�e wsta�, i wyrazi�a nadziej�, �e zostan� na tyle d�ugo, by mog�a bli�ej pozna� krewnych Tristana.

Dominik by� jej chyba najbli�szy z ca�ej tr�jki, mia� w sobie podobn� delikatno��, t� sam� wrodzon� kultur� i nienaganne maniery. Villemo i Ulvhedina zbyt mocno naznaczy�o dziedzictwo Ludzi Lodu, aby mo�na ich by�o nazwa� prawdziwymi bywalcami salon�w.

��Wyja�nijcie najpierw, co tu si� wydarzy�o � zarz�dzi�a Villemo. � A potem my opowiemy swoj� histori�.

Tristan i Hildegarda wymienili spojrzenia, ksi�na skin�a g�ow�.

Tristan opowiedzia� o tragicznych dziejach ma��e�stwa i chorobie Hildegardy, a tak�e o tym, co zdarzy�o si� Marinie. Dziewczynki z nimi nie by�o. Tristan widzia�, �e spaceruje po parku ze swym ulubionym psiakiem.

Wiele razy b�ogos�awi� swoje psy. To im nale�a�o dzi�kowa�, �e dziewczynka zacz�a powoli wraca� do normalnego �wiata.

Oby tylko jej przebudzenie nie by�o zbyt wielkim wstrz�sem! Istnia�o takie niebezpiecze�stwo. Gdyby tak si� sta�o, by�aby to jego wina. Zn�w przeklina� swoje tch�rzostwo, ale nie potrafi� m�wi� o takich sprawach. Po prostu nie by� w stanie. Nie mia�by odwagi spojrze� w przera�one oczy dziewczynki, w momencie gdy dowie si�, �e b�dzie mia�a dziecko. Taka by�a wra�liwa! Nale�a�o j� oszcz�dza�

Och, Tristanie, jak bardzo si� mylisz! Jak daleki jeste� od rzeczywisto�ci? Czasami trzeba zej�� na ziemi�

Kiedy sko�czy� sw� d�ug� opowie��, w pokoju zapad�a przygn�biaj�ca cisza.

Nie na d�ugo jednak. Villemo wyprostowa�a si�, a w jej ��tozielonych oczach zap�on�y iskierki.

��Doskonale rozumiem, co musieli�cie przej��. Czasami naprawd� trudno pogodzi� si� z losem, kt�ry jakby na przek�r sprawia, �e dobrzy ludzie cierpi�, podczas gdy �otry pr� naprz�d, odnosz�c zwyci�stwa. Ale je�li chodzi o dziewczynk�, Marin�, to nie do ko�ca was rozumiem.

Dlaczego widzicie w tym wy��cznie tragedi�? Mam na my�li to, �e b�dzie mia�a dziecko. M�j Bo�e, dziecko to przecie� nowy ma�y cz�owiek. Czy to nie pow�d do rado�ci? Ksi�no, przecie� to b�dzie wasz wnuk? Czy naprawd� nie cieszycie si�, �e przyjdzie na �wiat?

�agodny u�miech ksi�nej �wiadczy� o jej sympatii dla �ywio�owej szczero�ci Villemo. Mimo �e mi�dzy obiema kobietami by�o tylko sze�� lat r�nicy, ksi�na sprawia�a wra�enie du�o, du�o starszej, zar�wno fizycznie, jak i psychicznie.

Villemo nie da�a si� powstrzyma�.

��I co w�a�ciwie chcecie osi�gn��, nie m�wi�c nic dziewczynce? Naturalnie, �e musi si� o wszystkim dowiedzie�! Czy nie rozumiecie, jakim wstrz�sem b�dzie dla niej por�d? Czy ona nic nie wie o �yciu?

��Zawsze �y�a pod kloszem � wyja�ni�a Hildegarda. � I zawsze by�a wra�liwym, wr�cz nadwra�liwym dzieckiem. Napa�� hrabiego Ruckelberga to tragedia, od kt�rej nie potrafi si� uwolni�.

��Rozumiem, ksi�no, �e wam osobi�cie trudno by�o rozmawia� z c�rk�. Nie chcecie sprawia� jej jeszcze wi�kszego b�lu � odezwa� si� Dominik. � Je�li wasze serce nie jest ca�kiem w porz�dku, nie powinni�cie dodatkowo go obci��a�.

Hildegarda pokiwa�a g�ow�.

��Uwierzcie mi, niczego bardziej nie pragn�, ni� wyja�ni� jej wszystko i sta� u jej boku w tych ci�kich chwilach. Ale jest tak, jak m�wicie, pu�kowniku Lind z Ludzi Lodu. Takie wzburzenie mog� przyp�aci� �yciem. A Marina mnie potrzebuje tak d�ugo, jak B�g pozwoli.

��No tak, a nasz mi�y, rycerski Tristan nie jest pewnie zdolny do odbycia takiej rozmowy � powiedzia�a Villemo zjadliwym tonem. � Pozw�lcie wi�c mnie pom�wi� z dziewczynk�. Potrzebny mi jest tylko jeden dzie�, bym mog�a j� pozna� i �eby ona nabra�a do mnie zaufania.

��Dobrze, ale b�d� ostro�na � ostrzeg� Tristan. � Jest naprawd� nieuleczalnie zraniona napa�ci� tego �ajdaka.

��Obiecuj�. Ale mam jeszcze kilka innych uwag. Tristanie, nie mo�esz nara�a� ksi�nej na trudy podr�y a� do samej Norwegii, to chyba nawet ty jeste� w stanie zrozumie�! Zamiast tego napiszemy do Niklasa z pro�b�, by jak najpr�dzej tu przyjecha�.

Dominik pos�a� �onie wiele m�wi�ce spojrzenie i szybko odwr�ci� wzrok.

Twarze pozosta�ych ju� si� jednak rozja�ni�y.

��Czy to naprawd� b�dzie mo�liwe?

��Z pewno�ci� jest to najlepsze rozwi�zanie � orzek� Dominik. � Pragn� doda�, �e bezzw�ocznie powinni�cie te� zrealizowa� plan dotycz�cy ma��e�stwa. Obydwoje zas�u�yli�cie bowiem, by �y� tu szcz�liwie i spokojnie, tyle ju� was w �yciu spotka�o tragedii.

Twarz Dominika, kiedy wymawia� te s�owa, mia�a dziwny, niezg��biony wyraz.

��Dzi�kuj� � westchn�a ksi�na. � Musz� przyzna�, �e bardzo obawia�am si� tak d�ugiej podr�y i pozostawienia Mariny samej.

��Napisz� ju� dzi� wieczorem � obieca�a Villemo. � A ile czasu jeszcze zosta�o Marinie do rozwi�zania?

��Oko�o tygodnia.

��No, c�, najwy�szy czas, by kto� z ni� pom�wi�. Gdzie ona jest?

��W parku � odpar� stoj�cy przy oknie Ulvhedin.

Tristan i ksi�na drgn�li na d�wi�k jego ochryp�ego g�osu. Tristan nie mia� odwagi nawet patrze� w stron� olbrzyma, nie chcia� jawnie okazywa� wstr�tu.

Zebra� si� w sobie i rzek�:

��W ka�dym razie teraz, kiedy wy, moi starzy przyjaciele, przyjechali�cie tutaj, w pe�ni doceni�em prawd� zawart� w s�owach, �e Ludzie Lodu czuj� si� samotnie bez swych krewnych. Wraz z waszym przybyciem nap�yn�� spok�j, kt�rego od tak dawna mi brakowa�o. Jestem w�r�d swoich. Ale czy mo�emy us�ysze� teraz wasz� histori�?

Poprawi� poduszki, o kt�re opiera�a si� Hildegarda, z tak� troskliwo�ci�, �e a� przyjemnie by�o patrze�. Villemo poczu�a, jak robi jej si� ciep�o na sercu.

Poprosi�a m�a, by m�wi�.

S�uchanie Dominika zawsze by�o wielk� przyjemno�ci�. Rzeczowo zrelacjonowa�, jak odnale�li na Noreflell os�awionego Potwora.

Kiedy jednak w odpowiedzi na pytanie Tristana Dominik mia� wyja�ni�, dlaczego Potwora �cigano, Ulvhedin nagle mu przerwa�.

��Wyjd� na troch� � powiedzia� g�uchym g�osem. � Czy mog� obejrze� park?

��Oczywi�cie � zgodzi� si� Tristan, nieprzyjemnie poruszony, �e musi bezpo�rednio zwraca� si� do monstrum. � Ale�

Powstrzyma� si�.

Ulvhedin u�miechn�� si� z gorycz�.

��Nie b�d� zbli�a� si� do dziewczynki.

Wyszed�.

��Nie lubi s�ucha� o swojej przesz�o�ci � wyja�ni�a Villemo. � M�w dalej, Dominiku!

Ksi�na i Tristan z narastaj�cym przera�eniem s�uchali historii o �ladach Szatana. O tym, jak Ludzie Lodu zrozumieli, �e Potw�r jest jednym z nich, i jak wyruszyli w pogo�, chc�c go ocali�.

��Do tego bowiem zostali�my wybrani � wyja�ni� Dominik. � Od samego urodzenia.

��Czy teraz wszyscy troje stracili�cie ju� swoje nadprzyrodzone zdolno�ci? � zapyta� Tristan.

��Nie � po d�u�szej przerwie odpar� Dominik. � Wcale nie, i to najbardziej nas zdumiewa. Niklas nadal ma w d�oniach lecz�c� si��, ja potrafi� widzie� to, co ukryte jest przed wzrokiem innych, a Villemo� Nie wiem, ale ona nadal wygl�da tak zaskakuj�co m�odo, prawda? Jakby jej misja jeszcze si� nie sko�czy�a. Ale zdolno�ci mojej �ony ujawniaj� si� tylko w momentach krytycznych, a takich nie by�o od dawna. Przypuszczam jednak, �e wci�� posiada swe niezwyk�e umiej�tno�ci.

Tristan z zaciekawieniem przyjrza� si� swej kuzynce i pokiwa� g�ow�.

��A wi�c Potw�r jest ju� niegro�ny?

��Naturalnie! � zapewni�a Villemo. � I nie nazywaj go Potworem! Ulvhedin jest naprawd� dobrym cz�owiekiem.

��Szczerze w to w�tpi�! � wyrwa�o si� z g��bi serca Tristanowi. Nie potrafi� ukry� niech�ci. � Nigdy nie widzia�em czego� tak szkaradnego!

W�wczas Dominik opowiedzia� o ostatnim dokonaniu Ulvhedina, o tym, jak uratowa� ich przyjaciela asesora od pewnej �mierci, cho� sam m�g� przyp�aci� to �yciem.

��Ale w ko�cu i tak na tym zyska� � sucho stwierdzi� Tristan. � Uszed� z Norwegii wolno.

��To prawda, ale nie mo�e si� tam ju� pokaza�. A gdyby� wiedzia�, jak wiele znacz� dla niego Elisa, ma�y Jon i ich dom na Elistrand, zrozumia�by� jego b�l.

Umilkli. Wszyscy my�leli o jednym: je�eli Ulvhedin mia� zosta� w Danii i p�niej sprowadzi� tu rodzin�, musia�o to by� w Gabrielshus. I wyczuli, jak bardzo Tristan broni si� przed t� mo�liwo�ci�, zw�aszcza �e przecie� dopiero co przekaza� Gabrielshus komu innemu!

Odezwa� si� porywczo:

��M�wicie� m�wicie, �e on jest z Ludzi Lodu, i ja naprawd� w to nie w�tpi�! Musi by� jednym z najci�ej dotkni�tych, a wam uda�o si� zrobi� z niego cz�owieka. To cud! Ale musz� przyzna�, �e w g��bi duszy nie ufam tej paskudzie. Kim on jest? Sk�d si� wzi��? Nie wiedzia�em, �e jest wiele nieznanych ga��zi rodu!

Tym razem Dominik odda� g�os �onie.

Villemo, jak na siebie niezwykle przygaszona, zacz�a opowie��:

��Wspomina� kiedy�, �e pochodzi z ma�ej g�rskiej doliny gdzie� w Valdres�

��Valdres? � wykrzykn�� Tristan. � To mi dopiero miejsce urodzenia! Czy to nie pustkowie pe�ne wilk�w, nied�wiedzi i pogan?

��Dobrze, ju� dobrze � dobrodusznie u�miechn�� si� Dominik. � Wam, Du�czykom, wydaje si�, �e w ka�dej krainie, kt�ra nie jest p�aska, roi si� od pogan. A z tego, co zauwa�yli�my, mieszkaj� tam zupe�nie zwyczajni ludzie.

Villemo ci�gn�a:

��Kiedy Ulvhedin to powiedzia�, Dominikowi objawi�a si� wizja �a�cucha g�rskiego. Pojechali�my p�niej do Valdres we dwoje i dowiedzieli�my si�, �e mog� to by� g�ry Hemsedal widziane od strony Valdres. I w istocie tak by�o. Odszukali�my t� dolin�, po�o�on� z dala od wiosek. Tam spotkali�my kilku samotnych wie�niak�w, pami�taj�cych Potwora jeszcze z czas�w jego dzieci�stwa. Odes�ali nas do pewnej staruszki. W male�kiej g�rskiej zagrodzie dowiedzieli�my si�, �e Ulvhedin tam w�a�nie si� urodzi�, a jego matka zmar�a w po�ogu.

W pokoju zapad�a g�ucha cisza.

Przerwa� j� Tristan.

��Rozerwana na strz�py, prawda? Zauwa�y�em, �e ma straszliwe ramiona.

��Tak. Oni pami�tali, gdzie znajduje si� gr�b owej nieszcz�snej kobiety. Poszli�my tam o zachodzie s�o�ca. O, pami�tam ten dzie�, jakby to by�o wczoraj. Ogromne g�ry pogr��one w cieniu, za nimi s�o�ce rozja�niaj�ce ich granie, zimne powietrze, g�rski wiatr� � Villemo zadr�a�a. � Gr�b by� ca�kiem zaro�ni�ty, ale uda�o nam si� odkopa� drewniany krzy�, oczy�ci� ze spl�tanych traw i odczyta� prawie ca�kiem zatarty napis.

Zapad�a dzwoni�ca w uszach cisza.

��I co? � zapyta� Tristan. � Odkryli�cie imi� matki?

��Tak.

��Czy to si� na co� zda�o? Je�li i tak by�o nieznane�

��Nie by�o nieznane � powiedzia�a Villemo nieoczekiwanie mi�kko. � A dzi�ki niemu dowiedzia�am si� r�wnie�, kto jest ojcem.

��W jaki spos�b? Sk�d mog�a� to wiedzie�? � zapyta� Tristan z niedowierzaniem.

��Na krzy�u widnia�o imi� Gudrun Svartskogen.

Czas nagle zatrzyma� si� w miejscu, nasta�a cisza tak niezwyk�a, jakby wszystko wok� zamar�o. Zdawa�o si�, �e mur ciszy odgradza ich od pozosta�ej cz�ci dworu.

Tristan wsta�. Ksi�na ze zdumieniem zobaczy�a, jak bardzo poblad�. Niczym �miertelnie ranny zatoczy� si� ku drzwiom i otworzy� je. Nikt go nie powstrzymywa�. Wyszed�.

Hildegarda wpatrywa�a si� w nich, nic nie rozumiej�c.

��Ulvhedin jest jego synem � wyja�ni� ze smutkiem Dominik. � �aden cz�owiek na ziemi nie zada� Tristanowi tyle b�lu, co ta diabelska kobieta, Gudrun Svanskogen. Z premedytacj�, pragn�c zemsty na Ludziach Lodu, uwiod�a nadzwyczaj wra�liwego pi�tnastolatka, Tristana, i zarazi�a go straszliwymi chorobami. To one w�a�nie pozbawi�y go ca�ej rado�ci �ycia. Dzi�ki leczniczym �rodkom Ludzi Lodu choroby te ju� dawno zosta�y zwalczone, ale ich skutki tkwi� nadal, i w jego ciele, i w duszy. Czym to jest dla Tristana, najdelikatniejszego, najwra�liwszego z nas wszystkich, mo�emy tylko si� domy�la�.

��Wiem. � Hildegarda osuszy�a kilka �ez, kt�rych nie zdo�a�a powstrzyma�. � M�wi�, �e nigdy nie b�dzie m�g� mie� dzieci. �e nie jest w stanie� by� z kobiet�.

Dominik przytakn�� ruchem g�owy.

Villemo spojrza�a na niego zdziwiona.

��Sk�d ty to wszystko wiesz? Z tego nawet ja nie zdawa�am sobie sprawy. Czy on ci si� zwierza�?

��Nie � u�miechn�� si� Dominik.

Villemo skierowa�a wzrok na Hildegard�.

��On i tak o tym wie � rzek�a. � Dominik wie tak du�o, tak przera�aj�co du�o�

��Robisz ze mnie dziwniejszego, ni� jestem w rzeczywisto�ci � westchn�� Dominik. � Mattias opowiedzia� mi w najwi�kszym zaufaniu, �e Tristan, w�a�nie wtedy, w wieku pi�tnastu lat, przyszed� do niego ze �wierzbem. Domy�li�em si�, �e kry�y si� za tym powa�niejsze choroby, zw�aszcza �e Tristan poprosi� Mattiasa o tak� sam� ko�sk� kuracj�, jak� swego czasu przesz�a Oline. Reszt�, musz� przyzna�, przej��em z my�li Tristana. I c�, rzeczywi�cie wiem o nim sporo. Jest g��boko nieszcz�liwym cz�owiekiem. Tak g��boko, i� wiele razy obawia�em si�, �e odbierze sobie �ycie. � Dominik zwr�ci� si� bezpo�rednio do ksi�nej. � Wasza ksi���ca mo��, ogromnie mnie ucieszy�o, �e widz� go takim rozradowanym w waszym towarzystwie. Uwa�am tak�e, �e s�usznie post�picie, uznaj�c dziecko Mariny za swoje. Tristan i wasza c�rka w pewnym sensie jechali na tym samym w�zku. On zosta� ojcem w wieku pi�tnastu lat. Ona b�dzie czternastoletni� matk�. A w tym wieku trudno podj�� si� takiej odpowiedzialno�ci. Prawda, Tristanie? � zwr�ci� si� do kuzyna, kt�ry w�a�nie stan�� w drzwiach.

Tristan nadal by� straszliwie blady, bia�e wargi z trudem formowa�y s�owa.

��Tak � przyzna�. � Masz ca�kowit� racj�.

Ksi�na uj�a go za r�k�, przysiad� wi�c na kraw�dzi jej ��ka ze wzrokiem skierowanym na krewniak�w.

Hildegarda nareszcie zada�a pytanie, kt�re nurtowa�o j� od dobrej chwili:

��Ale czy Ulvhedin wie, kim s� jego rodzice?

��Nie � odpar� Dominik z westchnieniem. � Nie mogli�my si� zdecydowa�, �eby mu o tym powiedzie�. Poza tym chcieli�my najpierw porozmawia� z tob�, Tristanie.

Zadr�a�.

��Chyba nie chc� by� przy tym, gdy wyjawicie mu prawd�.

Villemo uderzy�a si� d�oni� w czo�o.

��Uwa�am, �e wszyscy jeste�cie okropnymi tch�rzami! Tak samo, jak z ma�� Marin�. Mo�ecie sobie my�le�, co chcecie, a ja i tak s�dz�, �e musicie pozwoli� mi wyja�ni� jej, co si� z ni� stanie.

Twarz Tristana �ci�gn�a si� w bolesnym grymasie.

��Postaraj si� z ni� zaprzyja�ni�. Id� na d�, w�a�nie wr�ci�a z parku.

��A Ulvhedin?

Szlachetna, delikatna twarz Tristana zastyg�a.

��Jego nie widzia�em.

��Jak chcesz � beztrosko rzek�a Villemo. � Id�.

Kiedy jej nie by�o, Tristan wypyta� o pozosta�ych cz�onk�w rodziny. Dominik powiedzia� mu r�wnie�, �e Villemo i on maj� zamiar wybra� si� w odwiedziny do Skanii, do siostry Tristana, Leny. Ju� ca�e lata si� nie widzieli. Ksi�na o�ywi�a si� w obecno�ci Dominika, kt�ry zna� j�zyki i nieobce mu by�y dwory ksi���ce w Europie. We troje prowadzili zajmuj�c� rozmow� do chwili, gdy na g�r� powr�ci�a Villemo. Ca�kowicie zgn�biona.

