SAGA O LUDZIACH LODU

Tom III

W koronach drzew rozbrzmiewa� ci�ki chora�. G��boki ton grzmia� i d�wi�cza� jak ch�r mnich�w w ogromnej katedrze. �a�o�nie przepowiada� smutek i nieszcz�cia. Sosny chwia�y si� na wietrze, ugina�y, ze zgrzytem i trzaskiem ga��zi. Zza p�dz�cych chmur od czasu do czasu wy�ania� si� blady, jesienny ksi�yc.

Sol bieg�a przez las roze�miana, jakby upojona pogod�. Burza wsp�gra�a z nastrojem jej duszy.

By�a teraz doros�a i wolna; wolna jak ta wichura szalej�ca w koronach drzew. Wolna, bo mocno przyciska�a do piersi w�ze�ek Hanny, kt�ry tego dnia odebra�a od Tengela. Wcze�niej po�egna�a si� ze wszystkimi domownikami w Lipowej Alei.

Teraz nadszed� jej czas.

W drodze do portu w Oslo, gdzie oczekiwa� statek gotowy do �eglugi do Danii, towarzyszy� jej Are, m�odszy brat. Jechali konno we dwoje, ale kiedy mieli ju� za sob� mniej wi�cej po�ow� drogi, Sol zacz�a nalega�, by Are pozwoli� jej i�� samej na skr�ty. W ko�cu ch�opak podda� si�, wzi�� podr�ny kufer siostry i ruszy� w drog�, prowadz�c u boku jej konia, by zgodnie z umow� spotka� si� z Sol na skraju lasu. Chcia� mie� pewno��, �e bezpiecznie dotar�a na statek.

Podr� Sol do Danii za�atwi�a Charlotta Meiden. Dziewczyna mia�a towarzyszy� s�dziwej szlachciance, kt�ra ba�a si� samotnie wyruszy� statkiem w tak d�ug� drog�. Rodzina podj�a t� odwa�n� decyzj� g��wnie dlatego, �e Sol przez pi�� lat zachowywa�a si� wzorowo. Ostatnio jednak by�a ju� tak niespokojna, �e nie mieli sumienia d�u�ej jej zatrzymywa�.

Tak, naprawd� dobrze si� sprawowa�a. Wytrwa�a, by odda� si�, kiedy doro�nie, swemu ukochanemu rzemios�u. Wiele razy by�o jej bardzo ci�ko! Jak�e �wierzbi�y j� r�ce, gdy widzia�a rosn�ce przy drodze ziele lulka czarnego lub cykuty albo gdy kto� �le traktowa� jej najbli�szych. Kiedy� nawet zrobi�a kukie�k� podobn� do jednej z wysoko urodzonych pa�, kt�ra z pogard� wyrazi�a si� o Charlotcie. Sol uda�o si� zdoby� kosmyk w�os�w damy; wszy�a go w lalk� i ju� mia�a wbi� ig�� w samo jej �serce�, ale opanowa�a si� w ostatniej chwili. Nie wolno jej by�o tego robi�, przecie� przyrzek�a �wi�cie Tengelowi. Zniszczy�a lalk� i to uspokoi�o jej sumienie. Ale mimo wszystko �a�owa�a, �e nie sprawdzi�a, czy nadal posiada moc.

Ale� tak, na pewno j� ma. Na zawsze! Tengel by� bardzo zadowolony z jej pracy w�r�d chorych. Teraz pacjenci ufali Sol prawie tak jak jemu. Naturalnie czasami ucieka�a si� do bardziej drastycznych �rodk�w uzdrawiaj�cych, ale robi�a to tak ostro�nie, �e nikt niczego nie zauwa�y�.

Nie pomog�a te� nikomu umrze�, chocia� uwa�a�a, �e niekt�rym powinno si� skraca� czas choroby i cierpienia. No, tylko kilka razy, ale to by�y takie drobnostki, kt�re si� w og�le nie licz�, my�la�a beztrosko. Zrobi�a to tylko po to, by nie wyj�� z wprawy.

Teraz jej kara by�a ju� zako�czona.

Nie chcia�a jecha� konno przez las. Pragn�a poczu� wiatr na twarzy, ziemi� pod stopami i wiedzie�, �e �wiat nale�y do niej. Chcia�a wtopi� si� w burz� i �mia� si� do ksi�yca.

��Jestem wolna, Hanno � szepta�a. � Jestem wolna! Teraz zacznie si� nasz czas!

Jej plany zwi�zane z podr� do Danii nie w pe�ni pokrywa�y si� z tym, co umy�li�a rodzina�

Wywiedzia�a si� ju� o pewne sprawy. Oczywi�cie w Danii nieprzerwanie polowano na czarownice i chwytano je, ale by�y to przewa�nie zwyczajne, nie maj�ce poj�cia o czarnej magii kobiety, na kt�re donie�li s�siedzi. Sol, przeciwnie, wiedzia�a, gdzie szuka� prawdziwych wied�m i czarownik�w. Hanna powiedzia�a jej o tym kiedy� g�osem pe�nym szacunku i podziwu.

Tam w�a�nie chcia�a pojecha�, tam w�a�nie pojedzie!

Prawdziwych czarownic nie by�o wiele. To zrozumia�e, w�adze zajmowa�y si� nimi zbyt gorliwie. Ale te, kt�re jeszcze �y�y, s� z pewno�ci� najprawdziwsze.

A ona by�a jedn� z nich, jedn� z niewielu. Ona i Tengel. Ale Tengel trwoni� sw� moc na dobre uczynki.

�e te� mu si� chcia�o! Sol w zupe�no�ci wystarczy�o pi�� lat w cnocie i przyzwoito�ci.

Musia�a przystan�� na moment, by popatrze� na swe bezcenne skarby, do kt�rych tak d�ugo t�skni�a. U�miechn�a si� szcz�liwa, przepe�niona nadziej�. W w�ze�ku by�a czaszka nie ochrzczonego dziecka, znaleziona gdzie� pod pod�og� ze sto lat temu. By� tam te� palec powieszonego przest�pcy, serce czarnego psa, ziemia cmentarna, j�zory �mii�

I jeszcze co�! Korze� mandragory, prawdziwy klejnot. Przekazywany z pokolenia na pokolenie, znaleziony przed wiekami w jednym z kraj�w �r�dziemnomorskich, wygrzebany z ziemi na wzg�rzu szubienic, tam gdzie pewien morderca w godzinie �mierci rozla� swe nasienie. W tym miejscu w�a�nie wyros�a mandragora, a jej korze� w kszta�cie ludzkiej postaci, wyci�gni�ty z ziemi, zawodzi� tak �a�o�nie, �e czarownik, przyby�y po niego w czwartkow� noc podczas pe�ni ksi�yca, oszala� od jego krzyku. Tak g�osi�a opowie��, kt�r� Sol us�ysza�a od Hanny. Obieca�a strzec bezcennej mandragory jak oka w g�owie!

Sol zwa�y�a w r�ku powykr�cany, zasuszony korze�. By� spory, d�u�szy ni� jej d�o�. Nosi� �lady po odci�ciu bocznych korzeni i koniuszka. By� mo�e uczyni� to Tengel Z�y, ten z jej przodk�w, kt�ry wzbudza� najwi�kszy strach. Prawdopodobnie mandragora pochodzi�a od niego. W ka�dym razie pewne by�o, �e uci�te kawa�ki korzenia pos�u�y�y tajemnym uczynkom. Dobrze wiedzia�a, jak wykorzysta� korze�. M�g� on rozpali� mi�o��, zniszczy� wrog�w, pom�c w zdobyciu bogactwa.

Do korzenia przymocowany by� cienki rzemyk. Pochyli�a g�ow�. Teraz to jej w�asno��, zrobi z ni�, co zechce.

Rozprostowa�a rzemyk i zawiesi�a mandragor� na szyi. Ci��y�a jej na piersiach, wydawa�a si� sztywna, jakby si� napr�a�a, jakby by�a �yw� istot�. Sol przeszed� dreszcz. Z pewno�ci� nied�ugo si� przyzwyczaj�, pomy�la�a.

Teraz chroni� j� najskuteczniejszy na �wiecie amulet, talizman przynosz�cy najwi�ksze szcz�cie, symbol majestatu w�adzy.

Poczu�a si� dostojnie, wiedzia�a, �e jest bezpieczna.

Dag by� w Kopenhadze. Cieszy�a si�, �e zn�w go zobaczy. Studiowa� na tamtejszym uniwersytecie, chcia� wyuczy� si� prawa, by otrzyma� wysokie stanowisko kiedy powr�ci do Norwegii.

Dag przebywa� w Danii ju� p�tora roku. Rodzina wierzy�a, �e skutecznie zaopiekuje si� Sol. A mo�e ta podr� przyniesie jej co� korzystnego, mo�e jakie� stanowisko albo odpowiednie kontakty? Przez odpowiednie kontakty romantyczna Silje rozumia�a z pewno�ci� dobre zam��p�j�cie; Dag mia� przedstawi� Sol w�a�ciwym ludziom na dworze i w innych wysokich kr�gach. Ca�a rodzina wiedzia�a, �e wielu ze student�w, przyjaci� Daga, pochodzi�o z zacnych rod�w. Sol mia�a sp�dzi� u niego miesi�c, potem musia�a wraca� do domu.

Zachichota�a, pospiesznie w�druj�c smaganym wichur� lasem. No tak, w pobli�u przyrodniego brata b�dzie si� czu�a pewniej. Ale �odpowiednie kr�gi�? Sama musi ich poszuka�!

Chocia�� Dw�r te� mo�e okaza� si� nie do pogardzenia. Z pewno�ci� s� tam przystojni kawalerowie. Od czasu, gdy jako czternastolatka uwiod�a parobka Klausa, Sol kroczy�a drog� cnoty. Teraz zn�w mia�a ochot� na jak�� przygod�; to, co w�wczas prze�y�a, wcale jej nie zadowoli�o. By� to tylko triumf podboju, nic wi�cej. Wiedzia�a, �e w mi�o�ci mi�dzy m�czyzn� a kobiet� istnieje du�o wi�ksze bogactwo dozna�.

Z przyjemno�ci� pog�adzi�a w�asne cia�o. Tak, wiedzia�a, �e jest pi�kna. S�ysza�a to cz�sto.

Biedna Hanna, pomy�la�a nagle ze smutkiem. Nigdy nie mia�a takich mo�liwo�ci jak ja. Brzydka, taka brzydka, �e ludzie uciekali przed ni�, i tak samotna w male�kiej g�rskiej dolinie�

Sol mia�a przed sob� ca�e �ycie, ca�y �wiat!

Na pewno wykorzysta swe zdolno�ci!

Wszyscy w domu martwili si� jej wyjazdem. Wiedzieli jednak, �e Sol koniecznie musi z�apa� troch� wiatru w skrzyd�a, �eby si� nie zadusi�. Przez ostatnie p� roku by�a m�cz�ca, niecierpliwa, �atwo wpada�a w gniew. Na odjezdnym Silje i Tengel wy�ciskali j� mocno, a m�odsza siostra, Liv, mia�a �zy w oczach. By si� po�egna� i przekaza� gor�ce pozdrowienia dla ukochanego syna, Daga, przysz�a tak�e Charlotta Meiden.

A potem Sol i Are odjechali alej�, lipow� alej� Silje. Brakowa�o w niej jednego drzewa. Po��k�o i usch�o, Tengel musia� je �ci��. By�o to drzewo baronowej wdowy. Szlachetna dama odesz�a, spoczywa�a teraz na cmentarzu Grastensholm.

Na starym miejscu Tengel zasadzi� now�, male�k� lip�. Sol dobrze pami�ta�a t� chwil� i d�ugo nie zapomni nag�ego wybuchu gniewu przybranej matki.

��Nie wolno ci wi�cej zaklina� drzew, Tengelu � m�wi�a Silje, dr��c na ca�ym ciele. � M�czy mnie to ci�g�e przygl�danie si� im.

��S� dla mnie wielk� pomoc� � broni� si�. � Wiesz przecie�, �e dzi�ki nim mog� odkrywa� nie daj�ce objaw�w choroby.

��Tak, wiem, ale te lipy doprowadzaj� mnie do rozpaczy i szale�stwa. Kiedy tylko zobacz� po��k�y li�� albo le��c� na ziemi ga��zk�, chwyta mnie paniczny l�k.

��Jak chcesz � odpowiedzia� Tengel. � Obiecuj�, �e nie b�d� ju� ich zaklina�. Nie mamy przecie� nikogo nowego w rodzinie, komu mogliby�my przypisa� drzewo.

��Nie, ale wszystkie nasze dzieci, ca�a czw�rka, s� ju� doros�e. Za par� lat mo�emy spodziewa� si� wnuk�w.

Tengel wielkodusznie zgodzi� si�, by nowe sadzonki pozosta�y ju� tylko zwyk�ymi drzewami.

Sko�czy� si� las, pojawi�a si� wioska. Niesiony wiatrem zapach morza u�wiadomi� Sol, �e zbli�a si� do fiordu. W oddali majaczy�y dymy z komin�w wielu dom�w. To musia�o by� Oslo, okolice twierdzy Akershus.

Zaczyna�o �wita�. Ksi�yc blad� stopniowo, a jasna wst�ga nad horyzontem rozszerza�a si� i coraz intensywniej ja�nia�a. Po wyj�ciu z lasu Sol wyda�o si�, �e wie� le�y pogr��ona w szarym blasku, a gdy umilk� szum drzew, uderzy�a j� w uszy cisza.

Lekkim, szybkim krokiem mija�a niskie, jeszcze u�pione domy. Niezwyk�� cisz� m�ci� jedynie szmer wiatru w trawie. Sol dotar�a na wzg�rze, na kt�rym sta� ko�ci�, i zatrzyma�a si�. Niecierpliwie odgarn�a d�ugie, czarne loki, kt�re wiatr nawiewa� jej na twarz.

Przez chwil� sta�a spokojnie, badawczo rozgl�daj�c si� doko�a. Ujrza�a dyby, s�up, przy kt�rym obdzierano ze sk�ry, i miejsce, gdzie kamienowano ludzi. Troch� dalej sta� pie�, na kt�rym przest�pcy k�adli g�owy w oczekiwaniu na uderzenie topora. W oddali, cho� zawsze dobrze widoczna dla ludzi wchodz�cych do ko�cio�a, sta�a pusta szubienica.

