SAGA O LUDZIACH LODU

Tom XIII

Pierwsze zniszczenia, przy kt�rych odkryto �lady Szatana, dokonane zosta�y ju� dawno temu, mniej wi�cej w czasie gdy Villemo powr�ci�a do domu ze swej pe�nej przyg�d podr�y i wreszcie odnalaz�a spok�j przy Dominiku i nowo narodzonym synu.

Pog�oski o tych zniszczeniach na razie jeszcze nie dotar�y do nikogo z Ludzi Lodu. Potomkowie rodu nigdy nie s�yszeli nic o �ladach Szatana, gdy� naocznym �wiadkom nie dane by�o prze�y� na tyle d�ugo, by mogli z kimkolwiek podzieli� si� swymi spostrze�eniami.

D�ugi czas mia� up�yn��, nim mieszka�cy Norwegii zacz�li zwraca� uwag� na niewyt�umaczalne zdarzenia, maj�ce miejsce w ich kraju.

A nawet kiedy pojawi�y si� pierwsze niepokoj�ce wie�ci, pochodzi�y one z tak daleka, �e ich echo nie dociera�o do Grastensholm.

Wysoko w g�rskiej dolinie, w g��bi kraju, daleko na p�noc od okr�gu Akershus, z g�r zesz�o co� nieznanego.

By� rok 1684. Syn Villemo i dw�jka pozosta�ych dzieci w rodzie osi�gn�a ju� wiek siedmiu lat.

Dziwy, kt�re w�wczas si� zdarzy�y, by�y jednak tak trudne do uchwycenia, �e tylko nieliczni zwr�cili na nie uwag� lub o nich us�yszeli. A w ka�dym razie nadal nie nale�eli do nich Ludzie Lodu.

By�y na przyk�ad dwie kobiety, kt�re sz�y kiedy� gliniast� wiejsk� drog� w odosobnionej g�rskiej dolinie. Dzie� by� przenikliwie zimny i wietrzny, wiatr szele�ci� w�r�d suchych wrzos�w. Mocniej otuliwszy si� szalami, niemal zgi�te wp� w obronie przed uderzeniami wiatru �piesznie wraca�y do domu. Porozumiewa�y si� krzykiem.

Jedna z nich pochyli�a si� do ziemi, wskazuj�c co� palcem.

��Widzia�a�? Idziemy tym �ladem ju� od d�u�szej chwili.

Druga, opowiadaj�ca z przej�ciem o swym reumatyzmie, niczego dotychczas nie zauwa�y�a. Teraz i ona si� pochyli�a i rzek�a nieswoim g�osem:

��To wygl�da� Czy to zwierz� t�dy sz�o, czy cz�owiek? Jak s�dzisz?

��Powiedzia�abym, �e jedno i drugie � odpar�a pierwsza z uczuciem mrowi�cego niepokoju.

��Ale przecie� tu jest tylko jeden trop!

��Tak, i to w�a�nie jest niezwyk�e.

Odwr�ci�y si�, by obejrze� �lady dok�adniej, ale stwierdzi�y, �e zatar�y je w�asnymi krokami.

��Zauwa�y�am je ju� tam, gdzie �cie�ka schodzi z g�r � rzek�a pierwsza i westchn�a w poczuciu bezradno�ci gdy� droga przed nimi by�a bardziej ubita i �lady znikn�y. Kobietom pozosta�y tylko trzy pary �lad�w do ogl�dania. By�y jednak dostatecznie wyra�ne. Odcisk bosej ludzkiej stopy i czego�, czego nie potrafi�y rozpozna�.

��Boso, o tej porze roku? � zdziwi�a si� jedna.

��To wygl�da jak� � wymamrota�a druga kobieta. � Panie Bo�e w niebiosach, Wszechmocny Ojcze, Stworzycielu nieba i ziemi, zbaw nas ode z�ego!

Obydwie ruszy�y biegiem, a� �opota�y ich czarne sp�dnice. Przera�one, p�dzi�y d�ugimi susami ku zabudowaniom.

Zdyszane wpad�y do domu jednej z nich. Kobieta zmusi�a m�a, by poszed� za nimi. Nie wierzy� ich s�owom i bardzo by� nierad, �e wyrwa�y go z poobiedniej drzemki.

Kiedy jednak dotar� na miejsce i ujrza� �lady, wida� by�o, jak w jednej chwili poblad�. U�ama� �wierkow� ga��zk� i zatar� je starannie. Drugim ko�cem ga��zki wyry� w glinie na drodze g��boki krzy�.

��Nic o tym nie m�wcie � szepn��. � Nie mo�emy dopu�ci� do tego, by ludzie zacz�li masowo opuszcza� wiosk� w samym �rodku wiosennych rob�t. Namalujcie smo�� krzy�e na domach i wszystkich. budynkach gospodarczych, w drzwi wbijcie �elazo i dzi� w nocy zapalcie woskowe �wiece! A teraz chod�my do ko�cio�a, pom�dlmy si�!

To byli pierwsi �wiadkowie, kt�rzy ujrzeli owe �lady i kt�rym dane by�o prze�y�.

Up�yn�y kolejne dwa lata.

W niewielkiej dolinie nieco dalej na po�udnie ludzie zdali sobie spraw�, �e kto� czyni w�r�d nich z�o. Przypominali sobie niezwyczajne wypadki �miertelne, kt�re przytrafia�y si� od czasu do czasu w ci�gu ostatnich paru lat� Dostrzegali mi�dzy nimi jaki� tajemniczy zwi�zek. Kto� musia� si� za tym kry�.

Nie by� to nikt z wioski. To kto�, kto schodzi� noc� z g�r, by ukra�� po�ywienie, a je�li kt�ry� z mieszka�c�w stan�� z�odziejowi na drodze, gin�� zawsze gwa�town�, nag�� �mierci�.

Widzieli �lady niezgrabnych but�w lub raczej �apci, zrobionych najpewniej z kory. Dziwne �lady, kt�re przera�a�y i wprawia�y w os�upienie. Prawa stopa� Nie potrafili powiedzie�, co to jest. Du�o kr�tsza, jakby odr�bana�

Wystawiali wi�c stra�e. Gdy silni, niestrachliwi m�czy�ni z wioski czatowali, by pojma� z�odzieja i zab�jc�, on wtedy jak gdyby� Tak, mo�e to dziwne wyra�enie, ale przysz�o na my�l wszystkim bez wyj�tku. Wtedy on jak gdyby ich zwietrzy�. Zwietrzy� � nieprzyjemne s�owo przywodz�ce na my�l zwierz�! Wyczuwali jego obecno�� w pobli�u� A potem nagle znikn�� i nigdy ju� go we wsi nie widziano.

Z kraju jednak stopniowo nap�ywa�y opowie�ci o istocie, kt�ra kry�a si� przed lud�mi, a w nocy okrada�a ich spichrze. O istocie, na kt�r� wioskowe psy nie szczeka�y, lecz ucieka�y przed ni� z podkulonym ogonem i �a�osnym skomleniem.

Tras� w�dr�wki stwora po kraju dawa�o si� prze�ledzi�. Kierowa� si� na po�udnie kr�t� drog�, wzd�u� kt�rej od czasu do czasu znale�� mo�na by�o jego dziwne �lady. Zwano je �ladami Szatana. A ze �ladami Szatana sz�a w parze krew i �mier�.

Czasami znika� na d�ugo, jakby poch�on�a go ziemia, i ludzie zn�w mogli odetchn�� z ulg�. Po pewnym jednak czasie �lady na powr�t si� pojawia�y, straszliwsze ni� kiedykolwiek przedtem.

Wydawa�o si�, �e stw�r posiada ogromn� si��, a spos�b, w jaki poszczeg�lne ofiary ponosi�y �mier�, bardzo si� r�ni�. Czasami te� obwiniano go o czyny, kt�rych nigdy nie pope�ni�. Wygodnie by�o mie� koz�a ofiarnego. Kiedy owce zgin�y z pastwiska, od razu histerycznie krzyczano o nied�wiedziu czy wilku, a kiedy w sporze o miedz� zdarzy�o si� zabi� s�siada, wtedy m�wiono, �e potw�r zn�w grasuje�

Jasne jednak by�o, �e istnieje jaka� z�a istota, kt�ra gdzie� si� ukrywa.

W ko�cu pog�oski dotar�y i na Grastensholm. Ale Niklas, kt�ry gospodarowa� teraz na dworze, nie po�wi�ca� im wiele uwagi. Takie przes�dne gadki ci�gle kr��y�y doko�a.

W ostatnich latach na dworach zasz�y wielkie zmiany.

Ojciec Niklasa, Andreas, nadal zajmowa� si� Lipow� Alej�, ale Eli ju� nie �y�a. Stary Brand wyszed� kiedy� na burz� �nie�n� i potem przez ca�� zim� walczy� z chorob�, kt�ra zaleg�a mu w piersiach, a� w ko�cu musia� si� podda�. Wdowcem zosta� tak�e Mattias na Grastensholm. I zn�w potwierdzi�a si� stara, znana prawda. R�d Ludzi Lodu nale�a� do d�ugowiecznych, dlatego jego cz�onkowie skazani byli na do�ywanie swoich dni w samotno�ci. Mattias szczerze radowa� si� faktem, �e jego c�rka Irmelin wraz z zi�ciem Niklasem zdecydowali si� z nim zamieszka�, on bowiem nigdy nie by� prawdziwym gospodarzem. A dop�ki Andreas zajmowa� si� Lipow� Alej�, wszystko sz�o tam dobrze.

Kaleb by� wyj�tkiem od regu�y, �e p�nego wieku do�ywali tylko Ludzie Lodu. Po tym, jak Villemo przenios�a si� do Szwecji ze swoj� rodzin�, on i Gabriella zostali na Elistrand sami.

Cz�onkowie rodu zebrali si� na wielkim zje�dzie, by zastanowi� si� nad przysz�o�ci�. Na dw�ch dworach nie by�o dziedzic�w, stwierdzono wi�c, �e Alv, syn Irmelin i Niklasa, z czasem stanie si� maj�tnym cz�owiekiem. To on w�a�nie przej�� mia� odpowiedzialno�� za Lipow� Alej� i Grastensholm, a tak�e zarz�dza� Elistrand w imieniu syna Villemo, Tengela, kt�ry powinien zosta� w Szwecji. Wszystko to naturalnie sta� si� mia�o, gdy starsze pokolenie wycofa si� z czynnego �ycia.

Tak�e w Szwecji Mikael zosta� sam. Na sw�j spos�b �a�owa� Anette, ale z drugiej strony doskonale czu� si� z synem Dominikiem i synow� Villemo, a zw�aszcza z wnukiem, Tengelem III. Po tym, jak ucich�y neurotyczne narzekania Anette, rodzina bardzo si� ze sob� zwi�za�a.

Du�o gorzej sprawa przedstawia�a si� w Danii. Co prawda Lena �y�a szcz�liwie wraz ze swym Orjanem i c�rk� w Skanii, ale w Gabrielshus Tristan, niczym zb��kana dusza, kr��y� po przera�aj�co pustych komnatach. W wieku dziewi��dziesi�ciu lat podda�a si� �mierci Cecylia. Weso�y, pe�en rado�ci �ycia Tancred ku rozpaczy wszystkich poleg� ju� w wojnie snapphan�w, a jego �ona Jessica pad�a ofiar� zarazy.

Tristan zosta� sam i wydawa�o si�, �e nie planuje ma��e�stwa. Czemu, zreszt�, mia�oby ono s�u�y�? Wiedzia�, �e nigdy nie b�dzie mie� dzieci, w og�le nie nadawa� si� do �eniaczki. Tristan� Jego imi� znaczy�o tyle, co �urodzony dla smutku�. Nigdy �adne imi� do nikogo lepiej nie pasowa�o!

Zosta� wi�c sam na wielkim dworze, bez dziedzica bowiem Christiana, c�rka Leny, mia�a dom swego ojca w Skanii, kt�ry w zupe�no�ci jej wystarcza�.

Dwa rody do�ywa�y swego kresu. R�d Meiden�w mia� wygasn�� wraz ze �mierci� Mattiasa, a Paladin�w � Tristana. Mniej tragiczne wydawa�o si�, �e �wie�o utworzone nazwisko Elistrand mia�o przesta� istnie� wraz z Kalebem i Gabriell�. Nazwisko Paladin by�o z nich trzech najstarsze i najdostojniejsze. Tristan by� rad, �e dziadek Alexander nie wiedzia�, jak potoczy�y si� losy jego rodu.

Mikael, obecnie g�owa wszystkich Ludzi Lodu, bardzo niepokoi� si� takim rozwojem sytuacji. Nowe pokolenie liczy�o tylko trzech cz�onk�w: Alva, Christian� i Tengela III. Mia� nadziej�, �e owocem zawartych niegdy� ma��e�stw b�dzie naprawd� wielu potomk�w. By�y to chyba jednak zbyt du�e wymagania w stosunku do dziedzic�w Ludzi Lodu, nie obdarzanych na og� licznym potomstwem.

Plotki o przedziwnej, niewidzialnej istocie pojawiaj�cej si� gdzie� w Norwegii nie martwi�y nikogo w rodzie. Dopiero gdy wydarzy�o si� co� szczeg�lnego, przebudzi� si� ca�y klan Ludzi Lodu. Zaskoczony, przera�ony i nie dowierzaj�cy.

W roku 1695 ujrzano stwora po raz pierwszy.

Pewnej ksi�ycowej nocy znany w okolicy pijaczyna zataczaj�c si� wraca� z gospody do domu. Gdzie� w po�owie drogi zasn�� w rowie w�r�d stokrotek i dzwonk�w.

Ockn�� si� w wyj�tkowo niedobrej formie, prze�wiadczony, �e �ycie jest piek�em, a jego los gorszy ni� wszystkich innych na ziemi.

��Niech to diabli porw� � wymamrota� gniewnie, czkaj�c. � Oby sam Szatan�

Wtedy us�ysza� kroki.

Osobliwe, nier�wne kroki. Stuk-szur, stuk-szur�

W jednej chwili niemal ca�kiem wytrze�wia�. Serce zacz�o mu wali� jak m�otem, cho� jeszcze nie w pe�ni ogarnia� sytuacj�. Od �wiata zewn�trznego nadal oddziela�a go zas�ona odurzenia.

To na pewno Ten z Kopytami po mnie przychodzi, pomy�la� na wp� przera�ony, na wp� rozbawiony w przyp�ywie wisielczego humoru. W domu zawsze powtarzali, �e niebezpiecznie jest go wzywa�.

Z wysi�kiem otworzy� oczy i ujrza� zamglony ksi�yc nad wzg�rzem, za kt�rym znika�a droga.

Kroki dochodzi�y w�a�nie stamt�d.

Pijak zamruga�, by widzie� wyra�niej. Potrz�sn�� g�ow�, co wywo�a�o fal� md�o�ci; przesta� si� wi�c porusza�.

Ale tam co� by�o! Co� wielkiego, ogromnego schodzi�o ze wzg�rza, kieruj�c si� w jego stron�

Nigdy ju� nie b�d� pi�, powtarza� w my�lach. Dobry Jezu, je�li mnie teraz wybawisz, obiecuj�, �e od tej chwili zawsze b�d� kroczy� Twoj� �cie�k�, obiecuj�, obiecuj�

Niebiosa chyba jednak uzna�y, �e za p�no ju� na skruch�. �Co�� zatrzyma�o si� na szczycie wzg�rza. Sta�o tak, obracaj�c powoli g�ow�, jakby czego� szuka�o. M�czyzna w rowie obserwowa� zjaw� jak skamienia�y, szcz�kaj�c ze strachu z�bami, a� w ko�cu z jego ust wydoby� si� cichy, dr��cy j�k przera�enia.

Oczy stwora natychmiast rozb�ys�y, przez moment sta� ca�kiem nieruchomo, po czym zn�w da�o si� s�ysze� nier�wne st�panie, kt�re zbli�a�o si� szybciej, ni� mo�na si� by�o spodziewa�.

Straszliwa posta� pochyli�a si� nad m�czyzn�, wydawa�o si�, �e przes�ania ksi�yc i ca�e niebo.

Cz�owiek w rowie, bezradny, pocz�� krzycze�.

Znaleziono go nast�pnego ranka, gdy ju� dogorywa�.

Z oczami wyba�uszonymi w panicznym l�ku, z urywanym, z trudem chwytanym oddechem, usi�owa� co� im przekaza�

�y� na tyle d�ugo, by opowiedzie�, co widzia�. Opowiedzie�? Musieli wr�cz wytrz�sa� z niego s�owa, wydobywa� je jakby z rozdzieraj�cego krzyku, kt�ry wydawa�, wracaj�c pami�ci� do owej strasznej chwili, gdy stw�r pochyli� si� nad nim.

Ale �w cz�owiek z�o�y� pierwsze �wiadectwo o istocie, kt�ra pozostawia�a te niezwyk�e �lady na ziemi. Kiedy le��c na skraju drogi wyda� ostatnie tchnienie, ludzie d�ugo patrzyli na siebie w milczeniu, z niedowierzaniem ale i z przera�eniem.

Jeszcze raz przyjrzeli si� zmar�emu pijakowi, cho� nie stanowi� pi�knego widoku. Poszarpany, zmasakrowany, z widniej�cymi na szyi potwornymi �ladami czego�, co najbardziej przypomina�o ogromn�, siln� d�o� z pazurami.

Co mieli o tym s�dzi�?

D�ugo trwa�o, zanim zdecydowali si� z�o�y� zeznania o tym, co us�yszeli, jakby boj�c si�, �e zostan� wy�miani.

Wkr�tce jednak wie�� roznios�a si� lotem b�yskawicy. A poniewa� odleg�o�� do Grastensholm nie by�a ju� tak wielka, niedu�o czasu up�yn�o, kiedy zn�w w Lipowej Alei zwo�ano narad� rodzinn�.

Niklas wezwa� na powa�n� rozmow� wszystkich m�czyzn z rodu. Kobiety postanowiono na razie trzyma� od tego z daleka.

��Plotka szybko ogromnieje � rzek� Andreas w zamy�leniu, kiedy jego syn Niklas przedstawi� im swoje podejrzenia.

��Naturalnie � zgodzi� si� Mattias. � Przekazywana z ust do ust za ka�dym razem robi si� coraz straszniejsza, a� w ko�cu zostaje ca�kiem przeinaczona. M�wiono nawet, �e wi�kszo�� ofiar nie nosi�a wcale �lad�w gwa�tu. �e po prostu� umiera�y!

��S� jednak pewne sprawy, kt�re naprawd� mnie niepokoj� � mrukn�� stary Kaleb z Elistrand, zasiadaj�cy na paradnym krze�le w Lipowej Alei. Na jego twarzy malowa� si� wyraz skupienia.

��Ca�kowicie si� z tob� zgadzam, wuju Kalebie � powiedzia� Niklas. � Pewne sygna�y s� istotnie alarmuj�ce.

Wszed� osiemnastoletni Alv. Pomimo ogromnej dawki dziedzictwa Ludzi Lodu, jak� mia� we krwi, niewiele w nim wskazywa�o na takie pochodzenie. By� niski jak ojciec jego matki, dziad Mattias, szczup�y, delikatnej budowy, jasnow�osy. W twarzy uderza�y sko�ne oczy i wydatne ko�ci policzkowe odziedziczone po ojcu, Niklasie, a jego najbardziej charakterystyczn� cech� by� rysunek ust, upodabniaj�cy go do elfa: weso�y, szelmowski, �artobliwy.

��Wybaczcie, �e przybywam tak p�no � wysapa� zdyszany. � Musia�em jeszcze naprawi� narz�dzie, kt�re si� rozlecia�o, a parobcy nie bardzo umieli sobie z nim poradzi�. S�ysza�em, o czym m�wili�cie. A jak w�a�ciwie wygl�da� ten stw�r?

��Och, plotka jest taka niesamowita � powiedzia� Andreas, jego dziad. � Nie wolno nam we wszystko wierzy�.

��Dobrze, ale chc� j� us�ysze� � nalega� Alv. � Wygl�dacie na bardzo zatroskanych, co� wi�c musia�o w niej by�.

Niklas trzyma� si� Grastensholm i tam prowadzi� gospodarstwo, za to jego syn Alv najch�tniej przebywa� u dziadka Andreasa w Lipowej Alei. Uwa�a�, �e tam jest bardziej potrzebny, i nikt w rodzinie przeciwko temu nie protestowa�. Przyszed� na �wiat akurat w por�, by przej�� odpowiedzialno�� za wszystkie trzy dwory.

Kaleb wyprostowa� plecy.

��Tak, niepokoimy si�. Jest w tej historii co� przera�aj�cego. Ten pijaczyna, kt�rego znaleziono w rowie najwyra�niej nie zd��y� dok�adnie wszystkiego wyja�ni�, ale wed�ug tego, co s�yszeli�my, ta istota by�a potwornie wielka.

��Cz�owiek? � szybko zapyta� Alv.

��Hm� W ka�dym razie wydaje si�, �e mia� ludzk� posta�

��Tak. Ale nazywaj� go Szatanem. Czy to by� Szatan?

Poczuli si� przyparci do muru bezpo�rednim pytaniem ch�opaka.

��Sk�d mamy wiedzie�, jak wygl�da Z�y? � odpar� Kaleb. � A wi�c s�uchaj, ch�opcze: m�czyzna ujrza� jak�� posta� na tle ksi�yca, ze zmierzwionymi w�osami sp�ywaj�cymi a� na ramiona. Wydawa�o si�, �e potw�r ubrany by� w swego rodzaju zbroj�, w �elazne r�kawice i pancerz, a na r�kach i nogach mia� sk�ry, ale temu pijakowi z trudem przychodzi�y wyja�nienia. Poza tym� � urwa� Kaleb.

��Co takiego? � dopytywa� si� Alv.

��Ta� istota mia�a niezwykle szerokie ramiona, tworz�ce jakby szpic�

Wszyscy z l�kiem pochylili g�owy. Dobrze znali ten opis�

Alv milcza� przez chwil�, po czym nagle wykrzykn��:

��To chyba mog�a by� zbroja?

��My te� tak przypuszczali�my. Ale potem stw�r si� zbli�y�. Mocno utyka�, jednak m�czyzna z rowu nie widzia� jego st�p.

Gdy Kaleb umilk�, Alv zn�w zada� pytanie:

��A twarz? Czy ten cz�owiek widzia� jego twarz, czy jak to nazwa�?

��Tak, widzia� twarz � odpowiedzia� Kaleb, odetchn�wszy g��boko. � A w�a�ciwie widzia� jego oczy. Musisz wiedzie�, �e �wiat�o ksi�yca tak o�wietla�o potwora, �e jego twarz ukryta by�a w cieniu. Ale m�czyzna powiedzia�, �e jego oczy p�on�y jak ��ty ogie�. Zdawa�o si�, �e potw�r ca�y wype�niony jest ogniem, kt�ry wydostaje si� w�a�nie przez oczy. I bi� od niego straszliwy gniew, gdy pochwyci� tego cz�owieka i wyci�gn�� go z rowu. M�czyzna nic wi�cej ju� nie pami�ta�.

��Nie dostrzeg� rys�w twarzy?

��No c�, twierdzi�, �e oczy sprawia�y wra�enie sko�nych�

Alv posmutnia�, wiedz�c, �e przecie� on sam ma takie oczy.

Kaleb powiedzia� w zamy�leniu:

��M�czyzna odni�s� wra�enie, �e ten potw�r jakby go� zwietrzy�.

��Jak zwierz�?

��Nic w tym chyba dziwnego � sucho powiedzia� Andreas. � Od tego pijaka w rowie z pewno�ci� na ca�� okolic� cuchn�o gorza�k�. Nie, nie mo�emy da� si� ponosi� fantazji. Musimy pami�ta�, �e to tylko plotka, kt�ra mog�a si� rozrosn�� i zosta� przeinaczona.

��No w�a�nie � zgodzi� si� Mattias. � Nie fantazjujmy, zanim nie zdob�dziemy pewniejszych informacji. Czy wiadomo, dok�d ta bestia skierowa�a si� p�niej?

��Powiadaj�, �e chyba ku Christianii.

��No c�, tam pojmaj� go �o�nierze.

��W�tpi� � mrukn�� Niklas.

Kaleb, kt�ry osi�gn�� ju� pi�kny wiek siedemdziesi�ciu siedmiu lat, ale umys� wci�� mia� ca�kiem jasny, powiedzia�:

��W ka�dym razie nie musimy zbyt serio traktowa� wytwor�w wyobra�ni pijanego cz�owieka.

��Nie jestem tego taki pewien � zaprotestowa� Andreas. � Nie podoba mi si� to, co m�wi�, �e przyby� tu z male�kiej g�rskiej doliny na p�nocy�

��Och � westchn�� Mattias.

Alv, �wiadom, �e b�d�c jedyn� nadziej� ca�ej rodziny jest bardzo kochany i mo�e pozwoli� sobie na wiele wykrzykn��:

��Wielkie nieba! Kim wobec tego jest?

Nikt nie odpowiedzia�. Dopiero dziad Alva, Andreas odezwa� si� powoli:

��S�dz�, �e nie powinni�my wci�ga� w to niebios Alvie. I najlepiej b�dzie, jak zapomnimy o tych potworno�ciach.

��Nie � przerwa� Niklas. � Nie wezwa�em was tutaj tylko po to, by rozprawia� o plotkach. Zwleka�em z przekazaniem wam pewnej wiadomo�ci, ale uwa�am, �e powinni�my potraktowa� t� spraw� powa�nie.

Wyci�gn�� z kieszeni zwitek papieru.

��Co tam masz? � zainteresowa� si� Andreas.

��List. Od Villemo.

��Od Villemo? � powt�rzy� Kaleb. � Dlaczego napisa�a do ciebie, a nie do nas?

��Dosta�em go par� dni temu, ale zrozumia�em dopiero teraz, kiedy dowiedzia�em si� o prze�yciach tego pijaka.

Po kr�tkiej chwili Kaleb poprosi�:

��Przeczytaj go zatem.

By� pochmurny letni dzie�. Siedzieli w starej cz�ci Lipowej Alei, przy otwartych drzwiach do hallu, mogli wi�c widzie� witra� Benedykta i namalowane przez Silje portrety czw�rki jej rodzonych i przybranych dzieci. Niklas siedzia� w taki spos�b, �e jego wzrok pada� na wizerunek Sol. Nie wiedzia�, jak rozumie� jej szelmowski u�miech: czy mia� dodawa� im odwagi, czy te� ostrzega� przed niebezpiecze�stwem?

Zacz�� czyta�:

Drogi Niklasie!

Jak Wam si� wiedzie na Grastensholm, w Lipowej Alei i na Elistrand? Mo�ecie wierzy�, �e wiele o Was my�limy. Twoja nieposkromiona krewniaczka, ni�ej podpisana, uspokoi�a si� nieco na Morby i doskonale si� z tym czuje, ale jak�e cz�sto marzy, by zn�w zobaczy� stare, kochane k�ty. Czy to nie straszne, �e tak bardzo si� postarzeli�my? I ty, i Irmelin sko�czyli�cie ju� w tym roku czterdziestk�, a mnie czeka to w przysz�ym. Dominik ma ju� ca�e czterdzie�ci trzy lata. To w�a�ciwie okropne � mam mie� trzydzie�ci dziewi�� lat, ja, kt�ra czuj� si� tak m�odo! W g��bi duszy jestem r�wnie szalona jak wtedy, gdy mia�am lat siedemna�cie. No c�, z ka�dym razie � prawie. A m�j syn Tengel� osiemnastolatek! Nie do wiary! Powiniene� go teraz zobaczy�, jest fascynuj�cy. Bardzo przystojny i ma niezwyk�� osobowo��. U nas wszyscy maj� si� dobrze i przesy�aj� serdeczne pozdrowienia.

Nie o tym jednak mia�am pisa�. Niklasie, co si� u was dzieje? Dominik zupe�nie oszala�! Wiem, �e on potrafi odczuwa� zjawiska na odleg�o��, ma do pewnego stopnia dar jasnowidzenia, i teraz nie mo�e znale�� spokoju. �Musimy jecha� do Norwegii, Villemo � powtarza raz za razem. � Niklas nas potrzebuje!� �Niklas? � pytam wtedy. � Co chcesz przez to powiedzie�?�

A wczoraj Dominik o�wiadczy�: �S�dz�, �e godzina wybi�a, Villemo. Zaczyna si� to, do czego zostali�my wybrani. Ty, ja i Niklas. Musimy jecha� do Norwegii.�

Napisz wi�c do nas natychmiast, drogi Niklasie, i opowiedz wszystko. Ja sama uwa�am, �e naprawd� cudownie by�oby nareszcie przyst�pi� do dzia�ania, jakiekolwiek ono mia�oby by�. My dwoje czekali�my na to ju� od dzieci�stwa. A ja, kt�ra w widzeniu spotka�am Tengela Dobrego, wiem, �e do czego� jeste�my potrzebni. Napisz od razu!

Wspaniale by�oby r�wnie� oderwa� si� na chwil� od dworskiego �ycia. To zabrzmi z pewno�ci� jak przechwa�ka, ale wydaje mi si�, �e jestem za silna dla tych wszystkich, kt�rzy intryguj� i rozpychaj� si� �okciami, by zdoby� wi�ksze przywileje�

Niklas podni�s� wzrok.

��Pozosta�a cz�� listu nie ma nic wsp�lnego ze spraw�. Nie odpisa�em jeszcze, nie wi�za�em z nami bowiem plotek o potworze zmierzaj�cym na po�udnie, ale wed�ug opisu, jaki us�yszeli�my od pijanego�

Kaleb wsta�.

��A teraz jeszcze list ze Szwecji? Dominik nigdy sobie niczego nie wmawia, powinni�my go us�ucha�, skoro ma te swoje wizje czy jak to nazwa�. Odpisz natychmiast, Niklasie, i popro�, by przyjechali!

Jednomy�lnie przytakn�li.

��Teraz rozumiemy powag� sytuacji � powiedzia� Andreas. � Ale co si� wydarzy�o? Kalebie, ty by�e� w Dolinie Ludzi Lodu. Co to mo�e by�?

Wszystkie oczy skierowa�y si� na Kaleba. Ten zastanawia� si� d�ugo.

��By�em wtedy jeszcze bardzo m�ody � zacz��. � I nikt mnie o niczym nie uprzedzi�. Mog� wi�c opowiedzie� tylko o tym, co sam widzia�em.

��To na pewno wystarczy � stwierdzi� Alv, ogromnym szacunkiem darz�cy najstarszego w rodzie.

Na wargach Kaleba pojawi� si� przelotny u�miech.

��O nie, z ca�� pewno�ci� nie wystarczy.

Zn�w znalaz� si� w smaganej wiatrem dolinie wysoko w g�rach Trondelagu. By� wraz z trzema m�czyznami, kt�rych nie zna� wcze�niej: Tarjeiem, Bardem i Bergfinnem. Poznali si� dopiero w czasie d�ugiej podr�y w pogoni za Kolgrimem. Wspomina� podziw, jaki �ywi� dla Tarjeia, i bezsilny �al, gdy Kolgrim u�mierci� wspania�ego uczonego� Pami�ta� rozmow� mi�dzy nimi i strz�pki zda�, niesionych przez wiatr do miejsca, w kt�rym sta�.

Powoli powiedzia�:

��Jedno jest pewne, Tarjei i Kolgrim o czym� wiedzieli. Kolgrim krzycza� do Tarjeia, �e ujrza� samego Szatana, a Tarjei odpowiedzia�, �e to niemo�liwe. Opis pasowa� do Tengela Z�ego.

Andreas zacisn�� d�onie na por�czy krzes�a.

��Och, nie, Niklasie, nie wolno ci si� w to miesza�!

Niklas przerwa� ojcu wyra�aj�cym zniecierpliwienie ruchem r�ki i da� znak Kalebowi, by m�wi� dalej.

Mattias wtr�ci�:

��Niklasie, kiedy b�dziesz pisa� do Villemo, popro�, by wzi�li ze sob� ksi�g� Mikaela o Ludziach Lodu. On zapisa� tam wszystko.

��Dobrze. I co dalej, wuju Kalebie?

��C� mam powiedzie�? � westchn�� Kaleb. � To tylko przypuszczenia, ale kiedy powr�cili�my z Doliny Ludzi Lodu do domu, us�ysza�em ca�� histori� i mog� chyba twierdzi�, i� miejsce, w kt�rym Tengel Z�y spotka� Ksi�cia Ciemno�ci, le�y w samej Dolinie. Pami�tam tak�e, sk�d nadbieg�, ba, przylecia� jak na skrzyd�ach Kolgrim, krzycz�c niby op�tany. � Kaleb umilk� i podj�� sw� opowie�� dopiero po d�u�szej chwili. � A potem pochowali�my Kolgrima w Dolinie. P�niej dopiero zrozumieli�my, �e razem z nim musieli�my pogrzeba� mandragor�.

Wszyscy zdawali sobie spraw�, czym by�a mandragora. Klejnot rodowy, znajduj�cy si� w posiadaniu Ludzi Lodu od niepami�tnych czas�w. Uwa�any za najszlachetniejsze ze wszystkich czarodziejskich zi�, jakie mog�o znale�� si� w r�kach cz�owieka. W krajach �r�dziemnomorskich znany by� zw�aszcza korze� tej ro�liny, kszta�tem przypominaj�cy cz�owieka. Stanowi� amulet chroni�cy przed z�em, a jednocze�nie m�g� by� wykorzystywany do unicestwiania wrog�w, zdobywania bogactwa lub jako ziele mi�osne.

Mandragora Ludzi Lodu nigdy jednak nie dzia�a�a jako opieku�cza moc, wprost przeciwnie! A teraz spoczywa�a w ziemi wraz z nieszcz�nikiem Kolgrimem.

Twarz Alva wyra�a�a niedowierzanie.

��Mandragora? Ona nie mo�e chyba przemieni� si� w �ywego cz�owieka?

��Nie, oczywi�cie, �e nie � szybko odpar� Mattias.

��A Kolgrim? Czy on m�g��?

��Chcesz powiedzie�, �e mamy do czynienia z duchem? � zapyta� Andreas. � �e� Nie, to okropny pomys�!

Zapad�a cisza. Ci, kt�rzy widzieli Kolgrima, zastanawiali si�, czy mo�liwe, by on by� Potworem. Wprawdzie mia� takie ramiona, oczy tak�e, ale nigdy nie dolega�o mu nic w nog�. A zreszt� Kolgrim by� tylko czternastoletnim ch�opakiem, jeszcze dzieckiem w�a�ciwie, i wcale nie by� wysoki.

��W jaki spos�b, na mi�o�� bosk�, mia�by nagle o�y�? � niepewnym g�osem przerwa� cisz� Mattias.

��Mo�e mandragora posiada�a tak� moc? � podsun�� Alv.

Ta my�l by�a przera�aj�ca. Ch�opak, pogrzebany wraz z czarodziejskim zielem, mia�by obudzi� si� do �ycia, wyrosn�� na m�czyzn� i wr�ci� do rodzinnej wioski, by si� zem�ci�?

Pierwszy opanowa� si� Andreas.

��Nie, nie wierz� w ducha Kolgrima! To ju� raczej Tengel Z�y!

��Nie � zdecydowanie zaprotestowa� Kaleb. � S�ysza�em, jak rozmawiali o nim Tarjei i Kolgrim. Wynika�o z tego wyra�nie, �e Tengel Z�y by� niewielkim, paskudnym stworzeniem o nosie przypominaj�cym ptasi dzi�b.

Mattias pokiwa� g�ow�.

��Podobno Sol w wizji narkotycznej te� go takim ujrza�a.

��Rozumiem � powiedzia� Andreas. � Pozostaj� wi�c dwie mo�liwo�ci: albo to sam Szatan, kt�ry wyszed� przewietrzy� si� na ziemi�, albo te��

Nie doko�czy� zdania. Uczyni� to za niego Niklas:

��Albo te� mamy do czynienia z inn� ga��zi� Ludzi Lodu.

Te s�owa nie zabrzmia�y mi�o w uszach s�uchaj�cych. Wszystkich przej�� smutek.

��To nie mo�e by�! � zawo�a� Mattias. � Przecie� oni wszyscy zgin�li! Ale przysz�o mi na my�l co innego; inny spos�b rozwi�zania zagadki. Kalebie, czy nie m�wi�e�, �e zar�wno Tarjei, jak i Kolgrim byli na strychu Grastensholm, zanim wyruszyli do Doliny Lodzi Lodu?

��Tak.

��To na nic � orzek� Niklas. � Wi�kszo�� z nas ju� tego pr�bowa�a. Szukali�my, niczego nie znajduj�c. Kilka pokole� szuka�o. A kiedy Villemo posz�a na g�r� z Irmelin, odczu�a silny sprzeciw pochodz�cy z pewnej cz�ci strychu. Stwierdzi�y, �e to musia�a by� Sol, kt�ra pragn�a je ostrzec. Prawdopodobnie Villemo przy swoich szczeg�lnych zdolno�ciach znalaz�aby co�, co mog�oby okaza� si� dla niej niebezpieczne, a mia�a by� w przysz�o�ci potrzebna. Tak s�dzi�y dziewcz�ta, a ja si� z nimi zgadza�em. Jeszcze gorzej by si� sta�o, gdyby poszed� tam Dominik, bo on przecie� ma niezwyk�� intuicj�. A nasze szukanie nie ma sensu. I tak niczego nie znajdziemy.

��Mam ochot� spr�bowa� � orzek� Alv, w kt�rym obudzi�a si� m�odzie�cza ��dza przyg�d.

��Na twoim miejscu nie robi�bym tego � ostrzega� dziad Andreas. � Poza tym nie masz �adnych nadprzyrodzonych zdolno�ci. Dzi�ki Bogu � doda�.

��Tak. Bez wzgl�du na to, co znale�li Kolgrim i Tarjei, kryje si� za tym gro�na si�a. Obaj musieli umrze�, pami�taj o tym � stwierdzi� Kaleb.

��Czy nie zanadto odbiegli�my od tematu? � zapyta� Andreas. � S�dzicie, �e ten potw�r jest w drodze do nas?

��Nic na to nie wskazuje � odpar� Mattias. � Plotka m�wi�a o Christianii.

Wesz�a s�u��ca i wszyscy si� rozja�nili. Zawsze tak si� dzia�o, gdy widzieli Elis�, c�rk� Larsa i Marit, z male�kiej zagrody w lesie. By�a wnuczk� Jespera i prawnuczk� Klausa i Rosy. To w�a�nie Elisa by�a z nimi tej nocy, gdy znaleziono poturbowanego szlachcica Skaktavla i uratowano mu �ycie. Wtedy rozbrykana jednolatka, teraz, dwadzie�cia lat p�niej, nadal by�a radosna jak szczygie�ek i niefrasobliwa. Burza jasnych lok�w okala�a weso�� twarzyczk�, w kt�rej widzia�o si� tylko b��kitne, �ywe oczy i �adne bia�e z�by. Zadarty piegowaty nosek jak ula� pasowa� do istotki, od kt�rej wprost bi�a ogromna rado�� �ycia. By� mo�e nie wyr�nia�a si� ona szczeg�ln� inteligencj�, ale te� nikt o to nie pyta�; i tak rozumem przewy�sza�a wszystkich mieszka�c�w niewielkiej zagrody. My�la�a szybko i logicznie, cho� w spos�b prosty. Wszyscy w Lipowej Alei darzyli j� szczer� sympati�. To ona zaj�a si� prowadzeniem gospodarstwa po �mierci ukochanej Eli, po kt�rej dosta�a imi�.

Zwr�ci�a si� do Andreasa:

��Ile os�b trzeba liczy� na obiad, panie Andreasie?

��Wszystkich, kt�rzy s� tutaj teraz.

Elisa policzy�a obecnych i rzek�a ze �miechem w g�osie:

��A wi�c sze��.

��Ale� nie, Eliso, jak ty liczysz? Jest nas tu tylko pi�ciu � zdziwi� si� Kaleb.

Dziewczyna roze�mia�a si�, a ca�y pok�j nagle jakby wype�ni� si� blaskiem s�o�ca.

��Zawsze licz� pana Alva za dw�ch, panie Kalebie, bo on tyle zjada.

��Wcale po nim nie wida� � u�miechn�� si� Andreas, kt�ry czu� do wnuka wyra�n� s�abo��. � Ale nakryj jeszcze dla dw�ch os�b. S�ysza�em, �e Gabriella i Irmelin wybiera�y si� tutaj.

Kiedy Elisa wysz�a, Kaleb zapyta�:

��A wi�c b�dziemy czeka� do czasu, gdy dostaniemy odpowied� od Villemo i Dominika?

��Naturalnie � odpar� Mattias. � I, Niklasie, podkre�l w li�cie, �e wszyscy gor�co pragniemy ich tu zobaczy� jak najpr�dzej!

��Tak � rzek� Kaleb w zamy�leniu. � S�dz�, �e teraz nale�y si� spieszy�. Wspaniale b�dzie ujrze� ich zn�w, ale straszliwie si� o nich boj�. Czekali�my na ten moment i wiedzieli�my o tym przez ca�e ich �ycie, ale teraz si� boj�. Nie spodziewa�em si�, �e b�dzie to�

Zadr�a�. Chcia� powiedzie� ��miertelnie niebezpieczne�, ale nie by� w stanie tego wym�wi�.

��Nasze biedne dzieci � szepn�� Andreas.

�aden z nich nie wiedzia�, co czeka Ludzi Lodu. Kto prze�yje to starcie, a kto nie.

W pewn� noc p�nego lata tajemniczy stw�r przyby� do Christianii.

Ju� tej pierwszej nocy w�a�ciciel piwiarni dostrzeg� cie� czego�, co po�piesznie porusza�o si� ulic�, ale gdy wyjrza� przez okno, znikn�o.

By�o to co� ogromnego, wyja�nia� p�niej w�adzom w twierdzy Akershus. Nie mia� w�tpliwo�ci, bowiem dok�adnie pami�ta�, jak wysoko si�gaj� cienie zwyk�ych przechodni�w. A to co�, b�d�c ko�o okna, na moment przes�oni�o je ca�e. Nie, nie potrafi� powiedzie�, co to by�o, gdy� oprawione w o��w szybki by�y nier�wne i prawie nieprzezroczyste. Pami�ta� tylko, �e zdj�� go dziwny strach, kt�rego �r�d�a nie m�g� odgadn��.

Wkr�tce nikt ju� nie w�tpi�, �e m�wi� prawd�. W dwa dni p�niej w rynsztoku odkryto zw�oki ladacznicy. Na jej ciele nie by�o �adnych oznak zadanego gwa�tu, tylko oczy wpatrywa�y si� w nico�� z niedowierzaniem i strachem. Znaleziono j� niedaleko g��wnej ulicy, tu� przy miejscu, w kt�rym zwykle sta�a.

P�niej strumieniem zacz�y nap�ywa� wie�ci, jedna bardziej niezwyk�a od drugiej. Mia�y jednak punkt wsp�lny: wszyscy twierdzili, �e ujrzeli samego Z�ego, a w ka�dym razie jego ofiary, kt�re zostawia w �lad za sob�. Christiani� opanowa� paniczny strach. Czymkolwiek by�o owo co�, grasuj�ce noc� po mie�cie, pewien schemat powtarza� si� za ka�dym razem. Stw�r kr��y� w poszukiwaniu jedzenia, a je�li zaskoczyli go przy tym ludzie, musieli zgin��. Cz�sto nie by�o wida� �adnych �lad�w walki, �adnych znak�w na cia�ach zmar�ych; wydawa�o si�, �e ofiary po prostu umar�y ze strachu. Kiedy indziej, najwyra�niej gdy �wiadek zanadto si� zbli�y�, znajdowano go ze z�amanym karkiem lub innymi obra�eniami.

Wyk�adano po�ywienie na przyn�t�, wok� kt�rej czyhali �o�nierze gotowi zastrzeli� potwora, ale on w takich razach zawsze trzyma� si� z daleka. Niezawodny instynkt dzikiego zwierza podpowiada� mu, gdzie czai si� niebezpiecze�stwo.

Zetkn�o si� ju� z nim wielu ludzi, kt�rzy, dostrzeg�szy ledwie jego cie�, rzucali si� do ucieczki. Grasowa� noc�, a nikt nie wiedzia�, gdzie kryje si� za dnia. W ma�ych, ciemnych i brudnych uliczkach �atwo mu by�o si� porusza�, b�yskawicznie znika� w ciasnych przej�ciach, bramach i zau�kach.

Jego opis niezmiennie si� powtarza�: olbrzymia sylwetka, uderzaj�ca niezwyk�� dziko�ci�. Nieliczni, kt�rzy zdo�ali dostrzec bodaj zarys jego twarzy, powtarzali, �e jest nawet pi�kna, ale w tak przera�aj�cy spos�b, �e za �adne skarby �wiata nie chcieliby ujrze� jej zn�w. Jego �zbroja� zdawa�a si� by� ze sk�ry, a nie, jak m�wiono wcze�niej, z �elaza.

Wiele zainteresowania wzbudza�a te� stopa. Na jednej nodze nosi� teraz co�, co mo�na by�o nazwa� butem, drug� za� owija� w strz�py sk�ry. By� mo�e w �rodku mia� te� kor�, ale nikt tego nie widzia�. Ta stopa by�a niepokoj�co kr�tka i wyra�ne utykanie Potwora wzbudza�o jeszcze wi�kszy strach.

Nigdy dot�d ko�cio�y w mie�cie nie by�y tak gorliwie odwiedzane. W niepami�� posz�y wszelkie protestanckie obrz�dki. Masowo znoszono ofiary, wierz�c, �e zbawi� ofiarodawc� ode z�ego. Ludzie w Norwegii zwyczajni byli zarazy i g�odu, kl�sk spowodowanych przez �ywio�y i prze�ladowa� ze strony w�adz. Jednak nigdy jeszcze sam diabe� nie w�drowa� po ich ziemi i nie zbiera� ofiar. Czy niebiosa nie dostrzega�y, co si� dzieje? Czy nie widzia�y, �e Jego Wysoko�� z podziemnego kr�lestwa uprawia� nielojaln� konkurencj� i krad� dusze, zanim Pan zd��y� je os�dzi�? Czy tam, na dole, do tego stopnia zabrak�o grzesznik�w, �e Szatan musia� bra� ich si��?

Ludzi opanowa� nastr�j fatalizmu. Na c� by�o m�czy� si� i trudzi�, �y� jak Pan B�g przykaza�, by mie� nadziej� na p�niejsze lepsze �ycie, je�li wydarzy�o si� co� takiego? Smolarze prze�ywali wielkie dni, wszyscy bowiem pragn�li naznacza� domy wizerunkiem krzy�a, a smo�a pocz�a si� ko�czy�.

Najbardziej jednak przera�a� fakt, �e tylko na cia�ach niewielu ofiar znajdowano oznaki przemocy. Twarze zmar�ych natomiast nieodmiennie nosi�y ten sam wyraz� Pewne by�o, i� umarli ze strachu. Chyba �e�

Nie, brakowa�o odwagi, by posuwa� si� my�lami a� tak daleko. W ka�dym razie g�o�no nikt nie �mia� powiedzie�, �e potw�r umie zabija� nie dotykaj�c swych ofiar. ��te, rozpalone oczy nie mog�y chyba mie� takiej si�y, to nie do pomy�lenia! Bo je�li tak� Znaczy�oby to, �e w�r�d ludzi rzeczywi�cie jest diabe�. �adne ziemskie stworzenie nie posiada wzroku, kt�ry sam z siebie mo�e zabija�!

Utworzono specjalny oddzia�, sk�adaj�cy si� z m�nych �o�nierzy, kt�rzy zg�osili si� na ochotnika, pragn�c unicestwi� potwora grasuj�cego w mie�cie. Przekonani o swej niez�omno�ci, brutalni, ��dni krwi � ma�o by�o w ich czasach zalegalizowanych orgii mordu, zwanych wojnami � teraz radzi byli z nadarzaj�cej si� okazji i postawionego przed nimi zadania.

Gdyby tylko dosta� go na odleg�o�� strza�u! Ale on by� wra�liwy jak nikt inny, wyczuwa� niebezpiecze�stwo z daleka i rozp�ywa� si� bez �ladu.

Nazwano go Potworem, a o charakterystycznych �ladach, pozostawianych na gliniastych ulicach, nadal m�wiono, �e s� �ladami Szatana. Wszyscy byli pewni, �e wiedz�, co kryje si� pod ga�ganami zawi�zanymi na kr�tszej stopie. Wi�kszo�� ludzi z miasta by�a przekonana, �e na ziemi� zst�pi� sam Szatan. Tak, wierzyli w to chyba wszyscy. A mo�e to tylko jeden z jego pomocnik�w? Prawdopodobnie tak my�leli �o�nierze, bo na samego diab�a nie �mieliby podnie�� r�ki. Dla pewno�ci mieli jednak spory zapas kul ze srebra�

Tylko Ludzie Lodu nastawieni byli nieco bardziej sceptycznie, ale i oni nie mogli poj��, sk�d wzi�� si� stw�r i czego szuka�.

Mo�na by�o przypuszcza�, �e taka bestia b�dzie zabija� i po�era� zwierz�ta. Tak jednak si� nie dzia�o. Zwierz�ta domowe zostawia� w spokoju, nie po�akomi� si� nawet na ryby w rzece. Ch�tnie natomiast jad� po�ywienie ju� przygotowane, jak na przyk�ad szynki czy suszone ryby, wisz�ce na strychach spichrzy.

Komendant specjalnego oddzia�u, kapitan Dristig �a�owa�, �e bestia nie porywa zwierz�t domowych. Kapitan odznacza� si� wyj�tkow� brutalno�ci� i nie mia� �adnych skrupu��w co do wystawiania na przyn�t� �ywych stworze�. Uczyni� tak kilka razy, ale bestia zdawa�a si� nie zwraca� na to uwagi. Kapitan, ��dny s�awy, kt�r� mog�oby mu przynie�� pochwycenie Potwora, mia� wielk� ochot� wystawi� na przyn�t� cz�owieka, ale to, niestety, nie le�a�o w zwyczaju. Jego towarzysze byli zdania, �e taka pu�apka nie ma sensu. Kimkolwiek by� ten Potw�r, istnia�a pewno��, �e to bestia inteligentna. Nigdy nie da�aby si� oszuka� w tak dziecinnie prosty spos�b.

Nikt nie �mia� wychodzi� noc�. Ulicznice i inne budz�ce si� do �ycia po zmroku indywidua prze�ywa�y ci�kie czasy. Ludzie obawiali si� porusza� po ulicach nawet za dnia. Rozpocz�a si� masowa ucieczka z miasta.

Kapitan Dristig niecierpliwi� si� coraz bardziej. Dr�czy�o go niewypowiedzianie, �e nie dane mu by�o zobaczy� Potwora. Tak�e �aden z jego ludzi nie ujrza� nawet czubka nosa tego, o kt�rym m�wili wszyscy.

W g�owie kapitana ko�ata�a pewna my�l. Cho� mia� �wiadomo��, �e jego plan wykracza poza przyj�te normy, nieustannie go rozwa�a�. W ko�cu stwierdzi�, �e je�li krzy� przygniataj�cy ludzko�� ma zosta� zdj�ty z jej grzbietu, trzeba r�wnie� ponie�� ofiar�. I podj�� decyzj�: Tak, tak zrobi�.

Kapitan Dristig odzyska� pewno�� siebie, zn�w by� zadowolony i pe�en energii.

Wiedzia� o pewnym ch�opcu, nieszczeg�lnie kochanym we w�asnej ubogiej rodzinie. Ch�opiec by� kalek� i nigdy nie otrzyma� imienia. Nazywano go tylko Kulawcem. Nie panowa� nad ruchami n�g i ramion, jego mowa by�a jedynie wi�zk� niewyra�nych d�wi�k�w, a kiedy pr�bowa� co� powiedzie�, twarz wykrzywia� mu grymas. Gdy chodzi�, nogi nie chcia�y go s�ucha�, a r�ce dziwnie si� wygina�y. By� przedmiotem drwin i prze�miewek ca�ej ulicy, bo z takich jak on zawsze wolno by�o si� naigrywa�. Rodzice ch�opca, otoczeni du�� gromadk� dzieci, nigdy nie po�wi�cali mu czasu. Musia� wi�c chodzi� w tych samych �achmanach kilka lat z rz�du, a kiedy ubranie ju� z niego spada�o i trzeba mu by�o sprawi� nowe, narzekaniom nie by�o ko�ca. Rodzice krzyczeli, ile to on ich kosztuje i jak bole�nie dotkn�� ich los, obdarzaj�c takim potomkiem. S�siedzi ci�gle napomykali o karze za grzechy, a to jeszcze bardziej rozsierdza�o rodzic�w. Byli pewni, �e nie zas�u�yli sobie na takie skaranie boskie jak ten Kulawiec.

Kapitan Dristig kupi� od nich Kulawca za dwa b�yszcz�ce talary. Rodzice uznali, �e dokonuj� znakomitej transakcji, i nie pytali nawet, co komendant zamierza uczyni� z ch�opcem.

Kulawiec mia� w�wczas jedena�cie lat. Usi�owa� co� powiedzie�, kiedy kapitan przyszed� go zabra�, ale nikt nie rozumia� jego mowy. Nikt nie widzia� �ez w oczach ch�opca, a je�eli nawet kto� je dostrzeg�, to i tak udawa�, �e ich nie zauwa�a.

Kiedy ma�y kaleka opuszcza� ulic�, ci�gni�ty za rami� przez kapitana, rodzice i rodze�stwo k��cili si� zawzi�cie o podzia� spad�ego im jak z nieba maj�tku.

Kapitan Dristig sta� w cieniu muru i z dum� przygl�da� si� swemu dzie�u.

Wok� male�kiego ryneczku le�a�o trzech jego ukrytych ludzi, trzymaj�c w pogotowiu nabite strzelby. On sam znajdowa� si� w bezpiecznym miejscu i spogl�da� na placyk, na kt�rym nie by�o niczego poza studni� i latarni�. Na �rodku ryneczku, w �wietle latarni, sta� Kulawiec, za nog� przykuty �a�cuchem do s�upa przy studni.

�a�osne j�ki ch�opca dociera�y a� do uszu kapitana. No c�, nied�ugo ju� b�dziesz u�ala� si� nad swoim losem pomy�la�, utwierdzaj�c si� w przekonaniu, �e post�puje naprawd� po ludzku. Du�o lepiej b�dzie ci w niebie, bo czy� nie jest napisane, �e tacy jak ty wejd� tam pierwsi?

Noc by�a ciemna, ci�kie niebo zawis�o nad u�pionym miastem. Wszystkim ludziom nakazano usun�� si� z pobliskich uliczek. Ciemno�� roz�wietla�a tylko latarnia na rynku.

Od ch�opca dochodzi�o rozpaczliwe, wyra�aj�ce skarg� wycie. Wyj sobie, my�la� kapitan Dristig. Wyj tak, �eby ci� us�ysza� i zainteresowa� si� tob�! On nienawidzi ludzi to przynajmniej jest pewne. A tu podaje mu si� cz�owieka jak na srebrnym p�misku!

Kapitan za�mia� si� cicho, zadowolony.

Biedny pustog�owy dzieciuch, niczego nie pojmuje, my�la� o ch�opcu. Ale to przecie� wola boska, �e tacy maj� niczego nie pojmowa�. Chocia�� powiadaj�, �e kaleki s� dzie�em diab�a, bo on rzuca przekle�stwo na rodzic�w i obdarza takimi odmie�cami. Dobrze im tak! A teraz przyjdzie pomocnik diab�a i zabierze, co do piek�a nale�y!

I zn�w zachichota� z w�asnego �artu. Nie wiedzie� czemu, kapitan Dristig tego wieczoru by� niezwykle rozbawiony.

Kulawiec mia� uczucie, �e przygniata go coraz wi�ksza bezsilno��, i znowu wyda� z siebie �a�osny j�k. Nie rozumia�, dlaczego tak tu stoi, czym zawini� tym razem. Wiedzia� tylko, �e cz�owiek o z�ych oczach zabra� go z domu.

Kulawiec przywyk� do kopniak�w i raz�w, nie zna� niczego innego. My�la�, �e jest najgorszym dzieckiem pod s�o�cem, skoro nikt go nie kocha.

Kulawiec potrafi� my�le�, mimo �e nie umia� si� wys�owi� i nikt nie zatroszczy� si�, by nauczy� go czegokolwiek. Jego samotna duszyczka spragniona by�a czu�ego s�owa, odrobiny pieszczoty lub cho�by ciep�ego spojrzenia.

S�ysza�, jak pozostali cz�onkowie rodziny rozmawiali o ko�ciele. M�wili, �e tam mo�na znale�� pomoc i pociech� we wszelkiej biedzie, chorobie i potrzebie. Kiedy� wybra� si� do ko�cio�a. Zaj�o mu to du�o czasu, nie najlepiej przecie� radzi� sobie z chodzeniem, najcz�ciej si� czo�ga�. Nie lubi� te� styka� si� z obcymi lud�mi, bowiem w najlepszym razie gapili si� na niego, czyni�c znak krzy�a i szepcz�c za jego plecami. Gorzej by�o, gdy atakowali i obrzucali go stekiem wyzwisk.

Wtedy jednak odwa�y� si� doj�� a� do drzwi ko�cio�a. Uczepi� si� ich, wsta� i z wielkim wysi�kiem uda�o mu si� je otworzy�. Dojrza� go jednak pastor, id�cy �rodkiem �wi�tyni � nikogo innego tam wtedy nie by�o � i wyp�dzi� go stamt�d, poszturchuj�c i krzycz�c:

�Przepadnij, Szatanie! Co ty sobie wyobra�asz, pokrako? Chcesz zbezcze�ci� dom bo�y?�

Kulawiec oderwa� si� od gorzkich wspomnie�. Ba� si� rozpaczliwie, czu� si� bezgranicznie samotny i nie rozumia�, dlaczego zosta� przywi�zany. Zdawa� sobie jednak spraw�, �e nie wr�y to nic dobrego.

Drgn��.

W nocnej ciszy dobieg�o go co�, co zwielokrotni�o jego l�k.

Kroki. Powolne, utykaj�ce kroki�

Ten cz�owiek kuleje tak samo jak ja, pomy�la�. Ale w tych krokach jest co� z�ego, gro�nego. Tak bardzo si� boj�. I nie ma nikogo, kto by mi pom�g�!

Kroki zatrzyma�y si� gdzie� w pobli�u. Kulawiec wyczuwa�, �e co� kryje si� w w�skim zau�ku. Czu�, �e kto� mu si� przygl�da. Oczy w ciemno�ciach.

Osun�� si� na kolana. Nigdy nie nauczy� si� modli�, a jego spotkanie z domem bo�ym nie wypad�o najlepiej. W poczuciu beznadziejno�ci wybuchn�� p�aczem. Szlocha� i �ka� nie tyle ze strachu, ile z bezsilno�ci w obliczu tego, co nieuniknione. Jednak nawet p�acz go m�czy�, nie panowa� bowiem nad mi�niami twarzy i kiedy chcia� p�aka�, wykrzywia� si� tylko i czu� si� jeszcze gorzej.

By�o tak dziwnie cicho. Kulawiec otar� oczy i nas�uchiwa�.

Nie widzia� tego czego� kryj�cego si� w cieniu, ale teraz czu�, �e ju� go tam nie ma. Zaskoczony zn�w wybuchn�� szlochem. Co si� mog�o sta�?

Kapitan Dristig zadawa� sobie to samo pytanie.

On tak�e us�ysza� kroki i z rado�ci zatar� r�ce. S�ysza� te�, jak �o�nierze wygodniej uk�adaj� si� na swoich stanowiskach, czujni, gotowi do strza�u.

Ktokolwiek jednak sta� tam w cieniu, teraz znikn��. Czy�by odkry� jego ludzi? To niemo�liwe, przecie� ga��zie tak dobrze ich os�ania�y.

Nas�uchiwa� a� do b�lu uszu, wok� jednak panowa�a grobowa cisza. Gdzie� daleko zacz�� szczeka� pies, monotonnie, bez nadziei na odpowied�, ale tu, przy rynku, nie by�o najl�ejszego szmeru, nawet szczur nie przemkn�� wzd�u� �ciany ani nie zaszele�ci� li��

I nagle drgn�� na d�wi�k zduszonego charkotu, dobiegaj�cego od strony ukrytych �o�nierzy. Wyt�y� wzrok, ale ujrza� tylko ogromny, poruszaj�cy si� szybko cie�, pochylony nad m�czyznami.

��Strzelajcie! Do diab�a, strzelajcie! � wrzeszcza�.

By�o ju� jednak za p�no. Jeden za drugim rozleg�y si� trzy z�owieszcze trzaski, po czym cie� zn�w wzni�s� si� wysoko nad m�czyznami i zawr�ci� w ciemno��.

Kapitan Dristig, nie dbaj�c d�u�ej o s�aw� swego imienia, wzi�� nogi za pas. Ucieka� tak szybko, jak tylko potrafi�.

Kulawiec nie podnosi� si� z kl�czek, sparali�owany l�kiem. On tak�e niczego nie widzia�, domy�la� si� tylko, co wydarzy�o si� na g�rze. Serce t�uk�o mu si� o �ebra tak mocno, jakby mia�o rozerwa� si� na kawa�ki. Je�li tam by�o zwierz�, zejdzie na d�, do niego, a on nie mo�e si� uwolni�.

J�cz�c ze strachu ci�gn�� i szarpa� �a�cuch, ale czy m�g� mie� a� tyle si�y?

Nagle zn�w us�ysza� kroki i struchla�y zapatrzy� si� w stron�, z kt�rej dochodzi�y. Co� oderwa�o si� od mroku ulicy i wst�pi�o w kr�g �wiat�a rzucany przez migocz�c� latarni�.

Kulawiec patrzy� i patrzy�. Szeroko otworzy� oczy, a z gard�a wydosta�o mu si� kilka nieartyku�owanych d�wi�k�w. Cia�em zacz�y wstrz�sa� konwulsyjne drgawki i, jak zawsze gdy si� denerwowa�, w spos�b nie kontrolowany porusza� g�ow� i ramionami.

Opad� bezw�adnie na ziemi�.

Przera�aj�cy stw�r, kt�ry ukaza� si� przed nim, zatrzyma� si� przy jego g�owie. Tu� przy sobie Kulawiec ujrza� par� st�p� tak r�nych, jakby nie nale�a�y do tej samej osoby.

Usi�owa� podnie�� wzrok, ale w g�owie kr�ci�o mu si� tak, �e wszystko widzia� niby przez mg��. Przesuwa� oczy coraz wy�ej i wy�ej, ale to co� zdawa�o si� nie mie� ko�ca.

A� wreszcie ujrza� twarz, bardziej potworn� ni� kiedykolwiek �ni�o mu si� w najokropniejszych koszmarach. Dostrzeg� g�rn� warg�, unosz�c� si� jak u rozw�cieczonego psa; b�ysn�y ostre bia�e z�by. Oczy wpatrzone w �a�osny strz�pek cz�owieka mia�y przedziwn� barw�. Z gard�a potwora wydobywa� si� straszliwy syk.

Kulawiec zdawa� sobie spraw�, �e nadesz�a jego ostatnia godzina. Nie mia� do kogo skierowa� swych modlitw, nigdy bowiem nie s�ysza� o Bogu ani o Jezusie, a pastor w ko�ciele krzycza�, �e nie wolno mu bezcze�ci� domu bo�ego. Nie by�o wi�c absolutnie nikogo, do kogo m�g�by si� zwr�ci� o pomoc. B�agalnie popiskiwa� niemal do utraty tchu, ale wiedzia�, �e od stwora, kt�ry sta� przy nim, nie mo�e spodziewa� si� �adnej �aski.