��Nie wiedzia�am, �e jest a� tak �le � powiedzia�a cicho. � Biedne dziecko! Porusza si� jakby po kraw�dzi oddzielaj�cej zdrowy rozs�dek od czystego szale�stwa. Dominiku, wybacz mi, ale by�am zbyt pewna siebie. Nie wiem, co zrobimy, ale ja nie mam odwagi niczego jej powiedzie�.

��Nie ma nadziei � przyzna�a Hildegarda. � Obawiam si�, �e prawda ca�kiem odbierze jej rozum.

��Tak � zgodzi�a si� Villemo. � Teraz i ja to rozumiem.

Tristan zmarszczy� czo�o, nads�uchuj�c.

��Ciii� Chyba mamy nowych go�ci!

��Czy to nie Ulvhedin wraca?

��Nie, m�wi� po du�sku.

Otworzy� drzwi prowadz�ce do g�rnego hallu.

��To g�osy� Tak, to komendant zamku, Hildegardo! I doktor, nadworny medyk! Co oni tutaj robi�? Id� na d� powita� ich i przyj��.

��Nie, popro�, by weszli na g�r� � sprzeciwi�a si� ksi�na. � Wiesz, �e nie lubi� by� pozostawiana na uboczu, chc� bra� udzia� we wszystkim, co si� dzieje.

��Jak sobie �yczysz. I� Dominiku i Villemo, s�dz�, �e i was zainteresuje to, co maj� do powiedzenia. Na zamku kr�lewskim dziej� si� r�ne dziwne historie. Je�li nie jeste�cie zbyt zm�czeni�

��Za kogo nas uwa�asz? � parskn�a Villemo. � Za par� zgrzybia�ych staruszk�w?

Tristan i ksi�na serdecznie powitali swych dawnych przyjaci� z zamku. Hildegarda zapewnia�a, �e nigdy nie czu�a si� tak dobrze, ale doktor zosta� z ni� kilka minut sam na sam, by j� szybko zbada�. Nie �mia� p�niej powiedzie�, co my�li o stanie jej zdrowia. Stwierdzi� wymijaj�co, �e s�owa ksi�nej brzmi� obiecuj�co. Natomiast na wiadomo�� Tristana, �e wkr�tce przyb�dzie uzdrowiciel z Norwegii, zareagowa� parskni�ciem. Jako medyk nie mia� za grosz zaufania do cudotw�rc�w i uzdrawiaczy, podobnie jak wszyscy inni wykszta�ceni doktorzy. Nie m�g� jednak zaprzeczy�, �e stan ducha ksi�nej uleg� znacznej poprawie. Nieprawdopodobne, jak na samopoczucie chorego potrafi wp�yn�� rado�� i nadzieja.

Marina jak zwykle trzyma�a si� z dala. Nie chcia�a mie� nic wsp�lnego z lud�mi z Kopenhagi.

Hildegarda przeprosi�a w jej imieniu.

��Moi panowie, wiecie o kolejnym nieszcz�ciu, jakie spad�o na moj� c�rk�?

��Tak, z listu waszej ksi���cej mo�ci. To straszna tragedia.

���ywimy jednak nadziej�, �e wszystko potoczy si� zgodnie z naszym planem. Tristan i ja zamierzamy si� pobra� i uzna� dziecka za swoje. Je�li jednak nie odzyskam zdrowia i Marina zostanie bez matki, prosz� was o jedno�

��Wszystko, co ka�ecie, ksi�no � zapewni� komendant.

��Dzi�kuj�! Je�li wi�c ze mn� stanie si� najgorsze, Tristan obieca� o�eni� si� z Marin� i uzna� dziecko za swoje. Z czasem wszyscy zapomn�, jak by�o naprawd�. Ale gdyby na pocz�tku �li ludzie zacz�li obmawia� Tristana, na dworze lub gdzie indziej, wy dwaj powinni�cie za�wiadczy�, co wydarzy�o si� naprawd�. Tristan jest niezwykle dobrym cz�owiekiem, prawdziwym rycerzem. Nie mo�e zosta� splamiony zarzutem, �e uwi�d� dziecko!

��W pe�ni to rozumiemy, wasza ksi���ca mo�� � powiedzia� medyk, a komendant mu przytakn��.

��A teraz, moi panowie � Hildegarda uci�a przykry w�tek � m�wcie, co was sprowadza!

��Zaraz us�yszycie � rzek� komendant. � Tristanie, musisz jecha� z nami. Sprawy w zamku przybra�y bardzo z�y obr�t. �ycie Jego Wysoko�ci znalaz�o si� w bezpo�rednim niebezpiecze�stwie, bowiem oni coraz bardziej si� do niego zbli�aj�. Mog� opowiedzie� historie, kt�re sprawi�, �e krew skrzepnie wam w �y�ach. W ostatnim tygodniu ich aktywno�� ogromnie wzros�a. Jeste�my �miertelnie przera�eni, Tristanie, i nie tylko my. Musisz jecha� do Kopenhagi i pom�c, dzia�asz tak uspokajaj�co.

��Nazbyt mi pochlebiacie! Dlaczego w�a�nie ja? Jest chyba wielu innych?

��Nie s� wtajemniczeni. W zwi�zku z t� niezwyk�� histori� starali�my si� zachowa� najwi�ksz� dyskrecj�. A nam trzem tak dobrze wsp�pracowa�o si� ostatnio.

��Ale ja nie mog� teraz opu�ci� Gabrielshus, musicie to zrozumie�! To absolutnie wykluczone!

Milczeli. Wiedzieli, �e ma racj�.

��Przepraszam, ale o co tu w�a�ciwe chodzi? � ostro�nie wtr�ci� Dominik.

��Spisek przeciwko kr�lowi � mrukn�� Tristan. � Ale widz�, �e Hildegarda jest ju� zm�czona. Wybacz, najmilsza, nie pomy�la�em o tym. Przejdziemy do innego pokoju, by� mog�a wypocz��.

��Ale ja chcia�abym�

��Opowiem ci wszystko p�niej, obiecuj�. Poblad�a� ze zm�czenia. Po�� si� teraz i odpocznij.

Jego troska by�a wzruszaj�ca. Hildegarda z ulg� zastosowa�a si� do jego pro�by. W istocie by�a ju� bardzo wyczerpana.

Kiedy usadowili si� na wygodnych kanapach, stoj�cych w g�rnym hallu, i Tristan zaprosi� na pocz�stunek, medyk zapyta�:

��Kiedy wi�c mo�esz przyby�?

Tristan bezradnie roz�o�y� r�ce.

��Kiedy Marina urodzi dziecko i wszystko si� uspokoi. No i kiedy Hildegarda wyzdrowieje.

��Je�li o ni� chodzi, nie licz na �adn� popraw�. To mydlenie sobie oczu � orzek� medyk bardziej obcesowo ni� zamierza�. By� do g��bi poruszony ich wzajemnym oddaniem, a tego nie chcia� okazywa�.

Nadworny medyk nie docenia Ludzi Lodu, pomy�la� Tristan. Niech tylko Niklas przyjedzie, wtedy dopiero zobaczy!

Komendant zamku w kilku s�owach scharakteryzowa� Stra�nik�w Prawego Tronu i poinformowa� o ich poczynaniach od chwili, gdy Tristan opu�ci� Kopenhag�.

��To w istocie brzmi gro�nie � stwierdzi� Dominik zamy�lony. � Tajemne sekty mog� wyrz�dzi� wiele z�a, ju� cho�by tylko dlatego, �e ich cz�onkowie �lepo wierz� w s�uszno�� swoich poczyna�. S� po stokro� bardziej niebezpieczne od sekt, w kt�rych wtajemniczeni posiadaj� prawdziwie nadprzyrodzone zdolno�ci, ale poza tym s� rozs�dnymi osobami.

Jako jeden z wybranych z Ludzi Lodu Dominik co� o tym wiedzia��

��Czy macie jakie� nowe informacje? � dopytywa� si� Tristan.

��Za ma�o. Ale w tym tygodniu zdo�ali�my uj�� jednego z nich. Pami�tasz oficera ze stra�y, kt�ry znalaz� lalk�?

��I zatrzyma� nas, op�niaj�c dzia�anie, a w tym czasie zamordowano m�odego �o�nierza? Tak, pami�tam.

Komendant zamku skin�� g�ow�.

��By� jednym z nich. Ostatnio zn�w zrobi� pewn� dziwn� rzecz, drobnostk�, ale zacz�li�my go podejrzewa�.

��Zdo�ali�cie co� z niego wyci�gn��?

��Nie zd��yli�my � z gorycz� przyzna� komendant. � Odebra� sobie �ycie, zanim rozpocz�li�my pierwsze przes�uchanie.

��Szkoda, naprawd� szkoda � mrukn�� Tristan. � Czy kto� nie wspomina�, �e jest ich trzynastu? Czarodziejski kr�g?

��Owszem, ale to by�o tylko przypuszczenie. Tak ma�o wiemy. Przera�aj�ce, �e oficer wyznaczony do pe�nienia stra�y przy kr�lu� Tak, i tamten m�ody cz�owiek tak�e nale�a� do stra�y.

Nadworny medyk rzek�:

��Teoretycznie mogli zamordowa� Jego Wysoko�� ju� dawno temu. Najwyra�niej nie chc� uczyni� tego ot tak, po prostu. Chc� naprawd� z�o�y� kr�la w ofierze. W tym celu musz� uprowadzi� Jego Wysoko�� w odpowiednie miejsce.

Na d�wi�k krok�w na schodach wszyscy odwr�cili g�owy i w nast�pnej chwili w g�rnym hallu zobaczyli Ulvhedina. Zbli�a� si� do nich z wahaniem. Zapada� wiecz�r, przy s�abym �wietle wydawa� si� wy�szy ni� w rzeczywisto�ci. Wkr�tce i jego twarz znalaz�a si� w kr�gu �wiat�a.

Komendant i medyk poderwali si� z miejsc, chwytaj�c za bro�.

��Spokojnie, moi panowie � powiedzia� Dominik, wstaj�c. � To nasz krewniak, Ulvhedin z Ludzi Lodu. Pomimo swego wygl�du jest ca�kowicie godzien zaufania.

Tristan nie odezwa� si�. Przez jaki� czas Ulvhedin by� tylko jakby niewielk� zadr� gdzie� w g��bi duszy. Teraz zn�w sta� si� rzeczywisty.

Villemo zauwa�y�a, �e siadaj�cemu z oci�ganiem komendantowi trz�s� si� r�ce.

Kr�tko wyja�ni�a Ulvhedinowi, o czym m�wili. Da� im znak, by powr�cili do przerwanej rozmowy.

Trudno im by�o na powr�t pozbiera� my�li, przez chwil� starali si� odnale�� w�tek. W ko�cu Tristan powiedzia�:

��Licz�c wraz z tym, kt�rego znaleziono jako pierwszego, powieszonego za nogi w mie�cie, stracili ju� trzech swoich cz�onk�w, prawda? B�g jeden wie, jak du�o maj� nowych kandydat�w. Je�li przez ca�y czas musi ich by� trzynastu�

S�ysza�, jak bardzo dr�y mu g�os, i sam siebie za to nienawidzi�. Wstrz�s wywo�any przybyciem Ulvhedina nie mija�.

��Wiele wskazuje na to, �e jest ich trzynastu � odpar� komendant. � I �e w ka�dej chwili mog� zwerbowa� nowych cz�onk�w. To tajemna sekta, zakon.

��Ale kto jest ich przyw�dc�?

��Nic o tym nie wiemy. Nie ma przecie� kogo zapyta�. A oni milcz� jak gr�b.

Dominik podni�s� g�ow�. W oczach ta�czy�y mu ��te p�omienie.

��Przemilczacie co�, komendancie.

��Co takiego?

��Jest jeszcze co� � stwierdzi� Dominik. � Wobec czego odczuwacie wyra�n� niech��, o czym nie macie ochoty rozmawia�.

Komendant zamku skierowa� pytaj�ce spojrzenie na Tristana.

��Moi krewniacy obdarzeni s� niecodziennymi zdolno�ciami � wyja�ni� Tristan. � Ludzie Lodu to niezwyk�y r�d.

��Ale sk�d on mo�e wiedzie�

��Dominik wie bardzo du�o. Mo�ecie wszystko opowiedzie� ju� teraz. M�wcie o tych trzech ros�ych m�czyznach, bo o nich chyba w�a�nie my�leli�cie?

��Tak � przyzna� komendant. � Nie potrafi� tego zrozumie�. Opisywani s� jako wysocy, chudzi, trupiobladzi. Budz� groz� w dzielnicy s�siaduj�cej z zamkiem. Zw�aszcza kobiety bardzo si� ich boj�. Powiadaj�, �e� och, nie, to tak straszne, �e mo�e zrodzi� si� tylko w chorym umy�le, a ja nie chc� powtarza� ohydnych plotek, szczeg�lnie w towarzystwie damy.

��Villemo nie jest �adn� dam� � rzek� Tristan, a mocny kopniak, jaki poczu� na swej �ydce, utwierdzi� go w tym przekonaniu.

��Chc� to us�ysze�! � o�wiadczy�a Villemo.

��Nie � zdecydowanie uci�� komendant.

��I tak jest wystarczaj�co �le � cicho rzek� lekarz. � Nie trzeba jeszcze do tego dodawa� przera�aj�cych historii.

I tak chc� us�ysze�, pomy�la�a z uporem Villemo. Kiedy� jeszcze to z was wyci�gn�. To nieprzyzwoicie tak dra�ni� kobiec� ciekawo��!

Go�cie z Kopenhagi zostali na noc. Kiedy Tristan wyda� ju� odpowiednie dyspozycje dotycz�ce noclegu poszczeg�lnych os�b, odprowadzi� Villemo i Dominika do ich sypialni.

��Bardzo si� ciesz�, �e jeste�cie � powiedzia�. � Ale�

��Przyzwyczaisz si� do Ulvhedina. � Villemo pocieszaj�cym gestem poklepa�a go po plecach. � Z czasem go polubisz.

��Na pewno nie � zadr�a� Tristan. � A wi�c dlatego wy, Niklas i Irmelin oraz Lena macie normalne dzieci!

��Tak, i zastanawiali�my si�, dlaczego to pokolenie zosta�o potraktowane tak �agodnie. Nic podobnego nigdy przedtem si� nie zdarzy�o. Jak do tej pory regu�� by� jeden dotkni�ty w ka�dym pokoleniu. I teraz to si� zgodzi�o. Nasz Tengel, Alv Niklasa i Irmelin, Christiana Leny, no i winowajca, tw�j Ulvhedin.

��Nie nazywajcie go moim � zirytowa� si� Tristan. � Jak mog� uzna� co�, co zosta�o sp�odzone w tak �a�osnych okoliczno�ciach?

Dominik popatrzy� na niego �agodnym, ale jednocze�nie przenikliwym wzrokiem.

��To co�, jak go nazywasz, mia�o wstrz�saj�ce dzieci�stwo. Nie by�, rzecz jasna, anio�kiem, ale z pewno�ci� ludzka pod�o�� nie uczyni�a go lepszym. Aby si� pozby� tego trudnego, pozbawionego rodzic�w dziecka, ludzie skorzystali z okazji i kiedy z�apa� si� w potrzask na lisy, zostawi� go tak, by umar� z g�odu i pragnienia. Wyrwa� si� jednak, ale ma teraz tylko p� prawej stopy. St�d wzi�o si� powiedzenie o �ladach Szatana.

Tristan gwa�townie odwr�ci� si� do nich plecami. D�ugo sta�, nie m�wi�c ani s�owa. Nagle zacz�� si� cicho �mia�. Odetchn�� g��biej, odchyli� g�ow� do ty�u i �mia� si� cichym, wyra�aj�cym bezradno�� gorzkim �miechem.

��Co si� sta�o, Tristanie? � pyta�a zaniepokojona Villemo.

��Czy zastanawiali�cie si�, jak nazywa si� to monstrum?

��Nie.

��Paladin. Margrabia! Co powiedzia�by na to dziadek Alexander?

��M�j dziad Alexander znalaz�by dla niego miejsce w swym mi�osiernym sercu � powiedzia�a Villemo z godno�ci�. � Bo dziadek by� wielkodusznym cz�owiekiem, chcia� uzna� nie�lubne dziecko babci Cecylii, ale to dziecko zmar�o. Dziadek zrozumia�by Ulvhedina i jego trudn� sytuacj�.

W jednej chwili Tristan dostrzeg� podobie�stwo mi�dzy losem swoim i dziadka Alexandra. �aden z nich nie m�g� kocha� kobiety. Obydwaj przygarn�li dziecko innego, a w ka�dym razie Tristan te� obieca� to uczyni�. Ale czy ch�tnie?

Odwr�ci� si� do kuzyn�w i uj�� ich za r�ce.

��Dzi�kuj� � powiedzia� ciep�o. � Dzi�kuj�, �e wskazali�cie mi moje miejsce. Mo�e jutro zechcecie mi w czym� pom�c?

��W czym?

Nie zd��y� wyja�ni�, co mia� na my�li, bowiem w ich stron� drepta�a drobna, przera�ona istotka.

��Wujku Tristanie! Nie wiem, co mam robi� � pisn�a Marina. � Tak mnie boli, plecy i brzuch! A mama nie odpowiada, kiedy ni� potrz�sam!

Villemo opad�a na kolana, obejmuj�c ramionami biedn� dziewczynk�.

Och, m�j Bo�e. Co to b�dzie?

��Dlaczego nikt nie czuwa przy Hildegardzie? � zawo�a� Tristan. � Przecie� ona nie mo�e by� sama!

Podbieg� do jej drzwi i wpad� na ochmistrzyni�.

��O, tu jeste�cie, margrabio! � wykrzykn�a staruszka wzburzona. � Szuka�am was w waszym pokoju i wsz�dzie. Ksi�na�

��S�ysza�em. Id� tam. Zajmijcie si� teraz dzieckiem.

Nie bardzo by�o jasne, o kt�re dziecko mu chodzi.

��Chod�, Marino � przyja�nie rzek�a Villemo, a zwracaj�c si� do ochmistrzyni, zapyta�a: � Czy zechcecie nam wskaza� drog� do pokoju dziewczynki?

Ochmistrzyni zawaha�a si�.

��Ona sypia tu� obok komnaty matki.

��Ach, wi�c b�dziemy musieli znale�� jakie� inne miejsce.

��Chod�cie za mn� � poprosi�a ochmistrzyni.

��Mamo! � wo�a�a Marina w hallu.

��Z mam� wszystko w porz�dku � szybko odpar�a Villemo. My�li kr��y�y jej po g�owie w ob��dnym chaosie. Co maj� robi�, co m�wi�? W spojrzeniu Mariny by�o tyle przera�enia, i� wydawa�o si�, �e dziewczynka za moment do reszty straci r�wnowag� psychiczn�. I w�a�nie teraz musieli wyjawi� jej prawd�.

Ale jak to zrobi�, by na zawsze nie pozbawi� jej rozs�dku?

Tristan znikn�� w pokoju Hildegardy, a Dominik bez zw�oki poprosi� ochmistrzyni�:

��Sprowad�cie medyka. Ale powiedzcie mu, by trzyma� j�zyk za z�bami!

Kiwn�a g�ow�, wskaza�a im woln� sypialni� i pospiesznie wysz�a do hallu.

��Po�� si� teraz, Marino � powiedzia�a Villemo naj�agodniej jak umia�a. � Zaraz przyjdzie doktor i zbada tw�j brzuszek. Znasz go, leczy� ci� ju� wcze�niej.

�elazny u�cisk wok� d�oni Villemo m�wi� wi�cej ni� s�owa. Niewyobra�alny strach sprawi�, �e w oczach Mariny pojawi� si� wyraz szale�stwa.

Dobry Bo�e, szepta�a w duchu Villemo, kt�ra co prawda niecz�sto pogr��a�a si� w modlitwie, ale mia�a zwyczaj odwo�ywania si� do Wszechmocnego, gdy znalaz�a si� w prawdziwych tarapatach.

W nast�pnej chwili Marina krzykn�a g�o�no i przeci�gle.