Tyle zdo�a�a zobaczy�. Ale Sol potrafi�a wyczu� o wiele wi�cej. Sta�a nieruchomo, obr�ciwszy si� twarz� do wiatru, tak by odgarnia� jej w�osy sprzed oczu. Z zadowoleniem odkrywa�a, �e potrafi g��boko wnikn�� w atmosfer� tego miejsca. Czu�a strach, �miertelne przera�enie tych wszystkich, kt�rzy tu zako�czyli �ycie. Widzia�a mg�� wstydu snuj�c� si� wok� dyb�w, wyczuwa�a rozpacz rodzin, ��dz� sensacji �lini�cych si� z ciekawo�ci widz�w, ich rado�� z cudzego nieszcz�cia.

Sol nie ba�a si� zmar�ych. Wiedzia�a, cho� sama tego nie pami�ta�a, �e kiedy� �mia�a si� g�o�no do wisielca dyndaj�cego na stryczku. Silje potraktowa�a to w�wczas jako dzieci�c� niewiedz�, ale to nie by�a prawda. �wiat Sol noc, ciemno�� i �mier�. Imi�, jakie nadano jej ku ochronie, wcale nie pomog�o. Jej znakiem by� ksi�yc, nie s�o�ce.

Sol ba�a si� tylko jeden jedyny raz. Wtedy kiedy rozgniewa� si� na ni� Tengel. Zabi�a w�wczas ko�cielnego, n�dznika, kt�ry chcia� skrzywdzi� jej rodzin�. Respekt, jaki czu�a przed Tengelem, mia� swe �r�d�o nie tylko w strachu. Bra� si� z g��bokiego uczucia, jakim go darzy�a. Sol kocha�a Tengela ca�ym sercem.

To w�a�nie obawa przed jego gniewem sprawi�a, �e tak d�ugo zachowywa�a si� spokojnie.

Poza tym nie by�o nic, co mog�oby przestraszy� Sol.

Za plecami poczu�a gwa�towny podmuch wiatru.

Mia�a dwadzie�cia lat. By� rok 1599, mog�a zacz�� �y� naprawd�.

Tak jak by�o um�wione, Are czeka� na ni� na skraju lasu. By� jedynym synem Tengela. Mia� na wp� doros�� twarz trzynastolatka, szerokie ko�ci policzkowe i czarne jak w�giel w�osy. O ile pozosta�� tr�jk� rodzonych i przybranych dzieci Silje i Tengela mo�na by�o uzna� za doskona�e dzie�a Stw�rcy, o tyle o Arem nie da�o si� powiedzie�, �e jest pi�kny jak z obrazka. W zamian promieniowa� od niego spok�j i opanowanie. A to w sumie jest wi�cej warte, stwierdzi�a Sol.

Odprowadzi� j� do portu i dopilnowa�, by wesz�a na pok�ad wraz ze star� szlachciank�, przyjemnie zaskoczon�, �e ma tak niezwykle pi�kn� i dobrze wychowan� panienk� jako eskort�. Sol szybko przyj�a w�a�ciwy ton � �yczliwy i przyjazny, a jednocze�nie pe�en admiracji wobec starszej damy. Jej g�os przybra� mi�kk�, wyra�aj�c� szacunek barw�. Ka�de s�owo Sol by�o wyrazem gotowo�ci do niesienia wszelkiej pomocy.

D�ugo sta�a machaj�c r�k� do Arego, kt�ry odpowiada� jej z brzegu. Rozpocz�a si� przygoda.

Podr� do Danii okaza�a si� do�� m�cz�ca, silny wiatr rzuca� statkiem na wszystkie strony. Sol jednak mia�a w swoim w�ze�ku �rodek przeciwko chorobie morskiej, za co szczeg�lnie wdzi�czna by�a s�dziwa dama. Podczas rejsu trzyma�a si� bardzo dzielnie. Z dum� opowiada�a, chwal�c si� Sol, �e by�y jedynym pasa�erkami, kt�rym uda�o si� zwalczy� morsk� chorob�.

Ale je�eli Sol mia�a nadziej� na jaki� niewielki romans ju� w trakcie podr�y, to musia�a czu� si� mocno zawiedziona. Wszyscy pasa�erowie m�czy�ni albo wisieli na relingu, albo skr�cali si� gdzie� w k�cie, za� za�oga sk�ada�a si� wy��cznie ze starych, niezgrabnych wilk�w morskich, niegodnych nawet jednego spojrzenia.

Mimo to dla spragnionej �ycia Sol sama podr� morzem by�a niezwykle emocjonuj�ca. Wykorzystywa�a ka�d� okazj�, by sta� na pok�adzie, a kiedy fale pryska�y jej a� na twarz, g�o�no chichota�a. Gdy statek nurkowa� mi�dzy falami, jak gdyby chcia� dotrze� na samo dno morza, �mia�a si� zachwycona, a gdy ci�ko zn�w si� wynurza�, oblany s�on� wod�, rado�� bucha�a jej z piersi. Teraz naprawd� zrozumia�a, jak bardzo monotonne by�o �ycie w Lipowej Alei.

Kiedy przybili do portu w Kopenhadze, na szlachciank� czeka� ju� pow�z. Rola Sol by�a wi�c zako�czona. Dama by�a tak zachwycona sw� m�od� opiekunk�, �e obdarowa�a j� niewielk� sakiewk�, pe�n� brz�cz�cych monet. Sol musia�a powstrzyma� si� ze wszystkich si�, by nie zajrze� i sprawdzi� od razu, ile w niej by�o. Uk�oni�a si� i macha�a za odje�d�aj�cym powozem.

Nie pozostawiono jej jednak swemu losowi. Na brzegu oczekiwa� Dag. Rzuci�a mu si� w ramiona:

��Dagu, jak wspaniale wygl�dasz! Doros�e�, ma�y braciszku!

Odsun�a go od siebie i zmierzy�a wzrokiem od st�p do g��w. Nabra� m�sko�ci. Nadal mia� w�sk� twarz i d�ugi, prosty nos, ale rysy sta�y si� bardziej regularne. Mocno zarysowane, jasnobr�zowe brwi odcina�y si� od blond w�os�w, a oczy by�y stalowoszare. Ubrany modnie, nie nosi� ju� zwyk�ej, watowanej kurtki wyci�tej w szpic, z kryz� wok� szyi i falbanami przy r�kawach, ani te� kr�tkich, baloniastych spodni. Nie, Dag mieszka� teraz w Kopenhadze i nad��a� za mod�. Mia� kapelusz z szerokim, po jednej stronie wygi�tym do g�ry rondem i z przymocowanym pi�rem. Ko�nierz opada� w d�, a kurtka i spodnie by�y bardziej obcis�e, uwydatniaj�ce kszta�ty.

Nosi� d�ugie buty, kt�re Sol niezwykle przypad�y do gustu. By� taki przystojny!

Wkr�tce zacz�a reagowa� jak prawdziwa kobieta. Jej wzrok zatrzymywa� si� na strojach przechodz�cych dam.

��A wi�c to tak nale�y teraz wygl�da�? Jaka si� musz� wydawa� niemodna! Chyba si� gdzie� ukryj�, Dagu!

Roze�mia� si�. On r�wnie� by� ni� zachwycony pomimo jej prostego norweskiego odzienia.

��Nie ma ku temu �adnego powodu. Och, jak�e ja sobie z tym poradz�?

��Z czym?

��Z utrzymaniem wielbicieli z daleka od ciebie!

��A dlaczego trzyma� ich z daleka? � roze�mia�a si� Sol i Dag wzi�� to za dowcip, cho� w zamierzeniu Sol wcale tak nie by�o.

��Mieszkam niedaleko. Ten kawa�eczek mo�emy przej�� piechot�. Pozw�l mi wzi�� sw�j kuferek. O, wcale nie jest taki ci�ki. Daj mi te� w�ze�ek!

��Nie, sama ponios�.

Dag spojrza� na ni� z ukosa, ale nie nalega�.

��Jak si� maj� wszyscy w domu? � zapyta�, kiedy opu�cili t�tni�cy �yciem port i znale�li si� na ruchliwej ulicy.

Sol szeroko otwiera�a oczy, przygl�daj�c si� wszystkiemu co nowe � ci�bie ludzkiej, zwierz�tom na ulicach, wdycha�a zapach ryb i wodorost�w, dymu, odpadk�w, owoc�w i jarzyn. Co prawda by�a kilka razy z Tengelem w Oslo i Akershus, ale teraz to zupe�nie co� innego. Tu by� wielki �wiat!

��W domu? W porz�dku. Mam ci� gor�co od wszystkich pozdrowi�, naturalnie przede wszystkim od Charlotty. S� te� listy, ca�a masa. I pieni�dze.

��To wspaniale � ucieszy� si� Dag.

��Are zastanawia� si�, czy m�g�by� zdoby� dla niego nowoczesn� strzelb�. Och, Dagu, to takie interesuj�ce! Popatrz na ten dom! Jaki ogromny!

Podekscytowana papla�a bez ustanku.

��Mama Charlotta jest teraz z pewno�ci� bardzo samotna?

��O, tak, z ut�sknieniem wyczekuje, a� sko�czysz studia i zn�w wr�cisz do domu. Ale du�o czasu sp�dza z Silje.

��A inni? Jak im si� wiedzie?

��Tengel jak zwykle ci�ko pracuje, opiekuj�c si� pacjentami. Wprawdzie pr�bowa� ograniczy� swe zaj�cia do kilku dni w tygodniu, ale to nie takie proste. Ludzie i tak przychodz� po dotyk jego uzdrawiaj�cych d�oni. Przybywaj� z daleka, a przecie� on nigdy nie umia� odmawia�. Zim� grasowa�a jaka� okropna zaraza, wi�c zabroni� chorym przychodzi� do nas do domu, �eby�my si� nie zarazili. Przybywali jednak jak roje much i Tengel by� naprawd� zrozpaczony. Uda�o si� nam jednak. Wiesz przecie�, �e Ludzie Lodu s� silni. Tylko twoja babcia, baronowa wdowa, nie by�a w stanie oprze� si� chorobie.

��Tak, wiem. I ogromnie mi jej brakuje.

��Mnie te� � powiedzia�a Sol cicho. � To wspania�a kobieta. Tengel by� w�wczas bliski za�amania. ��czy�y ich silne wi�zi. Ale w Tengelu jest co� dziwnego, wcale nie wida� po nim wieku.

��Pami�tasz chyba Hann�? � zapyta� Dag. � Ona te� by�a niebywale stara.

��Czy pami�tam Hann�? � powt�rzy�a Sol z b�lem w g�osie. Od razu jednak wzi�a si� w gar�� i roze�mia�a g�o�no. � Dlatego ja te� b�d� prastara, braciszku. Prze�yj� was wszystkich!

��Zobaczymy � odpar� Dag, czuj�c si� dziwnie nieswojo. � A Silje, jak ona si� miewa?

��Silje jest taka jak przedtem. Weso�a i spokojna tak d�ugo, jak d�ugo ma Tengela. Du�o maluje, chyba si� troch� zaokr�gli�a. Ale do twarzy jej z tym. I� Och, zapomnia�am o czym�! Liv ma staraj�cego.

Dag zatrzyma� si� nagle na samym �rodku ulicy. Jaki� pow�z zahamowa� przed nimi gwa�townie, uskoczyli w bok.

��Co ty m�wisz? � wykrzykn��. � Na mi�o�� bosk�, przecie� to jeszcze dziecko!

��Nied�ugo sko�czy szesna�cie lat, b�dzie mia�a siedemna�cie. Nie uwierzy�by�, jest taka �agodna i �liczna. Silje nie by�a starsza, kiedy zakocha�a si� w Tengelu.

Dag nie s�ucha�. Jego twarz przybra�a kamienny wyraz.

��Moja ma�a siostrzyczka ma staraj�cego! Co to za cz�owiek?

��Nie przejmuj si� tym tak bardzo! Hm, co mam ci powiedzie�? Jest z dobrej rodziny. Naturalnie nie ze szlacheckiej, przecie� Liv te� nie jest szlachciank�, ale to bardzo bogata rodzina kupiecka. Ojciec nie �yje. Laurents przej�� jego interesy.

��Podoba ci si�?

Sol wzruszy�a ramionami.

��Nie jest w moim typie � odpar�a wymijaj�co.

Ruszyli naprz�d. Dag szed� d�ugo w milczeniu. Przywi�zywa� du�� wag� do opinii Sol o ludziach, nikt bowiem nie umia� ocenia� ich tak dobrze jak ona.

��A Liv? Co ona m�wi? Nie podno� sukni tak wysoko, Sol, tu nie jest a� tak brudno!

��Hm, Liv w�a�ciwie w og�le nie m�wi zbyt wiele. Tak naprawd� nie wiem, co ona my�li. S�yszeli�my, �e ty te� masz zamiar si� o�eni�. Czy ju� wkr�tce?

��Ja? Kto to powiedzia�?

��Charlotta. Zrozumieli�my, �e jest jaka� panna Trolle.

��Matka tak powiedzia�a? Do Liv?

��Do nas wszystkich. By�a bardzo szcz�liwa.

��Ale�, moi drodzy � u�miechn�� si� Dag zrezygnowany. � Wspomnia�em tylko w kilku listach, �e ona nale�y do grupy moich znajomych i �e to �adna i mi�a dziewczyna. No tak, interesowa�em si� ni� troch�, ale nie by�a moj� wybrank�. Nie widzia�em jej od wielu tygodni! Mama to prawdziwa swatka.

Nie powiedzia� ju� nic wi�cej, Sol m�wi�a wi�c dalej.

��A Are to dobry ch�opak. Spokojny i �yczliwy, najbardziej z nas przywi�zany do ziemi. Nie b�dzie z nim k�opotu.

��Na pewno! Wiesz, tak bardzo t�skni� za nimi wszystkimi. A ty, Sol? Masz jakich� zalotnik�w?

��Ja? � roze�mia�a si� g�o�no. Skr�cili w�a�nie z g��wnej ulicy w niewielk�, bogat� boczn� uliczk�. � Nie. Sk�d mia�abym ich wzi��?

��Nie przesadzaj! Musisz mie� ca�e stado wielbicieli!

Spowa�nia�a.

��By� mo�e. Ale oni mnie nic nie obchodz�. Czasami si� boj�, Dagu. Wydaje mi si�, �e nie jestem w stanie w nikim si� zakocha�.

Przygl�da� si� jej d�ugo, nic nie m�wi�c. Potem powiedzia� lekko:

��Z pewno�ci� nie spotka�a� jeszcze tego w�a�ciwego. Wiem przecie�, �e potrafisz kocha� ludzi.

��Tak, moich najbli�szych. Ale wiesz, wydaje mi si�, �e Tengel przys�ania mi wszystkich m�czyzn. Nie zrozum mnie �le, nie jestem w nim zakochana, to nie o to chodzi. Ale nikt nie dorasta mu do pi�t. Por�wnuj� z nim r�nych m�odzie�c�w i �aden nie mo�e si� z nim mierzy�.