Potworny zwierz, czy co to by�o, nagle pochyli� si� nad nim. Kulawiec os�oni� g�ow� ramionami i skuli� si� w sobie. Poczu� gwa�towne szarpni�cie, a potem us�ysza�, jak nier�wne kroki oddalaj� si� niemal bezszelestnie.

Nie wierz�c, �e ci�gle jeszcze �yje, wyprostowa� si�. Rozejrza� si� doko�a. W pobli�u nie by�o nikogo ani niczego, usiad� wi�c z wielkim trudem.

�a�cuch ju� go nie trzyma�! Przyjrza� mu si�, zaskoczony. By� oderwany od s�upa i lu�no zwisa� wok� jego nogi.

Chwila up�yn�a, zanim prawda dotar�a do �wiadomo�ci ch�opca. Kiedy ju� zrozumia�, co si� sta�o, zacz�� na czworakach ucieka� z tego miejsca, poruszaj�c si� szybciej ni� kiedykolwiek.

Nie mia� poj�cia, gdzie si� znajduje. Kiedy wydosta� si� na lepiej o�wietlone ulice, ujrza� ludzi na wozach za�adowanych dobytkiem, zmierzaj�cych w jednym kierunku. Woz�w nie by�o wiele; w ci�gu kwadransa naliczy� ich trzy.

Kulawiec nie m�g� zapyta� o drog�. Nie wiedzia�, jak nazywa si� jego ulica, a gdyby nawet wiedzia�, to i tak nikt nie zrozumia�by jego mowy.

Jedyne, co m�g� zrobi�, to wybra� ten sam kierunek co wozy. W ten spos�b Kulawiec opu�ci� swe rodzinne miasto, Christiani�, i znalaz� si� na wsi, kt�rej do tej pory nie widzia�. Chwilami szed�, to zn�w si� czo�ga�, a zerwany �a�cuch przez ca�y czas ci�gn�� si� za nim, pobrz�kuj�c tak, �e z daleka ju� by�o go s�ycha� � niemal jak dzwonek, obwieszczaj�cy d�um�. W ludzkich oczach Kulawiec i tak nie by� wi�cej wart ni� cz�owiek dotkni�ty zaraz�.

Masowa ucieczka nie trwa�a zbyt d�ugo. Wkr�tce bowiem stwierdzono, �e Potw�r tak�e opu�ci� miasto.

Wtedy w�a�nie przed doborowym oddzia�em kapitana Dristiga otworzy�a si� mo�liwo�� unicestwienia Potwora.

Uda�o si� na czas zdoby� odpowiednie informacje. Potw�r pope�ni� nies�ychane jak na siebie g�upstwo, prawdopodobnie dlatego, �e nie zna� okolic wok� Christianii. Wybra� si� na wysp� � Ladegaardsoen, zwan� r�wnie� Bygdoen, wierz�c, �e nale�y ona do sta�ego l�du. Z l�dem wi�za�a j� jednak tylko w�ziutka grobla, stanowi�ca jakby most. Istnia�y plany, by zasypa� cie�nin� mi�dzy wysp� a l�dem i w ten spos�b utworzy� p�wysep, ale to nale�a�o do przysz�o�ci. Na razie Ladegaardsoen by�a tylko wysp� i niczym wi�cej.

Niepoj�te, jak Potw�r wpad� na my�l, by tam si� skierowa�. Domniemywano, �e szuka� czego� szczeg�lnego.

W ka�dym razie teraz go mieli, chyba �e potrafi� p�ywa� albo te� zapa�� si� pod ziemi�. Dla wielu pewne by�o, �e to ostatnie nie jest mu obce.

Komendant, kapitan Dristig, postanowi� na sta�e wystawi� stra�e przy kamiennym mo�cie: grup� ludzi uzbrojon� w dzia�a i inn� bro� paln�. Pozosta�a cz�� jego ludzi skierowa�a si� w g��b wyspy, a poniewa� oddzia� zosta� wzmocniony liczebnie, mogli posuwa� si� tyralier�, wszyscy uzbrojeni po z�by.

Kapitan nie przej�� si� wcale utrat� trzech najbardziej bezwzgl�dnych ze swych podw�adnych; m�g� wybiera� spo�r�d tuzin�w ochotnik�w.

Dla pewno�ci wzi�� ze sob� tak�e trzech pastor�w, cho� wcze�niej pewien bezgranicznie oddany Bogu duchowny, kt�ry pr�bowa� zmierzy� si� z Potworem w Christianii, zosta� niemal dos�ownie zdmuchni�ty z powierzchni ziemi. Pastor �w zbli�y� si� do Potwora bardziej ni� pozostali. Niemal patetyczny w swej odwadze, z Bibli� uniesion� wysoko, by z daleka ju� widoczny by� krzy�, g�o�no odmawiaj�c modlitwy i formu�y maj�ce odegna� demony, poszed� na podw�rze, gdzie, jak zauwa�ono skierowa�a si� wcze�niej bestia. Na podw�rze nie wychodzi�y �adne okna, ale ludzie ukryci nieco dalej w g��bi ulicy ujrzeli, w jakim tempie pastor opuszcza� bram�. Potykaj�c si�, zgi�ty wp�, szed� ty�em, a potem pad� martwy na ulicy, wiernie do ko�ca trzymaj�c wzniesion� Bibli�.

Nikt nie w�tpi�, �e Potw�r stanowi straszliwe niebezpiecze�stwo dla miasta, ba, nawet dla ca�ego kraju.

Kapitan nigdy nie powr�ci� na male�ki rynek. Innym pozostawi� zaj�cie si� zmar�ymi �o�nierzami. Nie zatroszczy� si� tak�e o los Kulawca. By� przekonany, �e ch�opiec nie �yje, a nawet je�li �yje, to z pewno�ci� znalaz� si� kto�, kto go uwolni�. Los Kulawca obchodzi� go tyle, co zesz�oroczny �nieg.

M�czy�ni przeszukuj�cy Ladegaardsoen nie bali si� Potwora. Byli silni brawur� i g�upot�. Przekonani o w�asnej niezwyci�ono�ci, nie w�tpili, �e uda im si� schwyta� takie kalekie zwierz�, jak nazywali besti�. Kapitan nigdy nie poni�s� �adnej pora�ki, st�d wzi�o si� jego �o�nierskie imi� � Dzielny, a jego dewiza brzmia�a: �wszystko mo�na zwyci�y� brutalno�ci��. Co prawda u�ywa� on s�owa �niez�omno��, ale to w niczym nie zmienia�o istoty rzeczy.

Ca�y dzie� zaj�o im przeszukanie wyspy. W ko�cu jednak Potw�r zosta� osaczony na cyplu w po�udniowej jej cz�ci.

By� to teren lesisty, trudno dost�pny. Kapitan Dristig mia� �wiadomo��, �e polowanie nie mo�e oby� si� bez ofiar. Co prawda Ladegaardsoen uprzednio dok�adnie oczyszczono i wszyscy mieszka�cy opu�cili wysp�, pe�ni podziwu dla �mia�k�w gotowych po�wi�ci� �ycie dla kraju, ale jego ludzie� Gotowa�o si� w nim z gniewu. Tyle razy ju� widzieli t� besti�. Strzelali do niej, ale tak bardzo starali si� trafi�, �e pewnie dlatego pud�owali. Straci� ju� jedenastu �o�nierzy. Niekt�rzy polegli w bezpo�redniej walce. Idioci, na co oni liczyli? Reszta� Trudno by�o to przyzna�, ale umarli. Ot tak, po prostu. Nie zosta� nikt, kto m�g�by wyja�ni�, w jaki spos�b do tego dosz�o.

Kapitanowi jak do tej pory nie uda�o si� ujrze� tajemniczej istoty. By� jednak przekonany, �e jej dopadnie. Wiedzia� dok�adnie, jak nale�y post�powa�. Gdyby tylko dano mu szans�!

W�a�nie teraz nadarzy�a si� odpowiednia okazja. Potw�r wpad� w pu�apk�. By� na samym kra�cu cypla i ukrywa� si� w g�stych zaro�lach. Otacza� go g�sty mur �wietnie wyszkolonych �o�nierzy, pa�aj�cych �mierteln� nienawi�ci�.

Kapitan poprosi�, by na ochotnika zg�osili si� tropiciele. Oczywi�cie najch�tniej poszed�by sam, wyja�ni�, ale kto w tym czasie dowodzi�by oddzia�em? Ze wszystkich, kt�rzy si� zg�osili z ��dz� krwi pa�aj�c� w oczach, wybra� dw�ch twardych, okrutnych wojak�w, pewnie naciskaj�cych na spust.

Tropiciele znikn�li w zaro�lach. Pozostali czekali w nadziei, �e wystraszona bestia zacznie ucieka�. Wtedy b�d� j� mieli!

Nic jednak si� nie dzia�o.

Nagle jeden z m�czyzn w szeregu krzykn��:

��Patrzcie! Tam, tam na szczycie, pod ska��! Tam jest!

Wszyscy go teraz dostrzegli. Skulony, usi�owa� skry� si� w�r�d ga��zi i trawy. Pilnie obserwowa� ka�dy ruch w lesie.

��Strzela�! � wrzasn�� kapitan Dristig do otaczaj�cych go ludzi.

��Za daleko � odpowiedzieli ch�rem. � Nie doniesie!

Kapitan ju� chcia� rozkaza�, by podeszli bli�ej, ale wtedy mog�aby si� przerwa� tyraliera, a tego nale�a�o unika�.

��Sam go wezm�! � wykrzykn�� za�lepiony gniewem. Nie zapomnia� pora�ki, jak� poni�s� na rynku. Pogna� naprz�d, jak rozdra�niony byk torowa� sobie drog� przez las.

��Przecie� on nie jest uzbrojony, czeg� wi�c si� ba�? � m�wi� do siebie.

Bro�, kt�r� mia� przy sobie, mo�na by zaliczy� niemal do ci�kiej artylerii, dlatego czu� si� nadzwyczaj pewnie.

Zanim jednak zd��y� przybli�y� si� na odleg�o�� strza�u, w lesie rozleg� si� huk. Jeden z tropicieli znalaz� si� dostatecznie blisko Potwora.

��Do diab�a � sykn�� przez z�by kapitan. � A ju� go prawie mia�em!

Osobista chwa�a wymkn�a mu si� z r�k.

Stw�r na szczycie wzg�rza poderwa� si� i znikn�� za kamiennym blokiem.

��Trafi�em go! � krzycza� podniecony tropiciel. � Zastrzeli�em tego diab�a!

Kapitan Dristig dotar� do tropicieli. Jeden z nich triumfalnie wymachiwa� strzelb� w powietrzu.

��Trafi�em go, on nie jest nie�miertelny! Zastrzeli�em najstraszniejsze monstrum w historii Norwegii! Jestem bohaterem! Spojrza�em mu prosto w oczy, one by�y�

Wzrok zacz�� mu dziwnie m�tnie�. K�ciki ust opad�y w d�, opu�ci�a si� szcz�ka.

��Pom�cie mi � szepn�� zdumiony. � My�l�, �e�

Nagle nogi odm�wi�y mu pos�usze�stwa. Upad� do przodu, przetoczy� si� na plecy i zastyg�, a jego nieruchomo patrz�ce w niebo oczy wyra�a�y paniczny strach.

��Nie �yje? � z niedowierzaniem zapyta� kapitan. � Ale przecie� on nawet nie zbli�y� si� do bestii!

��Sam przecie� powiedzia�: spojrza�em mu w oczy � mrukn�� drugi tropiciel.

Kapitan usi�owa� wszystko to zrozumie�, ale my�li, niespokojne jak sp�oszone ptaki, przelatywa�y mu przez g�ow�.

W tym momencie k�tem oka dostrzegli poruszaj�cy si� cie�.

Potw�r na skale zn�w si� podni�s�. Wydawa� si� dwa razy wi�kszy, ale oczywi�cie by�o to tylko z�udzenie.

��Chod�my, uciekajmy � wymamrota� pozosta�y przy �yciu tropiciel.

Kapitan nie trac�c rezonu zakomenderowa�:

��Wycofujemy si�, by jeszcze raz om�wi� plany.

Wycofywa� si� jednak niezwykle szybko, byle tylko jak najpr�dzej uj�� z zasi�gu wzroku stoj�cego na skale stwora.

W dawnym pa�acyku my�liwskim na Morby w Szwecji panowa� nieopisany rozgardiasz. Dominik i Villemo niespodziewanie wyje�d�ali do Norwegii. Ca�y dom stan�� na g�owie.

Na g�rze w sypialni Dominik z trudem usi�owa� znale�� odpowiednie na podr� ubranie. Villemo mia�a bardzo szczeg�lny spos�b przeszukiwania szuflad i szaf: to, co jej przeszkadza�o i nie by�o akurat potrzebne, rzuca�a za siebie, na �rodek komnaty. P�niej pokoj�wka sprz�tnie, m�wi�a beztrosko.

��Villemo � powiedzia� Dominik zniecierpliwiony. � Rozrzucasz bielizn� u mych st�p, tak jak inni rzucaj� r�e!

��A mo�e to jaka� subtelna aluzja � zadrwi�a, wynurzaj�c si� z g��bi renesansowej komody.

��Czy masz jaki� pow�d do narzeka�?

��Nie, och, nie, nigdy w �wiecie � roze�mia�a si� Villemo. � Dominiku, czy nie widzia�e� moich najlepszych koronkowych r�kawiczek?

��Czy to nie te, w kt�rych ostatnio pe��a� grz�dki warzywne?

��No wiesz, a� taka g�upia mimo wszystko nie jestem! Ale, tak, to prawda, tak w�a�nie by�o! Och, najdro�szy, jak si� to wszystko potoczy?

��Z warzywami?

��Nie! Z tym Potworem, o kt�rym pisa� Niklas. Bardzo mnie to wzburzy�o.

��Z Potworem na pewno wszystko b�dzie dobrze. Mniej jest pewne, co b�dzie z nami.

��Czy nawet dzisiaj musisz mnie chwyta� za s�owa?

Dominik zatrzyma� si� i uj�� w d�onie twarz �ony.

��Jedyne, co mog� powiedzie� z ca�� pewno�ci�, to tylko to, �e moje mgliste przypuszczenia i odczucia zwi�zane z tym, co dzieje si� w innych miejscach, sta�y si� nagle straszliwie ostre. Dzi�ki Bogu, �e przyszed� ten list od Niklasa, inaczej oszala�bym chyba wiedz�c, a jednocze�nie nie wiedz�c niczego.

��Rozumiem, co musisz teraz czu�.

Popatrzy� na ni� badawczo.

��Wydajesz si� taka m�oda, Villemo. Wcale si� nie zmieni�a� przez te wszystkie lata. Pozostajesz taka nieprawdopodobnie m�oda�

Villemo spowa�nia�a.

��Wiem. Sama to widz�. I tw�j ojciec tak�e to ci�gle powtarza. Tak jakbym zatrzyma�a si� w rozwoju.

��Nie, to nie jest w�a�ciwe okre�lenie, bo twoje my�li s� dojrza�e. I masz siln� osobowo��, charakter tak stanowczy, �e te wszystkie nad�te damy na dworze na tw�j widok wpadaj� w pop�och. One si� ciebie boj�, Villemo. Boj�, �e para kr�lewska b�dzie ci� ceni� wy�ej od nich.

��Wiem o tym. Cudownie b�dzie odetchn�� troch� wiejskim powietrzem w Norwegii. Zapomnie� o tej przekl�tej etykiecie. Nie, nie chc� narzeka�, Dominiku. P�ka�am ze �miechu, tak bawi�y mnie ich intrygi, a i ca�y przepych dworski jest wspania�y!

U�miechn�� si� przelotnie, roztargniony, i wr�ci� do w�asnej my�li:

��Nie, mnie si� wydaje, �e ty� albo raczej twoje si�y, twoje mo�liwo�ci oszcz�dzano na co innego.

��I teraz w�a�nie nadszed� czas?

��Na to wygl�da.

Zebra�a si� na odwag�.

��Dominiku� W twej postawie jest co�, co mnie przera�a. W oczach�

Dominik g��boko odetchn��.

��Tak. Masz racj�. Boj� si�.

��Wyczuwasz� blisko�� �mierci, prawda?

Up�yn�a chwila, zanim odpowiedzia�:

��Tak. Niestety tak, i to sprawia, �e strach mnie obezw�adnia. Gdybym tylko m�g� zostawi� ci� w domu� w bezpiecznym miejscu.

��O tym mo�esz zapomnie�. Natychmiast � odpowiedzia�a ostro. � Wiesz dobrze, �e jestem w to zamieszana co najmniej w tym samym stopniu co ty.

��Tak. To prawda.

Rozleg�o si� delikatne pukanie do drzwi, po czym ojciec Dominika, marzyciel Mikael, zapyta� taktownie:

��Czy mog� wej��?

��Oczywi�cie � odpowiedzia�a Villemo: � Prosimy!

Odruchowo rozejrzeli si� po komnacie, by sprawdzi�, czy wszystko jest w nale�ytym porz�dku, i przerazili si� panuj�cym ba�aganem.

Villemo szybciutko pozbiera�a intymne cz�ci swojej garderoby i upchn�a je do jednej z szuflad.

Wszed� Mikael, m�czyzna sze��dziesi�cioletni, o przypr�szonych siwizn� w�osach, z wyrazem rozmarzenia w �agodnych oczach. D�wiga� kilka ogromnych ksi�g.

��Tu s� opowie�ci o Ludziach Lodu. Ale, jak wadzicie, nie jest to tylko jedna ksi��ka. Gdyby zosta�y wydrukowane, by�yby z pewno�ci� mniejsze, ale to przecie� kronika rodzinna i wszystko pisane jest r�cznie�

��B�dziemy na nie bardzo uwa�a�, ojcze � powiedzia� Dominik z szacunkiem. � Gdyby przepad�y, by�aby to niepowetowana strata.

Mikael przytakn�� skinieniem g�owy.

��Czy jeste�cie ju� gotowi do wyjazdu?

��Jutro rano wyruszamy. Villemo dworskie �ycie tak rozleniwi�o, �e zaplanowa�a podr� powozem, ale ja by�em bezwzgl�dny i kategorycznie odm�wi�em, bo czas nagli. A poza tym jazda konna dobrze jej zrobi.

��M�ody Tengel i ja b�dziemy si� sob� nawzajem opiekowa� do waszego powrotu � zapewni� ojciec.

Je�li wr�cimy, pomy�la�a ze smutkiem Villemo.

��To �wietnie. Dobrze wiedzie�, �e przynajmniej wy dwaj b�dziecie bezpieczni.

��Ja tak�e si� niepokoj� � westchn�� Mikael. � Cho� wszyscy zawsze wiedzieli�my, �e musicie przez to przej��, nie spodziewali�my si� a� tak wielkiego zagro�enia. Niczego nie pojmuj�! Sk�d mo�na wiedzie�, �e ta bestia wywodzi si� z Ludzi Lodu?

��To wcale nie jest pewne � odpar� Dominik, dyskretnie wsuwaj�c g��biej pod ��ko zapomniany koronkowy drobiazg Villemo. � Mamy tak ma�o informacji, musimy zdoby� ich wi�cej w Norwegii.

��On nie rzuca si� na zwierz�ta � powiedzia�a zamy�lona Villemo.

��To naturalne � odrzek� Mikael. � Cz�owiek, kt�ry tak r�ni si� od wszystkich ludzi, woli trzyma� ze zwierz�tami. W�r�d nich czuje si� lepiej. Wydaje si�, �e jego nienawi�� dotyczy ca�ego gatunku ludzkiego.

��Tak � zgodzi�a si� Villemo. � Albo te� zabijanie le�y w jego naturze.

Dominik, jakby nie s�ysz�c jej s��w, rzek�:

��Jak zrozumia�em z listu Niklasa, ten potw�r czego� szuka. Mniej wi�cej wie, o co mu chodzi, ale kr��y po omacku.

��Nie podoba mi si� to � stwierdzi� Mikael.

Villemo popatrzy�a na niego i ze zrozumieniem pokiwa�a g�ow�.

��Dobrze rozumiecie jego zachowanie, te�ciu, prawda? � u�miechn�a si� ze smutkiem. � Kto bowiem szuka� towarzystwa male�kiego szczeniaka, b�d�c tak samotnym w Inflantach? Kto bezdomny kr��y� po �wiecie, wiedz�c, �e gdzie� musi by� jego miejsce, ale nie wiedzia�, gdzie?

��No w�a�nie � przyzna� Mikael. � Ten z Ludzi Lodu, kto zbyt oddali si� od swych krewnych, zawsze b�dzie zb��kany. Musi ci�gle szuka�.

��I dlatego przypuszczacie, �e chodzi o jednego z nas?

��Obawiam si�, �e tak. Oczy, ramiona, no i zachowanie wskazuj� na jednego z dotkni�tych Ludzi Lodu.

��Ale sk�d wobec tego m�g� si� wzi��?

��Oto pytanie! Jaka� ga��� rodu, o kt�rej nie wiedzieli�my�

Villemo zamy�li�a si�.

��Ale je�li my nale�ymy do wybranych� To by znaczy�o, �e on jest niebezpieczny dla rodu, prawda?

��Wszystko na to wskazuje. Ale kim on, na mi�o�� bosk�, mo�e by�?

Nadstawili uszu, s�ysz�c weso�y szczebiot dzieci�cych g�os�w dobiegaj�cy z podw�rza.

��Sp�jrzcie � u�miechn�� si� Dominik. � Dziewczynki z rodu Oxenstiern�w zn�w rzuci�y si� na Tengela. Wprost go ub�stwiaj�!

��Tak, i chocia� on twierdzi, �e s� m�cz�ce, jest bardzo dumny z ich uwielbienia � doda� Mikael i wraz z Villemo i Dominikiem przygl�da� si� osiemnastoletniemu ch�opakowi, kt�rego goni�y trzy dziewczynki w wieku od sze�ciu do jedenastu lat. Z�apa�y go w ko�cu, ci�gn�y i szarpa�y, a on uda�, �e nie ma ju� si�y d�u�ej si� sprzeciwia�, i pos�usznie szed� za nimi.

��Ten nasz niezno�ny syn � rozpromieni�a si� w u�miechu Villemo. � W jaki spos�b ty i ja mogli�my stworzy� co� tak godnego po�a�owania?

Duma rozpiera�a jej piersi.

��Tak, to zupe�nie niezrozumia�e! � �mia� si� Dominik. � To czaruj�ce lenistwo� Po kim m�g� to odziedziczy�?

��Nigdy tego nie zgadn�! � z wrodzonym wdzi�kiem stwierdzi�a Villemo.

Z czu�o�ci� przygl�dali si� swemu potomkowi, kt�ry pozwoli� dziewczynkom zaci�gn�� si� do ogrodu, gdzie sta� st� z ciastkami i sokiem.

��Najgorzej, �e wsz�dzie cieszy si� tak� sam� popularno�ci� � westchn�a Villemo. � Ty chyba nie podbija�e� tak serc dam dworu jak ten ch�opak, Dominiku? Doprawdy, �ywi� nadziej�, �e tak nie by�o!

��O, nie, ja by�em chodz�c� cnot�, m�odzie�cem kr�tko trzymanym przez sw� mateczk�. Prawda, ojcze?

��Tak, twoja matka z pewno�ci� wiedzia�a, co jest dla ciebie najlepsze � roze�mia� si� Mikael.

Villemo zas�pi�a si�. Pomimo, jak si� wydawa�o, dobrej woli, Anette do ko�ca nie zaakceptowa�a jej jako swojej synowej. Villemo zdawa�a sobie spraw�, �e wojna mi�dzy ni� a te�ciow� nieustannie wisi na w�osku. Nigdy nie dosz�o do otwartej walki, o nie! Ale cz�ste by�y drobne uk�ucia ig��, tak delikatne, �e Dominik nie zauwa�y� ich wzajemnej, �wiadomie g��boko skrywanej wrogo�ci. Villemo stara�a opanowywa� si� ze wzgl�du na niego. Wiedzia�a, �e w oczach Anette �adna synowa nie znalaz�aby uznania. Mia�a poczucie w�asnej warto�ci i z pewno�ci� nie by�a najgorsz� �on� i matk�. Ale kiedy Anette uleg�a d�ugotrwa�ej chorobie �o��dka, Villemo w skryto�ci ducha odetchn�a z ulg�. W domu zapanowa� spok�j.

Najgorsza chyba by�a walka o dziecko, o Tengela. Wszystko, co zrobi�a Villemo, by�o nie tak, a babcia Anette rozpieszcza�a wnuka straszliwie i Villemo obawia�a si�, �e syn wyro�nie na prawdziwego lenia i niezdar�.

Teraz jednak nie �ywi�a ju� takich obaw. Od �mierci Anette up�yn�o jedena�cie lat i w domu przywr�cona zosta�a tak wa�na dla ch�opca r�wnowaga. By� beztroski i troch� leniwy, ale w jego sercu kry�a si� powaga i �yczliwo�� dla innych. Tak, zdecydowanie b�d� z niego ludzie.

Nagle Dominik uj�� ojca za rami�, t�umi�c okrzyk przera�enia.

��Co si� sta�o? � zapytali jednocze�nie Villemo i Mikael.

��Ojcze� pilnuj ch�opca! Ujrza�em co�!

��Ujrza�e�?

Mikael i Villemo, zdumieni, wyjrzeli na podw�rze.

��Nie, nie tutaj! Widzia�em zamek. Zamek w Sztokholmie. W p�omieniach!

��Co ty opowiadasz, ch�opcze? � dziwi� si� Mikael.

��Staraj si� trzyma� go tutaj tak d�ugo, jak to mo�liwe � prosi� nagle poblad�y Dominik. � Wiem, �e rozpocz�� w�a�nie s�u�b� jako pa� na zamku, ale sprawd�, czy nie da si� go przenie�� gdzie� indziej. Do rycerskiej, gdziekolwiek, byle nie na zamku! Inaczej nie b�dziemy mogli wyjecha�!

��Bez trudu mog� umie�ci� Tengela w jakim� innym miejscu � odpar� wci�� zdziwiony Mikael. � Ale co masz na my�li, m�wi�c, �e widzisz?

Villemo by�a r�wnie zdumiona.

��Zwykle przecie� nie miewasz takich wizji! Wyczuwasz co�, przypuszczasz, ale nie widzisz!

Twarz Dominika wyra�a�a napi�cie.

��Ostatnio� W zesz�ym tygodniu zapyta�a� mnie, gdzie mo�e by� Tengel, a ja odpowiedzia�em, �e w�a�nie idzie. I zaraz wszed�. Nie mia�em poj�cia, gdzie by�, nie widzia�em go wtedy przez ca�y dzie�! A kiedy ojciec zawieruszy� gdzie� swoje pi�ro, nie wiadomo kt�ry raz z rz�du, by�em w stanie powiedzie�, �e le�y na parapecie w jego pokoju.

��Pami�tam, �e wyda�o mi si� to dziwne � po zastanowieniu si� odpar� Mikael. � Czy chcesz powiedzie�, �e twoje zdolno�ci si� rozwin�y?

��I to jak bardzo! Potraktuj wi�c to, co m�wi�em o zamku w Sztokholmie, powa�nie! To nie jest bardzo pilne, nic nie wydarzy si� natychmiast, ale nie mo�na przewidzie�, jak d�ugo Villemo i mnie tutaj nie b�dzie.

��Ach, jak�e chcia�bym pojecha� z wami � powiedzia� Mikael.

��Tengel m�wi to samo � u�miechn�� si� Dominik. � Ale my bardzo si� cieszymy, �e zostaniecie na miejscu.

��Dlatego, �e widzisz �mier�? � cicho zapyta�a Villemo.

Zawaha� si�.

��Tak, widz� �mier�. Czyj��. Nie wiem, czyj�.

��Miejmy nadziej�, �e tego Potwora � powiedzia� Mikael wzburzony.

��To mo�liwe � przyzna� lekko Dominik. � Ale jest jeszcze co�, co mnie zastanawia.

��Co takiego? � dopytywa�a si� Villemo.

Potrz�sn�� g�ow�, jakby chcia� odp�dzi� od siebie wizje.

��Cz�sto widz�, jak wyruszamy na spotkanie z Potworem. I ca�y czas mam wra�enie, �e jest nas czworo.

��Czworo? � zdumia�a si� Villemo. � Ale przecie� to si� nie zgadza. P�jdziemy we tr�jk�, ty, ja i Niklas. Kropka.

��Mimo wszystko kto� jeszcze b�dzie nam towarzyszy�. Kto�, kogo nie znamy lub znamy tylko troch�.

��To bardzo dziwne � orzek�a Villemo.

Nast�pnego dnia rano, zanim jeszcze s�o�ce ukaza�o si� nad lini� horyzontu, Villemo i Dominik wyruszyli z Morby. Mikael i jego wnuk Tengel stali na werandzie i machali za ka�dym razem, gdy je�d�cy odwracali si�, by przes�a� ostatnie po�egnanie.

Mikaelowi by�o ci�ko na sercu. Ani on, ani nikt inny nie wiedzia�, czy kiedykolwiek jeszcze si� zobacz�.

Villemo bardzo uskar�a�a si� na spos�b, w jaki podr�owali. Wola�a wyruszy� powozem, z wielk� eskort�, ale Dominik orzek�, �e najwy�szy czas, by zerwa�a z gnu�nym trybem �ycia, jaki prowadzi�a na Morby i na dworze. Chcia� jecha� konno, tak jak zawsze gdy pe�ni� s�u�b� kuriersk�. Je�li nie mia� do�� si�, by obroni� �on� przed rozb�jnikami i innymi czyhaj�cymi po drodze niebezpiecze�stwami, to nawet nie m�g� my�le� o starciu z Potworem.

Teraz, kiedy jechali konno o szaro�ci poranka, Villemo badawczo przygl�da�a si� m�owi. Dominik nadal by� kr�lewskim kurierem, ale ju� od dawna najch�tniej wyrusza� tylko na kr�tsze trasy. Wiedzia�a, jak bardzo pragn�� przebywa� w pobli�u rodziny. Nadal by� przystojny, tyle �e bardziej m�ski i dojrza�y. Ramiona mia� szersze, a rysy twarzy bardziej wyraziste. Postarza� si� normalnie, nie tak jak ona, dla kt�rej czas jakby zatrzyma� si� w miejscu. Naturalnie mo�na by�o stwierdzi�, �e Villemo nie ma ju� dwudziestu lat, je�li kto� przyjrza� jej si� uwa�nie z bliska, ale sprawia�a wra�enie osoby tak m�odej, �e j� sam� to przera�a�o. Nieznajomi dawali jej z g�r� dwadzie�cia osiem lat, a ona mia�a ich trzydzie�ci dziewi��!

Nie up�yn�o wiele czasu, a Villemo ju� zacz�a cieszy� wsp�lna podr� z Dominikiem. Jest prawie tak jak za dawnych lat, my�la�a. Nie mo�na zaprzeczy�, �e teraz podr�owali wygodniej. Nigdy nie nocowali pod go�ym niebem, kwaterowali w najlepszych zajazdach i pozwalali sobie na wykwintne jedzenie i dobre trunki. Niecz�sto jednak zdarza�o si�, by ludzie tak wysokiego urodzenia wybierali si� w drog� bez s�u��cego, pokoj�wki i ca�ej g�ry baga�u. Dominik jednak �yczy� sobie, by podr�owali po sparta�sku. W ten spos�b najszybciej posuwali si� naprz�d.

Dominikowi bowiem wyra�nie si� spieszy�o. P�dzi�, jakby pogania� go nieokre�lony l�k.

Villemo z ca�ych si� stara�a si� nie my�le�, co czeka ich na miejscu.

Dominik wiedzia� wi�cej.

��Musimy oczywi�cie najpierw pojecha� do domu, �eby zabra� Niklasa � stwierdzi�. � Nast�pnie�

��Wiesz, gdzie znajduje si� Potw�r?

W jego oczach pojawi�a si� niepewno��.

��Kr��y w k�ko. S�dz�, �e b�d� m�g� powiedzie� wi�cej, gdy znajdziemy si� bli�ej.

Tego wieczora mieli zatrzyma� si� w gospodzie nad jeziorem Wenet. Dominik nagle jednak wstrzyma� konia.

��Nie � zdecydowa�. � Tam nie pojedziemy.

��Dlaczego?

��Nie wiem. Ale czy nie uwa�asz, �e powinni�my zaufa� mojej intuicji?

��Oczywi�cie! Mimo �e do nast�pnego miejsca, w kt�rym mogliby�my przenocowa�, jest do�� daleko, prawda?

��Tak. Ale� tutaj znajduje si� co� niedobrego, co budzi we mnie gwa�towny sprzeciw.

��A wi�c jedziemy dalej. Rozbudzi�e� moj� ciekawo�� wiesz? Chcia�abym wiedzie�, co kryje si� w tym tak spokojnie wygl�daj�cym domu.

Roze�mia� si� szczerze.

��Jakie to da ciebie podobne! A wi�c mam uczucie jakby naszemu �yciu grozi�o niebezpiecze�stwo. Mo�na si� chyba spodziewa� napadu.

��Prawdopodobnie. Ale przecie� nie jeste�my a� tak �wietnie ubrani?

��Takie jest twoje zdanie � u�miechn�� si�, zawracaj�c konie. � W oczach posp�lstwa na pewno uchodzimy za bardzo zamo�nych ludzi.

��Jakie to dziwne, Dominiku� Ludzie Lodu nie s� przecie� szlachetnym rodem, a ilu� z nas zawar�o jednak ma��e�stwa powy�ej swego stanu.

��To prawda � roze�mia� si�. � Jest w nas chyba co�, co przyci�ga ludzi wysoko urodzonych. Ale patrz�c ca�kiem trze�wo, g��wnym tego powodem by� fakt, �e nasi przodkowie, Silje i Tengel, zaj�li si� male�kim szlachcicem Dagiem Meidenem.

��Tak, i �e jego rodzona matka, Charlotta Meiden, przedstawi�a Ludzi Lodu wy�szym sferom.

��Uwa�am, �e powinni�my by� jej wdzi�czni. Kiedy widzimy, jak trudno �yje si� biedakom, jak wielkie jest ich ub�stwo, musimy uwa�a� si� za uprzywilejowanych.

��Bez w�tpienia.

��Co prawda i dla szlachty nasta�y teraz ci�kie czasy. Trac� swoje dobra i posiad�o�ci, jeden za drugim. Dlatego ciesz� si�, �e Jego Wysoko�� nie zd��y� nada� tytu�u szlacheckiego ojcu ani mnie, tak jak to kiedy� zamierza�. Zajmujemy teraz po�rednie miejsce, co jest do�� wygodne.

��I zostaniemy na nim � zdecydowa�a Villemo.

Przypomnieli sobie, �e niedaleko st�d mieszkaj� ich starzy znajomi. Wkr�tce do nich dotarli, zostali serdecznie przyj�ci i poinformowani, �e gospoda, w kt�rej zamierzali nocowa�, cieszy si� bardzo z�� s�aw�. Wielu zamo�nych podr�nych po prostu z niej znika�o, a w jaki� czas p�niej w rozmaitych miejscach pojawia�y si� ich kosztowno�ci.

Villemo, udaj�c si� wieczorem na spoczynek, powiedzia�a:

��Doprawdy, Dominiku, twoje zdolno�ci ostatnimi czasy bardzo si� wzmocni�y! Jeste�my przygotowani.

��Tak, a wok� ciebie, moja s�odka, pojawi�a si� jakby po�wiata, jaka� aura. Nie ma w�tpliwo�ci, �e nadszed� ju� czas.

��Nasz czas. Ciekawe, jakie jest w tym miejsce Niklasa? I jakie b�dzie twoje zadanie i moje? Nie wybrano nas przez przypadek.

��To prawda � odpar� Dominik, a jego oczy wpatrzy�y si� w ciemn� dal, usi�uj�c przenikn�� zas�on� przysz�o�ci.

��S�dz�, �e powinni�my si� bardzo spieszy� � szepn�� przera�ony.

Na Grastensholm Irmelin le�a�a nie �pi�c i wpatrywa�a si� w sufit. Jej d�o� spoczywa�a w d�oni Niklasa, jakby nie chcia�a go od siebie pu�ci�.

Podczas gdy tr�jka wybranych mia�a wype�ni� zadanie, jej przypad�o w udziale pozosta� w domu sam na sam z trosk� i l�kiem o los najbli�szych.

Jej syn Alv przebywa� przewa�nie u dziadka Andreasa w Lipowej Alei, zw�aszcza w czasie gdy w gospodarstwie by�o najwi�cej pracy. Na Grastensholm mieszkali tylko ona, Niklas i Mattias. I, oczywi�cie, s�u�ba.

Zdawa�a sobie spraw�, �e wszyscy podobnie jak ona odczuwaj� l�k przed tym, co mia�o nast�pi�. Gabriella i Kaleb z niecierpliwo�ci� wypatrywali najbli�szych ze Szwecji, a ca�a grupa upo�ledzonych wyczekiwa�a na swoj� Villemo, kt�rej nie widzieli od tylu lat.

Teraz ich anio� mia� wr�ci� do domu.

Irmelin u�miechn�a si�. Chyba tylko oni widzieli w Villemo anio�a.

Nagle jej oczy rozszerzy�y si� w ciemno�ciach. Ogarn�o j� nieprzyjemne uczucie, �e kto� si� w ni� wpatruje.

Rozejrza�a si� po pokoju, ale dostrzeg�a tylko cienie. Niklas spa� mocno, z twarz� odwr�con� od niej. Okno�?

Nie, tam by� tylko ja�niejszy prostok�t. A poza tym spali na pi�trze, jak wi�c kto� m�g� zagl�da� do �rodka? Nie wolno jej a� tak fantazjowa�!

S�ysza�a, �e straszliwa bestia z podziemnego �wiata zn�w gdzie� znikn�a. Wszyscy mieli nadziej�, �e Potw�r wr�ci� do miejsca, z kt�rego przyszed�, i nikt nie mia� w�tpliwo�ci, gdzie si� ono znajduje.

M�wiono, �e na Ladegaardsoen ju� go prawie mieli. Ale mimo �e obstawili przesmyk armatami i ponad setk� ludzi, korzystaj�c z ciemno�ci nocy zdo�a� zbiec. Przemkn�� w zupe�nej ciszy, tak �e nikt go nie zauwa�y�. jedynie w miejscu, gdzie przerwa� �a�cuch stra�y, znaleziono zmar�ych m�czyzn.

A potem znikn��, jakby go ziemia poch�on�a. Ludzie ostro�nie odetchn�li z ulg�. By� mo�e, by� mo�e znikn�� na zawsze.

Na skale na Ladegaardsoen znaleziono �lady krwi. Nie by� wi�c zupe�nie nietykalny.

Irmelin nie mog�a pozby� si� nieprzyjemnego uczucia, �e jest obserwowana. Zn�w spojrza�a w okno.

Dojrza�a w oddali zarys g�ry, na kt�rej tak lubi� siadywa� Kolgrim. Spogl�da� stamt�d w d� na wiosk� i czu� si� panem wszystkiego na ca�ej ziemi. Tego jednak Irmelin nie wiedzia�a, nie zna�a bowiem brata swego ojca, zmar�ego w wieku czternastu lat.

Poczu�a si� jeszcze bardziej nieswojo, zadr�a�a. G�ra nagle wyda�a si� niezwykle gro�na, cho� zawsze uwa�a�a widok z okna sypialni za szczeg�lnie urzekaj�cy. D�ugo wpatrywa�a si� w czarny wierzcho�ek, po czym ostentacyjnie odwr�ci�a si� ty�em, przytuli�a do plec�w Niklasa i stara�a si� zasn��. Po pewnym czasie uczucie zagro�enia j� opu�ci�o

Potw�r sta� na szczycie g�ry otoczony czarnym mrokiem nocy i wpatrywa� si� w dw�r, przykuwaj�cy jego wzrok. Dawno ju� go zauwa�y�, przekrada� si� wi�c na skraj lasu i obserwowa� domostwo, nie wiedz�c dlaczego. Co� go tam kusi�o, ci�gn�o, ale poniewa� nie mia� duszy, nie m�g� poj��, co to znaczy.

By� jeszcze jeden dw�r, niedaleko�

Ale tam przyci�ganie nie by�o tak silne. I jeszcze jeden, po drugiej stronie odpychaj�cego budynku z wysok� wie��. Nozdrza zadr�a�y mu z odrazy, kiedy w�szy� atmosfer� wok� wie�y. Wie�a ko�czy�a si� szpicem, skierowanym prosto w niebo, i ten widok przyprawia� go o md�o�ci� Mia�o to jaki� zwi�zek z dworami, na kt�re patrzy�.

Najwi�kszy, ten, kt�ry le�a� najbli�ej� czy powinien co� z nim zrobi�? Zniszczy�, zg�adzi� wszystkich n�dznik�w, kt�rzy tam mieszkali?

Nie, jeszcze nie. Najpierw musi�

Nie, nie potrafi� powiedzie�, co musi.

Dotkn�� d�oni� barku. Krew ju� zakrzep�a, ale rana nadal sprawia�a mu b�l, tak zreszt� jak niezliczone obra�enia na ca�ym ciele.

Musi i�� do domu, by je opatrzy�.

Dom�?

Co to jest? On nigdy nie mia� domu, tylko miejsce, z kt�rego wyszed�.

Noc mia�a si� ku ko�cowi. By� zdezorientowany, tak d�ugo ju� kr��y� nie wiedz�c, czego szuka, a nie mia� kogo zapyta�. G�ra zn�w przyci�ga�a go do siebie.

G�rska dolina? Dlaczego w jego my�lach stale pojawia�a si� g�rska dolina? Przyby� z jednej z nich, odwiedzi� wiele innych, nigdzie jednak jak dot�d nie poczu� si� u siebie.

A mo�e, mima wszystko, musia� powr�ci� do miejsca, z kt�rego wyszed�? Co robi� tu, na nizinach, w�r�d tego mrowia ludzkiego budz�cego jego gniew?

Rany bola�y go tak, �e otworzy� usta w niemym krzyku. Paskudna gor�czka trawi�a ca�e cia�o i sprawia�a, �e krew dudni�a w �y�ach, a wszystkie cz�onki by�y s�abe. musi mie� si��, musi!

Nigdy jeszcze nie czu� si� tak bliski celu jak tutaj, a mimo to co� by�o nie tak. Nie tu mia� dotrze�, lecz do g�rskiej doliny.

Tutaj tak�e musia� jednak przyby�. Najpierw?

Na c� zda�o si� stanie w tym miejscu? Traci� tylko czas, podczas gdy si�y go opuszcza�y.

W ci�gu dnia wok� dworu kr�cili si� ludzie. On nie lubi� ludzi. Wieczorem drzwi zamykano, poprzedniej nocy by� na dole i sam to sprawdzi�. Oczywi�cie z �atwo�ci� m�g� zniszczy� zamki, ale skoro nie wiedzia�, czego ma szuka� Potem przyszliby ludzie i zn�w musia�by zabija�. A to ju� go znudzi�o.

Mia� ch�� wszystko podpali�, ale co� go przed tym powstrzymywa�o. Gdzie� w g��bi jego kalekiej pod�wiadomo�ci istnia�o co�, co nim kierowa�o. Sygna�y by�y jednak tak s�abe, �e nie m�g� poj�� j�dra przes�ania. Budzi�o to jego ogromny gniew.

Daleko na wschodzie wstawa�o wielkie �wiat�o. Potw�r uni�s� g�rn� warg� i zasycza�, patrz�c w tamt� stron�. Nie potrzebowa� �wiat�a, r�wnie dobrze widzia� w ciemno�ciach.

Pos�a� ostatnie, w�ciek�e spojrzenie ku dra�ni�cemu go dworowi i zawr�ci�. Cho� odczuwa� b�l, szybkimi krokami skierowa� si� zn�w na p�noc. Z powrotem wysoko w g�ry do doliny, z kt�rej przyszed�. Mo�e tam wreszcie odnajdzie rozwi�zanie swej zagadki? Musi te� w spokoju wyliza� si� z ran, nie b�d�c �ciganym przez ludzi-n�dznik�w.

Jak zwierze, kt�re gdy jest ranne, szuka odosobnienia, tak Potw�r zmierza� do ukrytych szczelin w dolinie, sk�d pochodzi�.

��Pow�chaj! � nakaza�a Villemo, g��boko wci�gaj�c powietrze. � Czujesz zapach Grastensholm?

��No c�, przed nami jeszcze kawa�ek drogi � u�miechn�� si� Dominik.

��Podr� min�a nam cudownie, nie uwa�asz?

��Doskonale! Jeste� wspania�� towarzyszk� podr�y.

��I towarzyszk� �ycia � powiedzia�a, ujmuj�c jego d�o�. Trzymanie si� za r�ce okaza�o si� do�� k�opotliwe, odleg�o�� mi�dzy ko�mi by�a zbyt du�a, szybko wi�c pu�ci�a m�a.

��Dotrzemy na miejsce za godzin� � o�wiadczy� Dominik. � Jak dobrze b�dzie ujrze� ich znowu. Up�yn�o ju� sporo lat od chwili, gdy widzieli�my si� ostatni raz.

��To prawda � odpar�a Villemo, powa�niej�c. � Kochana mama i ojciec� Zaczynaj� si� chyba starze�. Nie chc�, �eby byli starzy, Dominiku! Szkoda, �e nie mogli�my zabra� ze sob� Tengela.

��By� tu przecie� dwa lata temu. Sam.

��W naszym ch�opcu jest wiele dobra.

Niebo by�o wysokie, przykrywa�a je postrz�piona warstwa chmur. Ko�czy�o si� lato 1695 roku, w przejrzystym powietrzu czu� ju� by�o zbli�aj�c� si� jesie�.

Min�li stacj�, w kt�rej zmieniano konie. Przed sob� na drodze ujrzeli kilku ch�opc�w rzucaj�cych w co� kamieniami.

Je�li kamienuj� zwierz�, to ich pozabijam � zdenerwowa� si� Dominik.

Villemo wiedzia�a, �e jego o�wiadczenia nie nale�y traktowa� dos�ownie, ale w przypadkach takich jak ten my�leli z m�em podobnie.

Podjechali bli�ej.

��Na mi�o�� bosk�� � wyj�ka�a Villemo. � Przecie� to cz�owiek!

Tylko ona z tej odleg�o�ci mog�a w �a�osnej kupce �achman�w na skraju drogi, wierzgaj�cej nogami i bij�cej w powietrzu ramionami, rozpozna� cz�owieka.

��Co wy wyprawiacie, ch�opcy? � krzykn�� Dominik.

Po�owa wyrostk�w uciek�a. Inni zostali, a jeden z nich odezwa� si� wyzywaj�co:

��To zbieg�y wi�zie�; na dodatek op�tany przez diab�a. Mamy prawo, �eby�

��Nikt nie ma prawa rzuca� kamieniami w innych.

Villemo ju� zeskoczy�a z konia i podbieg�a do ludzkiego strz�pka le��cego przy rowie. Dominik uda�, �e pop�dza swojego wierzchowca, by natar� na ch�opc�w; rozpierzchli si� wi�c w mgnieniu oka.

��Co z nim?

��Cud, �e jeszcze �yje � odpowiedzia�a Villemo g�osem, w kt�rym kry� si� osobliwy, ale tak dobrze mu znany ton, pojawiaj�cy si�, gdy chcia�a ukry� wzruszenie. Zmoczy�a chustk� w strumyku i zacz�a przemywa� rany powsta�e na ciele biedaka od uderze� kamieniami.

��To jedno z najnieszcz�liwszych ludzkich stworze�, Dominiku. I takie chc� kamienowa�! Wiesz, s�abo mi si� robi na my�l o pod�o�ci tego �wiata!

��Dzieci s� takie nierozs�dne.

��Nie tylko one.

Dominik zbli�y� si� do nieszcz�nika wpatruj�cego si� w nich przera�onym, bezdennie smutnym wzrokiem, do tego stopnia pozbawionym nadziei, �e serca �cisn�y im si� z �alu.

��Ale to przecie� jeszcze dziecko! � j�kn�� Dominik.

��Tak � odpar�a Villemo dziwnie sucho. � A na nodze ma �a�cuch.

��Zosta� zerwany � stwierdzi� Dominik.

��Jak mo�na zaku� chore dziecko � u�ala�a si� Villemo. � I kolana ma takie podrapane. Na pewno pe�za� na czworakach.

Dominik podni�s� ch�opca.

��Jaki on chudy! Ciekawe, kiedy ostatni raz mia� co� w ustach? A ubranie? Same strz�pki � m�wi� g�osem zmienionym gniewem i wsp�czuciem. � Jak si� nazywasz? � zapyta�.

Ch�opiec gwa�townie porusza� g�ow�, usi�uj�c wydusi� z siebie jakie� s�owa.

��On nie mo�e odpowiedzie� � szybko zorientowa�a si� Villemo. � Poczekaj, pozw�l mnie z nim porozmawia�. Wiesz, �e mam pewne do�wiadczenie.

Tak, Dominik wiedzia�, �e najs�absi maj� szczeg�lne miejsce w sercu jego �ony.

��Pojedziesz teraz z nami � powiedzia�a �agodnie. � Czy mieszkasz tutaj?

Ch�opiec energicznie potrz�sn�� g�ow�.

��No, to gdzie mieszkasz?

Z wykrzywionych ust ch�opca wydoby�o si� kilka niezrozumia�ych dla Dominika d�wi�k�w.

��W Christianii? � zdziwi�a si� Villemo. � O, to daleko. Ale wr�cisz tam zn�w, obiecuj�.

Kolejne ruchy g�owy, nowy strumie� chrapliwych d�wi�k�w.

Dominik nie pojmowa�, jak Villemo potrafi je zrozumie�. Ale kilkoro nieszcz�liwych z Tobrann m�wi�o w podobny spos�b, mia�a wi�c okazj� pozna� ich mow�.

��Twoi rodzice ci� sprzedali? M�czy�nie w mundurze? A on przyku� ci� do s�upa?

��Gdybym na w�asne oczy nie widzia� �a�cucha, nie uwierzy�bym w to � mrukn�� Dominik, wstrz��ni�ty.

Ch�opiec zn�w przem�wi�.

��Przyszed� diabe�? Potw�r? � przet�umaczy�a Villemo i wymieni�a spojrzenia z Dominikiem. � To zaczyna by� interesuj�ce. I to zdarzy�o si� w Christianii? A jak si� tu dosta�e�? Sam nie mog�e� zerwa� �a�cucha.

Ch�opiec zacz�� wyja�nia� z jeszcze wi�kszym podnieceniem.

��Nie, nie, poczekaj � prosi�a Villemo, kucaj�c przy nim. W oddali ko�o stacji, gdzie zmienia si� konie, widzieli przygl�daj�cych si� im ch�opc�w. � Nie m�w tak szybko, bo nie mog� za tob� nad��y�.

Teraz niezrozumia�e d�wi�ki wyrzuca� z siebie wolniej.

��Musieli przywi�za� go do s�upa w roli przyn�ty � szepn�a Villemo do m�a. � To straszne! Nieludzkie i takie pod�e. Wyja�nij nam teraz wszystko po kolei, jeszcze wolniej, �ebym mog�a ci� zrozumie� � poprosi�a ch�opca. � Jeste�my twoimi przyjaci�mi. Jak si� nazywasz?

Odpowiedzia�.

��Kulawiec? To nie mo�e by� twoje prawdziwe imi�. Nie masz innego? Naprawd�? O nie, Dominiku, pod�o�� tego �wiata nie zna granic! Co, co teraz powiedzia�e�?

Kulawiec nie szcz�dzi� wysi�ku, by m�wi� wyra�nie, ale im bardziej si� stara�, tym gorzej mu to wychodzi�o. Podczas gdy Villemo trudzi�a si� z t�umaczeniem s�owa po s�owie, Dominik z juk�w wyj�� chleb i wod�. Ch�opiec niezdarnie wyci�gn�� r�ce po po�ywienie; jad� i pi� tak �apczywie, �e Dominik musia� go pohamowa�, by nie zrobi� sobie krzywdy.

��I co z niego wydoby�a�? � zapyta� �on�.

��To wprost niewiarygodne � odpowiedzia�a. � S�dzi�am, �e �le zrozumia�am, ale on to powt�rzy�. A wi�c: przykuto go w �rodku nocy. Gdzie� niedaleko musieli by� ukryci ludzie�

��Z pewno�ci�! Strzelcy wyborowi szykuj�cy si� do ob�awy.

��A potem us�ysza�, �e co� nadchodzi, paskudnie kulej�c, i zatrzymuje si� poza kr�giem �wiat�a.

��M�w dalej � poprosi� Dominik. � To niezwykle interesuj�ce.

Le��cy ch�opiec spogl�da� raz na jedno, raz na drugie. Rozpacz w jego oczach powoli zacz�a ust�powa� miejsca ostro�nej nadziei, t�sknocie za wsp�lnot�, kt�rej nigdy nie zazna�. Pierwszy raz w �yciu kto� go wys�ucha� i zrozumia�!

Otworzy� si� przed nim inny �wiat.

Villemo ci�gn�a:

��Potem us�ysza� jakie� d�wi�ki, jak gdyby kogo� zabito, a z innej strony kto� krzycza�: �Strzelajcie! Do diab�a, strzelajcie!� Ten g�os uciek�, to jego s�owa i zapad�a cisza.

��Aha, to wiele wyja�nia. Czy on nie widzia�, w jaki spos�b zgin�li ci ludzie?

��Nie, us�ysza� tylko trzy kr�tkie trzaski, nast�puj�ce bardzo szybko po sobie. Ch�opiec ma ograniczony zas�b s��w, ale winne temu jest raczej �rodowisko, z jakiego si� wywodzi, ni� brak zdolno�ci. To inteligentny ch�opczyk.

Twarz Dominika �ci�gn�a si� w bolesnym smutku.

��Kt�ry nigdy nie mia� szansy, by innych o tym przekona�. Zastanawiam si�, ile takich stworze� jest na �wiecie�

��Nie my�l o tym � wpad�a mu w s�owo Villemo. � Takiej prawdy nie da si� znie��. A teraz nast�puje najdziwniejszy fragment opowie�ci�

��Tak? � Dominik wyrwa� si� z zamy�lenia.

��M�wi, �e Potw�r wszed� w kr�g �wiat�a, stan�� i patrzy� na niego, parskaj�c jak dzikie zwierz�. Ch�opiec by� pewien, �e nadesz�a jego ostatnia godzina.

��Powiedz mi, Villemo � przerwa� jej Dominik. � Czy naprawd� zrozumia�a� to wszystko?

��M�wi�am ci ju�, �e on nie u�ywa szczeg�lnie wielu s��w, ale nauczy�am si� rozumie� tak� mow�.

��Ach, tak. No i co?

��Bestia pochyli�a si� nad nim, oderwa�a �a�cuch od s�upa i znikn�a. Kulawiec, och, co za straszne s�owo, nie wiedzia�, w jakim miejscu Christianii si� znajduje, wcze�niej zna� bowiem tylko swoj� ulic�. Poszed� wi�c za napotkanymi lud�mi i nagle znalaz� si� poza miastem. Potem zmierza� po prostu przed siebie, usi�uj�c utrzyma� si� przy �yciu �ebranin�. Z kiepskim rezultatem, bo najwi�cej zbiera� raz�w i kopniak�w. My�l�, Dominiku, �e ludzie boj� si� takich jak on. S�dz�, �e on� Wiesz, co m�wi�?

Tak, Dominik �wietnie to wiedzia�. Odmie�cy� pomiot Szatana� Takich jak on nale�a�o odegna� jak najdalej, by nie sprowadzi� nieszcz�cia na siebie i sw�j dom.

Wiedzia� tak�e, �e nie musi prosi� Villemo o pozwolenie, kiedy podnosi� z ziemi wychudzone dziecko.

��Pojedziesz teraz z nami � powiedzia� ciep�o. � Zobaczymy, czy nie uda si� nam znale�� jakiego� domu, w kt�rym ludzie b�d� dla ciebie dobrzy i wyrozumiali. I gdzie, by� mo�e, spotkasz takich jak ty.

Je�li jeszcze �yj�, pomy�la�a Villemo, z sercem ogrzanym s�owami Dominika. Ale� tak, wielu jej protegowanych z Tobronn musia�o jeszcze �y�; wtedy, wiele lat temu, byli przecie� bardzo m�odzi�

Elistrand � miejsce schronienia dla bezbronnych i odrzuconych.

��A mo�e nie wolno nam obci��a� twej matki � powiedzia� niepewnie Dominik. � Ona przecie� nie jest ju� taka m�oda.

��Mama? � u�miechn�a si� Villemo. � S�dz�, �e nie b�dzie mia�a z nim zbyt wiele do czynienia, bo o ile znam moich podopiecznych, przyjm� ch�opca jak swojego i otocz�, wr�cz zalej� czu�� opiek� i mi�o�ci�.

��Na pewno to zniesie � u�miechn�� si� Dominik.

Posadzi� Kulawca przed sob� na koniu i wyruszy� w dalsz� drog�. Ch�opcu trudno by�o usiedzie� spokojnie, r�ce i nogi porusza�y mu si� w spos�b niekontrolowany i bez przerwy chcia� ogl�da� si� na Dominika, podziwia� dobrego pana.

Nie do ko�ca jeszcze uwierzy� w swoje szcz�cie. By�o to jakby za du�o na jeden raz. To niewiarygodne, �e kto� si� przejmowa�, rozmawia� z nim, obmy� i nakarmi�. Tyle dobroci w jednej chwili!

Tacy ludzie nie istniej�! A mo�e ju� umar� i poszed� do nieba? Nie, to niemo�liwe, w domu zawsze powtarzali, �e on jest w�asno�ci� diab�a.

Zdecydowa�, �e poczeka i zobaczy. A mo�e to pu�apka?

Po chwili odezwa�a si� Villemo:

��Musimy chyba zrewidowa� nasze pogl�dy na temat Potwora.

��Nie tak bardzo � stwierdzi� sucho Dominik. � Traktuj to raczej jako zemst� na tych, kt�rzy urz�dzili zasadzk�. To �wietnie pasuje do Potwora, zgadza si� z jego stosunkiem do zwierz�t.

Villemo przyjrza�a si� biednemu ch�opcu. Tak, nietrudno go przyr�wna� do niemego zwierz�cia. Wiedzia�a jednak, �e pod n�dzn� pow�ok� kryje si� zb��kana ludzka dusza, rozpaczliwie wo�aj�ca o przyja��. Villemo by�a jedn� z niewielu na �wiecie os�b, naprawd� staraj�cych si� wczu� w my�li niedorozwini�tych i u�atwi� im porozumienie si� ze �wiatem. Kulawiec nie by� cofni�ty w rozwoju, nie nale�a� do tych, kt�rych najtrudniej zrozumie�. spotyka�a bowiem i takich, z kt�rych nie da�o si� wydoby� cho�by jednej sylaby. Jej cierpliwo�� wystawiana w�wczas by�a na niezwyk�e ci�kie pr�by, a cierpliwo�� nie stanowi�a wrodzonej cnoty Villemo. Potrafi�a si� jednak przem�c i wytrwale ws�uchiwa� w nieartyku�owane d�wi�ki, chocia� cz�sto a� gotowa�o si� w niej z ch�ci potrz��ni�cia biedaczyskiem i wymuszenia po�piechu.

Jedn� ze szczeg�lnych cech Ludzi Lodu by�o sprowadzanie do domu zb��kanych nieszcz�nik�w. Czy� Silje i Tengel nie przygarn�li Daga i Sol? A czy Sol nie �ci�gn�a Mety i Klausa i nie zostawi�a swej c�rki, kt�ra nie mia�a ojca, pod opiek� przybranych rodzic�w? Liv� Czy marzeniem jej �ycia nie by�o zaj�� si� wyrzutkami spo�ecze�stwa, marzeniem, kt�re dzieli�a z Mattiasem, Kalebem i Gabriell�?

Villemo tak�e zaj�a si� wieloma spo�r�d odrzuconych. I teraz nawet przez moment nie w�tpi�a, �e w Elistrand Kulawiec zostanie serdecznie przyj�ty.

Tak te� si� sta�o. Jak przewidzia�a, ci ze s�u��cych, kt�rzy przybyli do Elistrand z Tobronn, od razu otoczyli ch�opca troskliw� opiek�, zaprowadzili do swego domu i natychmiast przyj�li jak w�asne dziecko, kt�rego nigdy nie mieli.

Villemo nareszcie mog�a przywita� si� z rodzicami.

��Kochane dzieci, witajcie! Jak si� ciesz�, �e zn�w was widz� � radowa�a si� Gabriella. � Niewiele si� zmieniacie! Widz�, �e Dominik zapu�ci� brod�. Bardzo ci z tym do twarzy! I nie ma w niej ani jednego siwego w�osa! A Villemo wygl�da dok�adnie tak jak ostatnio. Czy przemijanie czasu nie ma na ciebie �adnego wp�ywu?

Villemo roze�mia�a si�, cho� serce zastyg�o jej w piersi na widok ojca, Kaleba. Trzyma� si� prosto i dostojnie, ale nie da�o si� ukry� jego siedemdziesi�ciu siedmiu lat. Matka, Gabriella, by�a o dziesi�� lat m�odsza, i tak jak Villemo si� spodziewa�a, by�a dostojn� dam� o srebrnych w�osach i delikatnych rysach. Wiek tylko doda� jej urody.

Starzej� si�, my�la�a Villemo. Nied�ugo ich nie b�dzie. Nikt nie zamieszka na Elistrand, opr�cz, by� mo�e zarz�dcy. Alv zajmie si� gospodarstwem, ale co stanie si� z �yciem, atmosfer�, jak� niesie ze sob� obecno�� ludzi?

Zn�w po�a�owa�a, �e ona i Dominik nie mieli wi�cej dzieci. Kogo�, kto m�g�by przej�� Elistrand, ukochany dom jej dzieci�stwa, po�o�ony na zboczach �agodnie opadaj�cych ku morzu.

W domu wszystko by�o jak dawniej, tak jak zachowa�a w pami�ci i jak pragn�a ujrze�. Pami�ta�a, �e w okresie swej bujnej m�odo�ci chcia�a przeprowadzi� ogromne zmiany, a teraz cieszy�a si�, �e w por� powstrzymano jej zap�dy.

W�asna panie�ska sypialnia� ��ko wbudowane w �cian�, zrobione specjalnie dla niej. Ci�gle jeszcze �adna inskrypcja nie zosta�a wyryta w drewnie i najlepiej, by tak zosta�o, pomy�la�a sobie. Bardzo by�a wtedy dziecinna. �Tu sypia najszcz�liwszy cz�owiek na �wiecie��

Villemo pogr��y�a si� we wspomnieniach.

By�a szcz�liwa. Spokojne lata prze�yte w Szwecji z Dominikiem, Tengelem III i te�ciem Mikaelem. To by�y dobre czasy.

Czy ju� si� sko�czy�y?

Po kr�tkim odpoczynku spotkali si� z przyby�ymi z Grastensholm i Lipowej Alei, kt�rzy zjawili si� w komplecie, by ich powita� i om�wi� ostatnie wydarzenia.

Dominikowi i Villemo dok�adnie przedstawiono wszystko, co wiadomo by�o na temat Potwora.

��Ostatnio s�yszeli�my, �e znikn�� � powiedzia�a Villemo, kiedy sko�czyli opowie��.

Niklas milcza� przez chwil�.

��By� tutaj � rzek� kr�tko.

��Co? � zdumia� si� Dominik.

��Tak, kilka dni temu. Na skraju lasu, niedaleko st�d, znaleziono �lady, ale nie by�y ca�kiem �wie�e. P�niej znikn�y.

��Czy nadal mo�na je zobaczy�? Villemo i ja bardzo jeste�my ciekawi.

��Niestety, nie. Pewien g�upek, kapitan Dristig, kt�ry ma ca�y batalion durni�w�

��Batalion liczy sze�ciuset ludzi, Niklasie � poprawi�a go Gabriella. � A ich nie by�o wi�cej ni� trzydziestu, czterdziestu!