Kiedy skurcz min��, �miertelnie przera�ona spojrza�a na Villemo.

��Czy zjad�am co� truj�cego?

��Nie, tylko� Zobaczysz, wszystko dobrze si� sko�czy.

Ale jak, na mi�o�� bosk�, mog�o si� to w og�le sko�czy�?

Przyszed� medyk. Usta mia� zaci�ni�te. U�o�yli dziewczynk� na ��ku, ale nie zgodzi�a si� na badanie. Ci�gle jeszcze tkwi� w niej dawny l�k. �adnemu m�czy�nie nie wolno by�o jej dotkn��, �aden nawet nie m�g� si� do niej zbli�y�.

Cia�em Mariny wstrz�sn�� kolejny skurcz. Stali nad ni� bezradni, spogl�dali na siebie, przera�eni nieub�aganym up�ywem czasu.

Nagle czyje� zdecydowane r�ce rozsun�y ich na boki i przed Marin� stan�� Ulvhedin. Spotka�a go ju� wcze�niej przy obiedzie, i na jego widok skuli�a si� w sobie, niemal zsun�a z krzes�a, ale nic nie powiedzia�a i nie uciek�a

Teraz przygl�da�a mu si� szeroko otwartymi, wype�nionymi strachem oczyma jak piskl� niezdolne do ucieczki.

Nie mogli poj��, co czyni Ulvhedin. Nie zbli�a� si�, by jeszcze bardziej nie wystraszy� dziewczynki, ale sta� bez ruchu, przykuwszy jej wzrok swoim. Monotonnym szeptem powtarza� jakie� s�owa. S�ysza�a je tylko Marina.

Opad�y jej powieki. Raz jeszcze unios�a je z wysi�kiem i spojrza�a na olbrzyma. Potem zapad�a w sen.

Ulvhedin zwr�ci� si� do obecnych:

��Nie obudzi si�, dop�ki jej nie przywo�am. I uwa�am, �e powinni�cie post�pi� zgodnie z planem: powiedzie�, �e to dziecko jej matki. Inaczej tego nie zrozumie. Nie zniesie my�li o w�asnym dziecku.

��Masz racj� � przy�wiadczy� Dominik. � Marina znalaz�a si� na granicy szale�stwa. Wszystko, co kojarzy si� z tym �ajdakiem, mo�e zgasi� ostatnie przeb�yski jej �wiadomo�ci.

Zobaczyli, �e cia�o Mariny zn�w si� napina i musieli si� ni� zaj��.

Wkr�tce potem z pokoju wyniesiono niewiarygodnie ma�� i s�abiutk� dziewczynk�. Ochmistrzyni ju� dawno znalaz�a mamk� dla dziecka. I w tym samym czasie, gdy Mosgaard zapala� woskowe �wiece wok� mar ksi�nej Branislavy, przy kt�rej kl�cza� Tristan, Marin� obudzi�a fala nowych b�l�w, cho� nie tak ju� przera�aj�cych.

Villemo wyja�ni�a jej, �e zapad�a na powa�ny katar �o��dka. Dlatego tak bardzo bola�o j� przedtem. Teraz atak ju� min�� i dostanie dobre lekarstwo od nadwornego medyka, ale b�dzie musia�a le�e� w ��ku przez kilka dni.

��Taka jestem chuda � dziwi�a si� dziewczynka, nic nie rozumiej�c.

��Tak, to by� katar, kt�ry nie m�g� si� wydosta�. Teraz ju� wkr�tce b�dziesz zdrowa.

��A mama?

��Nie mo�esz jej teraz zobaczy�. Musisz wypoczywa�.

Marina potulnie skin�a g�ow� i wsun�a r�czk� w d�o� Villemo. C�rka Ludzi Lodu siedzia�a przy jej ��ku przez ca�� noc, tak�e gdy dziewczynka zasn�a.

Gabrielshus spowi�o smutne niebieskawe �wiat�o ksi�yca. Zapad�a cisza. Gdzie� daleko na zelandzkiej r�wninie kogut pianiem wita� szaro�� �witu.

Nazajutrz zebrali si� w wielkiej jadalni.

Dominik po�o�y� d�o� na ramieniu Tristana na znak wsp�czucia.

��To moja wina � oskar�a� si� Tristan. � Ju� dawno powinienem by� pos�a� po Niklasa.

��To by i tak nie pomog�o � cicho powiedzia� Dominik. � ksi�na Hildegarda od dawna skazana by�a na �mier� i nic nie zdo�a�oby jej uratowa�. Od razu gdy wszed�em do jej komnaty, zauwa�y�em wok� niej niebieskaw� po�wiat� i wiedzia�em, �e zosta�o jej ju� tylko kilka godzin Pos�anie po Niklasa oznacza�oby dla niego tylko wypraw� na pr�no. Ale bardzo dobrze si� sta�o, �e da�e� jej nadziej�, Tristanie. Umar�a szcz�liwa, ze �wiadomo�ci� �e jest kochana. Z my�l�, �e wkr�tce zacznie nowe �ycie u twego boku, �e uznacie dziecko Mariny za swoje. Nikt nie da� jej wi�cej szcz�cia od ciebie, Tristanie!

��To prawda � wtr�ci� medyk. � Musz� przyzna�, �e by�em ogromnie zdumiony, zastaj�c j� przy �yciu. Wszystko przemawia�o za tym, �e ju� dawno powinna umrze�. Pobyt w Gabrielshus dzia�a� na ni� niczym eliksir �ycia.

��Ale teraz ju� jej nie ma � szepn�� Tristan. � Jedynej kobiety, jak� kiedykolwiek pokocha�em.

Nie umieli znale�� s��w pocieszenia. �al musi si� wypali�, jest jak pr�ba si�, kt�rej trzeba si� podda�.

��Pochowamy j� w ka�dym razie pod jej prawdziwym imieniem � zdecydowa� prostuj�c si� Tristan. � Ach, gdyby�my zd��yli si� pobra� i da� dziecku Mariny nazwisko!

Villemo popatrzy�a na niego z powag�.

��Obawiam si�, �e wr�ci�e� do punktu wyj�cia, Tristanie. B�dziesz musia� o�eni� si� z Marin�.

��Nie! � zaprotestowa� gwa�townie. � Nie chc�!

G�os Villemo by� twardy.

��Nie wiem, czy zdajesz sobie spraw�, �e zaistnia� problem dziedziczenia. Przepisa�e� Gabrielshus na Marin�, a pojawi� si� prawowity dziedzic dworu�

Ulvhedin nie zszed� jeszcze na d�. Tristan westchn�� g��boko. Mia� wcale nie jednego dziedzica, by�o ich wi�cej. Nowo narodzona c�reczka Mariny i male�ki Jon, syn Ulvhedina. Wnuk Tristana!

Dobry Bo�e, pomy�la� wzburzony. Zosta�em dziadkiem! W wieku trzydziestu sze�ciu lat!

Potar� d�oni� czo�o.

��Nie jestem w stanie my�le�. Zjedzmy co�.

Branislav�, ksi�n� Riesenstein, na �yczenie Tristana pochowano z wielkimi honorami w ma�ym ko�ci�ku Gabrielshus. Przyby�a kr�lowa Charlotta Amalia, a wraz z ni� spora cz�� du�skiego dworu. Dla wi�kszo�ci ksi�na by�a jedynie milcz�cym cieniem u boku m�a, chyba tylko kr�lowa i Tristan rozumieli, jakim wspania�ym by�a cz�owiekiem i z jak� godno�ci� znosi�a sw�j gorzki los. Samotna w obcym kraju, chora i zdradzana przez m�a� Kr�lowa bardzo ucieszy�a si� na wie��, �e ostatnie dni ksi�nej by�y jasne i pe�ne nadziei.

Postarali si�, by pogrzeb odby� si� jak najszybciej, zanim Marina stanie na nogi. Dziewczynka wiedzia�a ju�, �e matka odesz�a na zawsze, ale pogrzeb sam w sobie bywa tak ci�kim prze�yciem, �e postanowili jej tego oszcz�dzi�.

Tristan po naradzie ze swymi oddanymi s�u��cymi wyszuka� dla Mariny towarzyszk�, rozs�dn� m�od� dziewczyn� pochodz�c� z zagrody nale��cej do Gabrielshus. Nie chcia� �adnej delikatnej panienki z kr�lewskiego dworu; pragn�� silnej, m�drej i mocno trzymaj�cej si� ziemi dziewczyny ze wsi. Uda�o im si� znale�� odpowiedni� kandydatk� i ma�a Marina w towarzystwie r�wie�nicy powoli wraca�a do r�wnowagi. Nareszcie mia�a komu wyzna�, co j� boli, podzieli� si� dziewcz�cymi troskami. Bettina, bo tak mia�a na imi�, by�a niczym balsam na rany dla ci�ko do�wiadczonej przez los Mariny.

Dziecka, siostrzyczki, jak m�wiono, dot�d nie widzia�a. Nie przysz�a jeszcze na to pora.

Poniewa� jednak Tristan uzna�, �e Marina znajduje si� w dobrych r�kach, a on sam czu� potrzeb� zaj�cia si� czym�, co odp�dzi�oby natr�tne, smutne my�li, wyruszy� wraz z trojgiem swych krewniak�w na kopenhaski zamek, by s�u�y� pomoc� komendantowi. Ten bowiem uprzejmie poprosi�, by zabra� ze sob� owych niezwyk�ych przedstawicieli Ludzi Lodu: Dominika posiadaj�cego dar jasnowidzenia oraz Ulvhedina obdarzonego moc� sprowadzania hipnozy i jak�e niecodziennym wygl�dem. Mo�e uda mu si� przestraszy� Stra�nik�w Prawego Tronu i zmusi� do zdradzenia tajemnicy Zakonu? Villemo zabrano przy okazji, nie wypada�o jej zostawia�. Komendant ani troch� nie wierzy� w jej nadprzyrodzone zdolno�ci, nie mia� bowiem okazji przekona� si� o nich.

Ale by�a prze�liczn� kobiet� i jak wi�kszo�� m�czyzn uwa�a�, �e to zupe�nie wystarczy. Kobietom nie s� potrzebne inne zalety.

Villemo pods�ucha�a go przypadkiem i a� zagotowa�a si� w niej ze z�o�ci. Jeszcze mu poka�e, co potrafi!

Kiedy ju� zakwaterowali si� na zamku i Villemo us�ysza�a wi�cej o Stra�nikach, poczu�a si� troch� mniej pewnie. Pragn�a, by Dominik trzyma� si� od nich z daleka, byli to bowiem ludzie bezwzgl�dni. Fanatycy, przekonani o swym pos�annictwie, kt�rym mia�o by� zwr�cenie Danii jej pradawnym mieszka�com, Ludziom z Bagnisk. Starliby na py� ka�dego, kto stan��by im na drodze.

��Ale na co oni w�a�ciwie czekaj�? � dziwi� si� Dominik, gdy nieprzejednani wrogowie Stra�nik�w zebrali si� w komnacie nadwornego medyka.

��Przypuszczam, �e na Noc Valborgi � odpar� doktor. � Zwan� tak�e Noc� Walpurgi. W poga�skich czasach obchodzono wtedy �wi�to wiosny i p�odno�ci. By� to czas sk�adania ofiar z ludzi. P�niej noc t� po�wi�cono czarownicom i innym z�ym mocom. Tak, w�a�ciwie jestem pewien, �e wtedy zamierzaj� uderzy�.

��Trzydziestego kwietnia � powiedzia� Tristan w zamy�leniu. � W noc na pierwszego maja. To ju� nied�ugo.

��To prawda.

��A teraz chc� us�ysze� o owej straszliwej plotce, kt�rej nie powinno si� powtarza� w obecno�ci dam � zdecydowanie o�wiadczy�a Villemo.

Komendant popatrzy� na ni� zdezorientowany, a� w ko�cu przypomnia� sobie, o co mo�e jej chodzi�.

��O, nie, droga pu�kownikowo, tego naprawd� nie powiem.

��Nie doceniasz Villemo � u�miechn�� si� Tristan. � Ona zniesie wi�cej, ni� mo�na si� spodziewa�.

��I to ile! � Dominik czu�ym wzrokiem spojrza� na �on�.

Lekko pogardliwy u�miech komendanta doprowadza� j� do pasji. Na szcz�cie w ko�cu zdecydowa� si� m�wi�.

��No, c�, je�li pu�kownikowa tak nalega� Ale to naprawd� makabryczna historia. I bardzo niesmaczna.

Villemo patrzy�a na niego z gniewnym wyczekiwaniem.

��Wstyd mi powtarza� co� takiego, ale plotka g�osi, �e pewnego ranka w jednym z ziele�c�w Kopenhagi znaleziono kobiet� lekkich obyczaj�w � opowiada� komendant z wyrazem niesmaku na twarzy. � Zosta�a zgwa�cona w najokrutniejszy spos�b, je�li mo�na w og�le m�wi� o gwa�cie w przypadku takich chwast�w.

��W tym mo�na � orzek� nadworny medyk. � Wyra�nie bowiem by�o wida�, �e stawia�a zaciek�y op�r.

��Nie �yje? � zapyta� Dominik.

��Oczywi�cie! By�a tak sponiewierana, �e budzi�o to niemal wsp�czucie.

��Niemal? � prychn�a Villemo zaczepnie. � One tak�e s� lud�mi. Wszak nie znamy motyw�w, kt�re popchn�y je do takiego �ycia. Na pocz�tku mog�a nimi powodowa� ogromna rozpacz, a potem wszystko ju� potoczy�o si� jak lawina. No, ale co z tego? Zab�jstwa ulicznic nie nale�� do rzadko�ci. C� takiego szczeg�lnego by�o w tym przypadku?

��Przede wszystkim obra�enia, wskazuj�ce na wyj�tkowe okrucie�stwo. Ale by�o co� jeszcze� co�, co do szale�stwa przerazi�o ludzi, kt�rzy j� znale�li: Dalej m�w ty, doktorze, to do ciebie trafi�o sprawozdanie.

Medyk czu� si� wyra�nie nieswojo.

��M�wiono, �e mia�a�

��Przepraszam, �e przerywam � wtr�ci� Tristan. � A wi�c nie badali�cie jej sami?

��Nie, ci g�upcy pogrzebali j� w pop�ochu. W�o�yli tak�e �elazo do trumny.

��Ach, tak! M�wcie dalej!

��S� wi�c dwa nadzwyczaj zadziwiaj�ce momenty tej sprawy. Po pierwsze ca�a przednia po�owa jej cia�a by�a lodowato zimna�

��To chyba naturalne � przerwa�a mu Villemo � je�li le�a�a na dworze przez ca�� noc o tej porze roku?

��Nie, bowiem plecy by�y zwyczajnie ch�odne, jak zawsze u nieboszczyka. Ale to nie wszystko, jeszcze wi�ksz� groz� napawa�o co� innego. Le�a�a na plecach i ca�a by�a obsypana paskudnym szarym py�em� ca�� przedni� cz�� cia�a mia�a� jak gdyby wesz�a w kontakt z czym�� nie wiem, jak to okre�li�.

��Czym�, co obr�ci�o si� w proch? � zapyta�a Villemo spokojnie. � Jak ziemia? Ziemia z grobu? Czy to w�a�nie chcecie powiedzie�?

��Nie ja � odpar� nadworny medyk. � Lecz ci, kt�rzy j� znale�li. Nie umieli jednak okre�li� tego s�owami, tak jak prawdopodobnie trafnie sformu�owali�cie to teraz wy, pu�kownikowo Lind z Ludzi Lodu.

Komendant usiad� wygodniej.

��Dlatego w�a�nie nie ca�kiem wierzymy w t� mro��c� krew w �y�ach histori�. Bo je�li rzeczywi�cie by�o tak, jak powiadaj� ludzie, to jest ca�kiem jasne, �e kto� pr�bowa� ich straszy�, stara� si� stworzy� wra�enie, �e mamy do czynienia z duchem.

��Takie jest r�wnie� moje zdanie � potwierdzi� medyk. � Uwa�am, �e powinni�my trzyma� si� ziemi. Do�� mamy zmartwie� z �ywymi Stra�nikami, czyhaj�cymi na �ycie Jego Wysoko�ci.

Dominik w��czy� si� do rozmowy.

��W tym, co opowiadali�cie, jest jeden szczeg�, kt�ry zwr�ci� moj� uwag�. M�ody �o�nierz, kt�ry ju� got�w by� ods�oni� tajemnic� zakonu Stra�nik�w� Czy nie powiedzia�: �Ju� tego nie chcemy, ale nie potrafimy si� stamt�d wyrwa�?

Tristan w zamy�leniu kiwn�� g�ow�. Villemo wydawa�o si�, �e w jego oczach kryje si� jeszcze wi�cej smutku ni� zazwyczaj.

��Tak, powiedzia� co� podobnego � przyzna�. � I ja tak�e kiedy� o tym my�la�em, ale p�niej w moim �yciu tyle si� wydarzy�o, �e o tym zapomnia�em.

��Te s�owa dowodz�, �e m�ody �o�nierz nie by� sam � powiedzia�a usadowiona w najlepszym fotelu medyka Villemo, poprawiaj�c fa�dy malowniczo udrapowanych sukien. � Kogo mia� na my�li, m�wi�c �my�? Wszystkich?

��Na pewno nie � odpar� komendant. � Macie racj�, to jest by� mo�e wa�ny punkt, kt�ry pomin�li�my.

Nadworny medyk by� tego samego zdania.

��Czy ten �o�nierz mia� jakiego� przyjaciela? W og�le kogo� bliskiego?

��Sprawdz� to od razu � o�wiadczy� komendant. � Ale teraz sprawy zasz�y ju� tak daleko, �e nie wiadomo, kogo pyta�. Nie mam odwagi nikomu zaufa�.

Wyszed�.

Villemo wypytywa�a m�a:

��Dominiku, czy nic tu nie wyczuwasz?

��Chodzi ci o atmosfer� na zamku? Jest zag�szczona, ogromnie skomplikowana� Zbyt wiele wra�e� na jeden raz.

���adnego poczucia zagro�enia?

Dominik zastanawia� si�.

��Nie �miem wypowiada� si� zdecydowanie.

��Chyba zabawnie mie� takie zdolno�ci? � u�miechn�� si� medyk.

��Nie � kr�tko odrzek� Dominik.

Wr�ci� komendant, podniecony i spi�ty.

��Ten m�ody cz�owiek, kt�rego zamordowano, mia� przyjaciela tu, w koszarach. Ju� po niego pos�a�em.

Tristan podni�s� si� natychmiast.

��To bardzo nieostro�ne posuni�cie. Przypomnijcie sobie, jak potoczy�y si� losy wszystkich tych, na kt�rych skierowano podejrzenia!

��Och, tak, to prawda. � Komendant szczerze �a�owa� swego po�piechu i lekkomy�lno�ci. � Chod�my natychmiast!

Wszyscy poderwali si� na r�wne nogi i pobiegli korytarzem ku kwaterom stra�y. Ju� prawie na miejscu dogonili �o�nierza, kt�rego komendant wys�a� z poleceniem.

��Nie musisz szuka� ju� ch�opaka � oznajmi� podw�adnemu. � Sami si� tym zajmiemy. Tylko dwa s�owa: jak on wygl�da? Gdzie przebywa?

�o�nierz ze zdumieniem spogl�da� na biegn�c� grupk�. Widok Ulvhedina zdecydowanie przyspieszy� jego odpowied�:

��Chyba teraz �pi, w nocy mia� wart�. Mieszka w drugim pokoju na prawo. Wysoki, jasnow�osy. Ma cienk�, rzadk� br�dk�. Bardzo m�ody.

��Dzi�kuj�. Mo�esz wraca� na s�u�b�.

Pognali dalej.

��Kto� m�g� pods�ucha�, gdy pyta�em o niego przed chwil� � mrukn�� komendant. � Tu mamy koszary. Drugie drzwi na prawo�

Bez pukania z impetem wkroczyli do pokoju.

Buchn�� kwa�ny od�r potu. Z jednego z czterech ��ek znajduj�cych si� w pomieszczeniu uni�s� g�ow� m�ody ch�opak. Wok� wala�y si� rozrzucone ubrania; poza tym pok�j by� pusty.