��To jasne. Tengel jest tylko jeden.

��Tak, i to w�a�nie jest takie straszne.

Dag si� zamy�li�.

��Mo�na by powiedzie�, �e poszukujesz m�czyzny � ojca, poniewa� nigdy go nie mia�a�. Ale tak nie jest. Nie szukasz kogo� o dobroci Tengela, Sol. Szukasz m�czyzny, kt�ry mia�by jego autorytet i demoniczn� si��!

��Masz racj� � powiedzia�a zrezygnowana.

��Wobec tego powiem ci jedno, kochanie. Tengel wcale nie jest taki silny. Ca�� si�� czerpie od Silje!

Sol d�ugo milcza�a.

��Tak � powiedzia�a w ko�cu. � Ale jej si�a bierze si� zn�w st�d, �e ma jego mi�o��.

��To prawda.

��Po prostu �adne z nich nie mog�oby �y� bez drugiego.

��Tak. Ty i ja mieli�my wielkie szcz�cie, �e dorastali�my w tej rodzinie. Jeste�my na miejscu. To ta brama.

��Naprawd� wspania�y dom! � powiedzia�a Sol, z podziwem patrz�c na pi�kn� fasad� i z�oto-niebiesk� dekoracj� w kszta�cie wachlarza, umieszczon� nad bram� wej�ciow�.

��Tak, i ludzie, u kt�rych mieszkam, s� bardzo mili. B�dziesz mia�a w�asny pok�j na czas ca�ego pobytu. Niestety, przybywasz w niezbyt odpowiednim momencie. W�a�nie zgin�� ich male�ki synek.

��Umar�?

��Nie, zgin��, jak powiedzia�em. Znikn�� przed trzema dniami.

��Och � westchn�a Sol. � To okropne. Gorsze ni� wszystko inne.

��Tak, niepewno��. Biedna matka, odchodzi od zmys��w! Szukali ju� wsz�dzie, sprawdzali w okolicznych kana�ach. Bez rezultatu. Teraz przypuszczaj�, �e kto� uprowadzi� dziecko. Znikn�o bez �ladu.

Znale�li si� w domu, nie mogli wi�c kontynuowa� rozmowy. Wyszli gospodarze, by ich powita�. Dag ani troch� nie przesadza�. D�onie kobiety dr�a�y, a twarz nosi�a �lady niezliczonych �ez.

Dag przedstawi� ich sobie przyt�umionym g�osem.

��To moja siostra przyrodnia, Sol Angelika, a to moi wspaniali gospodarze, hrabia i hrabina Strahlenhelm.

��Twoja siostra jest czaruj�ca � powiedzia� hrabia i uj�� schylon� w g��bokim uk�onie Sol za r�k�. � Henrietto, czy spotka�a� kiedy podobne oczy? Nigdy nie widzia�em takiego koloru. Bursztynowo-��te!

Dama zdo�a�a jedynie u�miechn�� si� s�abo i skin�� g�ow�.

Sol ukradkiem podziwia�a jej str�j. Mia�a koronkowy ko�nierz, wielki jak ko�o m�y�skie, wyszywany pere�kami czepiec, a na biodrach pod sukni� z brokatu musia�y by� umieszczone poduszki tak wielkie, �e mog�a oprze� na nich r�ce.

Hrabia zwr�ci� si� do Daga.

��Mo�e zechcesz pokaza� Sol jej komnat�, Dagu. Nied�ugo podadz� niewielki posi�ek. Musz� was prosi� oboje, by�cie wybaczyli mojej �onie. Nie b�dzie nam dotrzymywa� towarzystwa, jest zupe�nie wyczerpana.

��Oczywi�cie, rozumiem � odpar�a Sol cicho.

W tej samej chwili sp�yn�o na ni� gwa�towne, nieznane uczucie: pewno��, kt�ra niebywale j� podnieci�a i sprawi�a, �e ogarn�a j� niecierpliwo��.

Kiedy hrabina wysz�a, przyciskaj�c chusteczk� do twarzy, Sol zwr�ci�a si� do hrabiego:

��Komnata mo�e poczeka�. By� mo�e potrafi� pom�c wam odnale�� dziecko.

��Sol! � wykrzykn�� Dag ostrzegawczym tonem.

Gospodarz uni�s� d�o�, chc�c go uciszy�.

��Co chcecie przez to powiedzie�, m�oda damo?

��Dagu, wiem, �e nie powinnam, ale trzeba si� spieszy�!

��O czym m�wicie? � dopytywa� si� hrabia. � Czy co� wiecie?

Dag stan�� mi�dzy nimi.

��To jest straszliwie niebezpieczne dla mojej siostry. Nie w�tpi�, �e jest w stanie pom�c, ale mo�e te� przez to straci� �ycie. Wszystko zale�y od waszej dyskrecji.

��Prosz� mi to wyja�ni�!

��Zwr�cili�cie uwag� na oczy mojej siostry, panie hrabio Strahlenhelm. One nie s� zwyczajne. Je�eli Sol twierdzi, �e nale�y si� spieszy�, to przeczuwa, �e dziecko �yje. Przynajmniej na razie. A poniewa� czeka�a, a� pani domu wyjdzie z komnaty, to znaczy, �e wie, i� wasza �ona nie jest w stanie dochowa� tajemnicy.

Hrabia spogl�da� raz na jedno, raz na drugie.

���ycie mojego dziecka jest dla mnie wszystkim.

��Czy przysi�gniecie wi�c, �e nigdy s�owem nie wspomnicie nikomu o tym, co teraz nast�pi? � spyta�a Sol. Niecierpliwo�� gotowa�a si� w niej, nie mog�a wprost spokojnie usta�. � �e nigdy mnie nie zdradzicie?

��Przysi�gam.

��Dobrze. Dajcie mi jak�� rzecz, jak�� nie upran� sztuk� odzie�y, kt�r� dziecko niedawno mia�o na sobie. Pami�tajcie jednak, �e nie obiecuj�, i� je odnajd�. Ale zrobi� tyle, ile w mojej mocy.

Szczup�y, wysoki m�czyzna wyda� z siebie g��bokie, d�ugo wstrzymywane westchnienie.

��B�agam was, panno Sol. Za najdrobniejsz� wskaz�wk� b�d� wam dzi�kowa� na kolanach.

��Mog� wi�c zawierzy� waszej dyskrecji?

��Rozumiem dobrze, co sta�oby si� z wami, gdyby w�adze dowiedzia�y si� o waszych� zdolno�ciach. Ale moja �ona wyrazi�a ju� �yczenie, bym wynaj��� tak zwan� m�dr� bab�. My jednak nie znamy nikogo takiego, nie mog�em wi�c tego uczyni�. Niech moja wdzi�czno�� b�dzie gwarancj� mego milczenia!

��A je�li mi si� nie powiedzie?

��B�d� wdzi�czny za wasze starania. Ale mo�e tu wej�� niespodziewanie moja �ona albo kto� ze s�u�by!

Sol przeszuka�a kieszenie.

Prosz� natychmiast poda� �onie ten �rodek nasenny! Dopilnujcie, by za�y�a wszystko. A s�u�b� z pewno�ci� zdo�acie utrzyma� z daleka.

Hrabia pos�a� Dagowi pe�ne zdziwienia spojrzenie.

��Nic o tym nie m�wi�e�, Dagu.

Dag u�miechn�� si� z gorycz�.

��O takich talentach nie m�wi si� g�o�no, ja�nie panie.

��Tak, na pewno masz racj�.

Pospiesznie opu�ci� komnat�, zabieraj�c ze sob� proszek.

��Nie powinna� tego robi�, Sol � mrukn�� Dag.

��Nie powinnam?

Westchn��.

��Je�eli ci si� powiedzie, zaskarbisz sobie jego przyja�� na ca�e �ycie. A on jest pot�ny, Sol! Pot�niejszy ni� przypuszczasz.

��Kim on w�a�ciwie jest?

��S�dzi�. Jednym z najwa�niejszych w ca�ej Danii.

��Och! � wykrzykn�a Sol, zas�aniaj�c usta d�oni�. � Naprawd� nie�le si� urz�dzi�am!

��Tak. Nic dziwnego, �e nie zna �adnej �m�drej baby�. Skaza� je wszystkie na �mier�. Dlatego prosi�em ci�, by� trzyma�a j�zyk za z�bami.

��Nie mog�am milcze�, Dagu. Czu�am, �e dziecko �yje i �e cierpi. Mo�na to by�o wyczu� w ca�ej komnacie, tak jakby wszystkie �ciany krzycza�y.

��Miejmy nadziej�, �e odnajdziesz ch�opca � powiedzia� Dag z niepokojem w g�osie.

Powr�ci� hrabia.

��Da�em mojej �onie ten �rodek � rzek� kr�tko. � Powiedzia�em te� s�u�bie, �e nie �yczymy sobie, by nam przeszkadzano. Macie racj�, w stanie takiego wzburzenia, w jakim jest Henrietta, natychmiast wykrzycza�aby wszystko. Znalaz�em zabawk�, kt�r� m�j synek zwykle tuli� do siebie, kiedy zasypia�. Wszystko inne zosta�o uprane.

Sol wzi�a do r�ki szmacian� laleczk�.

��Jest z materia�u, to dobrze. Czy mog� usi���?

��Oczywi�cie, wybaczcie mi nieuwag�.

Usiad�a.

��Prosz� was o ca�kowite milczenie.

W komnacie zapad�a cisza. Nie dociera�y tutaj �adne odg�osy ulicy. D�ugo, bardzo d�ugo by�o cicho. Sol trzyma�a laleczk� tu� przy twarzy. Siedzia�a nieruchomo z zamkni�tymi oczyma.

W ko�cu si� odezwa�a. Jej g�os by� monotonny, m�wi�a niemal szeptem.

��Ciemno�� zimno� ma�o miejsca.

Hrabia mia� na ko�cu j�zyka pytanie, czy ch�opiec �yje, powstrzyma� si� jednak.

��On �pi � powiedzia�a Sol. Jej g�os by� ju� teraz normalny. � Albo jest nieprzytomny, nie wiem. Czuj� strach, silny l�k i osamotnienie. Nie, to ju� min�o, teraz on nic nie odczuwa.

O m�j Bo�e, westchn�� w duchu hrabia i by�a to jedyna my�l, jaka zdo�a�a si� przedrze� przez pora�on� b�lem �wiadomo�� ojca. Wszystko by�o dla niego takie niezwyk�e: ta kobieta, kt�r� w�a�ciwie powinien skaza� na �mier�, da�a mu odrobin� nadziei. Co ma zrobi�? Nie, teraz przede wszystkim jest ojcem. Jego obowi�zki zawodowe nie mog� mie� w tej chwili najmniejszego znaczenia.

A jednak dr�czy�y go wyrzuty sumienia. Chcia� przed nimi uciec, ale ca�y czas ko�ata�a mu si� po g�owie pewna my�l: co z innymi, podobnymi do niej kobietami, kt�re bez lito�ci skazywa� w imi� sprawiedliwo�ci?

Sol m�wi�a. By�a to mieszanina pyta� skierowanych do Daga i hrabiego oraz s��w przeznaczonych tylko dla niej.

��To blondynek. Cienkie, puszyste w�osy. Czy on ma rok, dwa? Wydaje mi si�, �e raczej dwa. Ubrany w aksamit. Purpurowo-czerwony aksamit. Szeroki, koronkowy ko�nierz�

Hrabia skierowa� ku Dagowi zdziwione, pytaj�ce spojrzenie.

��Ja nic nie m�wi�em � odpowiedzia� Dag szeptem.

Po tych s�owach w nieszcz�liwego ojca wst�pi�y nowe si�y. Wyprostowa� si�, a w jego oczach, nosz�cych �lady nie przespanych nocy, zap�on�a iskierka nadziei. Hrabia by� na sw�j spos�b eleganckim m�czyzn�. Du�o starszy od �ony, ascetyczny, wypiel�gnowany, o bystrych oczach. Teraz w napi�ciu wpatrywa� si� w niezwyk�ego go�cia.

Sol bardzo bawi�a ta sytuacja. Mog�a wykorzysta� swoje talenty, nareszcie znalaz�a si� w samym centrum zainteresowania. Jednocze�nie jednak martwi�o j� po�o�enie dziecka, niepok�j dra�ni� jej nerwy.

��Trzeba si� spieszy� � powiedzia�a zniecierpliwiona. � Trzeba si� bardzo spieszy�.

��Ale gdzie on jest? � niemal wykrzykn�� hrabia.

��Nie wiem � prychn�a Sol. Nie by�a ju� d�u�ej w stanie kontrolowa� swych manier.

��Czy kto� go porwa�?

��Nie, nie wyczuwam �adnego z�ego wp�ywu. Cicho b�d�cie, mam co�!

Hrabia by� zbyt przej�ty, by zareagowa� na spos�b, w jaki dziewczyna si� do� zwraca�a.

Dag by� dumny z siostry, ale jednocze�nie i zatroskany. Jak to wszystko potoczy si� dalej? Zna� przecie� dobrze szczeg�lne zdolno�ci Sol i Tengela, jednak�e nigdy nie zdo�a� ca�kiem si� do nich przyzwyczai�. By�y obce jego naturze. Nagle spostrzeg�, �e d�onie zacisn�y mu si� w pi�ci. Na co w�a�ciwie odwa�y�a si� Sol? Oby to tylko dobrze si� sko�czy�o!

��Widz� haczyk � powiedzia�a, nerwowo obracaj�c w r�ku laleczk�. � Haczyk, na kt�ry zamkni�te s� drzwi.

��Czy kto� go zamkn��? � zapyta� ojciec dziecka ochryp�ym g�osem.

��Nie, haczyk jest w �rodku, w ciemno�ci.

Mia� ochot� zapyta�, w jaki spos�b mog�a wszystko zobaczy�, je�eli by�o tak ciemno, obawia� si� jednak, �e pytanie wyda si� zbyt naiwne.

��Zamkn�� si� od �rodka � rzek�a zdecydowanie. � I nie potrafi zn�w otworzy�.

Hrabia siedzia� jak na szpilkach. Oczy b�yszcza�y mu niby szale�cowi.

��Tu, w domu?

Sol nie by�a pewna.

��Nie s�dz�. Nie wyczuwam jego blisko�ci. Ale przecie� nie m�g� zaw�drowa� daleko, taki male�ki. W jaki spos�b zgin��?