��O, wszystko jedno! W ka�dym razie przybyli tutaj, bo dotar�y do nich s�uchy o obecno�ci Potwora, a ich zadaniem jest unicestwienie bestii. Kapitanowi nic si� dotychczas nie udawa�o poza stratami w ludziach. Podobno na pocz�tku dysponowa� setk� wojak�w. Niekt�rzy zostali zg�adzeni przez Potwora, inni mieli ju� do��, cz�� zdezerterowa�a. Potw�r naprawd� jest niebezpieczny, Dominiku! Nawet kapitan Dristig by� troch� przygaszony, gdy przyby� tutaj, i ju� nie tak ch�tny do tropienia bestii jak kiedy�. W ka�dym razie m�ni wojacy tak d�ugo kr��yli wok� �lad�w, a� w ko�cu ca�kiem je zadeptali.

��Szkoda � stwierdzi�a Villemo. � A dok�d p�niej wybrali si� owi niez�omni rycerze?

��S�dz�, �e wa��saj� si� gdzie� po s�siedniej wiosce, wyczekuj�c pojawienia si� nast�pnych �lad�w � odpar� Andreas.

Niklas zastanawia� si� przez chwil�.

��Irmelin ma do opowiedzenia pewn� histori�, kt�rej by� mo�e powinni�my wys�ucha�.

Zwr�cili si� w stron� wysokiej, jasnow�osej Irmelin. Zawstydzi�a si�.

��To do�� niejasne, ale ch�tnie opowiem. Jakie� cztery, pi�� dni temu obudzi�am si� w nocy i mia�am wra�enie, jakby kto� mnie obserwowa�. To niemo�liwe, bowiem mieszkamy na pi�trze. Ale za oknem widzia�am w oddali g�r�. I nagle wyda�a mi si� ona przera�aj�ca.

��Sprawdzili�cie tam? � zapyta� Dominik.

��Nie, tak daleko nie dotarli�my.

��Wobec tego p�jdziemy zaraz, jak tylko zjemy. Ale jest jedna sprawa, kt�ra ca�y czas pozostaje dla mnie niejasna. Ile w�a�ciwie lat ma ta bestia?

Zapad�a nieprzyjemna cisza.

��Tego nie wiemy � odpowiedzia� w ko�cu Mattias. � Nigdy nie wspominano o wieku Potwora. Chyba nie ma nikogo, kto znalaz�by si� dostatecznie blisko niego i prze�y�.

��Owszem, jest � wtr�ci�a Villemo. � Kulawiec. Przyprowad� go tutaj, prosz�, Alvie!

��On przecie� nie mo�e nazywa� si� Kulawiec � zaprotestowa�a wzburzona Gabriella.

��No c�, tak w�a�nie jest � odpowiedzia�a Villemo. � Mamo, czy mo�esz dopilnowa�, by zosta� ochrzczony? Na pewno znajdziesz dla niego jakie� �adne imi�.

��Oczywi�cie � przyrzek�a Gabriella.

Wr�ci� Alv prowadz�c wyszorowanego, ubranego po ludzku ch�opca, w kt�rym z trudem rozpoznali �a�osnego biedaka znalezionego w przydro�nym rowie. W jego oczach pojawi� si� nowy blask, zawsze bowiem pragn�� mie� lepsze ubranie. Teraz mia� je na sobie.

Villemo uj�a ch�opca za r�k� i bez wst�p�w zapyta�a: ile lat mia� Potw�r.

Kulawiec d�ugo my�la�, onie�mielony wspania�ym wn�trzem i tym, �e nie potrafi udzieli� odpowiedzi. W ko�cu zrezygnowany potrz�sn�� tylko g�ow�.

��Przyjrzyj si� osobom, kt�re s� tu zebrane: Czy by� w wieku kogo� z nas?

Wzrok ch�opca kr��y� od jednego do drugiego.

Aby mu pom�c, Kaleb zapyta�:

��Czy by� tak stary jak ja?

Wszyscy zrozumieli energiczn� odpowied� Kulawca jako zdecydowane �nie�.

��A mo�e w wieku Alva?

Ch�opiec d�ugo przypatrywa� si� m�odemu Alvowi, po czym zn�w skierowa� spojrzenie na Villemo, nie wiedz�c, co ma odpowiedzie�.

��To dla niego za trudne � orzek� Mattias. � Pami�tajcie, �e jest du�a r�nica mi�dzy osiemnastoletnim Alvem a trzydziestodziewi�cioletni� Villemo. Potw�r musi by� w wieku po�rednim mi�dzy nimi.

��Tak � zachmurzy� si� Niklas. � O ile nie liczy sobie wielu tysi�cleci.

��Och, przesta� � poprosi�a dr��cym g�osem Irmelin.

Andreas stwierdzi� przytomnie:

��Je�li on rzeczywi�cie jest jednym z przekl�tych z Ludzi Lodu, jego wiek mo�e by� bardzo trudno odgadn��. Wszyscy o tym wiemy. Popatrzcie tylko na Villemo. Oczywi�cie ona nie nale�y do przekl�tych czy dotkni�tych, ale wybranych. A to mniej wi�cej to samo.

Kt�ra z os�b nie znaj�cych jej dostatecznie blisko by�aby w stanie stwierdzi�, �e zbli�a si� do czterdziestki?

Potakn�li. Kulawcowi pozwolono odej��.

Dominik ju� od dobrej chwili siedzia� milcz�c. Gabriella popatrzy�a na zi�cia i �agodnie zapyta�a:

��O czym my�lisz, Dominiku?

Drgn�� i u�miechn�� si� zak�opotany.

��Ty co� wiesz, prawda? � dopytywa�a si� Gabriella.

Westchn��.

��Faktem jest, �e Potrafi� widzie� to, co dzieje si� w innych miejscach. Mo�e nie widzie�, raczej wyczu�. Moje zdolno�ci ostatnio niezwykle si� rozwin�y. Przypuszczam, �e wiem, gdzie jest Potw�r.

��Wiesz? � zdumia� si� Kaleb. � Gdzie?

��No� nie potrafi� okre�li� dok�adnie. Ale mog� wyczu� jego my�li. Rozumiecie to?

��Tak, pr�bujemy.

��Bardzo chcia�bym zobaczy� jego �lady, my�l�, �e zaprowadzi�yby mnie jeszcze dalej. Szkoda, �e zosta�y zatarte. Ale p�jdziemy p�niej na g�r�, Irmelin. W ka�dym razie� mam wra�enie, �e Potw�r czego� szuka. Jest zdezorientowany. Kiedy �pochwyc� jego my�li, wyczuwam niepewno��. Kieruje si� na p�noc�

��Oj, a wi�c b�dziemy jecha� tak daleko? � zaniepokoi�a si� Villemo.

��Nie. On jest w drodze na p�noc, ale co� go powstrzymuje�

��Czy wiesz, co? � cicho zapyta� Mattias.

��Nie. Chocia�� Niklasie� We� ze sob� swoje lecznicze �rodki.

Niklas gwizdn�� cicho:

��A wi�c jest ranny?

��Mo�e. Nie potrafi� tego stwierdzi�. S�dz� jednak, �e musimy si� spieszy�, ale to nie ma nic wsp�lnego z moimi zdolno�ciami. Tak nakazuje logika. Powinni�my tam dotrze� przed tym grubianinem kapitanem� jak mu tam.

��Dristig � odruchowo podpowiedzia� Kaleb. � Zgadzam si� z tob�. Dop�ki jednak on o was nie wie, macie przewag�.

Niestety, byli w b��dzie. Obozowisko kapitana Dristiga znajdowa�o si� bli�ej ni� my�leli i wkr�tce dotar�a do niego wie�� o tr�jce, kt�ra planowa�a wyruszy� na spotkanie z Potworem.

A tego kapitan sobie nie �yczy�! Oni nie mogli go pokona�! W gr� wchodzi� presti�. Kapitan ju� tyle razy traci� twarz, tym razem chwa�y nie da sobie odebra�.

Zwyci�stwo nad Potworem otworzy mu drog� do awansu, do wielkiej kariery. Jak na razie sprawy przybra�y a� tak z�y obr�t, �e m�g� zosta� zdegradowany.

To nie mog�o si� sta�. Wszelkie ambicje kapitana Dristiga ��czy�y si� z �o�nierk�, jego marzenia by�y bardzo �mia�e. Tylko on sam wiedzia�, jak wysoko mierzy.

�aden n�dzny Potw�r nie m�g� mu przeszkodzi� w osi�ganiu kolejnych szczebli kariery! Wprost przeciwnie, to w�a�nie on umo�liwi mu sukces, my�la� z wielkim przekonaniem. Wezwa� swych najprzebieglejszych wys�annik�w, jak si� wyrazi�. W rzeczywisto�ci byli to jego najbardziej bezwzgl�dni szpiedzy.

��Dowiedzcie si�, co zamierzaj� te trzy figury � nakaza�. � I jaki interes maj� w unieszkodliwieniu naszego Potwora!

Irmelin towarzyszy�a tr�jce wybranych w wyprawie na g�r�. Po pierwsze tylko ona wiedzia�a, w kt�rym mniej wi�cej miejscu sta� ten, co, by� mo�e, spogl�da� w okno jej sypialni, a po drugie bardzo chcia�a na w�asne oczy przekona� si�, �e nikogo tam nie by�o.

Kiedy jednak weszli na g�r�, od razu bez trudu odkryli �lady. Irmelin serce podskoczy�o do gard�a, gdy ujrza�a wyra�ne stopy na ziemi na samym wierzcho�ku. Tak jakby kto� d�ugo sta� w tym miejscu i depta� mi�kk� traw�.

Jedna bardzo du�a, ale normalnie zbudowana stopa. I druga, owini�ta w szmaty, kr�tka i niekszta�tna.

��Nic dziwnego, �e nazywaj� je �ladami Szatana � powiedzia� Niklas w zadumie.

��Tak � Dominik jako pierwszy odwa�y� si� wyrazi� w s�owach to, o czym wszyscy od dawna my�leli. � To mo�e by� zas�oni�te kopyto.

��Albo ko�la racica. � Villemo tak�e my�la�a trze�wo � Tak m�wi si� w zwi�zku ze Z�ym.

��Cii, b�d�cie bardziej ostro�ni � poprosi�a Irmelin g�osem zduszonym powstrzymywanymi �zami. � Nie wiecie, �e nie wolno wzywa�

��Dziecko drogie � uspokaja� j� Niklas, jej m��. � My nie boimy si� Z�ego. Naszym zdaniem on nie istnieje. Natomiast �miertelnie boimy si�, �e to jest jeden z nas!

Dominik przykucn��, trzymaj�c d�o� nad �ladami na ziemi.

��B�d�cie cicho � powiedzia� szeptem.

Czekali.

��No i co? � Villemo obca by�a cierpliwo��.

Dominik wsta�.

��Wyra�nie to widz�! � oznajmi� zdumiony. � Wiem, gdzie on jest.

��No i co? � tym razem ponagli� Niklas.

��Kieruje si� w stron� g�r. Pragnie tam doj��, ale nie jestem pewien� Jak nazywa si� dolina w samym �rodku Norwegii?

��Dolina Gudbranda?

��Nie, nie tam. Czy nie ma czego�, co nosi nazw� Valdres?

��Jest � przy�wiadczy� Niklas.

��Ale to bardzo daleko! � zaprotestowa�a Villemo.

��Nie s�dz�, by tam doszed� � powiedzia� Dominik. � Wyczuwam niezdecydowanie, irytacj�, wprost w�ciek�o�� z powodu, �e nie mo�e tam dotrze�.

��Ale gdzie on si� teraz znajduje?

��Widz� to miejsce. Jest teraz na p�askowy�u, niedaleko st�d. Pod�wiadomie pod��a w stron� g�r.

��P�askowy�? Tu w pobli�u? � zdziwi�a si� Irmelin. � Nie rozumiem tego.

��Noreflell � powiedzia� Niklas, nie�le znaj�cy sw�j kraj.

��Tego nie wiem � o�wiadczy� Dominik. � Ale widz�, �e g�ra stromo schodzi do rzeki albo do w�skiego jeziora gdzie� na wschodzie.

��Kroderen.

��By� mo�e. � Dominik, Szwed, niewiele wiedzia� o Norwegii. � W ka�dym razie tam w�a�nie przebywa. Na wschodnim zboczu, do�� wysoko.

��Przebywa?

��Tak. Chwilowo nie posuwa si� dalej. Jest ogromnie zirytowany i odczuwa b�l.

��To chyba rzeczywi�cie nie jest Szatan � wyrwa�o si� Villemo i Irmelin zn�w musia�a j� uciszy�. � Bo je�li go boli�

��Ja nie wiem, kim on jest � wa�y� s�owa Dominik. � I, co najdziwniejsze, on sam tak�e tego nie wie.

��Czy go widzisz?

��Nie. W jaki spos�b by�oby ta mo�liwe? Czy nie rozumiesz, �e ja tylko odbieram jego uczucia? Mog� wej�� w jego po�o�enie. I wtedy, naturalnie, postrzegam jego otoczenie, ale nie jego samego, tak samo jak nie mog� zobaczy� siebie.

Oczywi�cie, pomy�la�a Villemo. Nie poznawa�a swego m�a od czasu, gdy zacz�� mie� owe niezwyk�e wizje.

Wzbudza� w niej szacunek i zainteresowanie.

��Jaki on jest? � cicho dopytywa�a si� Irmelin.

Dominik zadr�a�.

��Straszny. Przera�aj�cy! Wyczuwam skondensowane z�o, on nienawidzi wszystkiego, co znajduje si� wok� niego, odbieram uczuciowy ch��d, tak wielki, �e nie mie�ci si� to w moim do�wiadczeniu i przerasta wyobra�ni�.

��To zgadza si� z wcze�niejszymi opowie�ciami o dotkni�tych z Ludzi Lodu � orzek�a Villemo. � Uczuciowy ch��d, pogarda dla �ycia. Podejrzewam, �e on jest jeszcze gorszy, bardziej dotkni�ty ni� wszyscy inni.

��O ile to jest jeden z Ludzi Lodu � szybko doda�a Irmelin.

��Czy nie wyczuwasz nawet odrobiny ciep�a, �adnego odruchu cz�owiecze�stwa? � pyta�a Villemo �a�o�nie.

��Ani �ladu.

��A wi�c fakt uwolnienia Kulawca by� jedynie aktem z�o�liwej zemsty � powiedzia�a zasmucona. � A tak wielk� nadziej� w tym pok�ada�am.

��W jego przypadku nie mo�esz mie� nadziei na nic � sucho odpar� Dominik. Opanowa� si� i powr�ci� do rzeczywisto�ci. � S�dz� jednak, �e znalaz�em na niego spos�b. My�l�, �e mog� za nim i��, gdziekolwiek si� uda, i w ko�cu go znajd�. Mam nad nim t� przewag�, �e potrafi� przenikn�� jego my�li.

��Jego dusz� � poprawi�a Irmelin.

��Nie, on nie ma duszy. Nosi w sobie tylko ��dz� niszczenia. � Potem doda�: � I pragnienie odnalezienia czego�.

Villemo ze zdziwieniem przygl�da�a si� swemu m�owi. A wi�c wyja�ni�o si�, na czym polega jego zadanie. Mia� wytropi� i kontrolowa� ruchy Potwora. Zadanie Niklasa r�wnie� wydawa�o si� jasne: potw�r by� ranny, a Niklas � medyk, obdarzony uzdrawiaj�cymi d�o�mi, dysponowa� ca�ym zapasem leczniczych zi� Ludzi Lodu.

A ona? Jaka by�a jej rola? Dlaczego nale�a�a do wybranych? I dlaczego, jak uwa�ali Wszyscy, wyposa�ono j� w nadprzyrodzone zdolno�ci lepiej ni� pozosta�ych dwoje? Jej zdolno�ci od wielu ju� lat trwa�y w u�pieniu. Nigdy jednak nie zapomnia�a wydarze�, poprzedzaj�cych okres, nim si� ustatkowa�a. Niezwyk�e prze�ycia na pok�adzie pirackiego statku�

Z zamy�lenia wyrwa� j� g�os Niklasa:

��Uwa�am, �e powinni�my wyruszy� jutro rano.

��Owszem � zgodzi� si� Dominik. � Nie mamy czasu do stracenia. Musimy si� tylko wyspa� dzisiejszej nocy.

Irmelin uj�a Niklasa za r�k�.

��Och, kochany � powiedzia�a zgn�biona. � Tak bardzo prosz� wr��!

Kiedy znale�li si� w Elistrand, gdzie nadal wszyscy na nich czekali, rodzina oznajmi�a o podj�tej decyzji.

��Wyruszacie na p�noc � powiedzia�a Gabriella. � Tam jest pustkowie, niesko�czone po�acie dzikiego kraju. Ani �ladu zajazd�w i gosp�d.

��Mamo droga, przywykli�my do podr�owania po sparta�sku.

��Wiem o tym, moja szalona c�rko � Gabriella u�miechn�a si� z gorycz�. � Ale macie podj�� walk� z przeciwnikiem, kt�rego mocy nie znamy, dochodzi�y nas tylko straszliwe opowie�ci. Nie b�dziecie mie� czasu, by zajmowa� si� przyziemnymi sprawami. Musicie po�wi�ci� wszystkie si�y na wype�nienie waszego �yciowego zadania.

��To prawda � przyzna� Niklas.

��Dlatego zdecydowali�my, �e zabierzecie ze sob� kogo�, kto zajmie si� bardziej prozaiczn� stron� waszej wyprawy, gotowaniem, pakowaniem, odzie��, wszystkim.

��Ale my nie chcemy zabiera� nikogo ze s�u�by � wtr�ci� Dominik. � Nie mo�emy bra� odpowiedzialno�ci za �ycie jeszcze jednego cz�owieka. A tym bardziej nie chcemy zabiera� nikogo z rodu. Nie zdo�amy was obroni�.

���adne z nas nie ma zamiaru jecha� � powiedzia� Kaleb spokojnie. � Ale om�wili�my ju� wszystko mi�dzy sob�. Nie podoba nam si�, �e Villemo pojedzie bez przyzwoitki. Tak, tak, wiemy, kiedy� tak bywa�o, ale to nie wypada. Razem z Dominikiem, owszem, ale teraz b�dzie jeszcze Niklas. Zdecydowali�my ju�, kogo wy�lemy.

Tr�jka wymieni�a spojrzenia.

��Wr�y�e�, �e b�dzie nas czworo � mrukn�� Niklas do Dominika. � Musimy si� z tym pogodzi�.

Dominik i Villemo pokiwali g�owami.

��No c�, kogo zatem wybrali�cie? � zapyta� Niklas.

��Jedyn� osob�, kt�ra si� do tego nadaje � odpowiedzia� Andreas. � Elis�.

��Ale ona przecie� jest bardzo m�oda! � wykrzykn�� Dominik. � I potrzebna jest chyba w Lipowej Alei?

��My te� musimy ponie�� jak�� ofiar�. Ju� rozmawiali�my z Elis�. A� p�onie z entuzjazmu.

Dominik przymkn�� oczy.

��Dobry Bo�e � wyszepta�.

��Wyb�r wcale nie jest taki g�upi � orzek� Niklas. � Je�li istnieje kto�, kto nie zna strachu i jest wytrzyma�y ponad miar�, jest to w�a�nie Elisa. Ma tak�e du�o si�y i wyj�tkow� pogod� ducha. Obiecujemy, �e b�dziemy j� trzyma� z daleka od Potwora i pilnowa�, by nie sta�a si� jej �adna krzywda.

��Taki jest oczywi�cie warunek � powiedzia� Andreas. � Wr��cie z ni� do domu ca�� i zdrow�, jest naszym prawdziwym skarbem. Wszyscy bardzo j� kochamy.

Sta�o si�, jak powiedzieli. Jeszcze zanim wsta� �wit, ca�a czw�rka znalaz�a si� w drodze na p�noc, pozostawiaj�c za sob� wiele skrywanych �ez.

Ruszyli, by wype�ni� swe �yciowe powo�anie. Udali si� w po�cig za nieznanym potomkiem Ludzi Lodu.

Villemo nigdy nie potrafi�a rozr�ni�, co podczas tej d�ugiej podr�y by�o tylko snem, a co wydarzy�o si� naprawd�. P�niej twierdzi�a, �e wielu rzeczy po prostu nie prze�y�a.

Wzg�rza wok� wioski rysowa�y si� blado na tle nieba roz�wietlonego wstaj�cym s�o�cem. ��ki jeszcze by�y zielone, ale usychaj�ce powoli kwiaty zapowiada�y nadchodz�c� jesie�. By� p�ny sierpie�, nadal do�� ciep�o, ale kt� m�g� przewidzie�, jak d�ugo potrwa ich wyprawa�

Na skraju lasu, tam gdzie droga zaczyna�a schodzi� z wierzcho�ka, zatrzymali si� i spojrzeli za siebie. Odjechali ju� tak daleko, �e Grastensholm i Lipowa Aleja znikn�y niemal ca�kiem we wstaj�cej mgle. Elistrand nie mogli w og�le dojrze�.

Tylko wie�a ko�cielna ostro wznosi�a si� nad lekkim morzem mg�y.

Urodzili�my si� po to, by odby� t� wypraw�, my�leli. A co potem? Czy na zawsze ju� �egnamy nasz rodzinny dom? Wszystkich najbli�szych?

My�li Villemo i Dominika pow�drowa�y do Szwecji, do syna, Tengela III. Mia� silny charakter, poradzi sobie w �yciu bez nich.

Gdyby tylko nie ta rozdzieraj�ca t�sknota! Gdyby tylko mogli zobaczy� go jeszcze cho� raz�

Wiedzieli, �e to pragnienie jest wieczne. Nigdy nie przestan� marzy�, by ujrze� go jeszcze raz, i jeszcze�

Niklas my�la� o Irmelin i synu Alvie. Przyzwyczajony by� mie� najbli�szych przez ca�y czas blisko siebie. Teraz to si� sko�czy�o. Oddzielony od nich, rzucony w nieznane, nie wiadomo na jak d�ugo�

Nikt nie wiedzia�, co ich czeka. Dominik wspomnia� nawet co� o �mierci� M�wi�, �e j� wyczuwa.

Tr�jka ludzi o wyra�aj�cych skupienie twarzach, zatopionych w my�lach, kt�re uporczywie dr��y�y ich �wiadomo�� i w �aden spos�b nie dawa�y si� odp�dzi�.

Przed nimi jecha�a ich towarzyszka. Przystan�a, zaciekawiona, dlaczego si� zatrzymali.

Ma�a Elisa by�a zachwycona. Nie przestawa�a si� radowa� ani kiedy jechali przez g��bokie lasy, ani kiedy przeprawiali si� przez rzek� Dram na po�udnie od ko�cio�a w Heggen. Wprost szala�a ze szcz�cia, my�l�c o czekaj�cej ich przygodzie.

Villemo podjecha�a bli�ej dziewczyny.

��Nigdy nie wyje�d�a�a� z domu, Eliso?

��Nigdy! Zacz�am s�u�y� w Lipowej Alei jeszcze wtedy, kiedy moja ukochana pani Eli le�a�a chora. Po jej �mierci przejmowa�am coraz wi�cej obowi�zk�w. A teraz odpowiadam za prowadzenie ca�ego gospodarstwa, chocia� mam dopiero marne dwadzie�cia jeden lat.

��Uwa�asz, �e to dla ciebie za trudne?

��O nie, bardzo jestem dumna z powierzenia mi takiej odpowiedzialno�ci. Mnie to cieszy � natychmiast odpowiedzia�a Elisa z radosn� min�, wyra�aj�c� oczekiwanie i nadziej�. � Moi rodzice ju� nie �yj�, pok�j niech b�dzie ich duszom, a pan Andreas jest dla mnie niemal jak ojciec. Mam, co prawda, m�odsze rodze�stwo, kt�re mieszka w naszej ma�ej zagrodzie w lesie, ale oni �wietnie sobie radz� sami, ju� mnie nie potrzebuj�. Przenios�am si� wi�c prawie na dobre do Lipowej Alei.

��Ale jeszcze nie wysz�a� za m��? � u�miechn�a si� Villemo, s�uchaj�c opowiadania podekscytowanej dziewczyny.

M�czy�ni wstrzymali konie i jechali teraz tu� przed nimi, by nie uroni� ani s�owa z ich kobiecej paplaniny. Ci�gle jeszcze nie by�o wida� Noreflell.

��O, nie, nie mam jeszcze m�a � przy�wiadczy�a Elisa. � Ale mam tylu zalotnik�w, �e ha! Tylko pan Andreas jest dla mnie bardzo surowy, je�li chodzi o te sprawy. Obieca� moim rodzicom, Larsowi i Marit, �e dobrze wyda mnie za m��, a dop�ki to nie nast�pi, b�dzie mocno trzyma� mnie w ryzach. Wiecie, co powiedzia�?

��Nie?

���e jestem zbyt warto�ciowa, �eby mnie zmarnowa�. Ni mniej, ni wi�cej, tylko nazwa� mnie prawdziwym skarbem. � Roze�mia�a si�, a w powietrzu jakby rozdzwoni�y si� dzwonki.

Wszyscy si� u�miechn�li.

��Ojciec mia� racj� � rzuci� Niklas przez rami�. � Ale troch� figlowa�a� z Alvem, moim synem?

��Troch� si� droczyli�my i zalecali�my do siebie, to prawda, ale �adne z nas nie mia�o nic powa�nego na my�li. Tak ju� bywa, gdy ch�opak i dziewczyna przyja�ni� si� ze sob�. Ale nie mamy ani takiego samego wychowania, ani pozycji, ani te� nie doznali�my bezlitosnego uk�ucia strza�y mi�o�ci. Czy to nie by�o �adnie powiedziane?

��O tak, bardzo �adnie.

Elisa westchn�a.

��Ale chcia�abym poczu� kiedy� takie bezlitosne uk�ucie! To brzmi cudownie!

Dominik z trudem hamowa� �miech.

Elisa g�osem pe�nym rado�ci m�wi�a dalej:

��A teraz zosta�am wybrana, by towarzyszy� �licznej pani Villemo i pi�knym panom Niklasowi i Dominikowi. Prawie nie mog� uwierzy�, �e spotka�o mnie takie szcz�cie.

Villemo spowa�nia�a.

��Nie boisz si� Potwora?

Delikatnie zarysowane brwi Elisy �ci�gn�y si� na moment, wida� by�o, �e my�li intensywnie.

��Potwora? Owszem, to brzmi troch� strasznie, ale przecie� �wi�cie przyrzek�am, �e b�d� si� chowa� i ucieka�, gdy tylko zamajaczy gdzie� cho�by czubek jego nosa. A i tak w to nie wierz�, to tylko takie ludzkie gadanie. Ale troch� mimo wszystko mnie to ciekawi. Wyobra�cie sobie, co by by�o, gdyby�my tak naprawd� go spotkali!

��Nie masz si� czego obawia� � uspokoi�a j� Villemo. � Twoim zadaniem jest zajmowa� si� sprawami praktycznymi, a my b�dziemy ci� chroni� i pilnowa�, by� nigdy nie znalaz�a si� w pobli�u Potwora.

��Zaj�� si� praktycznymi sprawami potrafi� doskonale � o�wiadczy�a Elisa z pewno�ci� siebie i m�wi�a dalej, bardziej szczerze ni� taktownie: � I to na pewno b�dzie konieczne, bo pani Villemo nigdy nie by�a do tego szczeg�lnie zdolna. Pani nale�y do tych, kt�rzy raczej nic nie b�d� jedli, ni� przygotuj� sobie sami solidny posi�ek.

��Oj, co prawda, to prawda � mrukn�� Dominik.

��Przez ca�� jesie� prowadzi�am kiedy� gospodarstwo pewnemu staruszkowi, mieszkaj�cemu na opustosza�ej wyspie � broni�a si� Villemo. � A w Tobronn musia�am harowa� jak w�.

��Ale czy to lubi�a�? � spyta� Dominik.

��Nigdy! Nawet przez moment!

Elisa przys�uchiwa�a si� im z rozradowanymi oczyma. Raz ju� zatrzymali si� na posi�ek i gor�ca j� wtedy chwalili za pyszne jedzenie, kt�re im poda�a. Promienia�a szcz�ciem, przyjmuj�c s�owa uznania.

Jej ko� by� najbardziej objuczony, mia�a bowiem przy sobie wszystkie garnki i ca�y zapas po�ywienia. Wioz�a r�wnie� lekkie we�niane derki, s�u��ce jako okrycie w nocy. Pozostali mieli przy sobie tylko rzeczy osobiste, jedynie pan Niklas zabra� wielki kosz, co do zawarto�ci kt�rego mia�a pewne podejrzenia. Ani chybi znajdowa� si� tam s�ynny zbi�r leczniczych �rodk�w i czarodziejskich zi� Ludzi Lodu. �e te� odwa�yli si� zabra� to ze sob�! I na co im to by�o?

Ba�a si� my�le� o takich czarach. Wola�a porozmawia� z pani� Villemo.

��Pan Dominik jest naprawd� przystojny � powiedzia�a tak cicho by jej przypadkiem nie us�ysza�. � Gdyby nie nale�a� do was pani Villemo, na pewno nie omieszka�abym pos�a� mu kilku zalotnych spojrze�. Tylko dla zabawy, nic wi�cej nie mam na my�li.

��Wierz� ci � roze�mia�a si� Villemo. � Jeste� przyzwoit� dziewczyn�.

��O tak! Tak przyzwoit�, �e czasami staje si� to ca�kiem nie do zniesienia. Zrozumcie, pani Villemo, my�l o ch�opcach od wielu lat ju� nie daje mi spokoju, ci�gnie i kusi.

��To ca�kiem naturalne. Ja te� taka by�am w twoim wieku.

��Naprawd�? Pani? Ale �miesznie! � Elisa by�a szczerze ucieszona. Ta informacja doda�a jej odwagi. � Wiecie, kiedy mieszka�am w domu, jak wi�kszo�� dziewcz�t mia�am zalotnik�w odwiedzaj�cych mnie w sobotnie noce. �askotali mnie, jasne, tu i tam, ale by�am jeszcze wtedy taka m�oda, �e tylko mnie to gniewa�o! Teraz my�l� inaczej. W ka�dym m�odzieniaszku dostrzegam m�czyzn� i nie mog� si� powstrzyma�, by ukradkiem nie przyjrze� si� jego cia�u � zwierza�a si� szeptem. � Ale ch�opcy zawsze maj� takie workowate ubrania, �e trudno si� czegokolwiek dopatrzy�!

Villemo zdawa�a sobie spraw�, �e powinna odegra� rol� surowej damy i zgani� dziewczyn� za jej otwarto��, ale nigdy nie wesz�a w rol� nudnej, wiecznie strofuj�cej matrony z wy�szych sfer, s�ucha�a wi�c tylko rozbawiona.

Elisa papla�a bez ustanku.

��Z panem Dominikiem jest inaczej. On jest taki przystojny, i c� ma za cia�o! Ale jest okropnie stary, to jasne, i tak bardzo w was zakochany, pani Villemo! To dobrze, bo bardzo do siebie pasujecie. Och, gdyby dla mnie znalaz� si� kto� podobny do pana Dominika, tyle �e m�ody. Ch�opak, kt�ry wygl�da�by tak jak on!

��Tengel, nasz syn, by� tutaj dwa lata temu � u�miechn�a si� Villemo. � Co s�dzisz o nim?

��Tak, rzeczywi�cie jest przystojny � przyzna�a Elisa. � Ale z kolei zdecydowanie za m�ody, to te� niedobrze. A poza tym wszyscy z Ludzi Lodu stoj� o tyle wy�ej od nas, �e nigdy nie my�l� o mi�o�ci, gdy patrz� na m�czyzn� z waszej rodziny. � Elisa westchn�a. � Nie, mam na uwadze ch�opskich syn�w z parafii Grastensholm. Nie ma si� czym chwali�, ale w�a�nie taki przypadnie mi w udziale: jaki� nieokrzesany wie�niak.

��Masz jeszcze sporo czasu na podj�cie decyzji, Eliso. Zobaczysz, �e pewnego dnia, ot tak po prostu, pojawi si� jaki� m�ody cz�owiek, kt�ry spe�ni wszystkie twoje oczekiwania.

��Ach, tak? � odezwa�a si� Elisa z gorycz�. � Kto taki? Mo�e w�drowny kramarz? O, nie, pani Villemo, mieszkaj�c w Lipowej Alei zasmakowa�am ju� s�odyczy dobrego wychowania. Tu w�a�nie tkwi b��d. Tym biednym wie�niakom z naszej parafii tak naprawd� nic nie brakuje. To ja mierz� za wysoko!

��Jako� tego nie zauwa�yli�my � zn�w u�miechn�a si� Villemo. � Sp�jrz teraz, jak zmienia si� krajobraz. Zupe�nie inna sceneria.

Na widok przepi�knego pejza�u, kt�ry roztoczy� si� przed nimi, Elisa ca�kiem zapomnia�a o swych dziewcz�cych rozterkach. Jak�e wspania�a i wielka by�a Norwegia! Jechali ju� niemal ca�y dzie�, a �wiat si� jeszcze nie ko�czy�!

�adne z nich nie wiedzia�o jednak, �e poprzedniego wieczoru kapitan Dristig odby� potajemn� rozmow� ze swym oddanym szpiegiem.

��Na p�noc, tak? � powtarza� kapitan. � Jutro rano? widzia�e� �lady? Pojedziemy za nimi, i to ju� dzi� wieczorem. Jest jeszcze dostatecznie widno.

Zwini�to obozowisko i wielka gromada spragnionych krwi �o�nierzy wyruszy�a na g�r�. Tam, w �wietle ostatnich promieni zachodz�cego s�o�ca, odnale�li tropy Potwora. Szli za nimi, dop�ki nie zapad� zmrok. Nast�pnego ranka wyruszyli zn�w. Chwilami tracili �lady z oczu i dopiero po pewnym czasie udawa�o si� je odnale��. Ca�y czas jednak mieli niewielk� przewag� nad wys�annikami Ludzi Lodu.

Dominik nie potrzebowa� �adnych �lad�w, po kt�rych mieliby si� porusza�, jego szczeg�lne zdolno�ci objawi�y si� w pe�ni. Niemal jak po sznurku posuwa� si� w stron� miejsca, gdzie schroni� si� Potw�r. Bez w�tpienia by�o to Noreflell.

Zatrzymali si�, gdy si� �ciemni�o. Elisa przygotowa�a posi�ek, ich zdaniem godny bog�w. Ca�y czas �wierka�a rozradowana, bo rozpiera�a j� duma, �e si� do czego� przydaje i �e s� od niej uzale�nieni. Jasne loki dziewczyny l�ni�y w blasku ogniska, w u�miechu b�yska�y bia�e z�by. A u�miecha�a si� cz�sto. Jej poczucie humoru nie by�o zbyt wyrafinowane, ale zara�liwe i ca�a tr�jka szybko zapomnia�a o niepokojach zwi�zanych ze spotkaniem z Potworem. �miali si�, opowiadali dykteryjki. Prawd� m�wi�c od dawna tak dobrze si� nie bawili.

W�lizgn�li si� pod derki i cisza zapad�a nad traktami na p�noc od Sigdal, kt�re min�li kilka godzin wcze�niej. Ognisko si� dopala�o, znad �aru unosi�a si� tylko delikatna, cienka spirala dymu. Villemo, le��ca mi�dzy Dominikiem a Elis�, przytuli�a si� do plec�w m�a i ws�uchiwa�a w d�wi�ki lasu, budz�ce si� do �ycia noc�.

Musimy strzec tej dziewczyny, my�la�a. Jest taka wspania�a. Pod ka�dym wzgl�dem. �ywio�owa, naturalna. Niewiele jest na �wiecie ludzi tego pokroju.

Z oddali rozleg� si� krzyk perkoza, najbardziej samotny ze wszystkich ptasich g�os�w w Norwegii. Le�ne zwierz�ta kr��y�y dooko�a ogniska, jakby dziwi�c si� obecno�ci obcych stworze�, kt�re wdar�y si� w ich �wiat.

Nie podchodzi�y jednak zbyt blisko. Villemo wyczuwa�a, �e po prostu tam s�.

Rozespani, budzili si� s�ysz�c stanowczy g�os Elisy.

��Wstawajcie, �piochy, �niadanie ju� dawno gotowe! � powtarza�a, zanosz�c si� swym perlistym, zara�liwym �miechem.

Wyruszyli szybko, wci�� w�druj�c coraz wy�ej i wy�ej. przyroda wok� nich zmienia�a si� powoli, �wierkowy las ust�pi� miejsca brzozom, coraz rzadszym w miar� jak zbli�ali si� do p�askowy�u.

Jednocze�nie zmienia� si� tak�e i humor. Zacz�li od �art�w i dowcip�w, ale z czasem stawali si� coraz bardziej milcz�cy. Pod�wiadomie czuli, �e zbli�aj� si� do celu, i powoli ogarnia� ich l�k. Podda�a mu si� nawet Elisa, poruszona zw�aszcza powag� Dominika. Jego wyj�tkowa intuicja powodowa�a, �e z wielk� pewno�ci� siebie wi�d� ich naprz�d.

W pewnej chwili Niklas, jad�cy obok niego, zapyta� wprost:

��Czy wyczuwasz jego blisko��?

��Tak. I nastroje r�wnie�. Najpierw d�ugo czu�em, jak bardzo jest udr�czony, zm�czony i zirytowany. Ale teraz pojawi�o si� co� nowego. Jakby przyj�� pozycj� obronn�, Niklasie. Nie pojmuj�, dlaczego.

��Ale zbli�amy si�?

��Bardzo szybko. Wkr�tce tam dotrzemy, on jest ju� tak blisko, �e odczuwam wibracje.

��Uprzed�, kiedy powinni�my si� zatrzyma�?

��Tak zrobi�.

W milczeniu posuwali si� dalej. Elisa szeroko otwartymi oczyma rozgl�da�a si� dooko�a. Nigdy przedtem nie by�a w g�rach. Imponowa� jej ich ogrom, uwa�a�a, �e to jakby spojrzenie w wieczno��. Tak musi wygl�da� przed sionek niebios. Lekki ruch anielskiego skrzyd�a i ju� b�d� na g�rze.

�ledzi�a wzrokiem dwa kruki kr���ce wysoko nad nimi. Niczym nie zm�con� cisz� przerywa� tylko ich krzyk.

��Nie stara si� nawet zatrze� swoich �lad�w � warcza� kapitan Dristig; w jego oczach pojawi�o si� podniecenie i zdenerwowanie. Byli na Noreflell, spory kawa�ek przed niewielk� grupk� Ludzi Lodu.

Przez ostatnie godziny �o�nierze bez trudu rozpoznawali dziwne �lady, gdy� ziemia tu by�a bagnista, nasi�kni�ta wod�. Kapitan zdawa� sobie spraw�, �e kolejny raz znalaz� si� blisko celu. Tropy by�y �wie�e, tu i �wdzie trawa pochyla�a si� jeszcze pod ci�arem st�p.

Serce kapitana Dristiga mocno wali�o z podniecenia, a tak�e z powodu zm�czenia wspinaczk�, cho� do tego za nic by si� nie przyzna�. Zbyt wiele piwa wypi� w ci�gu swego �ycia, by teraz m�g� si� szczyci� pierwszorz�dn� kondycj�.

Jak dot�d przegra� walk� tylko z olbrzymem z podziemnego �wiata. Teraz jednak mia� ze sob� gromad� wyborowych strzelc�w, wyposa�onych w najnowsze strzelby � flinty, nauczy� si� te� sporo na w�asnych b��dach.

Przede wszystkim bestia nie by�a nietykalna. Udowodnili to ju� dawno temu.

Pozostawa�o pytanie, czy by�a nie�miertelna, ale takimi bredniami kapitan Dristig nie zamierza� zawraca� sobie g�owy.

Dr�czy�a go my�l o ludziach, kt�rzy r�wnie� wyruszali w po�cig za Potworem. �o�nierze widzieli ich u podn�a g�ry, kieruj�cych si� ku szczytowi. Nie poruszali si� drog�, kt�r� przyby� Potw�r. Sk�d wi�c wiedzieli, �e jest w�a�nie tu?

Mieli ze sob� dwie kobiety. Szale�cy, co oni sobie my�l�? Nikt lepiej od kapitana nie wiedzia�, jak �miertelnie niebezpieczny jest Potw�r.

Zabieranie kobiet na tak� wypraw� by�o karygodn� lekkomy�lno�ci�!

Potw�r musi by� moj� zdobycz�! Nikt nie mo�e odebra� mi chwa�y.

Na twarzy kapitana odmalowa�a si� przebieg�o��. A mo�e lepiej b�dzie dopu�ci� tych g�upk�w do bestii? Potw�r szybko si� z nimi rozprawi, a potem �atwo stanie si� jego �upem?

Co mia� do stracenia? A gdyby wbrew oczekiwaniom uda�o im si� zg�adzi� Potwora�? Ta my�l jest zupe�nie szalona, ale gdyby?

Hm, czw�rka ludzi �atwo mo�e zgin�� na pustkowiu. Bez �ladu. Kapitan m�g�by triumfalnie zaci�gn�� do Christianii cia�o bestii i zbiera� owoce s�awy. Zosta�by majorem, pu�kownikiem, genera�em. A mo�e jeszcze wy�ej? Otrzyma�by szlachectwo, mianowanie na marsza�ka koronnego�

Dla jego ambicji nie istnia�y �adne granice.

Wiedzia�, �e �o�nierze go nie zdradz�. Im r�wnie� zale�y na okryciu si� chwa��.

Z marze� wyrwa� go szept.

��Tam. Patrzcie tam. Czy to nie on?

Kapitan Dristig oddycha� ci�ko, twarz poczerwienia�a mu z wysi�ku, bowiem ci idioci, jego ludzie, nie chcieli zrobi� �adnej przerwy we wspinaczce. On przecie� nie m�g� ich powstrzymywa�, by�oby to poni�ej jego godno�ci. Uszcz�liwiony, �e nareszcie osi�gn�li cel, wdrapa� si� na sam wierzcho�ek, gdzie oczekiwali go podekscytowani �o�nierze.

Przed nimi rozpo�ciera�a si� p�aska dolina, na przeciwleg�ym kra�cu zamkni�ta poszarpan� �cian� wysoko�ci mniej wi�cej miejskiego muru.

Pod kamienn� stromizn� kry�y si� g��bokie nisze, zag��bienia w skale. W jednym z nich siedzia� stw�r, skulony, karkiem oparty o �cian�.

Dziel�ca ich odleg�o�� by�a na tyle du�a, �e dostrzegli zarys jego sylwetki, ale nie mogli widzie� ani rys�w twarzy, ani te� innych szczeg��w. Spotkali ju� jednak Potwora wcze�niej i nie mieli �adnych w�tpliwo�ci: to by� on.

Z pocz�tku s�dzili, �e �pi lub te� jest martwy, ale zauwa�yli nieznaczny ruch, gdy uk�ada� si� wygodniej.

��Na d�! � sykn�� kapitan. � Chyba nas jeszcze nie spostrzeg�.

Wszyscy ukryli si� za g�rsk� grani�. Konie, kt�re na niewiele si� zda�y na ostatnich stromych wzniesieniach, szybko sprowadzono ni�ej, by znalaz�y si� poza zasi�giem Potwora.

Starannie �adowano strzelby.

Gdyby by�a tu armata, z �alem pomy�la� kapitan. Trafiliby�my bez pud�a!

Jak�e jednak zaci�gn�� dzia�o tak wysoko?

��Odleg�o�� jest zbyt du�a � orzek�. � Musimy podej�� bli�ej.

��W jaki spos�b? � zapyta� kt�ry� z �o�nierzy. � On zajmuje doskona�� pozycj�. Pod ska��. Nie mo�emy wi�c zaj�� go od g�ry, a poza tym ma widok na pozosta�e trzy strony.

Kapitan Dristig wyci�gn�� lunet�, na kt�rej wypo�yczenie z zamku Akershus otrzyma� specjalne pozwolenie, i przystawi� j� do oka. Kiedy dzi�ki niej dok�adnie ujrza� Potwora, raptownie odskoczy� w ty�.

��Ach, do stu piorun�w! � wyrwa�o mu si�. � To ci dopiero paskuda! Ale teraz �pi. Strzelcy wyborowi, czy widzicie te g�azy na r�wninie? Musicie przekra�� si� tam i zastrzeli� go. Zanim si� obudzi.

Wszyscy poj�li gro�b�, kryj�c� si� w ostatnich s�owach. �aden z nich nie mia� ochoty na spotkanie z obudzonym duchem otch�ani.

Dzie� wysoko w g�rach by� ch�odny. Panowa�a tu niemal uroczysta cisza. W trawie porusza�a si� zaniepokojona siewka, wydaj�c charakterystyczny �wist. Nie potrafi�a poj��, czego w jej kr�lestwie szukaj� ludzie.

Zaj�cie Potwora z boku wydawa�o si� niemo�liwe. Wygl�da�o bowiem na to, �e le��ca przed nimi r�wnina jest szeroka na mile. Za wszelk� cen� musieli dopa�� przeciwleg�ej ska�y, a g�azy na �rodku r�wniny by�y chyba najlepszym punktem ataku. Znale�liby si� wtedy dostatecznie blisko, by wzi�� besti� na cel.

Kapitan Dristig da� znak o�miu swoim ludziom, wyborowym strzelcom. Otrzymali rozkazy i pokiwali g�owami.

Potw�r przecie� �pi. Czeg� wi�c mieli si� obawia�?

Bezszelestnie, z gotowymi do strza�u strzelbami w r�kach, przemkn�li na otwart� przestrze�. Gdy nie by�o ju� nic, co os�ania�oby ich w drodze do celu, odleg�o�� dziel�ca ich od kamieni wyda�a si� przera�liwie wielka.

Jednak si� nie bali. Z takiego dystansu nie m�g� im nic zrobi�, a gdyby wyszed� im naprzeciw, podziurawiliby jego cia�o kulami ze srebra.

Tak, bowiem wszyscy jak jeden m�� na�adowali bro� srebrnymi kulami.

Daleko w g�rze, pod wysokim, bia�ochmurnym niebosk�onem, kr��y�a para kruk�w. Wiatr szele�ci� w�r�d zab��kanych suchych grzebycznik�w.

Kapitan i jego ludzie, kt�rzy z nim pozostali, wstrzymali oddech. Gdy tylko strzelcy dotr� na miejsce, inni tak�e rusz� naprz�d.

O�miu ludzi znalaz�o si� w po�owie drogi, kiedy Potw�r nagle uczyni� szybki ruch i znikn�� za blokiem skalnym, kt�ry wcze�niej uznali za cz�� samej g�ry. Odby�o si� to b�yskawicznie, w spos�b przypominaj�cy poruszanie si� jaszczurki.

��Do diab�a! � warkn�� kapitan Dristig.

M�czy�ni znajduj�cy si� na otwartej przestrzeni padli na ziemi� os�aniaj�c oczy. Tylko jeden z nich zdo�a� rzuci� si� ku kamieniom.

Dotar� do nich jedynie po to, by z krzykiem wypu�ci� bro� z r�ki, po czym zachwia� si� i upad� na g�azy.

��Do diab�a � powt�rzy� kapitan.

Nic wi�cej nie mia� do powiedzenia.

Tym razem nie zabra� ze sob� pastora, uwa�a� wi�c, �e wolno mu kl�� tyle, ile mu si� �ywnie podoba. Duchowni okazali si� bezsilni wobec Potwora.

Od kamieni do niszy w skalnej �cianie nie by�o wcale daleko. Strzelcy doskonale by sobie poradzili, gdyby bestia nie znikn�a.

Widzieli ju�, �e Potw�r nadal jest gro�ny.

Jeszcze raz ich przechytrzy�. Kapitan p�on�� gniewem.

Sytuacja jego ludzi na otwartej przestrzeni by�a nie do pozazdroszczenia. Nikt nie wiedzia�, w jaki spos�b Potw�r zabija. Po prostu u�mierca�.

Niekt�rzy usi�owali si� wycofa�, pe�zaj�c jak raki. Odwa�niejsi starali si� dotrze� do g�az�w, podczas gdy kolejna ofiara z krzykiem wyrzuci�a ramiona w powietrze.

Ju� dw�ch ludzi, my�la� kapitan. Tak si� nie da. W ten spos�b nigdy go nie dostaniemy.

�mier� drugiego strzelca tak przerazi�a pozosta�ych, �e wszyscy rzucili si� do ucieczki w bezpieczne miejsce za g�rskim grzbietem. Mogli walczy� z widzialnymi wrogami, uzbrojonymi w znan� im bro�. Tu jednak w gr� wchodzi�y czary.

Ju� niemal dotarli do zbawczych kamieni, gdy dwaj kolejni, ledwie odwr�cili si� do Potwora plecami, padli na ziemi�. Kapitan zamkn�� oczy i j�kn��.

��Zabija nawet, kiedy s� ty�em � szepn�� do siebie. � Nie jest wi�c tak, jak s�dzili�my, �e niebezpiecze�stwo kryje si� tylko w jego oczach. Jest jeszcze gorzej!

Potw�r zn�w si� pokaza�. Stan�� teraz wyprostowany i wpatrywa� si� w nich, ogromny i przera�aj�cy. W szczelinach skalnych rozbrzmiewa�o j�kliwe wycie wiatru, a kruki, kt�re dostrzeg�y padlin�, szybowa�y, wbijaj�c w ziemi� czarne, zimne oczy.

��St�j tam, czarci pomiocie! � warkn�� kapitan Dristig, doprowadzony do ostateczno�ci, w�ciek�y i zawiedziony. � Kiedy� i tak ci� dostan�! Nawet gdybym mia� ci� goni� a� na kraniec �wiata! I teraz te� jeszcze nie sko�czy�em, mo�esz by� tego pewny!

Nie oczekiwa� �adnej odpowiedzi i �adnej te� nie uzyska�.

��Nie mogli�cie przynajmniej zabra� stamt�d tych drogich strzelb tch�rze durnie?! � wrzeszcza� na swoich ludzi, usi�uj�c zrzuci� na kogo� win�. � Zaatakujemy go wszyscy naraz � m�wi� p�niej. � Ilu nas jest? Oko�o dwudziestu pi�ciu? Wystarczy! Podzielimy si� i rozejdziemy na wszystkie strony. Zaatakujemy go wzd�u� �ciany, jednocze�nie z obu kierunk�w. Nie b�dzie mia� czasu zabi� nas wszystkich.

Z pow�tpiewaniem popatrzyli na ska��, pod kt�r� siedzia� Potw�r. Mo�liwo�ci prze�ycia nie wydawa�y si� du�e.

��Kto� w ko�cu zdo�a go trafi� � wysycza� dow�dca przez z�by.

Na twarzach ludzi odbi�o si� niedowierzanie. My�leli pewnie, �e sam kapitan Dristig nie zdecyduje si� na przepraw� na drug� stron�. B�dzie siedzia� bezpiecznie, a potem zbierze zas�ugi.

Wtedy w�a�nie nieco dalej na g�rskim grzbiecie pojawili si� Niklas i Dominik wraz ze swymi towarzyszkami.

Pod wysokim niebem zapad�a z�owieszcza cisza. Potw�r zastyg� wyczekuj�co na widok nowych prze�ladowc�w, kapitan mocno zacisn�� z�by, a dopiero co przyby�a czw�rka jednym jedynym spojrzeniem ogarn�a ca�� scen�.

Niklas powiedzia�:

��Widz�, �e by�o tu gor�co.

��To musi by� kapitan Dristig i jego m�ni wojacy � szepn�� Dominik do swych towarzyszy. � W jaki spos�b uda�o im si� wytropi� Potwora?

Nawet przez moment nie przypuszcza�, �e na szczycie ko�o Grastensholm pods�ucha� ich szpieg kapitana.

��Odejd�cie st�d! � zawo�a� kapitan Dristig, wzmacniaj�c wymow� swoich s��w zamaszystym ruchem r�ki. � To nie jest miejsce do zabawy!

��W�a�nie widz� � odpar�a Villemo.

��Ciii� � powstrzyma� j� Dominik. � Nie warto ich dra�ni�.

Podjechali bli�ej �o�nierzy.

Kapitan Dristig i wszyscy jego pozostali przy �yciu ludzie przygl�dali si� czw�rce w gniewnym milczeniu. Nowo przybyli stanowili do�� niezwyk�� grup�.

Dominik, jak to mia� w zwyczaju, ca�y ubrany by� na czarno, a dziwnym zrz�dzeniem losu Niklas tak�e spowi� si� w czer�. Dw�ch prosto trzymaj�cych si� w siodle m�czyzn, jeden jasnow�osy, drugi czarny jak noc. Obaj przystojni, o oczach niespotykanej barwy.

A kobiety, kt�re im towarzyszy�y! Pi�kno�ci! Villemo celowo wybra�a na ten dzie� bia�� sukni�, doskonale podkre�laj�c� jej jasnomiedziane loki i zielono��te oczy. A ma�a Elisa wygl�da�a jak letni poranek ze swymi jasnymi w�osami, jeszcze bardziej skr�conymi ni� w�osy Villemo, b��kitnymi, ciekawymi oczami, zadartym noskiem i ustami, kt�re w ka�dej chwili szykowa�y si� do �miechu. �e jest prostego pochodzenia, mo�na by�o zauwa�y� po stroju i sposobie bycia, ale i tak by�a nieodparcie poci�gaj�ca.

C� za czterolistna koniczyna, pomy�la� kapitan, czuj�c w sercu uk�ucie zazdro�ci.

Zmru�y� oczy.

��Czego pa�stwo tu sobie �ycz�?

��Przybyli�my w tym samym celu co wy � odpar� Niklas.

��Unicestwi� Potwora? Nigdy si� wam to nie uda.

Villemo nagle wyda�o si�, �e ca�a przestrze� zacz�a �piewa�. Odetchn�a g��boko i unios�a si� w siodle. G�ow� roz�wietli�a jej jasno��, umys� przeszy�a niezachwiana pewno�� i w jednej chwili wiedzia�a ju�, na czym polega� ma jej zadanie. Ta �wiadomo�� nape�ni�a j� g��bok� rozpacz�.

Jak sobie z tym poradzi?

��Co si� sta�o, Villemo?

Zorientowa�a si�, �e wszyscy, ��cznie z �o�nierzami przygl�daj� si� jej wyczekuj�co.

��Nie! � krzykn�a g�o�no.

��O co ci chodzi? � ostro�nie zapyta� Dominik.

��Czy mo�emy przeprosi� was na moment? � zwr�ci�a si� do �o�nierzy. � Musz� om�wi� co� z moimi przyjaci�mi.

Odjechali kawa�ek i zatrzymali si�.

��C� takiego, Villemo?

Westchn�a bole�nie.

��Oni m�wi� o unicestwieniu. Ale jego nie mo�na zg�adzi�! Nie, i jeszcze raz nie!

��Oszala�a�! � zirytowa� si� Niklas. � Przecie� on zabi� wiele ludzi. W�a�ciwie nic innego nie robi, tylko zabija. To chyba jasne, �e nale�y go unieszkodliwi�.

��Unieszkodliwi� tak, zgadzam si�. Ale jest r�nica mi�dzy unieszkodliwieniem a unicestwieniem.

Jak w transie relacjonowa�a swoj� wizj�, porz�dkuj�c r�wnocze�nie znane fakty:

��On jest niebezpieczny, to prawda, i nieludzko trudno b�dzie sobie z nim poradzi�. Ale, jak wiecie, postawiono przed nami zadanie, kt�re jest znacznie bardziej skomplikowane ni� za�egnanie niebezpiecze�stwa. Ty, Dominiku, przyszed�e� na �wiat po to, by go wytropi� i przekaza� nam jego my�li i nastroje, tak�e teraz. Ty, Niklasie, urodzi�e� si�, by zdoby� jego� no c�, mo�e nie zaufanie, ale w ka�dym razie szacunek. Poprzez twoje umiej�tno�ci leczenia, twoje niezwyk�e d�onie, bowiem ogromnie ci� teraz potrzebuje. Wyra�nie mo�na to by�o po nim pozna�, gdy si� pokaza�.

��Tak � przyzna� Niklas. � Ten stw�r sprawia wra�enie bardzo powa�nie rannego.

��A ja � m�wi�a dalej Villemo zduszonym g�osem. � Niech B�g mi pomo�e, mnie czeka najtrudniejsze zadanie.

��Jakie?

Powr�ci�a do swoich wizji.

��On wyznaczy� sobie jaki� cel � powiedzia�a cicho.

��Wiem o tym � przerwa� jej Dominik. � Ale sam nie jest w pe�ni �wiadom, do czego d��y.

��To prawda � zgodzi�a si�. � Ja tak�e tego nie wiem. Ale jego cel jest ca�kowicie sprzeczny z moim. To b�dzie walka jakich ma�o!

Czekali. W ko�cu Niklas zada� pytanie:

��A jaki jest tw�j cel?

��Zmieni� go w nowego Tengela Dobrego.

Milczeli, zaskoczeni.

��Postrada�a� zmys�y? � wykrzykn�� po chwili Niklas. � Jego?

Dominik podziela� zdanie krewniaka.

��Nawet je�li by ci si� to uda�o, Villemo, to i tak za jego g�ow� wyznaczono ju� cen�. Ludzie zrobi� wszystko, by zaku� go w �elazo i zg�adzi�.

��Nie w naszej mocy le�y unicestwienie tej bestii!

Ostatnie s�owa wym�wi�a krzycz�c, by ich naprawd� przekona�. Us�ysza� to kapitan i zawo�a�:

��Nie m�wcie tak! On nie ma ju� si�. Jest powa�nie ranny.

��Tak si� tylko wydaje! � rzuci�a w jego kierunku. � Odzyska si�y, a wtedy stanie si� straszliwym zagro�eniem dla �wiata.

��Ju� nim jest.

��B�dzie jeszcze gorzej � powiedzia�a kr�tko i przesta�a zwraca� uwag� na kapitana i jego ludzi, skupiaj�c si� na swoich bliskich. � Je�li osi�gnie cel, to� nie zdziwi�oby mnie, gdyby sta� si� nie�miertelny. Cho� nie twierdz� tego z ca�� pewno�ci�.

��Ale kim on jest?

��Nie wiem. On o sobie te� nic pewnego nie wie.

��To prawda � przy�wiadczy� Dominik w zamy�leniu. � Najwyra�niej odczuwam w�a�nie t� jego niepewno��, zagubienie. Bez�adne poszukiwanie, kt�re budzi w nim ogromn� irytacj�.

��Czy te orgie �mierci wynikaj� r�wnie� z irytacji?

��Cz�ciowo � odpar� Dominik. � Poza tym to z�a istota. Na wskro�, do cna z�a.

��I z kogo� takiego chcesz stworzy� nowego Tengela? � zwr�ci� si� do Villemo Niklas.

��To nie jest tylko moja wola � powiedzia�a wzburzona, �l�c spojrzenie ku skalnej �cianie po przeciwleg�ej stronie r�wniny. Poczu�a, jak ciarki przebiegaj� jej po plecach.

Kapitan Dristig kipia� z�o�ci�.

��Kim, do diab�a, jeste�cie? � zawo�a� do nich.

Zsiedli z koni i podeszli bli�ej.

��My troje wywodzimy si� z Ludzi Lodu � przedstawia� Niklas uprzejmie. � Nasza czwarta towarzyszka pochodzi z zagrody, kt�ra nale�y do dworu. Nie wiemy, sk�d jest ta bestia, ale mamy wszelkie powody, by podejrzewa�, �e r�wnie� jest z Ludzi Lodu, cho� to dla nas niepoj�te, poniewa� dobrze znamy wszystkie odga��zienia rodziny. Obowi�zek unieszkodliwienia go spoczywa na nas.

��Nigdy nie zdo�acie tego uczyni�! Ja i moi ludzie usi�ujemy go pokona� ju� od wielu miesi�cy! A nie jeste�my niezdarami! Tyle wam powiem.

Przyjrzeli si� ros�ym m�czyznom, kt�rzy spogl�dali na nich w milczeniu.

��Widz� � powiedzia� Dominik. � I nie mam zamiaru odmawia� wam odwagi. Ilu ludzi stracili�cie, kapitanie?

��Zbyt wielu, bym m�g� to spami�ta�. Ale rozpoznajecie moje dystynkcje? � zdziwi� si� zadowolony. � Chocia� jeste�cie Szwedem, panie?

Dominik przedstawi� si� z u�miechem.

Kapitan Dristig zamar� z wra�enia.

��Kurier szwedzkiego kr�la! Dalej, ch�opcy, odda� honory! To szwedzki pu�kownik, bardzo wysoko postawiona osoba!

Zapanowa�o ha�a�liwe zamieszanie, gdy m�czy�ni pocz�li podrywa� si� na r�wne nogi.

Kapitan by� zaskoczony, nie mia� jednak zamiaru rezygnowa�. Niech sobie pr�buj�, te kociookie istoty. Zwyci�stwo i tak w ko�cu b�dzie nale�a�o do mnie. Najprawdopodobniej Potw�r rozprawi si� z nimi, zanim zdo�aj� dotrze� do kamieni.

Troch� szkoda takich pi�knych ludzi, ale� wygrywa zawsze najsilniejszy.

��B�dziemy was os�ania�. Mamy bro� paln� � zaproponowa� wielkodusznie.

��Nie, �adnych strza��w � ostro sprzeciwi�a si� Villemo. � Zabraniam! Dzi�kuj� za wasze dobre ch�ci, ale spr�bujemy go wzi�� �ywego.

���ywego?

Oczy kapitana niemal wysz�y z orbit.

��Mamy ku temu swoje powody � wyja�nia�a Villemo. � Postaramy si� zmieni� go w porz�dnego cz�owieka.

Kapitan nie m�g� si� nadziwi� tak bezdennej naiwno�ci. Czy�by to byli religijni fanatycy, s�dz�cy, �e przy pomocy pi�knych s��wek o �yciu wiecznym da si� nawr�ci� ka�dego?

Szale�cy, pomy�la� z sarkazmem. Co te� sobie wyobra�aj�?

Ale niech robi�, co chc�. Niech id� prosto w szpony �mierci, na nic lepszego i tak nie zas�uguj� t� swoj� niebotyczn� g�upot�.

��Czy chcecie zerkn�� przez moj� lunet�? � zapyta� sucho.

��O, tak, z wielk� ch�ci�!

Teraz dok�adnie zobacz�, na co si� porywaj�, my�la� kapitan. Na pewno te� zaimponuje im fakt, �e mam lunet�, wszak nie ka�dy pos�uguje si� takimi wynalazkami.

Niklas nastawi� lunet� i skierowa� j� ku skalnej �cianie w miejsce, gdzie sta� oparty Potw�r. Bez s�owa przekaza� przyrz�d Dominikowi.

Jego wyraz twarzy tak�e si� nie zmieni�, tylko usta jakby nieco si� zacisn�y.

��On trzyma co� w d�oni � powiedzia�.

��Widzia�em � odpar� Niklas. � Jaki� niedu�y przedmiot.

��Bardzo ma�y.

��Czy mo�esz odczyta� jego my�li? � spyta� Niklas cicho, by nie us�ysza� go kapitan.

��Nic poza tym, �e zastanawia si�, jakie s� nasze zamiary. Jest czujny. Bardzo prosz�, Villemo, twoja kolej.

Mocowa�a si� z lunet�� po raz pierwszy mia�a ujrze� Potwora.

Widok jego twarzy z tak bliska wstrz�sn�� ni� do g��bi. Nie mog�a si� powstrzyma� od j�ku.

Tak, tak, pomy�la� kapitan.