Dominik uzna�, �e nie nale�y tutaj prowadzi� rozmowy i nara�a� si� na dodatkowe niebezpiecze�stwo.

��Za�� m�j p�aszcz � nakaza� m�odzie�cowi. � I kapelusz. O, tak. I chod� teraz z nami. Natychmiast.

��Ale ja nie rozumiem�

��Chodzi o twoje �ycie � szepn�� komendant. � Naci�gnij kapelusz na oczy. I idziemy!

Wysoki i chudy �o�nierz, bardzo teraz blady, us�ucha� rozkazu. Ca�� grup� przemierzali korytarze. M�odzieniec ze spuszczon� g�ow� ciekawskim wyda� si� m�g� szlachcicem, id�cym w towarzystwie r�wnych sobie.

Medyk wprowadzi� wszystkich do swej komnaty i starannie zamkn�� drzwi na klucz. Zaci�gn�� te� ci�kie zas�ony.

��Tutaj nikt nas nie us�yszy � powiedzia� cicho. � A teraz, m�j dobry cz�owieku, pragniemy ci zada� kilka pyta�.

��Mnie? � zdziwi� si� m�odzian. Twarz pokrywa� zimny pot. � Dlaczego?

��By�e� dobrym przyjacielem m�odego Christierna, tego, kt�ry zgin��, prawda? � zapyta� komendant.

Ch�opakowi z wolna ca�a krew odp�ywa�a z twarzy.

��C�, dobrym przyjacielem� No, nie wiem.

��Powiadaj�, �e od czasu jego �mierci chodzisz jaki� odmieniony.

��Nie rozumiem, do czego zmierzacie, �askawi panowie.

��Christiern by� ju� bliski wyznania nam ca�ej prawdy o Stra�nikach Pra�

��Ciii! � j�kn�� �o�nierz z przera�eniem, zdradzaj�c tym samym, �e jest zamieszany w spraw�.

��Nikt nas nie us�yszy, upewnili�my si� co do tego ju� wcze�niej � uspokoi� go medyk. � I jak? Czy ty tak�e chcia�e� si� od nich uwolni�?

Nieszcz�sny ch�opak pad� na kolana. �zy sp�ywa�y po rzadkich k�pkach w�os�w udaj�cych brod�.

��Na mi�o�� bosk�, nie nara�ajcie mnie na �mier�! Oni mnie zabij�! Nie zdo�am nawet dotrze� do swego pokoju!

��A wi�c s� na zamku?

��S� wsz�dzie! Nigdy i nigdzie nie mo�na by� pewnym. B�agam was, pozw�lcie mi odej�� od razu!

��Je�li chodzi o ciebie, i tak ju� jest za p�no � sucho rzek� komendant. � Jedyne wi�c, co mo�esz uczyni�, to poinformowa� nas o wszystkim, co dotyczy Stra�nik�w. Tak, aby�my mogli ich unieszkodliwi�. Dopiero wtedy b�dziesz bezpieczny.

Jego wyblak�e oczy stawa�y si� coraz wi�ksze.

��Unieszkodliwi�? Ich? To przecie� niemo�liwe!

��Oczywi�cie, �e mo�liwe. Ilu was jest? Trzynastu?

W ko�cu si� podda�. Poj�� wreszcie, �e nie ma wyboru, bo i tak by� ju� skompromitowany; wystarczy�o, �e przyszli po niego. Opad� na krzes�o i przymkn�wszy oczy g��boko oddycha�, jak gdyby pragn�c oczy�ci� p�uca ze z�ego powietrza.

��Niech B�g zmi�uje si� nad moj� dusz� � szepn��. � Dobrze, opowiem. Przeklinam ten dzie�, gdy Christiern i ja us�uchali�my namowy Hansa Pedera, by przy��czy� si� do tajemniczego, ezoterycznego kr�gu. Hans Peder to ten, kt�rego dawno temu znaleziono powieszonego w mie�cie.

Otar� twarz z potu. Oczy wype�ni�y mu si� po brzegi �zami lito�ci nad sob� i nieprawdopodobnego l�ku.

��Jak masz na imi�? � cicho zapyta�a Villemo.

��Sivert. Moja opowie�� nie nadaje si� dla uszu dam�

��Nie przejmuj si� ni� � brutalnie powiedzia� Tristan. � Ona jest silniejsza od ciebie. M�w, jak to si� sta�o, �e tobie i twojemu przyjacielowi Christiernowi pozwolono przy��czy� si� do zakonu? Jeste�cie tacy m�odzi i s�abi. Takie sprzysi�enie nie powinno mie� �adnych niepewnych ogniw.

��Sk�amali�my � wyja�ni� Sivert, przera�ony tym, jak wiele zdawa� si� wiedzie� Tristan. � Oszukali�my ich m�wi�c o naszym wieku i o ca�ej masie okrutnych czyn�w, kt�rych rzekomo si� dopu�cili�my.

��I gotowi byli�cie dokona� zamachu na kr�la? � zapyta� komendant.

Ch�opak popatrzy� na niego z przera�eniem.

��Dowiedzieli�my si� o tym dopiero p�niej. Kiedy ju� dost�pili�my wtajemniczenia. �miertelnie si� przerazili�my, obaj. Christiern usi�owa� nas z tego wyci�gn��. I zosta� zamordowany�

Twarz Siverta by�a ju� ca�kiem zielona. Dominik, chc�c odwr�ci� jego uwag� od strasznych my�li, zapyta� jeszcze raz:

��By�o was wi�c trzynastu?

��Na pocz�tku. Wci�gn�li kogo� nowego na miejsce Hansa Pedera, ale nikogo za Christierna.

��Jest was zatem tylko dwunastu? Jedenastu bez ciebie?

��Tak! To znaczy nie! Dziesi�ciu! By� jeszcze oficer, kt�ry pope�ni� samob�jstwo.

Grdyka porusza�a mu si� rytmicznie w g�r� i w d�.

��A teraz najwa�niejsze. Kim jest przyw�dca? I gdzie si� spotykacie?

Okaza�o si�, �e dwa pytania naraz to zbyt du�o dla zdj�tego strachem umys�u m�odzie�ca. Otworzy� i zamkn�� usta, nie daj�c �adnej odpowiedzi.

Komendant przykucn�� przed nim i zapyta� miodowo s�odkim g�osem:

��Zbieracie si� w zamku? Tutaj?

Sivert z trudem chwyta� powietrze.

��Nie wolno mi tego powiedzie�.

Komendant bez pardonu chwyci� go za r�k� i wykr�ci� j� do ty�u.

��Odpowiadaj!

��Au! Ach! Au! Ju� m�wi�. Oby�cie tylko mnie nie �ci�li za zamach na Jego Wysoko�� bo ja tego nie chcia�em.

Pojmowali, przed jakim stan�� dylematem. Nie wiedzia�, co gorsze: zosta� zg�adzonym przez ludzi kr�la, czy te� przez zakon Stra�nik�w? Komendant przyrzek� mu u�askawienie, je�li wszystko szczerze wyzna.

��Tak, spotykamy si� na zamku. W piwnicy. A w�a�ciwie g��boko pod piwnic�. W dawnym klasztorze mnich�w.

��Znajduje si� pod zamkiem? � zdumia� si� komendant. � Nie wiedzia�em.

��Znale�li drog� na d�. A tam�

��Co? � ponagla� medyk.

G�os Siverta zamiera�, niemal nikn��.

��Dokopali si� do�

��Co ty m�wisz, ch�opcze? M�w tak, by mo�na ci� by�o us�ysze�! Dokopali si� do czego?

��Do�

Nie by� w stanie nic wi�cej z siebie wykrztusi�.

��Do Ludzi z Bagnisk? � doko�czy� Dominik z b�yskiem weso�o�ci w oku.

M�odzieniec ci�ko dysza�.

��Nie wypowiadajcie na g�os ich imienia!

��G�upstwa! � orzek� komendant. � Sk�d wiesz, �e to Ludzie z Bagnisk? Kto ci to wm�wi�?

Sivert nagle sta� si� gadatliwy, spieszy� si� bardzo, a� s�owa potyka�y si� o siebie.

Sam ich s�ysza�em! Z jamy unosz� si� opary i dobiega stamt�d jaki� g�os, przemawiaj�cy w dziwnym j�zyku, kt�rego nie rozumie nikt poza kap�anem.

��Nareszcie! A wi�c wasz przyw�dca jest ksi�dzem?

��Nie, jest tylko kap�anem w naszym zakonie.

��A kim jest w rzeczywisto�ci?

��W�a�cicielem ziemskim. Nie mieszka na zamku. Jest z zewn�trz.

��A czy jest w�r�d was kto� z zamku? Z drabant�w kr�la? Lub inni?

Ze �zami w oczach i potem sp�ywaj�cym po twarzy Sivert wyda� dw�ch oficer�w, jednego drabanta i, ku zdumieniu i przera�eniu wszystkich, jednego z najbli�szych przyjaci� kr�la, szlachcica ciesz�cego si� jak dot�d nieposzlakowan� opini�.

Nikogo wi�cej nie zna�. Najpewniej pochodzili z zewn�trz.

Przez chwil� stali w milczeniu. S�ycha� by�o jedynie urywany oddech Siverta.

��Znam dobrze ludzi, o kt�rych m�wisz � przyzna� komendant ze smutkiem. � To zimni, podli m�czy�ni. Bez odrobiny lito�ci dla innych, mam na to mas� dowod�w. I wszyscy s� tacy wysocy! Dlaczego?

��Taki by� jeden z warunk�w przyj�cia nas do zakonu � �a�osnym g�osem wyja�ni� Sivert. � Dlatego Hans Peder wybra� Christierna i mnie, chcieli mie� �o�nierzy z osobistej gwardii kr�la. No i dlatego, �e poci�ga� nas mistycyzm.

��Kto zdecydowa�, �e macie by� tacy wysocy?

Ch�opak ucieka� ze wzrokiem.

��Tego nie mog� zdradzi�.

Nie nalegali, w zamian medyk ostro zapyta�:

��A kiedy macie z�o�y� kr�la w ofierze?

��Ja nie chc� bra� w tym udzia�u. Mia�em zamiar uciec.

��Ale nie z�o�y� nam raportu?

��Nie �mia�em. Chyba rozumiecie?

��Kiedy to ma si� odby�?

Kr�ci� g�ow�.

��Wymieniali jakie� dziwne s�owa

��Noc Walpurgi?

Otworzy� usta ze zdziwienia.

��Wy chyba wiecie wszystko.

��Czy ofiara ma zosta� z�o�ona w piwnicy klasztoru?

��Nie � odpar� Sivert. � W miejscu ofiarowania. Nigdy tam nie by�em. Nie wiem, gdzie to jest.

��S�dzi�em, �e sk�adacie ofiary w piwnicy? � zdziwi� si� Dominik.

��Tylko te mniej znacz�ce. To� to, co naprawd� koszmarne, odbywa si� gdzie indziej.

��Wydawa�o mi si�, �e ka�de sk�adanie ofiar jest koszmarne � sucho rzek�a Villemo.

Teraz Tristan przej�� inicjatyw�.

��Czy to odbywa si� w lasku, w Kopenhadze?

��Nie � z wahaniem odpar� ch�opak. � Zrozumia�em, �e miejsce znajduje si� poza miastem. I to do�� daleko. Mo�e� mo�e na po�udnie? Na po�udniowy zach�d? Nie nie wiem, chocia� mam wra�enie, �e s�ysza�em nazw�.

��Nazw�?

��Nie, chyba nie. Przychodzi mi na my�l wiatrak�

Usi�owali wyci�gn�� z niego wi�cej, ale strach ca�kiem sparali�owa� jego umys� i mowa przerodzi�a si� w niesk�adny be�kot.

Nadworny medyk opar� mocno d�onie na por�czy krzes�a, a jego twarz znalaz�a si� na wysoko�ci twarzy Siverta.

��Pos�uchaj teraz, ch�opcze. Sprowadz� trumn�. Zostaniesz w niej st�d wyniesiony i przetransponowany w bezpieczne miejsce do wiejskiej zagrody. B�dziesz tam mieszka� dop�ty, dop�ki nie rozprawimy si� ze Stra�nikami i nie zniszczymy ich doszcz�tnie.

��Ich nie da si� zniszczy�.

��Da si�, da. � Medyk nie w�tpi� w to, co m�wi. � Ale w zamian za ocalenie w�asnej sk�ry musisz nam zdradzi� drog� do piwnicy mnich�w.

��Mam zosta� zamkni�ty w trumnie?

��A jak inaczej mia�by� si� st�d wydosta�, nie rozstaj�c si� z �yciem? � zimno zapyta� komendant. � Jeste� ju� dostatecznie skompromitowany.

Tak, m�odzieniec nareszcie zda� sobie z tego spraw�. Dr��cym g�osem przyrzek� dok�adnie opisa� podziemn� drog�

��Ale b�d�cie ostro�ni, na lito�� bosk�! � b�aga�. � Tam prowadzi jeszcze jedna droga, z miasta. Mo�ecie zosta� zaskoczeni. I�

Umilk�. Dr�a�y mu wargi.

��Nie, nic ju�. Uwa�ajcie!

��Czy na dzisiaj wyznaczono spotkanie?

��Nie, nie tam. S�dz�, �e wkr�tce ma si� odby� wielkie sk�adanie ofiar we w�a�ciwym miejscu, gdziekolwiek ono jest. Ale mnie nie wolno bra� w tym udzia�u.

Nie wydawa� si� tym wcale zmartwiony.

Dominik przypatrywa� si� ch�opcu w zamy�leniu. By�o co�� Co� w jego wzroku, �wiadcz�cego, �e skrywa jaki� sekret.

Villemo i Ulvhedin spojrzeli na Dominika. Ca�a kociooka tr�jka, przyby�a z Norwegii, by�a przekonana, �e Sivert nie powiedzia� wszystkiego. Wiedzieli jednak, �e nigdy nie zdo�aj� z niego wyci�gn�� tajemnicy. �B�d�cie ostro�ni!� ostrzeg� i to by�o jedyne, na co m�g� si� zdoby�.

Wszystko zosta�o wykonane zgodnie z planem i w kilka godzin p�niej wtajemniczeni: komendant, medyk, Tristan, Dominik, Villemo i Ulvhedin, znale�li si� w piwnicy, kt�rej istnienia dot�d nawet nie podejrzewali. Doktor chcia� zabra� ze sob� �o�nierzy, lecz komendant zdecydowa�, by jeszcze z tym poczeka�. �Sivert powiedzia� przecie�, �e nie ma ich tam � stwierdzi�. � Mo�e wi�c sami si� troch� rozejrze�.�

Z trudem odnale�li belki kryj�ce kamienn� p�yt� i zeszli na d� sekretnymi schodami.

��Och, do czorta � szepn�� Tristan. � To bardzo stare mury. Sp�jrzcie na �ciany!

Villemo odruchowo szuka�a silnej, daj�cej poczucie bezpiecze�stwa d�oni Dominika. Gdy j� znalaz�a, strach od razu odp�yn�� z jej serca. Villemo nie nale�a�a do tch�rzliwych, ale tu by�o co�, czego nie potrafi�a rozpozna�. Zapach? Wra�enie?

Tranowe lampy migota�y w przewiewie powsta�ym w tajemnych korytarzach.

��Chyba t�dy � zdecydowa� komendant, prowadz�c ich do drzwi najwyra�niej niedawno umieszczonych w tym miejscu.

Min�li kilka brunatnych mnisich opo�czy wisz�cych na ko�ku w �cianie. Villemo obesz�a je szerokim �ukiem.

Wkr�tce wdarli si� do �wi�tej piwnicy zakonu Stra�nik�w.

��Oto i studnia! � wskaza� medyk. � I pomy�le�, �e takie co� przez ca�y czas znajdowa�o si� pod nami! Zajrzyjmy do niej!

��Poczekajcie chwil� � szeptem nakaza�a Villemo. � Dominiku, co powiesz o tym pomieszczeniu?

Skoncentrowa� si�. Zmarszczy� czo�o. W tym czasie Tristan szybko obieg� wzrokiem �ciany i niskie mroczne sklepienie. Wsz�dzie tkwi�y resztki �ojowych �wiec, daleko w ciemnym rogu dostrzeg� stosik drobnych, budz�cych groz� rzeczy, kt�rych nie mia� zamiaru bli�ej bada�. Z daleka rozpozna� jedynie samotne kurze pi�ro, kt�re wala�o si� na nier�wnej pod�odze.

Dostrzegli, �e Dominikiem wstrz�sa�y dreszcze, kiedy m�wi�:

��Nie czuj� si� tu dobrze. Ale studnia nie jest niebezpieczna, tak mi si� przynajmniej wydaje. Jest co� innego�

Wszyscy drgn�li na d�wi�k ochryp�ego g�osu Ulvhedina.

��Dominik ma racj�. Powinni�my st�d odej��. Natychmiast.

��Czy zd��ymy zajrze� do studni?

Ulvhedin skrzywi� si� z pow�tpiewaniem.

��Dobrze, ale pr�dko!

Podczas gdy komendant odwa�nie opuszcza� si� w g��b studni, Dominik zwr�ci� si� do Ulvhedina:

��Nie wiedzia�em, �e masz takie zdolno�ci.

��Tutaj tak � odpar� kr�tko, a Villemo zdumia�a si�, jak doskonale pasuje Ulvhedin do tego nierzeczywistego otoczenia.

��Tak � mrukn�� Dominik. � Tu jest prawdziwa czarna moc.

��By�a � sprostowa� Ulvhedin. � Pozosta�a jeszcze w �cianach. Bardzo chcia�bym, by�my si� pospieszyli.

��Czy to z�o? � dopytywa�a si� Villemo.

��Ogromne � odpar� Dominik.

Skierowali wzrok na kamie� le��cy ko�o studni. Widnia�a na nim ciemna, rdzawoczerwona plama.

Komendant wynurzy� si� z szybu.

��Chod�my � nakaza� zdenerwowany Dominik. � Wyjd�my st�d jak najpr�dzej!

Ton jego g�osu nie pozostawia� w�tpliwo�ci, �e winni go natychmiast us�ucha�. Relacj� komendanta mo�na od�o�y� na p�niej.

Pospiesznie opu�cili piwnic�. Gdy poganiani bezimiennym strachem dotarli do najni�szych prastarych schod�w, wiod�cych do zamkowych piwnic, poczuli lodowaty podmuch wiatru i us�yszeli trzask zamykanych gdzie� ci�kich �elaznych drzwi. Ulvhedin nak�ania� do po�piechu pod��aj�cych przed nim towarzyszy i jako ostatni prze�lizgn�� si� przez otw�r, kt�ry wcze�niej przes�ania�a kamienna p�yta. Opu�ci� j� z przera�liwym �omotem i ukl�k� na niej. Dominik pom�g� mu, daj�c znak komendantowi, by odnalaz� �elazn� sztab� przytrzymuj�c� p�yt�.

Wszyscy jednak s�yszeli kroki pod��aj�ce za Ulvhedinem po schodach. I teraz wszyscy rozszerzonymi przera�eniem oczami patrzyli, jak ci�ki kamie� unosi si� popychany od do�u. Tristan i medyk rzucili si� na pomoc, by go przytrzyma�, a komendant i Villemo starannie zaparli p�yt� wielk� �elazn� sztab�. Dla wi�kszego bezpiecze�stwa umie�cili jeszcze na p�ycie pod�ogowe belki i kamienny blok, kt�ry odpad� od �ciany.

Pospieszyli w g�r� schod�w i p�dzili korytarzami, a� w ko�cu zn�w znale�li si� w sypialni medyka.

M�ody Sivert opuszcza� ju� miasto w trumnie z dziurkami, dzi�ki kt�rym m�g� oddycha�. Le�a� w niej, maj�c nadziej�, �e podr� w trumnie o ca�e �ycie za wcze�nie nie podzia�a jak z�y omen.

��A wi�c � zdyszany komendant zwr�ci� si� do swych sprzysi�onych � zostali�my odkryci.

��Teraz nasza kolej na ostro�no�� � orzek� Tristan. � Uwa�am, �e przez ca�y czas powinni�my trzyma� si� razem.

��Bezwzgl�dnie � przy�wiadczy� medyk. � Zw�aszcza wy, pu�kownikowo, nie powinni�cie zostawa� sama.

Villemo wcale nie marzy�a o samotno�ci.