Siedzia�em tu razem z Dagiem, kt�ry si� uczy�. U mojej �ony by�o z wizyt� kilka przyjaci�ek. Rozmawia�y w salonie. Ch�opczyk bawi� si� obok na pod�odze. Opiekunka by�a na g�rze, w jego pokoju, przygotowywa�a wszystko, by go przewin��. Kiedy zesz�a na d�, zapyta�a o ch�opca. Dopiero wtedy damy zorientowa�y si�, �e znikn��.

��Jak d�ugo�?

��S�dzi�y, �e min�� mniej wi�cej kwadrans od chwili, kiedy ostatni raz zwr�ci�y na niego uwag�. To bardzo spokojne dziecko, du�o bawi si� samo. Panno Sol, odnajd�cie go! B�agam was� Zr�bcie, co tylko w waszej mocy!

Skin�a g�ow�.

��Gdzie on siedzia�?

Hrabia wskaza� miejsce.

��Tu, na pod�odze ko�o kominka.

Sol wsta�a i podesz�a tam. Ukl�k�a i zacz�a lekko dotyka� d�oni� klepek na pod�odze. Wygl�da�a na oszo�omion�.

��Co� jeszcze musia�o si� wydarzy�. Co�, o czym zapomnieli�cie�

��To niemo�liwe. Przeszukiwali�my wszystko tysi�c razy, ka�dy k�t w domu�

��Jego nie ma w domu.

��Nie mogli�my o niczym zapomnie� � westchn�� hrabia.

��Jak, wobec tego, wyszed�? Czy umia� sam otworzy� drzwi?

��Nie. Ale, jak widzicie, drzwi pomi�dzy wszystkimi komnatami s� otwarte. Niemo�liwe, by sam m�g� otworzy� bram�, a drzwi do ogrodu by�y zamkni�te. Dlatego s�dzili�my, �e kto� go uprowadzi�. Ale wy, panno Sol, nie zgadzacie si� z tym?

Sol wsta�a; dr�a�a z podniecenia i irytacji.

��Co� tu jest� Czy macie psa?

��Tak � odpar� hrabia zaskoczony. � Du�ego doga niemieckiego.

��Czy on potrafi otwiera� drzwi?

��Tak, drzwi do ogrodu. Ale one by�y zamkni�te, kiedy ch�opczyk znikn��.

Dag wsta� i przeszed� do komnaty obok. Znajdowa�y si� tam drzwi, kt�rych damy nie mog�y widzie� z miejsca, gdzie siedzia�y. Pozostali pospieszyli za nim.

��Ale psa tu nie by�o � wtr�ci� hrabia. � Sta� uwi�zany na swoim miejscu, pod oknem kuchennym.

��W ogrodzie?

��Tak� to znaczy niedok�adnie. Za rogiem, ko�o warzywnika.

��Czy to wy, panie, tam go uwi�zali�cie?

��Nie, nie wiem, kto to zrobi�. Prawdopodobnie kto� ze s�u�by.

��A wi�c tego nie sprawdzali�cie?

��Nie, psa w og�le nie brano pod uwag�, poniewa� by� uwi�zany.

Przygl�dali si� drzwiom prowadz�cym do ogrodu. Klamka by�a za wysoko jak dla ma�ego dziecka. Ale�

Dag po�o�y� r�ce na klamce tak, jakby by�y �apami wielkiego psa, i pozwoli� im opa��.

Zamek pu�ci�. �atwo mogli sobie teraz wyobrazi�, jak psisko otworzy�o drzwi, napieraj�c na nie. Dag przez chwil� sta� spokojnie, przygl�daj�c si� drzwiom, kt�re przymyka�y si� powoli i bezg�o�nie, a� wreszcie zamek zaskoczy� z cichym trzaskiem. Zn�w by�y zamkni�te.

��No tak, ale przecie� pies by� uwi�zany � upiera� si� hrabia.

��Nale�y znale�� odpowied� na pytanie, od kiedy � powiedzia� Dag. � M�g� zosta� uwi�zany po tym, jak ch�opiec znikn��, ale zanim damy zauwa�y�y, co si� sta�o.

��Zaraz sprawdz�, kto i kiedy uwi�za� psa � powiedzia� gospodarz. � Ca�y czas zak�adali�my, �e kto� dosta� si� do domu przez drzwi wej�ciowe i porwa� ch�opca, korzystaj�c z naszej nieuwagi. Poczekajcie, zaraz wypytam s�u�b�

��Nie teraz � wtr�ci�a Sol szybko. � Nie mo�emy traci� czasu na nieistotne szczeg�y: Wyczuwam, �e pies by� zamieszany w t� histori�, i to wystarczy. Chod�my do ogrodu!

Ogr�d nie by� du�y, z jednej strony jego granic� stanowi� wysoki dom, s�siaduj�cy z domem hrabiego, na wprost zamyka� go g�sty �ywop�ot, a z prawej strony sta�y, granicz�ce z s�siedni� posesj�, niskie zabudowania gospodarcze. Podeszli do nich i stamt�d zobaczyli ogr�dek warzywny. Tam, ko�o swej budy, le�a� pies. Na ich widok podni�s� si� i zamerda� ogonem. Dag podszed� do niego, by go pog�aska�.

Sol rozpocz�a w�dr�wk� wzd�u� szop. Gwa�towne gdakanie zdradzi�o, �e jedna z nich by�a kurnikiem. W nast�pnej kwicza�a �winia.

��Szukali�my tu wsz�dzie � powiedzia� hrabia. � W ka�dej szopie.

Kiwn�a g�ow�.

��Nie ma go tutaj. Czy pr�bowali�cie pos�a� psa jego tropem?

��Tak, ale to nie jest pies go�czy. Po�yczyli�my takiego psa od znajomych, ale �lad by� ju� za stary. Nast�pnej nocy po znikni�ciu ch�opca pada� deszcz.

�ciana s�siedniego domu by�a szczelna. Pozostawa� tylko �ywop�ot. Sol przesuwa�a si� wzd�u� niego na czworakach, czasami k�ad�c si� zupe�nie na ziemi.

��Zniszczycie odzienie! � zawo�a� hrabia.

��Nie szkodzi! � odburkn�a. � Tu chodzi o �ycie. Wy te� szukajcie.

M�czy�ni pos�uchali.

��Jest za g�sty � stwierdzi� hrabia. � A wzd�u� niego ju� szukali�my.

��Dziecko jest w stanie zrobi� nieprawdopodobne rzeczy � odpar�a Sol.

Dag wcisn�� d�o� mi�dzy ciernie.

��Jak s�dzicie, czy tu jest za ciasno?

Pozostali spojrzeli. Sol le�a�a teraz p�asko jak nale�nik, na wp� ukryta w �ywop�ocie.

��Wygl�da beznadziejnie, ale je�eli uda�o mu si� wydosta� na zewn�trz, to w�a�nie t�dy. My nie przejdziemy, ale dzieciak? Czy on jest ma�y jak na sw�j wiek ja�nie panie?

��Tak, trzeba przyzna�, �e tak. I ma dopiero dziewi�tna�cie miesi�cy. Jednak nie zdo�a�by t�dy przej��, to niemo�liwe!

��Ale tak w�a�nie by�o � stwierdzi�a Sol, wy�lizguj�c si� spomi�dzy ga��zi. � Sp�jrzcie! To zaczepi�o si� na kolcach!

Otworzy�a d�o�, pokazuj�c kilka jasnych, cienkich w�osk�w.

��Albrekt! � wykrzykn�� hrabia. � To pierwszy �lad!

��Wsu�cie tu g�ow� � powiedzia�a Sol. � Zobaczcie, je�eli przeczo�ga� si� nieco w prawo, to m�g� wyj�� gdzie indziej.

��Tak, mog�o tak by�. Ale to doprawdy niezwyk�e � powiedzia� hrabia, ogl�daj�c wskazane przez Sol miejsce.

��Dzieci s� niezwyk�e. Co znajduje si� z ty�u, za �ywop�otem?

��Jaki� warsztat. Jego zaplecze.

��W jaki dzie� tygodnia zgin��?

��W niedziel�. Ale tam r�wnie� szukali�my. Ca�y kwarta� szuka� ch�opca.

Sol usiad�a. By�a brudna i podrapana na twarzy. I bardzo �adna.

��Na pewno przedosta� si� t�dy, zak�adam si� o zbawienie mojej duszy � powiedzia�a.

�atwo jej to powiedzie�, pomy�la� Dag z gorycz�. Na ile si� orientowa�, Sol nigdy nie troszczy�a si� o zbawienie duszy.

��Czy mo�ecie dok�adniej opisa� miejsce jego pobytu? � poprosi� hrabia Strahlenhelm.

��Nie. Tam by� jaki� zapach, kt�rego nie mog� rozpozna�. Znam go sk�d�, ale teraz nie mog� sobie przypomnie�, co to jest.

��Nie mo�esz zobaczy� otoczenia? � spyta� Dag cicho. � Na zewn�trz?

��Nie, na zewn�trz nie mog�am niczego zobaczy�. A w �rodku, w tej ciasnej kom�rce, by�o tak niewiele rzeczy. W jednym rogu sta�o co� du�ego, czarnego, ale nie pami�tam dok�adnie co, teraz nie widz� niczego. Tylko w domu, kiedy trzyma�am laleczk�.

��Przynios� j� � zaproponowa� hrabia.

��Nie, widzia�am ju� wszystko, co mog�am przy jej pomocy zobaczy�. Ale to ta czarna rzecz tak pachnie. My�l�, �e jest drewniana. To mo�e g�upie, ale ca�y czas chodzi mi po g�owie s�owo �imad�o�.

M�czy�ni spojrzeli na siebie.

��Mo�e rodzaj prasy? � zapyta� Dag.

��Mo�e � odpowiedzia�a z wahaniem. � Mo�e, nie wiem.

��Jednej rzeczy nie rozumiem � powiedzia� Dag. � Jak taki brzd�c m�g� si� zamkn�� od �rodka? Przecie� nie si�ga tak wysoko?

Sol pociera�a czo�o.

��My�l�, �e przy drzwiach co� le�a�o. Musia� na tym stan��.

��A potem nie by� w stanie otworzy�?

��Chyba tak.

��Jakie pomieszczenie mo�e zamyka� si� na haczyk od �rodka? � zapyta� hrabia, kt�ry najwyra�niej w pe�ni zaakceptowa� zdolno�ci Sol.

��Znam tylko jedno � o�wiadczy� Dag sucho.

��Nie � zdecydowa�a Sol. � To nie jest� ust�p. Wydaje mi si�, �e to mo�e by� jakie� przej�cie, przechodni korytarz�

��A wi�c musz� by� jeszcze jedne drzwi?

��Mo�liwe, nie widzia�am ich.

��Niedziela? � powiedzia� Dag zamy�lony. � Je�eli to by�o w kwartale warsztat�w, ch�opiec d�ugo m�g� p�aka�, nie b�d�c przez nikogo s�yszany.

��Musimy t�dy przej��. � Sol ruchem g�owy wskaza�a �ywop�ot.

��Nie trzeba � odpar� s�dzia. � P�jdziemy naoko�o. � Ju� spieszy� przez dom.

��Sol, wygl�dasz okropnie � mrukn�� Dag.

Hrabia Strahlenhelm us�ysza� go i przystan��. Wsp�lnymi si�ami m�czy�ni starali si� doprowadzi� Sol do porz�dku, a tak�e oczy�ci� w�asne ubrania.

Obej�cie kwarta�u i dotarcie do tylnego podw�rza nie zabra�o im du�o czasu. Sta�o tam kilka niewielkich bud i ca�e stosy starych beczek. Gdy si� zbli�ali, spod ich n�g na wszystkie strony rozbieg�y si� szczury. Hrabia zadr�a�.

Przechodz�c przez dom, Sol chwyci�a laleczk�. Teraz sta�a z zamkni�tymi oczami, kurczowo przyciskaj�c j� do siebie. Nie zauwa�y�a nawet ch�opaka, przebiegaj�cego przez podw�rze, przygl�daj�cego si� jej ciekawie, takim samym nic nie rozumiej�cym spojrzeniem, jak uprzednio s�u�ba stoj�ca w oknach i obserwuj�ca ca�� tr�jk� przy �ywop�ocie. Ch�opak znikn�� r�wnie szybko jak si� pojawi� i zn�w pozostali sami.

��Nie � odezwa�a si� Sol p�g�osem. � To ju� chyba wszystkie impulsy, jakie by�am w stanie odebra�.

��Spr�buj jeszcze � poprosi� Dag.

Kiedy zorientowa�a si�, �e Dag ma do niej zaufanie, poczu�a ulg�. Wcze�niej cz�sto si� z niej wy�miewa�. Odpr�y�a si� ca�kowicie, pozwoli�a odp�yn�� wszystkim my�lom. Wtedy pojawi�y si� nowe odczucia.

��Nie, dziecka nie ma tu w pobli�u � powiedzia�a. � Hrabio Strahlenhelm, on tak s�abo oddycha! Musimy si� pospieszy�, nie wiem, gdzie on�

��Je�eli przeszed� przez �ywop�ot � wtr�ci� Dag � i nie ma go tutaj�

��To znaczy, �e musia� wyj�� na ulic� � doko�czy� hrabia.

��My�licie, �e tu by�o otwarte? � zapyta�a Sol. � W niedziel�?

��Tak musia�o by�. Nie mamy czasu, by to sprawdzi� � odpowiedzia� s�dzia.

Zn�w pospiesznie wybiegli na ulic�, odchodz�c� od g��wnej.

��Kto� musia� go tu widzie� � stwierdzi� Dag.

��Nie, je�eli szybko przedosta� si� na inne podw�rko � powiedzia�a Sol. Przystan�a. � Ten zapach� Gdybym tylko wiedzia�a, ca to jest. To metaliczny, oleisty zapach� Kr�ci w nosie.

��Czy Albrekt jest tu gdzie� w pobli�u? � zapyta� hrabia cicho.

��Nic takiego nie wyczuwam.

Biedny ojciec westchn��.

��Gdybym by� male�kim ch�opcem, kt�ry znalaz� si� na nieznanej ulicy, to co bym wtedy zrobi�? � zastanawia� si� Dag. � Rozejrza�bym si� dooko�a� Odwr�ci� i poszed� z powrotem? Nie, tego nie m�g� zrobi�, bo tam go nie ma.

G�o�no zaturkota�y ko�a doro�ki przeje�d�aj�cej g��wn� ulic�.

��On jest dosy� strachliwy � powiedzia� hrabia szybko. � Takie d�wi�ki przerazi�yby go.

��P�jdziemy wobec tego w przeciwnym kierunku � zadecydowa�a Sol.

Pospieszyli w�sk� uliczk�, badaj�c wszystkie bramy, czy s� zamkni�te, i�

��Zobaczcie! � zawo�a� Dag. � Tu, pod tymi drzwiami, jest szczelina. T�dy m�g� si� prze�lizgn��.