Ujrza�a ramiona, szerokie, przera�aj�co szerokie, os�oni�te jakby pancerzem. Opada�y na nie czarne, spl�tane w�osy; �ci�gni�te rysy, wydatne, wykrzywione z�o�ci� usta, niemal groteskowo wystaj�ce ko�ci policzkowe i �wiec�ce oczy, bardziej ��te i dziksze ni� u drapie�nika � d�ugie, w�skie, wznosz�ce si� uko�nie ku skroniom. Mi�dzy wyschni�tymi wargami dostrzeg�a z�by.

On ma gor�czk�, pomy�la�a. I bardzo cierpi.

Jest jak dzikie zwierz�.

Villemo opu�ci�a lunet� i spojrza�a na Niklasa. Oczekiwa� tego i skin�� g�ow�.

��Co si� sta�o? � natychmiast zauwa�y� ich reakcj� Dominik.

��Widzieli�my ju� takich przedtem � odpar� Niklas.

��Tak � potwierdzi�a Villemo. � To wypaczony wizerunek Tengela Dobrego. � W jej g�osie zadrga�a nuta �alu. � Zawsze pragn�am ujrze� kogo� takiego na w�asne oczy. Nie spodziewa�am si� jednak, �e spotkam go tutaj i w takiej postaci!

Niklas powiedzia�:

��Wysoko, na dzikim polu.

Villemo z trudem chwyta�a oddech.

��Nie! Nie m�w tak! Mo�na by wtedy s�dzi�, �e otrzyma�am moje szczeg�lne imi� tylko po to! �e na tym miejscu dokona si� moje �ycie!

��Raczej twoje powo�anie.

Villemo odruchowo przekaza�a lunet� Elisie. Z ust dziewczyny wyrwa� si� nagle przeci�g�y okrzyk.

Nie do ko�ca zrozumieli, czy w jej g�osie zabrzmia� ton przera�enia, jak�e na miejscu w tej sytuacji, czy te� raczej zachwytu. Popatrzyli na ni� zaintrygowani.

Opu�ci�a lunet�. Jej oczy l�ni�y uniesieniem.

��Jaki� to szalenie przystojny m�czyzna! Jak pan Dominik, tylko bardziej barbarzy�ski.

��O, bez przesady. Mam nadziej�, �e troch� si� r�nimy � sucho rzek� Dominik.

��Ale�, Eliso! � Niklas by� wstrz��ni�ty. � Jak mo�esz nazwa� tego stwora przystojnym m�czyzn�?!

Odpowiedzia�a na to Villemo:

��Doskonale j� rozumiem. On jest przera�aj�cy, ale ma w sobie jakie� dzikie, niez�omne pi�kno.

��Prawda? � westchn�a Elisa. � Ale trzeba by� kobiet�, �eby to zauwa�y�.

Chcia�a popatrze� jeszcze raz, ale kapitan najwyra�niej uzna�, �e ju� do�� d�ugo korzystali z jego drogocennej w�asno�ci, i zabra� lunet�.

Dominik odetchn�� g��boko.

��Przejdziemy tam teraz, kapitanie. Pozostawiamy jednak t� m�od� pann� pod wasz� opiek�. B�dziecie odpowiedzialni za to, by ca�a i zdrowa powr�ci�a na Grastensholm, gdyby nam si� nie powiod�o. Ma tam mo�nych przyjaci�. A je�li spadnie jej cho�by jeden w�os z g�owy, b�dzie to was drogo kosztowa�o. I prosz�, zajmijcie si� ko�mi podczas naszej nieobecno�ci.

��Rozkaz, pu�kowniku. Mo�ecie po�yczy� bro� od nas.

��Nie, dzi�kuj� � odpowiedzia� Dominik. � Bro� jak dot�d nie okaza�a si� skuteczna w walce z Potworem.

Elisa gwa�townie broni�a si� przed pozostawieniem pod opiek� kapitana.

��Mog� si� bardzo przyda�, pomaga� we wszystkim�

Niklas po�o�y� d�o� na jej ramieniu.

��Nie, Eliso, s�owem honoru zar�czyli�my, �e nie znajdziesz si� tam, gdzie b�dzie niebezpiecznie.

��Ale jak sobie beze mnie poradzicie? � pyta�a ze �zami w oczach. � Je�li przydarzy wam si� co� z�ego, nigdy sobie tego nie wybacz�. A je�li zg�odniejecie?

��Raczej nam to nie grozi � powiedzia� Dominik. � Czy jeste�cie gotowi?

Niklas podni�s� sw�j kosz; poza nim nic wi�cej ze sob� nie zabierali.

��Powodzenia! � rzek� kapitan, a w jego g�osie d�wi�cza�a zar�wno ironia, jak i l�k. Obawy dotyczy�y jednak tylko tego, czy im si� uda i czy aby nie odbior� mu chwa�y zwyci�stwa.

Niewielkie jednak by�y na to szanse.

G�upcy, pomy�la�.

Villemo chrz�kn�a, zapyta�a Elis�, czy odpowiednio si� prezentuje, a nast�pnie spojrza�a na Dominika i Niklasa, kt�rzy w takich okoliczno�ciach nie potrafili poj�� kobiecej pr�no�ci.

Przygn�bieni skin�li g�owami. Byli gotowi.

Wyszli na r�wnin�.

�o�nierze nie spuszczali z nich oczu. Widok by� fascynuj�cy: dwaj wysocy, czarno ubrani m�czy�ni z kobiet� w bieli pomi�dzy nimi. Elisa szlocha�a.

��S� zbyt wspaniali, �eby umrze�! � �ka�a.

��Sami sobie s� winni! � warkn�� kapitan. � Zupe�nie niepotrzebnie nadstawiaj� karku! Nie maj� nawet broni!

Jego wzrok pie�ci� ju� po��dliwie czarnego jak w�giel wierzchowca Dominika. B�dzie m�j, pomy�la�. Nawet przez moment nie wierzy� bowiem, �e kt�re� z tej tr�jki ocaleje.

Mimo grubej pokrywy chmur dzi�ki ja�niejszemu blaskowi na zachodzie mo�na by�o stwierdzi�, w kt�rym miejscu na niebie znajduje si� s�o�ce. Sta�o ju� do�� nisko nad horyzontem, ale ci�gle jeszcze zosta�o sporo dnia. Cienie pod skaln� �cian� sta�y si� teraz g��bsze; Potw�r nie by� widoczny tak wyra�nie jak poprzednio.

W trojgu ludziach, w�druj�cych na spotkanie nieuniknionej �mierci, by�o, zdaniem kapitana Dristiga, co� patetycznego.

Villemo ws�uchiwa�a si� w niczym nie zm�con� cisz� g�r. Od czasu do czasu zb��kany powiew wiatru wzdycha� g�ucho w jednej ze skalnych szczelin, chwilami rozlega� si� �a�osny, pe�en skargi krzyk siewki. Kruki wyczekuj�c kr��y�y nad cia�ami le��cymi na r�wninie, nie chc�c jeszcze ca�kiem zrezygnowa� ze zdobyczy, mimo �e �ywe istoty na dole nie stanowi�y dla nich zach�ty.

��Co on teraz robi, Dominiku? � zapyta�a.

��Gotuje si� na nasze przyj�cie � odpar�. � Trzyma co� w d�oni. Nie wiem, co to jest, ale to jego atut.

��Boi si� nas?

��O, nie!

��Co jeszcze odczuwa?

��Pogard�. I nie mo�e si� nadziwi� tobie. Zastanawia si�, co ty, u diaska, tu robisz. W takim stroju. Nigdy nie widzia� takich szat.

��Czy jeszcze co� wyczuwasz?

��Jest zm�czony, obola�y� i g�odny.

��Powinni�my zabra� ze sob� troch� jedzenia.

��Zostawmy to na p�niej.

Optymista, pomy�la�a Villemo.

Zbli�ali si� do g�az�w i pod�wiadomie zwolnili krok To by�a granica zasi�gu jego dzia�ania. Nie pragn�li znale�� si� poza ni�.

��Dominiku, czy on mo�e przechwyci� twoje my�li?

��Nie wydaje si�.

��To przynajmniej jaka� szansa!

Dominik zatrzyma� si�.

��Teraz jest napi�ty, czujny. Niklasie, b�d� ostro�ny! To ciebie upatrzy� sobie na pierwsz� ofiar�.

��Dlaczego w�a�nie mnie?

��Kosz. Nie jest pewien, co to jest, nie podoba mu si�. Najprawdopodobniej podejrzewa, �e to jaka� bro�.

��No, c�, wobec tego zostawi� go tutaj.

��Teraz ju� nie powinni�my i�� dalej � cicho powiedzia� Dominik.

��Pozw�l mi z nim porozmawia� � poprosi� Niklas.

��Bardzo prosz�, zaczynaj!

Villemo bezustannie prze�yka�a �lin�. Ca�e cia�o niemal zdr�twia�o jej z napi�cia i, �agodnie okre�laj�c, uczucia niepewno�ci. Znajdowali si� niedaleko od niskich g�az�w. Potw�r sta� niczym nie os�oni�ty, lecz w ka�dej chwili, gdyby okaza�o si� to konieczne, gotowy do wycofania si� za blok skalny. Teraz, z bliska, Villemo naprawd� zobaczy�a, jaki jest ogromny, i mog�a niemal wyczu� promieniuj�ce od niego z�o. O dziwo, nie ba�a si�. By�a gor�czkowo podniecona t� niezwyk�� sytuacj�, ale jednocze�nie skupiona do maksymalnych granic, jakby sta�a w obliczu nadludzko trudnego zadania. I tak w istocie by�o!

Tak�e zmys�y Dominika zdawa�y si� niezmiernie wyostrzone, jak gdyby ca�� sw� wol� skierowa� na przechwytywanie zmiennych nastroj�w i uczu� Potwora. Nigdy nie widzia�a swego m�a tak powa�nego; przecie� zawsze mia� �art na ko�cu j�zyka, b�ysk humoru w fascynuj�cych oczach. Teraz wydawa� si� jej taki obcy, ale w tym wcieleniu te� jej si� podoba�. By� now�, niezwykle interesuj�c� osob�.

��Czy jest wrogo nastawiony? � zapyta� Niklas.

��Jeszcze jak! A� bije od niego nienawi�� � odpar� Dominik. � Postanowi� nas zabi�, czeka tylko, by�my podeszli dostatecznie blisko.

��Dostatecznie blisko na co?

��Nie wiem � powoli odpowiedzia� Dominik. � Nie wiem, w jaki spos�b zabija.

Villemo stwierdzi�a trze�wo:

��W ka�dym razie niemo�liwe jest, by jego wzrok zabija�, patrz� mu bowiem prosto w oczy. Gdyby tak by�o, ju� dawno by�my tu le�eli martwi.

��To g�upie gadanie. Wzrok nie mo�e zabija�.

��A je�li rzuci si� na nas?

��B�dziemy ca�kowicie bezbronni. Ale on czuje si� niepewnie.

��Musimy si� wi�c pospieszy�.

Drgn�li na okrzyk Niklasa, nie przypuszczali, �e ma tak dono�ny g�os.

��Czy mnie s�yszysz? Jeste�my twoimi przyjaci�mi, chcemy ci pom�c!

A� do miejsca, w kt�rym stali, dobieg�o g�o�ne parskni�cie jakby dzikiego zwierza.

��Mam �rodki, kt�rymi mog� wyleczy� twoje rany! � wo�a� Niklas.

�adnej reakcji. Tylko oczy jakby jeszcze bardziej mu si� zw�zi�y.

Co� spad�o z nieba w d� prosto na Villemo. Skuli�a si� w nag�ym strachu. Ale to by� tylko odwa�ny kruk, kt�ry uzna�, �e ludzie mu przeszkadzaj�. Spojrza�a na czterech zmar�ych le��cych na ziemi przed nimi. Nigdzie nie by�o wida� ani �ladu rany.

��Jeste�my tej samej krwi co ty! � krzycza� Niklas. � Dlatego stoimy po twojej stronie.

Potw�r zastyg� nieruchomo, nie okazuj�c jednak ch�ci do wsp�pracy.

Wtedy odezwa� si� Dominik, a Villemo wyda�o si�, �e w jego g�osie zabrzmia�a nuta ironii:

��Chcia�by� wiedzie�, co jest w koszu? �rodki lecznicze. Nie mamy �adnej broni, o tym nawet nie my�l. Nie, nie mo�esz nas zabi�, nie z takiej odleg�o�ci.

Teraz demon naprawd� si� zaniepokoi�. Dominik nadal, s�owo po s�owie, usi�owa� przenika� jego my�li.

��Tak, potrafi� odczyta� twoje my�li. W�a�nie teraz mnie przeklinasz. Zmieni�e� zdanie i postanowi�e� zabi� mnie zamiast Niklasa. Wyrzu� to, co trzymasz w r�ku!

Potw�r natychmiast schowa� d�o� za plecami. G�rna warga zn�w mu si� unios�a, a spomi�dzy z�b�w wydoby�o si� w�ciek�e parskni�cie. W gardle bulgota�o mu gniewne warczenie.

Dominik wrzasn�� do swych towarzyszy:

��Padnijcie! Szybko!

Rzucili si� na ziemi�. Co� z lekkim stukni�ciem uderzy�o o kamienie.

��Wyczu�e� to! � szepn�a Villemo do m�a. � Wyczu�e�, �e ma zamiar to uczyni�!

��Tak, czy zauwa�yli�cie, co zrobi�?

��Dostrzeg�em tylko jaki� ruch � stwierdzi� Niklas. � Ale to wszystko odby�o si� tak b�yskawicznie, a ja akurat pada�em.

��To jaka� bro� strzelecka � powiedzia� Dominik. � Ma�a i prymitywna, o ograniczonym zasi�gu, ale niezwykle skuteczna. Bardzo chcia�bym zobaczy�, co uderzy�o o kamienie.

��Ani mi si� wa� � zirytowa�a si� Villemo. � Wiesz dobrze, �e nie mo�emy ci� straci�. Nie mo�esz odgadn��, co on trzyma w r�ku?

��Nie mamy czasu, a to wymaga wielkiego skupienia. dop�ki tam stoi, musimy postara� si� zdoby� jego zaufanie.

��To� wydaje si� absolutnie niemo�liwe � mrukn�� Niklas.

Villemo, po czubek nosa ukryta w trawie, mia�a przed oczami jednego ze zmar�ych �o�nierzy.

��Niklasie, ci martwi ludzie� Przyjrzyj si� im! Wydaje mi si�, �e oni wcale nie s� nie�ywi.

��Co ty m�wisz?

Wychyli� si� odrobin� do przodu.

��Masz racj�, Villemo. S� nieprzytomni, sparali�owani, ale �yj�! Oddychaj�, chocia� prawie niewidocznie.

��Co, na mi�o�� bosk�� � zdumia� si� Dominik. � jak to wyt�umaczysz, Niklasie?

Medyk wydawa� si� ogromnie zaskoczony.

��Zostali zatruci. Ale w jaki spos�b? Sk�d ten prymitywny cz�owiek, je�li w og�le mo�na nazwa� go cz�owiekiem, mo�e zna� si� na truciznach?

��Tego rodzaju wiedza rozpowszechniona jest w�a�nie w�r�d prymitywnych � odpar� Dominik.

��Tak, ale� Z tego, co zrozumia�em, on �y� odizolowany od ludzi.

��Nic nam na ten temat nie wiadomo. Jego pochodzenie jest dla nas zagadk�.

��To prawda. W ka�dym razie w skarbie Ludzi Lodu mam chyba trucizny takie jak ta, kt�ra zosta�a u�yta�

��Co to za trucizny?

��Jest ich kilka, a ten �rodek m�g� zosta� sporz�dzony z rozmaitych zi�, na przyk�ad z lulka czarnego, s�odkogorzu i innych.

��Ale co dzieje si� z ofiarami?

��Je�li le�� tak jak tu, bez pomocy, wkr�tce umieraj�.

��Ale mo�na je ratowa�?

��Owszem, ale uwa�am, �e nie powinni�my pr�bowa� tego teraz. Wtedy on nas dosi�gnie � zako�czy� Niklas.

��Nie o to mi chodzi�o � wyja�ni� Dominik. � Ale je�li jedno z nas zostanie trafione, co wtedy? Czy b�dziesz m�g� nas uratowa�? Masz jak�� odtrutk�?

��To zale�y, jakiej trucizny on u�ywa. Ale tak, my�l�, �e da�bym sobie z tym rad�.

��Naprawd� musisz bardzo na siebie uwa�a� � powiedzia�a Villemo ostrzegawczo. � Bo je�li ty zostaniesz trafiony�

��B�d� si� pilnowa�. Ale, Dominiku, postaraj si� za wszelk� cen� stwierdzi�, co on trzyma w d�oni.

Dominik, koncentruj�c si�, przymkn�� oczy.

��Nie mog� si� skupi� � powiedzia� po chwili. � Moje my�li s� za bardzo rozbiegane. Ale mam przed oczami jak�� starodawn� bro� malutk�. Niezwykle mocno napi�t�.

��Co� w rodzaju procy?

��Nie, nie! Jak si� nazywa�o to, czego ludzie kiedy� u�ywali? Tylko znacznie wi�ksze?

Trudno mu by�o wyra�a� si� jasno, ale i tak rozumieli, co usi�uje im przekaza�.

��Pochylali si� i napinali � doda� niecierpliwie.

��Kusza! � wykrzykn�� Niklas.

��O w�a�nie! Ma tak� miniaturow� kusz�, kt�ra mie�ci si� w d�oni.

��Z zatrutymi strza�ami? � Villemo odnios�a si� do tego z pow�tpiewaniem. � To wcale nie jest prymitywne, wprost przeciwnie, to wyrafinowana bro�. Ale dlaczego na cia�ach ofiar nie ma �adnych ran?

��Prawdopodobnie strza�y s� cienkie niby ig�y i wnikaj� w g��b tkanek.

��Uff! � Villemo z l�kiem popatrzy�a na Potwora. � Nie podoba mi si� ta bestia.

��A czy kiedykolwiek ci si� podoba�a? Ale co teraz zrobimy?

��Bezczynne le�enie w takiej sytuacji jest do�� upokarzaj�ce.

��Jest co�, czego nie rozumiem � stwierdzi�a Villemo. � W wielu przypadkach on po prostu podchodzi� do ofiar i zabija� je go�ymi r�kami. I ju�. Dlaczego nie post�pi tak z nami? To by�aby najprostsza rzecz na �wiecie. Wie przecie�, �e nie jeste�my uzbrojeni, i strzela� do nas.

��T� zagadk� potrafi� chyba rozwi�za� � odpar� Niklas. � Czy zwr�cili�cie uwag�, jak on stoi? Przez ca�y czas opiera si� o ska��. I nigdy nie staje na tej jednej stopie.

��Na tej kr�tkiej � zgodzi� si� Dominik. � Masz zupe�n� racj�.

��A wi�c nie mo�e si� przemieszcza�! � Villemo uradowa�a si� tym odkryciem. � Jest tylko w stanie skry� si� za blokiem skalnym, trzymaj�c si� go mocno obiema r�kami. Wiecie co? Wy obaj wzbudzili�cie ju� jego podejrzenia, teraz kolej na mnie.

Wsta�a, a m�czy�ni zaraz poszli za jej przyk�adem.

��Nie, Villemo � prosi� Dominik z niepokojem w g�osie. � Prosz� ci�, trzymaj si� od tego z daleka!

��Z daleka? Przecie� to moje �yciowe zadanie; najdro�szy! Jak�e wi�c mog� trzyma� si� z daleka?

Nie zwracaj�c uwagi na �ci�gni�t� b�lem twarz m�a zawo�a�a w stron� Potwora, a udawana �yczliwo�� w jej g�osie zabrzmia�a do�� nieszczerze.

��Hej, ty tam! Rozumiesz, co do ciebie m�wi�?

W odpowiedzi us�yszeli tylko kolejne parskni�cie.

��To wszystko, co potrafisz?

��Nie dra�nij go � prosi� Dominik.

��Pos�uchaj! � wo�a�a Villemo. � Bol� mnie nogi. Prosz�, by� pozwoli� mi usi��� na kamieniach. B�dzie nam wygodniej rozmawia�. Nie podejd� bli�ej, jestem nieuzbrojona, a moi towarzysze b�d� si� trzyma� z ty�u. prosz� tylko, by�my mogli przez chwil� porozmawia�.

Cisza.

��On jest nieprawdopodobnie zm�czony � powiedzia� Dominik. � Tw�j pomys�, by usi���, ogromnie go kusi, ledwo jest w stanie utrzyma� si� na nogach.

��Czy on w og�le pojmuje, co ja m�wi�?

��O tak, doskonale ci� rozumie.

��Czy mo�e m�wi�?

��Nie wiem.

��Mo�esz m�wi�? � krzykn�a Villemo.

�adnej odpowiedzi.

��W ka�dym razie do ciebie nie strzela � zauwa�y� Niklas.

Villemo zwr�ci�a si� do m�a:

��Dominiku, takie nieistotne pytanie: czy ja mam na niego wp�yw jako kobieta?

��To pytanie wcale nie jest nieistotne. Nie, sadz�, �e on nie do ko�ca rozumie, kim jeste�. Powi�kszasz jeszcze jego zagubienie.

��To troch� podnosi na duchu � Villemo u�miechn�a si� ironicznie.

��Musimy si� jednak pospieszy� � z niepokojem powiedzia� Niklas. � Zapada ju� zmrok.

Nad r�wnin� zacz�o zmierzcha�. Zaszumia� przenikliwy wieczorny wiatr.

��Dobrze, zbli�� si� wi�c do kamieni � oznajmi�a Villemo, bior�c g��boki oddech. � Do tego zosta�am wybrana i musz� przez to przej��. Dominiku, trzymaj si� blisko mnie, aby� m�g� przekazywa� mi jego my�li i nastroje. A ty, Niklasie, powiniene� mie� przy sobie kosz. Mo�liwe, �e b�dzie nam potrzebny.

��On ju� si� go nie obawia � orzek� Dominik. � Mo�esz go wi�c spokojnie zabra� ze sob�, Niklasie. Ale my zostaniemy z ty�u, Villemo. Je�li wyst�pimy wszyscy razem, poczuje si� zagro�ony i mo�e zacz�� strzela�.

Villemo kiwn�a g�ow� i z trudem prze�kn�a �lin�. Uj�a na moment swych towarzyszy za r�ce, jak gdyby chc�c zaczerpn�� od nich si�y, i podesz�a do kamieni. Potw�r przez ca�y czas zachowywa� czujno��, ale trwa� bez ruchu. Villemo usadowi�a si� na najwi�kszym g�azie, starannie wyg�adzi�a sukni� i mocno zacisn�a d�onie na podo�ku.

Walka mog�a si� zacz��. Potworna walka mi�dzy dwiema niezwykle silnymi indywidualno�ciami, nie znaj�cymi nawzajem ani swych si�, ani zamiar�w.

Do tej walki w�a�nie ona zosta�a wybrana. Oczekiwa�a jej od trzydziestu dziewi�ciu lat, wielokrotnie s�dz�c, �e jej czas ju� nadszed�. By�y to jednak tylko pobo�ne �yczenia, by wreszcie to ju� si� sta�o. Teraz nie mia�a cienia w�tpliwo�ci.

Wybrali j� przodkowie Ludzi Lodu, dlatego wszystko wskazywa�o, �e z tego rodu wywodzi si� tak�e jej przeciwnik.

Zawi�e losy �wiata nie obchodzi�y Ludzi Lodu minionych epok. Poruszali si� oni w obr�bie w�asnego terytorium, pilnowali w�asnego dobra.

Otrzyma�a sygna�: stworzy� z Potwora nowego Tengela Dobrego, inaczej stanie si� on niemo�liwy do pokonania.

By�o to jednak do�� mgliste, niejasne polecenie. Nie dano jej konkretnych rozkaz�w ani wskaz�wek, jak ma post�powa� i czego si� wystrzega�. Nie wiedzia�a tak�e, dlaczego w�a�nie Ludzie Lodu tak si� go obawiali.

Teraz walka wyda�a si� jej nadzwyczaj nier�wna. Ogarn�o j� uczucie niemo�no�ci. Nigdy jeszcze nie czu�a si� tak samotna i bezbronna.

Kapitanowi Dristigowi wydawa�o si�, �e od drobnej kobiecej postaci siedz�cej na kamieniach bije w�asne �wiat�o, cho� by�a to oczywi�cie wy��cznie iluzja stworzona przez jej bia�� jedwabn� sukni�. Ubranych na czarno m�czyzn nie by�o ju� prawie wida�, a kontury sylwetki Potwora zla�y si� w jedno ze wznosz�c� si� za nim skaln� �cian�. Widoczna pozostawa�a jedynie samotna, wzruszaj�ca delikatna sylwetka kobiety na r�wninie. Wkr�tce jednak kapitan i jego ludzie mieli by� �wiadkami jeszcze wi�kszych dziw�w�

Villemo szybko obejrza�a si� za siebie. Dominik by� na miejscu, dostatecznie blisko, by j� us�ysze� i w ka�dej chwili wspomaga�. Niklas tak�e sta� niedaleko, spi�ty i czujny. Kiedy na nich patrzy�a, pokrywa chmur rozsun�a si� nieco i wychyli� si� zza niej blady p�ksi�yc, ozdobiony lisi� czap�, rzucaj�c mocniejsze �wiat�o na p�askowy�. W oddali sylwetki �o�nierzy rysowa�y si� na tle nieba, podobne do czarnych diablik�w, gotowych rzuci� si� na resztki �up�w po bitwie, w kt�rej sami nie odwa�yli si� bra� udzia�u. Jak padlino�erne ptaki, pomy�la�a Villemo.

Zn�w popatrzy�a przed siebie. Potw�r by� teraz lepiej widoczny. Gdyby nie wiedzia�a, jak wygl�da w rzeczywisto�ci, pomy�la�aby, �e stoi tam olbrzymi wilk, plecami oparty o ska��, z wysuni�tymi przednimi �apami, gotowy do skoku. W�skie, b�yszcz�ce oczy, krwistoczerwona paszcza, uszy przylegaj�ce do czaszki. Chudy, wyg�odzony�

Villemo otrz�sn�a si� z iluzji. Ksi�yc skry� si� za chmurami, wraz z nim znikn�y wizje. Wci�� d�wi�cza�y jej w uszach s�owa, kt�re s�ysza�a na temat dotkni�tych z rodu Ludzi Lodu:

Niekt�rzy s� tylko �li, na wskro� �li, bez �adnych pozytywnych cech.

Nie dostrzeg�a jeszcze w tej bestii �adnych ludzkich odruch�w. Tylko to, �e pozwoli� jej tu usi���. Ale wiedzia�a, �e spowodowa�o to po trosze jego fizyczne zm�czenie, a po trosze ciekawo��. Odetchn�a g��boko, jakby chcia�a wci�gn�� w p�uca ca�e powietrze znad p�askowy�u.

��S�yszysz mnie? � zawo�a�a Villemo, a jej g�osie zabrzmia� niezwykle wyra�nie i czysto. Ten d�wi�k j� uspokoi�. Czu�a, jak powoli wype�nia j� nowa si�a. Tajemnicza moc Ludzi Lodu, kt�r� pami�ta�a z m�odo�ci, z czas�w gdy toczy�a walki ze swymi wrogami, atakuj�cymi j� lub jej najbli�szych. Ale to byli zwyczajni �miertelnicy. Kim jest owa istota, mia�o si� dopiero okaza�.

Nagle zda�a sobie spraw� z dw�ch rzeczy: jej oczy �arzy�y si� tak jak zwykle, gdy czego� broni�a. I nie by�a ju� sama. Za ni� stali nie tylko Dominik i Niklas, lecz tak�e ci niewidzialni, kt�rzy pomagali jej wcze�niej. Gdyby si� odwr�ci�a, wyczu�aby ich, by� mo�e nawet zobaczy�a. Bardzo chcia�a to zrobi�, ale nie mia�a czasu do stracenia. Jedno poj�a od razu: ta istota musia�a stanowi� powa�ne zagro�enie, w szczeg�lno�ci dla Ludzi Lodu. Ale nadal nie wiedzia�a, w czym tkwi�o niebezpiecze�stwo.

��Czy mnie s�yszysz? � powt�rzy�a.

Naturalnie nie odpowiedzia�, ale te� ona wcale tego nie oczekiwa�a.

��Co on teraz my�li, Dominiku? � szepn�a.

��Niepokoj� go twoje rozjarzone oczy, przyjmuje pozycj� obronn�. By� mo�e s�dzi�, �e ma wy��czno�� w tym wzgl�dzie.

��To dobrze � stwierdzi�a, cho� w�a�ciwie nie by�a w nastroju do drwin. Jej nerwy by�y napi�te jak ci�ciwa �uku; czu�a, �e dr�y jej broda.

Nag�y poryw wiatru z g�uchym �wistem przelecia� wzd�u� skalnej �ciany. Villemo wysili�a ca�� sw� zdolno�� koncentracji, prosz�c swych niewidzialnych towarzyszy a pomoc, i zacz�a:

��A wi�c s�uchaj mnie teraz � powiedzia�a. Nie musia�a ju� krzycze�, bowiem dziel�ca ich odleg�o�� znacznie si� zmniejszy�a. � My troje nale�ymy do Ludzi Lodu. S�dzimy, �e ty tak�e musisz by� jednym z nas. Nasi przodkowie mieli szerokie ramiona i byli do ciebie tak podobni, �e jest to a� przera�aj�ce. Tylko �e oni byli dobrymi, wspania�ymi lud�mi.

Troch� teraz przesadzi�a, ale w ka�dym razie Tengel Dobry by� rzeczywi�cie szlachetnym cz�owiekiem, a po cz�ci tak�e i Sol.

Informacja ta nie wywo�a�a �adnego odzewu, �adnej reakcji.

Grzebyczniki szumia�y w trawie. K�tem oka Villemo dostrzeg�a czarne, drapie�ne ptactwo: �o�nierzy skulonych na szczycie. Jeden z nich g�rowa� nad innymi. Z pewno�ci� kapitan, kt�ry czu� si� dzielniejszy teraz, gdy ona sta�a pomi�dzy nim a Potworem.

Zn�w przem�wi�a do cienia przyklejonego do ska�y.

��Je�li nas widzisz, to na pewno dostrzegasz, �e wszyscy mamy takie oczy jak ty. Sp�jrz na Niklasa, na jego sko�ne oczy. W tym tak�e tkwi podobie�stwo do ciebie. A czarne w�osy Dominika�

Nie przejmowa�a si� wcale, �e akurat kolor w�os�w jej m�a to zas�uga po�udniowofrancuskiej krwi p�yn�cej w jego �y�ach. Villemo nigdy nie mia�a opor�w przed mijaniem si� z prawd�, je�li tylko mog�oby to by� pomocne w realizacji jej zamiar�w.

��Jeste�my przekonani, �e pochodzisz z Ludzi Lodu. Dlatego powiedz nam, kim jeste�!

Cisza. Niezwykle gro�na cisza, zm�cona tylko przez gwa�towne uderzenie wiatru o skaln� �cian�.

��On nie wie, kim jest � mrukn�� Dominik.

��Powiedz nam wi�c, sk�d przybywasz!

Nadal �adnej odpowiedzi.

��O czym on my�li, Dominiku?

��Widz� wysokie g�ry i niewielk� dolin� mi�dzy nimi. On ma przed oczami �a�cuch g�rski z jednym wysokim szczytem po lewej stronie i drugim, znacznie dalej, po prawej. Z prawej strony, na samym kra�cu, jest jaki� dziwny, niedu�y wierzcho�ek. On nie wie, gdzie znajduje si� ta dolina. Jest tu co�, czego nie pojmuj�. Wydaje mi si�, �e t�skni za tym miejscem. Albo�? Nie, nie rozumiem tego, przyznaj� otwarcie.

Villemo zagryz�a wargi.

��Czy chcesz, bym opowiedzia�a ci o Ludziach Lodu? � g�o�no zapyta�a Potwora.

Poniewa� nie zaprzeczy�, zacz�a m�wi�, z pocz�tku troch� si� pl�cz�c, wkr�tce jednak coraz pewniej:

��Ludzie Lodu przybyli z dalekiej tundry, z obcego, zimnego kraju. Zostali stamt�d wyp�dzeni, gdy� znali si� na czarach i uznano ich za niebezpiecznych. Mieszka�cy tamtych stron obawiali si� ich i prawdopodobnie mieli ku temu powody. Niekt�rym uda�o si� prze�y� d�ug� w�dr�wk� ku zachodowi. Osiedlili si� w Norwegii, w Trondelag. Tam w�a�nie jakie� czterysta, pi��set lat temu �y� jeden szczeg�lnie dotkni�ty z naszych przodk�w, nosz�cy imi� Tengela Z�ego. Zamieszkiwa� w niewielkiej g�rskiej dolinie, zwanej p�niej Dolin� Ludzi Lodu�

Istota zachowywa�a nadal milcz�c� wrogo��, ale osun�a si� na ziemi� i siedzia�a teraz oparta plecami o ska��. Villemo potraktowa�a to jako zach�t�.

��Tengel Z�y zawar� pakt z Szatanem.

Opowiedzia�a potem star� legend� o Ludziach Lodu, kt�r� tak dobrze znali i kt�rej l�kali si� ich potomkowie. Zaj�o jej to troch� czasu. Gdy sko�czy�a, noc ca�kowicie zapanowa�a ju� nad wieczorem. Zauwa�y�a wyra�nie, �e stw�r by� zainteresowany jej opowie�ci�, Dominik tak�e to potwierdzi�. Wyja�ni�, �e Potw�r chce wiedzie� wi�cej, zw�aszcza o dolinie.

��Uwa�am, �e nie powinna� rozwodzi� si� nad tym zbyt d�ugo � cicho powiedzia� Dominik� � Zastanawiam si�, czy nie tu w�a�nie kryje si� niebezpiecze�stwo.

��Podejrzewasz, �e stamt�d przyby� i nie mo�e trafi� z powrotem?

��Nie wiem, on sam tego nie wie. S�dz� jednak, �e to w�a�nie kusi�o go podczas ca�ej jego w�dr�wki.

��Co wi�c robi� na po�udniu, w Akershus?

��A jak my�lisz? � sucho odpar� Dominik.

Ten z Ludzi Lodu, kto zbyt oddali si� od swych krewnych�

O ile nie szuka� czego� wi�cej�

��Dominiku� jego ciekawo�� wzros�a jeszcze w jednym momencie. Drgn��, jakby nastawi� uszu, i oczy mu si� rozjarzy�y.

��Zauwa�y�em. I wyczu�em � powiedzia� Dominik. � Nie powinna� by�a wspomina� �wi�tego skarbu Ludzi Lodu, czarodziejskich �rodk�w.

Dotkni�ci wiedz�, �e skarb w�a�nie im si� nale�y�

��Czy on wie, �e mamy skarb ze sob�?

��Tak, bardzo interesuje go kosz. Ale Niklas nie zabra� ze sob� wszystkiego. Staraj si� to podkre�li�!

��Dominiku! S�dzisz, �e dlatego w�a�nie przyby� do Grastensholm?

��Poniewa� przyci�ga� go skarb? Chocia� nie wiedzia� co go kusi? Nie potrafi� na to odpowiedzie�, Villemo. Wydaje mi si�, �e to otwiera przed nami straszn� perspektyw�.

��Przeokropn�! Czy nie nale�a�oby, mimo wszystko unieszkodliwi� tego barbarzy�cy? C� mo�e z niego by� dobrego?

Dominik westchn��.

��No w�a�nie, mo�na sobie zadawa� to pytanie w niesko�czono��! Ale czy nie jest tak, �e dotkni�ci bywaj� bardzo starzy? Tak starzy, �e niemal mo�na nazwa� ich nie�miertelnymi? Przypu��my, �e �adna ludzka bro� go nie dosi�gnie i stanie si� niemal wieczny? Wspania�e perspektywy na przysz�o��, prawda? Dlatego by� mo�e Ludzie Lodu pragn� przemieni� go w dobrego cz�owieka.

��Jak, na zmi�owanie, mo�na tego dokona�? � mrukn�a Villemo, zn�w spogl�daj�c na Potwora. Siedzia� skulony pod ska��, najwyra�niej nie b�d�c w stanie doby� z siebie wi�cej si�, ni� wymaga�a tego czujno��.

Villemo postanowi�a zmieni� temat.

��Dotkni�ci i wybrani w naszym rodzie cz�sto obdarzeni s� nadprzyrodzonymi zdolno�ciami. Potrafi� czarowa� lub w�adaj� umiej�tno�ciami obcymi zwyk�ym ludziom. My troje potrafimy sporo, a co ty umiesz?

Ze spowitej w coraz g�stszy mrok niszy dobieg� gard�owy pomruk. Na g�rze, z wyst�pu skalnego nad jego g�ow�, zwisa� na przepa�ci� krzew wierzby. Gdy zako�ysa� nim wiatr, przypomina� gigantyczny wodorost w zniekszta�conym podwodnym pejza�u. Nie wzbudza� on sympatii Villemo, ca�y czas dostrzegaj�cej go k�tem oka. Budzi� dr�cz�ce wspomnienie tego momentu, gdy wisia�a nad przepa�ci� nad G��bi� Marty. Wspomnienia tego nie by�a w stanie si� pozby�. Dr�czy�o j� w snach od ponad dwudziestu ju� lat, najbardziej z powodu gorzkiego losu Marty. Mia�a ochot� poprosi� Niklasa, by wspi�� si� i usun�� krzak, ale nie mog�a tego zrobi�. Nie wolno by�o zerwa� kontaktu nawi�zanego z Potworem.

��Rozumiem, �e nie mo�esz odpowiedzie� � odezwa�a si� wyzywaj�co. � Powiem ci wi�c, co my umiemy. Niklas ma lecz�ce d�onie. Gdyby po�o�y� je na twoich ranach, wyzdrowia�by�. Ale ty si� tego boisz. Dominik, jak ju� z pewno�ci� si� zorientowa�e�, potrafi odczyta� twoje my�li i uczucia. Bez trudu przenika twoje nastroje i potrafi przewidzie�, co masz zamiar zrobi�. Ja za� potrafi� czarowa�

�ywi�a gor�c� nadziej�, �e dotkni�ci z rodu Ludzi Lodu byli teraz przy niej blisko. Tengel Dobry, Sol, czarownica Hanna� Nie, nie Hanna. Ona przecie� by�a z�a!

��A co ty potrafisz? Nic, m�j wielkooki przyjacielu, absolutnie nic. Jedyne, co dotychczas uda�o u si� osi�gn��, to wa��sa� si� bez celu, pozbawiaj�c �ycia ludzi par� najzwyklejszych r�k�

��Villemo! � cicho ostrzeg� j� Dominik.

Nie da�a si� powstrzyma�. Rozdra�ni�a j� gniewna, milcz�ca pogarda bestii.

��Albo te� zabijasz t� zabawk�, kt�r� trzymasz w d�oniach. Co jest w niej takiego szczeg�lnego?

Nag�y d�wi�k jego g�osu zaskoczy� ich tak, �e wszyscy troje z trudem chwytali oddech.

��NIE UMIESZ CZAROWA�!

By� to upiorny, chrapliwy g�os, nienawyk�y do m�wienia, pe�en nienawi�ci. G�os, kt�ry m�g� nale�e� do jednego z mieszka�c�w podziemnego �wiata, do jednego z wys�annik�w Szatana.

��Ale� oczywi�cie, �e umiem! � powiedzia�a Villemo gdy przysz�a ju� do siebie po wstrz�sie.

����esz, g�upia babo!

Dobry Bo�e, co mam robi�? my�la�a gor�czkowo. W jaki spos�b mog� go przekona� o swoich zdolno�ciach? Wszystko zale�y teraz tylko ode mnie. Je�li zdo�am dowie��, �e jeste�my czym� wi�cej ni� zwyk�ymi lud�mi, to b�dzie nasz! Ale to by�o tak dawno temu, tak wiele lat min�o od czasu, gdy potrafi�am zaczarowa� ludzi. Nie pami�tam ju�, jak to robi�am�

Potw�r wsta� teraz z wielkim trudem i wida� by�o wyra�nie, �e dr�czy go b�l. Bi� jednak od niego triumf. �ywi� dla niej bezkresn� pogard�. Villemo nie trzeba by�o po�rednictwa Dominika, by wyczu�, �e bestia nie widzi w kobiecie godnego siebie przeciwnika.

Ona tak�e si� podnios�a.

Teraz nie nas nie uratuje, pomy�la�a. Nie mam poj�cia, jak si� zachowa�. Fakt, �e moje oczy prawdopodobnie jarz� si� niezwykle mocnym blaskiem, nie imponuje mu. To mog�o przerazi� tch�rzliwych snapphan�w dawno temu. On przecie� ma takie same oczy!

Sta�a tak nie wiedz�c, jaki b�dzie jej nast�pny krok, gdy nagle poczu�a, �e owa niewyja�niona moc, tajemnicza si�a zn�w w niej narasta. U�wiadomi�a sobie obecno�� swoich pomocnik�w. Tengel Dobry, kt�rego ju� raz widzia�a i nigdy nie zdo�a�a zapomnie� By� przy niej, jak wtedy po�o�y� d�onie na jej ramionach. Jak�e ch�tnie by si� odwr�ci�a, by zajrze� mu w oczy. Nie mog�a jednak si� rozprasza�, zrywa� kontaktu, kt�ry uda�o jej si� nawi�za� z Potworem. By�a z ni� r�wnie� szelma Sol, tak lubi�ca drwi� i stroi� �arty. Villemo pozna�a to po weso�o�ci, kt�ra nagle j� ogarn�a.

Potw�r natomiast, jak si� wydawa�o, nie zwr�ci� uwagi na blisko�� obcych.

Nie wolno nam go o�mieszy�, pomy�la�a Villemo. Nie tak jak wtedy, gdy uda�o mi si� umie�ci� peruk� kapitana w spluwaczce. Nie mo�na go poni�y�, on musi zachowa� swoj� godno��, poczucie w�asnej warto�ci.

Na oczach widz�w rozpocz�o si� nieprawdopodobne, mistyczne przedstawienie. Walka, kt�ra trwa� mia�a godzinami, cho� im wydawa�o si�, �e mijaj� ledwie minuty.

Drobniutka posta� w bieli stan�a, jak s�dzili, sama, twarz� w twarz z nieznan� istot� wznosz�c� si� na tle skalnej �ciany i zdawa�o si�, �e nie wie, czym jest strach.

Wszyscy �o�nierze ze zdumieniem obserwowali scen� rozgrywaj�c� si� przed ich oczami, nie b�d�c w stanie wykrztusi� ani s�owa. Oczy Elisy otwar�y si� szeroko, a Dominik i Niklas nareszcie ujrzeli, co potrafi Villemo. A jej umys� pracowa� w szalonym tempie; wiedzia�a, �e cenna jest ka�da sekunda.

Co mam robi�? my�la�a. Jak mu zaimponowa�? Gdyby tylko mog�a zwalczy� t� nieopanowan� weso�o��, cz�ciowo pochodz�c� od Sol, a cz�ciowo wywo�an� jej w�asnym poczuciem humoru. Jest mi weso�o, my�la�a wstrz��ni�ta. Mam ochot� wymy�li� co� naprawd� diabelsko z�o�liwego, ca�kiem szale�czego, na przyk�ad gromad� �miesznych, paskudnych stworze�, kt�re ta�cz�c lub pe�zaj�c b�d� porusza�y si� w jego kierunku.

Nie wolno jednak by�o tego robi�, a poza tym zwyczajnie nie umia�a, a ju� na pewno sama.

Nie, to musi by� co� dramatycznego. Musz� zgasi� weso�o�� i zacz�� my�le� powa�niej, postanowi�a.

Czu�a w sobie ogromne napi�cie. By�a niby chmura burzowa. Ca�e jej cia�o jakby wo�a�o o wy�adowanie, o uwolnienie tej szczeg�lnej energii. Mia�a wra�enie, �e wszystko wok� niej trzeszczy i iskrzy. W tym chyba powinna szuka� rozwi�zania.

Villemo powr�ci�a pami�ci� do wydarze� rozgrywaj�cych si� na pok�adzie pirackiego statku. Co tam si� sta�o? Ona sama si�� swej my�li poradzi�a sobie z kapitanem, odkrywaj�c jego �ys� g�ow� i wrzucaj�c peruk� do spluwaczki. Ale wszystko inne?

To by�y tylko iluzje. To Ludzie Lodu wywo�ywali te obrazy, sugerowali, by ona i kapitan uwierzyli w to, co widz�.

Z czym� podobnym powinna wyst�pi� teraz. Nie wiedzia�a, czy ma dostateczn� moc, ale musia�a zaufa� wys�annikom Ludzi Lodu stoj�cym przy niej.

Villemo odetchn�a g��boko, bardzo g��boko. My�li gna�y jej przez g�ow� jak b�yskawice i �aden z towarzyszy nawet nie zauwa�y� jej wahania.

Teraz naprawd� zacz�a �wieci� w ciemno�ciach. P�ynnym ruchem wyci�gn�a przed siebie ramiona i obserwuj�cy j� ujrzeli, jak z jej d�oni wyfruwaj� l�ni�ce niebieskim �wiat�em kule ognia, szerokim �ukiem lec� w stron� Potwora, dotykaj� go prawie, po czym rozp�ywaj� si� gdzie� na p�askowy�u.

Wiatr, kt�ry �a�o�nie wy� i wzdycha� w szczelinach g�ry, zmieni� si� teraz w og�uszaj�cy huk przypominaj�cy muzyk� organ�w i g�uche dudnienie tr�b. Rude, pe�ne blasku ognia w�osy Villemo powiewa�y w�r�d wichury przywo�anej przez ni� sam�. Obserwuj�cy z trudem utrzymywali si� na nogach.

Przyci�ni�tego do skalnej �ciany Potwora o�wietli� niebieski blask ognistych kul. Broni� si� przed nimi, w�ciekle parskaj�c. Uni�s� d�o�, chc�c strzeli� w Villemo, ale ona wytraci�a mu kusz� jednym ruchem.

Wiatr si� uspokoi�, znikn�y ogniste kule. Szybko, zanim Potw�r zdo�a� doj�� do siebie po zaskakuj�cych wydarzeniach i by� mo�e rzuci� si� na ni� w gniewie, Villemo powiedzia�a:

��Wszyscy dotkni�ci z Ludzi Lodu s� w posiadaniu mocy przekraczaj�cych zwyk�e ludzkie mo�liwo�ci. Ty tak�e, cho� prawdopodobnie jeszcze ich nie znasz. Mo�emy ci pom�c je ujawni�, ale to wymaga czasu, a my nie chcemy go traci� na odszukiwanie twoich z�ych uzdolnie�. Naszym powo�aniem jest uczyni� z ciebie silnego, dobrego cz�owieka, umiej�cego wi�cej ni� inni i wykorzystuj�cego to w s�u�bie dobra. Taki bowiem by� jeden z naszych pradziad�w, Tengel Dobry. Walczy� z tkwi�cym w nim z�em, z kt�rym i ty si� urodzi�e�, i przezwyci�y� je. Chcemy, by� ty tak�e to uczyni�. Ale to wymaga od ciebie bardzo wiele, ogromnej si�y charakteru, kt�rej nie masz, ty n�dzna kreaturo!

��Villemo! � ostro przywo�a� j� do porz�dku Dominik.

��Wybacz mi � zwr�ci�a si� Villemo do Potwora. � Odwo�uj� ostatnie s�owa, bo przecie� jeszcze nie wiem nic o tobie. Czy pozwolisz nam obejrze� swoje rany, aby Niklas m�g� ci je wyleczy�? Je�li chcesz, p�niej mo�esz wr�ci� z nami do domu, do Grastensholm. By�e� tam niedawno sta�e� na niewielkiej g�rce, przygl�daj�c si� dworom. Tam jest nasz dom, kt�ry mo�e tak�e sta� si� twoim domem. Powtarzam: je�li zechcesz.

Wprawdzie na ko�cu j�zyka ju� mia�a �je�li b�dziesz grzeczny�, ale uzna�a, �e by�oby to cokolwiek nie na miejscu.

Nikolasa nie zachwyci�a my�l o sprowadzeniu Potwora do domu, ale rozumia�, �e to mog�o okaza� si� konieczne.

Potw�r wcale tak nie uwa�a�. Zn�w prychn�� gniewnie, ale tym razem ju� s�abiej.

��Podejdziemy teraz bli�ej � powiedzia�a Villemo. � Wiesz, �e jeste�my twoj� jedyn� nadziej�. Mo�emy ci� wyleczy�, mo�emy da� ci rodzin�, cho� to ci� chyba nie obchodzi, i pom�c w wyja�nieniu tajemnic� owej doliny�

Ugryz�a si� w j�zyk. O tym nie powinna by�a nawet wspomina�!

Je�li jednak s�dzi�a, �e walka jest ju� wygrana, to pope�ni�a gruby b��d. Potw�r potrafi� wi�cej, ni� si� spodziewali! Naiwno�ci� by�o przypuszcza�, �e bestia nie zna swych mo�liwo�ci!

A mo�e Potw�r pozna� je dopiero w tym momencie?

Us�yszeli krzyk dochodz�cy od strony g�ry. A na ich oczach Potw�r r�s�, zmieniaj�c si� w straszliwy tw�r z zimna i lodu, w b��kitnozielonego ja�niej�cego olbrzyma, rozprzestrzeniaj�cego sw�j ch��d na okolic�. Ska�a l�ni�a od pokrywaj�cego j� szronu, w kamieniu co� trzasn�o, jakby p�k�. Niklas krzykn��:

��Villemo! Ratuj, on chce nas zaku� w okowy mrozu!

Odwr�ci�a si� szybko w ich stron�. Sama czu�a lodowate zimno przenikaj�ce do szpiku ko�ci, ale to by�o nic w por�wnaniu z tym, czego do�wiadczali Dominik i Niklas. Ich sk�ra zd��y�a ju� przybra� sin� barw� lodu, stali nieruchomo, nie b�d�c w stanie nawet si� odezwa�.

Villemo zn�w popatrzy�a w oczy Potworowi, przera�aj�cemu, skrz�cemu si� demonowi zimna, cofaj�c si� jednocze�nie ku swoim przyjacio�om. Stan�a mi�dzy nimi, obejmuj�c ich obu, i poczu�a, jak mr�z przenika ich ramiona. Zrozumia�a: Potw�r chcia� si� pozby� m�czyzn, zw�aszcza czytaj�cego w jego my�lach Dominika, aby tym �atwiej potem rozprawi� si� z ni�.

��Nigdy jeszcze szpony mrozu nie zdo�a�y ugasi� ognia mi�o�ci! � zawo�a�a do Potwora. � A ty, kt�ry nie wiesz, co to jest mi�o��, jak�e mo�esz z ni� walczy�?

Powoli, powoli, ciep�o powr�ci�o do cia� m�czyzn.

Stw�r przyj�� poprzedni� posta�, l�d d�wi�cz�c odpad� od ska�y.

Villemo doskonale wiedzia�a, �e to wszystko z�udzenia, iluzje, czarodziejskie omamy. One jednak r�wnie� mog� oddzia�ywa� na ludzi, kt�rzy nie maj� do�� si�y, by im si� oprze�. Bez w�tpienia Dominik i Niklas odczuli lodowate zimno i wkr�tce by zmarli, gdyby nie wyrwa�a ich z oszo�omienia swymi s�owami.

��Dzi�kujemy � szepn�li do niej. � Niewiele brakowa�o.

��Nie poddamy si� tak �atwo � odpar�a.

Zn�w podesz�a do g�az�w.

��Oparli�my si� twoim my�lom � powiedzia�a zimno.

��Mo�esz si� ju� podda�. Podejdziemy teraz bli�ej. Pami�taj, �e nie mamy z�ych zamiar�w.

Zrobili krok naprz�d albo raczej usi�owali go zrobi�. Nie mogli ruszy� si� z miejsca.

��Do diaska � cicho powiedzia� Dominik. � Czu�em, �e w jego my�lach kry�o si� jeszcze co�, ale nie mog�em tego rozgry��.

Villemo wiedzia�a, �e jej oczy nadal b�yszcz�, jak zawsze gdy wykorzystywa�a swe zdolno�ci. Teraz widzia�a tak�e par� intensywnie jarz�cych si� �lepi pod skaln� �cian�. Tej nocy patrzy�a w nie ju� d�ugo, ale �wiat�o od nich p�yn�ce stawa�o si� z ka�d� chwil� mocniejsze i straszniejsze. Uruchomi� wszystkie swe moce, by ich zniszczy�.

Poczuli, jak opuszczaj� ich si�y. Cia�a im zesztywnia�y, ko�ysali si� lekko w prz�d i w ty�. Zaw�adn�a nimi nieodparta ochota, by osun�� si� na ziemi� i zasn��.

��A wi�c to w taki spos�b u�mierca swoje ofiary! � zawo�a� Dominik. � Hipnoza! Hipnoza a� do �mierci! Jego miniaturowa bro� nie ma wi�kszego znaczenia, trzyma j� tylko w rezerwie. By� mo�e strza�y nie s� wcale zatrute. To jest o wiele bardziej niebezpieczne, gdy� ofiary nie budz� si� w por�.

Jego g�os zaczyna� ju� brzmie� niewyra�nie.

��Uprzednio tak�e pos�u�y� si� hipnoz� � zauwa�y�a Villemo, kt�rej m�wienie przychodzi�o z coraz wi�kszym trudem. � Pewnym jej rodzajem. Jest bardziej niebezpieczny, ni� s�dzili�my.

��O Bo�e, dopom� nam � szepn�� Niklas. � To ju� koniec.

Ksi�yc wy�oni� si� zza chmur, o�wietlaj�c p�askowy� srebrnoniebieskim blaskiem. Oni jednak nie zauwa�yli zmian, bo wszystko wok� nich wirowa�o i migota�o, jak gdyby osza�amiaj�cy narkotyk powoli rozchodzi� si� po ich cia�ach, zagra�aj�c ca�kowitym bezw�adem.

��Zr�b co�, Villemo. Szybko � szepn�� Dominik.

S�owa tylko w po�owie dotar�y do jej �wiadomo�ci. Wpatrywa�a si� w skaln� �cian� z rysuj� si� na niej cieniem i w b�yszcz�ce oczy niby w otch�a� pe�n� wir�w.

��Tengelu, Sol � szepn�a. � Pom�cie mi teraz!

Nagle s�abo�� min�a. Poczu�a, �e z zewn�trz do � Mo�esz nas zabi�, je�li zechcesz! � wrzasn�a rozp�ywaj� nowe si�y.

Stara�a si� wyprostowa�, usi�owa�a przezwyci�y� zm�czenie. To jego oczy, my�la�a. One s� niebezpieczne.

Z trudem unios�a ramiona, mia�a wra�enie, �e s� z o�owiu. Poczu�a nagle, �e z czubk�w jej palc�w promieniuje gwa�towna si�a, i skierowa�a je ku oczom Potwora. Zaiskrzy�a ognista kula i Potw�r uni�s� d�onie do twarzy, wyj�c z b�lu.

W tej samej chwili parali� znikn��. Ruszyli naprz�d. Niklas ni�s� kosz.

��Nie, to niech tu zostanie � nakaza� Dominik. � Ten diabelski stw�r pragnie zaw�adn�� twoimi czarodziejskimi �rodkami, skarbem Ludzi Lodu.

��Je�li mam go uzdrowi�, musz� zabra� kosz ze sob� � odpowiedzia� Niklas. � Dopilnuj�, by nie wpad� w jego szpony.

��Wielu zabija�o, by tylko zdoby� skarb.

��Mnie nie zabije. � Niklas by� spokojny. � Obaj si� o to postaramy.

Kiedy dotarli do niszy, Villemo by�a ju� na miejscu. Podczas gdy Potw�r �ali� si� zduszonym g�osem, ca�y czas kryj�c twarz w d�oniach, zmusili go, by ukl�k�. Dominik znalaz� miniaturow� kusz�, kt�ra upad�a na ziemi� i odrzuci� j� daleko na r�wnin�.

��Powinni�my go zwi�za� � mrukn�� Niklas.

��Czym? � zapyta� Dominik. � Nic nie mamy, a nawet gdyby�my mieli �elazne �a�cuchy, i tak by je pozrywa�.

Wiedzieli, �e si�a Potwora jest olbrzymia. W mgnieniu oka m�g� odepchn�� od siebie ca�� tr�jk� i uwolni� si�. Dlatego Villemo pospiesznie ukl�k�a przy nim i odci�gn�a jego d�onie od twarzy.

��Mo�esz nas zabi�, je�li zechcesz! � wrzasn�a rozz�oszczona. � Ale wiedz, �e czary kt�rych by�e� �wiadkiem, nie s� wy��cznie moim dzie�em. S� tu tak�e nasi przodkowie, wspomagaj� nas i zniszcz� ci�, je�li tylko wyrz�dzisz nam najmniejsz� nawet krzywd�.

Wpatrywa�a si� w przera�aj�ce oblicze. Jasne by�o, �e Potw�r nie widzi jej jeszcze wyra�nie. Ciemno�� nie przeszkadza�a im, przyzwyczaili si� ju� do niej, a poza tym ksi�yc wy�oni� si� teraz zza warstwy chmur. Potw�r by� jednak na po�y o�lepiony. Czu�a, �e jej oczy nadal si� �arz� i mia�a nadziej�, �e uwierzy jej s�owom.

��Przodkowie! I ty w to wierzysz! Przekl�ta� � zacz�� chrapliwie, ale nagle jego oczy rozszerzy�y si� ze zdziwienia. Zapatrzy� si� w co�, co znajdowa�o si� za ni�.

Odwr�cili si� wszyscy troje.

W�r�d traw, za nimi, sta� kto� jeszcze. Niewyra�na posta� wtopiona w nocny mrok.

��Tengel � szepn�a Villemo czuj�c, jak na sercu robi si� cieplej. � Tengel Dobry!

Pozostali nie widzieli go r�wnie wyra�nie jak ona, nigdy bowiem wcze�niej go nie spotkali ani nie mieli te� takich zdolno�ci. Jednak�e mogli dostrzec wy�aniaj�ce si� z cienia jeszcze inne postaci. Sol rozpoznali wszyscy troje, z portretu wisz�cego w Lipowej Alei. Pozostali nikn�li we mgle.

Potw�r przymkn�� oczy i odchyli� g�ow� do ty�u w bolesnej bezsile. Podda� si�, przeci�gle wzdychaj�c. Tengelowi musia� ulec. Na pewno zauwa�y� podobie�stwo mi�dzy nimi dwoma. By�o uderzaj�ce, z t� r�nic�, �e jeden z nich reprezentowa� dobro. Drugi tylko z�o.

Ale nawet z�o walczy ze zmar�ymi na pr�no.

Wizja ust�pi�a. Zn�w pozostali sami.

��Usi�d� pod �cian� � szybko nakaza� Niklas Potworowi, by uprzedzi� jego atak. P�niej krzykn�� na drug� stron� r�wniny: � Kapitanie Dristig! Przy�lijcie tu dziewczyn� z pochodni�! Nie, �adnego z �o�nierzy. Bestia natychmiast go zabije!

Kapitanowi ko�ci� w gardle stan�a my�l, �e m�oda panna mo�e dokona� czego� wi�cej ni� jego m�ni wojacy.

Blask ksi�yca nie by� do�� silny, by o�wietli� nisz�. Na niebie wida� by�o tylko jego po�ow�, a zas�ona chmur to si� rozwiewa�a, to zn�w g�stnia�a.

Wszyscy troje mieli �wiadomo��, �e zwyci�stwo nad olbrzymem nie by�o ich wy��czn� zas�ug� ani te� rezultatem wizji czy czarodziejskich sztuk. Na kolana rzuci� go przede wszystkim b�l, trawi�ca cia�o gor�czka. Teraz nie mia� ju� nawet si�, by siedzie�; skuli� si� najpierw na poro�ni�tej such� traw� ziemi, a potem powoli rozci�gn�� na ca�� d�ugo��, udr�czony ponad wszelk� miar�.

��Jak z twoimi oczami? � spyta�a zatrwo�ona Villemo.

��Id� do diab�a � warkn��.

Przesun�a mu d�o� przed nosem, a on bez k�opotu wodzi� za ni� wzrokiem, podejrzliwie, ze z�o�ci�.

��No, dzi�ki Bogu � odetchn�a z ulg�.

Czekaj�c, a� na wierzcho�ku g�ry zap�onie ogie�, ws�uchiwali si� w �a�osne j�ki wiatru i szum zesch�ych traw. Wraz z noc� przysz�o zimno. Chmury p�dzi�y, ale ksi�yc w lisiej czapie wci�� tkwi� w miejscu, zmieniaj�c si� tylko troch� w zale�no�ci od barwy i g�sto�ci ob�ok�w.

��Nie chcemy ci� skrzywdzi� � powiedzia� Niklas.

Potw�r w odpowiedzi tylko parskn��, z ukosa zerkaj�c na Villemo. Wyra�nie nie mia� o niej najlepszego zdania.

��Czy mog� zobaczy�, czym strzelasz? � zapyta� Dominik. � Nie sam� bro�, bo j� ju� wyrzuci�em. Ale strza�y, u�ywasz ich, prawda?

Potw�r skrzywi� si�, jak gdyby odpowied� na to pytanie by�a poni�ej jego godno�ci, cho� wyra�nie rozpiera�a go duma. Chcia� w jaki� spos�b przem�c uczucie bolesnego upokorzenia, jakiego dozna�. Pokaza�, �e on tak�e co� potrafi. Co�, czego oni nie znaj�. Wsun�� r�k� do kieszeni i wyci�gn�� kilka male�kich, cienkich jak ig�y strza�, ukrytych w futerale z kory.

��Nie dotykaj ich � ostrzeg� Dominika Niklas. � Czy s� zatrute?

��A jak my�lisz? � burkn�� Potw�r.

��Nie my�l�, pytam � odpar� Niklas spokojnie.

��Do diab�a, oczywi�cie, �e s� zatrute!

��Naprawd�? To interesuj�ce. Sk�d mia�e� trucizn�?

��Niech ci� piek�o poch�onie!

��Kto nauczy� ci� m�wi�? � ostro zapyta� Dominik. � W ka�dym razie nie by�a to osoba dobrze wychowana.

Potw�r tylko prychn�� w odpowiedzi.

��Ja tak�e mam trucizn� do strza� w moich zbiorach � odezwa� si� Niklas. � W zbiorach Ludzi Lodu � poprawi� si�. � Trzeba zna� wiele tajemnic, by w�a�ciwie zmiesza� rozmaite wyci�gi z zi� i sporz�dzi� tak� trucizn�. Kto ci� tego nauczy�?

��Czarownica. Wied�ma.

��W tamtej g�rskiej dolinie? � szybko doda�a Villemo.

��Tak. A co?

Hanna? Czy mog�a to by� czarownica Hanna? Och, nie, to g�upstwa, przecie� nie �y�a ju� od stu lat!

Ale kim on jest? Kto wie, od jak dawna �yje? Mo�e chodzi� po �wiecie ju� w czasach Hanny? Nie, nigdy o nim nie wspominano�

��Jak ona si� nazywa? Ta, co nauczy�a ci� m�wi�?

��Czort wie! Poza tym ju� nie �yje. Ja j� zabi�em.

��Nietrudno w to uwierzy� � mrukn�a Villemo. � O, ju� idzie Elisa!

Blask pochodni roz�wietli� niebo nad wierzcho�ka g�ry i zbli�a� si� teraz w ich kierunku, ci�gn�c za sob� ogon gryz�cego dymu. Wkr�tce pokaza�a si� te� twarz zaciekawionej Elisy.

��Jak si� macie? � szepn�a, z zainteresowaniem przygl�daj�c si� Potworowi. � Dobry wiecz�r! Nazywam si� Elisa.

O, Bo�e, pomy�leli wszyscy troje. Ta dziewczyna rzeczywi�cie nie jest strachliwa! Co prawda ju� na odleg�o��, na pierwszy rzut oka, dostrzeg�a w nim pi�kno! No c�, teraz na pewno zmieni zdanie.