��Ale czy oni nas widzieli? Czy wiedz�, kim jeste�my? � zastanawia� si� Tristan.

��Nie mam poj�cia � powiedzia� Dominik. � I dlaczego m�wisz �oni�? S�ysza�em tylko jednego. Ulvhedinie szed�e� ostatni. Co ty na to?

��Chyba by� tylko jeden.

��Za to mia� nadludzkie si�y � mrukn�a nieswoim g�osem Villemo. � Ucieczka to do was niepodobne, ch�opcy. Ale doskonale to rozumiem. Sama nie mog�am wydosta� si� stamt�d tak szybko, jak bym chcia�a. Czu�am si� �cigana!

��Uwa�am, �e nas nie widzia� � orzek� Ulvhedin. � By� na samym dole schod�w, podczas gdy wi�kszo�� z nas dotar�a ju� na g�r�. A ja si� nie odwraca�em.

��To dobrze � odetchn�� Dominik. � No c�, komendancie? Co takiego odkryli�cie w studni?

��A, studnia! Jedno wielkie oszustwo! Szalbierstwo i blaga! Rzeczy, kt�re znalaz�em na dole, by�y zbyt du�e, inaczej zabra�bym je ze sob� i zdemaskowa� tych k�amc�w. Wzi��em ze sob� tylko jeden przedmiot. Widzia�em tam stos w�gla drzewnego, a w nim wielkie kamienie. Znalaz�em te� drewniane naczynia na wod�.

��I co z tego wynika?

��To niezbicie dowodzi, �e wylewano zimn� wod� na rozgrzane kamienie. W ten spos�b powstawa�y ob�oki pary unosz�ce si� z szybu i wprowadzaj�ce nastr�j tajemniczo�ci. Dalej by�o w studni oddzielne, niedu�e pomieszczenie, w kt�rym sta�o wielkie �elazne naczynie.

��Aha � b�ysn�� bystro�ci� umys�u Tristan. � Kto� tam siedzia�, prawda?

��Tak. Kap�an mia� pomocnika, kt�ry m�wi� nachylony nad �elaznym garnkiem i w ten spos�b powstawa� g�uchy pog�os jakby z otch�ani. Kto� odpowiada� w tym samym, bez w�tpienia wymy�lonym j�zyku.

��A wi�c wszystko to tylko kuglarskie sztuczki � pogardliwie skrzywi� si� medyk.

��Nigdy nie uwierzyli�my w t� gadanin� o Ludziach z Bagnisk � powiedzia� komendant. � I nie to jest niebezpieczne. Najgro�niejszy jest prawdziwy zamach na Jego Wysoko��. Jasne, �e oni, oficerowie i szlachcic, przyjaciel kr�la, ��dni s� w�adzy. Omamili wysokich, silnych m�czyzn, twierdz�c, �e maj� powi�zania z pradawnymi mieszka�cami Danii, mistycznymi Lud�mi z Bagnisk.

Pokiwali g�owami. Jedynie Villemo nie spodoba�y si� spojrzenia, jakie wymienili Ulvhedin z Dominikiem.

��Ale je�li kap�an mia� pomocnika � powiedzia�a � to znaczy, �e Stra�nik�w musi by� wi�cej, ni� nam si� wydaje. Sivert m�wi�, �e zwykle sta�o ich dwunastu po jednej stronie studni, a kap�an po drugiej.

��Teraz jest ich tylko dziesi�ciu � przypomnia� doktor. � Plus ten, kt�ry siedzia� w szybie.

Przez chwil� rozmy�lali w milczeniu.

��Panie komendancie! � zawo�a�a Villemo. � Przecie� co� stamt�d przynie�li�cie?

��Prawie o tym zapomnia�em.

Wyci�gn�� zza pazuchy kilka grubych arkuszy papieru.

��Ani chybi to tekst, kt�ry odczytywa� pomocnik.

��Czy mog� go zobaczy�? � zainteresowa� si� medyk.

Kiedy Tristan ujrza� obok siebie komendanta i medyka, �cisn�o mu si� serce. Powr�ci� my�l� do czasu, kiedy przebywali tu, na zamku, razem z ksi�n�. To by� trudny okres, ale w�a�nie wtedy pozna� sw� ukochan� Branislav�. A teraz ona odesz�a. Na zawsze.

Pociemnia�o mu w oczach, ale zdo�a� si� opanowa�.

Pochylili si� nad arkuszami roz�o�onymi na stole.

��Wygl�daj� na odpisy.

��W ka�dym razie s� dok�adni � orzek� Dominik. � Tu jest ca�a masa najdziwniejszych znak�w. Nigdy nie zetkn��em si� z czym� podobnym. A poni�ej prze�o�ono je na s�owa, zapisane naszymi literami. Musz� przyzna�, �e to zadziwiaj�ce s�owa! Sgingnat vo pche�

��Przypominaj� starodawny, gard�owy j�zyk � orzek�a Villemo. � Dlaczego nie ma �adnego t�umaczenia?

��A na c� mia�oby si� zda�? � zdziwi� si� komendant. � S�owa s� zapewne ca�kiem bez sensu.

��Tak by� mo�e � rzek� Dominik. � Ale mog� r�wnie� stanowi� zakl�cie. Lub raczej sprawia� z�udzenie zakl�cia�

��S�dzicie wi�c, �e te znaki s� prawdziwe? � zapyta� medyk, kt�ry dawno ju� uzna�, �e Dominik jest niezwykle �wiat�ym cz�owiekiem.

��Trudno mi w to uwierzy�. Ale musz� przyzna�, �e je�li nawet zosta�y wymy�lone, to s� dzie�em wybitnie zdolnego umys�u. Znaki s� prymitywne, jak nale�a�oby si� tego spodziewa�, gdyby pochodzi�y z archaicznych czas�w. Ten, kto przeni�s� je na papier, wie, co cobi. Porusza si� w odpowiedniej epoce.

Wtr�ci�a si� Villemo:

��Ale przecie� to do niczego niepodobne! � zawo�a�a.

��To prawda � zgodzi� si� Tristan. � Ten �j�zyk� nie ma nic wsp�lnego z dzisiejszym du�skim. W og�le z �adnym du�skim!

Poddali si�. Komendant z�o�y� papiery i energicznie podni�s� g�ow�.

��Musimy schwyta� ich wszystkich naraz, to jedyna szansa, by ich zniszczy�. Prawdopodobnie nie wr�c� ju� do piwnicy, skoro wiedz�, �e j� odkryli�my. Musimy skoncentrowa� si� na miejscu sk�adania ofiar, znajduj�cym si� gdzie� poza Kopenhag�.

��Wkr�tce ma si� tam odby� krwawa uczta � przypomnia�a Villemo. � Ale Sivert nie wiedzia� kiedy.

��Przypu��my, �e to ju� dzi� wieczorem. � Dominik zapatrzy� si� w jasne, czyste niebo. � Chyba mamy akurat pe�ni� ksi�yca, prawda?

��Tak � potwierdzi� nadworny medyk. � K�opot w tym, �e nie wiemy, gdzie te obrz�dy maj� by� odprawiane. Musimy odnale�� to miejsce. A to przypomina szukanie ig�y w stogu siana � zako�czy� z westchnieniem.

��A mo�e by tak �ledzi� tych z zamku, kt�rych nazwiska s� nam znane? � zaproponowa�a Villemo.

��Jak to zrobi�, pozostaj�c nie zauwa�onym tu, na pustych r�wninach Zelandii? � pytaniem odpowiedzia� Tristan. � Nie jeste�my w Norwegii, droga Villemo! Nie, to nie by�oby dobre posuni�cie, ale zastanawia�em si� nad tym, co powiedzia� Sivert. Mia� wra�enie, �e ofiary sk�ada si� gdzie� na po�udniowy zach�d od miasta. Nazwa kojarzy�a mu si� z wiatrakiem. Wiem przypadkiem, �e w ma�ej mie�cinie niedaleko st�d jest gospoda, kt�ra nazywa si� �Pod starym wiatrakiem�. Mo�e spr�bujemy tam?

��To brzmi do�� logicznie � przysta� komendant. � Je�li le�y na po�udniowy zach�d�

��Tak w�a�nie jest � wtr�ci� medyk. � Znam dobrze to miasteczko z czas�w mojej m�odo�ci. Je�dzi�em tam w konkury do pewnej dziewczyny. Ale to jest miasteczko i gospoda, a Sivert m�wi� o miejscu, w kt�rym sk�ada si� ofiary.

��Gdzie sk�adano ofiary w poga�skich czasach? � zastanawia�a si� Villemo. � W lasach? W �wi�tyniach?

��Pami�taj, �e nie m�wimy o wierzeniach wiking�w, Villemo � delikatnie zwr�ci� �onie uwag� Dominik.

��Poruszamy si� w o wiele, wiele odleglejszych czasach. W epoce �elaza, br�zu, kamienia i jeszcze g��biej w przesz�o�ci. Wkraczamy w �wiat legendarnych kr�l�w, do mit�w i ba�ni. C�, nie twierdz� tego z ca�kowit� pewno�ci�, ale przypuszczam, �e najodpowiedniejsze by�yby kurhany.

Twarz medyka wyra�nie si� rozja�ni�a.

��Czekajcie! W okolicy tego miasteczka naprawd� s� dwa czy trzy kurhany! Jeden z nich nazywa si� Zaraz, zaraz! Pami�tam, �e tam chodzili�my� Ju� wiem! Go��bie Wzg�rze! A ten drugi� Tak! Fornhoj! Nigdy tam nie by�em, bowiem le�y bardziej na uboczu, ukryty w lesie. Ale Fornhej� Ta nazwa bardziej ni� ka�da inna przywodzi na my�l pradawne dzieje.

��O wiele bardziej, ni� nam si� wydaje � stwierdzi� Dominik. � Staronordyckie s�owo �forn� nie ma nic wsp�lnego z pradawnymi dziejami. Oznacza natomiast ofiar�.

Zapad�a cisza.

��A wi�c � powiedzia� komendant. � Na co czekamy?

W �agodnym �wietle wieczoru wyruszyli z miasta, kieruj�c si� na po�udniowy zach�d. Jechali spor� grup�, w milczeniu. Ich my�li kr��y�y wok� tego, co mo�e ich czeka� w tej pozornie spokojnej mie�cinie. Nad nimi wznosi�o si� wiosenne szafirowe niebo, rozdzierane krzykiem dzikich g�si zmierzaj�cych na p�noc. Nad horyzontem wstawa� ksi�yc.

Komendant przeprosi�, �e zmusza si� pu�kownikow� do udzia�u w tak niebezpiecznej wyprawie, ale Ludzie Lodu u�miechn�li si� tylko w odpowiedzi i Dominik rzek�:

��Chcia�bym zobaczy� tego, kt�ry zdo�a�by powstrzyma� moj� �on� przed jak�kolwiek dramatyczn� przygod�!

Wida� by�o wyra�nie, �e komendant zupe�nie nie rozumie Villemo. Nie pasowa�a ani troch� do jego wyobra�e� o pi�knych damach. Nie widzia� tak�e nigdy tego, co ona potrafi.

Nie musieli jecha� daleko. Miasteczko le�a�o faktycznie tak blisko Kopenhagi, �e Tristanowi przysz�o na my�l, i� zostanie kiedy� wch�oni�te przez miasto. Ale to oczywi�cie absurd, u�miechn�� si� do siebie. Kopenhaga nigdy si� tak nie rozro�nie!

Ksi�yc w pe�ni w�drowa� po bezchmurnym niebie. W wiosennym powietrzu czai� si� przenikliwy ch��d. Na szcz�cie Villemo by�a ciep�o ubrana. Po�yczy�a grub� bielizn� na zamku. Nikt nie widzia�, �e pod eleganck� sp�dnic� kryje si� para we�nianych nogawic. Noc mog�a okaza� si� d�uga i zimna.

Bez trudu odnale�li miasteczko, gospod� �Pod starym wiatrakiem� i Fornhoj. Medyk mia� dobr� pami�� i okaza� si� doskona�ym przewodnikiem.

Okolice Fornhoj bardzo si� zmieni�y od poga�skich czas�w. Nie by�o st�d wida� miasteczka i prawie nie dawa�o si� dostrzec kurhanu, gdy� ze wszystkich stron otoczy� go las. Drzewa si�ga�y wy�ej ni� wierzcho�ek kurhanu. Kurhan wygl�da� teraz jak niewielkie �yse wzg�rze w�r�d wiosennie fioletowych ga��zi.

Idealne miejsce dla tajemnych rytua��w�

Zw�aszcza �e wierzcho�ek ukoronowany by� prawdziwym o�tarzem ofiarnym, na po�y zapadni�tym w ziemi�. A mo�e by�a to g�rna p�yta komory grobowej? Tego nikt nie potrafi� stwierdzi�.

Ukryli si� w zaro�lach otaczaj�cych kurhan, uk�adaj�c si� p�kolem. Gromadka by�a liczna. Poniewa� komendant ju� wiedzia�, kogo ze stra�y nale�y si� wystrzega�, m�g� wybra� dziesi�ciu zaufanych ludzi, uzbrojonych zar�wno w bro� sieczn�, jak i pistolety, kt�re mia�y zosta� u�yte jedynie dla postrachu, chyba �e zaistnia�aby prawdziwa potrzeba strzelania. Nie przypuszczali, by uczestnicy ceremonii byli szczeg�lnie uzbrojeni. Komendant pragn�� pojma� ich �ywymi oskar�y� o zdrad� stanu.

Pozostawa�o tylko czeka�, a� nadejd��

��Nic przecie� nie wiemy � powiedzia� komendant � Wcale nie jest pewne, czy tutaj si� zbieraj� ani te� czy przyb�d� dzisiejszej nocy.

��To tutaj � sucho orzek� Ulvhedin, a Dominik potakn��

��Sk�d wiecie?.

Nozdrza Ulvhedina zadrga�y.

��Zapach � wyja�ni� kr�tko.

��To miejsce pe�ne z�a � doda� Dominik. � Nie uwa�am si� za tch�rza i jako wybrany z Ludzi Lodu wiele widzia�em i prze�y�em, ale gdybym m�g�, zabra�bym was st�d daleko, jak najdalej, i sam tak�e wzi�� nogi za pas. Chyba powinni�cie nakaza� swoim �o�nierzom, komendancie, by przez ca�y czas odmawiali modlitwy!

Oficer zerkn�� na Ulvhedina i z rado�ci� pomy�la�, �e ta bestia stoi po jego stronie. Ulvhedin nie by� z tych, kt�rych pragnie si� mie� za wroga. C� za dziwni ludzie, ci ��toocy! Krewniacy takiego wra�liwego, delikatnego Tristana! Dominik, szlachetnie urodzony, �wiat�y, wykszta�cony cz�owiek� Jego �ona � pi�kna, lecz tajemnicza, maj�ca w sobie nieposkromion� dziko��, kt�ra nie daje si� przes�oni� dobrym wychowaniem� A ten trzeci� Widzia� przera�one spojrzenia swoich ludzi, rzucane temu olbrzymowi z puszczy, temu� niecz�owiekowi.

��Jak s�dzicie, czy przyjd�?

��Ju� tu s� � odpar� Dominik.

Komendant rozejrza� si� doko�a, przera�ony.

��Gdzie? Czy nas dostrzegli?

��Nie, nie widzieli nas � odpowiedzia� Ulvhedin zamiast Dominika. � I my tak�e nie wiemy, gdzie oni s�. Czujemy tylko ich obecno��.

W tej samej chwili znieruchomieli. Z przeciwnej strony wierzcho�ka, tam gdzie �cie�ka ko�czy�a si� prze�witem, nadchodzi�a procesja m�czyzn ubranych w mnisie opo�cze. Wysoko mi�dzy sob� trzymali kobiet�, kt�ra zdawa�a si� by� pogr��ona we �nie.

Villemo nagle poczu�a, jakby przeniesiono j� w prehistoryczne dzieje, mia�a wra�enie, �e zaraz rozlegn� si� g�uche uderzenia gong�w. Wsz�dzie jednak panowa�a cisza, jakby ci, kt�rzy nadchodzili, byli poruszaj�cymi si� bezszelestnie duchami.

Doszed� j� s�aby d�wi�k, gdy m�czy�ni ukryci obok si�gn�li po bro�.

��Niech nikt si� nie rusza! � nakaza� komendant. � Dopiero kiedy dam znak!

Villemo mia�a nadziej�, �e �o�nierze znajduj�cy si� w pewnej odleg�o�ci poj�li rozkazy, mimo �e nie dotar�y do nich s�owa komendanta.

W blasku ksi�yca naliczyli o�miu wysokich m�czyzn. Wiosenna noc nie by�a ciemna, rozja�nia� j� ksi�yc. W jego niebieskawym �wietle rozgrywaj�ca si� przed ich oczyma scena nabiera�a jeszcze bardziej niezwyk�ego charakteru.

��Uszczypnij mnie, Dominiku � szepn�a Villemo.

��Cicho b�d� � upomnia� j� �ciszonym g�osem. � Wcale nie �pisz. Ale dlaczego jest ich tylko o�miu? Brakuje dw�ch.

��Zapominasz o tym, kt�ry siedzia� w studni. Brakuje trzech.

Nie wiedzia�a, dlaczego jej w�asne s�owa sprawi�y, �e poczu�a zimny dreszcz na plecach.

Procesja dotar�a do wierzcho�ka kurhanu i przystan�a. Opuszczono nosze, kobiet� uniesiono i przytrzymano przed jednym z m�czyzn, kt�ry pokropi� j� zawarto�ci� trzymanego w r�kach rogu.

��Kap�an � szepn�a Villemo.

��Tak. Ale zwr�� uwag� na m�czyzn� z jego prawej strony! On si� boi! Do szale�stwa!

Nie mog�a poj��, jak Dominik potrafi przechwyci� reakcje drugiego cz�owieka z takiej odleg�o�ci. Ona zauwa�y�a, �e m�czyzna, cho� co prawda mocno zbudowany, by� du�o ni�szy od innych, i trudno by�o zrozumie�, w jaki spos�b uda�o mu si� dost�pi� wtajemniczenia.

��Tak, mnie te� to zastanawia � mrukn�� Dominik.

A przecie� ona nic nie powiedzia�a! Zn�w czyta� w jej my�lach. Villemo zrozumia�a, �e jego niezwyk�e zdolno�ci bardzo si� wyostrzy�y tej nocy.

Zastanawia�a si�, jak jest z Ulvhedinem.

Ona sama nie odczuwa�a nic szczeg�lnego, �adnych dodatkowych wra�e�. Wiedzia�a jednak, �e jej zdolno�ci jakby nie s� jej w�asne. Stanowi�a tylko po�rednie ogniwo, ��cz�ce tera�niejszo�� ze zmar�ymi z dotkni�tych Ludzi Lodu. A teraz ich tutaj nie by�o, nie wyczuwa�a ich obecno�ci. Mo�e Dania znajdowa�a si� poza ich zasi�giem?

Bardzo jej brakowa�o towarzyszy.

��Czy nie powinni rozpali� ognia ofiarnego? � szepn�a.

��Nie maj� odwagi. Cicho b�d�!

Rytua� trwa�. Kap�an uni�s� ramiona i pop�yn�a monotonna pie�� w owym pradawnym j�zyku. �piewali na zmian�, raz kap�an, raz pozostali, niemal jak w ko�ciele, tyle �e poga�skie pie�ni nie mia�y nic wsp�lnego z pobo�nymi psalmami.

Wydawa�o si�, i� kogo� wzywaj�. Swych przodk�w? Sprzed co najmniej stu pokole� wstecz? Nie, nigdy nie uwa�ano, by Du�czycy wywodzili si� od Ludzi z Bagnisk. Zniszczyli to pradawne plemi�, bior�c Dani� we w�adanie.

Ale mo�e kto� mia� w sobie domieszk� krwi Ludzi z Bagnisk? Czy legendy nie przekazuj� historii o uprowadzanych dziewicach? O za�lepionych szale�stwem ludziach, kt�rzy oddawali si� pi�knym m�czyznom i kobietom z Bagnisk?

Och, zn�w da�a si� ponie�� mistycznemu nastrojowi! �wiat�o ksi�yca, opuszczone miejsce z grobowcem czy te� kamieniem ofiarnym, niemy, nas�uchuj�cy las� Villemo stara�a si� opanowa� i trze�wo spojrze� na rzeczywisto��. Gdzie podzia�o si� jej poczucie humoru?