��Tak, i ta brama jest podobna do naszej � powiedzia� hrabia z podnieceniem. Sol zauwa�y�a, �e dr�a� jak pies go�czy, kt�ry odnalaz� �lad, lecz kt�rego nadal nie spuszcza si� ze smyczy.

Otworzyli drzwi i znale�li si� w przej�ciu wychodz�cym na s�siedni� ulic�. Pod drzwiami po drugiej stronie by�a taka sama szczelina. A wi�c to tylko po��czenie mi�dzy uliczkami!

��Teraz ju� jeste�my za daleko od domu � stwierdzi� hrabia, kiedy wyszli na now� ulic�. � To nie tu.

��Do tego czasu ch�opca z pewno�ci� ogarn�a ju� panika � powiedzia� Dag.

��Pewnie bezradny bieg� przed siebie na o�lep, nie mog�c odnale�� matki i ojca. A mo�e co� przyci�gn�o jego uwag�, na przyk�ad jakie� zwierz�. To przecie� by�a niedziela, niewiele ludzi na ulicach�

��Sp�jrzcie! � wykrzykn�� hrabia. � Popatrzcie na ten znak, tam dalej na ulicy! Po prawej stronie. Czy to mo�e co� znaczy�, panno Sol?

��Drukarnia � przeczyta�a. � Drukarnia? Tak! Farba drukarska! To w�a�nie ten zapach!

Niemal na wy�cigi pobiegli do drukarni i z hukiem otworzyli drzwi.

��Dzie� dobry � powiedzia� hrabia, usi�uj�c zachowa� spok�j. Wewn�trz pracowa�o dw�ch m�czyzn, hrabia przywita� si� z nimi po kolei. � Jestem s�dzia Strahlenhelm. Nie wiem, czy s�yszeli�cie, �e przed trzema dniami znikn�� m�j ma�y synek.

��A wi�c to wasz syn, panie � powiedzia� starszy z m�czyzn. � Tak, s�yszeli�my o tym. Ale wy, panie, mieszkacie do�� daleko st�d, na ulicy, gdzie rosn� r�e, prawda?

��Tak, ale wpadli�my na trop, kt�ry mo�e wskazywa�, �e ch�opiec jest w�a�nie tutaj. Czy jest tu jakie� niewielkie pomieszczenie, w kt�rym stoi stara prasa?

M�czy�ni spojrzeli na siebie pytaj�co. Wida� by�o, �e nie rozumiej� przyczyn wizyty tych wzburzonych go�ci.

��Przej�li�my t� drukarni� niedawno � powoli powiedzia� m�odszy, wygl�daj�cy na syna. � I nic takiego tu nie widzieli�my.

��Czy z ty�u jest podw�rze?

��Tak, oczywi�cie.

��Mo�emy je obejrze�?

��Naturalnie.

Ju� ruszyli w stron� prowadz�cych tam drzwi, kiedy nagle Sol powiedzia�a:

��Nie, dziecko musia�o dosta� si� od ulicy. Nie ma innej mo�liwo�ci.

Zawahali si�.

��Tak, jest brama od ulicy, ale zamkni�ta na klucz.

Dag by� ju� na zewn�trz, za nim �piesznie pod��y�a ca�a reszta.

��Na dole jest otw�r, m�g� si� t�dy prze�lizgn��.

Drukarz wyci�gn�� du�y klucz i otworzy� drzwi. Znale�li si� na dobrze utrzymanym, przestronnym podw�rzu, z kt�rego kilkoro drzwi prowadzi�o do ust�p�w i bocznych zabudowa�. Szybko do nich zajrzeli.

��Nie � powiedzia� za�amany hrabia. � To fa�szywy trop.

Sol sta�a zupe�nie nieruchomo.

��Cicho! On jest tutaj! Wiem, �e to tu, w pobli�u. Jestem tego pewna. Och, pospieszcie si�!

Drukarze, niczego nie rozumiej�c, popatrzyli na ni� z przera�eniem.

��Ale przecie� tu nie ma wi�cej drzwi � wtr�ci� Dag.

��Jest tylko tylne wej�cie do drukarni � powiedzia� starszy.

��Nie potrafi�by ich otworzy� � stwierdzi� hrabia.

M�czyzna zwr�ci� si� do syna:

��Czy by�e� tu w niedziel�?

��No tak, by�em.

��Czy mo�liwe, �eby te drzwi by�y cho� przez chwil� otwarte? � zapyta� Dag podniecony.

M�ody drukarz zastanowi� si�.

��Tak, z pewno�ci�. Wtedy gdy wychodzi�em� � Zawstydzony zrobi� ruch w kierunku ust�pu.

Dagowi przesz�y ciarki po plecach. Wiedzia�, jak zwykle wygl�daj� tak zwane ustronne miejsca. Ciemny korytarz, w kt�rym trzeba szuka� skrawka wolnej przestrzeni. Bardzo nieprzyjemne wra�enie.

��Niczego nie s�yszeli�cie? � zapyta� hrabia. � Na przyk�ad p�acz�cego dziecka?

��Niczego takiego nie pami�tam. Ale mog�em nie zwr�ci� na to uwagi.

Sol by�a ju� przy drzwiach do drukarni. Otworzy� je starszy m�czyzna.

Zn�w znale�li si� w �rodku, tym razem wchodz�c od ty�u.

��Zapach � powiedzia�a Sol cicho. � Tak, to tutaj.

��W jaki spos�b m�j synek m�g� si� tutaj dosta�? � j�kn�� hrabia. � Tak strasznie daleko od domu. Nie, nie mog� w to uwierzy�. I gdzie mia�by teraz by�? Tu nie ma przecie� �adnych schowk�w.

��I drukarz, kt�ry tu by� w niedziel�, musia�by go zobaczy�. W ka�dym razie w �rodku � powiedzia� Dag. � Nie, Sol, s�dz�, �e si� mylisz.

Sol by�a jednak pewna swego. W jej g�owie k��bi�y si� przer�ne my�li. Rozgor�czkowana zwr�ci�a si� do m�odszego:

��Kiedy wr�cili�cie z podw�rza, to co wtedy zrobili�cie? Zastan�wcie si�! To wa�ne!

Popatrzy� na ni� zmieszany.

��To by�a ostatnia rzecz, jak� zrobi�em przed p�j�ciem do domu. Zamkn��em wszystko i wyszed�em.

��To za ma�o dok�adnie. Wyjd�cie na podw�rze i jeszcze raz przejd�cie przez te drzwi.

Pos�ucha� jej niech�tnie.

��Najpierw zamkn��em tylne drzwi. O tak. Potem sprawdzi�em, czy wszystko jest jak nale�y przygotowane do pracy w poniedzia�ek, sprz�tn��em kilka porozrzucanych drobiazg�w, a potem wyszed�em g��wnymi drzwiami i zamkn��em je na klucz.

��I to ju� wszystko?

��Tak, to wszystko. No i jeszcze zamkn��em sk�adzik.

��Sk�adzik? � zawo�ali wszyscy naraz.

��Tak, drzwi s� za tymi p�kami, obok tych prowadz�cych na podw�rze. Prawie o nich zapomnia�em, tak rzadko ich u�ywamy.

Hrabia natychmiast pod��y� we wskazanym kierunku. Rzeczywi�cie za p�kami znalaz� niewielkie drzwi. Pchn�� je, ale ani drgn�y.

��Czy by�y otwarte w niedziel�?

��Tak, musia�em co� stamt�d przynie��.

��Dok�d one prowadz�? � zapyta� Dag, podczas gdy drukarz mocowa� si� z zamkiem.

��To korytarz wzd�u� tylnej �ciany budynku. Przechowujemy tam r�ne, rzadko u�ywane rzeczy. Wi�kszo�� to stare rupiecie. Nigdy jako� nie by�o czasu, �eby to porz�dnie przejrze�.

Drzwi otworzy�y si� i weszli do w�skiego korytarzyka, zarzuconego rozmaitymi przedmiotami.

��Niech Sol idzie pierwsza � powiedzia� Dag.

Przepu�cili j�.

��Czy tu nie ma jakiego� schowka?

��Nie, to tylko przej�cie do sk�adu ko�odzieja w nast�pnym domu, tam�

Starszy m�czyzna zatrzyma� si� gwa�townie.

��Co to? Dlaczego te drzwi s� zamkni�te? Zawsze by�y otwarte! To tylko zwyk�e drzwi do sk�adu, nigdy dot�d nikt ich nie zamyka�.

��Powiedz, czy tam przypadkiem nie stoi stara prasa? � zapyta� go syn.

��Sk�d mog� wiedzie�? Nie zd��yli�my jeszcze przejrze� tych wszystkich staroci. O, drzwi s� zamkni�te od �rodka!

Hrabia natychmiast rzuci� si� na nie ca�ym swym ci�arem, ale tylko rozbola�o go rami�, poniewa� drzwi otwiera�y si� w jego stron�.

Z pocz�tku ani drgn�y. Dag pr�bowa� odci�gn�� je palcami, ale co� trzyma�o od �rodka. Haczyk?

��Pom�cie! � krzykn��.

M�czy�ni wcisn�li palce mi�dzy futryn� a drzwi. M�odszy drukarz przyni�s� �om i podwa�y�. Odskoczy� haczyk.

Ujrzeli ma�e, ciemne pomieszczenie z podobnymi drzwiami na przeciwleg�ym ko�cu. Sta�a tam stara, zakryta prasa drukarska, zrobiona z drewna, z imad�ami, i� przytulony do niej policzkiem le�a� ma�y ch�opczyk w ubranku z purpurowego aksamitu, �a�o�nie teraz z ty�u mokrym.

Hrabia, podnosz�c ma�e, bezw�adne cia�ko, wyda� z siebie d�wi�k, kt�ry zabrzmia� jak st�umiony j�k.

��O Bo�e! � szepta�. � O Bo�e, Bo�e!

��Nie do wiary! � wykrzykn�� starszy drukarz. � A wi�c on by� tutaj! Ale sk�d wiedzieli�cie�?

Dag, kt�ry bardzo sobie nie �yczy�, by drukarz mia� do�� czasu na zastanawianie si� nad odpowiedzi�, rzek� szybko:

��Poszli�my za pewnym �ladem. Ale to dziwne, �e nie s�yszeli�cie ma�ego?

��W warsztacie nigdy by si� go nie us�ysza�o, tam jest tyle ha�asu. A tym korytarzem, jak m�wi�em, chodzimy bardzo rzadko. O Bo�e, co za tragedia� Ten berbe� zab��dzi� a� tutaj przez nikogo nie widziany!

Szybko przenie�li si� do warsztatu.

��Czy on �yje? � zapyta� s�dzia dr��cym g�osem. � Albrekcie, odpowiedz tacie! Musimy natychmiast zanie�� go do lekarza�

��To niepotrzebne � powiedzia� Dag spokojnie. � Sol ju� od pi�ciu lat pomaga mojemu przybranemu ojcu i zna si� na leczeniu niemal tak dobrze jak on.

��W niekt�rych dziedzinach lepiej � powiedzia�a Sol nieskromnie. � Tyle �e nie mam jego uzdrawiaj�cych d�oni. Dajcie mi dziecko!

Po sekundzie wahania hrabia poda� jej bezw�adne, ma�e cia�ko.

��Tak, teraz przyda�yby si� nam r�ce Tengela � przyzna�a. � Ale ch�opiec �yje, panie s�dzio, nie ma co do tego �adnych w�tpliwo�ci, cho� o ma�y w�os nie zd��yliby�my na czas.

O nie, pomy�la� Dag. Nie jest z nim a� tak �le. Na pewno prze�y�by jeszcze par� dni. Ale Sol zawsze musi troch� dramatyzowa� �eby uczyni� �ycie ciekawszym ni� jest w rzeczywisto�ci.

��Musimy da� mu troch� wody � ci�gn�a Sol. � Odwodnienie jest najbardziej niebezpieczne.

��Woda tutaj jest niedobra � powiedzia� drukarz. � U�ywamy jej tylko przy pracy. Ale mamy troch� wina�

��Czy na pewno jest ju� dojrza�e? � zapyta� s�dzia.

��Jest wyborne!

��Spr�bujemy wi�c � stwierdzi�a Sol, cho� w�tpi�a w jako�� trunku.

Podczas gdy m�czy�ni nalewali wina, Sol stara�a si� obudzi� ch�opca.

��Nic nie mog� zrobi�, dop�ki si� nie obudzi � wyja�ni�a. � Ocknij si�, ma�y w��cz�go!

Uderzy�a ch�opca po buzi. Tego by�o ju� dla hrabiego za wiele.

��Ale�� � zaprotestowa�.

��Nic mu od tego nie b�dzie! � wykrzykn�a Sol. � Sp�jrzcie: budzi si�!

Ch�opiec powoli otwiera� oczy, ale zaraz zmru�y� je od �wiat�a.

��Dzi�ki ci, dobry Bo�e! � szepn�� hrabia.

Sol nie do ko�ca zgadza�a si� z nim w kwestii, komu naprawd� nale�a�o dzi�kowa�, ale m�drze to przemilcza�a.

��Dajcie wino! Szybko, zanim ma�y zn�w za�nie!

Pospiesznie podano jej naczynie.

Ch�opiec prze�kn�� par� �yk�w, wykrzywi� si� i zacz�� g�o�no p�aka�.

��Dobrze ju�, dobrze, tatu� jest z tob� � usi�owa� uspokoi� malca hrabia, bior�c go od Sol. � Dobrze, wszystko b�dzie dobrze.

Ch�opiec, z g�ow� na jego ramieniu, zn�w zapad� w sen albo zemdla�. Oczy hrabiego wype�ni�y si� �zami. Nawet nie pr�bowa� ich powstrzyma�.

Podzi�kowali drukarzom za pomoc i pospiesznie skierowali si� do domu.

��Trzeba jak najpr�dzej poda� mu krople wzmacniaj�ce � m�wi�a Sol, biegn�c ko�o hrabiego i nie spuszczaj�c oka z nieruchomej buzi dziecka. � Czy pozwolicie, bym si� nim zaj�a?

��Oczywi�cie, b�d� wam za to wdzi�czny. Ale nie m�wcie jeszcze nic mojej �onie � poprosi�. � Na wypadek gdyby si� nie powiod�o. Mam nadziej�, �e ona jeszcze �pi.

Kiedy dotarli do domu, rozpocz�a si� gor�czkowa krz�tanina. Oszo�omiona, podniecona s�u�ba dwoi�a si� i troi�a, wype�niaj�c polecenia Sol. Brudne, cuchn�ce ubranko zosta�o b�yskawicznie zdj�te, a ch�opcu przygotowano gor�c� k�piel.