Jednak, o dziwo, nic na to nie wskazywa�o. Elisa niepokoi�a si� ogromnie o ow� straszliw� istot� i poprosi�a Niklasa, by zezwoli� jej uczestniczy� w udzielaniu pomocy choremu.

Co Potw�r my�li o nowo przyby�ej, by�o jasne. Przygl�da� jej si� nieufnie wzrokiem pe�nym z�o�ci.

��Trzymaj pochodni�, Villemo � zarz�dzi� Niklas. � I nie musisz przy okazji opala� nam w�os�w.

Villemo robi�a, co mog�a, cho� to wcale nie by�o �atwe, wszyscy bowiem pochylali g�owy nad rozw�cieczonym Potworem.

��O, nie, posu�cie si� troch� � nakaza� Niklas. � Tak, teraz lepiej. Sk�d si� bierze gor�czka? Kt�ra z ran j� wywo�uje?

Bestia nie chcia�a odpowiedzie�. Villemo przygl�da�a si� le��cemu Potworowi, kt�rego straszne oblicze w blasku migocz�cej pochodni, rzucaj�cej na nie dziwaczne cienie, zdawa�o si� jeszcze bardziej zniekszta�cone. W�osy lepi�y mu si� do skroni, widzia�a te�, �e z ogromnym trudem panuje nad b�lem. Na tyle jednak by� ludzki.

Niklas zobaczy�, �e na okrywaj�cym Potwora pancerzu z grubej sk�ry widniej� w okolicy ramienia du�e plamy zakrzep�ej krwi. Delikatnie odsun�� pancerz.

��Oj! � zatrwo�y� si�. � To nie wygl�da najlepiej. Czy kto� mo�e poszuka� wody?

��Widzia�am tam dalej strumyk � wskaza�a Elisa palcem. � Mog� przynie�� troch� w mojej flaszce, bo i tak jest pusta.

��Dobrze.

B�yszcz�cymi od gor�czki oczyma Potw�r spode �ba przygl�da� si� Niklasowi. G�os mia� ochryp�y od b�lu.

��I to ju� ca�a twoja umiej�tno�� leczenia? Sam potrafi� przemy� rany. Woda jeszcze nikogo nie uzdrowi�a.

��Nie m�w tak � uspokajaj�co powiedzia� Niklas. � Je�li mam stwierdzi�, co to jest, musz� najpierw oczy�ci�, a do tego niezb�dna jest woda. Wydaje mi si�, �e nie bardzo lubisz k�piele?

Nawet je�li Potw�r zrozumia� t� z�o�liwo��, nie pokaza� tego po sobie.

Elisa wraca�a biegiem, a� woda chlusta�a z flaszki. Kiedy ujrza�a ran�, odezwa�a si� pe�nym wsp�czucia tonem:

��Och, to chyba musi bardzo bole�?

Potw�r parskn�� w�ciekle.

Nad nimi wznosi�a si� skalna �ciana, przyt�aczaj�c jeszcze bardziej Villemo, i tak ju� wstrz��ni�t� i zasmucon�. D�onie jej dr�a�y po walce z besti� i po nierzeczywistych wydarzeniach, w kt�rych bra�a udzia�.

�ycie na Morby by�o zbyt wygodne i rozleniwiaj�ce, my�la�a. Jestem rozpieszczona, zapomnia�am o ��dzy przyg�d z okresu m�odo�ci. Wystarczy spojrze� na Elis�, ona przyjmuje to w spos�b o wiele bardziej naturalny ni� ja.

Co prawda dziewczyna nie widzia�a wszystkiego. Tam, w oddali, by�a bezpieczna.

��Zapiecze ci� � ostrzeg� pacjenta Niklas. � Mam nadziej�, �e zniesiesz troch� b�lu i nie zem�cisz si� we w�a�ciwy ci spos�b.

Z gard�a Potwora wydoby� si� przyt�umiony, ostrzegawczy pomruk, upewniaj�cy, �e dotar� do niego sarkazm medyka. Niklas zdecydowa�, �e nie b�dzie go ju� wi�cej dra�ni�.

Dominik pom�g� krewniakowi znale�� w koszu odpowiednie �rodki lecznicze i kawa�ek czystego p��tna. Niklas ostro�nie przemy� paskudn� ran�. Potw�r nie wyda� z siebie �adnego d�wi�ku, ale jego pe�en nienawi�ci wzrok wyra�a� gniew, rozniecany przez bezsilno�� i poni�aj�ce uzale�nienie od ludzi.

Dla pewno�ci starali si� trzyma� kosz poza jego zasi�giem. Teraz, co prawda, brakowa�o mu si� na jakiekolwiek dzia�anie, wiedzieli jednak, �e pragnie zaw�adn�� skarbem za wszelk� cen�. A przecie� by� nieobliczalny, nawet Dominik nie m�g� przewidzie� wszystkich jego zamiar�w.

Czuli, �e nerwy maj� napi�te jak struny do ostatecznych granic.

Jedynie Elisa u�miecha�a si� ciep�o do rannego, dodaj�c mu otuchy. On jednak sprawia� wra�enie, jakby jej czu�o�� go d�awi�a. Niech�tnie odwr�ci� g�ow�.

Pochodnia migota�a, sypi�c iskrami.

��Ta rana nie wymaga dotyku moich lecz�cych d�oni.

Na�o�ymy na ni� jedn� z ma�ci Ludzi Lodu i teraz, wyczyszczona ze wszystkich paskudztw, sama b�dzie si� goi�. Ale masz pewnie wi�cej ran?

��Jasne, �e mam! � wybuchn�� Potw�r. Podci�gn�� r�kawy. � Patrz! I tutaj! I na kolanie.

��To rana postrza�owa � orzek� Niklas, ogl�daj�c nast�pne zranienie.

��Wszystkie s� takie.

��Zaraz je obejrzymy.

Nast�pna godzina up�yn�a na opatrywaniu niezliczonych skalecze� na ciele Potwora.

Sz�o opornie. Przez ca�y czas w uszach d�wi�cza�y im przekle�stwa ogromnej bestii, kt�ra w ka�dej chwili mog�a wyszarpn�� r�k� czy nog� i pchn�� ich tak, �e znale�liby si� daleko na r�wninie. Jednak si�y do tego stopnia opu�ci�y trawione gor�czk� cia�o, �e Potw�r na d�ugie chwile jakby zapad� w �pi�czk�. Starali si� to wykorzysta�, po�piesznie opatruj�c kolejne rany. J�trzy�y si�, nieprawdopodobnie zapuszczone, i Villemo cz�sto musia�a odwraca� g�ow� z obrzydzenia na widok ropy s�cz�cej si� z ods�oni�tych przez Niklasa miejsc.

Ksi�yc przesun�� si� ju� daleko, kiedy Elisa szepn�a:

��Panie Niklasie!

��Co si� sta�o?

��Nie wiem, czy powinnam o tym m�wi�, ale wydaje mi si�, �e kapitan Dristig knuje co� niedobrego.

��Co� niedobrego?

��S�ysza�am, jak zmawia� si� z jednym ze swoich ludzi, �eby wzi�� nas, gdy tylko unieszkodliwimy�

W blasku pochodni wymienili spojrzenia. Potw�r tak�e podejrzliwie przenosi� wzrok kolejno z jednej osoby na drug�.

��Ach, tak � zamy�li� si� Niklas. � Co� trzeba b�dzie z tym zrobi�. Po pierwsze nie mamy zamiaru unieszkodliwi� naszego podopiecznego, a po drugie my�l�, �e pozbawimy naszego dzielnego kapitana s�awy, kt�r� najwyra�niej za wszelk� cen� usi�uje zdoby�. Ale to zostawimy na p�niej. A ty, kanalio, zacznij wreszcie m�wi�! Co� przed nami ukrywasz. �adna z ran, kt�re obejrzeli�my, nie mog�a spowodowa� gor�czki, dr�cz�cej ci� ju� chyba od wielu dni. Widz� to po twoich rozpalonych, zapadni�tych oczach i kolorze sk�ry. Gdzie jest ta rana?

��Nic ci do tego.

��A wi�c wiesz, o co chodzi. Powiedz mi, panie mog� odej��, je�li to zbyt wstydliwe.

��Phhh! � prychn��.

��Utykanie � podpowiedzia�a Villemo.

��Zamknij si�, w�cibska babo! � warkn�� Potw�r.

��Nie mo�e opiera� si� na jednej stopie � doda� Dominik.

��To prawda � zgodzi� si� Niklas. � Od dawna ju� mia�em podejrzenie, �e chodzi o t� owini�t� stop�. Czy mo�emy j� zobaczy�?

Potw�r poderwa� si�, usi�uj�c z�apa� Niklasa za gard�o. Villemo nie wiedzia�a, jak to si� sta�o, poczu�a tylko gor�ce pragnienie, by pom�c Niklasowi, a potem nag�y b�ysk �wiat�a pojawi� si� mi�dzy nim a d�o�mi Potwora.

Obydwaj krzykn�li, ale bardziej chyba ze strachu. Potw�r jeszcze pami�ta�, jak zosta� przez ni� niedawno o�lepiony.

Wyra�nie jednak da� do zrozumienia, �e nikomu nie wolno si� zbli�y� do jego dziwnej, kr�tkiej stopy.

��Drobny kompleks, jak s�dz� � powiedzia�a Villemo z wyczuwaln� kpin�.

��Tak si� wydaje. Nie b�d� g�upi � Niklas usi�owa� przem�wi� Potworowi do rozs�dku. � Rozumiesz chyba, �e nie dasz sobie rady. Przecie� chcemy ci tylko pom�c.

��Sam sobie poradz�!

��Nieprawda. Villemo, czy nie mo�esz go obezw�adni� cho� na chwil�?

Zn�w si� poderwa�.

��Zabierzcie ode mnie t� cholern� bab�! Inaczej wszystkich was pozabijam!

��On naprawd� ma taki zamiar � mrukn�� Dominik.

��Tym gorzej dla ciebie � pogrozi� Niklas wzburzonej bestii. � Villemo, spr�buj! �adnych kuglarskich sztuczek, postaraj si� tylko go u�pi�!

Dominik uj�� j� za r�k�. Zauwa�y�a, �e jest niespokojny. Mia�a �wiadomo��, �e nie opanowa�a sztuki hipnotyzowania. B�dzie musia�a patrze� bestii prosto w oczy. Zapowiada�a si� bardzo trudna walka, ale nie mia�a innego wyj�cia, nale�a�o spr�bowa�. Wkr�tce oka�e si�, kto ma silniejsz� wol�.

Ale ju� przed podj�ciem pr�by wiedzia�a, �e prawdopodobnie przegra. Nie mia�a poj�cia, jak si� za to zabra�, a Potw�r z pewno�ci� sprowadzi na ni� sen, wykorzystuj�c jej wahanie i s�abo��, je�li b�dzie d�ugo spogl�da� mu w oczy.

Zamiast m�wi�: �Nie, to si� nie da�, powiedzia�a dyplomatycznie:

��Uwa�am, �e nie powinni�my go do niczego zmusza� � Mia�a nadziej�, �e towarzysze j� zrozumiej�. Nast�pnie zwr�ci�a si� do Potwora: � Jak chcesz. Poddajemy si�. Teraz dostaniesz tylko wzmacniaj�cy nap�j, kt�ry Niklas przyrz�dzi specjalnie dla ciebie. Zobaczysz, �e noga sama si� zagoi.

��A potem? Co b�dzie potem?

��Zostawimy ci� tutaj. Najwyra�niej nie masz ochoty jecha� z nami, nie wyra�asz ch�ci do wsp�pracy. Musimy wi�c zrezygnowa� z naszych plan�w. Jeste�my zawiedzeni, to prawda, ale te� nie jeste�my bezlito�ni.

��Przecie� ja, do diab�a, wsp�pracowa�em! � wykrzykn�� dotkni�ty. � Ja, kt�ry nie wypowiedzia�em s�owa od wielu lat! A ty m�wisz, �e nie wsp�pracowa�em! Le�a�em spokojnie i pozwala�em wam zn�ca� si� nade mn�. Co ty sobie w�a�ciwie my�lisz, stara czarownico?

��M�wi� tylko, �e b�dzie tak, jak chcesz � odpar�a Villemo naj�agodniejszym tonem, triumfuj�c w duchu. Potw�r by� ura�ony, �e chcieli go zostawi�, cho� jednocze�nie nie przestawa� rozpaczliwie walczy� o swoj� niezale�no��.

Z pewno�ci� nie by�o mu �atwo, nie przywyk� do liczenia si� z wol� innych.

Elisa przez ca�y czas siedzia�a u jego boku, staraj�c si� go pociesza� i zapewnia�, �e jest w�r�d przyjaci�. On konsekwentnie j� ignorowa�, instynktownie wyczuwaj�c, kto z tej czw�rki ma najwi�cej do powiedzenia.

W tym czasie Niklas przygotowa� nap�j z wody i zi�. Potw�r by� wida� bardzo spragniony, gdy� wypi� ca�y dwoma �ykami.

��Nie jest to zbyt smaczne � przyzna� Niklas oboj�tnym tonem. � Ale pomo�e.

Komu pomo�e, tego nie dopowiedzia�. Doskonale poj�� intencje Villemo.

Potw�r wykrzywi� si�, przeklinaj�c Niklasa za to, �e nie umie nawet sporz�dzi� dobrego napoju, po czym zn�w u�o�y� si� na trawie.

Czekali. Villemo dr�a�a w swej cienkiej jedwabnej sukni, Dominik zarzuci� wi�c peleryn� na jej ramiona. U�miechn�a si� przelotnie z wdzi�czno�ci�.

��Gdybym tylko m�g� zrozumie�, dlaczego ubra�a� si� tak niepraktycznie.

Villemo potrz�sn�a g�ow�. M�czy�ni nie potrafi� poj��, dlaczego kobiety si� stroj�. Nie rozumiej�, �e gdy chodzi o co� wa�nego, bez wzgl�du na to, co to ma by�, chc� wygl�da� jak najlepiej. To dodaje pewno�ci siebie. Zewn�trznej, powierzchownej pewno�ci, to prawda, u�atwiaj�cej jednak ukrycie i zwalczenie niepewno�ci wewn�trznej.

Wiatr wzdycha� w szczelinach ska�y; szele�ci� ubog� ro�linno�ci�. Ma�a Elisa mia�a wielk� ochot� dotkn�� Potwora, zapewni� go o swoim oddaniu, ale bardzo si� pilnowa�a. Ju� raz tak zrobi�a, a wynikiem tego by� cios, od kt�rego a� si� zatoczy�a.

Villemo dok�adniej owin�a si� peleryn�. Nie mog�a ogarn�� wydarze� tego wieczoru. Znalaz�a si� gdzie� na granicy mi�dzy jaw� a snem. Nie chcia�a uszczypn�� si� w rami�, nie chcia�a potwierdzenia, �e wszystko niepoj�te, co j� spotka�o, wydarzy�o si� naprawd�.

W g��bi duszy by�a przekonana, �e to tylko sen. Teraz nie mog�aby sta� tam przy kamieniach i rzuca� gorej�cych b��kitnym �wiat�em ognistych kul w stron� Potwora. Ogromna cz�� tajemniczej si�y ju� z niej wyp�yn�a, zn�w by�a zwyczajn� �miertelnic�.

No, mo�e prawie zwyczajn�. Villemo nale�a�a do tych �wiadomych w�asnej warto�ci istot, kt�re nigdy nie potrafi� pogodzi� si� z tym, �e s� tylko cz�ci� t�umu.

By�a dumna, �e jest jedn� z kociookich z rodu Ludzi Lodu.

Dominik nie podziela� jej spokoju. Nie odnosi� wra�enia, �e niebezpiecze�stwo min�o, a jego zadanie zosta�o spe�nione. Nadal w pod�wiadomo�ci wibrowa� strach o los najbli�szych. Wci�� odbiera� z�e nastawienie Potwora, przenika� my�li o kolejnych krokach wiod�cych do uwolnienia si�, zabijania i ucieczki. Kiedy si� pojawili, jego nienawi�� do nich by�a wielka, ale teraz sta�a si� ogromna. Wy�miany, upokorzony, zwyci�ony� I na domiar z�ego przez kobiet�!

Dominik �ledzi� my�li Potwora. Rozumia� jego g��bok� rozpacz i poni�enie. Nagle jednak strumie� my�li wyra�nie si� urwa�.

Powieki bestii opad�y na oczy, oddech si� uspokoi�. Nasenny �rodek Ludzi Lodu zadzia�a�.

��Jak d�uga b�dzie spa�?

��Nied�ugo � odpar� Niklas. � Nie mo�emy tutaj zosta� z t� bezw�adn� besti�, w otoczeniu czyhaj�cych na nas ��dnych krwi �o�nierzy. Gdy dowiedz� si�, �e jest u�piony, niewiele b�dziemy mie� do powiedzenia. On tak�e. Dlatego zaaplikowa�em mu ma�� dawk�, wystarczaj�c�, by utrzyma� go w szachu przez jaki� czas. A teraz pozostaje nam tylko modli� si� do Boga, by nie okaza�o si�, �e ta bestia jest odporna na �rodki u�mierzaj�ce b�l.

��Musimy wi�c si� spieszy� � orzek� Dominik.

��Uwa�am, �e nie powinni�my nazywa� go besti� � powiedzia�a Elisa. � Mimo wszystko on jest cz�owiekiem.

��Tak s�dzisz? � mrukn�� Dominik do siebie.

Pochodnia ju� si� dopala�a. Villemo rozpaczliwie stara�a si� utrzyma� p�omie�. W odchodz�cej nocy ksi�yc wydawa� si� blady, rzuca� coraz s�absze �wiat�o. Gwiazdy ju� znikn�y, niewiele ich zreszt� zdo�a�o przebi� si� przez welon chmur.

Villemo rozejrza�a si� po p�askowy�u. Czy to tylko jej wybuja�a fantazja, czy te� ziemia by�a naprawd� chora? Mia�a wra�enie, �e na jej oczach unosi si� i opada w bolesnym oddechu. A czarny rz�d �o�nierzy po drugiej stronie to stra�nicy samej �mierci.

Czy droga ku pokojowi, dobroci i cnocie musi by� obstawiona czarnymi, uzbrojonymi w miecze m�czyznami, pomy�la�a udr�czona.

Wraca�a do rzeczywisto�ci z mocnym postanowieniem, �e oderwie si� od nieprzyjemnych wizji. Jestem zm�czona i niespokojna, nie mog� ju� my�le� jasno. Ile blizn zostawi w mojej duszy na zawsze ta noc? Jedynym ratunkiem dla mnie jest uzna� to wszystko za sen. To si� nie zdarzy�o, nie zdarzy�o naprawd�, uparcie powtarza�a w my�lach.

��Villemo, trzymaj t� pochodni� porz�dnie!

M�czy�ni zacz�li odwija� kawa�ki sk�r ze stopy Potwora.

��Sztywne od ropy i krwi � powiedzia� Niklas. � Kostka jest obrzmia�a. I ca�a noga napuch�a.

Wszyscy poczuli, jak bardzo s� zdenerwowani. Nie wiedzieli, jaka by�aby ich reakcja, gdyby teraz ujrzeli ko�skie kopyto czy ko�l� racic�. Mog�oby si� okaza�, �e takiego wstrz�su ju� nie przetrzymaj�.

Niklas usun�� ostatni� warstw� kory i sk�r.

Zapad�a cisza.

��Och, m�j Bo�e � j�kn�a Villemo.

��Biedak! � pisn�a Elisa.

Z wielkim trudem i przera�eniem odkrywali przyczyn� bolesnego okaleczenia nogi. Musia�o si� to zdarzy� w dzieci�stwie. Rana, kt�rej nigdy nie uda�o si� zaleczy� A teraz, gdy Potw�r tak d�ugo musia� na niej st�pa�, wdar�o si� ostre zapalenie, gro��ce zaka�eniem krwi i gangren�.

Wygl�da�o, �e ca�� przedni� cz�� stopy odci�to pi�� o grubych z�bach � �agodniej nie spos�b tego okre�li�.

Elisa nie mog�a si� napatrze� na pokonanego olbrzyma, wyci�gni�tego na ziemi, z zamkni�tymi oczami. Z jego oblicza emanowa� teraz spok�j, a to, co inni uznawali za przera�aj�co brzydkie, dla niej by�o fascynuj�ce w swej dziko�ci.

Po jej policzkach sp�ywa�y �zy.

��Biedny, biedny ch�opiec, co oni zrobili z jego nog�? � szlocha�a.

��Ch�opiec? � zdumia� si� Niklas. � To ci dopiero okre�lenie!

��My�la�am o nim w dzieci�stwie! � �ka�a. � I przecie� nie jest wcale taki stary!

Villemo lepiej o�wietli�a go pochodni�.

��Tak, sprawia wra�enie, jakby nie poddawa� si� czasowi, jakby by� bez wieku � powiedzia�a zamy�lona. � Ale s�dz�, �e masz racj�, Eliso. Jest raczej m�ody ni� stary.

��To prawda � zgodzi� si� Dominik.

Niklas nie mia� czasu na dyskusje o wieku Potwora. By� bardzo zaj�ty czyszczeniem rany i spieszy� si�, by zd��y�, zanim Potw�r si� obudzi.

Elisa pog�adzi�a stwora po zapad�ym policzku.

��jaki� musia� by� samotny!

��Sam sobie na to zas�u�y� � mrukn�� Dominik.

��I tak, i nie � orzek�a Villemo. � Podejrzewam, �e to troch� jak zamkni�te ko�o. Z pewno�ci� jako dziecko nie by� anio�kiem, dlatego ludzie nie odnosili si� do niego przyja�nie, przez to ros�a jego nienawi��, a nast�pnie bunt.

��Masz racj� � przyzna� Niklas.

Elisa przykl�k�a na jednym kolanie i wpatrywa�a si� w swoje nowe bo�yszcze. Po prawdzie dotychczas nie mia�a nikogo takiego, naturalnie opr�cz ca�ego rodu Ludzi Lodu. Zawsze wydawa�o si� jej, �e w taki czy inny spos�b nale�y do nich. Jej rodzina nierozerwalnie zwi�zana by�a z Lud�mi Lodu, zna�a histori� swego rodu w najdrobniejszych szczeg�ach; rodzice cz�sto opowiadali j� z dum�.

Mieszkali na Grastensholm niemal tak d�ugo jak Ludzie Lodu. Jej pradziad Klaus przyby� tam jako parobek oko�o stu lat temu. Czarownica Sol �y�a z nim przez jaki� czas i to ona uratowa�a go od �mierci, tak jak on kiedy� uratowa� jej �ycie. Zabra�a o do domu, do Lipowej Alei, i tam o�eni� si� z Ros�, s�u��c�. Najpierw jednak przyczyni� si� bezpo�rednio do o�enku pradziadka pana Dominika i pana Niklasa z ich prababk� Met�. A dziad Elisy Jesper, to najlepszy przyjaciel pana Branda, razem byli na wojnie. Jesper ze swej strony by� powodem ma��e�stwa pana Mattiasa z Grastensholm z Hild�, a w ka�dym razie mia� w tym sw�j udzia�. Sam dziadek Jesper tak d�ugo czeka� z o�enkiem, �e potem nast�pi� skok o ca�e pokolenie. A kiedy nareszcie znalaz� sobie �on�, sta�o si� to za przyczyn� Ludzi Lodu. Rodzice Elisy, Lars i Marit, uczestniczyli we wszystkim, co przydarzy�o si� Ludziom Lodu, a teraz ona sama bra�a udzia� w tej fantastycznej wyprawie! Czy wobec tego nie by�o oczywiste, �e ona, w�a�nie ona, troszczy�a si� o dobro tego potomka Ludzi Lodu? Odepchni�tego przez wszystkich, samotnego i nieszcz�liwego. Elisa by�a pewna, �e nie jest z�y, tylko w�a�nie nieszcz�liwy, wi�c zapragn�a mu wiernie s�u�y� i ofiarowa� swoj� przyja��, tak jak cz�onkowie jej rodu zawsze s�u�yli Ludziom Lodu i byli ich najwierniejszymi przyjaci�mi.

O wszystkim tym my�la�a, podczas gdy pozostali zajmowali si� stop� Potwora. Nie chcia�a na to patrze�. Wola�a siedzie� i przygl�da� si� jego pi�knej twarzy, by� pod r�k� i pocieszy� go, na wypadek gdyby si� obudzi� i odczuwa� b�l. Nie umia�aby nazwa� s�awami tego, co teraz prze�ywa�a. Pierwszy raz w �yciu jej serce wype�nia�a rado�� tak silna, �e bliska by�a szale�stwa. �zy p�yn�y z oczu nieprzerwanym strumieniem, na po�y ze szcz�cia, na po�y ze wsp�czucia. Rejestrowa�a w swej pami�ci ka�dy rys jego twarzy, ka�d� lini� i nie mog�a si� powstrzyma� przed dotykaniem go, cho�by tylko koniuszkami palc�w. Gdyby nie by� ranny w rami�, mog�aby po�o�y� si� u jego boku, oprze� g�ow� na jego piersi. To by� cz�owiek, kt�ry wtopi� si� w jej dusz�. Nie wiedzia�a co ma ze sob� zrobi�; mia�a ochot� wsta� i ta�czy�, chcia�a by� z nim na dobre i na z�e, pragn�a obwie�ci� ca�emu �wiatu swe osza�amiaj�ce odkrycie.

��Eliso � u�miechn�a si� zdziwiona Villemo. � P�aczesz i �miejesz si� na przemian. Co si� z tob� dzieje?

��Nie wiem, pani. Nie wiem. Wszystko sta�o si� takie nadzwyczajne. Jakby wibruj�ce, przedziwne, niezwyk�e.

��Tak, wkroczyli�my w inny, nieznany �wiat � przyzna�a Villemo, nie ca�kiem pojmuj�c, co si� sta�o z dziewczyn�. � Wszystko jest takie nierzeczywiste.

��Och, tak, w�a�nie! � przy�wiadczy�a Elisa bez tchu.

M�wi�y o ca�kiem r�nych sprawach, ale obie mia�y racj�.

��To wcale nie wygl�da dobrze � odezwa� si� Niklas, patrz�c na ran�. � Dominiku, zastanawiam si�, czy nie powinni�my odci�� jeszcze kawa�ka.

��Och, nie! � pisn�a Elisa.

��Tylko odrobin�, tyle ile konieczne, i nie b�dziesz musia�a na to patrze�. Dobrze, �e pilnujesz, czy on si� nie budzi. Uprzed� nas, gdy tylko si� poruszy. M�w o najdrobniejszym drgnieniu twarzy.

��Oczywi�cie � zapewni�a Elisa.

By�a taka dumna, taka dumna� Musi pom�c. Pom�c jemu.

��S�dz�, �e trzeba odci�� troch� martwej tkanki � zwr�ci� si� do Niklasa Dominik. � Trzymaj pochodni� prosto, Villemo, to pomog� Niklasowi.

��Nied�ugo ca�kiem si� wypali � odrzek�a z ci�kim westchnieniem.

��Widz�. Postaraj si� oszcz�dza� j� tak d�ugo, jak si� da.

Zn�w pochylili si� na ran�.

Z oddali dobieg�o ich wo�anie:

��Hej, tam! Czym wy si� w�a�ciwie zajmujecie?

Popatrzyli po sobie. Co mieli odpowiedzie�, by nie spad� im na g�ow� ca�y t�um �o�nierzy?

��Staramy si� go przygotowa� � odpar� Niklas, co poniek�d zgadza�o si� z prawd�. � Nie przeszkadzajcie nam, bo zn�w go rozdra�nienie. Teraz jest wzgl�dnie spokojny.

Dominik u�miechn�� si� szeroko.

Kapitan Dristig nie dawa� za wygran�.

��Wydaje si�, �e jeste�cie tu� przy nim?

Niklas gor�czkowo stara� si� znale�� jak�� odpowied� i nagle wpad� mu do g�owy szcz�liwy pomys�.

��Tak, pojma� jedno z nas jako wi�nia, a my usi�ujemy teraz pertraktowa�. Uwa�ajcie, bo zn�w wpada w gniew!

Na g�rskim grzbiecie uspokoi�o si�.

�Pojma� jedno z nas jako wi�nia�� Niklas nie zdawa� sobie sprawy, jak bliski jest prawdy.

��To ju� si� zbytnio przeci�ga � powiedzia� Niklas z rozpacz� w g�osie. � On mo�e si� w ka�dej chwili obudzi�.

Opali� nad p�omieniem ostry jak brzytwa n�, a wtedy i Villemo nie wytrzyma�a. Odwr�ci�a si�, nie chcia�a na to patrze�.

Elisa bacznie obserwowa�a oblicze Potwora. Kiedy ostrze przeci�o sk�r�, mi�nie twarzy �ci�gn�y si� z b�lu.

��Budzi si� � szepn�a.

��Nie, jeszcze nie. Mo�e to tylko b�l, kt�rego nie przyt�umi�o znieczulenie.

��Tak, chyba tak � odpar�a Elisa. � Teraz ju� min�o.

By go uspokoi�, pog�adzi�a d�oni� jego twarz, skronie, szepcz�c s�owa, kt�rych nikt inny nie s�ysza�. I nic ju� nie wskazywa�o na to, �e Potw�r zaczyna si� budzi�. Niklas spokojnie ob�o�y� ran� lecznicz� ma�ci�, obwi�za� j� czystym kawa�kiem p��tna, a potem przy�o�y� swe gor�ce d�onie do okaleczonej stopy. Zacz�li omawia� dalsze plany.

��Zastanawiam si�, czy on kiedykolwiek ogl�da� t� stop� � odezwa�a si� zatopiona w my�lach Villemo.

��Ja tak�e to rozwa�a�em � odpowiedzia� Niklas. � By�a straszliwie zaniedbana. Jakby jej nienawidzi� lub obawia� si� jej widoku. Musimy by� teraz bardzo ostro�ni, wr�cz przebiegli.

��Dobrze, ale co zrobimy? Jak si� st�d wydostaniemy?

��Sprowadzimy tutaj konie � zdecydowa� Dominik. � Villemo, p�jdziemy po nie, ty i ja. Ale co poczniemy, gdy Potw�r si� przebudzi?

��O, nie chcia�bym nara�a� si� na jego gniew � zadr�a� Niklas. � Pochodnia zgas�a! Pospieszcie si�, mo�e uda si� sprowadzi� konie na czas. I za wszelk� cen� powstrzymajcie �o�nierzy!

Bez �wiat�a pochodni zrobi�o si� przera�liwie ciemno. Villemo i Dominik natychmiast znikn�li, a pozosta�ych dwoje siedzia�o w nadziei, �e tamci zdo�aj� przechytrzy� kapitana Dristiga i szybko powr�c�.

Niklas zbyt p�no zorientowa� si�, �e powinien by� wys�a� Elis� zamiast Villemo. Kt� m�g� bowiem teraz powstrzyma� Potwora? Villemo by�a jedyn� osob�, kt�ra dzi�ki swym niepoj�tym talentom nad nim panowa�a.

Jak on i biedna Elisa mogli poradzi� sobie z demonem?

Niklas w duchu odmawia� b�agaln� modlitw�, by bestia spa�a mocno i d�ugo.

Zacz�� rozmy�la� na g�os.

��Jest nas pi�cioro, a mamy tylko cztery konie. Potw�r musi dosta� jednego. Najlepiej b�dzie, jak Villemo i Dominik pojad� razem, a my ka�de na swoim wierzchowcu.

W g�owie Elisy wyklu�o si� niejasne pragnienie, by usi��� na jednym koniu z Potworem, ale nie �mia�a o to prosi�. Jak by to wygl�da�a?! Z g�ry te� wiedzia�a, �e nikt na to nie przystanie.

��A je�eli on ucieknie?

��Na pewno nie jest dobrym je�d�cem, je�li w og�le kiedykolwiek dosiada� konia. Nic nam o tym nie wiadomo. My jeste�my lepsi. Dominik wy�mienicie je�dzi konno � doda� z przekonaniem.

��Ale co na to ko�? Jak zareaguje na tak� niezwyk�ego je�d�ca?

Niklas rozwa�a� to w my�li.

��Na pewno wszystko b�dzie dobrze. Potw�r sprawia� wra�enie, �e bli�szy mu jest �wiat zwierz�t ni� ludzi. Jest co prawda ci�ki, ale konie wiele wytrzymuj�.

Z drugiej strony r�wniny dobieg�y ich rozemocjonowane g�osy. Prawdopodobnie dyskusja na temat koni. Us�yszeli gniewne, grubia�skie protesty kapitana i odpowied� Dominika wypowiadan� spokojnym, w�adczym tonem. Wychwycili jednak nut� zdenerwowania w jego g�osie, zazwyczaj m�wi� przecie� do�� cicho. Chwilami w rozmow� wdziera�y si� �arliwe komentarze Villemo. Cho� nie dociera�y do nich same s�owa, tre�� rozmowy by�a jasna. W �aden spos�b nie da�oby si� okre�li� tego jako przyjacielsk� pogaw�dk�.

��Panie Niklasie � szepn�a Elisa. � Wydaje mi si�, �e teraz naprawd� si� budzi.

O, Villemo, gdyby� tylko tu by�a, pomy�la� zdesperowany Niklas.

Us�yszeli zduszone st�kni�cie Potwora. Wolno poruszy� g�ow�.

��Gdyby�my mogli go zwi�za�, wszystko by�oby o wiele prostsze � mrukn�� Niklas. � Ale on z �atwo�ci� pozrywa wszelkie okowy, ca�y trud poszed�by na marne.

��Och, nie, nie mo�emy go p�ta�. Straci�by do nas zaufanie.

��I tak nam nie ufa � z gorycz� odpar� Niklas.

Elisa w ciemno�ci pochyli�a si� nad Potworem.

��Wiesz, �e jeste�my twoimi przyjaci�mi � powiedzia�a po prostu, wk�adaj�c w s�owa ca�e ciep�o, jakie w niej tkwi�o.

Bestia unios�a si� gwa�townie na obu �okciach. Na chwil� ca�a tr�jka wstrzyma�a oddech. Elisa i Niklas ze strachu, Potw�r w sennym zdumieniu, nie wiedz�c, co si� sta�o i gdzie si� znajduje.

��Wida� straci�e� przytomno�� � wyja�ni� Niklas, zanim Potw�r zd��y� pomy�le� o napoju, kt�rym go uraczono.

Us�yszeli przeci�g�y j�k.

A potem nast�pi� wybuch.

��Co�cie ze mn� zrobili, czorty? Co�cie zrobili?!

��Cicho, bo mog� si� tu zjawi� �o�nierze!

��Nic mnie nie obchodz� ci n�dznicy! Co�cie zrobili!

��Wyleczyli�my twoje rany.

Us�yszeli, �e porusza okaleczon� stop�, podci�ga kolano i opuszcza je.

��Diab�y! � wrzasn�� we w�ciek�ym gniewie.

Odsun�li si� na odleg�o�� r�ki.

��Mog�e� straci� nog� z powodu gangreny � pr�bowa� uspokoi� go Niklas. � A za kilka tygodni ju� by� nie �y�.

Je�li w og�le m�g� umrze� Niklas wcale nie by� tego taki pewien. To nie demon z podziemnego �wiata, przecie� mia� cz�owiecz� posta�, ale bez w�tpienia by� najci�ej dotkni�tym z Ludzi Lodu. Niewielu urodzi�o si� takich jak on, na wskro� przesyconych z�ymi instynktami. On nale�a� do tych naprawd� z�ych, z gruntu z�ych. A jakie ukryte zdolno�ci posiada�, tego Niklas nawet nie �mia� zgadywa�. Gadki o prastarych� takich, kt�rzy, jak m�wiono, �yj� od setek lat� By�y to co prawda tylko niejasne przypuszczenia, kt�rych nigdy nie zdo�ano potwierdzi�, bowiem �adna inna ludzka istota nie �y�a tak d�ugo. Ale teraz na wspomnienie tych opowie�ci Niklasowi przebieg�y ciarki po plecach.

Potwierdzi�o si� natomiast to, co wcze�niej podejrzewa� � Potw�r nie chcia� si� przyzna�, �e ma tak straszliwie zdeformowan� stop�. Pope�nili niewybaczalne przest�pstwo, ods�aniaj�c to, co stanowi�o jego najbardziej wstydliw� tajemnic�.

W gniewie powinien w�a�ciwie ich zniszczy�, ale to oznacza�oby przyznanie si� do u�omno�ci. I to ich uratowa�o.

Potw�r ci�ko dysza�, jakby zastanawiaj�c si�, co ma pocz��. Zanim jednak zd��y� co� zdecydowa�, Niklas powiedzia�:

��Tam daleko ju� id� konie.

A razem z nimi, dzi�ki Bogu, Villemo, pomy�la�. Jeste�my uratowani, ona poradzi sobie z tym dzikim stworem.

��Dostaniesz konia Villemo � zwr�ci� si� do Potwora. � I szybko st�d odjedziemy do domu, na Grastensholm.

��Co mam tam robi�? Nic od was nie chc�, dam sobie rad� sam, zawsze sobie radzi�em!

��O, nie komplikuj sytuacji jeszcze bardziej � powiedzia� Niklas zm�czony.

Na wp� le��c ujrzeli nagle ogromne sylwetki zarysowuj�ce si� na tle ciemnego nieba, odrobin� ja�niejsze ni� noc, kt�ra mia�a si� ju� ku ko�cowi.

��Konie! � odetchn�a Elisa z ulg� i poderwa�a si�. � Zaraz odszukam dla was wierzchowca pani Villemo, panie.

Na zmian� zwraca�a si� do Potwora na ty i na pan, nie mog�c si� zdecydowa�, co jest bardziej na miejscu.

��Tu jest ko� � powiedzia�a Villemo. � Potrafisz go dosi���? Bo teraz musimy si� spieszy�, ci tam chc� zrobi� u�ytek z broni.

��Id� do diab�a!

��Jeste� niewychowany � sucho orzek�a Villemo. � Bierz konia i ju� nie ha�asuj.

Nadal le�a�, by� mo�e z tej prostej przyczyny, �e nie by� w stanie si� podnie��.

��Powiedzia�em, �e mo�ecie i�� do diab�a! Uciekajcie st�d, zanim was porozrywam na strz�pki!

��Nie musisz si� trudzi�, jest jeszcze kto�, kto ma na to ochot� � powiedzia�a Villemo. � Tak d�ugo b�dziesz si� waha�, a� �o�nierze wejd� nam na kark, nieszcz�niku!

Potw�r usi�owa� si� podnie��, ale nie mia� na to si�. Jeszcze nie ca�kiem opu�ci�o go zamroczenie.

��Odejd�cie st�d � nakaza� zgn�biony. � Kule �o�nierzy mnie si� nie imaj�, niepotrzebna mi wasza pomoc, przekl�te cherlaki.

��Dobrze wiesz, �e jeste� bardzo os�abiony � przekonywa� go Niklas. � Nie mo�esz stawa� na tej stopie, zn�w j� zakazisz.

��Mamy was na muszce � rozleg� si� nagle w pobli�u g�os kapitana. � Teraz on b�dzie m�j, szwedzki pu�kowniku! Wasze trupy b�d� �wiadectwem jego okrucie�stwa. Sami zajmiemy si� naszym trofeum. Teraz jest bezbronny.

Nikt nie w�tpi�, �e kapitan m�wi powa�nie.

���o�nierze! Do boju! Najpierw bierzcie �miertelnych, tak by�my mogli swobodnie zwi�za� besti�. Trzeba go o�lepi�!

Wszyscy czworo jakby skamienieli. Z trudem odr�niali otaczaj�ce ich postacie. Wiatr z �opotem rozwiewa� uniformy �o�nierzy, trzaska�y przygotowywane strzelby.

��Usu�cie ich z drogi! � rozkazywa� kapitan Dristig, trzymaj�c si� w bezpiecznej odleg�o�ci. � Zastrzelcie bez lito�ci! Te wa�niaki nie zas�uguj� na �ycie!

Ale za�adowanie nowomodnych strzelb wymaga�o czasu�

��Co robimy? � sykn�� Niklas do swych towarzyszy. � Jaka� dobra rada, szybko.

Villemo w swej bia�ej, l�ni�cej sukni stanowi�a znakomity cel.

Zanim zdo�ali obmy�li� plan dzia�ania, us�yszeli za sob� pomruk, wydobywaj�cy si� jakby z gard�a ogromnego drapie�nika. Potw�r stan�� na nogi. Przed ich oczami wznosi�o si� teraz co�, co na tle skalnej �ciany sprawia�o wra�enie ogromnego, ciemniejszego kamiennego bloku. Od ska�y r�ni�y go tylko bardziej mi�kkie, jakby �yj�ce kszta�ty. �lepia Potwora jarzy�y si� ��tym p�omieniem. Zrozumieli teraz, �e widzi tak�e w nocy. Dla nich �o�nierze byli tylko ciemnymi plamami na tle r�wniny. Potw�r odepchn�� Dominika i Niklasa i szybkim krokiem, tak szybkim, �e wydawa�o si�, i� p�ynie ponad ziemi�, zmierza� w stron� �o�nierzy. Grupka Ludzi Lodu us�ysza�a okrzyki przera�enia, a w chwil� p�niej trzask �amanych na p� i odrzucanych daleko strzelb. Wydawa�o si�, �e Potw�r zupe�nie zapomnia� o zranionej stopie.

��Uciekajmy! � wrzasn�� jeden z �o�nierzy. � Uciekajmy, zanim we�mie si� za nas!

��Nie! Zastrzelcie go, do diab�a, strzela�! � wrzasn�� kapitan, ale jego ludzie ju� byli w drodze ku bezpiecznej kryj�wce. Ci, kt�rzy jeszcze tam nie dotarli, histerycznie miotali si� doko�a, za wszelk� cen� staraj�c si� unikn�� niebezpiecze�stwa.

Potw�r jednak wcale ju� o nich nie my�la�. Wskoczy� na konia Villemo tak raptownie, �e zwierz� stan�o d�ba ze strachu. Jednocze�nie Niklas zdo�a� podsadzi� Elis� na jej wierzchowca, uni�s� z ziemi kosz, Pozbiera� wszystkie porozrzucane rzeczy i jako ostatni dosiad� swego konia. Pozosta�a dw�jka ju� siedzia�a na czarnym ogierze Dominika.

Z Niklasem na przedzie w dzikim p�dzie cwa�owali przez p�ask� r�wnin�, kieruj�c si� na po�udnie. Z nieba na ziemi� s�czy�o si� coraz wi�cej �wiat�a.

Nie wierzyli, �e Potw�r pojedzie za nimi. Villemo spisa�a go ju� na straty i po prawdzie odczuwa�a ulg�. �al jej by�o tylko konia, ale mia�a nadziej�, �e Potw�r b�dzie go dobrze traktowa�. Wierzchowiec stanie si� przecie� nieocenion� pomoc�.

Zrobi� z tej bestii nowego Tengela Dobrego?

Czego oczekiwali?

Wielokrotnie ju� dziwi�a si�, dlaczego dotkni�ci z Ludzi Lodu sami si� nim nie zaj�li. I teraz tak�e si� nad tym zaduma�a, chocia� siedz�c na koniu przed Dominikiem odczuwa�a teraz przede wszystkim niemi�osierne wstrz�sy. Zacz�li zje�d�a� w d� Noreflell.

W�a�ciwie Villemo zna�a odpowied� na to pytanie. Po prostu nie mogli. Potrzebowali jednego z �yj�cych jako ��cz�cego ogniwa, i to nie byle kogo! To ona, Villemo, zosta�a wybrana. Dominik i Niklas mieli tylko utorowa� jej drog�. To ona widzia�a Tengela, Sol i pozosta�ych, odbiera�a ich si��. Ich moc przep�ywa�a przez ni� i uderza�a w Potwora. By�a jedyn� istot� na ziemi, stworzon� po to, by go pokona�. Tak przynajmniej s�dzi�a. P�niej mia�o okaza� si�, �e wszyscy, i to bardzo, si� mylili.

Dominik i Niklas nie zrezygnowali jednak z Potwora. Nie zaniechali walki. Wiedzieli bowiem, �e nawet je�li stw�r ich opu�ci�, by, co najbardziej prawdopodobne, uda� si� do kusz�cej go g�rskiej doliny, Dominik i tak bez trudu odnajdzie jego trop.

Dominik zawsze wiedzia�, gdzie go szuka�. Potw�r tak �atwo si� nie wywinie. Taka by�a rola Dominika w tym niezwyk�ym przedsi�wzi�ciu maj�cym na celu dobro Ludzi Lodu.

Elisa najlepiej z nich wszystkich wiedzia�a, co si� dzieje, jecha�a bowiem jako ostatnia. Przez ca�y czas s�ysza�a za sob� t�tent. Potw�r pod��a� ich �ladem. By� z nimi, gdy dotarli do granicy lasu i jednocze�nie s�o�ce wynurzy�o si� zza g�r. Wraz z nimi jecha� przez bagienne lasy, gdzie ze �wierk�w w ciszy sp�ywa�y krople porannej rosy, a ptaki milk�y przera�one dudnieniem kopyt.

Jest z nami, radowa�a si� Elisa, ca�y czas jedzie za nami, za moim koniem�

Do�� oczywiste, jako �e jecha�a ostatnia.

Wkr�tce Villemo tak�e to odkry�a.

��Dominiku! Potw�r pod��a naszym �ladem � powiadomi�a m�a zaskoczona.

��Co ty powiesz? To wspaniale! Mia� przecie� sposobno�� do szybkiej ucieczki.

��Hm � Villemo by�a pe�na sceptycyzmu. � Nie ufam tej paskudzie. Na pewno co� knuje, mo�esz by� tego pewien. My�li o Grastensholm? O koszu? O ca�ym skarbie Ludzi Lodu? Wiesz przecie�, jak strasznie on kusi wszystkich dotkni�tych. Gdy znajdzie si� w ich r�kach, staj� si� silni. �miertelnie niebezpieczni.

��Uwa�am, �e on ca�y czas taki by�.

��To prawda. Dlatego nale�y zmieni� go w grzecznego.

Dominik u�miechn�� si�.

��Nie u�ywaj takich naiwnych okre�le�, gdy o nim m�wisz. M�w raczej dobry, je�li ju� koniecznie musisz sprecyzowa� sw�j s�d. Bo grzeczny� s�dz�, �e nigdy nie b�dzie. Przynajmniej na razie.

Zerkn�a na niego przez rami�.

��No c�, nie wygl�da sympatycznie. Jest raczej w�ciek�y.

��O, z pewno�ci�. Ale mamy go � w g�osie Dominika brzmia�a wyra�nie nuta triumfu. � Mamy go. Pierwszy najtrudniejszy etap za nami.

Zatrzymali si� na post�j przy niewielkiej rzeczce, g�odni i utrudzeni; jazda by�a bardzo m�cz�ca.

Villemo zauwa�y�a, �e Potw�r ma k�opoty z okie�znaniem konia. W ko�cu zwierz� uspokoi�o si� i m�g� zsi���, ale min� mia� przy tym nieweso��.

I podczas gdy inni, zachwyceni i bardzo z siebie zadowoleni, dziwili si�, �e tak �atwo przysz�o im poci�gni�cie bestii za sob�, Villemo nareszcie poj�a przyczyn� tego zastanawiaj�cego faktu. Wzbudzi�o to w niej tak gwa�town� potrzeb� �miechu, �e jak najszybciej usun�a si� na bok. B�d�c ju� nad brzegiem rzeki, poza zasi�giem wzroku, usiad�a na trawie i �mia�a si� do rozpuku.

Potw�r dlatego pojecha� z nimi, �e po prostu nie mia� innego wyboru. Niedo�wiadczony je�dziec nie mo�e nakaza� koniowi, by poszed� w tym czy innym kierunku. Wszystko jedno, jak mocno si� szarpie, kopie i wrzeszczy, zwierz� p�jdzie tam, gdzie b�dzie chcia�o, w tym przypadku za innymi ko�mi.

To w�a�nie tak rozbawi�o Villemo, zw�aszcza �e chodzi�o o straszliwie niebezpiecznego, lodowatego potwora. Nie odwa�y�a si� jednak �mia� w jego obecno�ci. Nie wiedzia�a, czy ma poczucie humoru, zdolno�� do drwienia z w�asnej osoby, i bardzo w�tpi�a, czy potrafi zdoby� si� na dystans wobec siebie. A cz�owiek bez poczucia humoru, bez zdolno�ci do autoironii, jest niebezpieczniejszy ni� �mija. Nic bardziej takiej osoby nie irytuje, ni� kiedy staje si� przyczyn� czyjego� �miechu.

Sporo czasu up�yn�o, zanim by�a w stanie znowu przybra� powa�ny wyraz twarzy. Szczerze powiedziawszy, wcale jej si� to nie udawa�o. Raz za razem k�ciki ust zaczyna�y drga� jej niebezpiecznie, gdy tylko spojrza�a na Potwora stoj�cego w pewnym oddaleniu od nich i udaj�cego, �e wcale nie nale�y do grupy.

Dominik mia� zamiar zapyta� Villemo, co si� z ni� dzieje, ale ujrzawszy jej ostrzegawczy gest i t�umion� weso�o�� w oczach, zaniecha� tego.

Villemo trafi�a si� natomiast dodatkowa chwila wytchnienia. Elisa wyzna�a jej na ucho:

��Och, pani Villemo, musz� na stron�, inaczej chyba zaraz umr�!

��Ja te� � odszepn�a Villemo. � To by�a d�uga noc. Chod�, odejdziemy na chwilk�.

Dominik przygl�da� si� znikaj�cym w zagajniku sylwetkom. Zrezygnowany pokiwa� g�ow�. Nigdy nie uda�o mu si� zrozumie�, dlaczego kobiety zawsze szuka�y towarzystwa przy za�atwianiu takich intymnych spraw.

Kiedy obie damy wraca�y ju� do obozowiska, Elisa, ju� bardziej o�mielona, zapyta�a:

��Pani Villemo, zastanawiam si�, czy on tak�e� no, pani wie�

Villemo stara�a si� by� jak najbardziej rzeczowa:

��Tak, jest chyba do�� ludzki.

��Bo to takie dziwne � m�wi�a Elisa rozmarzona. � �e ma takie same potrzeby. Ciekawe, czy zosta� stworzony tak jak inni m�czy�ni?

Villemo wpatrywa�a si� w dziewczyn� ze zdumieniem, ale ta, zatopiona w marzeniach, sz�a ze wzrokiem utkwionym w ciemn� posta� z otch�ani, majacz�c� gdzie� daleko przed nimi.

��A c� to za pytanie? � Nagle jednak gwa�townie zadr�a�a. � O tak, z pewno�ci� jest bardzo m�ski. Jak najbardziej!

Przypomnia�a sobie jego blisko�� pod skaln� �cian�. M�j Bo�e, pomy�la�a wstrz��ni�ta. On jest tak skondensowanie m�ski, �e nawet na mnie, kt�ra nie chce zna� nikogo innego poza Dominikiem, wywar� wra�enie. Mimo �e mam tak z�e zdanie na jego temat.

Gdy zbli�a�y si� ju� do grupy roz�o�onej na ��ce nad rzek�, twarz Villemo spowa�nia�a, pojawi� si� na niej wyraz smutku i wsp�czucia. Spogl�da�a na milcz�cego uparcie demona i my�la�a, �e �le go oceni�a. Gdyby by� stworzeniem na wskro� z�ym, rozgniewa�by si� na konia, kt�ry nie chcia� go us�ucha�, bez w�tpienia zabi�by zwierz� lub przynajmniej pobi� do krwi. Potw�r mia� jednak swoj� s�ab� stron�, o ile sympati� do zwierz�t mo�na nazwa� s�abo�ci�.

W�a�ciwie Potw�r nie by� wcale �mieszn� postaci�. Wprost przeciwnie! By� z�y, podst�pny, �miertelnie niebezpieczny, ale tak�e tragiczny.

Chocia� to w�a�nie stara� si� skry� najg��biej.

��Och, ale� tak nie mo�na! � wo�a�a ju� Elisa do Niklasa i Dominika. � Wykonali�cie moj� prac�! Przecie� dwaj panowie nie mog� przygotowywa� jedzenia!

��Dobrze im to zrobi � Villemo by�a bez serca.

Elisa, g��boko nieszcz�liwa, zabra�a si� do wyjmowania z zapas�w najlepszych smako�yk�w z Lipowej Alei, Grastensholm i Elistrand, w kt�re ekspedycja zosta�a obficie zaopatrzona. Najlepsze k�ski za� zachowa�a dla Potwora, bo, jak si� wyrazi�a, ten biedny cz�owiek nigdy chyba nie posmakowa� pa�skiego jedzenia. Niklas sucho odpowiedzia� na to, �e z pewno�ci� zna jego smak, s�dz�c po tym, ile si� nakrad� po spichrzach.

Elisa broni�a stwora ze �zami w oczach, odparowuj�c rezolutnie:

��Uwa�am, �e okradanie bogatych to mniejszy grzech ni� zabijanie bezbronnych zwierz�t dla dogodzenia swemu podniebieniu.

��No, mo�e i racja � przyzna� Niklas.

Zachowania przy stole Potw�r jednak nigdzie si� nie nauczy�. Poch�on�� porcj� przygotowan� mu przez Elis�, a p�niej rzuci� si� na reszt�.

Villemo zas�oni�a stoj�ce na ziemi naczynia.

��Spr�bujemy teraz wczu� si� odrobin� w sytuacj� innych � odezwa�a si� nieco mentorskim tonem. � Wszyscy rozumiemy, �e musisz by� g�odny, ale my tak�e dawno nie jedli�my. Dostaniesz swoj� cz��, dostatecznie du��, i nie b�j si�, �e czego� ci zabraknie. Wystarczy dla wszystkich.

��Przekl�ta, g�upia baba! � rzuci� w�ciekle w odpowiedzi, ale opanowa� swoj� zach�anno��.

P�niej usiad� na uboczu, w pewnym oddaleniu od nich, i jad� tam w milczeniu, obra�ony. Baczyli, by nie posmakowa� wina, ono bowiem mog�o spowodowa� nieobliczalne skutki.

��Niklasie, powiniene� bardzo pilnowa� kosza � szepn�� Dominik. � Mocno go intryguje jego zawarto��.

��Strzeg� go jak oka w g�owie � odpar� Niklas spokojnie.

Kiedy sko�czyli ju� posi�ek, ale jeszcze odpoczywali siedz�c i obserwuj�c, jak Elisa zr�cznie �aduje wszystko na grzbiet pas�cych si� koni, Niklas odezwa� si� do nadal wrogo usposobionego Potwora:

��Chcieliby�my dowiedzie� si� wreszcie, jak si� nazywasz.

Popatrzy� na Niklasa spode �ba.

��Nazywam? � powt�rzy� schrypni�tym g�osem.

��Tak, nie mo�emy przecie� nazywa� ci� Potworem. Jak ci� ochrzczono?

W�wczas jego usta rozci�gn�y si� w u�miechu, kt�ry po chwili zmieni� si� w gromki rechot.

��Ochrzczono? Mnie ochrzczono?

Elisie omal serce nie p�k�o ze szcz�cia, gdy widzia�a, jak si� �mieje. Uzna�a to za ogromne zwyci�stwo.

Biedna, naiwna dziewczyna, pomy�la�a Villemo. Daleko nam jeszcze do wygranej. Czy ona nie dostrzega, ile z�o�ci kryje si� w jego �miechu?

Dobry Bo�e, ale jaki on przy tym zrobi� si� poci�gaj�cy, my�la�a dalej. Niebezpieczny jak drapie�ne zwierz�, ale i tak samo pi�kny.

Niklas pyta� dalej:

��No dobrze, a jak ci� nazywano tam, sk�d przyby�e�?

Oblicze bestii zn�w si� �ci�gn�o.

��Potw�r

��Tylko tak?

��Dziecko szatana, czarci pomiot, odmieniec, bestia, monstrum.

Wszyscy milczeli.

W ko�cu Dominik podni�s� g�ow� i zdecydowa�:

��Trzeba ci, wobec tego, nada� imi�. Przyzwoicie ochrzci� i�

Villemo po�o�y�a d�o� na ramieniu m�a.

��S�dz�, �e nie powinni�my ci�ga� go po ko�cio�ach.

��Chyba masz racj� � przyzna� Dominik. � Jak chcia�by� si� nazywa�?

��Nic mnie to nie obchodzi. Potw�r w zupe�no�ci wystarczy.

��O, nie � zdecydowanie sprzeciwi�a si� Villemo. � Nie b�d� m�wi�a do ciebie �Potw�r�. Nale�ysz do Ludzi Lodu bez wzgl�du na to, sk�d pochodzisz. W�a�ciwie powiniene� nazywa� si� Tengel, ale tak ochrzcili�my ju� naszego syna, i to wystarczy. Ale musisz mie� imi� godne Ludzi Lodu, a poniewa� mamy zamiar uczyni� z ciebie szlachetnego cz�owieka, powiniene� otrzyma� je po kim� naprawd� wspania�ym. Co my�lisz o imieniu Livor, po Liv? To stare imi� z okolic Telemarku.

��Po babie! � krzykn��. � Nie! Nigdy!

��By�a wi�cej warta ni� stu takich jak ty � parskn�a w odpowiedzi Villemo. � Nie, nie pozwolimy ci zniewa�a� jej imienia.

��Jeste� niekonsekwentna, Villemo � stwierdzi� Dominik. � A co powiesz na imi� Grim? [Grim (norw.) � paskudny, szkaradny (przyp. t�um.).]

��Nie � sprzeciwi� si� Niklas. � Nie musimy podkre�la� jego wygl�du.

��Mo�e Ulv? � podsun�a Villemo. [Ulv (norw.) � wilk (przyp. t�um.).]

To imi� wyra�nie przypad�o Potworowi do gustu.

��Ulv i Alv� � zastanawia� si� Niklas. � Nie, to nie b�dzie dobrze. A mo�e jakie� z�o�enie z Ulvem? Na przyk�ad� Co proponujecie?

��Ulvhedin? � podda�a Villemo. � To jednocze�nie [Hedin, w�a�ciwie heidinn stara forma norweskiego s�owa �poga�ski� (przyp.t�um.).] archaiczne i poga�skie, pasuje zatem.

��I co ty na to? � zapyta� Potwora Dominik.

Jego twarz pozostawa�a nieruchoma, ale wydawa�o si�, �e w my�lach wypr�bowuje imi�. Wodzi� wzrokiem po zebranych i Dominik z �atwo�ci� �ledzi� zmiany jego nastroju. Elis� ignorowa� ca�kowicie, Villemo nienawidzi� z ca�� gorycz�, jaka towarzyszy kl�sce. Wydawa�o si�, �e do Niklasa odnosi si� niech�tnie, ale z powa�aniem, wywo�anym jego umiej�tno�ci� leczenia. Dominik wiedzia� tak�e, �e jego Potw�r traktuje najbardziej podejrzliwie. Przy nim czu� si� niepewny i bardzo mu by�o nie w smak, �e kto� potrafi odczytywa� jego my�li.

Dominik �wietnie zdawa� sobie spraw�, �e je�eli Potworowi przyjdzie do g�owy zabi� kt�re� z nich, on b�dzie pierwszy.

Bestia zastanawia�a si� nad imieniem. W ko�cu kiwn�a g�ow�.

��Dobrze � zgodzi� si� Niklas. � W�a�ciwie obecnie imi� brzmi Ulvheden, ale tak te� b�dzie dobrze.

��Ulvhedin brzmi dramatyczniej � orzek�a Villemo. � Rozbrzmiewa w tym imieniu prehistoria, wielkie pustkowia i poga�stwo. Bardziej do niego pasuje.

Podci�gn�� g�rn� warg� i parskn�� w jej kierunku, b�yskaj�c z�owrogo ��tozielonymi oczami.

Dominik wsta� i gestem r�ki nakaza� Potworowi, by nadal siedzia�.

��Jako �e jestem najstarszy i najwy�szy rang�, do mnie nale�y powinno�� ochrzczenia ci�.

Wyci�gn�� sw�j miecz i po�o�y� go na ramieniu olbrzyma.

��Chrzcz� ci� imieniem Ulvhedin z Ludzi Lodu. Od tej pory nie trzeba ju� b�dzie zwa� ci� Potworem.

Celowo nie doda� �w imi� Ojca i Syna��, uzna� bowiem, �e �wi�te s�owa nie pasuj� do sytuacji. Nie przyni�s� tak�e wody, by pola� ni� g�ow� bestii. Mog�o to wywo�a� jej pot�ny gniew, kt�rego chcieli teraz unikn��.

Villemo i Elisa zachwycone by�y podnios��, cho� nie ca�kiem zgodn� z tradycj� ceremoni�. Wzruszone, dr��c ze szcz�cia oddycha�y g��boko.

Nikt nie dowiedzia� si�, co my�li �wie�o ochrzczony, gdy� w tej samej chwili us�yszeli t�tent wielu ko�skich kopyt na �cie�ce schodz�cej z Noreflell.

��Nadje�d�a kapitan Niezdarny ze swymi �o�nierzami � oznajmi� Dominik. � Nie mamy czasu, by si� z nim spiera�. Zreszt� to teraz niewa�ne.

��Na pewno zrezygnowali z walki o besti� � powiedzia� Niklas.

��Bardzo mo�liwe, ale nie mamy czasu, by to sprawdzi�. Na ko�! Szybko!

Wtedy w�a�nie wydarzy�a si� katastrofa.

Niklas pom�g� Elisie dosi��� jucznego konia i otrzyma� jej potwierdzenie, �e jest gotowa. P�niej zahaczy� drogocenny kosz u siod�a, jak zwyk� to zawsze czyni�, i wskoczy� na grzbiet swojego wierzchowca, pewien, �e Dominik da sobie rad� z reszt�. Pocwa�owa� naprz�d, gdy� i tak ca�y czas jecha� jako pierwszy.

Poniewa� si� spieszy�, przymocowa� kosz niezbyt starannie. Gdy ruszy�, kosz upad� na ziemi�. Niklas nic nie zauwa�y�, dostrzeg� to natomiast Ulvhedin.

Tak�e Elisa mia�a pewne trudno�ci z baga�em, a Villemo pope�ni�a fatalny w skutkach b��d. Nawyk�a do samodzielnej jazdy, bezmy�lnie wskoczy�a na swego konia i pogna�a naprz�d. Dominik tak�e odpowiednio nie zareagowa�. Pojecha� za ni�, dosiad�szy w�asnego rumaka.

Tym samym dodatkowemu je�d�cowi przypad� w udziale ko� Elisy. Potw�r, teraz ju� Ulvhedin, wskoczy� za ni� na grzbiet wierzchowca, chwyci� wodze i ruszyli.

��Nie nie, panie Potworze, nie t�dy!

��Nie mieszaj si� do tego! Teraz okaza�o si�, �e bez k�opotu radzi sobie z prowadzeniem konia. Uprzednio jecha� z nimi z ca�kiem innych powod�w.

Skierowa� konia w las i szybko znikn�� z pola widzenia.

Wys�annikom Ludzi Lodu potrzeba by�o ledwie kilku minut na zorientowanie si� w sytuacji. W tym kr�tkim czasie zdo�ali jednak znacznie si� oddali�.

��Niklasie! Poczekaj! � zawo�a� Dominik.

Niklas wstrzyma� konia.

��Na Boga, co�cie zrobili? � przerazi� si�, widz�c ich ka�de na swoim wierzchowcu.

��Po�piech zamroczy� nam my�li � odpar� Dominik.

��Musimy do nich wr�ci�.

��Szybko, do lasu! � krzykn�a Villemo. � �o�nierze nadchodz�!

Ukryli si� w�r�d �wierk�w.

Gromada �o�nierzy przemkn�a obok nich niczym armia duch�w i t�tent kopyt powoli przycicha�.

��Nie by�o ich mi�dzy nimi � oznajmi� Niklas zdumiony.

��Zd��yli si� ukry� � odpar� Dominik. � Jed�my!