To nie by� jednak czas na �arty. Grozi�o im �miertelne niebezpiecze�stwo, szczeg�lnie kobiecie le��cej na kamieniu.

Villemo mia�a nadziej�, �e komendant nie b�dzie zbyt d�ugo zwleka�. A mo�e kobieta ju� by�a martwa?

��Nie � szepn�� Dominik.

Tym razem dos�ownie odczyta� pytanie z jej my�li! Nigdy wcze�niej si� to nie zdarzy�o!

Wiedzia�a, �e Ulvhedin znajduje si� tu� obok niej, nie �mia�a jednak odwr�ci� g�owy, obawiaj�c si�, �e Stra�nicy dostrzeg� jakie� poruszenie w lesie.

Pie�� umilk�a. Kap�an dono�nym g�osem pocz�� odmawia� modlitw�; teraz s�owa dociera�y do nich wyra�niej. S�owa? Nie rozumieli �adnego z nich, a kap�an doprawdy zna� ich wiele! O ile by�y prawdziwe, a nie wymy�lone specjalnie na t� okazj�. Sk�aniali si� ku temu ostatniemu.

��Dlaczego jest ich tylko o�miu? � powt�rzy�a z l�kiem w g�osie.

��Mo�e pozostali stoj� na czatach; pilnuj�, by nikt nie zak��ci� obrz�du.

Tak, to zapewne by�o wyja�nienie. �e te� nie pomy�la�a o tym wcze�niej! Natychmiast odczu�a ulg�.

Zawodzenie kap�ana wprowadzi�o pozosta�ych w stan demonicznego op�tania. M�czy�ni padli na kolana � z wycie�czenia b�d� w uniesieniu, tego nie wiedzia�a. Wymiana pyta� i odpowiedzi stawa�a si� coraz szybsza i gwa�towniejsza. Najwyra�niej osi�gn�li ekstaz�. W jednej chwili piekielna modlitwa umilk�a.

Kobieta spoczywaj�ca na kamieniu poruszy�a si�, ale po chwili zn�w znieruchomia�a.

��Jest tylko oszo�omiona � mrukn�� Dominik. � Prawdopodobnie upojona do nieprzytomno�ci. To naj�atwiejszy spos�b, by j� uciszy�.

W�r�d m�czyzn na kurhanie da� si� zauwa�y� niepok�j, jakie� poruszenie. Komendant, ufaj�cy wyczuciu Dominika, zapyta� cicho:

��Co teraz nast�pi?

��S� erotycznie podnieceni � odpar� Dominik z niesmakiem.

��Czy b�dzie im wolno�? � Oczy Villemo otworzy�y si� szeroko ze zdumienia.

��Na to wygl�da.

��Och, nie! Nie chc� na to patrze�. To zbyt okrutne!

��Mia�em zamiar czeka�, bo chcia�em z�apa� ich na gor�cym uczynku tu� przed samym z�o�eniem ofiary � rzek� gniewnie komendant. � Do tego jednak nie dopuszcz�!

Podczas gdy kap�an, wykorzystuj�c prawo pierwsze�stwa, na kolanach zbli�a� si� do kobiety, komendant uni�s� rami� i gromkim g�osem zawo�a�:

��W imieniu kr�la, przerwa� te bezece�stwa!

Ca�a grupa znieruchomia�a, jakby na moment zamieni�a si� w kamie�. Szybko jednak poderwali si� na nogi, widz�c, �e z lasu wypadaj� umundurowani m�czy�ni z wzniesionymi, gotowymi do ataku szablami.

��Zosta� tu � Dominik i komendant jednocze�nie nakazali Villemo, a poniewa� nie mia�a �adnej broni, uzna�a, �e w istocie tak b�dzie najlepiej.

M�czy�ni na szczycie kurhanu rozgl�dali si�, szukaj�c mo�liwo�ci ucieczki, ale zostali b�yskawicznie otoczeni przez �o�nierzy, kt�rzy zacie�niali wok� nich kr�g.

Nagle kto� krzykn�� w szale�czej panice:

��Pom�cie! Pom�cie nam, do diab�a!

W tej samej chwili �o�nierze ujrzeli, �e kto� biegnie ku nim ze szczytu kurhanu. By� to najni�szy z m�czyzn, ten, kt�ry wed�ug Dominika i Ulvhedina ba� si� tak bardzo. Potykaj�c si� p�dzi� w stron� komendanta. Pad� na kolana u jego st�p i uczepi� si� oficerskiego munduru.

��Ratunku, ratujcie, na mi�o�� bosk�, zabierzcie mnie st�d! � b�aga� gor�czkowo. � Ja nie chcia�em si� do nich przy��czy�, zmusili mnie tylko dlatego, �e odkry�em t� piwnic� i te straszne tabliczki. Uda�o mi si� je odczyta� i� � Profesor Widst! � zdumia� si� komendant. � I wy tak�e macie zwi�zek z t� histori�?

��Nie, och, nie! Oni mnie zmusili, zagrozili, �e wezm� moj� c�rk�. Ratujcie mnie!

��To pewnie wy siedzieli�cie w studni?

��Tak, tak, ale spieszcie si�! Prosz�! B�agam!

��Dobrze. Trzymajcie si� z ty�u, za nami.

W tym czasie �o�nierze jeszcze bardziej zacie�nili kr�g wok� grupy Stra�nik�w. Ci jednak obudzili si� ju� do �ycia i wielu z nich wyci�gn�o no�e, kr�tkie sztylety i inn� bro�. Kap�an trzyma� w d�oni straszliwy miecz. Wszyscy pojmowali, do czego mia� zosta� u�yty.

Obie strony na kilka sekund wstrzyma�y oddech, oczekuj�c na kolejny ruch przeciwnika� Stra�nicy rozgl�dali si�, szukaj�c czego� oczyma.

Cios jednak spad� na Villemo.

Nie zauwa�y�a nawet, jak u jej boku pojawi� si� m�czyzna.

By� niezwyczajnie wysoki, ubrany w szarobrunatn� mnisi� opo�cz�. Kaptur zwisa� mu lu�no na plecach i Villemo spojrza�a w najpi�kniejsze, a zarazem najbardziej przera�aj�ce oblicze, jakie kiedykolwiek widzia�a. By�o bladob��kitne, niczym z marmuru; z czarnymi oczami i u�miechni�tymi ustami. Czarne jak sadza w�osy, grube i l�ni�ce, falami opada�y na ramiona. Nie mog�a oderwa� wzroku od tego oblicza, ale k�tem oka dostrzeg�a, �e obok pojawi�y si� jeszcze dwie podobne postaci. Bi� od nich taki sam jak od tamtego obezw�adniaj�cy i odbieraj�cy si�y ch��d. M�czy�ni spowici byli w dziwne, jakby pokryte ple�ni�, opo�cze. Nad nimi unosi�a si� chmura ziemnego py�u, lodowata, brudnoszara, odra�aj�ca.

Czarne jak w�giel oczy, wci�� si� w ni� wpatrywa�y. Umia�a teraz okre�li� wyraz, jaki kry� si� w nich i w z�ym, b��kaj�cym si� na ustach u�miechu. By�a to okrutna, wprost zwierz�ca ��dza.

Villemo ogarn�a fala md�o�ci, jakby ohydna d�o� wciska�a si� jej do gard�a. Zatoczy�a si�, chcia�a ucieka� do Dominika, krzycze�, ale zanim zd��y�a si� ruszy�, lodowata r�ka zacisn�a si� wok� jej nadgarstk�w, inna zakry�a usta i poczu�a, �e napastnicy ci�gn� j� na skraj lasu.

Ale c�rka Ludzi Lodu jeszcze si� nie podda�a. Ca�a zdolno�� koncentracji skupi�a na jednej my�li.

Dominiku! Ulvhedinie! Tristanie! Sp�jrzcie tu!

Tristan nie mia� �adnej mo�liwo�ci odebrania jej pro�by, nie by� ani dotkni�tym, ani wybranym. Ale Ulvhedin w mgnieniu oka odwr�ci� g�ow� i krzykn��. To samo uczyni� Dominik.

Stra�nicy mieli przewag�. Trzej straszni m�czy�ni prowadz�c mi�dzy sob� Villemo, wy�onili si� spo�r�d drzew, przeszli przez pier�cie� �o�nierzy i dotarli na sam szczyt do pozosta�ych. Villemo dostrzeg�a, �e Stra�nicy oddychaj� z ulg�.

Dominik nic nie m�g� zrobi�. Nie chcia� ryzykowa� �ycia �ony. Ale Ulvhedin spu�ci� g�ow� i spod oka bacznie obserwowa� trzech napastnik�w.

M�czyzna, kt�ry trzyma� Villemo, powiedzia� co� do kap�ana j�zykiem tak niebywale gard�owym, �e d�wi�ki, kt�re przedtem wydawa� z siebie kap�an, jawi�y si� teraz jako nieudolne na�ladownictwo. Kap�an skin�� g�ow� i krzykn�� do wszystkich zebranych:

��Ta kobieta jest teraz nasza. Zabierzemy j� ze sob�, a je�li ktokolwiek si� ruszy, ona natychmiast zginie.

Dziewczyna le��ca na kamiennej p�ycie na jaki� czas posz�a w zapomnienie. Villemo by�a po stokro� cenniejsza.

�o�nierze nie mogli uczyni� niczego, by powstrzyma� ca�� grup� kieruj�c� si� ku �cie�ce. Ramiona Villemo zaczyna�y dr�twie� z zimna przenikaj�cego od d�oni trzymaj�cej jej nadgarstki. By�a jakby otumaniona l�kiem.

Nie wzi�li jednak pod uwag� Ulvhedina.

W jednej chwili znalaz� si� na wierzcho�ku kurhanu, wo�aj�c:

��St�jcie!

Trzej m�czy�ni i pozostali Stra�nicy odwr�cili si� gwa�townie. Ten, kt�ry trzyma� Villemo, ju� uni�s� r�k�, by skr�ci� jej kark, ale w tym momencie spad�o na niego zakl�cie Ulvhedina. Zastyg� w p� ruchu z d�oni� uniesion� nad jej szyj�.

Z ust Ulvhedina wydobywa�y si� osobliwe usypiaj�ce s�owa, monotonne, rytmiczne. Cz�onkowie zakonu Stra�nik�w bezsilnie opadli na kolana, ale Ulvhedinowi nie o nich chodzi�o, lecz o tych trzech, kt�rzy pojmali Villemo. A ich nie uda�o si� rzuci� na ziemi�!

Wszyscy widzieli, jak koncentruj� swoje moce, by odeprze� zakl�cie Ulvhedina. I przez moment byli ju� bliscy zwyci�stwa, bowiem Ulvhedinowi przerwano skupienie.

Uczyni� to Tristan, kt�remu z g��bi serca wyrwa� si� rozdzieraj�cy krzyk:

��Nie, Ulvhedinie, nie! Jeste� moim synem!

Ulvhedin nie odwr�ci� g�owy, nie spu�ci� wzroku z trzech upiornych postaci.

��Wiem o tym, ojcze � powiedzia�, u�miechaj�c si� z gorycz�. � Czeka�em na te s�owa. Ale odejd� teraz na bok. Nie nara�aj �ycia Villemo.

I Tristan, o pi�tna�cie tylko lat starszy od swego syna, wycofa� si�, bole�nie wzdychaj�c.

��Ja nic nie mog� uczyni� � zwr�ci� si� do Dominika. � Pom� mu, ty, kt�ry potrafisz.

��W�a�nie to robi� � szepn�� Dominik, a wtedy Tristan dostrzeg�, �e jego krewniak stoi nieruchomo, jak skamienia�y, tylko z czo�a sp�ywa mu pot, a ca�� uwag� kieruje na Ulvhedina.

On podtrzymuje si�y Ulvhedina, pomy�la� Tristan. Niech wszystkie dobre moce maj� ich w swojej opiece!

Moment os�abionej koncentracji kosztowa� ich wiele. Trzej straszliwi m�czy�ni jakby wymkn�li si� spod wszechw�adzy Ulvhedina, ale w�wczas Villemo zorientowa�a si�, �e i jej kto� pomaga. Kto�, kogo nikt nie widzia�, wstrzyma� r�k�, kt�ra jednym ciosem pozbawi�aby j� �ycia.

Ulvhedin na powr�t zebra� si�y.

Tengelu Dobry, pomy�la�a Villemo. Dzi�kuj�! Wiem, �e tu jeste�!

To jednak by�a walka Ulvhedina. Villemo nagle poj�a, �e Ludzie Lodu wspomagali tak�e i jego, gdy� j�zyka, kt�rym teraz przemawia�, nigdy si� wcze�niej nie uczy�.

M�czy�ni kl�cz�cy na ziemi zdr�twieli od lodowatego zimna, kt�rego z�udzenie zes�a� na nich Ulvhedin. Ale mr�z nie szkodzi temu, kto sam jest jak l�d. Trzej m�czy�ni stali nietkni�ci zimnem. Nie na tym mia�a polega� walka mi�dzy nimi a samotnym olbrzymem na szczycie kurhanu.

�o�nierze niespokojnie popatrywali na komendanta, jakby pytaj�c go o decyzj�, ale on tylko machn�� r�k�.

Do tej chwili moc Ulvhedina skupiona by�a wy��cznie na powstrzymaniu �miertelnego ciosu wymierzonego w Villemo. Teraz rozpocz�a si� walka o inn� stawk�.

To dlatego zosta�am wybrana, by skierowa� Ulvhedina na w�a�ciw� drog�, my�la�a Villemo, doznaj�c nag�ego ol�nienia. Wszystkie moje poczynania mia�y pos�u�y� tej chwili. Chwili, w kt�rej kto� r�wnie silny jak te trzy przera�aj�ce istoty zmierzy si� z nimi, by uratowa� Dani� i jej kr�la. A jedynie Ulvhedin posiad� tak� moc. Najpierw jednak trzeba go by�o przemieni� z potwora w warto�ciowego cz�owieka. Dominikowi, Niklasowi i mnie powi�d� si� pierwszy etap. Teraz nast�pi najwa�niejszy. Po tym nasza misja zostanie spe�niona.

O ile nam si� powiedzie�

G�os Ulvhedina by� dono�ny i w niepoj�ty spos�b zmuszaj�cy do pos�uchu. Przemawia� j�zykiem ca�kowicie jej nieznanym, ale jak�e r�nym od tego, kt�rym pos�ugiwa� si� kap�an, pe�nego gard�owych d�wi�k�w, zwar� glotalnych, twardych zbitek sp�g�oskowych. J�zyk Ulvhedina by� melodyjny, niemal �piewny, podobny do mowy Fina, kt�rego kiedy� spotka�a. Ale nie by� to z pewno�ci� fi�ski, na tyle si� zorientowa�a.

Nagle zda�a sobie spraw�, �e �elazny u�cisk wok� jej d�oni zel�a�. Odwa�y�a si� spojrze� na budz�ce groz� istoty. Twarze m�czyzn wykrzywia�y si� w grymasie, jakby usi�owali uwolni� si� od czego�, ale mimo wysi�k�w nie byli w stanie tego uczyni�. Ze wszystkich si� starali si� odzyska� moc, kt�ra przep�dzi�aby tego potwora z Fornhoj, ich �wi�tego miejsca.

Villemo zdr�twia�a od podw�jnego zimna: tego p�yn�cego od cia� m�czyzn i tego, jakie wola Ulvhedina sprowadza�a na wszystkich, kt�rzy znale�li si� przed nim. Zorientowa�a si� jednak, �e cho� nie mo�e przerwa� powtarzanych jak w transie zakl��, stara si� jednocze�nie odci�gn�� j� od z�ych istot.

Gdy poczu�a, �e mo�e si� poruszy�, z niewypowiedzian� m�k� zacz�a posuwa� si� naprz�d. Z ogromnym trudem krok po kroku przedosta�a si� na drug� stron� kurhanu i upad�a na ziemi� ko�o Dominika i zdj�tego groz� profesora.

��Bogu niech b�d� dzi�ki � mrukn�� Dominik. � Kiedy dojdziesz do siebie, pom� Ulvhedinowi! On potrzebuje ca�ego wsparcia, na jakie nas sta�.

��Dobrze � obieca�a, z trudem chwytaj�c oddech.

Profesor nareszcie poj��, co robi Ulvhedin. Z okr�g�ymi z wra�enia oczyma ws�uchiwa� si� w monotonne powtarzane zdania.

��M�j Bo�e � szepn��. � Pos�uchajcie tego j�zyka!

��A c� to za mowa? � zapyta� Dominik, nie odwracaj�c uwagi od Ulvhedina.

��Nie wiem na pewno. S�ysz� fragmenty j�zyka praa�tajskiego. Alba� nie, to ugryjski! Zaraz! Pos�uchajcie tego! Na wsch�d od Uralu� wschodniojakucki? A mo�e wogulski, nie potrafi� tego stwierdzi�.

Pogr��ona w my�lach Villemo przycisn�a d�oni� Wci�� nie czu�a si� dobrze po kontakcie z trzema straszliwymi istotami, w g�owie jej wirowa�o i szcz�ka�a z�bami.

Do licha, my�la�a. Do licha, co tu si� w�a�ciwie dzieje?

Stan�a na trz�s�cych si� nogach i z wielkim wysi�kiem stara�a si� skupi� my�li wok� tego, ca robi Ulvhedin. Pom�c mu, da� jeszcze wi�cej si� Ludzi Lodu. Ale co on w�a�ciwie czyni? Nie bardzo mog�a zrozumie�.

W nast�pnej chwili pozna�a prawd�. Popatrzy�a na trzech m�czyzn, stoj�cych na �agodnie opadaj�cym zboczu kurhanu. Wyda�o si� jej, �e nie wygl�daj� ju� tak imponuj�co. Ich twarze zastyg�y w pe�nym z�o�ci grymasie, a w oczach p�on�a nienawi�� skierowana ku Ulvhedinowi. Ale nie poruszali si�.

Us�ysza�a pe�en niedowierzania g�os profesora:

��On ich zaklina! Na Boga, on ich zaklina!

��Oczywi�cie � potwierdzi� Dominik niemal spokojnie, z ledwie tylko uchwytnym dr�eniem w g�osie.

��Nigdy nie s�dzi�em, �e kiedykolwiek dane mi b�dzie ujrze� to na w�asne oczy. Tylko szamani z syberyjskiej tundry posiedli t� sztuk�!

Wiedzia�am! my�la�a Villemo podekscytowana. Wiedzia�am, �e nie tylko Tengel Dobry wst�pi� teraz w Ulvhedina, lecz tak�e nasi przodkowie z czas�w bardziej zamierzch�ych ni� czas Tengela Z�ego. Ci, kt�rzy przybyli tu przez skut� lodem tundr�, by znale�� w Norwegii ojczyzn�. C� to za noc!

Skupi�a si� na pomocy Ulvhedinowi i nareszcie poj�a, co on czyni. W g�owie jej zaszumia�o, gdy zrozumia�a, dlaczego trzej m�czy�ni nie wydawali si� ju� tacy wysocy. Ulvhedin zaklina� ich, by zapadli si� pod ziemi�. Ich stopy ju� znikn�y, dlatego nie mogli si� poruszy�. Powoli, cal po calu, zapadali si� coraz g��biej, bezradni wobec jego mocy. Ich si�a by�a innego rodzaju. Potrafili jednym ciosem zabi� cz�owieka, zgnie�� go mocarnymi d�o�mi, ale nic nie mogli zdzia�a� na odleg�o��.

Jednog�o�ne westchnienie �o�nierzy zdradzi�o, �e oni tak�e to widz�. K�tem oka dostrzega�a ich przera�one, poblad�e twarze.

Kiedy Villemo odkry�a prawd�, nareszcie by�a gotowa by wesprze� Ulvhedina w jego walce. Uj�a Dominika za r�k� i razem wkroczyli na wierzcho�ek kurhanu. Po�o�yli d�onie na ramionach Ulvhedina; po prawdzie zrobi� to tylko Dominik, bo Villemo nie si�ga�a tak wysoko. Teraz wydarzenia toczy�y si� szybciej.