Rozbudzi�o go to do reszty i Sol uda�o si� poda� mu wywar ze wszystkich wzmacniaj�cych zi�, jakie mia�a.

Dziewczyna zach�ysn�a si� faktem, �e jest w centrum zainteresowania, i robi�a co mog�a, by stosowane przez ni� zabiegi wydawa�y si� bardziej skomplikowane, ni� by�y w rzeczywisto�ci. Ka�dy wyci�gni�ty przez siebie woreczek ogl�da�a ze zmarszczonymi brwiami, jak gdyby podejmowa�a bardzo wa�ne medyczne decyzje.

Dag przygl�da� si� jej i w duchu u�miecha�. Dobrze zna� sw� przyrodni� siostr�.

Ch�opczyk zap�aka� cicho, wyj�to go wi�c z balii. Gorliwe r�ce osuszy�y go ogrzanymi r�cznikami i opiekunka za�o�y�a mu suche, ciep�e ubranko, wysmarowawszy uprzednio podra�nion� ma�� pup�.

Wszyscy byli tacy szcz�liwi!

��Chyba b�dzie �y�? � z tym pytaniem zwr�ci� si� hrabia do Sol.

��Na pewno! Trzeba go tylko chroni� przed zimnem i podawa� te �rodki, kt�re zaordynuj�. Gdyby mia� gor�czk�, dajcie mi od razu zna�. Stopniowo zwi�kszajcie mu porcje jedzenia!

Ale wa�na, pomy�la� Dag i zn�w musia� si� u�miechn��. Teraz chyba troch� przesadza! Ale, na Boga, by� z niej dumny!

��Dobrze wi�c � hrabia odetchn�� z ulg�. � Czy kto� mo�e obudzi� moj� �on�?

Jedna ze starszych kobiet znikn�a, a wkr�tce potem da� si� s�ysze� p�acz, po kt�rym rozleg�y si� szybkie kroki na schodach.

��Albrekt! � wo�a�a kobieta na d�ugo przedtem, nim do nich zesz�a. � Czy to prawda? Nie mog� w to uwierzy�, nie wierz�, nie wierz�

Chwiej�c si� stan�a w drzwiach. Jej m�� podni�s� do g�ry wycie�czonego ch�opczyka. Hrabina krzykn�a i ju� by�a przy m�u, wyrywaj�c mu dziecko. Tuli�a je tak mocno, �e ostro zaprotestowa�o.

Sol natychmiast przyzna�a, �e hrabia post�pi� bardzo roztropnie nie budz�c �ony, podczas gdy oni zajmowali si� dzieckiem. Inaczej nic nie mogliby zrobi�. Nawet teraz musieli niemal si�� odebra� synka hrabinie, a j� sam� posadzi� na fotelu, aby mog�a si� nieco uspokoi�.

Po chwili uda�o si� jej opanowa� na tyle, by podj�� z nimi rozmow�.

��Gdzie on by�? Gdzie go znale�li�cie? I kto?

��To ta ma�a, kochana Sol go odnalaz�a � powiedzia� hrabia mi�kko.

��O nie � zaprotestowa�a z fa�szyw� skromno�ci� Sol. � Uwa�am, �e wszyscy przyczynili�my si� do tego, ca�a tr�jka. Ja odnalaz�am �lad, a wy potrafili�cie logicznie my�le�.

��Jaki �lad? � zdziwi�a si� hrabina.

Wymienili szybkie spojrzenia.

��Kosmyk w�os�w na ga��zce w �ywop�ocie � powiedzia� Dag. � Potem pozostawa�a ju� tylko jedna droga.

By�o to mo�e zbyt uproszczone wyja�nienie, ale poniewa� nikt ju� o nic nie pyta�, nie wg��biali si� w szczeg�y.

��Musimy zam�wi� dzi�kczynn� msz� w ko�ciele � stwierdzi�a hrabina.

Daga wcale nie zdziwi� grymas na twarzy siostry.

Nareszcie Sol mog�a obejrze� sw�j pok�j. P�niej wydano wspania�y obiad na jej cze��, by godnie uczci� wielki dzie�.

Jej pobyt w Danii rozpocz�� si� niezwykle interesuj�co. Zosta�a bohaterk�; a w tej roli czu�a si� znakomicie.

Dag znalaz� w ko�cu czas, by otworzy� listy, kt�re przywioz�a mu Sol. Zacz�� od Liv. Powoli rozk�ada� kartki.

Kochany Braciszku, pisa�a. Jak bardzo mi Ciebie brakuje! Grastensholm jest takie puste bez Ciebie. Odwiedzam czasem cioci� Charlott�. Bardzo mi jest za to wdzi�czna, bo mo�e wtedy m�wi� o Tobie. Ja te� to lubi�. Brakuje mi jednak naszych w�dr�wek po zamku. Spogl�dam cz�sto na wie�� i wspominam, jak stawali�my tam na g�rze i rozmawiali�my o �yciu we wsi, patrz�c na kr�c�cych si� wok� male�kich ludzi, wygl�daj�cych z g�ry jak mr�wki.

Dlaczego wszyscy musz� dorosn��, Dagu?

S�ysza�am, �e zamierzasz o�eni� si� z pann� Trolle. Cieszy mnie, �e znalaz�e� towarzyszk� �ycia. Mam nadziej�, �e ona jest dla Ciebie dobra. Je�li nie, to b�dzie mia�a ze mn� do czynienia! Nikt nie mo�e wyrz�dzi� krzywdy memu bratu!

Ja te� powiedzia�am �tak� Laurentsowi Bereniusowi; my�l�, �e nie b�d� tego �a�owa�. Nie znasz go, to tak zwana �dobra partia�. Jemu nigdy nie b�d� mog�a opowiedzie� o naszym ubogim �yciu w Dolinie Ludzi Lodu. Ten cz�owiek ma wszystko. W�a�nie przej�� kwitn�c� firm� po swym niedawno zmar�ym ojcu. Handluje z zagranic�. Niemieckie i holenderskie statki, kt�re przyp�ywaj� do Oslo z towarami albo po towary � wszystkim tym zajmuje si� teraz Laurents. Jest bardzo przystojny i potrafi konwersowa�. Jest troch� uparty, kategoryczny; taki, co to zawsze wszystko wie najlepiej. Rozumiesz chyba, o co mi chodzi? Ale to pewnie bierze si� st�d, �e jest od nas starszy i lepiej zna �ycie. Nigdy nie przysz�oby mu do g�owy, by rozmawia� ze mn� o swoich interesach, dlatego niewiele mog� o nich powiedzie�. Jego zainteresowanie mn� jest tak gor�ce, �e czuj� si� niemal zawstydzona. Nie jestem przecie� tego warta! Wszyscy stwierdzili, �e by�abym g�upia, gdybym odm�wi�a, i przecie� go lubi�, wi�c na pewno b�dzie mi z nim dobrze. Trudno si� oprze� takiej �yczliwo�ci. �lub odb�dzie si� w tydzie� po pierwszym dniu zimy. Mam nadziej�, �e Ty i Sol przyjedziecie wtedy do domu. Pozdr�w swoj� pann� Trolle i niech Ci si� dobrze wiedzie, m�j kochany braciszku!

Twoja oddana siostra Liv.

Dag opu�ci� r�ce. Przez chwil� siedzia� nieruchomo z uczuciem lekkiego niepokoju w sercu. W ko�cu wzi�� nast�pny list, od mamy Charlotty. jak zwykle pe�en by� napomnie�, a tak�e s��w m�wi�cych o t�sknocie i samotno�ci.

Przysz�y m�� Liv jest czaruj�cy, pisa�a Charlotta. To ja pozna�am ich ze sob�. Spotkali si� tutaj i on z miejsca si� zakocha�. To zreszt� nic dziwnego, o takiej �onie jak Liv musz� marzy� wszyscy m�czy�ni. Tak bardzo si� ciesz� w jej imieniu.

Silje pisa�a o maj�cym nast�pi� �lubie z rozczulaj�cymi b��dami:

Troch� si� wahali�my, Tengel i ja, bo Liv jest pszeciesz taka m�oda. Ale h�opak nie mo�e si� jusz prawie doczeka�, to taka �wietna partia dla naszej dziewczynki. Nie mog�a lepiej trafi�. Tak, h�opak to hyba z�e s�owo, to prawdziwy m�szczyzna. Liv pszeniesie si� do Oslo, to dob�e, �e nie b�dzie daleko od nas.

Ty i Sol musicie pszyjecha� na wesele. Bardzo niepokoj� si� o Sol, ale wie�ymy w ciebie, pilnuj jej, Dagu! Pszez te pi�� lat by�a wspania�a, ale ostatnio zrobi�a si� niemo�liwa. Boj� si�, �e cehy dziedziczne zaczynaj� bra� w niej gur�. Nie mogli�my jusz d�u�ej jej utszyma�.

Tengel tak�e skre�li� kilka s��w swym stanowczym charakterem pisma. Pisa� o tym, �e w domu wszystkim wiedzie si� dobrze i �e bardzo za nim t�skni�.

By� te� kr�ciutki list od Arego. Are, m�odszy braciszek, on ju� chyba zaczyna� dorasta�?

W�a�ciwie to nie by� list; raczej szkic Lipowej Alei, pokazuj�cy, w jaki spos�b Are ma zamiar rozbudowa� i ulepszy� budynki gospodarcze. Wygl�da�o na to, �e ma rozleg�e plany. Tak, Aremu z pewno�ci� si� powiedzie. On wie, czego chce, i zawsze doprowadza do ko�ca to, co rozpocz��.

Dag zat�skni� nagle za domem. Zebra� listy i poczu�, �e nie mo�e doczeka� si� powrotu do Grastensholm. Ale nie uda mu si� pojecha� na �lub, to przecie� w �rodku semestru. A Sol? Nie jej nie zmusi do powrotu, zanim naprawd� nie posmakuje �ycia! Jednak spr�buje, chyba w�a�nie mniej wi�cej w tym czasie mia�a wr�ci� do domu.

Dag podziela� obawy Silje. Sol nie by�a osob�, nad kt�r� ch�tnie podejmowano si� opieki.

W sobot� mia� zabra� j� na zabaw� i przedstawi� swoim kolegom ze studi�w. Ba� si� jednak, co mo�e z tego wynikn��.

Tu, w domu, z pewno�ci� zrobi�a wyj�tkowe wra�enie!

Laurents Berenius�

Ciekawe, co to za wstr�tny przem�drzalec?

Sol b�yszcz�cymi oczami rozgl�da�a si� po o�wietlonej gospodzie, w kt�rej urz�dzili zabaw� przyjaciele Daga.

Wok� d�ugiego sto�u, nieco ju� nadgryzionego z�bem czasu, siedzieli m�odzi intelektuali�ci ze swymi siostrami lub kuzynkami. Przyprowadzenie kogo� spoza rodziny by�o zabronione. Taki post�pek uznano by za nieprzyzwoity; stawia�by kobiet� w bardzo z�ym �wietle.

Blask �wiec odbija� si� w per�ach i w oczach dam. Na stole sta�y pe�ne puchary i olbrzymie p�miski z wszelakim jad�em.

Sol wiedzia�a, �e wzbudza zainteresowanie. Hrabina Strahlenhelm podarowa�a jej jedn� ze swych nie u�ywanych sukien, kt�r� Sol uzna�a za cudo. Nigdy dot�d nie czu�a si� pi�kniejsza ni� tego wieczora, a spojrzenia m�odych m�czyzn m�wi�y jej, �e si� nie myli.

Jednak m�odzie�cy jej nie interesowali. Mo�e tylko jeden, ale ze szczeg�lnego powodu.

��Dagu � szepn�a do brata. � Co oni m�wili o ch�opcu, kt�rego nazywali Prebenem?

��Zapomnij o tym � powiedzia� Dag, si�gaj�c po udko kurcz�cia.

��Kiedy ja musz� wiedzie�! Wspomnieli co� o czarnej magii.

��Sol � powiedzia� zrezygnowany, odwracaj�c si� w jej stron�. � Czy ty naprawd� musisz �y� niebezpiecznie?

��Dla mnie to naturalne. Dobrze, sama mog� si� dowiedzie�.

��Nie, dzi�kuj�. Nie b�dziesz chodzi� i o to rozpytywa�. No c�, skoro tego chcesz� On jest cz�onkiem jakiego� ezoterycznego zwi�zku tu, w Kopenhadze.

Ezoteryczny zwi�zek! Tajemnica � tylko dla wtajemniczonych!

��Ale ty masz si� trzyma� od tego z daleka, zrozumia�a�?

��Tak, braciszku � odpowiedzia�a Sol potulnie, ale jej oczy natychmiast poszuka�y wzroku Prebena.

Nie wyr�nia� si� wygl�dem, mia� przeci�tn� twarz, kt�r� zapomina si� w chwili, gdy przestanie si� na ni� patrze�. Ale i on odkry� ju� Sol, by� mo�e zauwa�y� jej zainteresowanie. P�niej, kiedy spojrzenia ich zetkn�y si� ju� kilkakrotnie, podszed� do niej. Dag by� wtedy gdzie indziej. O ile Sol si� nie myli�a, flirtowa� w�a�nie z jak�� pann�.

��S�ysza�em, �e jeste� przyrodni� siostr� Daga � zagadn�� Preben.

��Tak, mniej wi�cej. Wyrastali�my w tym samym domu.

��Zauwa�y�em twoje zainteresowanie moj� skromn� osob�. Je�li mog� zapyta�, czym zas�u�y�em sobie na ten zaszczyt?

Sol musia�a si� u�miechn��.

��Hm, nie mog� powiedzie�, �e to z powodu twoich z�ocistych lok�w, poniewa� ich nie masz. Nie potrafisz zgadn�� dlaczego?

��Tak. Twoje oczy� Co� mi m�wi, �e mamy wsp�lne zainteresowania.

Skin�a g�ow�.

��Zabierz mnie na spotkanie!

��Boimy si� szpieg�w i donosicieli.

��Czy wygl�dam na kogo� takiego?

��Nie. Wydaje si�, �e poci�ga ci� mistycyzm.

��Tak, w ka�dym razie to, co ty nazywasz mistycyzmem. Dla mnie to sprawy naturalne. Ale bardzo jestem spragniona kontaktu z podobnymi do mnie osobami. Przez ca�e �ycie mieszka�am w Norwegii, odizolowana. Musz� z kim� porozmawia�, nauczy� si� czego� wi�cej!

Przybra� gro�n� min� i pokiwa� g�ow�.

��Z pewno�ci� czego� si� nauczysz! Tam si� dziej� niezwyk�e i przera�aj�ce rzeczy!