Nagle Niklas g�ucho j�kn��.

��Kosz! Nie ma kosza! Musia�em go zgubi�!

Powr�cili na brzeg rzeki.

Nikogo. Ani �ladu kosza na ziemi.

��Eliso! � wo�a�a Villemo. � Jeste�my tutaj!

��Eliso! � jak echo powtarzali m�czy�ni.

Las pozostawa� jednak ciemny i g�uchy.

Popatrzyli na siebie z narastaj�c� rozpacz� w oczach.

Utracili sw� zdobycz. Stracili kosz z leczniczymi �rodkami. I najgorsze: nie upilnowali ufnej im Elisy.

�wierkowe ga��zki uderza�y w delikatn� twarz Elisy, gdy p�dzili lasem w d� w kierunku rzeki Dram. Za ni� siedzia�o, mocno �ciskaj�c wodze, owo niezwyk�e po��czenie cz�owieka i zwierz�cia. Ona sama musia�a trzyma� si� z ca�ych si�, by nie spa��.

Mimo �e Elisa wychowa�a si� w Lipowej Alei, rozumem nie dor�wnywa�a swoim gospodarzom. Elisa my�la�a sercem.

Nie potrafi�a poradzi� sobie z zaistnia�� sytuacj�. Rozdarta by�a mi�dzy lojalno�ci� w stosunku do swojego pa�stwa a �wie�o wzbudzon� sympati� do niezwyk�ego m�czyzny. Rozpaczliwie usi�owa�a po��czy� te dwa uczucia � jednak bez powodzenia.

Tak bardzo jej si� podoba�, gdy le�a� nieprzytomny w g�rach! Ka�da linia jego niezwyk�ego oblicza wydawa�a jej si� doskona�a. Stara�a si� zrozumie� i wybaczy� mu jego nieokrzesane zachowanie. Uwa�a�a, nie bez racji zreszt�, �e to ci�ki los uczyni� go nieludzkim. Taki si� ju� urodzi� i sam nie m�g� na to nic poradzi�.

Doprawdy, wystawia� jednak jej podziw na ci�kie pr�by! Przebudzony, by� dla niej zbyt przera�aj�cy. Jego widok porusza� w niej delikatne struny, budzi� czu�o�� i mi�o��, pragnienie niesienia pomocy, ale jednocze�nie odpycha� j� swoim ogromem i z�o�ci�. No i te ��te przebieg�e oczy, w kt�rych na jej widok jawi�a si� tylko oboj�tno�� i pogarda.

Nie mog�a zaprzeczy�, �e pomimo ca�ego zrozumienia dla Potwora uczuciem, kt�re przewa�a�o, by� strach. Strach, a zaraz po nim przedziwne pragnienie, by ujrze� jego ciep�y u�miech skierowany do niej. Wiedzia�a, �e to nierea1ne marzenie.

Zaro�la g�stnia�y, musieli wi�c zwolni� tempo. Dot�d Elisa mia�a wra�enie, jakby ubijano j� w ma�lnicy, tak to okre�la�a na sw�j prosty spos�b. A teraz, kiedy ca�ej swej si�y nie musia�a ju� skupia� na tym, by utrzyma� si� na ko�skim grzbiecie, mog�a zaj�� si� te� czym innym. Tym na przyk�ad, �e blisko niej znalaz� si� m�czyzna. I to nie pierwszy lepszy przedstawiciel m�skiego rodzaju, o nie!

Elisa zosta�a wychowana tak, by trzyma� ch�opc�w na dystans, i do tej pory nie sprawia�o jej to trudno�ci, poniewa� nigdy nie by�a prawdziwie zakochana. Czy teraz by�a zakochana? Za wcze�nie jeszcze o tym m�wi�. Oczarowana, zauroczona, tak jak kiedy� Silje schwytana w sid�a mi�o�ci do Tengela, kt�rego Potw�r by� niemal sobowt�rem. Tengel jednak mia� w sobie wiele dobrych cech. Ulvhedin z Ludzi Lodu nie mia� �adnej. Absolutnie �adnej, no, mo�e poza sympati� dla zwierz�t.

A mimo wszystko Elisa uwielbia�a go rozpaczliwie i nami�tnie.

Zamkn�a oczy i dawa�a si� ponosi� niezwyk�ym uczuciom, kt�re ni� targa�y, gdy czu�a jego cia�o tak blisko siebie. Przygl�da�a si� jego d�oniom trzymaj�cym uzd�. Poranione, zaniedbane, ale tak niezwykle poci�gaj�ce w swej sile i m�sko�ci. Dostrzeg�a fragment jego ud. jedno z kolan by�o go�e w miejscu, gdzie rozerwa� si� pancerz, twardy sk�rzany pancerz, kt�ry chroni� go przed kulami. Chropowate i niezbyt czyste kolano, na kt�rym podczas ka�dego ruchu widoczna by�a gra mi�ni i �ci�gien. Elisa wpatrywa�a si� w nie jak zakl�ta.

Nagle zwr�ci�a uwag� na co� innego.

��Ale� � zatrwo�y�a si�. � Mamy kosz pana Niklasa! Ale� on b�dzie si� gniewa�!

Us�ysza�a jedynie gburowaty �miech.

��W nim s� przecie� wszystkie jego medykamenty, nie mo�e si� bez nich oby� � doda�a s�abym g�osem, zm�czona jazd� na trz�s�cym si� ko�skim grzbiecie. By� mo�e dzi�ki temu, �e by�a prostoduszn�, dobr� dziewczyn�, nie obawia�a si� rozmowy z Ulvhedinem jak wi�kszo�� ludzi.

Istota siedz�ca za ni�, oddzia�uj�ca na ni� tak silnie poni�y�a si� do udzielenia odpowiedzi n�dznemu ludzkiemu robakowi.

��Sama to przyzna�a ta okropna baba. Kiedy opowiedzia�a mi t� histori�. M�wi�a, �e skarb nale�y do dotkni�tych z Ludzi Lodu. Jest m�j, czy tego nie rozumiesz paskudna dziewucho?

��Tak, ale to nie jest ca�y skarb � odpar�a Elisa naiwnie. � Naprawd� jest o wiele, wiele wi�kszy. Jego w�a�cicielem jest pan Mattias, a pan Niklas po�yczy� tylko troch�.

��Ach, tak. A reszta jest w tym wielkim dworze? Jak on si� nazywa? Grastensholm? Pojedziemy tam, wska�esz mi drog�. Pomo�esz mi dosta� si� do �rodka i zdoby� reszt�. Jest moja! To dlatego tak mnie n�ci� ten dw�r, teraz to rozumiem.

Elisa nigdy nie s�ysza�a o Trondzie ani Kolgrimie. Nie wiedzia�a, �e czarodziejski skarb sprowadza� op�tanie na dotkni�tych. Pragn�li go posi���, bowiem za jego przyczyn� mogli osi�gn�� cel, kt�ry kusi� i wabi�, cho� pozostawa� tak niejasny, �e sami nie bardzo wiedzieli, czym w�a�ciwie jest.

Z uwielbieniem ws�uchiwa�a si� w zachrypni�ty, nieprzyjemny g�os.

��Ale to si� nie zgadza � zaprotestowa�a wzburzona. � Przecie� to pan Niklas ma go odziedziczy� po panu Mattiasie, o tym powszechnie wiadomo.

��I na co mu on? � parskn�� Ulvhedin. � Temu tch�rzowi?

��Ale oni s� tacy dobrzy � przekonywa�a Elisa. � I je�li mamy jecha� t� sam� drog�, mo�emy chyba podr�owa� razem.

��My dojedziemy na miejsce pierwsi � odpar� zirytowany.

Jechali przez las, ale Elisa zorientowa�a si�, �e posuwaj� si� w dobrym kierunku, wzd�u� r�wnolegle wiod�cej drogi. Pozna�a po tym, �e ca�y czas jechali w d�, na po�udniowy wsch�d. Wkr�tce w oddali dostrzeg�a wie�� ko�cio�a w Heggen.

Siedzia�a bardzo niewygodnie. Ulvhedin przesun�� j� do przodu, by lepiej umo�ci� si� w siodle. Cho� najwyra�niej sam nie zwr�ci� na to uwagi, przyspieszaj�c chwyci� j� mocna i nie musia�a ju� obawia� si�, �e spadnie. Wzm�g� si� natomiast jej strach przed nim, zimnym, pozbawionym uczu� olbrzymem. Strach o wielu rozmaitych odcieniach�

Villemo, Dominik i Niklas wo�ali i wo�ali a� do ochrypni�cia. Wreszcie zrezygnowani stan�li nad brzegiem rzeki.

��A ju� go mieli�my � �ali�a si� Villemo.

��On nic mnie nie obchodzi � stwierdzi� Niklas, a Villemo i Dominik kiwn�li potakuj�co g�owami. � Niech go piek�o poch�onie. Ale Elisa� Nie mo�emy straci� Elisy! Zrzuci j� gdzie� z konia i dziewczyna b�dzie si� wa��sa� po bezludnych pustkowiach, sama, by� mo�e ranna po upadku. Dominiku, czy nie mo�esz zorientowa� si�, gdzie on jest?

Postawny Szwed na chwil� znieruchomia�.

��Mog� go wyczu�, ale nie wiem, gdzie jest. Potrafi� przenikn�� jego my�li i uczucia, nic wi�cej. Wszystko zale�y od tego, czy on pomy�li o miejscu, w kt�rym si� znajduje. Akurat teraz zajmuje go jedynie uci��liwa jazda przez g�ste zaro�la. Jest zirytowany, cho� jednocze�nie triumfuje. Ale nad czym?

��Nad nami, to chyba jasne � zawyrokowa�a Villemo. � Cieszy si�, �e nas przechytrzy�. Ma teraz kosz, kt�ry przez ca�y czas pragn�� zdoby� i dlatego pojecha� za nami, a nie, jak my�la�am, dlatego, �e nie panowa� nad koniem.

��I w�a�nie to ci� tak �mieszy�o? � Dominik dobrze zna� swoj� �on�.

��Oczywi�cie. Wiem, �e to niem�dre z mojej strony.

��Ja te� tak my�l� � odpar� sucho. � Ta bestia nie nastraja do �miechu.

��Tak, przyznaj�. Ale ci�ka noc da�a mi si� we znaki i pewnie �mia�am si� ze zm�czenia.

��Bardzo mo�liwe.

Villemo westchn�a.

��Mo�emy chyba za�o�y�, �e zn�w skierowa� si� na p�noc razem z nasz� biedn� Elis�. Je�li jej gdzie� nie zostawi�.

Niklas ju� dosiad� konia, Villemo mia�a zamiar uczyni� to samo. Dominik jednak nie rusza� si� z miejsca.

��Nie � powiedzia� z wolna. � On nie kieruje si� na p�noc. Wydaje mi si� naprawd� uwa�am, �e on jedzie t� sam� drog�, co my!

��Sk�d wiesz?

��Sk�d mam wiedzie�, sk�d wiem? Uchwyci�em po prostu jakie� uczucie, irytacj� z powodu ukszta�towania terenu. Zniecierpliwienie, �e tak trudno jest jecha� w d�.

��Naprawd�? A Elisa?

��Jej nie potrafi� wyczu�, skupiony jestem na Ulvhedinie, to on jest moim �yciowym zadaniem. Ale jego nieopanowana dra�liwo�� mo�e dotyczy� tak�e jej.

��Na c� wi�c czekamy?

Wskoczyli na ko� i pop�dzili �cie�k� w d�.

Gdy przejechali most na rzece Dram i zacz�li wspina� si� pod g�r�, Elisa zauwa�y�a odmian� w zachowaniu Ulvhedina.

Jechali teraz do�� wolno, bowiem droga wiod�a stromo, a i las by� trudny do przebycia. Ulvhedin by� z�y, rozw�cieczony, a ona nie wiedzia�a dlaczego. S�ysza�a, jak spomi�dzy jego na wp� przymkni�tych ust i zaci�ni�tych z�b�w wydobywaj� si� d�ugie, niezrozumia�e przekle�stwa. R�ka obejmuj�ca j� w pasie dr�a�a, a chwilami �ciska� j� tak mocno, �e przypominaj�ce szpony paznokcie wbija�y si� jej w cia�o, sprawiaj�c b�l.

Elisa wiedzia�a, �e gor�czka wynik�a z odniesionych ran nadal trawi i os�abia jego cia�o. Z pocz�tku s�dzi�a, �e to ona w�a�nie powoduje jego dziwaczne zachowanie.

Nagle wrzasn��:

��Do stu piorun�w!

Nast�pnie z wielkim trudem usi�owa� si� opanowa�, jednak bez powodzenia.

Wkr�tce zorientowa�a si�, �e nadal jest wzburzony i jakby zdezorientowany. Najwyra�niej w�a�nie fakt, �e niczego nie mo�e poj��, tak bardzo go rozsierdza�.

��Co ty, do diab�a, wyprawiasz, dziewczyno? � wybuchn��.

��Ja? � zdziwi�a si� Elisa. � Ja nic nie robi�.

��W�a�nie, �e tak. Rzucasz na mnie urok.

Roze�mia�a si� cicho, bezradnie.

��Przecie� ja nie umiem czarowa�! Tylko pani Villemo to potrafi.

��Nawet nie wspominaj tego cholernego babska!

��Bardzo prosz�, nie przeklinaj tak � ze �zami w oczach powiedzia�a Elisa. � To takie okropne.

��Tym lepiej.

Wydawa�o si� jednak, �e troch� si� uspokoi�.

Dotarli do szczytu wzg�rza i byli ju� w po�owie szeroko rozci�gaj�cej si� r�wniny, gdy Elisa zn�w zauwa�y�a jego niepok�j. Tkwi� w nim nieustannie, ale dot�d udawa�o mu si� zapanowa� nad sob�. Tym razem by�o inaczej, teraz sam by� tym przera�ony. Sprawia� wra�enie oszo�omionego, jakby nagle zapad� w trans. Wielkie d�onie konwulsyjnie dotyka�y jej ud, posuwa�y si� po nich najwyra�niej udr�czone b��dzi�y po ciele. Elisa wstrzyma�a oddech. Co si� dzia�o?

Chwil� p�niej mocne d�onie si�gn�y jej piersi i jakby na pr�b� przyci�gn�y dziewczyn� do siebie.

Czy rzeczywi�cie by�o to na pr�b�? Czy nie by�o raczej tak, �e nie do ko�ca zdawa� sobie spraw� z tego, co czyni? Elisa mia�a niejasne wra�enie, jakby Potw�r nagle popad� w stan odurzenia.

��Bardzo prosz�, nie � �a�o�nie powiedzia�a Elisa, ale poczu�a, jak jego dotyk zacz�� przyjemnie rozgrzewa� jej cia�o.

Nie widzia�a jego twarzy, ale s�ysza�a ci�ki oddech. Wyobra�a�a sobie, �e Ulvhedin ma przymkni�te powieki i na wp� otwarte usta. By�a to przedziwna wizja, ale ca�y �wiat sta� si� nagle taki niezwyk�y, jakby kto� uchyli� przed Elis� wielkie, pi�kne wrota, za kt�rymi wszystko unosi�o si� w�r�d po�yskliwych kolor�w w takt cudownej, delikatnej muzyki.

Jedna z d�oni zn�w znalaz�a si� na jej udzie. Kr�tkimi ruchami podci�ga�a jej sp�dnice, chc�c ca�kiem unie�� je w g�r�.

��O nie! � zaprotestowa�a Elisa, zak�opotana. Nie mog�a jednak pozby� si� wspania�ego uczucia, �e uwielbiany przez ni� Potw�r chcia� jej dotkn��. Pragn�� zobaczy� jej nogi, ale przecie� nie wypada�o. Gdyby tylko nie poczu�a si� nagle tak dziwnie s�abo!

Mimo wszystko opiera�a si�, mocno przytrzymuj�c brzeg sukni.

On w odpowiedzi poci�gn�� gwa�townie i jednym ruchem ods�oni� jej nogi.

Elisa ubrana by�a prosto, jak le�a�o w zwyczaju s�u�by latem. Mia�a na sobie tylko sukni� i mi�kkie trzewiki, nic poza tym. Przera�ona j�kn�a, przyciskaj�c sukienk� do cia�a, tak aby nie zobaczy� zbyt wiele.

Jej op�r pokaza� mu, �e przegrywa walk�, kt�rej sensu wci�� jeszcze nie pojmowa�. Mia�a nad nim przewag�, cho� nie m�g� zrozumie�, jak to jest mo�liwe. Zapatrzy� si� w jej kolana, w delikatn� l�ni�c� sk�r�, i zakr�ci�o mu si� w g�owie.

��Piekielna dziewucho, siadaj za mn�! � krzykn�� i zrzuci� j� na ziemi�.

Na mgnienie oka dojrza�a jego twarz, wzburzon�, o oczach niemal czarnych. Pot perli� si� na skroniach, a usta wykrzywi�y si� w bolesnym grymasie.

Elisa usadowi�a si� za nim, cho� niezbyt zgrabnie; nie oby�o si� tak�e bez jego pomocy w formie brutalnego pchni�cia w zadek, i mogli jecha� dalej.

Pe�na l�ku ostro�nie obj�a go w pasie. Dobry Bo�e, jaki� on wielki, skry�a si� ca�kiem za jego plecami.

��Zabierz r�ce! � wrzasn��. � Chcesz mnie do ko�ca zaczarowa�?

Przera�enie �cisn�o jej gard�o, rozpaczliwie usi�owa�a przytrzyma� si� popr�g�w.

��Ale przecie� spadn�!

��Nie r�b z siebie g�upszej ni� jeste�. Trzymaj si� mojego pasa.

Us�ucha�a.

Jednak�e go�e kolana otaczaj�ce go z obu stron to by�o ju� zbyt wiele. Jego d�o� przesun�a si� po udach, pow�drowa�a wy�ej�

��Bardzo prosz�, nie r�b tak � b�aga�a cichutko. Nie chcia�a, by zorientowa� si�, �e ca�a dr�y.

Potw�r wstrzyma� konia. Przez chwil� siedzia� ze spuszczon� g�ow�, oddychaj�c ci�ko.

��To czary � rzek� w ko�cu zduszonym g�osem. � Co� ty, u diab�a, ze mn� zrobi�a? Popatrz na moje r�ce! Przecie� one si� trz�s�. Nie chc� ci� ju� wi�cej mie� przy sobie, czarownico! Poradz� sobie i bez ciebie.

Bezlito�nie zepchn�� j� z konia i ruszy� z kopyta, jakby goni�o go stado trolli.

Elisa j�kn�a. Le�a�a bez ruchu w�r�d brz�z, bo zabrak�o jej odwagi, by sprawdzi�, czy wszystkie ko�ci ma ca�e. Mia�a wra�enie, �e jest po�amana. Bola�o j� wsz�dzie.

Najmocniej jednak zosta�a zraniona jej dusza. Zabra� wszystkie ich rzeczy, ca�y baga�, najwa�niejsze: kosz. Jak sobie bez tego poradz�, gdy zapadnie noc? Bez derek, bez jedzenia?

Nie zastanawia�a si�, jak ona sama da sobie rad� pozostawiona na wielkiej pustej przestrzeni, bez konia. Elisa nie przywyk�a do zajmowania si� sob�.

Z trudem stan�a na nogi. No, chyba jednak jest ca�a, tylko troch� pot�uczona.

Przygn�biona pocz�apa�a w kierunku, gdzie, jak jej si� wydawa�o, le�a�o Grastensholm.

Elisa nie by�aby jednak sob�, gdyby przez jej przygn�bienie nie przedar�a si� nuta optymizmu. Mimo wszystko chcia� mnie, pomy�la�a u�miechaj�c si� szeroko. Zaraz jednak za�ka�a �a�o�nie. Poczu�a si� taka samotna i nieszcz�liwa. Pochlipuj�c ruszy�a przed siebie.

Niedawno ochrzczony Ulvhedin z Ludzi Lodu gna� jak rozw�cieczony byk przez rzadki las, porastaj�cy wzg�rze. Jego wierzchowiec by� silny, st�pa� pewnie, nie musia� si� wi�c o niego troszczy�. Wszystkie jego my�li skupi�y si� na tym niepoj�tym i poni�aj�cym, co dzia�o si� w nim samym. W ca�ym ciele burzy�o si�, na nic zdawa�o si� my�lenie o lodowatych �r�d�ach i ludziach, kt�rych nienawidzi�. Pali� go gor�cy, d�awi�cy ogie�. W �aden spos�b nie by� w stanie go ugasi�.

Ulvhedinowi nieobce by�y takie ci�goty, teraz jednak chodzi�o o co� nowego. Wmiesza� si� w to inny �ywy cz�owiek, m�oda, g�upia dziewczyna. Tch�rz. A przecie� dla takich �ywi� nieodmiennie g��bok� pogard�. Chocia� czy mo�na j� nazwa� tch�rzem? Nie okazywa�a szczeg�lnego strachu�

Mia�a nad nim w�adz�. Pozosta�a nieporuszona, podczas gdy on tak by� zale�ny od jej blisko�ci.

Wstyd! Wstyd i ha�ba!

�aden cz�owiek na ziemi nic dla niego nie znaczy�. Doszed� do takiego wniosku ju� dawno temu. Z zimn� krwi�, metodycznie usuwa� ze swej duszy wszystko, co mog�o kojarzy� si� z uczuciem. Po tym, co przeszed� w okresie dorastania, nie mia� �adnego powodu, by kocha� ludzi.

Jednak�e pogarda i zimna nienawi�� do otoczenia by�a zakorzeniona w nim jeszcze g��biej. Zdawa� sobie spraw�, �e jest wrodzona. A teraz, po ostatniej nocy sp�dzonej w g�rach, wiedzia� jeszcze wi�cej. Ludzie Lodu� By� jednym z dotkni�tych z tego rodu. Jednym z tych, kt�rzy przyszli na �wiat, by by� tu, na ziemi, na us�ugach Szatana.

U�miechn�� si� do siebie z gorycz�. Tak dobrze zacz��!

Ulvhedin z Ludzi Lodu� Podoba�o mu si� to imi�. Ci zadzieraj�cy nosa durnie, z kt�rymi rozmawia�, nie byli zn�w tacy g�upi. ON z kim� rozmawia�! Pierwszy raz od czas�w�

Nie, nie wolno mu wraca� my�l� do najwcze�niejszego dzieci�stwa. Ju� o nim zapomnia�. Dawno temu.

Nie czu� jednak �adnej wi�zi z pysza�kami. Sam by� sobie panem, sam sobie dawa� rad�, zawsze. Nie potrzebowa� nikogo.

Szata�ska gor�czka w ciele! Mrowi�ce podniecenie nie chcia�o ust�pi�, nie m�g� odegna� sprzed oczu obrazu r�owych ud, wci�� kusi�y i wabi�y. Jak i dlaczego, nie by� pewien. Mia� jednak pewne przypuszczenia. Ludzie tak podobni s� do zwierz�t�

Zawsze dziwi� go ogie� p�on�cy w jego wn�trzu, kiedy budzi� si� w �rodku nocy od m�cz�cych, ale cudownych sn�w o zjawiskowych postaciach innego �wiata. By�y stworzone inaczej ni� on i m�g� by� przy nich tak fantastycznie blisko.

Istoty ze sn�w mia�y kobiece kszta�ty. Podobnie jak ona, ta drobna dziewczyna� Czy wobec tego� Czy w rzeczywisto�ci r�wnie� istnia�o co�, co odpowiada�o jego niespokojnym marzeniom? Czy m�g� na jawie prze�y� to samo?

Nie, to niemo�liwe. Sny s� tylko snami.

Ale zwierz�ta? Cz�sto obserwowa� je w lesie�

Nie zauwa�y� nawet, jak wstrzyma� konia. Wierzchowiec oczekiwa� na dalsze polecenia.

Ulvhedin przesun�� d�o�mi wzd�u� cia�a. Sprawdzi�. Tak, by�o tak jak w snach, jak podczas samotnych chwil, kt�re tak go przera�a�y, gdy dorasta�. Kiedy nie rozumia�, co si� z nim dzieje i dlaczego by� zmuszany przez nieznan� moc do roz�adowania ogarniaj�cego go napi�cia. Jaki� l�k go opanowa�, gdy zdarzy�o si� to po raz pierwszy! S�dzi�, �e wkr�tce umrze. Nie umar� jednak ani wtedy, ani przez wszystkie nast�pne lata. Ale przez ca�y czas tkwi�a w nim niezg��biona t�sknota, kt�rej nigdy nie potrafi� zrozumie�. T�sknota, kt�ra nie mog�a si� zi�ci�. Teraz� Sta�a si� tak intensywna, �e nie radzi� sobie z opanowaniem pulsuj�cego cia�a.

Oddycha� z trudem, mia� ochot� wy�, p�aka�, wykrzycze� z siebie �w s�odki b�l podbrzusza, chcia��

Z ci�kim westchnieniem zawr�ci� konia i pojecha� z powrotem. Wyl�kniony, poganiany niepokojem, �e ju� jej nie odnajdzie.

Elisie podczas upadku zniszczy� si� trzewik. Usiad�a w trawie staraj�c si� go naprawi�, cho� nie mia�a niczego, co mog�o jej by� w tym pomocne. By�o ciep�o i przyjemnie. Tego dnia s�o�ce cz�ciej wygl�da�o zza w�druj�cych chmur.

Us�ysza�a t�tent kopyt.

��Hej! � rozja�ni�a si�, wo�aj�c. � Jestem tutaj!

Ulvhedin wstrzyma� konia i zawr�ci� w jej kierunku. Wygl�da� jak ogromne, unosz�ce si� monstrum. St�pa podprowadzi� konia do dziewczyny.

��Jak mi�o z twojej strony, �e wr�ci�e� � zaszczebiota�a Elisa. � To dobrze, bo trzewik mi si� zniszczy�.

Umilk�a. Ulvhedin nie zsiad� z konia, przygl�da� si� jej z g�ry, ciemny, ponury i straszny. Z gard�a wydar� mu si� d�wi�k; d�wi�k, kt�rego nie potrafi�a okre�li�, co� jakby g��boki pomruk.

Jak d�ugo jej si� przygl�da! Jak gdyby� jak gdyby j� ocenia�.

W ko�cu zeskoczy� na ziemi�. Stan�� przed ni�, zachowuj�c �w nieprzenikniony wyraz twarzy. Elisa chcia�a wsta�, ale pchn�� j� z powrotem na ziemi�. Potem ukl�k� przy niej.

��Nie jeste� taka jak one � powiedzia� ochryple.

��Jakie one? � zapyta�a troch� przestraszona.

��W snach � odpar� niewyra�nie, jakby znajdowa� si� w innym �wiecie. � One nie s� takie jak ty. Nie wierz� w to. Ty jeste� zwyk�ym cz�owiekiem.

Elisa siedzia�a jak zaczarowana, a on wyci�gn�� d�o� w jej stron� i mocno chwyci� za wyci�cie bluzki. Wpatrywa�a si� w niego niczym piskl� patrz�ce w oczy w�owi, widzia�a, jak w w�skich, sko�nych oczach ta�czy ��ty p�omie�, i nagle u�wiadomi�a sobie to, co przez ca�y czas stara�a si� zag�uszy�, usun�� w niepami��. Mia�a przed sob� morderc�, bezlito�nie gardz�cego ludzkim �yciem, za nic maj�cego rozpacz, jak� pozostawia� za sob�. Ta �wiadomo�� bardzo j� zabola�a.

Jednak on nie mia� teraz zamiaru jej zabi�, w ka�dym razie nie od razu. W jego oczach �arzy�o si� co� innego: dziko�� i chu� tak silna, �e Elisa nie mog�a tego zrozumie�.

�egnaj, cnoto Elisy c�rki Larsa, pomy�la�a przera�ona.

Pojmowa�a, �e tym razem nie uda jej si� wyj�� z tego ca�o, ale mimo wszystko powiedzia�a nie�mia�o:

��Prosz� was, panie, jestem porz�dn� dziewczyn�.

Jak mo�na by�o si� spodziewa�, nie s�ucha� jej s��w. Zastanawia� j� tylko wyraz jego twarzy. Czy mia� w sobie co� poza nieprzepartym po��daniem? Niepewno��? Nie, nie to. Ju� raczej zdumienie. Wydawa�o si�, �e nie rozumie, co si� z nim dzieje i jaki to ma zwi�zek z ni�. B�yszcz�ce ��te oczy wpatrzy�y si� w jej w�osy. Wielka szorstka d�o� dotkn�a ich, zanurzy�a si� w g�stwinie lok�w.

Ojciec i matka tak bardzo byli dumni ze swej najstarszej c�rki! I pan Andreas, kt�ry obieca�, �e zajmie si� ni� i dobrze wyda za m��! Wszyscy z Ludzi Lodu byli jej tacy �yczliwi!

Wybaczcie mi, prosz�! Nic nie mog� na to poradzi�, my�la�a, p�acz�c. Nic nie mog� zrobi�, najwy�ej stara� si� ocali� �ycie. A i to mo�e okaza� si� trudne.

Nadal jakby w transie trzyma� d�ugie jasne w�osy, zmuszaj�c dziewczyn�, by coraz mocniej odchyla�a g�ow� do ty�u.

��Prosz�! � wydusi�a z siebie Elisa. � Nie zabijajcie mnie, panie! Wtedy nie otrzymacie �adnego odzewu.

Uchwyt zel�a�.

��Odzewu? O co ci chodzi?

Elisa dr�a�a na ca�ym ciele. Usi�owa�a wyja�ni� co�, o czym sama niewiele wiedzia�a.

��Chcia�am powiedzie�, �e kiedy umr�, to dla was� nie b�dzie to zbyt przyjemne�

Na Boga, jakich s��w ja u�ywam! To zabrzmia�o tak g�upio! Dlaczego nie nauczy�am si� �adnie wys�awia�! my�la�a.

��Chc� powiedzie� no, kiedy b�d� tak tylko le�a�a. Nie�ywa.

S�owa gdzie� si� zgubi�y jak woda, kt�ra wsi�ka w piasek.

Przera�aj�co fascynuj�ce oczy patrzy�y wprost na ni�, a� zawirowa�o jej w g�owie. Nadal mia�a niejasne wra�enie, �e on niczego nie rozumie. Jakby si� ba�, �e co� zniszczy? Elisa nie potrafi�a tego nazwa�.

��Przecie� ja was lubi�, panie � pisn�a cichutko.

��Lubisz! � powt�rzy� ochryp�ym, bezbarwnym g�osem i roze�mia� si� �miechem, kt�ry nie ukaza� si� na jego twarzy. � Lubisz? Co to ma znaczy�? � W�ciek�ym ruchem powali� j� na ziemi�. � Nie chc� tego wi�cej s�ysze�!

W nast�pnej chwili le�a� ju� na niej.

Elisa nie opiera�a si�, wiedzia�a, �e nic nie wsk�ra, a na dodatek jej sprzeciw m�g� okaza� si� �miertelnie niebezpieczny. Pomimo jego brutalno�ci nadal czu�a do niego wielk� s�abo��.

Zn�w jednak zaskoczy�o j� jego zachowanie. Up�yn�o kilka chwil, zanim stwierdzi�a, �e dzia�a� tylko instynktownie, prymitywnie, nie�wiadom niczego. Jak zwierz�, kt�remu natura podpowiada, co ma czyni�.

Dr�a� z gor�czkowego po�piechu. Oby nie podar� na strz�pki mojego ubrania, pomy�la�a. Sama rozlu�ni�a wi�zanie w talii i zdj�a bluzk�. On podci�gn�� jej sp�dnice i d�onie szybko, niezdarnie pog�adzi�y mi�kk� sk�r�. Trwa�o to jednak tylko moment. Zaraz potem �cisn�y j� w pasie tak mocno, �e znaki, jakie zostawi�y na ciele, zosta� tam mia�y, jak jej si� wydawa�o, na ca�� wieczno��.

By�a bliska p�aczu z przera�enia, a jednocze�nie jak uwi�ziona w uniesieniu, zafascynowana. Ulvhedin natomiast zdawa� si� odchodzi� od zmys��w. Z j�kiem wo�a�: �Nie tak jak we �nie, to niemo�liwe�, uk�si� j�, przyci�gn�� do siebie, zdar� z siebie ubranie� I ju� tam by�. Za�lepiony, jak zwierz odnalaz� drog�.

Elisa wyda�a z siebie okrzyk przera�enia. Powinna by�a odgadn��, powinna przewidzie�, �e tak delikatnie zbudowana dziewczyna jak ona nie zosta�a stworzona dla olbrzymiego demona.

Teraz nie mog�a ju� uciec. W obezw�adniaj�cych b�lach musia�a przyj�� pierwsze zetkni�cie Potwora z kobiet�.

W sposobie, w jaki par� naprz�d, nie by�o ani odrobiny czu�o�ci czy troski o ni�. Tylko drapie�na si�a i ��dza granicz�ca z op�taniem, pragnienie, by do ko�ca przeprowadzi� to, co zwie si� aktem mi�osnym. To okre�lenie w �aden spos�b nie pasowa�o do sytuacji.

W stopniu, w jakim zdolny by� my�le� w oszo�omieniu, po g�owie kr��y�o mu tylko jedno: �Och, pom� mi, pom�, nie wytrzymam tego, to jest lepsze, lepsze��

Czarne fale przetoczy�y si� przez g�ow� Elisy. Us�ysza�a krzyk, dochodz�cy z zadziwiaj�co daleka, a potem nie czu�a nic poza niezno�nym b�lem, kt�ry powoli rozp�ywa� si� w ciemno�ci.

Ulvhedin le�a� cicho, czu�, jak krew dudni mu w �y�ach, dysza� ci�ko, z wysi�kiem.

Podni�s� g�ow� i popatrzy� na ni�. Dziewczyna by�a �miertelnie blada, le�a�a zamkn�wszy oczy, taka spokojna, taka cicha.

Nagle poczu�, �e ogarnia go niewiarygodne zm�czenie, kt�rego nie da si� ju� wytrzyma�. Gor�czka trawi�ca go od wielu dni. Ucieczka. Brak snu. Walka. I ta ostatnia noc.

Przekl�ta walka. Pami�ta�, �e przegra� starcie z tymi pysza�kami. Z kobiet�, kt�rej wieku nie zdo�a� odgadn��, z t�, kt�r� z czystej z�o�liwo�ci nazywa� bab�, cho� by�a m�oda i pi�kna. Nienawidzi� jej za poni�enie, na kt�re go narazi�a.

Zem�ci� si� jednak. Dosta� w swoje r�ce lecznicze �rodki Ludzi Lodu i posiad��

Nie, brakowa�o mu si� na dalsze rozwa�ania. Nie mia� ju� si� na nic.

Ulvhedin, potomek nieznanej ga��zi Ludzi Lodu u�o�y� si� przy boku dziewczyny, kt�r� zha�bi�, i zasn��.

Gdy pozosta�a tr�jka przejecha�a przez most, Dominik zapyta�:

��Co si� z tob� w�a�ciwie dzieje, Villemo? Ju� od d�u�szej chwili sprawiasz wra�enie wycie�czonej do ostateczno�ci.

Potar�a d�oni� czo�o.

��Nie wiem. Tak si� jako� nieswojo czuj�.

��Zm�czona?

���miertelnie! A wy nie?

��Dziwne by by�o, gdyby�my nie czuli zm�czenia. Wkr�tce min� dwie doby bez snu. Ale tobie dolega co� innego.

��Masz racj�. By� mo�e rozczarowanie spowodowane tym, �e nic mi nie wysz�o.

��To nieprawda � rzuci� Niklas przez rami�. � Uda�o ci si� go poskromi�, a tego nikt wcze�niej nie dokona�. Opatrzyli�my mu rany. I pojecha� z nami. Czy nie ma powodu do zadowolenia? Nie wszystko mo�na osi�gn�� od razu.

U�miechn�a si� delikatnie, z wdzi�czno�ci�.

��Najbardziej si� boj�, �e zosta�am zaczarowana�

��Przez jego oczy? � dopytywa� si� Dominik.

��Tak. Wiele potrafi� nimi zdzia�a�. Na przyk�ad zmieni� nas w sople lodu, sprawi�, by ludzie zapadli w hipnotyczny sen, z kt�rego nie zbudz� si� na czas. A ja patrzy�am najcz�ciej i najd�u�ej w te straszliwe �lepia. Mam wra�enie, �e zdoby� nade mn� jak�� w�adz�. Nie mam ju� na nic si�.

Zachwia�a si�, ale zaraz si� wyprostowa�a.

Co teraz �widzisz� o Potworze, Dominiku?

Przestraszony, przyjrza� si� poblad�ej twarzy �ony i po d�u�szym namy�le odpar�:

��O Potworze? Nic. Absolutnie nic. Przypuszczam, �e �pi. Ale jaki� czas temu�

��Dlaczego przerwa�e�?

��Nie, nic, to nie by�o nic szczeg�lnego.

Nie chcia� m�wi� o gwa�townym podnieceniu, gniewie i rezygnacji, kt�rych sygna�y odebra�.

��A Elisa?

��Jest z nim � odpar�, a w jego g�osie kry�a si� rozpacz.

Nagle Niklas krzykn��:

��Dominiku! Villemo zsuwa si� z konia!

Zdo�ali uchroni� j� od upadku. Natychmiast si� zatrzymali, sprawdzaj�c, gdzie si� znajduj�.

Zauwa�yli �lady konia Elisy ju� za mostem. Nietrudno by�o je rozpozna�, gdy� konia podkuwa� kowal z Grastensholm. By� to cz�owiek obdarzony artystycznym talentem, mia� wiele oryginalnych pomys��w. Teraz byli mu za to wdzi�czni. Za mostem jednak znale�li si� w okolicy, w kt�rej nie spos�b by�o odczyta� na ziemi jakikolwiek trop, i wtedy w�a�nie si� pomylili. Ulvhedin i Elisa pojechali w g�r� stromych zboczy, ku wy�ynie. Oni postanowili objecha� j� wzd�u� brzeg�w jeziora Tyriford. By�a to droga naj�atwiejsza i wybra�by j� ka�dy. Niestety nie wzi�li pod uwag�, �e Ulvhedin nie zawsze post�powa� w spos�b najprostszy i najbardziej naturalny.

U�o�yli Villemo na os�oni�tej polanie w lesie otaczaj�cym Tyriford. Dominika trapi� g��boki niepok�j. Z cierpieniem takim, jakie dr�czy�o teraz Villemo, nigdy si� nie zetkn��.

��Co z ni�, Niklasie?

Znaj�cy si� na leczeniu krewny i przyjaciel trzyma� d�onie nad chor�.

��Gdybym tylko mia� teraz sw�j kosz! Ale nasz znajomek zatroszczy� si� o niego. Nie, Dominiku, nie jest tak �le, jak si� wydaje. Ju� dochodzi do siebie.

Villemo z wysi�kiem unios�a powieki i popatrzy�a na nich, a potem si� u�miechn�a.

��Twoje d�onie s� takie cudowne, Niklasie � powiedzia�a niewyra�nie. � Mam ochot� chorowa� nieustannie.

��Na razie nie mo�emy jecha� dalej � szepn�� Dominik do Niklasa.

��Tak, a poniewa� bestia teraz �pi, a my jeste�my potwornie zm�czeni, mo�emy chyba troch� si� przespa�.

��Zgoda, Villemo powinna wypocz��.

Niklas przysiad� przy chorej i przez chwil� dotyka� jej oczu i czo�a swymi uzdrawiaj�cymi d�o�mi. Gdy zapewni�a, �e czuje si� ju� spokojniejsza, m�czy�ni tak�e po�o�yli si� na ziemi. Nie mieli derek, kt�re zosta�y w baga�u Elisy, ale Dominik otuli� Villemo peleryn� i sam tak�e wykorzysta� jej r�bek. Niklas mia� p�aszcz, kt�rym m�g� si� owin��.

Villemo przysun�a si� bli�ej m�a.

��T�skni� za domem, Dominiku � wyzna�a zasmucona.

��Ja tak�e.

��Wiesz, wiele razy nazywa�am Elistrand swoim domem i bardzo mi go brakowa�o. Ale teraz wiem, �e moje miejsce jest na Morby, w Szwecji. Tam jest m�j dom, przy tobie, Tengelu M�odym i twoim ojcu. Tam jest teraz m�j �wiat.

W milczeniu, z wdzi�czno�ci� u�cisn�� rami� �ony. Villemo tak wiele razy gniewa�a si� na wszystko, co szwedzkie, nieustannie podkre�laj�c zalety Norwegii. Troch� go to bola�o, ale stara� si� nigdy nie okaza� swych uczu�.

Przytuli�a czo�o do jego policzka.

��Chc� do domu, do naszego Tengela, chcia�abym go zobaczy�, przekona� si�, �e z nim wszystko w porz�dku. Nie dbam o Potwora. Brak mi si� i ochoty do nawracania takiego beznadziejnego indywiduum. To morderca, Dominiku, najbardziej bezwzgl�dny zab�jca, o jakim s�ysza�am. To wszystko jest tak odra�aj�ce, �e zbiera mi si� na md�o�ci. Niech umiera! Na co nam on?

Dominik przygarn�� j� do siebie.

��Nie wolno nam my�le� w ten spos�b, Villemo. Jest jaki� pow�d, dla kt�rego nale�y go uratowa�, cho� my mo�emy na razie tylko snu� przypuszczenia na ten temat. On nie jest chyba nie�miertelny, ale na pewno d�ugowieczny. S�dz�, �e tego w�a�nie obawiaj� si� nasi przodkowie.

L�kaj� si�, �e zd��y zniszczy� nie tylko ca�y nasz r�d, ale tak�e wielu niewinnych ludzi. Dlatego musimy uczyni� z niego nowego Tengela Dobrego.

��To nierealne, chyba rozumiesz � westchn�a. � Nie da si� go zmieni�, nie ma w nim ani krztyny dobroci, ani �ladu ludzkiego uczucia.

��Nie m�w tak, jeszcze nie wolno ci si� poddawa�!

��Powiedzmy, �e jest d�ugowieczny! Ale gdyby uda�o si� spali� go na stosie�

��Kochana Villemo, jak poradzili sobie z nim �o�nierze uzbrojeni po z�by? Kt� mia�by zaci�gn�� go na stos? Nie, twoim zadaniem jest go zmieni�. Taki mia�a� dobry pocz�tek, du�o lepszy ni� ci si� zdaje!

Villemo by�a zm�czona.

��Mam wra�enie, �e w jaki� spos�b mnie zauroczy�. Boi si� mnie i nienawidzi. Nie podda�am si� jego czarom, ale mimo wszystko uda�o mu si� powa�nie mnie zrani�. Nie wiem tylko jak.

��Sprawi�, �e zw�tpi�a� w swoje powo�anie � trze�wo oceni� Dominik. � Podda�a� si� tak �atwo, a to do ciebie niepodobne.

��To prawda � odpar�a zamy�lona. � Tak w�a�nie si� sta�o. Teraz odczuwam jedynie niech�� i odraz� do tego wszystkiego.

��To na pewno minie, kiedy wypoczniesz. Niklas ju� �pi. Mo�e p�jdziemy w jego �lady?

Wkr�tce zasn�li.

Elisa otworzy�a oczy i rozejrza�a si� doko�a.

S�o�ce znajdowa�o si� w niemal tym samym miejscu, nied�ugo wi�c musia�a le�e� bez przytomno�ci. Ko� odszed� i skuba� traw� nie opodal.

Czyje� rami� obejmowa�o j� wp�, kto� spa� obok.

Chcia�a rozejrze� si� lepiej, poruszy�a si� i nagle poczu�a tak, jakby ostrze no�a rozdar�o jej cia�o, a w g�owie rozsypa�y si� tysi�ce iskier na skutek gwa�townego b�lu.

��Och, m�j Bo�e � szepn�a. � C� ja biedna, uboga grzesznica uczyni�am? Zmarnowa�am sobie �ycie i chyba nigdy ju� nie b�d� mog�a si� ruszy�.

Cierpi�c m�ki odwr�ci�a si�, by przyjrze� si� �pi�cemu obok m�czy�nie. W jej smutne oczy z wolna wst�powa� u�miech.

Zmarz�, pomy�la�a, odgarniaj�c mu w�osy z czo�a.

Sporo czasu up�yn�o, zanim zdo�a�a si� pod�wign��. Przy najdrobniejszym ruchu no�e wbija�y si� coraz g��biej. T�umi�c j�k powoli podesz�a do konia, odwi�za�a derki i przykry�a �pi�cego. Ulvhedin nie obudzi� si�. Elisa odnalaz�a na wzg�rzu strumyczek i znalaz�szy si� poza zasi�giem wzroku olbrzyma, rozebra�a si� i umy�a do czysta. Wiele razy wydawa�o si� jej, �e zemdleje z powodu piek�cego b�lu, ale w ko�cu mog�a zn�w na�o�y� ubranie i wr�ci� do Ulvhedina.

Dziewczyna mia�a sposobno��, by zabra� konia i uj�� swemu katu, bo przecie� niewiele brakowa�o, by sta� si� nim naprawd�. Taka my�l nie zrodzi�a si� jednak w jej g�owie. Nie mog�a przecie� zostawi� go samego w �rodku dzikiej kniei. Co powiedzia�aby na to pani Villemo i pozostali? Tak wa�ne przecie� by�o, by wr�ci� do domu, na Grastensholm!

U�o�y�a si� na derce obok niego, by pilnowa�, czy nic z�ego mu si� nie dzieje.

Nap�yn�y �zy. �al za stracon� niewinno�ci� wype�nia� jej serce.

Nie mog�a jednak uciszy� wyrzut�w sumienia, �e na pocz�tku sama przecie� tego chcia�a.

P�niej wszystko sta�o si� takie ohydne, pozbawione wszelkich uczu�, wstr�tne.

Wkr�tce i Elisa usn�a.

Na nieszcz�cie jako pierwszy obudzi� si� Ulvhedin. Przez chwil� le�a�, napawaj�c si� rozkoszn� oci�a�o�ci�, kt�ra opanowa�a jego cia�o, a� w ko�cu dotar�o do niego, gdzie jest i co si� sta�o.

Okrywa�a go derka, ale to nie on j� przyni�s�.

Odwr�ci� si� na bok.

Dziewczyna� Ci�gle jeszcze tu by�a. G�upia! Dlaczego nie uciek�a od niego? Powinna by�a to zrobi�.

Jak cudownie przygl�da� si� tym kszta�tom! Rami�, talia, biodro� Niczym �agodny krajobraz o zachodzie s�o�ca. Wyci�gn�� r�k�, �eby jej dotkn��.

By�a ciep�a. Taka mi�kka, jakby zapraszaj�ca.

Nigdy nie prze�y� nic tak niebia�skiego jak to, czego do�wiadczy� niedawno. S�dzi�, �e takie zjawiska wi��� si� wy��cznie ze snami i samotno�ci�.

Ulvhedin poczu�, jak powraca ��dza, pragnienie, by mie� j� zn�w. Jako istota prymitywna chcia� zaspokoi� swe po��danie natychmiast i za ka�d� cen�. Podci�gn�� jej sp�dnice i przyjrza� si� dziewczynie. Z gard�a wydoby� mu si� osobliwy d�wi�k. D�o� w�adczo rozchyli�a jej nogi.

Elisa walczy�a o �ycie.

��Och, nie, nie, nie mo�ecie tego zrobi�, nie mo�ecie, zabijecie mnie!

Ulvhedin jednak tego nie rozumia�. Jej op�r podnieca� go jeszcze bardziej i sprawia�, �e z wi�ksz� gwa�towno�ci� d��y� do celu.

��Ju� si� umy�am! � �ka�a Elisa, naiwnie wierz�c, �e ma to jakiekolwiek znaczenie. � Prosz�, nie, bardzo prosz�!

Na nic zda�y si� jej b�agania. Ulvhedin robi� to, co chcia�. Nie zapomnia� �wie�o doznanej ekstazy. Musia� do�wiadczy� jej jeszcze raz. Musia� i tyle.

Kiedy sko�czy� i podni�s� si�, Elisa le�a�a zwini�ta w k��bek, zanosz�c si� bezsilnym szlochem jak dziecko.

��Nie rycz! � nakaza� ostro. � Wsiadaj na konia!

Zdecydowa� bowiem, �e jednak zabierze j� ze sob�. Mog�a mu si� jeszcze p�niej przyda�.

Elisa nie by�a w stanie si� podnie��. Mia�a wra�enie, jakby przekr�cono j� w m�ynku. Ulvhedin pochwyci� j� zniecierpliwiony i rzuci� na konia, a sam usiad� za ni�, nieczu�y na jej cierpienie.

��Mia�am zamiar� przygotowa� dla nas co� do jedzenia � szlocha�a nieszcz�liwa.

��Mo�esz to zrobi� p�niej. Teraz wska� mi drog� do siedziby twoich gospodarzy.

Roz�alona i zap�akana nie by�a w stanie udzieli� odpowiedzi, unios�a tylko z wysi�kiem r�k� i wskaza�a stron�, w kt�rej, jak s�dzi�a, le�a�o Grastensholm. Ulvhedin pokiwa� g�ow�. I on wyliczy� ten sam kierunek.

S�o�ce ju� zasz�o, gdy dotarli do wzg�rz niedaleko Grastensholm. Powoli zapada� zmrok.

��Dwory le�� tam, w dole � powiedzia�a Elisa �a�o�nie.

��Widz�. Gdzie przechowuj� skarb?

��Tego nie mog� powiedzie�.

Mocno �cisn�� j� za ramiona.

��M�w! � rozkaza� sycz�c przez z�by.

��Au! Na Grastensholm. Ale nie wiem gdzie, ja pracuj� w Lipowej Alei. To boli!

��Po�� si�!

��Dlaczego?

Ulvhedin, kt�ry przez wszystkie lata swego �ycia obywa� si� bez kobiet, teraz nie m�g� nasyci� si� swym nowym odkryciem, wspania�o�ci�, kt�r� mu ofiarowano. Jechali ju� d�ugo, przez wiele godzin, i obecno�� Elisy, siedz�cej przed nim na koniu, sta�a si� zbyt dra�ni�ca, by m�g� poskromi� rozbudzone z u�pienia zmys�y. Poczu� narastaj�ce podniecenie i nie widzia� powodu, by d�u�ej t�umi� niepok�j ogarniaj�cy jego cia�o. Zmusza� j�, by po�o�y�a si� przed nim na grzbiecie konia.

��K�ad� si�, powiedzia�em! I odgarnij te przekl�te sp�dnice. Nie mamy czasu zsiada�, r�wnie dobrze poradzimy sobie tutaj.

��Nie! � sprzeciwi�a si� Elisa. Zauwa�y�a, �e on jest got�w, czu�a gor�co i wilgo� jego m�sko�ci.

��R�b, co m�wi�!

��Nie, w imi� niebios, b�agam was! Uczyni� dla was wszystko, byle nie to. Na to nie mam ju� si�.

Tym razem by�a przera�ona i zdecydowana. Broni�a si� tak zaciekle, �e nawet on poj��, i� tym razem si� nie podda. Jej wcze�niejsze s�owa o odzewie zasia�y w nim ziarno niepokoju. Marzenie o� o wsp�dzia�aniu? Dziewczyna mia�a w sobie co� takiego, ale na razie wcale tego nie okaza�a.

By�o ca�kiem naturalne, �e Elisa odczuwa�a jedynie dojmuj�cy b�l. Ulvhedin jednak nie potrafi� wczu� si� w jej sytuacj�.

Jej kolejne s�owa potwierdza�y jego przypuszczenia.

��Zrozumcie, panie� zawsze styka�am si� z �yczliwo�ci� i mi�o�ci�! Nie potrafi� w zamian dawa� nic innego. By� mo�e to g�upie z mojej strony, ale tak ju� jest. B�agam was o zmi�owanie nade mn�. Chcia�abym dla was dobrze, ale moje cia�o odmawia. Ono si� samo broni, cho� ja do ko�ca tego nie rozumiem.

To, co w tej chwili drgn�o w pod�wiadomo�ci Ulvhedina, by�o tak mgliste, tak dla niego niezrozumia�e, �e zn�w ow�adn�� nim gniew i rozczarowanie. W�ciek�o�� pomiesza�a mu rozum i zepchn�� dziewczyn� z konia.

��W og�le do niczego si� nie nadajesz? Od tej pory rad� sobie sama! � wrzasn��, spi�� konia ostrogami i pogna� jakby chcia� uciec przed samym sob�. Wkr�tce znikn�� jej z oczu.

Elisa mocno poturbowa�a si� w czasie upadku. Co� zadrapa�o jej policzek, a jedna noga bardzo bola�a, gdy� �le na niej st�pn�a.

Wtuli�a g�ow� w ramiona i skuli�a si�, pop�akuj�c cichutko.

Nie mog�a pogodzi� si� z my�l�, �e jej pora�ka jest tak dotkliwa i sromotna.

Wczesnym rankiem troje z Ludzi Lodu dotar�o do rodzinnej parafii.

Doko�a panowa�a cisza. Poniewa� najbli�ej po drodze le�a�a Lipowa Aleja, zajechali najpierw tam.

W domu jednak nikogo nie by�o. Nikogo, ani gospodarzy, ani s�u�by. Nikogo na polach, nikogo na ��kach.

Szalonym p�dem dojechali do Grastensholm.

Kiedy weszli do hallu, z pi�tra dobieg� ich cichy p�acz.

��To my! � zawo�a� Niklas pe�en najgorszych przeczu�.

Alv szybko i cicho zszed� ze schod�w. Jego zazwyczaj promienna twarz naznaczona teraz by�a trosk� i przygn�bieniem.

��Och, przynajmniej wy wr�cili�cie, dzi�ki niech b�d� Bogu. S�dzili�my, �e ju� z wami koniec.

��Co tu si� wydarzy�o? � dopytywa� si� Dominik.

��Ojciec matki�

��Wuj Mattias? � zdumia�a si� Villemo. � Co�

Na schodach pojawi� si� Andreas.

��Potw�r by� tutaj � oznajmi� kr�tko. � Zabra� ze sob� wi�ksz� cz�� skarbu Ludzi Lodu. Mattias usi�owa� go powstrzyma�.

��Dobry, Bo�e! � wykrzykn�� Niklas. � To niemo�liwe. Potw�r zabi� ojca Irmelin? Je�li tak�

��Nie, Mattias �yje. Potw�r nie stara� si� go zabi�. Ale wiecie przecie�, Mattias to ju� nie m�odzieniaszek. Usi�owa� chwyci� worek, do kt�rego Potw�r w�o�y� skarb, zosta� �ci�gni�ty ze schod�w i�

Nie doko�czy�, bo wszyscy pobiegli na g�r�.

W sypialni Mattiasa zastali Irmelin. Na twarzy mia�a �lady �ez, ale z rado�ci� ich powita�a i rzuci�a si� w ramiona Niklasa.

Mattias by� bardzo blady, lecz na widok powracaj�cych cz�onk�w rodu zdo�a� przywo�a� u�miech. Niklas dopytywa� si� o rany, jakich dozna� Mattias, i natychmiast podj�� pr�b� z�agodzenia cierpie� przez dotyk swych rozgrzewaj�cych d�oni.

��A gdzie macie Elis�? � zapyta� Andreas.

��Elis�? � zdziwi�a si� Villemo. � Nie ma jej tutaj?

��Nie, przecie� by�a z wami!

��S�dzili�my, �e przyjecha�a z Potworem. Zabra� j� na konia i Dominik wyczuwa�, �e by�a z nim przez d�ugi czas. Musia� pozby� si� jej gdzie� niedaleko st�d.

��Co wy m�wicie? � krzykn�� poruszony Andreas. � Musimy j� natychmiast odszuka�!

Dominik nie mia� serca powiedzie�, co jego zdaniem przydarzy�o si� Elisie.

Nie musia� tak�e tego czyni�, bowiem w tej samej chwili po schodach wbieg� na g�r� jeden ze s�u��cych w Elistrand.

Z trudem chwytaj�c oddech, wysapa�:

��By�a u nas jaka� potworna istota! Chod�cie szybko, my�l�, �e zabra� ze sob� pana Kaleba!

��Ojciec! � krzykn�a Villemo.

��Te twoje historie o Dolinie Ludzi Lodu � mrukn�� Dominik. � Sama powiedzia�a�, �e Kaleb tam by�. Teraz ten oprawca chce, by wskaza� mu drog�.

��Och, nie, przecie� ojciec ma siedemdziesi�t siedem lat! � przerazi�a si� Villemo. � Nie przetrzyma wyprawy do Trendelag! A gdzie jest matka?

S�u��cy odpar� natychmiast:

��Pani Gabriella szykuje si�, by jecha� za nimi. Chce ratowa� pana Kaleba.

Villemo wybuchn�a p�aczem.

��Nie, nie, och, nie! Co ja narobi�am?

��Ty? � zdziwi� si� Niklas. � Ty nie jeste� winna. Ale teraz, kiedy dopadn� Ulvhedina, nie b�d� mia� dla niego lito�ci!

Zdusi� w sobie my�l: ale co mog� zrobi�? Nic!

Andreas przej�� rz�dy:

��Irmelin, Niklasie, wy zostaniecie z Mattiasem. Alv, ja i wszyscy, kt�rych zdo�amy zebra�, wyruszymy na poszukiwanie Elisy. Dominik i Villemo pojad� do domu, na Elistrand. Tam zbierzecie s�u�b� i przede wszystkim sprowadzicie do domu Gabriell�, t� szalon� dziewczyn�! Przecie� ona wkr�tce sko�czy siedemdziesi�t lat! Wszyscy poza tymi, kt�rzy b�d� j� odwozi�, podejm� pogo� za Potworem, a zw�aszcza za Kalebem.

Zapad�o milczenie, oznaczaj�ce zgod�. Wtedy odezwa� si� Niklas:

��Jest w tej sprawie przynajmniej jeden ja�niejszy punkt. Po tym, jak zdo�ali�my zapanowa� nad Potworem na Noreflell, nikogo nie zabi�. I nawet nie usi�owa� tego zrobi�.

��To rzeczywi�cie ja�niejszy punkt � przyzna� Andreas. � Musicie nam opowiedzie� o swej wyprawie, jak tylko wszystkie te tragiczne wydarzenia zostan� wyja�nione.

Rozdzielili si�. Jedyn� osob�, kt�rej nie pozwolono wzi�� udzia�u w poszukiwaniach ani te� pomaga� w �aden inny spos�b, by�a Villemo. Na Elistrand nakazano jej uda� si� do ��ka, do jej starego wbudowanego w �cian� ��ka, na kt�rym nigdy nie pojawi�a si� �adna inskrypcja. Zmuszona tak�e zosta�a do wypicia �rodka nasennego, kt�ry da� Dominikowi Niklas. Obaj bardzo si� niepokoili niezwyk�ym jak na ni� stanem zm�czenia.

��Dominiku � powiedzia�a niewyra�nie, bo lek ju� zacz�� dzia�a�. � Odszukaj moich rodzic�w! �ywych!

��Wszystko b�dzie dobrze, Villemo, musisz teraz wypocz��.

��I Elis�!

��J� na pewno odnajdziemy bez trudu. S�dz�, �e jest niedaleko.

Villemo, mimo oszo�omienia, nie zapomnia�a swojego dawnego j�zyka:

��A Ulvhedin� Niech sobie idzie do stu diab��w!

��Pomy�limy o tym p�niej. Teraz �pij!

Wygl�da�o na to, �e Villemo ma zamiar protestowa�, jak gdyby co� jeszcze le�a�o jej na sercu, ale zapad�a w sen, niezrozumiale co� mamrocz�c.

Dominik wyruszy� wraz z wielk� gromad�, kt�ra czeka�a ju� w pe�nej gotowo�ci na koniach przed domem. Zosta�o tylko kilkoro niepe�nosprawnych, by czuwa� nad Villemo.

Najpierw odnaleziono Gabriell�. Nie zd��y�a daleko zajecha�, zrozpaczona, bliska za�amania z powodu znikni�cia Kaleba. Jednak�e kiedy us�ysza�a, �e Villemo jest w domu i potrzebuje jej pomocy, a poza tym tak wielu m�czyzn wyruszy�o w po�cig za Potworem, podda�a si� i zawr�ci�a wraz ze s�u��cym.

Z wytropieniem Ulvhedina nie by�o �adnych trudno�ci. Dominik cz�ciowo go wyczuwa�, ale te� i Ulvhedin nie robi� tajemnicy z kierunku swej wyprawy. Jecha� go�ci�cem ku p�nocy. Tu i �wdzie opowiadano im o straszliwym monstrum, mkn�cym na swym wierzchowcu, wraz ze starym cz�owiekiem, kt�ry r�wnie� siedzia� na ko�skim grzbiecie.

Jechali przez ca�y dzie� i noc, chcieli dogoni� ich jak najpr�dzej.

Nad ranem odnale�li Kaleba. Le�a� w rowie ze z�aman� ko�ci� udow�. Dominik ostro�nie podni�s� te�cia.

��Co si� sta�o? � spyta� zaskoczony. � Jak si� uwolnili�cie?

��By�em dla niego zbyt wielkim obci��eniem � j�kn�� Kaleb, odczuwaj�cy silne b�le. � Wydusi� wi�c ze mnie informacje o drodze do Doliny Ludzi Lodu.

��Poprzesta� na ustnych wskaz�wkach?

��Tak. A potem po prostu zrzuci� mnie z konia. I tak tu le�a�em, nie mog�c si� ruszy�.

Zmartwili si�, gdy� zauwa�yli, �e m�czy go uporczywy, suchy kaszel.

��A wi�c le�eli�cie tu przez ca�� noc?

��Tak. To by�a zimna noc.

��Teraz pojedzcie do domu � zapewni� Dominik. � Czeka tam na was Villemo. Zawracamy. Potw�r niech sobie ucieka, dok�d chce. Wy jeste�cie wa�niejsi.

Stary rozja�ni� si�.

��Villemo? Dzi�ki Bogu! Ca�a i zdrowa?

Dominik sekund� zawaha� si� z odpowiedzi�.

��Tak. I was tak�e Potw�r nie zabi�, te�ciu.

��Tak, to prawda, i bardzo mnie to zdumiewa.

S�ysza�em o nim tyle okropie�stw. I rzeczywi�cie by� straszny, do kro�set, ale mnie nie zabi�.

��S�dz�, �e mo�emy za to podzi�kowa� Villemo � powiedzia� Dominik, z pomoc� innych staraj�c si� umie�ci� starca na koniu przed sob�. Post�powali ostro�nie, tak, by go nie urazi�. � Villemo dokona�a cudu z t� besti�. Nie chce jednak tego przyzna�, uwa�a, �e jej si� nie powiod�o.

��No c�, nie mo�na tego uzna� za ca�kowity sukces � stwierdzi� Kaleb. � Ale opowiedz wszystko od pocz�tku�

Alv, Andreas i wszyscy z Lipowej Alei, zar�wno m�czy�ni, jak i kobiety, poszukiwali Elisy. Rozproszyli si� po wielkiej przestrzeni. Przypuszczali, �e musia�a znale�� si� gdzie� na wzg�rzach. Wzg�rza jednak ci�gn�y si� szeroko�

Odnalaz� j� Alv.

Przywo�a� Andreasa i wkr�tce wie�� roznios�a si� w�r�d ca�ej grupy. Kochana Elisa zosta�a odnaleziona.

Jak zawsze nie poddawa�a si�. Kulej�c i podpieraj�c brzozowym kijem, posuwa�a si� naprz�d. Z pewno�ci� dotar�aby do domu o w�asnych si�ach, ale gdy ujrza�a wszystkich tych zaniepokojonych ludzi, kt�rzy jej szukali, z jej oczu pop�yn�y �zy wzruszenia. Przytuli�a si� do Andreasa i p�aka�a, p�aka�a�

��Drogie dziecko � powiedzia� ze �zami w oczach. � Kochane, drogie dziecko, jak si� czujesz?