W srebrnob��kitnym �wietle ksi�yca wszyscy ujrzeli jak owe straszliwe, nieznane istoty stopniowo zapadaj� si� coraz g��biej w ziemi�. Biodra, ramiona� pe�ne gniewu oczy wpatrywa�y si� intensywnie w tr�jk� stoj�c� na wierzcho�ku kurhanu, ale na pr�no.

Wkr�tce wida� ju� by�o tylko ich czarne w�osy, ale zaraz przes�oni�y je k�py trawy. Ulvhedin jeszcze przez chwil� odmawia� swe zakl�cia, aby wepchn�� ich g��boko po czym zamilk�. Pozostali tylko zamarzni�ci na bry�y lodu Stra�nicy.

Dominik ze zdumieniem przys�uchiwa� si� Villemo, nuc�cej z dziwnym u�miechem na ustach s�owa pie�ni:

I pomarli poganie.

W drodze do Kopenhagi przyszed� czas na wyja�nienia. Przemarzni�ci Stra�nicy Prawego Tronu jechali z r�kami zwi�zanymi na plecach, z ci�arem w sercu, pogr��eni w rozmy�laniach nad swoj� wielce niepewn� przysz�o�ci�.

Natomiast profesor Widst jecha� wraz ze sprzysi�onymi i gor�czkowo opowiada� o nieustannym koszmarze, kt�ry prze�ywa� przez ostatnie lata. Rozumieli go. Wszyscy byli g��boko poruszeni niewiarygodnymi wydarzeniami tej nocy, wry�y si� one w ich dusze ju� na ca�e �ycie.

Kilka lat temu profesor zszed� przypadkiem do piwnicy ma�ej gospody po drugiej stronie kana�u. Tam odkry� zamurowane drzwi, jako �e interesowa�o go wszystko, co ma zwi�zek z histori�, zapyta� karczmarza (kt�ry poza wszystkim by� synem jego szwagierki), czy co� o nich wie. Nie wiedzia�, ale zezwoli� profesorowi na zburzenie muru. Wtedy ku swemu zdumieniu uczony odkry� tajemny korytarz pod kana�em. Um�wi� si� z karczmarzem, �e ten nie pi�nie nikomu ani s�owa, gdyby bowiem rozesz�a si� wie�� o dodatkowym po��czeniu z zamkiem, pasa� natychmiast zosta�by zniszczony. A profesor odkry� tam wspania�e ruiny starego klasztoru, o kt�rych nikt do tej pory nie wiedzia�.

Chcia� je zbada� w spokoju, bez zb�dnej asysty. Jeden niezgrabny ruch kogo� nieostro�nego m�g�by zniszczy� cenne zabytki. Karczmarz przez wszystkie lata nie pu�ci� pary z ust i bez przeszk�d udost�pnia� profesorowi tajemne przej�cie, tak samo jak p�niej udost�pnia� je Stra�nikom Prawego Tronu.

��A w�a�nie, sk�d oni si� wzi�li? � zainteresowa� si� komendant.

Profesor zadr�a�. To zdarzy�o si� du�o p�niej, wyja�ni�. Zacz�o si� od tego, �e pewnego dnia w jednej ze �cian w ruinach klasztoru odkry� osobliwe tabliczki, na kt�rych wyryto inskrypcje. Tabliczki by�y cienkie i lekkie, a �e znalaz� ich niema�o, mia� wi�c sporo tekstu. Na tyle du�o, by podj�� pr�by odcyfrowania tekst�w i okre�lenia j�zyka, w jakim zasta�y napisane. Uczeni potrafi� tego dokona�, je�li pewne znaki powtarzaj� si� dostatecznie wiele razy, by znale�� punkt wyj�cia do j�zykowego kodu.

Prace poch�on�y oczywi�cie du�o czasu i sprawi�y sporo k�opot�w, a� pewnego dnia wydarzy�o si� co� niewiarygodnego. Profesor s�dzi�, �e znalaz� wreszcie klucz do niezwyk�ego j�zyka, wym�wi� s�owa na g�os� A nazajutrz, gdy przyby� do piwnicy, ujrza� now� tabliczk�. Naturalnie zastanawia� si�, kto m�g� by� w znanej tylko jemu piwnicy. Karczmarz zaklina� si�, �e nikt nie wchodzi� przez sekretne drzwi, profesor zaj�� si� wi�c szukaniem ewentualnego doj�cia do zamku. Odkry� kamienn� p�yt�, ale wszystko wskazywa�o na to, �e nikt nie podnosi� jej od setek lat. Zacz�� wi�c odczytywa� naj�wie�sz� tabliczk�. Posz�o mu teraz znacznie �atwiej i w niej znalaz� wyja�nienie. Odczyta� na g�os tre��, jak dopiero p�niej zrozumia�, niezwyk�ej magicznej formu�y� A nast�pnego dnia, gdy zszed� do klasztoru, zasta� w nim trzech bardzo wysokich m�czyzn.

Up�yn�o wiele dni, zanim poj��, jakich ma go�ci. W tym czasie zd��y� ju� zwierzy� si� swemu dobremu przyjacielowi. By� to �w szlachcic, stoj�cy blisko kr�la, ten, kt�ry teraz, pojmany, jecha� razem z nimi. Wsp�lnie szybko zdo�ali opanowa� j�zyk i�

��Chwileczk� � przerwa�a mu Villemo. � O ile dobrze zrozumia�am, �w szlachcic jest tym, kt�rego nazwali�cie kap�anem?

Tak, to prawda. Wpadli w szpony tych trzech wielkolud�w.

��Dlaczego nie nazywacie ich prawdziwym imieniem? � spokojnie zapyta� Dominik. � Dlaczego nie m�wicie o nich �Ludzie z Bagnisk�?

Profesor skurczy� si� w sobie na d�wi�k tych s��w, ale skin�� g�ow�. A potem rozpocz�� si� koszmar, kontynuowa�. Najpierw z entuzjazmem odni�s� si� do ich plan�w przywr�cenia Danii jej dawnym mieszka�com. Jako archeologa ogromnie go to ciekawi�o. Jego przyjaciel, szlachcic, by� jeszcze bardziej zainteresowany. Z przyczyn osobistych, jak p�niej dowiedzia� si� profesor. Jego Wysoko�� dotkliwie go kiedy� urazi� przypadkowym docinkiem, a takiej zniewagi szlachecka duma znie�� nie mog�a. Wprost kipia� ��dz� zemsty. Teraz nadarza�a si� �wietna okazja. A w dodatku Ludzie z Bagnisk obiecali mu stanowisko ziemskiego wicekr�la w Danii.

Tak, mogli porozumiewa� si� z przybyszami, z ka�dym bowiem dniem lepiej opanowywali ich osobliwy j�zyk. Najwi�kszym pragnieniem Ludzi z Bagnisk by�o osadzi� na du�skim tronie w�asnego kr�la.

Wkr�tce jednak dla profesora sta�o si� jasne, �e ich pragnienia wcale nie s� zgodne z jego intencjami. Ludzie z Bagnisk zacz�li rz�dzi� �elazn� r�k�. To szlachcic za�o�y� zakon Stra�nik�w Prawego Tronu i wprowadzi� do niego fanatyk�w, ludzi, do kt�rych mia� zaufanie, nieprzejednanych wrog�w kr�la, na dodatek zainteresowanych okultyzmem. Ludzie z Bagnisk szydzili z ma�ych Du�czyk�w, dlatego do Zakonu wst�powa� mogli tylko najwy�si.

��A te straszne ofiary? � pyta� Tristan. � Czemu mia�y s�u�y�?

��Nie do mnie nale�y skierowa� to pytanie � odpar� profesor. � To Ludzie z Bagnisk je wymuszali, oni p�niej zajmowali si� ofiarami. S�dz�, �e by�y im niezb�dne, by� nie, nie chc� o tym my�le�!

��By m�c dalej �y� � brutalnie doko�czy� nadworny medyk. � Jak wampiry i inne straszyd�a, kt�re z tego czerpi� si�y. No c�, by�o wi�c tak, jak kiedy� powiedzieli�my: kto� kopa� za g��boko.

��Tak � westchn�� profesor. � Przyznaj� si� do przest�pstwa.

��I mieli ochot� na nasze kobiety?

��A czy nie jest prawd�, �e stwory z innego �wiata, jak elfy, kr�lowie g�r, huldry i wampiry, maj� nigdy nienasycone erotyczne apetyty? � zauwa�y� Dominik.

Villemo zerkn�a na m�a. Czy pami�ta� jeszcze to, z czego mu si� kiedy� zwierzy�a? Jej dziewcz�ce fantazje na po�y o nim, na po�y o kr�lu g�r? By�y na wskro� przesi�kni�te erotyzmem.

��Mam dla was rad�, profesorze � odezwa� si� medyk. � Zniszczcie wszystko, co macie w tym j�zyku! Wszystkie kamienne tabliczki, wszystkie odpisy! Zapomnijcie o wszystkim, czego si� nauczyli�cie!

��Tego mo�ecie by� pewni � solennie przyrzek� profesor Widst. � Ale co poczniemy ze szlachcicem? On wie tyle samo co ja.

��Ju� nied�ugo nic nie b�dzie pami�ta� � o�wiadczy� komendant, wyr�czaj�c medyka. � Wszyscy ci ludzie natychmiast stan� przed s�dem. Decyzja nale�y do s�du, ale dla niego nie widz� nadziei.

M�od� kobiet� pozostawiono w jej wiosce. By�a to dziewczyna wybrana na ofiar� ze wzgl�du na swe dziewictwo. Mieli nadziej�, �e nigdy nie dowie si�, co mia�o sta� si� z ni� tej nocy.

Komendant z galanteri� zwr�ci� si� do Villemo:

��Musz� przyzna�, �e wasz m��, a zw�aszcza wasz krewniak Ulvhedin, potrafi� dokona� zadziwiaj�cych rzeczy! Czy wam tak�e to imponuje, pu�kownikowo?

��Oczywi�cie � odpar�a oschle.

��Villemo te� sporo potrafi � za�mia� si� Dominik, rozbawiony jej skwaszon� min�.

Komendant zachichota� pogardliwie. Nie dostrzeg� u niej �adnych szczeg�lnie nadprzyrodzonych zdolno�ci.

Pom� mi teraz, Tengelu Dobry, b�aga�a w my�lach zgn�biona Villemo. Pom� mi przekona� tego niedowiarka, �e i ja co� potrafi�!

Ale �adna si�a nie nap�ywa�a do jej d�oni.

Bardzo prosz�, Tengelu Dobry! Zr�b co�!

Dominik wyczuwa� jej wewn�trzne zmagania i niebywale go to bawi�o. Villemo, widz�c jego reakcj�, wpad�a w jeszcze wi�ksz� z�o��.

Och, nie! westchn�a w g��bi ducha. Tengel by� cz�owiekiem o surowych zasadach. Na pewno nie podoba�oby mu si� trwonienie cennych mocy tylko po to, by zaimponowa� innym. I na pewno mia� w tym swoj�, jak�e teraz niewygodn� dla Villemo, racj�.

Do diaska, zakl�a pod nosem.

Ale mo�e Sol, moja pokrewna duszo, ty mnie rozumiesz, prawda? Nie zawaha�aby� si� w takiej sytuacji. Bardzo ci� prosz�, tu chodzi o godno�� i presti� c�rki Ludzi Lodu!

I nagle�

Cudowny strumie� energii pop�yn�� od serca a� do ramion. Dzi�kuj�, Sol, wiedzia�am, �e mnie nie zawiedziesz!

��A wi�c nie wierzycie w moj� nadprzyrodzon� moc? � z triumfem w g�osie zawo�a�a Villemo do komendanta.

��Czy chcecie, bym rzuci�a kilka l�ni�cych b��kitnym �wiat�em kul na r�wnin�? Patrzcie zatem.

P�ynnym ruchem wyci�gn�a przed siebie r�ce, i paff! z g�o�nym sykiem sp�yn�a z jej d�oni jedna jedyna niedu�a roz�wietlona kulka� Opad�a na ziemi� i, podskakuj�c jak przestraszona �aba, znikn�a w oddali.

Villemo z niem�dr� min� przygl�da�a si� temu zjawisku. Dominik �mia� si� do rozpuku na ko�skim grzbiecie. S�ysza�a, �e Ulvhedinowi i Tristanowi tak�e jest weso�o, i przez chwil� jej ura�ona ambicja rozpali�a jeszcze wi�kszy gniew, ale w ko�cu wrodzone poczucie humoru wzi�o g�r�.

��To Sol � wyja�ni�a na sw�j nieodparcie czaruj�cy spos�b. � Powinnam si� by�a tego spodziewa� po tej szelmie. Dosta�am za swoje!

Jednak�e komendant i nadworny medyk patrzyli na ni� teraz inaczej, z pe�nym podziwu zdumieniem w oczach. I o to przecie� chodzi�o!

W Kopenhadze rozstali si�. Tristan i jego krewniacy pragn�li powr�ci� do Gabrielshus.

��Skontaktujemy si� z wami � zapewni� komendant. � I pami�tam o waszej pro�bie, pu�kownikowo. Zrobi� wszystko, co w mojej mocy, zapewniam.

Popatrzyli na ni� badawczo, ale z niewinnej minki Villemo nic nie byli w stanie wyczyta�.

Wyja�nienie przysz�o kilka dni p�niej.

Z zamku przyby� pos�aniec. Przekaza� pismo, na kt�rym widnia�a imponuj�ca kr�lewska piecz��.

By� to glejt sporz�dzony przez Jego Wysoko�� kr�la Christiana V dla obywatela norweskiego Ulvhedina Paladina z Ludzi Lodu. Za wierno�� kr�lewskiej osobie i dokonanie chwalebnych czyn�w w obronie majestatu mo�e on od tej pory swobodnie podr�owa� po obu krajach. Glejt ten stanowi� gwarancj�, i� jego w�a�ciciel znajduje si� pod ochron� Jego Kr�lewskiej Mo�ci. Ulvhedin nie by� ju� wyj�ty spod prawa, cofni�to nagrod� wyznaczon� za jego g�ow�.

Villemo promienia�a jak s�o�ce. Dominik stwierdzi�, �e wygl�da na nieprzyzwoicie z siebie zadowolon�, ale wszyscy w g��bi ducha byli jej ogromnie wdzi�czni i �wi�towali wolno�� Ulvhedina. Przypuszczali, �e kr�l otrzyma� bardzo ostro�ne sprawozdanie. Spisek przeciwko jego osobie, nic wi�cej.

Nast�pnego dnia Tristan jak zwykle zaszed� do rodzinnego grobowca i przysiad� ko�o miejsca wiecznego spoczynku Branislavy. Tym razem jednak nie by� sam, towarzyszy�a mu Villemo. Usiad�a obok niego.

��Czy ona by�a wspania�� kobiet�?

��Najwspanialsz�.

��A ty obieca�e� zaj�� si� jej c�rk� i wnuczk�, a teraz nie wiesz, jak sobie z tym poradzi�, czy� nie tak, m�j drogi Tristanie?

��Ulvhedin chce zabra� malutk� do Norwegii. Twierdzi, �e Elisa najlepiej zajmie si� tak� ma�� istotk�. Ale ja jestem zdania, �e to nie by�oby w porz�dku. Wobec nikogo!

��Ja te� tak s�dz�. Ulvhedin nie mo�e zabra� niemowl�cia na statek. A Marina� Nie, dziewczynka powinna zosta� tutaj.

��Tak. Ale moja ochmistrzyni, kt�ra teraz opiekuje si� dzieckiem, ju� wkr�tce nie b�dzie mog�a si� nim zajmowa�. Starzeje si�, nie jest ju� tak sprawna. Villemo, czuj� si� niby w potrzasku! I na domiar wszystkiego odda�em Gabrielshus, dziedzictwo Ulvhedina�

��Ulvhedin ma w swojej paskudnej g�owie tylko jedn� my�l: jak najpr�dzej wr�ci� do domu, na Elistrand, do Elisy i Jona. Nie pragnie i nie zamierza przej�� odpowiedzialno�ci za Gabrielshus, chce jecha� do Norwegii.

Tam nikt nie nazwie go margrabi�, tam mo�e pozosta� prostym wie�niakiem. To jest w�a�nie jego powo�anie.

Zarz�dzanie Gabrielshus by�oby dla niego za trudne.

Tristan pokiwa� g�ow�.

��Ale zabierze ze sob� sporo pieni�dzy. A tak�e wiele sprz�t�w i rozmaitych drobiazg�w. Mamy tu tego tak wiele, �e wkr�tce dla nas zabraknie miejsca. Ale co mam zrobi� z Marin�? Co prawda znalaz�a towarzyszk� w osobie Bettiny, ale jej nie�mia�o�� i nieumiej�tno�� obcowania z lud�mi nie ust�puj�. Na siostrzyczk� patrzy ze zdumieniem i nie wykazuje oznak przywi�zania. Czasami pog�aszcze j� w roztargnieniu, ale wci�� �yje w swoim przedziwnym �wiecie, wok� kt�rego kr��� wielcy, niebezpieczni m�czy�ni, usi�uj�cy przedrze� si� przez jego granice i wyrz�dzi� jej krzywd�. Odej�cie Branislavy pozostawi�o w jej duszy ran� r�wnie g��bok� jak w mojej. A mimo wszystko Marina sprawia wra�enie, �e mnie akceptuje, bylebym tylko zanadto si� nie zbli�a�. A Branislava pragn�a, bym o�eni� si� z jej c�rk�! Dobry Bo�e!

Westchn�� g��boko.

Villemo przys�uchiwa�a mu si� z uwag�.

��Nie uda�a mi si� moja poprzednia rozmowa z Marin�. Teraz jednak s�dz�, �e znalaz�am spos�b, by do niej dotrze�. Porozmawiam z ni� jeszcze raz, inaczej przez �ycie b�dzie porusza� si� w osnutym mg�� �wiecie wsp�czucia dla siebie samej i pozostanie tch�rzem�

Tristan z niedowierzaniem odni�s� si� do jej pomys�u, ale pozwoli�, by post�powa�a pod�ug w�asnej woli.

��Marino � zwr�ci�a si� do dziewczynki Villemo jeszcze tego samego dnia wieczorem. By�y same w komnacie Mariny. � Wkr�tce wszyscy wyjedziemy i Tristan zn�w zostanie sam. Dlatego prosz�, zajmij si� nim! On ci� potrzebuje. Jest nie�mia�y i przygn�biony, tak samo t�skni za twoj� matk� jak ty, a nigdy nie potrafi� zatroszczy� si� o siebie. Powiedzia�, �e bardzo go cieszy twoja obecno�� tutaj; ma towarzystwo. Ale gdyby� mog�a mu pom�c w jego licznych zaj�ciach we dworze, by�oby jeszcze lepiej. Mo�e, na przyk�ad, mog�aby� zaprowadzi� porz�dek w jego papierach � zako�czy�a Villemo �ciszonym g�osem, nie mog�c ukry� smutku. � Pom�wi� z nim na ten temat.

Marina wpatrywa�a si� w ni� wielkimi oczami, mocno zdumiona, gdy� do tej pory nikt z ni� w ten spos�b nie rozmawia�.

��I wiesz, jacy niezgrabni s� m�czy�ni, gdy zajmuj� si� ma�ymi dzie�mi. Gdyby� mog�a czasami zast�pi� ochmistrzyni� w opiece nad siostrzyczk�, bardzo by� mu pomog�a. I pami�taj: Tristan to chodz�ce dobro. Nie potrafi skrzywdzi� nawet muchy i bez wzgl�du na to, co si� stanie, nie tknie ci� nawet palcem. Tristan nie interesuje si� kobietami w takim sensie jak inni m�czy�ni. Nigdy si� go nie b�j!

��Ja si� go wcale nie boj� � szepn�a Marina. � To tylko moje nogi dr�� i chc� ucieka�, kiedy on si� zbli�a.

��To minie � zapewni�a Villemo. � Czy Bettina jest gdzie� w pobli�u? Chcia�abym zamieni� z ni� kilka s��w przed wyjazdem. Wiesz chyba, �e m�j m�� i ja wyje�d�amy ju� do Sztokholmu? Po drodze zatrzymamy si� w Skanii, by odwiedzi� siostr� Tristana, moj� kuzynk�.

Nie widzia�am jej ju� od wielu lat!