��Ja si� tego nie boj� � za�mia�a si� cicho Sol.

��Jak chcesz. Przedstawi� twoj� pro�b� na spotkaniu i je�li si� zgodz�, nast�pnym razem p�jdziesz ze mn�. Ale ostrzegam ci�, to, czym oni si� zajmuj�, to nie s� b�ahostki. Czy masz jakie� rekomendacje?

��Tylko swoje w�asne. To powinno w�a�ciwie wystarczy�. M�g�by� zapyta� Daga, ale nie s�dz�, by to by� najlepszy pomys�. On nie powinien wiedzie� o wszystkim, czym zajmuj� si� w Kopenhadze.

��Dobrze, to brzmi rozs�dnie.

Sol w�a�ciwie ju� dawno temu powinna by�a wr�ci� do domu. Zaskarbi�a sobie jednak �ask� Strahlenhelm�w i zaproponowali jej, by zosta�a przez zim� jako opiekunka Albrekta. Dosz�o nawet do tego, i� prosili o wybaczenie, �e oferuj� jej tak niskie stanowisko, ale bardzo chcieli, by ich syn wyrasta� w atmosferze �yczliwo�ci i rado�ci.

Sol d�ugo rozwa�a�a propozycj� hrabiostwa. Nie wyjecha�a przecie� po to, by zosta� dziewczyn� do dziecka, jednak ka�de inne rozwi�zanie oznacza�o powr�t do domu. Nie pozna�a jeszcze �wiata tak jak chcia�a, a przecie� musia�a gdzie� mieszka�. U nich by�o naprawd� dobrze. M�czy�o j� jedynie pragnienie odwiedzenia miejsca zwanego Brosarps Backar. Wiedzia�a od Hanny, �e tam mo�na spotka� prawdziwe czarownice.

Wypytywa�a Daga, ale on nic nie wiedzia� o tym miejscu. Podsun�� jej jedynie my�l, i� mo�e ono znajdowa� si� w Skanii. Wskazywa�a na to nazwa.

��Wiesz chyba, �e Skania le�y po drugiej stronie Oresund, prawda? I �e graniczy ze Szwecj� te� chyba wiesz?

Tak. Wiedzia�a.

Przeprawa przez cie�nin�? To w zimie dla niej zbyt d�uga i ci�ka podr�. Przyj�a wi�c propozycj� Strahlenhelm�w. Ostatecznie traktowano j� jak guwernantk�. Mimo �e ch�opczyk by� jeszcze za ma�y, by si� czego� uczy�, Sol okaza�a si� wystarczaj�co wykszta�cona, by otrzyma� taki tytu�. Poza tym hrabina spodziewa�a si� drugiego dziecka. R�wnie� z tego powodu pomoc Sol w opiece nad Albrektem by�a potrzebna.

Wszystko uk�ada�o si� po my�li hrabiostwa. Sol sprawowa�a si� wzorowo i by�a przez wszystkich uwielbiana. Nikt nie przypuszcza� ani te� nie interesowa� si� tym, co robi�a wieczorami w swojej komnacie. A ona wyjmowa�a wtedy w�ze�ek i �wiczy�a.

Mia�a dwa wielkie marzenia: dotrze� do Brosarps Backar, by odprawi� rytua�, kt�ry pom�g�by jej nawi�za� kontakt z samym Z�ym, i polecie� na Blokksberg. [Blokksberg � g�ra w Niemczech, uwa�ana za miejsce sabat�w czarownic] Niestety, brakowa�o jej do tego jednego zio�a. To tak�e by� pow�d, dla kt�rego musia�a czeka� do wiosny.

Tengel i Silje pisali, �e bardzo s� zadowoleni z jej posady, i pozwolili jej zosta� tam tak d�ugo, jak b�dzie z ni� Dag. Sol zauwa�y�a jednak, �e bardzo ma�o pisz� o Liv. Mimo �e nie wspomnieli o tym wprost, wyczyta�a mi�dzy wierszami, �e s� bardzo zawiedzeni, i� Liv nie mo�e znale�� czasu na odwiedzenie Lipowej Alei. Najwyra�niej nie byli te� w nowym domu c�rki.

Rodzice nie podejrzewali jednak, �e Laurents zawsze znajdowa� jakie� wyt�umaczenie, by nie przyj�� krewniak�w �ony. Zawoalowanymi s�owami zabroni� jej r�wnie� odwiedzin w domu. Z�o�ci�y go nawet przysy�ane przez Silje paczki. Czy rodzice �ony s�dz�, �e on nie mo�e zapewni� jej wszystkiego, czego potrzebuje? wykrzykiwa�. Liv bardzo si� denerwowa�a tymi awanturami, jednak zdecydowanie odm�wi�a wyrzucenia podark�w. Wiedzia�a, ile kryje si� w nich mi�o�ci, i dlatego dobrze je ukrywa�a.

Sol nie zna�a fakt�w, trapi�o j� jedynie nieprzyjemne uczucie spowodowane dziwnym zachowaniem Liv.

Sol pozna�a wielu m�odych m�czyzn, student�w z otoczenia Daga. Nie poci�gali jej jednak m�odzi uczeni. Pod�wiadomie szuka�a idea�u, ale takiego, kt�ry by�by m�ski i troch� nieokrzesany. A na dodatek wi�kszo�� studiuj�cych na uniwersytecie stanowili przyszli ksi�a. To by�o najbardziej szlachetne powo�anie. Inne fakultety, jak prawniczy czy og�lno-naukowy, cieszy�y si� mniejszym powa�aniem.

Zdarza�o si�, �e Sol wzdycha�a zrezygnowana. Jej m�ski idea�� Gdzie go szuka�? Doprawdy kogo� takiego nie spotyka si� na ka�dym kroku!

Cz�sto do g�owy przychodzi�a jej my�l, �e jedynym kt�ry zdo�a�by zaspokoi� jej ��dze, jest sam Szatan!

Rok 1660 rozpocz�� si� uroczysto�ciami ko�cielnymi, Sol nie bra�a w nich udzia�u, z g�ry znajduj�c dobre wyt�umaczenie: �zaofiarowa�a si�, �e zostanie w domu i zajmie si� ma�ym Albrektem, tak by ca�a pobo�na s�u�ba mog�a uda� si� na modlitwy. Hrabina by�a tym troch� zmartwiona, ale Sol g�adko wyja�ni�a, �e odwiedza ko�ci� raz w tygodniu, aby w ten spos�b otrzyma� b�ogos�awie�stwo.

Prawd� by�o, �e nie zbli�y�a si� do �adnego ksi�dza od czasu fatalnego chrztu, kiedy to naplu�a jego wielebno�ci w twarz i posiniaczy�a kopniakami jego bogobojne nogi.

P�n� wiosn� hrabiostwo, Sol i Dag otrzymali zaproszenie na dworski bal. Strahlenhelmowie byli dumni z mieszkaj�cej u nich pi�knej dziewczyny i bardzo chcieli zaprezentowa� j� swoim przyjacio�om.

Hrabina wybra�a dla niej szaty; ich kolor wspaniale wsp�gra� z barw� oczu Sol. Suknia by�a uszyta z grubego zielonego jedwabiu, a kiedy dziewczyna si� porusza�a, w rozci�ciach b�yska�a halka ze z�otej lamy. Pr�bowa�y r�wnie� ufryzowa� jej w�osy, dosz�y jednak do przekonania, �e najlepiej wygl�da�a z rozpuszczonymi. By�a tak pi�kna, �e patrz�cym na ni� zapiera�o dech w piersiach.

W drodze do zamku Dag uprzedzi� Sol, �e b�d� si� wok� niej t�oczy� m�czy�ni. Prosi� wi�c, by trzyma�a si� na przyzwoity dystans.

Sol tylko roze�mia�a si� pogardliwie.

��Phi, nie potrzeba mi �adnych dekadenckich dworak�w. Chc� kogo�, kto mnie porwie!

��Uchowaj Bo�e! � mrukn�� Dag cicho. � Wychodz� z ciebie cechy Ludzi Lodu. Masz w sobie zbyt wiele z Hanny.

��I jestem z tego dumna � odpowiedzia�a Sol. � Ale nie b�j si�, braciszku. B�d� si� zachowywa� tak cnotliwie i dostojnie, �e a� ogarn� ci� md�o�ci!

Dag nie m�g� si� nie roze�mia�.

Sol z�o�y�a uk�on kr�lowi Christianowi, krzepkiemu dwudziestotrzylatkowi, kt�remu niezaprzeczalnie za�wieci�y na jej widok oczy. Poniewa� jednak by� od trzech lat �onaty, a ponadto mia� na boku romans, trzymany by� na wodzy z dw�ch stron. Ale to nie przeszkodzi�o mu dyskretnie zanotowa� jej imi� i adres.

Wielu innych szlachcic�w, r�nego wieku i wygl�du, okaza�o Sol gor�ce zainteresowanie. Z marszu o�wiadczy� si� jej pewien Christian Friis, a dw�ch innych m�odzie�c�w, Gyldenstierne i Bille, bliskich by�o b�jki o jej wzgl�dy.

Sol bawi�a si� doskonale. Udawa�a ogromnie cnotliw�, ale jednocze�nie nieprzyzwoicie przewraca�a oczami. Ta�ce, kt�rych nauczy�a j� Charlotta, by�y �a�o�nie stare, ale kawalerowie t�oczyli si� nieprzytomnie, by j� nauczy� tych modnych. Dzi�ki nim szybko przyswoi�a sobie nowe kroki. Obsypywana przer�nymi propozycjami, z �atwo�ci� odgrywa�a rol� cnotliwej panny � po prostu dlatego, �e �aden z m�czyzn nie wpad� jej w oko.

Ale na balu wydarzy�o si� co�, co zako�czy�o jej barwne �ycie w Kopenhadze.

W sali by�o tak wiele go�ci, �e Sol nie zd��y�a jeszcze przyjrze� si� wszystkim dok�adnie, gdy zorientowa�a si�, �e jest obserwowana. Dzi�ki swojej wra�liwo�ci poczu�a co� wi�cej: p�yn�c� w jej kierunku nienawi��.

Szybko odkry�a kto wysy�a ku niej te sygna�y. Natychmiast rozpozna�a �pierwsz� dam� mistrza, jak po cichu j� nazywa�a, kobiet�, kt�ra m�wi�a najwi�cej w rzekomej �wi�tyni Szatana. A wi�c zasz�a a� tak wysoko! Nic dziwnego, �e ba�a si� Sol.

Sol wyra�nie wyczuwa�a, �e kobieta ma zdecydowanie z�e zamiary. Postanowi�a by� szczeg�lnie ostro�na.

Na balu jako jeden z pierwszych do nieprzytomno�ci upi� si� sam kr�l. Musiano go wynie�� z sali i po�o�y� do �o�a.

Sol bra�a ju� udzia� w rozmaitych zabawach; cz�sto zdarza�o si� jej widzie� nieopanowane jedzenie i picie, ale to tutaj przesz�o wszelkie granice. W zwyczaju by�o, �e m�czy�ni wychodzili na zewn�trz, aby tam wsun�� dwa palce do gard�a i w ten spos�b zrobi� wi�cej miejsca na dalsze ucztowanie. Byli te� i tacy, kt�rzy nie zd��yli wyj�� za drzwi, pozostawiaj�c s�u�bie sprz�tanie po sobie. �winie! pomy�la�a Sol z pogard� i zapragn�a znale�� si� ju� w domu s�dziego.

W tej samej chwili podszed� do niej nieznajomy m�czyzna i uk�oni� si� dwornie.

��Panna Sol? Wasz brat chcia�by z wami rozmawia�. Czeka na dole, w drugim ko�cu korytarza.

Sol podzi�kowa�a, nieco zdziwiona. Zesz�a na d� wskazanymi schodami i znalaz�a si� w jakim� pomieszczeniu. Przez chwil� sta�a w pustej komnacie, nie wiedz�c, co robi�. Wszystkie drzwi wok� by�y zamkni�te, a ona nie mia�a najmniejszej ochoty znale�� si� nagle w obcej sypialni.

Kiedy po d�ugiej chwili Dag si� nie pokaza�, wr�ci�a t� sam� drog�. Mo�e posz�a w z�� stron�? Nie, nie wygl�da na to. Zirytowana wesz�a na sal� balow�, maj�c zamiar dok�adniej wypyta� m�czyzn�, ale nigdzie go nie dostrzeg�a. Dag te� by� nieobecny.

Podesz�a do s�dziego i jego �ony, ale oni r�wnie� od dobrej chwili nie widzieli Daga. Zaniepokoi�a si� nie na �arty. Kobieta z piwnicy tak�e znikn�a. W Sol narasta�o napi�cie. Coraz wyra�niej czu�a, �e sta�o si� co� z�ego.

Nie musia�a d�ugo czeka�.

Na sal� z krzykiem wbieg�a znana Sol kobieta:

��M�j m��! M�j m�� nie �yje!

Natychmiast zebra� si� wok� niej t�um, posypa�y si� pytania, nikt nie m�g� niczego zrozumie�. S�dzia Strahlenhelm zdo�a� wreszcie uciszy� zbiegowisko i poprosi� o spokojne wyja�nienie.

Damie uda�o si� powiedzie�, �e jej m�� le�y martwy w jednej z komnat na dole.

Ach tak, pomy�la�a Sol. Tego mo�na si� by�o spodziewa�.

��Wygl�da na to, �e zosta� otruty! � krzycza�a kobieta. � Ale nic dziwnego, skoro jest w�r�d nas czarownica od mikstur! Nietrudno chyba zgadn��, jak to si� sta�o!

To nieostro�ne z twojej strony, pomy�la�a Sol, ale zaraz us�ysza�a m�czyzn�, kt�ry, zastawiaj�c na ni� pu�apk�, prosi� j�, by znalaz�a Daga.

��Przed chwil� widzia�em t� m�od� dam� w tamtej komnacie � m�wi�.

��Tak, zaraz po tym, jak mnie poprosili�cie, bym tam zesz�a. � Sol stara�a si� m�wi� spokojnie, ale w �rodku a� dr�a�a.

��O co chodzi? � m�czyzna udawa� zdziwienie.

��Przyszli�cie z wiadomo�ci� od mojego brata, �e pragnie ze mn� rozmawia�. Ale jego tam nie by�o. Gdzie jest m�j brat?

��Ona jest czarownic�! � krzykn�a kobieta.

W tej samej chwili nadszed� Dag.

��Gdzie by�e�? � zapyta�a Sol. Strach, kt�rego nie zdradza� g�os, widnia� w jej oczach.

��Zatrzyma�a mnie pewna dama, kt�ra chcia�a om�wi� ze mn� problem czarownicy.