Nie by�a w stanie wykrztusi� odpowiedzi, nikt te� odpowiedzi nie oczekiwa�. Szybko sporz�dzono nosze z ga��zi brzozy i triumfalnie zaniesiono j� do domu.

Elisa przez ca�y czas pop�akiwa�a z rado�ci, szcz�liwa, �e nareszcie jest w�r�d zacnych, �yczliwych ludzi. Od Alva dowiedzia�a si�, �e jej towarzysze powr�cili ju� do domu, Mattias le�y ci�ko ranny, a skarb przepad�. Powiedzia� jej r�wnie�, �e Potw�r zabra� ze sob� pana Kaleba, a pani Gabriella pojecha�a w �lad za nimi.

S�ysz�c to Elisa wybuchn�a gorzkim p�aczem.

Kiedy wr�cili do Lipowej Alei, okaza�o si�, �e Villemo ju� przebudzi�a si� z g��bokiego snu i przenios�a si� w�a�nie tu. By�a z ni� Gabriella, a i Niklas zszed� na d�, gdy ujrza�, �e przybywaj� z noszami.

��Nie musisz si� obawia� o nog�, Eliso, to nic gro�nego � orzek�, zbadawszy j� w paradnej izbie na dole. � Jest solidnie spuchni�ta, ale wszystko b�dzie dobrze, je�li kilka dni pole�ysz w spokoju.

Villemo wyprosi�a z izby wszystkich ciekawskich, dzi�kuj�c im za pomoc, uprzejmie zaproponowa�a, by przeszli do kuchni na uroczysty posi�ek.

Kiedy przy Elisie zostali ju� tylko cz�onkowie rodziny Ludzi Lodu, Villemo zwr�ci�a si� do dziewczyny:

��Eliso, twoja sp�dnica jest ca�a zakrwawiona. Co si� wydarzy�o?

Twarz dziewczyny zn�w �ci�gn�a si� do p�aczu.

��W�a�nie to, pani Villemo! Nie raz. To tak bola�o. On by� taki wielki�

��Och, Bo�e! � j�kn�a Villemo, zas�aniaj�c twarz d�o�mi.

Andreas obj�� sw� m�odziutk� pomocnic�. Stary cz�owiek mocno zaciska� szcz�ki, ale nie m�g� powstrzyma� dr�enia warg.

��Teraz musi umrze� � powiedzia�a Villemo zawzi�cie.

��Teraz nawet palcem nie kiwn�, by go uratowa�!

Elisa j�kn�a.

��Och, nie, pani, prosz�, nie!

��Oszala�a�? � zdumia� si� Niklas. � Nie b�dziesz chyba wstawia� si� za tym podlecem? Zaraz dostaniesz �rodek, kt�ry zapobiegnie ewentualnym nast�pstwom.

Zapomnia�, �e z tajemnych �rodk�w Ludzi Lodu nic nie zosta�o.

Elisa unios�a g�ow�.

��Nie! � sprzeciwi�a si� gwa�townie. � Nie r�bcie tego, panie Niklasie! Nie r�bcie tego, tak bardzo chcia�abym�

��Eliso! � Villemo by�a wstrz��ni�ta. � Nie chcesz chyba powiedzie�, �e�

��W�a�nie tak.

Gabriella powiedzia�a ze smutkiem:

��Historia si� powtarza. Kobiety z Ludzi Lodu zawsze wstawia�y si� za swymi dzie�mi, nawet je�li istnia�y podejrzenia, �e dziecko mo�e narodzi� si� dotkni�te. Tak by�o z Silje i z biedn� Sunniv�. A tak�e z wami, Irmelin i Villemo, czy�cie ju� o tym zapomnia�y?

��Nie, nie zapomnia�am, ale to co innego! Potw�r z otch�ani napad� na niewinn� dziewczyn� Nie ma w tym ani krzty mi�o�ci, to takie� wstr�tne.

Elisa unios�a d�o� do g�ry.

��Pani Villemo, ja nie chcia�am, �eby to ze mn� zrobi�, naprawd� nie chcia�am, b�aga�am o zachowanie mej cnoty i czci, naprawd�! Ale, zrozumcie, pani Villemo, w jaki� spos�b go lubi�. To cz�owiek nieokrzesany, potw�r, ale mimo wszystko jest mi drogi. Wybaczcie mi, nic na to nie poradz�.

Zapad�a cisza.

��Tak, ju� tam na g�rze by�a� nim zauroczona � cicho powiedzia�a Villemo.

��To prawda � przyzna� Niklas. � Tylko my tego nie zauwa�yli�my. Nie by�o czasu na zajmowanie si� stanem dziewcz�cego serca. To my powinni�my prosi� ci� o wybaczenie. Ale mimo wszystko pozw�l mi zaaplikowa� ten �rodek!

Pierwsza oprzytomnia�a Villemo.

��Po pierwsze, nie masz ju� �adnych �rodk�w, bowiem zabra� je nasz znajomy z otch�ani. Po drugie, kobiety, kt�ra wbi�a sobie do g�owy, �e urodzi dziecko Ludzi Lodu, nie przekonaj� �adne argumenty. A po trzecie, nie ma przecie� �adnej pewno�ci, �e dziecko zosta�o pocz�te.

Niklas westchn��, ale podda� si�.

��Dobrze, a teraz wyjd�cie st�d wszyscy, bym m�g� si� przyjrze� ranom Elisy.

Nast�pnego dnia przywieziono do domu Kaleba. Jego kaszel wcale nie ust�pi�, wprost przeciwnie.

Nie mog�o by� teraz mowy o wyruszeniu w po�cig za Ulvhedinem. Pogo� zosta�a od�o�ona. Musieli zosta� w domu, przy swoich bliskich, tych, kt�rzy najbardziej ucierpieli przez Potwora.

Villemo sta�a na dziedzi�cu Elistrand. W powiewie wiatru czu�a ch��d jesieni. Serce przepe�nia�a jej gorycz.

Jaki by� rezultat ich wyprawy?

Ojcowie Irmelin i jej, Kaleb i Mattias, le�eli ci�ko ranni. Stan obu by� krytyczny i nikt nie wiedzia�, jaki b�dzie koniec. Ze strachem my�la�a o niepokoju Dominika, kt�ry powtarza�, �e czuje �mier�. Przewidywa� j� i odczuwa� l�k? Ale nie spodziewali si�

Nie, tak daleko nie chcia�a posuwa� si� my�l�.

Elisa, zraniona na ciele i duszy, by� mo�e ju� nosi w �onie potomka Ulvhedina�

Ona, Villemo, z g��bok� ran� w sercu, apatyczna, w�tpi�ca we w�asne si�y jak nigdy przedtem.

A sam Ulvhedin?

Swobodny, niczym nie skr�powany, przez nikogo nie powstrzymywany, w drodze do Doliny Ludzi Lodu z ca�ym �wi�tym skarbem. I nie by�o teraz nikogo, kto stan��by z nim do walki.

Doprawdy, �a�osny to rezultat?

Dziesi�tego wrze�nia zmar� Kaleb Elistrand, cz�owiek, kt�ry nie mia� nawet nazwiska, gdy przyby� do parafii Grastensholm.

Dwa dni p�niej jego �ladem pod��y� Mattias Meiden.

D�ugim �yciem cieszyli si� ci dwaj przyjaciele jeszcze z czas�w, gdy w dzieci�stwie razem harowali w kopalniach Kongsberg. Ich przyja�� przetrwa�a ca�e �ycie. C� mog�o by� naturalniejsze ni� pochowanie ich tego samego dnia? Ostatni potomek du�skiego rodu szlacheckiego Meiden�w i parobek znik�d.

Po pogrzebie we dworach zapanowa�y cisza i smutek. Villemo zaproponowa�a swej matce Gabrielli osiedlenie si� u niej i Dominika, w Szwecji. Gabriella pokr�ci�a przecz�co g�ow�. Dawna margrabianka zosta�a teraz ca�kiem sama i, jak powiedzia�a, rozwa�a�a ju� t� ewentualno��.

Zastanawia�a si� tak�e, czy nie powr�ci� do Danii, do Gabrielshus, by tam dotrzymywa� towarzystwa bratankowi, Tristanowi, ale w ko�cu dosz�a do wniosku, �e jej miejsce jest na Elistrand. Tu byli jej przyjaciele. Andreas� I tak�e Irmelin. Wraz z ni� chcia�a s�u�y� wsparciem m�odziutkiej Elisie, kt�ra tak nieszcz�liwie wkroczy�a w doros�e �ycie. Zha�biona, z g��bokimi ranami w duszy, by� mo�e oczekuj�ca dziecka, potrzebowa�a teraz Gabrielli. Villemo rozumia�a, �e matka tutaj ma zadanie do spe�nienia. Poza tym byli jeszcze nieszcz�nicy z Tobronn. M�ody Kulawiec, kt�ry znalaz� nowy dom na Elistrand. Tak, tutaj matka mia�a do�� zaj��, by wype�ni� czas.

Ze Szwecji przyszed� list. Wie�ci by�y pomy�lne. Tengela M�odego przeniesiono z zamku; s�u�y� teraz u Oxenstiern�w na Morby, by� osobistym sekretarzem szambelana Gabriela Oxenstierny i sprawowa� si� wzorowo. Ojciec, Mikael Lind z Ludzi Lodu, zatopi� si� w pisaniu kolejnej powie�ci i praca poch�on�a go tak, �e by� niemal stracony dla �wiata.

Villemo i Dominik zostali wi�c na Elistrand. Jak stwierdzi� Dominik, daleko jeszcze by�o do zako�czenia misji i wype�nienia powierzonego im zadania.

��Uwa�am, �e jest jeszcze gorzej ni� na pocz�tku � Powiedzia�a Villemo z gorycz�. � Nie zrobili�my w tej sprawie nic dobrego.

��Nie powinna� tego tak ocenia� � zaprotestowa� Dominik. � Ulvhedin jest w drodze na p�noc, to prawda, ale nie zdo�a dotrze� do Trondelag przed zim�. B�dzie musia� czeka� do wiosny,

��Sk�d wiesz?

��Zatrzyma� si� w jakim� miejscu, B�g jeden wie, gdzie. Jest zawiedziony, podniecony i w�ciek�y, ale nie posuwa si� dalej. Co� go powstrzymuje.

��A co robi ze skarbem Ludzi Lodu?

��Dowiedzia�em si� o tym tydzie� temu. On nic nie pojmuje. Nie potrafi odcyfrowa� formu�, bowiem nigdy nie uczy� si� czyta�, i nie wie, czym s� poszczeg�lne zio�a i �rodki.

��Oby ty1ko ich nie wyrzuci�!

��Nie, tego nie zrobi. S� dla niego wi�cej warte ni� z�oto. S�dz�, �e mo�emy spokojnie czeka�. Teraz nie przejdzie przez g�ry, jest na to zbyt zimno. O�miel� si� zgadywa�, �e powstrzymuj� go ludzie. Usi�uj� pochwyci� monstrum, tak przynajmniej wynika z jego reakcji.

��Nigdy dotychczas ludzie nie byli dla niego przeszkod�.

��Teraz jest inaczej. On ju� nie zabija.

��Dzi�ki niech b�d� Bogu cho� za to! A wi�c w jednym miejscu zdo�ali�my przebi� jego lodowy pancerz.

��To prawda. I to dzi�ki tobie, Villemo, nie zapominaj o tym!

��Szczerze w�tpi�, bym mia�a na niego jakikolwiek wp�yw � powiedzia�a z gorycz�.

��Ale nie masz chyba zamiaru zrezygnowa�? � zapyta� cicho.

Siedzieli ju� w sypialni, ucinaj�c sobie intymn� pogaw�dk�, jedn� z tych, kt�re oboje tak bardzo cenili.

��Nie, ju� nie. Przez chwil� powa�nie to rozwa�y�am, ale winni jeste�my ludzko�ci dalsze dzia�anie, prawda?

��Tak. Masz jaki� plan?

��Owszem, mam. Dobrze, �e mo�emy czeka� do wiosny z podj�ciem po�cigu, bo najpierw musz� dotrze� do czego� bardzo istotnego.

��Co to takiego?

Popatrzy�a na niego w skupieniu.

��Aby m�c go zaatakowa�, podporz�dkowa� sobie w odpowiedni spos�b, musz� dowiedzie� si�, kim on jest. Sk�d pochodzi.

Dominik powoli, z aprobat�, kiwn�� g�ow�.

��Masz ca�kowit� racj�. Ja te� ju� o tym my�la�em. I� czy mo�emy zej�� do twojej matki? Chcia�bym j� o to zapyta�.

��Dobrze.

Gabriella siedzia�a w swym niewielkim saloniku, kt�ry tak bardzo lubi�a. Urz�dzi�a go ca�kowicie wed�ug w�asnego gustu. Szyby w g��bokiej niszy okiennej oprawione by�y w o��w, na posadzkach le�a�y grube dywany, wygodne krzes�a zach�ca�y do wypoczynku. Kiedy weszli, podnios�a g�ow� i u�miechn�a si� przyja�nie. Przy jednej tylko p�on�cej �wiecy siedzia�a zatopiona we w�asnych my�lach.

Dominik zagadn��:

��Matko, zrozumia�em, �e podczas gdy my byli�my Noreflell, przeczytali�cie zapiski mego ojca o Ludziach Lodu.

��To prawda. Tw�j ojciec jest �wietnym kronikarzem i histori� naszego rodu spod jego pi�ra czyta si� doskonale.

��Bo wiecie, s�ysza�em o tym, jak unicestwiono wszystkich mieszka�c�w Doliny Ludzi Lodu. Villemo i ja pr�bujemy doj��, sk�d pochodzi Ulvhedin. Zastanawiam si�, czy kto� m�g� jednak uj�� wtedy z �yciem.

Gabriella zamy�li�a si�.

��Chcesz powiedzie�, �e on mo�e by� potomkiem kogo� z wymar�ej Doliny Ludzi Lodu? Najgorsze, �e znikn�� pami�tnik, kt�ry pisa�a matka mojej babki, Silje; nie mo�na go odszuka� od prawie stu lat. Na pewno przepad�, a by� mo�e w nim mogliby�my co� znale��. Bo wed�ug tego, co przeczyta�am w notatkach Mikaela, w kt�rych zawar� mi�dzy innymi opowie�ci mojej babki Liv, nikt wtedy nie m�g� si� uratowa�. Mam tutaj ksi�gi, mo�ecie sami je przejrze�.

Wsp�lnie odnale�li rozdzia� o pierwszych Ludziach Lodu, kt�rzy przybyli do Lipowej Alei: Tengelu, Silje, Dagu i Liv.

��To na nic � rzek� Dominik, wstaj�c znad ksi�g. � Wygl�da na to, �e wszyscy pozostali Ludzie Lodu zostali zabici, gdy zniszczono Dolin�.

��Ale jak to mog�o by�? � zastanawia�a si� Villemo. � Siostra Tengela, Sunniva, kt�r� Silje znalaz�a martw� w Trondheim� Ona si� stamt�d wydosta�a. Mia�a dwie c�rki, z kt�rych odnaleziono tylko jedn�, Sol Angelik�. Przypuszczano, �e druga, mia�a na imi�, zdaje si�, Leonarda, zmar�a na zaraz�. Czy nie jest mo�liwe, �e�

��Mo�e to jest jaka� idea � stwierdzi�a Gabriella. � Cho� nie s�dz�, by matka w czasie zarazy porzuci�a niemowl�.

Ale je�li przyjmiemy to za punkt wyj�cia� Od Sunnivy

Starszej do Ulvhedina to b�dzie� raz, dwa, trzy� sze�� pokole�! I w ka�dym jeden dotkni�ty. To przera�aj�ca perspektywa.

��Nie, matko, �le liczycie � wtr�ci� Dominik. � Pami�tajcie, �e to u nas pojawiali si� dotkni�ci, jeden w ka�dym pokoleniu! W�r�d ewentualnych potomk�w Sunnivy nie mo�e wi�c by� dotkni�tych. Opr�cz ostatniego pokolenia, w kt�rym ani Tengel III, ani Alv czy Christiana w Skanii nie zostali obci��eni przekle�stwem.

��To prawda! Najpierw by� Tengel, potem Sol, Trond i Kolgrim. P�niej w kolejnej generacji by�a moja pierwsza c�rka, zmar�a po urodzeniu, a zamiast niej na �wiat przysz�a wasza tr�jka, kociookich, wybranych do walki w imieniu dobra. No i� Ulvhedin. Nieznany.

Villemo liczy�a na palcach.

��Tengel, Sol, Trond, Kolgrim, moja siostra, Ulvhedin. Sze�� pokole�, zgadza si�. Ale je�li Ulvhedin rzeczywi�cie jest potomkiem Sunnivy Starszej, to w Norwegii musi by� bardzo wielu potomk�w Ludzi Lodu!

��Bo�e uchowaj! � wzdrygn�a si� Gabriella.

Dominik zerkn�� na Villemo.

��Powiedzia�a�, �e musisz si� dowiedzie�, sk�d przyszed� Ulvhedin, zanim si� tu pojawi�. Wygl�da�o na to, �e masz co� konkretnego na my�li?

��Oczywi�cie, �e mam � przytakn�a rozogniona. � Na ten trop naprowadzi�y mnie twoje w�asne s�owa!

��O czym m�wisz?

��Nie pami�tasz? Kiedy stali�my na szczycie g�ry nad Grastensholm, tam gdzie odkryli�my �lady olbrzyma, wyczuwa�e� jego t�sknot� za g�rsk� dolin�.

��Tak � przypomina� sobie Dominik i po chwili twarz mu si� rozja�ni�a. � Pod wp�ywem tego wszystkiego, co sta�o si� p�niej, ca�kiem o tym zapomnia�em.

��My zastanawiali�my si�, czy chodzi o Dolin� Ludzi Lodu. Ale ty wspomnia�e� Valdres!

��Tak, to si� zgadza.

Villemo odetchn�a g��boko.

��Mam zamiar Po�wi�ci� jesie� na kolejn� wypraw�. Jedziesz ze mn�?

��Oczywi�cie! Zapytamy tak�e Niklasa.

��Nie, on powinien teraz by� przy Irmelin, a jego umiej�tno�ci leczenia nie b�d� nam potrzebne. W dodatku nie ma teraz czym leczy�.

��Chcecie zn�w wyje�d�a�, dzieci? Nie, nie pozwalam � denerwowa�a si� Gabriella.

��Ta podr� nie b�dzie niebezpieczna � uspokoi�a j� Villemo. � Bo jego chyba teraz nie ma w Valdres?

Dominik zmarszczy� czo�o.

��Nie, nigdy nie mia�em takiego wra�enia.

��A wi�c dobrze � ucieszy�a si� Villemo. � Zn�w z�apa�am wiatr w �agle. Teraz go pokonam! Zap�aci za wszystko z�o, kt�re wyrz�dzi� tutaj. Ojciec, wuj Mattias� i zw�aszcza Elisa.

��Przecie� on nie zabi� Kaleba ani Mattiasa. Nie bezpo�rednio � stwierdzi�a w zamy�leniu Gabriella.

��Ale to jego wina!

��Bez w�tpienia. A je�li chodzi o Elis� och, moi drodzy � westchn�a Gabriella. � Irmelin by�a dzisiaj w Lipowej Alei i, niestety, potwierdzi�o si�: Elisa b�dzie mia�a dziecko.

��O, mi�osierny Bo�e, pom� tej nieszcz�liwej dziewczynie � szepn�a Villemo, przymkn�wszy oczy.

��Elisa jest szcz�liwa � sucho o�wiadczy�a Gabriella.

��Chodzi promienna niczym ma�a madonna. Szalona dziewczyna, jest taka s�odka w swej �ywio�owo�ci. Oby tylko wszystko dobrze posz�o! Je�li ona urodzi dziecko obci��one przekle�stwem i umrze, to ja tak�e po�egnam si� z tym �wiatem. Wstyd mi b�dzie, �e pochodz� z Ludzi Lodu.

��A ja nigdy si� tego nie wstydzi�am � �achn�a Villemo. � Jestem dumna ze swoich korzeni! Ulvhedina nie mo�na zalicza� do nas. Na pewno go z�apiemy!

Dominik sprawia� wra�enie, jakby jednocze�nie z wy�l� o wyprawie do Valdres kto� wla� we� nowy strumie� energii.

��Musimy wyruszy� jak najszybciej. Zanim na dobre zrobi si� zimno.

��Wyje�d�amy jutro � zdecydowa�a Villemo.

Gabriella nie mog�a ju� zrobi� nic, by ich powstrzyma�. Po prawdzie i j� intrygowa�o pochodzenie Ulvhedina.

Gabriella, przynajmniej z pocz�tku, nie �ywi�a tak wielkiego �alu do Ulvhedina, pomimo �e przyczyni� si� do �mierci jej ukochanego m�a. By�a do�wiadczon� przez �ycie dojrza�� kobiet�, zahartowan� poprzez uczestniczenie w troskach upo�ledzonych. Wiedzia�a te� co�, z czego sprawy nie zdawa� sobie nikt inny: Kaleb ju� od dawna by� ci�ko chory. Omin�o go wi�c powolne, pe�ne cierpienia upokarzaj�ce dogorywanie.

Oczywi�cie bardzo jej brakowa�o m�a. Chwilami nie mog�a sobie da� rady. Margrabianka Paladin � tak brzmia� jej tytu� � czu�a si� bardzo, bardzo samotna.

��Ale, kochana Villemo � powiedzia�a surowo, gdy ju� wychodzili, by przygotowa� si� do podr�y. � Twoim zadaniem nie jest wcale uwi�zi� Ulvhedina ani te� go zniszczy�. Masz z niego uczyni� dobrego cz�owieka, to jest twoje pos�annictwo!

��Ha! � wykrzykn�a Villemo z pogard�.

��Tak, tak, moja droga. Je�li zdo�asz to uczyni�, oddasz �wiatu wielk� przys�ug�.

��Najwi�ksz� przys�ug�, jak� mog� zrobi� �wiatu, to zetrze� go z powierzchni ziemi.

��Wydaje mi si�, �e nie nadawa�aby� si� na misjonark� � �agodnie u�miechn�a si� zrezygnowana Gabriella.

Przed wyjazdem odwiedzili jeszcze Elis�. Prawd� by�o to, ca powiedzia�a Gabriella: dziewczyna promienia�a wewn�trznym �wiat�em.

��Czy jeste� pewna, �e tego chcesz, Eliso? � pyta�a Villemo zatroskana. � Niklas z pewno�ci� potrafi ci jako� pom�c.

��Och, nie, pani, bardzo prosz�! � W oczach Elisy pojawi� si� l�k. � Dam sobie rad� sama z dzieckiem. Pan Andreas obieca�, �e wolno mi b�dzie zamieszka� w Lipowej Alei, i ofiarowa� mi pomoc, jakiej tylko b�d� potrzebowa�a. Wiecie, pani Villemo, nie mog� zapomnie�, �e Ulvhedin chcia� mnie, w�a�nie mnie, nic nie znacz�c� Elis� c�rk� Larsa! To mnie sobie wybra�!

Villemo powstrzyma�a si� od wyg�oszenia komentarza, �e wybra�by jak�kolwiek kobiet�, kt�ra stan�aby mu w�wczas na drodze.

Powiedzia�a tylko:

��Dobrze! B�dzie, jak chcesz. Nigdy tylko nie m�w, �e nic nie znaczysz. Jeste� wspania�� dziewczyn� i zas�ugujesz na du�o lepszy los ni� ten, kt�ry ci� spotka�.

Elisa u�miechn�a si� �agodnie, ale jakby z wy�szo�ci�. Villemo zrozumia�a, �e w dyskusji na temat, co dla niej lepsze, w �aden spos�b dziewczyny nie przekona�a.

A potem ona i Dominik wyruszyli w kolejn� podr�. ich zadaniem by�o odnale�� korzenie Ulvhedina.

Podr�owali spokojnie, bez po�piechu, czasu mieli du�o. Mijali nie zamieszkane okolice, pe�ne nied�wiedzi i wilk�w. Na szcz�cie Dominik mia� bro�. Ci�kie, przyt�aczaj�ce wierzcho�ki g�r w dolinie Begny napawa�y Villemo groz�, gdy jechali star� drog� po wschodniej stronie rzeki. Zaokr�glone szczyty przywodzi�y na my�l prastare, zakl�te w kamienie trolle. A kiedy wjechali na wy�yn�, z kt�rej roztacza� si� widok na dolin� Valdres, a� dech zapar�o jej w piersi, tak pi�kny by� to krajobraz.

W nielicznych napotkanych zagrodach ostro�nie wypytywali, czy nikt nie widzia� tu zwierzocz�eka lub cho�by o nim nie s�ysza�. Tak, tak, ludzie ze strachem ogl�dali si� doko�a, szepcz�c, �e owszem, ale to ju� by�o dawno temu, g��wnie plotki, bowiem on grasowa� g��biej w dolinie.

Dominik i Villemo jechali wi�c dalej, a� dotarli do wi�kszej osady, zwanej Ulnes. Tam orientowano si� lepiej.

Jeden z ch�op�w odpowiedzia� na ich pytanie:

��O tak, tu w g�rach panoszy� si� potw�r. Dawno temu, b�dzie ju� dziesi��, pi�tna�cie lat�

��Gdzie przebywa�?

��O, tego nie wiedzia� nikt � odpar� ch�op, drapi�c si� w g�ow�.

Dominik zn�w przywo�a� swoje wizje.

��S�ysza�em, �e podobno mieszka� w dolinie, z kt�rej roztacza� si� widok na �a�cuch g�rski, zamkni�ty z dw�ch stron dwoma wysokimi szczytami.

Wyci�gn�� przybory i szybko narysowa� g�ry, tak jak widzia� je w my�lach Ulvhedina, z mniejszym szczytem z prawej strony.

��To� � powiedzieli ch�op i jego �ona jednocze�nie, wpadaj�c sobie w s�owo. � To przecie� g�ry Hemsedal! Z lewej strony jest Skogshorn, a z prawej Troymsfjell A to Oyrebratten, ze sw� p�k�.

Villemo i Dominik popatrzyli po sobie. Poczuli, ogarniaj�ce ich podniecenie. Byli na w�a�ciwym tropie!

��Ale gdzie le�y ta dolina?

Zastanowili si�.

��To musi by� Bokono albo Grunke, tam s� letnie zagrody.

��Letnie zagrody? � powt�rzy�a Villemo. � To znaczy, �e ludzie nie mieszkaj� tam przez ca�y rok?

��Owszem, w Grunke tak � niech�tnie odpowiedzia� ch�op. � Ale to niedobre miejsce. Jest tam na gospodarstwie jeden porz�dny cz�owiek, ale powiadaj�, �e do starych, dawno porzuconych zagr�d ci�nie si� wszelkie paskudztwo. Mo�na si� tam schowa� przed w�adzami, przed w�jtem. Raczej powinni�cie jecha� dalej, do Vestre Slidre, do Ren. Tam znajdziecie tych, co maj� letni� zagrod� w Grunke i wydaje mi si� tak�e, �e mieli j� kilka lat temu�

Podzi�kowali za obja�nienia i ruszyli w drog�. Na zachodniej stronie Ran odnale�li kobiety i m�czyzn�, kt�rzy kiedy� widzieli na drodze przedziwne �lady. �lady, kt�re prowadzi�y z g�r.

Nast�pnego dnia Dominik i Villemo wjechali w g�ry. Otrzymali dok�adne wskaz�wki, dok�d maj� si� kierowa�. Uprzedzono ich, �e przed nimi daleka droga, ale ich to nie przera�a�o. Wyprawa, jak do tej pory, by�a dziecinnie prosta.

G�ry p�on�y �ywymi kolorami jesieni. Obydwoje byli grubo ubrani, bo wiedzieli, �e jesienne s�o�ce u�yczy im niewiele ciep�a.

��C� za fantastyczny widok, Dominiku! � radowa�a si� Villemo. � Sp�jrz na te z�ocisto��te brzozy na tle ognistoczerwonego dywanu. I te r�ne odcienie? Nic dziwnego, �e Ulvhedin pragn�� tu powr�ci�.

Dominik kiwn�� g�ow�.

��I w tym tkwi przyczyna jego zagubienia. Pragn�� tu wr�ci�, a jednak to nie ta dolina kusi�a go i przyci�ga�a, lecz Dolina Ludzi Lodu w Trondelag. On jednak o tym nie wiedzia�. Nie potrafi� ich od siebie odr�ni�, ale instynkt mu podpowiada�, �e nie tutaj powinien przyby�.

��Bowiem g��boko w nim tkwi�o pragnienie rozwik�ania zagadki Ludzi Lodu � doko�czy�a zamy�lona Villemo. � Poniewa� jest tak bardzo dotkni�ty, ma w sobie na to do�� mocy, zw�aszcza je�li wykorzysta czarodziejski skarb. Ale on nie jest w�a�ciw� osob�, Dominiku! Czy nie uwa�asz, �e mam racj�?

��Tak, ja te� do tego doszed�em. Je�li rozwi��e si� zagadk�, tkwi�ce w nim nieokie�znane z�o mo�e spowodowa� ogromne zniszczenia i tragedie. Dlatego zostali�my wybrani, by go unieszkodliwi�.

��Jego nie da si� unieszkodliwi� � o�wiadczy�a Villemo. jakby nagle zrozumia�a wszystko. � Nie jest nie�miertelny, ale obdarzono go wielk� moc� obronn�. Dlatego trzeba, by jego istota zwr�ci�a si� w stron� dobra! Za wszelk� cen�!

Ostatnie s�owa wypowiedzia�a ci�ko wzdychaj�c. Przez d�ugi czas zastanawia�a si� nad tym i mia�a �wiadomo��, jak wiele jeszcze zosta�o jej do zrobienia.

��Dlatego my�l� tak jak ty � powiedzia� Dominik. � Je�li dotrzemy do �r�de� jego pochodzenia, by� mo�e nieoczekiwanie zdob�dziemy nad nim przewag�.

��Na to w�a�nie licz�!

��Villemo, zobacz! Czy to nie zabudowania, w kt�rych mo�na mieszka� ca�y rok?

��Tak, ale daleko nam jeszcze do celu. I ta zagroda wygl�da na opuszczon�.

��Tam jest jaki� cz�owiek, �aduje drewno brzozowe na w�zek. Mo�e go zapytamy?

��Dobrze.

Ch�op by� wyra�nie zadowolony, �e o tej porze roku spotyka ludzi w g�rach, i z ch�ci� przysta� na pogaw�dk�. Kiedy jednak zagadn�li o Potwora, zamilk�.

��O tym nic wolno m�wi� � szepn�� zgn�biony. � Nie by�o przy tym Boga Ojca.

��No c�, rozumiemy to � powiedzia� Dominik. � Ale naszym zadaniem jest uwolni� Norwegi� od tego monstrum. Dlatego chcemy dowiedzie� si�, kim jest i sk�d pochodzi. Czy mo�esz nam jako� pom�c?

Ch�op oci�ga� si� z odpowiedzi�.

��Niech�tnie o tym m�wi�, ale je�eli mog� by� w czym� przydatny, to� Widzicie te domy tam? Kiedy� przez ca�y rok zamieszkiwali je ludzie. Ale weszli w drog� temu� nie chc� nawet wymienia� jego imienia. Mordowa� tych, kt�rych napotka�. Pozostali przenie�li si� do wioski i od tej pory nikt tu nie mieszka.

Villemo podnios�a g�ow�.

��Rozumiemy. Wiesz, sk�d przyszed�?

Wskaza� r�k�, niech�tnie, jakby daj�c jednocze�nie zna�, �e nie chce mie� ju� wi�cej do czynienia ze spraw�.

��Jed�cie dalej wzd�u� wody, kt�r� tam widzicie! Wok� cypla. Dotrzecie do Bukono, a stamt�d do Grunke. Tam s� ludzie. Ich pytajcie.

��Dzi�kujemy za pomoc.

Dominik da� mu monet�, szwedzk�, ale to by�o bez znaczenia, i ruszyli dalej. Mieli jeszcze du�o czasu, s�o�ce sta�o wysoko na niebie.

Wjechali na wzg�rze.

��G�ry, Villemo, g�ry! � krzykn�� Dominik podniecony. � S� wszystkie dok�adnie tak, jak widzia�em je w my�lach.

Przystan�li na chwil�, napawaj�c si� widokiem. By�y to rzeczywi�cie g�ry Hemsedal, widziane od strony Valdres.

��Imponuj�ce! � szepn�a Villemo. � To co� takiego, co wbija si� w pami�� na ca�� wieczno��. Niezapomniane, nie przemijaj�ce�

Jezioro by�o wi�ksze ni� si� spodziewali. Mieli wra�enie, �e nigdy si� nie sko�czy. P�nym popo�udniem dotarli jednak do niedu�ej zagrody, ukrytej mi�dzy g�rami. Wieczorne s�o�ce o�wietla�o szar� �cian� z grubych bali, przytulon� wysoko do zbocza. By� to jednak dom, jaki zauwa�yli, i w�r�d monumentalnych element�w krajobrazu wydawa� si� tak wzruszaj�co ma�y, �e poczuli skurcz w sercu.

Kiedy jednak dok�adniej przyjrzeli si� dolinie, w oddali dostrzegli gdzieniegdzie ruiny fundament�w, niekt�re by�y do�� jeszcze nowe, inne na wp� zaro�ni�te traw� i kar�owat� brzoz�. Wiedzieli, �e kiedy� dawno, dawno temu wi�d� t�dy g��wny trakt, dziel�cy wschodni� i zachodni� Norwegi�. Teraz by�y inne drogi i poszed� w zapomnienie. W tamtych czasach musia�o by� tu wi�cej zabudowa�.

��Wspania�e � zachwyca�a si� Villemo, patrz�c doko�a. � Ale nie chcia�abym mieszka� tu zim�.

��Trzydzie�ci kilometr�w do najbli�szego s�siada we wsi, jak powiadano. Chod�my do zagrody!

Villemo zwr�ci�a wzrok na jezioro.

��Czy oni przypadkiem nie zastawiaj� sieci?

��Na to wygl�da. Ale kieruj� si� ju� da l�du. Podjed�my do brzegu. Oby tylko nie wzi�li nas za rozb�jnik�w.

Spojrza�a na wytworny rycerski str�j Dominika, kt�ry nadawa�by si� do prezentacji na ka�dym dworze.

��Nie s�dz� � o�wiadczy�a z u�miechem.

Ledwie widoczna �cie�ka wiod�a w�r�d bagien, poros�ych b�otn� bawe�n� i ��tymi malinami moroszkami.

Dojechali do jeziora w momencie, gdy para ludzi, najwidoczniej ma��e�stwo, wyci�ga�a ��d� na brzeg. Ludzie ci wygl�dali na silnych, ma�om�wnych, oswojonych z przyrod� na tyle, by m�c wytrzyma� w tak surowych warunkach przez ca�y rok.

Villemo zwr�ci�a uwag� na wielk� ilo�� ciemnobr�zowych �upk�w le��cych na brzegu jeziora. No tak, kiedy� wydobywano tu z bagien rud� �elaza, pomy�la�a. Osada musi by� prastara, starsza ni� umys� ludzki jest w stanie to ogarn��.

Ma��onkowie przygl�dali im si� zdumieni, nieufnie i podejrzliwie. Dominik i Villemo pozdrowili ich uprzejmie i przedstawili swoj� spraw�.

Gospodarz z g�r i jego �ona popatrzyli na siebie. Up�yn�a dobra chwila, zanim m�czyzna niech�tnie odpowiedzia�:

��Nie mieszkali�my tu wtedy. Ale, to prawda, co m�wicie, panie. �y� tu kiedy� odmieniec.

��Odmieniec? � zastrzyg�a uszami Villemo. � Czy znaczy, �e by�o to dziecko?

M�czyzna zaj�� si� cumowaniem niezgrabnej �odzi. Po drugiej stronie jeziora smutno szumia� wodospad, poza tym panowa�a cisza. Kiedy rozmawiali, g�osy echem nios�y si� po wodzie.

��No, chyba tak.

��Czy tutaj si� urodzi�?

��Tak powiadaj�. Ale wszyscy wiedzieli, kim by� ojciec.

Dominik i Villemo milczeli przez chwil�. A potem Villemo zapyta�a:

��A kim, w takim razie, by�a matka?

Popatrzyli na ni� z niech�ci�.

��Nie �yje. Umar�a, kiedy go rodzi�a.

��To ju� wiemy. Ale wspominano nam o kobiecie, znaj�cej si� na czarach. O tej, kt�ra nauczy�a t� istot� m�wi�.

��Ona tak�e nie �yje.

��To te� wiemy � Villemo zaczyna�a traci� ju� nawet t� odrobin� cierpliwo�ci, kt�r� zwykle rezerwowa�a dla niedorozwini�tych. A ta dw�jka nie by�a przecie� upo�ledzona. � Czy urodzi� si� w domu, w kt�rym wy mieszkacie?

Omal si� nie prze�egnali.

��Nie, nie, Bo�e bro�! Domu, w kt�rym on mieszka� ju� nie ma. To by�a stara szopa. Podpali� j�, zanim st�d znikn��.

Dominika tak�e ogarnia�a ju� rezygnacja.

��Czy naprawd� nie ma nikogo, kto m�g�by opowiedzie� o jego dzieci�stwie?

Zawahali si�. Nad ich g�owami przelecia�a sp�oszona dzika kaczka, kieruj�c si� w bezpieczne miejsce na niewielk� wysepk�.

��Spr�bujcie popyta� w P�nocnym Grunke � powiedzia� ch�op. � Oni tak�e s� tu nowi, bo przecie� wszystkich pozabija�. Ale stara babka� Zastanawiam si�, czy ona nie mieszka�a tam przez jaki� czas, p�niej uciek�a przed nim i skry�a si� w wiosce. Teraz tu powr�ci�a, bo on nie pokazywa� si� od wielu lat�

Villemo i Dominik wiedzieli o tym a� za dobrze.

��A wi�c mieszkaj� w g�rach na sta�e? Przez okr�g�y rok?

��Nie, wybudowali sobie tylko letni� zagrod�. Ale zostaj� tu do p�nej jesieni. We wsi s� marne pastwiska.

Czy w g�osie kobiety nie zadrga�a nuta pogardy?

��Daleko st�d do P�nocnego Grunke?

��Zaraz za wzg�rzem.

Gdy przemierzali dolin�, Villemo zwr�ci�a uwag� na zmian�, jaka zasz�a w Dominiku. Wiedzia�a, jak bardzo jest wra�liwy, jak bardzo wyczulony na nastr�j.

��Co teraz odbierasz? � zapyta�a cicho.

��To naprawd� stara wie� � odpar� w napi�ciu. � I tyle si� tu wydarzy�o.

��Co, na przyk�ad?

��W dolinie szumi smutek. I jaki� daleki odg�os� Stare wspomnienie. Bardzo stare. Wydaje mi si�, �e s�ysz� t�tent kopyt, szcz�k broni�

Villemo czeka�a. Dominik m�wi� dalej, wolno, jakby poszukiwa� s��w.

��Nie ma w tym orszaku nic z ponurej grozy, raczej tragedia, �al. To wra�enie czego� pi�knego, cho� ten �a�obny poch�d mia� miejsce w nazbyt odleg�ej przesz�o�ci, bym m�g� bli�ej go rozpozna�.

��A Ulvhedin?

Dominik skrzywi� si�.

��O tym, co wyczuwam z chaosu, jaki odbieram w zwi�zku z jego tu pobytem, nic chc� m�wi�.

W P�nocnym Grunke napotkali jeszcze wi�ksze pustkowie. Tutaj tak�e pastwiska le�a�y od�ogiem, by�o te� par� letnich zagr�d. Zastanawiali si�, jak stare mog� by� domy, zbudowane z kamienia i niespotykanie grubych bali. Niekt�re cha�upy zawali�y si�, kryte darni� dachy podda�y si� naporowi mas �niegu, kt�ry przez kolejne zimy k�ad� si� na nie niczym bezkszta�tne, ogromne widziad�a.

��Z tamtego domu wydobywa si� dym � wskaza�a Villemo. � Jed�my tam.

W drodze do zabudowa� stwierdzi�a wzburzona:

��Tu jest tak diablo pi�knie, �e nie mo�na tego wytrzyma�. Tyle pi�kna i nikt si� nim nie napawa!

Gospodarze byli w domu i przyj�li podr�nych �yczliwie. Nakarmili, napoili. Poprawi�o to troch� przygas�y nastr�j.

Wreszcie pozwolono im pom�wi� z babk�.

Staruszka zachowa�a nadspodziewan� jasno�� umys�u, ale tak jak inni by�a bardzo pow�ci�gliwa, gdy tylko zacz�li pyta� o potwora. Kiedy jednak Dominik szczodrze pocz�stowa� babci� sporym �ykiem najlepszej nalewki Oxenstiern�w, a po kropelce dosta�o si� tak�e synowi i synowej, rozwi�za� jej si� j�zyk.

��Tak, tak, ja usz�am z �yciem � m�wi�a wyci�gaj�c drewniany kubek i niedwuznacznie domagaj�c si� dolewki. � Uciek�am w czas, dobrze wiedzia�am, co to za stw�r z tego dziecka!

To Villemo i Dominik s�yszeli ju� kilka razy.

��Czy babka by�a przy jego urodzeniu? � zapyta� Dominik.

��Nie, ja nie. Ale s�siadka, moja przyjaci�ka, by�a przy porodzie. Troch� wi�c wiem i ja. Ona ju� nie �yje, biedaczka.

��Czy to ona umia�a wi�cej ni� zwykli �miertelnicy?

��Ciii! To nie s� moje s�owa. Ale tak by�o. Bo, widzicie, w tym czasie�

��Tak, jaki to w�a�ciwie by� czas? � wtr�ci�a Villemo.

��Hm� zaraz, zaraz� To by�o tego roku, gdy�

Zatopi�a si� w my�lach, mamrocz�c co� do siebie.

��Dwadzie�cia jeden lat temu � powiedzia�a triumfalnie.

Spojrzeli po sobie. A wi�c Ulvhedin by� taki m�ody, o wiele m�odszy, ni� przypuszczali. W istocie w tym samym wieku co Elisa.

��Wybaczcie, �e wam przerwali�my! Zacz�li�cie m�wi�, �e w tym czasie�?

��Tak, w tym czasie by�o tu wielu ludzi, g��wnie w��cz�g�w. Moja przyjaci�ka musia�a ucieka� przed w�adzami z powodu swych� umiej�tno�ci.

Villemo i Dominik zn�w wymienili spojrzenia. To by�o dok�adnie tak, jak w Dolinie Ludzi Lodu!

��Wybaczcie mi pytanie � powiedzia� Dominik. � Ale czy ta przyjaci�ka, kt�ra ju� nie �yje� czy by�a st�d, z wiosek?

��O, tak! Stary, solidny r�d z Valdres.

��A czy w jaki� spos�b by�a spokrewniona z dzieckiem? Z, ch�opcem, kt�rego nazywano Potworem?

��O nie, wcale nie! Pomaga�a tylko tej biednej matce, kt�ra, zewsz�d uciekaj�c, schroni�a si� tutaj. Spodziewa�a si� dziecka, a to nigdzie nie jest dobrze widziane.

��I matka umar�a podczas porodu?

��Tak, tak! Rozerwa�o j� na strz�pki. To by�o straszne dziecko, najstraszniejsze, jakie widzia�am. Mia� ramiona jak�

��Wiemy � przerwa� Dominik. � Wiemy, jak on wygl�da. I wasza przyjaci�ka ulitowa�a si� nad ch�opcem?

��Nie powinna by�a tego robi�. On ci�gn�� za sob� tylko nieszcz�cie. Teraz widz�, �e to dziecko powinno zosta� zaduszone ju� w ko�ysce.

��Na nic by si� to zda�o � orzek� Dominik. � Temu dziecku pisane by�o prze�ycie.

��Dzi�ki Bogu, jak podr�s�, opu�ci� Valdres. Tu nie zosta�a ani jedna �ywa dusza. Wszystkich pozabija�. Tak jak mordowa� wszystkich, kt�rzy przypadkiem go zobaczyli�

Popad�a w zadum�. Dominik zaproponowa� wypicie ostatniej kropelki nalewki. Przyj�to to z ochot�.

��A teraz, babko, czy mo�ecie nam zdradzi� imi� jego matki?

Ockn�a si� i westchn�a.

��No, jak to si� ona nazywa�a? By�a tu kr�tko i ju� tak dawno temu. Pami�� te� ju� zaczyna mi szwankowa�.

W rozmow� wmiesza�a si� synowa:

��Czy nie m�wili�cie kiedy�, �e pogrzebano j� tu w g�rach? Nikt nie chcia� zabra� jej st�d po �mierci, by z�o�y� w po�wi�conej ziemi?

��Tak, to prawda � o�ywi�a si� staruszka. � A moja przyjaci�ka zbi�a krzy� i umie�ci�a na nim imi� dziewczyny. Ale tego krzy�a na pewno ju� nie ma!

��Nie m�wcie tak � poprosi� Dominik. � Je�li zechcecie pokaza� nam gr�b, to�

Podni�s� si� m�czyzna.

��Ja mog� to zrobi�, bo zawsze omijamy go, kiedy kosimy na zboczu.

��Dzi�kujemy.

W drzwiach Dominik odwr�ci� si�.

��A sk�d przyby�a tu matka ch�opca?

��O, z daleka. Nie by�a zdrowa, biedaczka, i nikt nie chcia� jej przygarn��. D�ugo ju� w�drowa�a.

��I nigdy nie wspomina�a, kim by� ojciec?

��Ani s�owa. Ale to nie tak trudno zgadn��. Ci�gle jeszcze s� dziewcz�ta, kt�re zadaj� si� z samym Z�ym, jestem tego pewna! Powiadaj�, �e jest sprytny. Ale zimny! Lodowaty!

Chichota�a zadowolona. Chyba troch� przesadzi�a z oxenstiernowsk� nalewk�.

Villemo przypomnia�o si� co� jeszcze.

��Powiedzcie mi� A jak to by�o z nog� ch�opca?

��O, to smutna historia � odpar�a staruszka powa�niej�c. � Z�apa� si� w potrzask zastawiony na lisy. Mia� pewnie wtedy ze cztery, pi�� lat. I tak go zostawili. Dobrze, �e zszed� nam z drogi, m�wili m�czy�ni tu, na g�rze. Przez cztery dni siedzia� w potrzasku, bez jedzenia i bez wody. Pu�apka by�a tak zrobiona, �e nie dawa�o si� jej otworzy� bez narz�dzi. Ch�opak by� silny, ale i to mu nie pomog�o.

Villemo ledwie mog�a m�wi�:

��I jak si� uwolni�? Wypu�cili go w ko�cu?

��Nie. Mieli nadziej�, �e tam zemrze. Ale on sam wyrwa� nog�. Potem m�ci� si� okrutnie.

Ani Villemo, ani Dominik nie rzekli ju� s�owa. Wyszli w milczeniu.

S�o�ce akurat chowa�o si� za gra�, kiedy dotarli do skrawka ziemi na zboczu, kt�ry zawsze by� omijany.

��To tutaj � powiedzia� ch�op, kopi�c nog�.

Dominik pochyli� si� nad wysok� traw�, przeszukiwa� j� starannie. Zatrzyma� si�.

��Jest co��

Pomagali sobie wzajemnie, wycinaj�c spl�tan� traw�. Niemal ca�kiem zakopany w darni le�a� krzy�, zgni�y, obsypany ziemi�.

Z trudem, ostro�nie, wydobyli drewno. Ch�op, zaciekawiony, pomaga� im gorliwie.

Delikatne palce Dominika odkry�y w drewnie nier�wno�ci.

��Tutaj widnia�o jej imi� � powiedzia� cicho. Podni�s� krzy� do �wiat�a, jakie dawa�y ostatnie promienie s�o�ca, obraca� i obraca�. � Nie, nic nie mo�na odczyta�.

��Poczekaj, daj, ja spr�buj� � poprosi�a Villemo.

Wodzi�a palcem wzd�u� niemal ca�kiem zatartych wg��bie�. Odcyfrowywali litera po literze. Nie wszystko da�o si� odczyta�. Wystarczy�o jednak, by stwierdzi�, jaki napis wyryto niegdy� na krzy�u.

Spojrzeli na siebie. Pobledli, nie dowierzaj�c.

��Dobry Bo�e, to nie mo�e by� prawda! � j�kn�a Villemo.

��Ale wobec tego�

��Wobec tego wiem tak�e, kto jest ojcem � powiedzia�a g�osem tak zduszonym, �e ledwie j� us�ysza�.

Jechali w kierunku wioski, w kt�rej mieli przenocowa�. Villemo raz za razem ociera�a �zy.

��Pomo�esz mu teraz, prawda? � cicho zapyta� Dominik.

Wytar�a nos.

��Ulvhedinowi? Oczywi�cie. To m�j obowi�zek. I pragnienie.

��Nie chcesz ju� wi�c go zg�adzi�?

��Nie, w �adnym wypadku. Teraz b�d� ju� potulna i mi�a, Dominiku.

Nie bardzo jednak wierzy�, �e kiedykolwiek zobaczy tak� Villemo.

Prawd� by�o to, co powiedzia� Dominik. Ulvhedina co� powstrzymywa�o.

To jednak nie zbli�aj�ca si� zima op�nia�a jego wypraw� do Doliny Ludzi Lodu w Trondelag. Gdyby zdecydowa� si� przeprawia� przez g�ry Dovre przed nadej�ciem mroz�w, zd��y�by.

Nie wstrzymywa�y go tak�e rany. To, czego dokona� Niklas, graniczy�o niemal z cudem. Nigdy jeszcze zaniedbana stopa Ulvhedina nie by�a w tak dobrym stanie, wolna od zaka�enia. Pewnego dnia odwa�y� si� nawet zerkn�� na ni�. Widok, kt�rego unika� przez wszystkie lata, ju� go nie przera�a�.

Nie, wstrzymywa�o go co� innego: co�, czego sam nie potrafi� okre�li�.

Najpierw triumfalnie odjecha� z Grastensholm z ca�ym fantastycznym skarbem Ludzi Lodu. Zabra� te� ze sob� Kaleba, by ten wskaza� mu drog�. Wszystko sz�o tak g�adko. Zwyci�y� tych przekl�tych pysza�k�w. By� silniejszy!

Staruch sprawia� mu jednak wiele k�opotu podczas jazdy konno. Wr�cz katastrofalnie j� op�nia�. Wkr�tce uzna�, �e w ten spos�b nigdy nie dotrze do Trondelag. Wydusi� wi�c ze starego obja�nienia dotycz�ce drogi do Doliny Ludzi Lodu i zrzuci� go z konia.

Teraz jecha�o mu si� du�o wygodniej.

Co� jednak zacz�o dzia� si� w jego �wiadomo�ci. Im dalej na p�noc dociera�, tym bardziej by� niezadowolony i rozgoryczony.

Gdziekolwiek dojecha�, wsz�dzie zwraca� uwag�. Wie�� o nim roznios�a si� po ca�ym Ostlandet. Niekiedy pod��ano jego �ladem. Czasami �o�nierze i ch�opi zbierali si� pod rozpadaj�cymi si� cha�upami, w kt�rych nocowa�. Stali tak ze strzelbami, motykami i wid�ami do siana, przestraszeni, ale gotowi na wszystko, byle go pojma�.

M�g� ich wszystkich pozabija�. Nie czyni� jednak tego, tylko wskakiwa� na nieocenionego wierzchowca i rusza� z kopyta, a niecelne kule �wiszcza�y mu mimo uszu.

Nie m�g� zrozumie�, dlaczego nie zabija.

Nadal bez skrupu��w krad� jedzenie, kt�rego potrzebowa� dla siebie i dla konia. Wcze�niej nigdy si� przed tym nie wzdraga�. Teraz jednak zacz�� odczuwa� nieprzyjemne �ciskanie w do�ku. Dlaczego � nie pojmowa�.

W Dolinie Gudbranda co� jakby jeszcze mocniej go wstrzymywa�o. Nie u�miecha�a mu si� d�uga przeprawa przez g�ry. Mia� niejasne wra�enie, �e zbytnio oddala si� od czego� wa�nego. Znalaz� wymarzone schronienie � du�� opuszczan� zagrod�, po�o�on� wysoko za wsi�, kt�rej nazwy nie zna� i pozna� nie pragn��. Zagroda by�a zbyt dobr� kryj�wk�, by mia� opu�ci� j� natychmiast, stwierdzi�. Nagle jakby przesta�o mu si� tak bardzo spieszy� do Doliny Lodzi Lodu.

Zosta� wi�c w opustosza�ej zagrodzie. By�a tam stajnia dla konia, niedaleko mia� do wsi, dok�d wybiera� si� na �upie�cze wyprawy, by zdoby� po�ywienie. Nikt nie wiedzia�, gdzie si� ukrywa.

W zagrodzie nareszcie wyj�� czarodziejski skarb. Nic jednak nie zrozumia�, nic z tego, co zosta�o napisane, nie rozpozna� tak�e niczego z jego zawarto�ci i nie wiedzia�, do czego mo�na tego u�y�. Ogarn�a go tylko jeszcze wi�ksza, zach�anna ��dza posiadania ca�o�ci.

Na c� jednak mog�o mu si� to przyda�, skoro nie by�o nikogo, kto wprowadzi�by go w sekrety tajemnej wiedzy?

Nocami zacz�y go dr�czy� sny, obecno�� czego� �agodnego, kobiecego. Ulvhedinowi obce by�o poj�cie t�sknoty. Nie wiedzia�, �e istnieje. Le�a� wi�c tylko, rzucaj�c si� z boku na bok, chc�c pozby� si� widoku pary rozradowanych oczu, uchylonych ust, kt�re w ka�dej chwili mog� si� roze�mia�. Z�ocisto��tych lok�w, opadaj�cych burz� wok� rumianej twarzyczki. Sny jednak ko�czy�y si� zawsze tym, �e rado�� w b��kitnych oczach umiera�a. We �nie bowiem robi� wszystko, by odp�dzi� u�miech.

Ulvhedin budzi� si� w�wczas, zlany zimnym potem.

Zacz�� przekrada� si� do wsi wieczorami. Kry� si� w ciemno�ci w�r�d drzew. Tam w dole by�a gospoda, a w niej kobieta, kt�ra ka�dego wieczora towarzyszy�a innemu m�czy�nie.

Ostatnio Ulvhedinowi by�o jeszcze trudniej. Jego my�li stale kr��y�y wok� cudownych dozna�, kt�rych do�wiadczy� w drodze z Noreflell do Grastensholm. Wzi�� w posiadanie kobiet� � mocno, brutalnie, intensywnie� Czy prze�y� kiedykolwiek co� pi�kniejszego? Wspomnienie roznieca�o w nim coraz wi�kszy ogie�.

Ta kobieta�

Pewnego wieczoru wysz�a z gospody sama.

Zatacza�a si�, id�c drog�. By�a to do�� postawna niewiasta, wcale niebrzydka i nie bardzo jeszcze stara.

Ulvhedin wynurzy� si� z ciemno�ci i chwyci� j� za nadgarstki.

��A to ci dopiero! � wymamrota�a niewyra�nie. � Czy to Jego Wysoko�� we w�asnej osobie?

Poci�gn�� j� mi�dzy drzewa i rzuci� na ziemi�. Kobieta chichota�a.

��S�ysza�am ju� o tobie � powiedzia�a. � Ch�opi boj� si� ciebie do szale�stwa. Nikt nie wie, gdzie mieszkasz, ale ja wiem! Przychodzisz z miejsca, gdzie jest gor�co? A teraz chcesz sobie u�y�? No, m�wi�, �e ten tam na dole ma niez�y rynsztunek. Ruszaj wi�c, ja przyjm� wszystko!

U�o�y�a si� bez zb�dnych ceremonii.

Ulvhedin kl�kn�� mi�dzy jej nogami. Z rozchylonych ust wion�o marn� gorza�k�, brak by�o kilku z�b�w. Czu� niesmak, w uszach brzmia� mu d�wi�czny g�osik: �Bardzo prosz�, nie!� �agodne, niebieskie oczy� Pieszczota na znak wybaczenia tego, �e j� zha�bi�. Ciep�e, dobre oczy�

Oderwa� si� od marze� i spojrza� na kobiet�, kt�ra le��c wyczekiwa�a. Bezczelne spojrzenie, nijakie, postrz�pione w�osy, zu�yte cia�o�

Wsp�lnota? W jego �wiadomo�ci nagle pojawi�o si� nowe s�owo. Poczucie wi�zi�

Dla niego to w�a�nie by�a wsp�lnota, innej nie zna�.

��Na co czekasz? � w g�osie kobiety brzmia�o zniecierpliwienie. � Chod�, niech ci� poczuj�! Sprawdz�, czy masz si� czym chwali�!

Jej d�onie przebieg�y po jego ciele.

My�li Ulvhedina wirowa�y w g�owie jak op�tane. Naiwne oczy. �Przecie� ja was lubi�, panie�. G�os�

��Do pioruna! � warkn��, odpychaj�c natr�tn� d�o� kobiety. Podni�s� si�, dr��cy. � Do stu czort�w!

Mia� ochot� uderzy� j� w prostack� twarz, poniewa� by�a kim� innym. Dlatego, �e poni�y� si� i jej dotyka�. Nie uderzy� jednak. Uciek� stamt�d do miejsca, w kt�rym ukry� konia. Dosiad� go i w�ciek�ym galopem ruszy� do zagrody. Tam d�ugo siedzia� na przymocowanej do �ciany �awie z g�ow� ukryt� w dr��cych d�oniach.

Rozlu�ni� ubranie i przygl�da� si� sobie. Wspomina� delikatne cia�o, kt�re obejmowa� ju� tak dawno temu. Patrzy�, jak ro�nie jego m�sko��.

Pami�ta� ramiona obejmuj�ce go za szyj�, krzyki, �miertelnie poblad�� twarz, �agodno�� zmieniaj�c� si� w przera�enie, kt�re tak�e wkr�tce zgas�o�

Powoli jego d�o� pow�drowa�a ni�ej. Dlaczego zrzuci� j� z konia? Mia� ci�gle przed oczami g�adkie po�ladki, by� wtedy gotowy, wystarczy�o tylko wedrze� si� od ty�u. C� si� z nim wtedy, do diab�a, sta�o?

To prawda, by�a zakrwawiona i posiniaczona, ale jakie� to mia�o znaczenie? On przecie� i tak by tego nie poczu�.

Zamkn�� oczy, zn�w wyobrazi� sobie r�owy ty�eczek i zaraz zmys�y go op�ta�y. Nie m�g� ju� d�u�ej si� wstrzymywa�.

Kobieta z wioski znikn�a z jego my�li, jakby nigdy jej nie widzia�.

P�niej ju� tylko siedzia�, ci�ko dysz�c.

Nie by�o tak, jak w latach m�odzie�czej samotno�ci. Czego� brakowa�o; brakowa�o tak bardzo, �e zdawa�o mu si�, i� p�knie mu serce.

Mija�y dni. Ulvhedin nie potrafi� znale�� sobie miejsca. By� w�ciek�y na samego siebie, poniewa� nie m�g� zdecydowa� si� na dalsz� jazd�. Przez ca�y dzie� kr��y� po domu, co i raz wal�c pi�ci� w �cian�.

��Zwyci�y�em ich, diabelnych durni�w! Zabra�em to, co chcia�em, mam skarb, zrobi�em z t� dziewczyn� to, na co mia�em ochot�, i wygra�em z t� drug�, z t�, kt�rej wydawa�o si�, �e wie wszystko.

Noc� budzi� si� zlany potem i czu�, jak samotno�� wciska si� przez �ciany coraz g��biej i g��biej.

��Musz� przejecha� przez g�ry. Na co czekam? Jutro wyruszam.

Ale ka�dego ranka stwierdza� nieodmiennie, �e pogoda jest niedobra lub �e musi zdoby� wi�cej po�ywienia dla konia albo te� z nog� nie jest jeszcze najlepiej�

A nodze nic ju� nie dolega�o.

Cz�sto �apa� si� na tym, �e stoi zapatrzony w dal. Na po�udnie!

Wtedy r�s� jego gniew, zamyka� si� i my�la�. My�la� o tym wszystkim, co osi�gnie, gdy dotrze do Doliny Lodzi Lodu.

Nie by�o jednak nikogo, kto nauczy�by go, jak pos�ugiwa� si� czarodziejskimi �rodkami.

Zwykle wtedy zapala�a si� w nim iskierka ostro�nej nadziei. A mo�e powinien wr�ci� i zapyta� pysza�k�w, jak nazywa� tych troje, kt�rzy go zniewolili i upokorzyli?

Gdy tylko zdawa� sobie spraw�, co chodzi mu po g�owie, przeklina� g�o�no, z wrzaskiem rzuca� si�, niszcz�c wszystko, co znalaz�o si� w zasi�gu r�ki.

Nie pr�bowa� ju� wi�cej szuka� sobie kobiety. Na co mu baby? Zawsze radzi� sobie bez nich.

Pewnej grudniowej nocy przy�ni� mu si� sen, kt�ry omal go nie z�ama�. Nie by� to jak zwykle sen o drobnej, rumianej ch�opce. Tym razem dotyczy� tej drugiej, m�drali. Nie objawi�a mu si� we �nie tak wynios�a jak zawsze, nie, teraz okazywa�a mu �yczliwo��. S�dzi�, �e nie jest do tego zdolna. �Spr�bujmy razem, Ulvhedinie � m�wi�a �agodnym, przyjemnym g�osem. Jej m�dre oczy b�yszcza�y ciep�em. � Mo�esz sta� si� kim� wielkim, szlachetnym, kogo zwykli ludzie nigdy nie zapomn�. Mo�esz przej�� do historii.�

We �nie nie szydzi�a z niego, przynajmniej nie otwarcie. On zachowa� tylko milcz�cy sprzeciw.

�Zobacz � m�wi�a pokazuj�c ksi�gi. � To mo�e by� tw�j �wiat. Popatrz na dwory w tej parafii! Czy nie chcia�by� osiedli� si� na takim dworze? Niklas nauczy�by ci�, jak si� nim zajmowa�. Czy nie chcesz sta� si� cz�owiekiem, Ulvhedinie?�

�Uwa�asz, �e ludzi warto na�ladowa�? � odpar� drwi�co. � Popatrz na moj� stop�! Sp�jrz na rany od kul!�

�Nie lituj si� nad sob�. Pomy�l o b�lu, o cierpieniu, jakiego sta�e� si� powodem! Jeste�my twoimi przyjaci�mi, Ulvhedinie! Pragniemy ci pom�c w walce ze z�em, kt�re tkwi w tobie.�

Parskn�� �miechem.

�Z�� sw�j los w moje r�ce, Ulvhedinie! Jestem jedyn� osob�, kt�ra mo�e skruszy� tw�j twardy pancerz.�

�Nie! � wrzasn��. � Ty nie mo�esz! Nie ty!�

Ale jego op�r s�ab�. Przera�ony budzi� si� mokry od potu, s�ysz�c echo w�asnego krzyku we �nie.

Tego ranka nagle si� zdecydowa�. Do�� ju� tego!

Spakowa� pasz� dla konia i ca�y zapas jedzenia, kt�ry zdo�a� ukra��. Z dw�ch kij�w sporz�dzi� p�ozy, umocowa� je do siod�a. Ga��zkami wikliny przywi�za� do nich �adunek.

Wyruszy� na p�noc�

Pogoda by�a �adna, nie obawia� si� wi�c przeprawy przez g�ry. Jecha� ca�y dzie� wzd�u� grani, aby nikogo nie spotka�. Nie chcia� traci� czasu.

Przenocowa� w zrobionym przez siebie sza�asie w �wierkowym lesie. Nast�pnego dnia w po�udnie ujrza� g�ry Dovre.