Villemo odby�a z Bettin� d�ug� rozmow�. Rozs�dna dziewczyna w lot poj�a, jakie jest jej zadanie. Powinna rozbudzi� zainteresowanie Mariny siostrzyczk�, a z czasem by� mo�e wyjawi� jej, kto jest prawdziw� matk� dziecka. Ale na mi�o�� bosk�, nie za wcze�nie! Raczej wcale, ostrzega�a Villemo. Poza tym Bettina mia�a dyskretnie u�wiadomi� Marinie, jak szcz�liwa b�dzie ta, kt�ra po�lubi pana Tristana. Wszystko nale�a�o podawa�

Marinie w ma�ych dawkach i w sporych odst�pach czasu, aby przypadkiem nie stan�o jej ko�ci� w gardle. Wcze�niej czy p�niej musi do niej dotrze�, �e nie mog� przez ca�e �ycie mieszka� razem bez �lubu!

Villemo uzna�a, �e zrobi�a ju� swoje. Dopilnowali, jeszcze, by Ulvhedin bez przyg�d dosta� si� na sw�j statek, i sami po�eglowali przez Sund do Skanii.

Zaskoczona Lena powita�a ich z rado�ci�. By�a stateczn� �on� w�a�ciciela ziemskiego. Jej m�� Orjan Stege z wiekiem sta� si� jeszcze bardziej okr�g�y.

��Ale gdzie macie Christian�? � dopytywa�a si� Villemo. � Nie widzia�am jej od czas�w, gdy by�a jeszcze ma�ym dzieckiem. Tristan wspomina�, �e jest ju� zar�czona?

Lena klasn�a w d�onie.

��Zar�czona? Ach, c� ja mam za brata! � powiedzia�a zrozpaczona. � Christiana od prawie trzech lat jest ju� zam�na i ma dwuletniego synka! Co prawda Tristan nie by� na weselu, bo musieli�my bardzo upro�ci� za�lubiny ze wzgl�du na �mier� ojca Serena Gripa.

��Seren Grip? Czy to m�� Christiany?

��Tak. Ma ca�kiem niez�e gospodarstwo kilka mil st�d. Pisa�am o tym wszystkim i do was do Szwecji, i do Norwegii, ale zorientowa�am si�, �e list do Norwegii nigdy nie dotar�.

��A nas w domu nie ma ju� prawie dwa lata. Och, Bo�e, jak cudownie b�dzie zn�w zobaczy� swego syna! A jak ma na imi� syn Christiany?

��Vendel.

��To prawie jak Tengel � ucieszy�a si� Villemo.

��Tak, chcieli, by nosi� imi� jak najbardziej zbli�one do Tengela.

��I on jest�

��Ca�kiem zwyczajny � pospieszy�a z odpowiedzi� Lena. � �liczny ch�opczyk.

��I wnuk Tristana, Jon, tak�e jest ca�kiem zwyk�ym dzieckiem � zaduma�a si� Villemo. � Ciekawe, gdzie uderzy teraz przekle�stwo?

��Uff- westchn�a Lena. � Nie chc� nawet o tym my�le�.

Ich odwiedziny u Leny i Orjana Stege przypad�y na dzie� si�dmego maja 1697 roku. Data ta okaza�a si� tragiczna dla sztokholmskiego zamku. Stra�nik, kt�ry mia� pilnowa� strychu, zaniedbuj�c swe obowi�zki wyprawi� si� na wie� po smako�yki dla naczelnika stra�y po�arnej. Ten ostatni chyba tak�e nie najlepiej wywi�za� si� ze swej funkcji. Dzie� przedtem Gabriel Oxenstierna wys�a� m�odego Tengela Linda z Ludzi Lodu w pewnej sprawie do Sztokholmu. M�odzieniec znalaz� si� wi�c na zamku si�dmego maja w porze obiadowej, kiedy nagle rozleg� si� krzyk: �Po�ar!� Tengel ofiarnie pomaga� w wynoszeniu z p�omieni trumny z cia�em zmar�ego w�a�nie kr�la Karola XI. Karol XI po d�ugich, nieludzkich cierpieniach, nieub�aganie towarzysz�cych rozleg�emu rakowi, nareszcie odzyska� spok�j. Na zamku pozosta�a jeszcze wiekowa matka Jego Kr�lewskiej Mo�ci, wdowa po Karolu X Gustawie, ale j� sprowadzi� po schodach starego zamku wnuk, m�ody kr�l Karol XII.

Sztokholmski zamek, zwany Trzy Korony, obr�ci� si� w popi�. Przepad�y drogocenne sprz�ty i przer�ne kosztowno�ci, ale Tengel Lind z Ludzi Lodu szcz�liwie ocala�.

Tym razem jednak Dominik nie przeczu�, �e jego synowi zagra�a niebezpiecze�stwo, bowiem i on, i Villemo stracili sw� tajemn� moc. Spe�nili ju� swoje pos�annictwo, dokonali tego, czego od nich oczekiwano, i mogli by� ju� tylko dumni.

Wczesnym latem dotarli nareszcie do domu, dawnego pa�acyku my�liwskiego na Morby. Rado�� powitania by�a ogromna.

��Ach, Tengelu! � wo�a�a Villemo, �ciskaj�c syna do utraty tchu. � Jak bardzo wyros�e�!

��Tak, mamo. Mam ju� dwadzie�cia lat. I jestem za stary na takie obca�owywanie.

��Na czu�y u�cisk cz�owiek nigdy nie jest za stary � orzek�a Villemo, ucieszona powrotem do domu.

��Witaj, synu � Dominik stara� si� przem�wi� tonem bardziej pasuj�cym do oficera, ale g�os mu dr�a� wyra�nie.

S�dziwy Mikael powita� ich ciep�o.

��No, od ostatniego naszego spotkania wiele si� wydarzy�o. I ch�opak nam si� o�eni� � za�mia� si�.

��Co takiego?

��Tak. Mamo, ojcze, zaraz przedstawi� wam Sigrid. Nie mogli�my czeka� na was, nie wiedzieli�my, kiedy przyjdzie wam ochota, by oderwa� si� od przyg�d i wr�ci� do domu.

��Wyrazi�em zgod� na �lub � pr�dko wtr�ci� Mikael. � Nie mogli czeka�!

��Tak, dorobili�my si� tak�e syna � powiedzia� Tengel. Jego twarz nagle poczerwienia�a, ale wyra�nie promienia�a szcz�ciem. � Ma dopiero dwa tygodnie. B�dzie si� nazywa� Dan. Po tobie, ojcze.

Villemo s�ucha�a tylko jednym uchem. Jak zakl�ta wpatrywa�a si� w emanuj�c� ciep�em jasnow�os� kobiet� z cnotliwie d�ugimi warkoczami, u�miechaj�c� si� nie�mia�o, jakby w obawie, �e nie zostanie zaakceptowana.

To znaczy, �e mam synow�, my�la�a Villemo oszo�omiona. Synow�? Kt�rej nie mog�am sama wybra�? Ona mi si� nie podoba! Tengel widzi tylko j�. Ona odbierze mi sy�

Och, nie! Nie, nie i jeszcze raz nie! Przez te wszystkie lata, gdy musia�am znosi� zazdro�� Anette o Dominika, obiecywa�am sobie, �e ja nigdy nie b�d� tak� te�ciow�. Ale jaka� ona do mnie niepodobna, ta dziewczyna o b��kitnych oczach! Na pewno szlachetnie urodzona, widz� to po jej dumnej postawie, nie zmyli mnie pozorna pokora! Och, nie, Villemo, zn�w zaczynasz! Nie wyszukuj w niej wad! Cho� rzecz jasna musi troch� bole�, �e Tengel wybra� kobiet� tak r�n� ode mnie! Ale nie ma w tym nic dziwnego, jedna szalona baba w rodzinie ca�kiem wystarczy!

Na pewno jest zdolna, pomy�la�a przygn�biona Villemo. Wie wszystko o prowadzeniu domu, zarz�dza nim �agodnie, ale stanowczo, nie zapomina na czas wyda� i polece� o wielkich porz�dkach, pilnuje pieni�dzy na dom�

Z u�miechem, kt�ry, mia�a nadziej�, by� promienny i serdeczny, obj�a dziewczyn�.

��Jak mi�o! Witaj, Sigrid, witaj w rodzinie! Ju� widz�, �e zostaniemy przyjaci�kami. A teraz chcia�abym zobaczy� mojego wnuka!

Wnuka? Do kro�set, ale ju� jestem stara!

Z Marin� dzia�o si� co�, czego Tristan nie przewidzia�: dorasta�a. Pewnego pi�knego dnia odkry� wstrz��ni�ty, �e nie jest ju� nie�mia�ym dzieckiem, lecz m�od� kobiet�. Mia�a wtedy szesna�cie lat i ju� od dw�ch mieszka�a w Gabrielshus.

Dwa lata, podczas kt�rych przyzwyczaili si� do siebie. Marina dotrzymywa�a cichej obietnicy z�o�onej Villemo: stara�a si� pom�c Tristanowi �w papierach i innych sprawach�. Papierami akurat si� nie zajmowa�a, ale dba�a o to, by samotne wieczory wuja by�y kr�tsze. Grywa�a z nim w przer�ne gry, on udziela� jej lekcji historii, geografii i j�zyk�w. Po pewnym czasie Tristan rzeczywi�cie zacz�� omawia� z ni� rozmaite k�opoty wi���ce si� z dworem, a �e k�opoty by�y du�e, od czasu do czasu potrzebowa� kogo�, by m�c przy nim pomy�le� na g�os. Marina nigdy go nie opuszcza�a w trudnych momentach.

Wtedy w�a�nie Tristan poj��, �e tak d�u�ej by� nie mo�e. Nie mogli we dwoje mieszka� we dworze, ludzie wkr�tce wezm� ich na j�zyki� Nie wiedzia� jednak, jak powiedzie� o tym Marinie. Nie chcia� zn�w ujrze� w jej oczach strachu i obrzydzenia na d�wi�k s�owa �ma��e�stwo�.

Dlatego powa�nie zastanawia� si�, czy nie poprosi� Bettiny, by w jego imieniu przeprowadzi�a rokowania.

Solidna dziewczyna nadal przebywa�a w Gabrielshus. To ona opiekowa�a si� dzieckiem, ma�� Branj�. I Bettina doskonale wywi�za�a si� z powierzonych jej przez Villemo zada�, tak dalece, �e obecnie Branja prawie ca�y czas sp�dza�a z Marin�. Chodzi�y po ogrodzie ogl�daj�c kwiaty; Marina karmi�a ma�� i bawi�a si� z ni�. Zrodzi�a si� mi�dzy nimi serdeczna wi�. Marina mia�a wiele czu�o�ci dla dziecka.

Ci�gle jednak Bettina nie �mia�a wyjawi� Marinie, jakimi ni�mi pokrewie�stwa s� ze sob� zwi�zane. Temat wci�� by� zbyt delikatny.

Podatki, jakie w roku IGez na�o�y� kr�l Christian V na star� szlacht� i jej dobra, stawa�y si� coraz bardziej mia�d��ce. Tristan nie szcz�dzi� nadludzkich wysi�k�w, by jako� utrzyma� Gabrielshus, ale sytuacja pogarsza�a si� z ka�dym dniem. A w roku 1682 zapanowa� istny chaos. Zmar� Christian V, a podczas zmiany na tronie, kt�ry przej�� mia� jego syn Fryderyk V, Gabrielshus, jedna z ostatnich posiad�o�ci starej szlachty, otrzyma� ostateczny cios.

��Co si� dzieje, wuju Tristanie? � pewnego wieczoru ostro�nie zapyta�a Marina. � Widz�, �e co� was trapi. Czy mog� pom�c?

U�miechn�� si� ze smutkiem.

��Niestety, nie.

Wyzna� jej gorzk� prawd�: albo b�dzie musia� sprzeda� Gabrielshus, albo te� odda� dw�r koronie z powodu wielkich d�ug�w podatkowych.

��C� za dziedzictwo ci zapewni�em, Marino? � powiedzia� z gorycz�. � Stracisz je, zanim zd��ysz je przej��.

��Nie my�lcie o mnie, wuju Tristanie. Ale co wy zrobicie po stracie Gabrielshus?

��Naprawd� nie wiem, Marino. Mo�e poszukam sobie mieszkania w Kopenhadze. Najpierw jednak pragn��bym odwiedzi� moj� rodzin� w Norwegii. Z powodu k�opot�w z dworem nie mia�em nawet czasu zobaczy� mego wnuka.

Marina kiwn�a g�ow�. Przez chwil� siedzia�a w milczeniu, po czym powoli rzek�a:

��Wuju Tristanie� Zachowywali�cie si� naprawd� po rycersku wobec Branji i mnie. Ale teraz musicie si� od nas uwolni�, je�li tego pragniecie. Jestem ju� doros�a i je�li tylko znale�liby�cie jakie� miejsce, gdzie mog�abym zamieszka�, gotowa jestem zaj�� si� Branj� w przysz�o�ci.

��Ale ja wcale nie chc� si� od was uwalnia�! � wyrwa�o si� Tristanowi spod serca. W jednej chwili zrozumia�, jak bardzo prawdziwe s� jego s�owa. � Ja� nie wiem, jak m�g�bym sobie radzi� bez ciebie. Jeste� dok�adnie tak� osob�, kt�rej mi potrzeba. Ale je�li pragniesz rozpocz�� w�asne �ycie�

��Nie. Wcale nie � powiedzia�a cicho. � Z nikim nie jest mi lepiej ni� z wami, wuju Tristanie. I� i ci�gle jeszcze troch� boj� si� �wiata.

��Ale nie mo�esz ju� d�u�ej �y� w taki spos�b, chyba to rozumiesz! � rzek� stanowczo, nie spuszczaj�c z niej wzroku.

��Tak. Bettina tak m�wi�a. I pani Villemo wspomina�a, �e nie uchodzi, by�my mieszkali razem bez �lubu.

��Villemo � krzywo u�miechn�� si� Tristan. � Ona wsz�dzie wtyka sw�j nos. Ale w tej sprawie ma ca�kowit� racj�. A wi�c co postanawiasz, Marino?

R�wnie cicho i powa�nie jak przedtem spyta�a:

��Czy mam to traktowa� jak o�wiadczyny, wuju Tristanie?

��Tak. Chyba tak � odpar�. � Wiesz, �e z mojej strony nie musisz obawia� si� �adnych pr�b zbli�enia. Ale pami�taj, �e co� tracisz; nigdy nie spoczniesz w ramionach ukochanego m�czyzny. Musisz liczy� si� z tym, �e kiedy� kogo� pokochasz. Nie b�dziesz te� mie� dzieci�

��A czy ju� nie mam? � zapyta�a szeptem przypominaj�cym tchnienie wiatru.

Tristan popatrzy� jej w oczy. Dzielnie wytrzyma�a jego spojrzenie, cho� nic nie mog�a poradzi� na to, �e dr�� jej powieki.

��Tak. To prawda. Czy Bettina�

��Nie, ale powoli staj� si� doros�a. Zacz�am nad tym rozmy�la� i zrozumia�am, co si� wtedy wydarzy�o.

Z jego ramion spad� ogromny ci�ar.

��I pogodzi�a� si� z tym?

Wtedy Marina u�miechn�a si�. Nie by�a by� mo�e pi�kno�ci�, ale ciep�o, kt�re z rzadka pojawia�o si� w oczach dziewczyny, dodawa�o jej tyle uroku, �e czasami pragn�� je przywo�a�.

��Czy uwa�acie, �e odpycham Branj� od siebie? � zapyta�a g�osem swojej matki.

��Nie � u�miechn�� si�. � I pami�taj, Branja jest twoja. Tylko twoja. Nigdy nie musisz my�le� o� Bo ja tak�e ju� przesta�em. Branja jest po prostu sob�.

��To ma�a istotka, kt�r� kochamy � przyzna�a. � I wy te� macie syna, Ulvhedina, kt�rego przywo�ali�cie na �wiat mniej wi�cej tak samo jak ja moj� c�rk�. W strachu i obrzydzeniu. Ale jest wam drogi, prawda?

��Tak � potwierdzi� i oczy zasz�y mu �zami. � Bardzo chcia�bym jeszcze raz ujrze� Ulvhedina, pozna� Elis� i ma�ego Jona. Mojego wnuka. Marino, zn�w czuj� si� szcz�liwy i wolny! Pobierzmy si� jak najpr�dzej! P�niej pojedziemy do Norwegii. Niech sobie bior� Gabrielshus, nie mam si�, by toczy� walk�, kt�ra z g�ry skazana jest na przegran�! P�niej zobaczymy.

��Bettina tak�e si� ucieszy � orzek�a. � Ona te� ma plany ma��e�skie, ale nie chce nas zawie��.

��Zadbam o to, by ca�a s�u�ba znalaz�a prac� u nowych w�a�cicieli dworu. My�l�, �e b�dzie to kto� z nowej szlachty. Marino, chod�my od razu pom�wi� z pastorem!

Podczas podr�y statkiem zbli�yli si� do siebie jeszcze bardziej. Marina tuli�a si� nawet do Tristana, gdy siedzieli wpatrzeni w fale Kattegatu, a Branja spokojnie spa�a w swojej koi pod pok�adem. Tristan obejmowa� �on� ramieniem, a jej cia�em nie wstrz�sa� ju� dreszcz obrzydzenia. Czu�a si� bezpieczna. Mi�o�� to du�o wi�cej ni� fizyczne po��danie. Ciep�e oddanie, jakie odczuwali do siebie, pozbawione by�o zmys�owo�ci. Marina przez ca�e �ycie mia�a nosi� niezaleczon� ran� w duszy, Tristan � w ciele. U siebie nawzajem znale�li spok�j.

Na Elistrand przyj�to ich z otwartymi ramionami. Gabriella, kt�ra przekroczy�a ju� siedemdziesi�tk�, po�lubi�a Andreasa i przenios�a si� do Lipowej Alei, �bo co to za sens, by�my my, starzy, siedzieli ka�de u siebie lub wozili si� od dworu do dworu, kiedy tak dobrze nam razem�� Ma�y Jon szybko sta� si� oczkiem w g�owie Tristana, a o rok m�odsza Branja znalaz�a w nim doskona�ego towarzysza zabaw.

Decyduj�ce s�owa wypowiedzia�a Elisa:

��Dlaczego nie osiedlicie si� tutaj? W Elistrand jest dostatecznie du�o miejsca, by�my nie musieli depta� sobie nawzajem po pi�tach.

Tristan spojrza� na Marin�. Wyra�nie spodoba�a mu si� ta my�l.

��Musz� przyzna�, �e czuj� si� tu jak w domu jako jeden z Ludzi Lodu. I teraz, gdy nie mam ju� Gabrielshus, Dania wcale mnie nie kusi. Co ty na to, Marino?

��Mnie tak�e tutaj dobrze. i Branji z trudem przysz�oby rozstanie ze swym towarzyszem.

��Przyjmujemy wi�c wasz� propozycj�. Sprowadz� wszystko, co chcia�bym tu mie�, wraz z moimi psami. Pierwszy raz w �yciu czuj�, �e �Tristan� nie znaczy ju� �urodzony dla smutku�. Pomimo utraty Gabrielshus jestem naprawd� szcz�liwy!

��Nareszcie � orzek�a Gabriella. � Od dawna ju� ci si� to nale�a�o.

I tak wiecznie poszukuj�cy rycerz odnalaz� swego Graala.

W �yciu Ludzi Lodu zapanowa� spok�j. Bez strachu mogli �wi�towa� nadej�cie nowego wieku. Rok 1700� Co przyniesie im nowe stulecie?

Nie opuszcza�a ich my�l o ci���cym nad nimi przekle�stwie; o mo�liwo�ci odkopania kocio�ka� Gdyby si� powiod�o, kobiety z rodu uwolni�yby si� od odwiecznego koszmaru�

Ros�o nowe pokolenie. M�odych jak nigdy dot�d zajmowa�o wyja�nianie tajemnicy. W pokoleniu tym przyszed� na �wiat pewien badacz, i kto�, kto uj�� za sznurek z innej strony, ni� to dotychczas bywa�o, i jeszcze kto�, kogo ca�� istot� by�a mi�o��.

I kto�, kto kopa� zbyt g��boko