Droga w g�ry min�a bez k�opot�w, cho� przez ca�y czas odpycha� od siebie natr�tn� my�l, �e pod��a w z�ym kierunku. Nieustannie kusi�o go po�udnie, ale tak�e dr�czy�o dawne, nie do ko�ca u�wiadomione pragnienie odnalezienia doliny. Wiedzia�, �e ona le�y na p�nocy. Czeg� wi�c ma szuka� na po�udniu?

Ulvhedin mia� wra�enie, �e rozpada si� na kawa�ki.

Dolina Ludzi Lodu� Tam przecie� zmierza!

Ale co mia�by tam robi�?

Mo�e oni wiedzieli, te pysza�ki na Grastensholm?

Ten stary, kt�ry spad� ze schod�w, kiedy Ulvhedin wyrwa� mu worek?

A je�li ju� nie �y�?

Czy wobec tego nikt nic wie?

Do diab�a, do diab�a, do diab�a!

A mo�e ten zadzieraj�cy nosa, co nazywa si� Niklas, wie, do czego s�u�y zawarto�� worka? M�wiono, �e skarb ma przypa�� jemu.

O nie, skarb by� w�asno�ci� Ulvhedina, nikogo innego. Na pewno nauczy si� z tym obchodzi�. B�dzie mia� wizje, nag�e objawienie. Oby tylko dotar� do doliny.

Tak, na pewno tak si� stanie.

A je�li nie?

Mo�e jednak mimo wszystko powinien poradzi� si� tych z po�udnia? Zawr�ci� i nauczy� si�?

C� za g�upie my�li! Teraz, kiedy ju� niemal dotar� na miejsce?

Ulvhedin wkr�tce mia� si� przekona�, �e daleko mu jeszcze od celu.

Kiedy osi�gn�� rozleg�e bagniska Fokstu, zobaczy�, jak wiatr zwiewa �nieg z wierzcho�k�w g�r. Wkr�tce wierchy spowi�y si� w p�aszcze chmur, z kt�rych opuszcza� si� na ziemi� bia�y tren.

�nieg.

Ulvhedin wstrzyma� konia. On sam by� twardy, ca�e lata radzi� sobie w najr�niejszych warunkach. Ale nigdy dot�d nie mia� konia i nie wiedzia�, ile wytrzyma zwierz�. Za nic w �wiecie nie chcia� go straci�.

E, to na pewno tylko pojedyncza chmura. W ka�dym razie tu, na otwartych bagniskach, nie by�o miejsca, w kt�rym mo�na szuka� schronienia. A jecha� z powrotem? Kiedy ju� dotar� tak daleko?

Przypomnia� sobie, �e mija� po drodze kryj�wk�, p�okr�g�y dom z kamienia, z dachem z brzozowych ga��zi, krytym darni�. By�o to jednak do�� dawno temu.

Na pewno przed nim b�dzie co� podobnego.

Jecha� dalej, cho� pierwsze p�atki �niegu wirowa�y ju� wok� niego, a chwil� p�niej rozp�ta�o si� bia�e piek�o.

Wkr�tce zostawi je za sob�.

Nic jednak na to nie wskazywa�o. Ulvhedin nie by� ubrany wystarczaj�co ciep�o. A ile jest w stanie znie�� ko�?

I najwa�niejsze: jak odnale�� drog�? A je�li kr�ci si� w k�ko, kr��y ca�y czas w tym samym miejscu?

Zatrzyma� si�.

Gdyby by� sam, na pewno nie zrezygnowa�by tak �atwo. Niepokoi� si� jednak o swego kompana, konia.

Kompana? Pierwszy raz w �yciu Ulvhedin u�y� tego s�owa. i rzeczywi�cie tak czu�. Mia� kompana.

Jakie wspania�e to by�o s�owo i uczucie! Mia� jeszcze jednego towarzysza. W my�lach. To by�a ona, zna� jej imi�, bo przedstawi�a si�; �Dobry wiecz�r, nazywam si� Elisa.� Po dziecinnemu, naiwnie. I jeszcze kiedy� powiedzia�a: �Och, to musi bardzo bole�! O jego ranach.

Elisa�

Zabrzmia�o tak mi�kko. Jak powiew wiatru latem.

Przekl�ta dziewucha, kogo� tak �miesznego jak ona nigdy nie spotka�. Najg�upsza na �wiecie! Dziewczyna! Z dziewczynami nie mo�na si� przyja�ni�! Mo�na je bra�, niewoli�, rwa� na strz�py. A potem wyrzuca�. Niepotrzebne nikomu robaki!

Nie zauwa�y� nawet, kiedy zawr�ci� konia.

Ulvhedin poczu� �ciskanie w do�ku. Wstr�tne ssanie, uczucie, kt�re pojawia�o si�, ilekro� pomy�la� o niej, o dziewczynie. �Zrobi� dla was wszystko, panie, tylko nie to, wybaczcie.�

Gdzie mo�e by� ten dom z kamienia?

Szuka� go przez godzin�, mo�e dwie. �nie�na zamie� szala�a nad Dovre, przes�ania�a pola, podobne duchom spirale �niegu wirowa�y nad mokrad�ami. Musia� zsi��� z konia i lepiej umocowa� �adunek.

Par� dalej, nic ju� nie widz�c.

Kiedy zmierzch zabarwi� �nieg na niebiesko, rozpozna� wreszcie, gdzie jest. T�dy jecha� przed po�udniem? Tu gdzie� musi by� �w kamienny budynek� Ale gdzie?

Odnalaz� schronienie, zanim zapad�a ciemno��. Zmarzni�ty, skostnia�y, do krwi osmagany wichrem i lodem, wprowadzi� konia w ostoj� spokoju, do pustego budynku z kamienia. Wej�cie do domu os�oni�te by�o od wiatru, zaspy nawianego �niegu uk�ada�y si� po obu stronach otworu.

W �rodku znajdowa�o si� prymitywne palenisko. Ulvhedin po�wi�ci� brzozowe dr�gi na rozpalenie ogniska. Da� koniowi siana, sam posili� si� nieco, si�gaj�c do swych �uczciwie� skradzionych zapas�w. Powoli zaczynali si� rozgrzewa�.

Zamaskowa� �niegiem otw�r wej�ciowy i zapcha� najwi�ksze dziury w �cianach. Do�o�y� do ogniska, zajrza� do konia i przykry� go derk�, a potem sam zwin�� si� pod okryciem i zasn��.

Ulvhedin mia� wra�enie, �e znalaz� si� w po�owie drogi do wszystkiego. W po�owie drogi do Doliny Ludzi Lodu i w po�owie drogi z powrotem. W po�owie mi�dzy p�noc� a po�udniem, mi�dzy �yciem a �mierci�. Mi�dzy przesz�o�ci� a bardzo niepewn� przysz�o�ci�.

Sta� teraz na granicy dziel�cej ca�e jego �ycie. Ci�gn�o go w obu kierunkach i nie potrafi� zdecydowa�, kt�ry powinien wybra�.

Burza �nie�na trwa�a pi�� dni.

Najtrudniej by�o o drewno, potrzebne do utrzymania ciep�a. Uda�o mu si� pozbiera� resztki w �rodku i na zewn�trz swej przystani, ale na dwa ostatnie dni nie zosta�o ju� nic. On i ko� mogli ju� tylko trzyma� si� blisko siebie, kradn�c sobie wzajemnie ciep�o, otuleni we wszystko, co tylko mog�o chroni� ich przed zimnem. jedzenie wystarczy�o, a wod� mieli ze �niegu, kt�ry Ulvhedin stopi� i przechowywa� w sk�rzanym buk�aku, znalezionym w baga�u Elisy.

Sz�stego dnia obudzi�a go absolutna cisza.

Wybi� dziur� w �nie�nej �cianie w wej�ciu i wyjrza� na zewn�trz.

Powietrze by�o przejrzyste, spokojne, ale bez s�o�ca. Zimno, nie bardziej jednak, ni� da�o si� znie��.

Widok natomiast�

Wszystko by�o bia�e, tylko bia�e, �adnej innej barwy. Linie horyzontu wtopi�y si� w biel nieba, drogi i �cie�ki znikn�y.

Tylko dlatego �e pami�ta�, w kt�rym miejscu znajdowa� si� kamienny budynek, m�g� teraz okre�li�, gdzie jest po�udnie.

Je�li oczywi�cie nie by� to inny dom z kamienia ni� ten, kt�ry zauwa�y� jad�c pod g�r�.

Musia� uwierzy�, �e to ten sam.

Ulvhedin nie zastanawia� si� d�ugo. Nagle po prostu znalaz� si� na drodze na po�udnie. By�o to jedyne w�a�ciwe posuni�cie, bowiem tylko jad�c w tym kierunku mia� mo�liwo�� dotrze� wkr�tce do wiosek. Na p�nocy rozci�ga�y si� nieznane mu g�ry Dovre. Przez wiele dni m�g� b��ka� si� po �nie�nych bezdro�ach, nie osi�gaj�c celu.

�nieg okaza� si� g��bszy, ni� przypuszcza�, musieli wi�c posuwa� si� wolno. By�o jeszcze do�� paszy dla konia, a on mia� wod�. Nawyk� do radzenia sobie bez jedzenia przez d�ugi czas; niebezpiecze�stwo i g��d stanowi�y nieod��czn� cz�� jego �ycia.

I podczas gdy mieszka�cy Norwegii �wi�towali Bo�e Narodzenie, Ulvhedin i jego ko� spuszczali si� w d�. D�ugie stromizny, okr�ne drogi i niespodziewane przepa�cie, k�opoty z odnalezieniem kierunku�

Tu� przed Nowym Rokiem dotarli w spokojniejsze rejony las�w. Nie te, z kt�rych przybyli. To by�a nieznana okolica.

Tutaj tak�e le�a� �nieg, ale nie taki g��boki i uci��liwy.

W dzie� Nowego Roku 1696 � cho� o tym Ulvhedin nie wiedzia� � dotarli do jakiej� wioski.

Pierwszy raz w �yciu z gard�a wydar� mu si� j�k rozpaczy. Ulvhedin nie m�g� podej�� do �adnej z zagr�d i prosi� o nocleg dla siebie i miejsce w stajni dla konia. Musia� szuka� nie zamieszkanych cha�up. W pierwszej wsi nie znalaz� takiej. I zn�w czeka�a go w�dr�wka, cz�sto bowiem, gdy droga by�a nieprzejezdna, kroczy� u boku konia, jakby chc�c zachowa� wobec niego lojalno��. Torowa� drog�, wspiera� swego wiernego kompana, przemawiaj�c do niego g�osem, kt�rego nikt wcze�niej nie s�ysza� z ust lodowatego Potwora.

W Alvdal, daleko na wsch�d od Dovre, Ulvhedin odnalaz� letni� zagrod�. Tam zatrzymali si�, znale�li ciep�o, dach nad g�ow�; mogli wypocz��. St�d zn�w m�g� wyprawia� si� na �upie�cze wyprawy w poszukiwaniu strawy. Bywa�o jednak, �e jedzenie stawa�o mu w gardle, gdy pomy�la�, �e po�ywia si� kradzionym.

�nieg pada� tak�e i tu, ale nie by� gro�ny. W kom�rkach do�� by�o siana, na opa� Ulvhedin r�ba� g�rsk� brzoz�, a jedzenie potrafi� zdoby�, mimo �e coraz niech�tnej w�amywa� si� na strychy wioskowych spichrzy.

Tej zimy toczy� walk�: jeden dzie� nienawi�ci i ��dzy zemsty, t�sknoty za Dolin� Ludzi Lodu i wszystkim, co mog�o si� tam kry�; drugi wype�niony obezw�adniaj�c� s�abo�ci�, z niejasnymi, s�odkimi wizjami, tak obcymi duszy samotnego wilka.

Oby tylko przysz�a wiosna, pojedzie dalej, przez g�ry, do Trondelag!

Ale kiedy nadesz�a wiosna, Ulvhedin by� w drodze na po�udnie�

Nie m�g� nikogo zapyta� o drog� do Grastensholm. Ale przecie� przedtem tak�e szuka� i znalaz�! Teraz powinno by� �atwiej, nie musi ju� powtarza� starych b��d�w.

Kt�rego� dnia, zdumiony, zada� sobie pytanie: czy naprawd� kiedy� zabija�em? Pozbawia�em ludzi �ycia? Wydawa�o mu si� jednak, �e od tamtych czas�w up�yn�a ju� ca�a wieczno��. Kogo m�g� prosi� o wybaczenie?

Jego twarz zn�w wyra�a�a tylko oboj�tno��.

Wiedzia�, co ma za�atwi� na Grastensholm. Wydusi� z nich prawd� o skarbie, musz� go nauczy� wszystkiego o formu�ach i proszkach. A potem� Tak, jeszcze raz wykorzysta dziewczyn�, dobrze mu to zrobi. B�dzie tak, jak on zechce. We�mie od niej wszystko, co b�dzie mu mog�a da�, a potem sko�czy z ni� na zawsze. Ta druga, co tak zadziera nosa, co potraktowa�a go tak arogancko, j� nauczy moresu. Wepchnie jej wszystkie nauki o mi�o�ci do drugiego cz�owieka z powrotem do gard�a. B�dzie zabija� powoli i rozkoszowa� si� jej �mierci�.

Nie, nie zabije jej! A� zadr�a� na sam� my�l. Ale zniszczy wszystko, co jest jej drogie, wszystko, czego b�dzie broni�. Sko�czy z tymi g�upotami raz na zawsze.

A potem� potem b�dzie mia� do�� si�, by szuka� ukrytych �r�de� Ludzi Lodu.

Ukryte �r�d�a Ludzi Lodu? Sk�d wzi�o si� to wyra�enie?

Po prostu nasun�o mu si� ot tak, bez powodu. Ulvhedin by� silny, mia� w sobie tajemn� moc, teraz musia� to przyzna�.

Zacz�� si� spieszy�. Pods�uchiwa� pod �cian�, ko�o gospody, �eby zorientowa� si�, gdzie jest i kt�r�dy ma jecha�. Najwi�ksz� jednak pomoc� s�u�y� mu w�asny instynkt.

Ulvhedin by� prawdziwym synem Ludzi Lodu.

Czyim jednak? Nie wiedzia� tego nikt poza Villemo i Dominikiem. A oni, jak na razie, nie zdradzili ani s�owem prawdy o pochodzeniu Ulvhedina.

Och, tyle ju� razy Villemo przynagla�a Dominika!

��Musimy co� robi�! Przecie� ja nie wype�ni�am, �adnego z zada�, kt�re mi powierzono.

��Zrobi�a� bardzo wiele, Villemo, �e te� tego nie widzisz!

��Ale�, Dominiku, up�ywa miesi�c za miesi�cem, a my siedzimy tu na Elistrand i dotrzymujemy matce towarzystwa. To samo w sobie jest chwalebne, ale czy nie mamy zamiaru wr�ci� kiedy� do domu, do Tengela?

��Oni miewaj� si� dobrze � rzek� Dominik, poci�gaj�c �yk �wietnego domowego piwa. � Regularnie przychodz� listy, a w nich pomy�lne wie�ci. Tam wszystko jest w porz�dku. Nasze miejsce jest teraz w Norwegii, a� do czasu, gdy spe�nimy misj�.

Villemo poderwa�a si� i nerwowo zacz�a chodzi� tam i z powrotem.

��Na pewno si� z niej nie wywi��emy, siedz�c bezczynnie na ty�kach. Czy naprawd� nie mo�emy za nim pojecha� i sprowadzi� go tutaj?

Dominik westchn��.

��Dlaczego Ludzie Lodu nie obdarzyli ci� cierpliwo�ci�? Zostaw go, powiedzia�em!

��Dobrze, ale m�wisz przecie�, �e on jeszcze nie dotar� na miejsce. �e prawdopodobnie znajduje si� po tej stronie Dovre i nigdy nie przeprawi� si� przez g�ry. Czy nie rozumiesz, �e wobec tego potrzebuje naszej pomocy? Mo�e czuje si� niepewny i�

��By� mo�e. Ale by� mo�e nabierze pewno�ci, gdy przyb�dziemy i przeszkodzimy mu. On walczy, Villemo, walczy przeciwko my�lom i ideom, kt�re w�a�nie ty zasia�a� w jego kalekiej duszy. Pozw�l, by czas pracowa� na ich korzy��! Je�li osaczymy go przedwcze�nie, mo�emy obudzi� jego gniew i zniknie nam gdzie� w Trondelag, w Dolinie Ludzi Lodu. Dop�ki jest spokojny, nie ma si� o co martwi�. Dam ci zna�, gdy tylko pochwyc� jego my�l, �e nadal chce jecha� na p�noc.

��Kierowa� si� ju� tam kiedy�, prawda? � zapyta�a cicho.

��Tak. Bardzo si� wtedy o niego niepokoi�em. Ale on jest silny, da� sobie rad�. Nie wiem, jak do tego dosz�o.

��Czy s�dzisz� �e on wr�ci?

��Nic pewnego nie wiem poza tym, �e teraz w jego duszy panuje najwi�kszy chaos, jaki kiedykolwiek odczu�em.

��Ale sta� si� �agodniejszy?

��Tak � odpar� Dominik zamy�lony. � A to czyni go jeszcze twardszym.

Zabrzmia�o to jak paradoks, ale Villemo zrozumia�a, co mia� na my�li.

Dominik przygl�da� si� jej ukradkiem. Nie chcia� m�wi� o wszystkim, co wyczuwa� u Ulvhedina, a zw�aszcza o tym, �e ona nie jest jedyn�, kt�ra wp�ywa na jego wyobra�enie o �yciu. By� kto� jeszcze. Na przyk�ad ko�. Nie umiej�ce m�wi� zwierz� dokona�o cud�w. I� Nie do ko�ca pojmowa� dziwnie popl�tane my�li Ulvhedina, ale m�g� przysi�c, �e macza�a w tym palce jaka� kobieta. Ale kto? Kogo spotka� Ulvhedin podczas swej podr�y na p�noc?

Przyczyn� jego wewn�trznej szarpaniny: buntu i gniewu, kt�rymi usi�owa� zd�awi� kie�kuj�c� s�abo��, by�a Villemo. Schwyta�a go w sid�a, ale wypu�ci�a albo te� on si� wymkn��, tego Dominik do ko�ca nie wiedzia�.

Czas� By� teraz ich najlepszym sojusznikiem. Wszystko musia�o dojrzewa� powoli. Wyb�r kierunku nale�a� do Ulvhedina, nikt za niego nie m�g� tego dokona�. Je�li podj��by niew�a�ciw� decyzj� i skierowa� si� do Doliny Ludzi Lodu, mog�o to poci�gn�� za sob� nieobliczalne nast�pstwa� No c�, wtedy oni b�d� zmuszeni wykaza� gotowo�� do walki!

W�a�ciwie to Ulvhedin wybra� stron� ju� dawno. W jego sercu nie by�o w�tpliwo�ci. On jednak tego nie rozumia� albo nie chcia� zrozumie�.

Im bardziej zbli�a� si� do Grastensholm, tym wi�kszy niepok�j pcha� go naprz�d. Mia� wra�enie, �e ko� wlecze si� jak �limak, pospiesza� go, gnany nieprzepart� t�sknot� za czym�, czego nie umia� nazwa�.

Potomek Ludzi Lodu, kt�ry oddali si� od swych najbli�szych, zawsze b�dzie szuka�, stara� si� dotrze� do swoich krewnych�

Ale nie to gna�o go naprz�d.

W wielkich b�lach rodzi�o si� w jego wn�trzu cz�owiecze�stwo, to co�� Nie, to by�o dla niego zbyt wielkie s�owo; s�owo, kt�rego nie zna�, a� tak daleko nie chcia� posuwa� si� my�l�, nie potrafi� zreszt�.

Ale by�a te� jeszcze jedna istota, kt�rej przypisa� trzeba jego odmian�.

Ko�. Wierne, dzielne zwierz�, kt�re bez najmniejszego sprzeciwu towarzyszy�o mu przez ostatni rok, cierpi�c g��d, ch��d i poniewierk�. Ulvhedin nie zna� s�owa przyja��, jednak teraz ju� rozumia�, co ono oznacza. Troska o innych. Lojalno��.

Pierwsz� my�l� rano i ostatni� wieczorem by�o pytanie, czy z koniem wszystko jest w porz�dku. A niedawno zdarzy�o si� nawet, �e lodowato zimny Ulvhedin powa�y� si� na co� tak niezwyk�ego, jak szybka, wstydliwa pieszczota� Pog�adzi� mi�kki pysk zwierz�cia, a ono przyj�o to z wdzi�czno�ci�, dopominaj�c si� o jeszcze. Rysy twarzy Ulvhedina przedziwnie z�agodnia�y i przysz�o mu do g�owy, �e s� na �wiecie inni, kt�rym m�g�by okaza� czu�o��, a oni niechybnie przyj�liby to z wdzi�czno�ci�� Marzy� o tym od czasu do czasu.

Ale przyzna� si� do tego? O nie, nie on. Nie Ulvhedin!

W Lipowej Alei troskliwie zaj�to si� Elis�. Ogromne wsparcie znalaz�a u Irmelin, kt�ra cz�sto j� odwiedza�a, i, o dziwo, tak�e w Villemo. Natomiast Gabriella coraz szczelniej zamyka�a si� w sobie. Wraz z up�ywem czasu bole�niej odczuwa�a strat�, jak� by�a �mier� Kaleba, i nie chcia�a wi�cej s�ysze� o Ulvhedinie. Chocia� zdawa�a sobie spraw�, �e i tak nie zdo�a�aby przed�u�y� m�owi �ycia, pod�wiadomie zacz�a obci��a� Ulvhedina ca�� win� za �mier� Kaleba i Mattiasa. Villemo i Dominik obserwowali matk� z rosn�cym niepokojem.

W Lipowej Alei Elisa by�a taka jak zawsze, �piewa�a, rozsiewaj�c rado�� po ca�ym dworze. Za punkt honoru poczytywa�a sobie, by wype�nia� swoje obowi�zki, dop�ki starczy jej si�. W taki spos�b odp�aca�a gospodarzom za wyrozumia�o�� i �yczliwo��.

Pomimo �e starali si� j� chroni�, nie unikn�a bezlito�nie surowej oceny wioski. Z czasem jej stan sta� si� widoczny dla wszystkich i przesta�a ju� opuszcza� Lipow� Alej�. Przesta�a po tym, jak lodowate spojrzenia wygna�y j� z ko�cielnego dziedzi�ca i jak pewnego dnia w drodze do domu kilka wie�niaczek wyzwa�o j� od najgorszych, a mali ch�opcy obrzucili kamieniami.

Tak�e Andreas mia� go�ci w jej sprawie: delegacj�, sk�adaj�c� si� z trzech cz�onk�w rady ko�cielnej. Byli to ludzie prze�wiadczeni, �e z racji piastowanej godno�ci maj� wi�cej do powiedzenia ni� sam pastor. Zawsze podlizywali si� zwierzchnim w�adzom ko�cio�a i przeklinali wszystkie zb��kane owieczki, kt�re nie zdo�a�y dochowa� wierno�ci surowym nakazom religii. Pastor na Grastensholm by� starym, zm�czonym cz�owiekiem. Grzmia� z ambony bardziej z przyzwyczajenia, gdy� straci� ju� dawno �ar swego powo�ania. Nie mia� do�� energii, by stawi� czo�o grzechowi Elisy c�rki Larsa. Ludzie Lodu bez ko�ca sprawiali k�opoty. Byli wielce szanowani w wiosce ze wzgl�du na dobre uczynki, a jednocze�nie uci��liwi, bo wysuwali najdziwniejsze argumenty dotycz�ce miejsca ko�cio�a w chrze�cija�stwie. Twierdzili, �e czym innym jest ko�ci�, a czym innym religia. Pastorowi brakowa�o ju� si�, by z nimi dyskutowa�.

Do�� si� mia�a natomiast rada ko�cielna. Do Lipowej Alei przybyli trzej dostojni panowie, ci�gn�c za sob� swe �ony. One tak�e by�y przekonane, �e maj� co� do powiedzenia z racji stanowisk m��w.

Andreas us�ysza�, �e wstydem i ha�b� jest trzymanie w domu rozpustnicy. Zachowuj�c spok�j odpar�, �e Elisa nie jest trzymana, ale tu pracuje, a bez jej wydatnej pomocy on i jego wnuk Alv byliby bezradni.

��Ale wpu�cili�cie do waszego domostwa grzech � oburzy� si� jeden z m�czyzn. � W naszej parafii nie tolerujemy takiej rozwi�z�o�ci.

��Dziewczyna musi st�d odej�� � doda�a jego �ona. � Wyrzu�cie j� za pr�g, a my postaramy si�, by trafi�a pod pr�gierz ko�o ko�cielnego muru.

Andreasa z wolna ogarnia� gniew.

��Elisa zosta�a wzi�ta gwa�tem. Nie ponosi winy za to, co si� sta�o. Uwa�am za sw�j chrze�cija�ski obowi�zek zapewni� dziewczynie dom w najtrudniejszym okresie jej �ycia, by nie musia�a do�wiadcza� tego, co wydarzy�o si� w ci�gu ostatnich tygodni. By�a wy�miewana, prze�ladowana i obrzucana kamieniami.

Umilkli na chwil�, ale zaraz g�adkim g�osem przem�wi� kolejny m�czyzna:

��Zgwa�cona, m�wicie. A moim zdaniem kobiety, kt�re pozwalaj� si� gwa�ci�, same s� temu winne. Zwodz� biednych m�czyzn, a p�niej oskar�aj� o przemoc. Tu nie ma �adnych okoliczno�ci �agodz�cych.

��Elisa nikogo nie oskar�a. � Andreas wygl�da� jak chmura gradowa.

Jedna z kobiet odezwa�a si� piskliwie:

��A c� nam wiadomo o tym gwa�cie? Mamy na to tylko s�owo dziewczyny. A mo�e sami gospodarze maczali w tym palce?

Ohydna insynuacja, zaakcentowanie s�owa �palce� sprawi�o, �e oczy Andreasa przes�oni�a czerwona mg�a.

��Moi pa�stwo, mam sze��dziesi�t dziewi�� lat i zdecydowanie sko�czy�em z takimi igraszkami. Elis� przygarn��em po �mierci jej rodzic�w jak w�asn� c�rk�. Ona si� na to nie zgodzi�a, chcia�a by� moj� pomocnic� i gospodyni�.

Swoje obowi�zki spe�nia�a zawsze z najwi�ksz� ochot�.

��A m�ody pan Alv?

��Jak sami m�wicie, jest m�ody; za m�ody dla Elisy. S� przyjaci�mi, ale zachowuj� dystans dok�adnie taki, jaki powinien istnie� mi�dzy s�u��c� a gospodarzem. Wiem, �e mi�dzy nimi nie zasz�o nic zdro�nego. A poza tym Alv nie bra� udzia�u w tragicznym po�cigu za Potworem.

��No w�a�nie, Potw�r! Czy on nie jest tylko mitem? czy nie jest wym�wk�, kt�r� �atwo si� pos�u�y�, gdy chce si� kogo� obarczy� win� za w�asne czyny?

W�wczas Andreas nie wytrzyma� i po prostu wyrzuci� ich za drzwi, krzykiem informuj�c o tragediach, jakie za przyczyn� Potwora dotkn�y wszystkie trzy dwory. Wo�a�, �e to on wzi�� na siebie odpowiedzialno�� za losy Elisy, podczas gdy oni potrafi� jedynie rzuca� kl�twy. To on musia� ociera� jej �zy, kiedy wr�ci�a do domu z paskudnymi ranami po kamieniach, kt�rymi j� obrzucono. Z j�trz�cymi si� ranami w duszy, spowodowanymi bezlitosnymi wyzwiskami.

��Id�cie do domu czyta� wasze religijne ksi�gi! � zako�czy�, trzaskaj�c drzwiami.

Jeszcze przez wiele godzin nie m�g� si� uspokoi�.

Rada ko�cielna nie podj�a dalszych dzia�a� w tej sprawie.

Kiedy brzozy okry�y si� delikatn�, wiosenn� zielon� szat�, Elisa bez trudu urodzi�a ch�opca i natychmiast nada�a mu imi� Jon po dziadku Jesperze. Wszyscy musieli podziwia� niemowl�, kt�remu Niklas i Irmelin pomogli przyj�� na �wiat. Ju� wcze�niej wyzbyto si� obawy, �e Elisa urodzi dziecko dotkni�te przekle�stwem. By�a taka szczup�a i radosna. Dobrze si� czu�a, a obci��eni z Ludzi Lodu na og� og�aszali swe rych�e pojawienie si� na �wiecie w spos�b wyra�ny i przera�aj�cy.

Przybyli wszyscy, nios�c hojne dary. Dawno ju� nie jedzono takich pyszno�ci w Lipowej Alei! Najpierw przyszli Ludzie Lodu, wszyscy opr�cz Gabrielli, wymawiaj�cej si� reumatyzmem. P�niej rodze�stwo Elisy, kt�re przez ca�y okres, gdy siostra by�a brzemienna, trzyma�o si� z dala od wielkiego wstydu i nieszcz�cia. A po nich przyszli mieszka�cy Eikeby, uwa�aj�cy si� za krewniak�w Ludzi Lodu. Wkr�tce tak�e ciekawscy z wioski zacz�li pokazywa� si� w alei i trzeba ich by�o zaprosi� do �rodka.

Ale rada ko�cielna si� nie stawi�a.

Nie trapi�o to wcale Elisy. Le�a�a promienna jak s�o�ce, trzymaj�c otulonego ch�opczyka, i jak dzie� d�ugi powtarza�a, �e ma �licznego synka. Z wdzi�czno�ci� przyjmowa�a ka�d� wizyt�, byle tylko mie� okazj� do powiedzenia tego jeszcze raz.

Ch�opczyk, Jon, by� tak ciemny, jak ona jasna. Mia� ciemne oczy, kt�re bardzo dziwi�y wszystkich z wyj�tkiem Dominika i Villemo.

W drodze do Elistrand po wizycie u Elisy Villemo zapyta�a:

��Czy nadal czujesz, �e� on znajduje si� w drodze do nas?

��O tak. Zbli�a si� coraz szybciej. Na pocz�tku posuwa� si� wolno, ale teraz jakby co� go pop�dza�o.

Villemo pokiwa�a g�ow�.

��Zdecydowa� si�?

��Tak. Nagle jakby jaki� wielki ci�ar spad� mu z ramion takie mia�em wra�enie. Teraz nie mo�e si� doczeka�, kiedy wreszcie tu b�dzie.

��Ale czy znajdzie drog�?

��Jasne. Ju� odnalaz� Christiani� i�

��A wi�c jest ju� tak blisko?

��Tak.

��Powiedz mi� M�wisz, �e si� zdecydowa�. To znaczy, �e si� zmieni�? �e zmieni�o si� jego usposobienie?

Dominik u�miechn�� si� z gorycz�.

��Niestety, nie. Wype�nia go gniew, skierowany g��wnie przeciw tobie. Tobie si� nie podporz�dkuje.

��C� wi�c go tu ci�gnie? Dlaczego pragnie tu przyby�?

��Nic wiem � odpowiedzia� powoli. � Jest zrozpaczony z powodu skarbu. Nic z tego nie pojmuje i s�dz�, �e chce od nas pomocy. Ale�

��Co jeszcze?

��Wiesz, ma przedziwne, bardzo sprzeczne uczucia, je�li idzie o erotyk�. Sporo ich wyczuwam. Jest brutalny i bezwzgl�dny, a jednocze�nie broni si� przed kontaktem z innymi kobietami�

��Z innymi? A wi�c chodzi o Elis�?

��Nie wiem na pewno, ale tak przypuszczam.

��Na Boga! Czy nie do�� ju� ukrzywdzi� t� dziewczyn�?

Dominik doda� pospiesznie:

��Pami�taj, �e ja zgaduj�. On ukrywa przede mn� swoje uczucia wobec kobiet, mog� wi�c tylko przypuszcza�.

��Ukrywa przed tob�? Czy wie, �e nadal �ledzisz jego my�li?

��No, c�. Mo�e ukrywa je przed samym sob�.

��Wygl�da na to, m�j najdro�szy, �e Ulvhedin �ywi uczucia, do jakich nie chce si� przyzna�.

��Doszed�em dok�adnie do tego samego. Ale prosz� ci� na wszystko, nie spodziewaj si� �adnych zmian w jego zachowaniu. Jest r�wnie diaboliczny, tak samo odpychaj�cy jak przedtem.

��Nie oczekuj� niczego � powiedzia�a Villemo. � Absolutnie niczego. Ale z drugiej strony odp�yn�o ju� ode mnie owo przedziwne zm�czenie. Ci�gle jednak nie ufam jeszcze temu nieszcz�nikowi.

��I ja tak�e � westchn�� Dominik. � Najtrudniejsza praca wci�� przed nami. Ale mimo wszystko on wraca, a tym nie wolno nam zapomina�.

��Wcale o tym nie zapominam. Ale bardzo niepokoj� si� o matk�. jak ona przyjmie jego powr�t do domu? Czy uwa�asz, �e powinnam jej powiedzie� kim on jest?

Dominik zawaha� si�.

��Poczekajmy troch�! Poczekajmy, zobaczymy, jak sprawy potocz� si� dalej.

Elisa nalega�a, by ochrzci� dziecko jak nale�y, w ko�ciele.

Andreas odnosi� si� do tego pomys�u bardzo sceptycznie. Wiedzia�, �e dzieciom z nieprawego �o�a niedost�pna jest �aska b�ogos�awie�stwa i chrztu ko�cielnego, a ich urodzin nie wpisuje si� do ksi�g parafialnych. Elisa jednak upiera�a si� przy swoim. By�a ju� na nogach, rzuci�a si� w wir pracy, ale dziecko mia�a zawsze przy sobie, aby m�c utuli� jego delikatny p�acz, by przypadkiem nikomu nie przeszkadza�o.

��Matka i ojciec bardzo mocno wierzyli w naszego pana Jezusa Chrystusa � powtarza�a z uporem. � I czy� nie On powiada: �Dopu�cie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyj�� do Mnie; do takich bowiem nale�y kr�lestwo niebieskie�? Moja dusza nie zazna spokoju, dop�ki ma�y Jon nie zostanie ochrzczony. Inaczej mog� go porwa� trolle!

Andreas pomy�la�, �e by� ju� jeden troll, kt�ry porwa� matk� Jona, ale zdecydowa� si� pom�wi� z pastorem.

Po wielu o�ywionych dyskusjach, w kt�rych udzia� bra�y obie strony, Elisa zgodzi�a si� na kompromis. Jon zostanie ochrzczony na Grastensholm. Dokona tego sam pastor, zabroni� tylko wspomina� cokolwiek radzie ko�cielnej.

W radzie ko�cielnej zasiadali mo�ni panowie i ich �ony i pastor ca�y czas dr�a� z obawy przed nimi.

Wszyscy zebrali si� wi�c na Grastensholm, wszyscy z wyj�tkiem Gabrielli, kt�ra dosz�a do wniosku, �e reumatyzm jest doskona�� wym�wk�. Nigdy nie cierpia�a na t� chorob�, ale w jej umy�le zapanowa� teraz taki chaos, �e cho� sama czu�a, i� pod��a niew�a�ciw� drog�, na razie nie umia�a nic na to poradzi�.

Male�ki brunatnooki pieszczoszek Jon otrzyma� imi�, g��wk� oblano mu �wi�con� wod� i Elisa by�a usatysfakcjonowana.

Pastora zaproszono na uroczysty obiad, kt�ry spo�ywano w wielce przyjaznej atmosferze.

Gdy uroczysto�� mia�a si� ku ko�cowi, jeden ze s�u��cych podbieg� do Niklasa.

��Panie Niklasie, na dziedzi�cu stoi jaki� je�dziec. To jest� my�l�, �e to�

Dominik poderwa� si�.

��Ulvhedin?

S�u��cy popatrzy� na niego przera�ony.

��Ten, kt�rego nazywali Potworem. On jest� to straszny widok, panie Dominiku.

W tej samej chwili ci�ko za�omota�y wej�ciowe drzwi. Wszyscy, zdj�ci l�kiem, zerwali si� z miejsc i pospiesznie wybiegli do hallu.

Sta� tam Ulvhedin, a d�uga podr� z pewno�ci� nie uczyni�a go pi�kniejszym. Ciemny, znu�ony i brudny, ze spl�tanymi w�osami opadaj�cymi niemal do pasa, w sk�rzanym pancerzu, porwanym teraz na strz�pki.

Na dziedzi�cu Ulvhedin prze�y� ci�kie chwile. Kiedy patrzy� na wielkie domiszcze, mia� wra�enie, jakby rozdzierano go na dwoje. Aby przerwa� strumie� nap�ywaj�cego spokoju, ostro zada� sobie samemu pytanie: �Co ja, u diab�a, tu robi�?� Jego sprzeciw nie by� jednak dostatecznie silny, zbyt mocne okaza�o si� uczucie zadowolenia z powrotu do domu.

Chc� do nich wej��, pomy�la�. S� tutaj wszyscy. A zw�aszcza ona� Niebieskie oczy, kt�re mnie prze�ladowa�y. To nieprawda, �e ma oczy a� tak b��kitne, nikt takich nie ma. Wm�wi�em to sobie. A teraz oni wmawiaj� sobie, �e si� poddam i poprosz�, by pozwolili mi tu zosta�. Ale s� w b��dzie. Wezm� tylko to, co mi si� nale�y. A potem mog� wszyscy razem i�� do diab�a!

Kiedy tak sta� na dziedzi�cu, w jego sercu nadal toczy�a si� zaci�ta walka. Z jednej strony ch�� zawr�cenia i ucieczki. A z drugiej pragnienie, by pozosta�, m�c� Nie, nie wiedzia�, co. Ulvhedin zdawa� sobie spraw�, �e zbyt mocno przeci�ga ju� strun�, ale poniewa� ulepiono go z twardej gliny i by� jednym z najci�ej dotkni�tych w straszliwym rodzie Ludzi Lodu, z�o zakorzeni�o si� w nim g��boko. Nie wystarczy�o odegna� je i powiedzie� �teraz mam by� grzecznym ch�opcem�. Ulvhedin grzecznym ch�opcem nie by�, ci�gle jeszcze tkwi� w nim bunt. Dominik mia� racj� twierdz�c, �e Villemo za wcze�nie wypu�ci�a go z r�k.

To jeszcze nie by�a pe�nia zwyci�stwa.

Ulvhedin wiedzia� o tym. Mia� do�� si�, by z nimi walczy�. jeszcze im poka�e! Te diab�y w ludzkiej sk�rze, kt�re zniszczy�y jego instynkt obronny, zobacz� jeszcze, �e ma w sobie nie zdobyte bastiony, za nimi jeszcze mocniejsze twierdze i dopiero w nich samo j�dro.

Tam nigdy nie dotr�. Ani oni, ani� ona?

��Witaj w domu � powiedzia� spokojnie Niklas, gdy stali w hallu.

��Cieszymy si�, �e zn�w ci� widzimy � odezwa�a si� Villemo. � Naprawd� mieli�my nadziej�, �e wr�cisz do domu.

Wbi� w ni� wzrok.

��Stul pysk � odgryz� si�. Jego uczucia do Villemo nie zmieni�y si�. � Gdzie jest ten, co zna tajemnic� czarodziejskich �rodk�w? � zapyta� kr�tko.

Odpowiedzia�a Irmelin:

��M�j ojciec zmar� na skutek odniesionych ran, po tym jak �ci�gn��e� go ze schod�w. Ojciec Villemo, kt�rego zrzuci�e� z konia do rowu w drodze na p�noc, tak�e nie �yje.

W ��tych oczach zal�ni� p�omie�. Jego wzrok pad� na stoj�c� z ty�u Elis�, kt�ra wpatrywa�a si� w niego z podziwem.

��Ty � powiedzia� � pojedziesz ze mn�.

��Zostaw j� � zaprotestowa� Andreas.

Oczy Ulvhedina rozjarzy�y si� mocniej.

��Ona jest moja. Potrzebuj� jej teraz.

Chwyci� Elis� za rami�. Villemo nie wytrzyma�a.

��Nie wolno ci jej teraz tkn��, Ulvhedinie. Niedawno urodzi�a dziecko.

Zesztywnia�, jakby nagle przemieni� si� w s�up lodu. Wpatrywa� si� w Villemo oczami bez wyrazu.

��Twojego syna � doko�czy�a.

��Mojego�? � szepn��. Nie by� w stanie tego poj��.

��Tak na og� bywa, gdy m�czyzna spocznie w ramionach kobiety � wyja�ni�a oschle.

Ulvhedin wolno przeni�s� wzrok na Elis�, patrzy� na ni� d�ugo, ze zdziwieniem. Odpowiedzia�a mu nieco wystraszonym, mokrym od �ez, ale radosnym spojrzeniem.

��Czy chcesz go zobaczy�? � zapyta�a dr��cym g�osem. � Le�y tam, w jadalni. Jest bardzo �adny, podobny do ciebie.

Chyba tylko Elisa by�a w stanie dostrzec jakiekolwiek podobie�stwo mi�dzy �liczn� dzieci�c� twarzyczk� a zniekszta�conym obliczem Ulvhedina.

Jak lunatyk przeszed� za ni� do jadalni na Grastensholm, w kt�rej kiedy� zasiada�a Charlotta Meiden, nie wiedz�c, jaki los czeka jej potomk�w i nie przeczuwaj�c, �e r�d Meiden�w przestanie istnie�. Gdyby jednak wiedzia�a, �e jej nast�pcy nosz� teraz nazwisko Ludzi Lodu, na pewno by�aby zadowolona.

Elisa wyj�a dziecko z ko�yski i pokaza�a Ulvhedinowi.

Ma�y, obudzony, zmru�y� oczy na widok �wiat�a. Czaruj�cy ma�y troll, pomy�la�a Villemo. Ale jednocze�nie przypomina elfa, tylko kolory si� nie zgadzaj�. Elfy s� przecie� jasnow�ose.

Wszyscy wstrzymali oddech, nawet bardzo wzburzony pastor, a Ulvhedin patrzy� i patrzy�.

Pod�wiadomie wyci�gn�� wielk�, brudn� d�o�, chc�c dotkn�� ch�opca.

��M�j? � szepn�� ochryple.

Elisa pospiesznie podsun�a dziecko odrobin� bli�ej. Ostro�nie dotkn�� �licznej koszulki, kt�r� Elisa po�yczy�a dla ma�ego od Irmelin.

��Jest teraz ochrzczony jak nale�y � t�umaczy�a podniecona Elisa. � Przez pas�

��Tak, tak � szybko przerwa�a jej Villemo uznaj�c, �e nie warto wystawia� Ulvhedina na zbyt ci�kie pr�by. � Nazywa si� Jon. Po dziadku Elisy.

Zobaczyli, �e olbrzym porusza ustami, bezg�o�nie wymawiaj�c imi� dziecka.

Nikt nie �mia� si� odezwa�, gdy Elisa ostro�nie, bardzo ostro�nie podsuwa�a dziecko coraz bli�ej. D�onie Ulvhedina odruchowo zamkn�y si� wok� male�kiej istotki.

��Uwa�aj � cicho pouczy�a go Elisa. � Ma�e dzieci s� niezwykle delikatne!

��Taki ma�y! � powiedzia� nieswoim g�osem, jakby od dawna nie wym�wi� ani s�owa. � Przecie� to takie nic!

��To ma�y cz�owiek � nieoczekiwanie wtr�ci� si� Alv. � Do kt�rego istnienia ty si� przyczyni�e�. Bez twojego udzia�u nie by�oby go tu dzisiaj.

Na Boga, ile� ten Alv wie o �yciu, pomy�la�a Villemo zdumiona. C�, ca�e dnie sp�dza w stajni i oborze!

Oczy Elisy zapatrzonej w olbrzyma ton�y we �zach, male�ki synek znikn�� niemal w ramionach ojca.

W chwil� p�niej uzna�a, �e najbezpieczniej b�dzie odebra� ju� sw�j drogocenny skarb z r�k Ulvhedina. Odda� jej dziecko z wyra�n� niech�ci�.

Zdumiony patrzy� na Elis� inaczej ni� dotychczas. Dominik zauwa�y�, �e z jego spojrzenia znikn�a ju� zwierz�ca ��dza. Szybko zdecydowa� si� ku� �elazo p�ki gor�ce.

��Ulvhedinie, czy nie mia�by� ochoty zaj�� si� Elis� i twoim synem? Oczywi�cie przed tob� d�uga droga. Z wielu rzeczy b�dziesz musia� zrezygnowa�, wiele si� nauczy�.

Powoli Ulvhedin zwr�ci� si� w jego stron�.

��Phi! � odpar� pogardliwe.

Nie zabrzmia�o to jednak tak prowokuj�co jak kiedy�.

Wtr�ci�a si� Elisa:

��Czy mog�abym przez chwil� porozmawia� z Ulvhedinem sam na sam? Jest tyle spraw, kt�re chcia�abym z nim om�wi�.

��Oczywi�cie � Irmelin waha�a si� przez chwil�. � Id�cie do niebieskiego pokoju go�cinnego. Nie, dziecko zostaw tutaj, musi spa�!

Kiedy wyszli, pastor odetchn�� z wyra�n� ulg� i stwierdzi�:

��No, doprawdy!

Nikt nie zareagowa� na t� wypowied�.

Na g�rze Elisa rado�nie wyzna�a:

��Bardzo si� ciesz�, �e zn�w ci� widz�. Tak na ciebie czeka�am.

Nie wiedzia�a, co wi�cej powinna powiedzie� i jak si� zachowa�.

��Wiesz � rzek�a mu po chwili. � Nie przejmuj si� tym, co powiedzia�a pani Villemo! Ch�opiec ma ju� miesi�c i nic mnie nie boli.

Pomimo wyra�nej zach�ty Ulvhedin sta� zak�opotany, niepewny wobec takiej nowej Elisy, kobiety, od kt�rej bi�o teraz dostoje�stwo matki.

Ochryp�ym, nie nawyk�ym do m�wienia g�osem, odezwa� si� do niej:

��Nigdy nie dojecha�em do tej doliny.

��To dobrze.

��Wr�ci�em tutaj.

��Szcz�cie, �e tak postanowi�e�!

Delikatnie dotkn�� jej ramienia.

��Nie by�em z �adn� inn�. Nie chcia�em.

��To wspaniale, Ulvhedinie � dziewczyna promienia�a szcz�ciem.

��Ostatni raz z tob� by�o mi tak dobrze.

O�wiadczenie to wprawi�o Elis� w os�upienie, wszak dla niej by�o to straszliwe prze�ycie. I mimo wszystko uradowa�y j� jego s�owa.

Rozumia�a, �e nie czas teraz na oskar�enia. Zd��y jeszcze opowiedzie� mu kiedy� o chwilach samotno�ci, zw�tpienia i goryczy. Spos�b, w jaki j� w�wczas potraktowa�, na ci�k� pr�b� wystawi� jej wiar� w dobro� cz�owieka. Ale w duszy Elisy tkwi�a ogromna wola wybaczania, a na temat Ulvhedina, kt�ry zrani� j� bardziej ni� ktokolwiek inny, mia�a ju� wyrobion� opini�: potrzebowa� pomocy. Potrzebny mu by� kto�, komu m�g� zaufa�, kto zdecydowanie b�dzie sta� po jego stronie.

I czy nie da� jej tego, co najwspanialsze w jej �yciu, syna, Jona?

Dlatego powiedzia�a tylko:

��Ostatnio mo�e nie wysz�o najlepiej. Tak bardzo mnie bola�o, �e nie mog�am okaza�, co czuj�. Nie mog�am da� ci odzewu.

M�wi�a tak jak przedtem, pami�ta� o tym. Nie rozumia� tylko, co to znaczy.

On tak�e nie wiedzia�, co powiedzie�. Wszystko by�o takie nowe i niezwyk�e, ale uzna�, �e o jednej rzeczy Elisa koniecznie wiedzie� powinna:

��Ja ju� wi�cej nie zabija�em.

Pokiwa�a tylko g�ow�, w ten spos�b okazuj�c mu uznanie, ale nie odpowiedzia�a.

��Bo my�l�, �e teraz wiem� to znaczy wiem, co znaczy by� smutnym. �e inni tak�e mog� to odczuwa�.

��Uwa�am, �e to, co powiedzia�e�, jest bardzo wa�ne � uroczy�cie o�wiadczy�a Elisa.

Jego d�onie bawi�y si� jej w�osami, o kt�rych tyle �ni�. Elisa uzna�a, �e mo�e si� teraz w�lizgn�� w jego obj�cia, o ile zrobi to na tyle ostro�nie, by my�la�, �e sam przyci�gn�� j� do siebie. A Ulvhedin? Nie z�ama� jej karku, jak pewnie uczyni�by to rok wcze�niej, ale trudno go by�o nazwa� delikatnym. Elisa dyskretnie musia�a mu przypomnie� o b�lu, jaki mog� odczuwa� inni ludzie, i on natychmiast zwolni� sw�j �elazny u�cisk.

Ukry� twarz w jej w�osach i poczu�, jak co� unosi si� z ukrytych �r�de� gdzie� w g��bi tego, co powinno sta� si� jego dusz�, a co nigdy nie mia�o mo�liwo�ci si� rozwin��. W tym momencie Ulvhedin zupe�nie zapomnia�, �e mia� w stosunku do Elisy ca�kiem inne plany. Nie pami�ta�, dlaczego tu przyjecha�. Czy rzeczywi�cie gna� na po�udnie do Grastensholm tylko po to, by zaspokoi� prymitywn� potrzeb�? Czy tylko po to, by pozna� tajemnic� skarbu Ludzi Lodu?

W jego biednej g�owie k��bi�y si� najdziwniejsze my�li i idee, niezno�nie bola�o go w piersi. By�o co� jeszcze, co koniecznie musia� powiedzie�:

��Nie chcia�em zabi� tych starych tutaj. Nie my�la�em�

��S�dz�, �e wi�kszo�� tu zrozumie, Ulvhedinie. M�wi�, �e przekle�stwo Ludzi Lodu nale�y traktowa� jak chorob�, nic innego.

Musia� pokona� to, co wywo�a�o w jego wn�trzu tak straszliwy b�l, jakby topnia�o od �rodka i przekszta�ca�o si� w fale wrz�tku, jakby chcia�o wyrwa� si� krzykiem strachu, zad�awi� go!

Chcia� skupi� si� na czym� innym, przys�oni� brutalno�ci�. Ale nast�pne pytanie, kt�re mia�o odbudowa� r�wnowag� okrucie�stwa i lodowatej si�y, zabrzmia�o nie tak jak powinno, nie zadrga�a w nim w�a�ciwa nuta:

��Pewna jeste�, �e ju� ci� nie boli?

Nie takich s��w mia� zamiar u�y�! Co si� z nim sta�o?

Elisa wpatrywa�a si� w niego. Naprawd� si� zmieni�! Takie pytanie z ust Ulvhedina jeszcze rok temu by�oby ca�kiem nie do pomy�lenia.

Mia� jednak do�� czasu na przemy�lenia.

��My�l�, �e po porodzie wszystko si� ju� zagoi�o � powiedzia�a. � Ale wiesz, ty sam nie jeste� dla mnie �atwy�

Kiwn�� g�ow�. Na tyle i on ju� si� orientowa�.

��Pos�uchaj� Eliso�

Ostro�nie wym�wi� jej imi�. Jak intymnie to zabrzmia�o! W jednej chwili tak bardzo zbli�yli si� do siebie!

��Tak, co chcia�e� powiedzie�?

��O tym, �e mogliby�my �y� razem� Nie, nie wiem, nie mog� my�le�. Wiesz, chyba zn�w mam ochot�.

Oboje zerkn�li na go�cinne ��ko. Elisa roze�mia�a si�.

��Mo�emy spr�bowa� � o�wiadczy�a. � Je�li b�dziemy ostro�ni.

Ulvhedin kiwn�� g�ow�. Ca�y czas �ciska�o go co� w gardle, powstrzymuj�c przed brutalno�ci� i w�adczo�ci�. Nagle poczu� nieprzepart� potrzeb� okazania czu�o�ci tej drobnej istocie, kt�ra z takim zaufaniem ofiarowa�a mu t� mo�liwo��. M�c j� mie�, by� przy niej� Odczu� wsp�lnot� z drugim cz�owiekiem!

Zacz�� j� rozbiera� z niemal nabo�nym skupieniem. Jego zamiary z pewno�ci� by�y jak najlepsze, ale przecie� nie wszystko mo�na osi�gn�� od razu. M�wi si�, �e g�os natury silniejszy jest od wychowania i mimo �e Ulvhedin z ca�ych si� stara� si� poprawnie zachowa� w stosunku do tej ma�ej os�bki, kt�ra mu si� podda�a i czule zamkn�a w obj�ciach, to raczej dzi�ki jej gotowo�ci dowiedzia� si�, czym jest odzew. Uczucie szcz�cia, kt�re go w�wczas ogarn�o, pozbawi�o go niemal �wiadomo�ci.

Elisa zbieg�a do salonu, w kt�rym czekali w napi�ciu wszyscy zebrani. Odci�gn�a na bok Villemo i szeptem wyzna�a:

��Pani Villemo, wiecie co?

��Nie, doprawdy, sk�d mog� wiedzie�?

Elisa pilnowa�a, by nikt inny nie m�g� jej us�ysze�.

��Zrobili�my to � szepn�a. � I wcale nie bola�o! By�o tak wspaniale, ach, cudownie!

��Naprawd�? � u�miechn�a si� Villemo, nie b�d�c pewna, czy powinna zgani� dziewczyn� za niedyskrecj�, czy te� nie. Zdecydowa�a, �e nie b�dzie si� m�drzy�. To by� szczeg�lny dzie�. Dzie� Elisy. � Czy by� dla ciebie mi�y?

Dziewczyna zachichota�a, zawstydzona.

��Nie, tego nie mo�na powiedzie�. Ale m�wi�, �e jestem w tym dobra. On tak si� zmieni�, pani Villemo!

Ulvhedin stan�� w drzwiach. Wielki i nieprzenikniony.

Czekali.

Jakby ich nie widz�c, podszed� do ko�yski, kt�r� przeniesiono do salonu. Dziecko spa�o, mieli nadziej�, �e si� nie obudzi. Wszyscy zachowywali czujno�� na wypadek, gdyby powr�ci�a jego dziko��.

Ulvhedin, rozmarzony, dotkn�� policzka dziecka. Odwr�ci� si� do pozosta�ych, omi�t� ich wzrokiem i zatrzyma� spojrzenie na Villemo. Nie do ko�ca mogli poj�� wyraz jego oczu. Czy to smutek? Rozmarzenie? Czy po prostu �al?

U Ulvhedina? O, nie!

Powoli, niech�tnie podszed� do Villemo. Przez chwil� sta�, spogl�daj�c na ni� z g�ry, mierz�c swoj� moc z jej moc�, cho� bez ochoty do walki.

Przymkn�� oczy i westchn�� bole�nie. Zdecydowa� si�. Ukry� twarz w d�oniach i pad� na kolana.

��Naucz mnie tego � powiedzia� zm�czony. � Naucz mnie bycia takim jak Tengel Dobry!

Villemo, zaskoczona i wzruszona, zaszlocha�a i ukl�k�a obok niego. Ods�oni�a jego oblicze.

��Tak bardzo tego pragn�. Och, m�j drogi, tak bardzo! Dzi�kuj�!

��A skarb? � zapyta� stoj�cy obok Villemo Niklas. � Czy nie mia�e� jecha� z nim do Doliny Ludzi Lodu?

Ulvhedin sprawia� wra�enie, jakby dopiero ockn�� si� z dr�cz�cego koszmaru.

��To mo�e poczeka� � stwierdzi� zdziwiony. � Przywioz�em go ze sob�, ale� jakby nie mia� �adnego znaczenia.

��A co ma teraz dla ciebie znaczenie? � cicho zapyta� Andreas.

Ulvhedin popatrzy� na ko�ysk�, na Elis�.

��On. I ona. I ta cholerna, przekl�ta baba � zako�czy� wskazuj�c na Villemo. � Ta, kt�ra poruszy�a moje my�li.

Chcia� powiedzie� wi�cej. O duszy i wi�zi rodzinnej zespalaj�cej ich wszystkich, o pragnieniu, by do nich nale�e�, ale to by�o dla niego za trudne.

Villemo wydawa�a z siebie odg�osy po�rednie mi�dzy p�aczem a �miechem. Pierwszy raz zobaczyli u�miech na twarzy Ulvhedina. Przyjazny, szczery u�miech. Villemo po�o�y�a mu d�onie na ramionach i pochyli�a si� w jego stron�.

Zapanowa�a og�lna rado��. Elisa nie kry�a �ez. Wierny r�d Klausa z male�kiej zagrody nareszcie po��czy� si� z Lud�mi Lodu.

Jakimi ni�mi zwi�zany jest jednak z nimi Ulvhedin, zastanawiali si� wszyscy. Villemo i Dominik na razie nie chcieli niczego zdradzi�.

Pozostawa�o tylko przekona� Gabriell�.

Pewnego dnia Villemo odby�a z matk� powa�n� rozmow�.

��Nie � opiera�a si� Gabriella. � Nie potrafi� by� dla niego wyrozumia�a, nie umiem mu wybaczy�. Nie chc� go widzie� na oczy!

��Mamo, on poj�� Elis� za �on� i mog� zamieszka� w Lipowej Alei. To nie jest dobre rozwi�zanie, ale najlepsze, do jakiego doszli�my. Codziennie z nim pracuj�, a on robi wyra�ne post�py. Chce si� uczy�. Dobroci, obcowania z lud�mi. A Niklas wprowadza go w tajniki sztuki leczenia�

��Nie powinien tego robi�.

��Musimy okaza� mu zaufanie, mamo, to absolutnie konieczne. Wszyscy gotowi s� prosi� o jego u�askawienie, walczy� o jego �ycie, je�li b�dzie trzeba.

��Je�li b�dzie trzeba? To chyba �atwo przewidzie�!

Przecie� wyznaczono cen� za jego g�ow�.

��Tak. Ale jeszcze nikt obcy nie wie, �e on tu przebywa.

��To szybko si� rozniesie. I chcesz powiedzie�, �e on jest �agodny jak baranek?

��Ulvhedin? Ale� sk�d! Bywa, �e tak si� �cieramy, a� niemal iskry lec�. Ale on ma dobr� wol�, to najwa�niejsze. Ub�stwia syna i jest dobry dla Elisy, a to ma jeszcze wi�ksze znaczenie. Cho� zdarza si�, �e odci�ga j� na bok w samym �rodku pracy, ale z czasem nauczy si� stosownie zachowywa�, tak�e je�li o to chodzi.

��To zwierz�, bestia, kt�ra odebra�a �ycie naszym wspania�ym m�czyznom. Dlaczego musieli zgin��? Aby ten potw�r m�g� prze�y�? To takie niesprawiedliwe!

��Sama powiedzia�a�, �e ojciec by� �miertelnie chory. I Ulvhedin ich nie zabi�!

��Nie bezpo�rednio, ale na to samo wysz�o. Nie mog�, Villemo, nie zmuszaj mnie do czego�, czego nie jestem w stanie zrobi�. Nie wzrusza�a mnie jego wyrzuty sumienia. Mo�esz to nazwa� za�lepieniem, szokiem po �mierci Kaleba, czym chcesz, ale� Nie, nie mog�. Tak bardzo kocha�am ich obu, Kaleba i Mattiasa, najwspanialszych ludzi, jakich mo�na sobie wyobrazi�!

Wtedy Villemo opowiedzia�a matce, kim jest Ulvhedin.

Gabriella zamkn�a si� u siebie na ca�e dwa dni.

P�niej piechot� � traktuj�c to jak pokut� � uda�a si� do Lipowej Alei pom�wi� z Ulvhedinem. Nikt nie by� �wiadkiem ich rozmowy, nie przypuszczali jednak, by zdradzi�a mu tajemnic� jego prawdziwego pochodzenia. Ale na pro�b� Gabrielli Ulvhedin, Elisa i ich syn przenie�li si� na Elistrand, zanim jeszcze min�o lato. Zdecydowano, �e kiedy�, po �mierci Gabrielli, przejm� dw�r.

Andreas bola� troch� nad utrat� swej pracowitej gospodyni, ale musia� si� z tym pogodzi�. Na miejsce Elisy przyby�a do Lipowej Alei jej m�odsza siostra. Nie by�o to wprawdzie to samo, ale wierzy�, �e z czasem wszystkiego si� nauczy.

W�a�ciwie Ulvhedin bardzo pragn�� wr�ci� do Valdres, do doliny swego dzieci�stwa. Tak jak wi�kszo�� ludzi dr�czy�a go wieczna t�sknota za kusz�c� krain� dziecinnych lat. Jednak wyni�s� stamt�d jedynie przykre wspomnienia. Tu czu� si� bezpiecznie, zosta� przyj�ty jako prawdziwy syn Ludzi Lodu i lepiej m�g� zaj�� si� rodzin�. Nie chcia�, by Elisa i ma�y Jon m�czyli si� w przepi�knej, ale jak�e surowej g�rskiej dolinie.

W jego r�ce z�o�ono teraz odpowiedzialno��, odpowiedzialno�� za innych ludzi. By�o to uczucie niezwyk�e dla samotnego wilka.

Gabriella, Niklas i Andreas d�ugo rozwa�ali, czy nie powinni uda� si� do swego starego przyjaciela asesora, aby wyjedna� dla Ulvhedina u�askawienie z powodu wrodzonej choroby lub przynajmniej danie mu szansy poprawy. Zdecydowali jednak, �e zobacz�, co przyniesie czas, nie chcieli obci��a� przyjaciela, wysokiego urz�dnika, tak� spraw�. Na razie starali si� utrzyma� obecno�� Ulvhedina w tajemnicy, dop�ki w ludzk� �wiadomo�� nie wryje si� jego nowy wizerunek, dop�ki ludzie nie przekonaj� si�, �e nie jest on niebezpieczny, lecz warto�ciowy, i mo�na go zaakceptowa�.

Wiedzieli, �e to z�udna nadzieja. W ka�dej chwili tajemnica mog�a si� wyda�, kto� m�g� go zobaczy�.

�ycie Ulvhedina wisia�o na w�osku. Wiedzieli o tym wszyscy w rodzinie, on tak�e.

Kiedy o tym my�la�, ogarnia�a go g��boka rozpacz. Utraci� to, co okaza�o si� najwa�niejsze w jego �yciu, Elis�, synka, rodzin�, miejsce, do kt�rego nale�a� � ta my�l by�a niezno�na.

Zdawa� sobie jednak spraw�, �e grozi mu �mier�. Nie bez racji: ilu ludzi on sam pozbawi� �ycia w okresie swej niepoczytalno�ci? Tak, nazywa� to niepoczytalno�ci�, gdy� do tej pory �y� jakby we mgle, nie odczuwaj�c wsp�lnoty z ludzko�ci�. �ycie czy �mier� Nie rozumia� r�nicy� Czy dziwne wobec tego by�o, i� wyznaczono cen� za jego g�ow�?

Nie musieli natomiast obawia� si� zawzi�to�ci kapitana Dristiga. Wype�niaj�c jedno ze swych zada� zosta� rozszarpany przez nied�wiedzia i jego dumne imi� posz�o w niepami�� wraz z nim. Inn� spraw� jest, �e �o�nierze przyjmowali p�niej nazwisko Dristig i by� mo�e ich potomkowie �yj� do dzi�. Ale kapitan by� jedynym w swoim rodzie.

Dominik i Villemo nareszcie mogli wr�ci� do domu do syna w Szwecji. Najpierw jednak pragn�li wyja�ni�, kto sp�odzi� potwora, kt�ry otrzyma� imi� Ulvhedin z Ludzi Lodu. Podj�li ju� odpowiednie kroki w tym kierunku. Wymaga�o to bowiem wiele taktu i zawi�ych przygotowa�. To jednak, a tak�e opowie�� o dalszych losach Ulvhedina, to zbyt d�uga i zagmatwana historia, by da�o si� j� teraz przekaza�.