��Jaka dama? � szybko zapyta� s�dzia.

Dag wskaza� kobiet�, kt�ra dopiero co m�wi�a o �mierci swego m�a.

��On k�amie! � krzykn�a. � To spisek! Oni s� w zmowie; to rodze�stwo!

Na chwil� zapanowa� chaos, atmosfera zag�szcza�a si�, by�a coraz bardziej nieprzyjemna. W ko�cu s�dziemu uda�o si� doj�� do g�osu. Poprosi� obie zainteresowane strony, by posz�y za nim i wzi�y udzia� w ogl�dzinach zmar�ego.

M�czyzna le�a� na pod�odze w jednej z ma�ych komnat, przylegaj�cych do pomieszczenia, w kt�rym Sol czeka�a na Daga. Nietrudno by�o stwierdzi�, �e zosta� otruty. Sol poprosi�a o rozmow� w cztery oczy z s�dzi�.

Opowiedzia�a mu wszystko o fatalnej wizycie w tajemniczej piwnicy � �wi�tyni.

Kiedy sko�czy�a, s�dzia westchn�� g��boko.

��To by�o szalenie nieostro�ne z twojej strony, Sol. Mieszkali�my przecie� w tym samym domu przez ca�� zim� i ogromnie ci� polubili�my. Oczywi�cie wiem, �e posiadasz inne zdolno�ci ni� my, zwykli �miertelnicy. Ale patrzy�em na nie przez palce, jako �e trzyma�a� je na wodzy i sprawowa�a� si� wzorowo. Teraz jednak obydwoje znale�li�my si� w paskudnej sytuacji. Musisz mi poda� imiona wszystkich tam obecnych.

��Nie mog� tego zrobi�, poniewa� ich nie znam. A poza tym oni s� m�odzi i niewinni, z pewno�ci� po przebytym wstrz�sie zaniechali tych g�upstw.

Nie chcia�a wspomnie� o Prebenie, poniewa� by� koleg� Daga, a w dodatku to przecie� ona sama zmusi�a go, by zabra� j� ze sob�.

��A ten m�czyzna? �Mistrz�?

��O, ten podlec! Chcia�abym, �eby dosta� porz�dn� nauczk� za to, �e gra fa�szywymi kartami. Ale jego imienia tak�e nie znam.

Postara�a si� jednak poda� s�dziemu jak najdok�adniejszy rysopis owego cz�owieka.

Do komnaty wszed� na chwil� s�u��cy i szepn�� co� s�dziemu na ucho. S�dzia z ulg� popatrzy� na Sol.

��Jeste� uratowana, Sol. Jedna z dam o�wiadczy�a, �e sta�a blisko i s�ysza�a, jak m�czyzna, prawdopodobnie kochanek oskar�aj�cej ci� kobiety, poprosi�, by� zesz�a do komnaty na dole. Z pewno�ci� mamy do czynienia ze zbrodni�, lecz ukartowan� przez kogo� zupe�nie innego. Dagu!

Kiedy zjawi� si� Dag, s�dzia rzek� do niego:

��Sol jest wolna od podejrze� i, co za tym idzie, ty r�wnie�. Ja zajm� si� t� kobiet� i jej kochankiem, ale Sol i tak jest w tarapatach. Okrzykni�to j� czarownic� i �atwo nie pozb�dzie si� tego pi�tna. Mnie te� nie wolno jej nie skaza�. Ocali�a jednak �ycie naszego dziecka i okaza�a wiele �yczliwo�ci podczas ca�ego pobytu u nas. Odwdzi�cz� si� za to, ratuj�c j�. Mog� to zrobi� tylko w jeden spos�b. Natychmiast zabierz siostr� do domu. Jutro, bardzo wcze�nie rano, zanim jeszcze wszyscy si� pobudz�, wyruszy do Glimmingehus z pos�aniem kr�lewskim dw�ch ludzi. O wschodzie s�o�ca wst�pi� do naszego domu i zabior� ze sob� Sol. Ty, Sol, ze Skanii pop�yniesz do Norwegii. Nie powinna� mie� trudno�ci z zabraniem si� na jaki� statek, jeste� taka pi�kna. Zrozumia�a�?

Przytakn�a i od razu zacz�a snu� w�asne plany. Skania? Tam w�a�nie mia�o le�e� Brosarp! To tam tak bardzo pragn�a dotrze�!

Dag zaprotestowa�.

��Moja siostra nie mo�e uda� si� sama w tak dalek� drog� a� do Norwegii!

Hrabia u�miechn�� si� z gorycz�.

��S�dz�, �e twoja siostra doskonale da sobie rad�. Ludzie kr�la pomog� jej znale�� statek p�yn�cy do Norwegii. Czy widzisz jakie� inne rozwi�zanie?

��Spokojnie, Dagu, poradz� sobie � powiedzia�a Sol � Jestem wam bardzo wdzi�czna, ja�nie panie!

��Wyjd�cie wi�c teraz szybko. T�dy � rzek� hrabia. � Zabierzemy do domu wasze okrycia. Powiem, �e umkn�a�, Sol. Pospieszcie si�!

Natychmiast opu�cili zamek bocznym wyj�ciem. Przez ca�� drog� do domu Dag �aja� Sol, ale ona go nie s�ucha�a. Serce wype�nia�a jej nadzieja. Pojedzie do Brosarps Backar! Tylko to mia�o znaczenie. Obieca�a jednak Dagowi, �e dotrze do Norwegii r�wnocze�nie z nim, bezpo�rednio po zako�czeniu jego studi�w. Musi si� postara� i dotrzyma� s�owa, by nie przysporzy� Dagowi dodatkowych k�opot�w.

Nast�pnego dnia rano, kiedy jeszcze by�o tak zimno, �e z chrap�w koni unosi�a si� para, przed domem hrabiego pojawi�a si� eskorta Sol. Dziewczyna pospiesznie po�egna�a si� z Albrektem i jego rodzicami, a Dagowi obieca�a, �e b�dzie si� nale�ycie sprawowa�. K�tem oka obserwowa�a przysz�ych towarzyszy podr�y.

Stwierdzi�a, �e to wytworni m�czy�ni, elegancko odziani w sk�rzane pancerze i wysokie buty, jednakowo uzbrojeni w strzelby z zamkiem ko�owym i w prochownice zawieszone uko�nie na piersi. Jeden z nich by� bardzo m�ody, mia� blond w�osy i cer� tak jasn�, �e rumieniec pojawiaj�cy si� raz po raz na jego twarzy by� doskonale widoczny.

Ale �liczny ch�opiec, pomy�la�a Sol. Trzeba go b�dzie uwie��!

�eby tylko ten drugi nie strzeg� go gorliwie takim gro�nym wzrokiem�

Starszy m�czyzna, olbrzym, najwidoczniej traktowa� Sol jako dopust bo�y. Zgadywa�a, �e ma oko�o czterdziestu lat i jest wojakiem z powo�ania. Podejrzewa�a, �e trudno jej b�dzie unikn�� z nim drobnych utarczek.

Dagowi wcale nie podoba�o si� takie rozwi�zanie sprawy.

��Powinienem z tob� pojecha�, ale musz� si� teraz du�o uczy�. Te ko�cowe egzaminy poch�aniaj� ca�y m�j czas i wszystkie si�y.

��Poradzisz sobie? � zapyta�a.

��Je�li tylko b�d� pracowa� tak jak do tej pory, z pewno�ci� wszystko sko�czy si� dobrze. Ale oczywi�cie troch� si� boj�.

��Powodzenia, braciszku. Ju� nied�ugo b�d� w drodze do Norwegii.

��Powinna� jednak mie� ze sob� przyzwoitk�, jak�� starsz� kobiet�, kt�ra strzeg�aby twojej czci.

��To niepotrzebne � odpowiedzia� kr�tko gburowaty �o�nierz. � Z naszej strony nic z�ego jej nie spotka.

Zabrzmia�o to jak zniewaga.

��Ale co ja widz�! � wykrzykn�a hrabina. � Ko� Sol nie ma damskiego siod�a!

��Musimy jecha� szybko, pani � odpowiedzia� m�czyzna. � Ta m�oda dama b�dzie musia�a siedzie� po m�sku.

Oczy Sol rozb�ys�y.

��To wspaniale! Nigdy nie mog�am znie�� tych niewygodnych damskich siode�.

��Potraficie je�dzi� po m�sku? � zdziwi� si� m�czyzna. Sol uchwyci�a zjadliwy ton jego g�osu.

��Mo�ecie by� tego pewni � sykn�a przez z�by.

Wyruszyli przed wschodem s�o�ca. W ciszy poranka jechali w kierunku portu. Uderzenia kopyt dudni�y po bruku.

Sol podjecha�a do swych towarzyszy.

��Jak si� nazywacie? � zapyta�a pogodnie. O�ywia�a j� my�l o czekaj�cej j� przygodzie. � Mi�o b�dzie to wiedzie�, w ko�cu do�� d�ugo przyjdzie nam wsp�lnie podr�owa�.

M�czy�ni spojrzeli na jej rozpromienion� twarzyczk�, na ods�oni�te w u�miechu bia�e z�by.

M�odszy jecha� bli�ej, dlatego odpowiedzia� pierwszy.

��Nazywam si� Jorgen � rzek� nie�mia�o, a kiedy nie us�ysza� g�osu swego towarzysza, doko�czy�: � A m�j zwierzchnik to Jacob Skille.

��Ja jestem Sol. Chcia�abym wyrazi� swoj� wdzi�czno�� za to, �e mog� wam towarzyszy�.

Stary skrzywi� si� tylko.

P�askodenn�, przypominaj�c� bark� �odzi� przeprawiali si� na drug� stron� Oresund. Sol sta�a przy relingu, rozkoszuj�c si� �wie�ym morskim powietrzem. W porannej mgle uda�o si� jej dostrzec wysp� na samym �rodku cie�niny. Widok by� ba�niowy. Jorgen wyja�ni� jej, �e to wyspa Ven. Przenios�a wzrok w inn� stron�, ku l�dowi, ziemi, na kt�rej nareszcie mia�a spotka� ludzi sobie podobnych, potrafi�cych wi�cej od zwyk�ych �miertelnik�w. Przypomnia�a sobie jednak, �e poprzednio, wtedy w piwnicy Prebena, tak bardzo si� zawiod�a. Nie chcia�a robi� sobie teraz zbyt wielkich nadziei.

W ka�dy czwartek podczas pe�ni ksi�yca przez ca�e lato w Brosarps Backar zbieraj� si� czarownice. Tak m�wi�a Hanna. Starej nawet si� nie �ni�o, by kiedykolwiek tam dotrze�.

Ale to by�o wiele lat temu. Kto wie, czy nadal tam si� zbieraj�? Kto wie, czy w og�le istniej� jeszcze w Skandynawii? A je�eli ona jest jedn� jedyn�?

Sol poczu�a si� nagle bardzo samotna.

Czwartek podczas pe�ni ksi�yca� Wyruszy�a troch� za wcze�nie. Do wyznaczonej daty pozosta�o jeszcze kilka dni, ale zbli�a�a si� z ka�d� chwil�. I przecie� Sol nie by�a jeszcze na miejscu.

Rozdzia� �Kopenhaga� zako�czy� si�. Wiedzia�a, �e miasto by�o dla niej zamkni�te na zawsze. Chyba �e ludzie zapomn�. Zreszt� nie chcia�a tam wraca�. Prawdziwa przygoda jest przed ni�!

Jacob Skille zosta� przy koniach, aby ich przypilnowa�. M�ody Jorgen tkwi� samotnie na dziobie �odzi. Sol podesz�a do niego.

Ch�opak od razu zaczerwieni� si� jak burak.

��Co zamierzacie robi� w Glimmingehus? � zapyta�a spogl�daj�c mu g��boko w oczy.

Odwr�ci� wzrok.

��Jedziemy z poczt� kuriersk� od jego wysoko�ci kr�la Christiana do pana na zamku Rosenkrantz. W Szwecji panuje niepok�j, a Skania jest najbardziej zagro�on� cz�ci� Danii. Wiecie z pewno�ci�, panienko, �e Szwedzi chcieliby zagarn�� Skani�; uwa�aj�, �e to naturalna cz�� Szwecji.

��Jaki niepok�j?

Wida� by�o, �e m�odzieniec stara si� rozmawia� z ni� swobodnie, ale nie bardzo mu to wychodzi. Przez ca�y czas nerwowo obraca� w r�kach kawa�ek sznurka.

��Nie s�yszeli�cie o krwawej �a�ni w Linkoping?

��S�ysza�am o krwawej �a�ni w Sztokholmie, ale w Linkoping?

��To sta�o si� teraz, w marcu. Podczas czystki w�r�d zwolennik�w Zygmunta, dokonanej przez ksi�cia Karola, oddali pod top�r g�owy Gustaw Baner i jego brat Sten oraz inni m�czy�ni z rod�w Sparre i Bielke. Wielu szwedzkich szlachcic�w uciek�o z kraju, g��wnie do Polski, ale tak�e i do Skanii. Kr�l Christian obawia si�, �e mo�e doj�� do star�. Ksi��� planuje z pewno�ci�, �e zostanie kr�lem Szwecji, r�wnie surowym jak jego ojciec Gustaw Waza.

��Ale Gustaw Waza nie �yje ju� od dawna! Umar� ponad czterdzie�ci lat temu!

��Tak, ale na pewno pami�tacie, �e kr�lem zosta� po nim jego syn: Eryk XIV, uwi�ziony i prawdopodobnie zg�adzony przez swego brata Jana III. Po Janie panowa� jego syn: polski Zygmunt, a potem brat Eryka i Jana, ksi��� Karol.

��Ach tak. Walka o w�adz�, tak jak wsz�dzie. Czy mieszka�cy Skanii s� wierni du�skiemu kr�lowi? Chodzi mi o to, czy nikt nie wsadzi nam no�a mi�dzy �ebra?

��To nam na pewno nie grozi. W ka�dym razie kr�l ma poparcie Gjong�w.

Sol poj�a, �e Jorgen musi by� wykszta�conym ch�opcem z wy�szej klasy. Ona sama nigdy zbytnio si� nie interesowa�a Szwedami i ich kr�lami. Zapyta�a, kim s� gjongowie. Jorgen t�umaczy� jej, rumieni�c si� raz po raz. Gjongowie zamieszkuj� p�nocno-wschodni� Skani� i zawsze byli wojowniczo nastawieni. Nazywano ich r�wnie� szybkimi kogutami ze wzgl�du na kszta�t broni, kt�r� si� pos�uguj�.

��I oni s� przyja�nie usposobieni do Du�czyk�w?

��Tak.

��To dobrze wiedzie�. Gdzie le�y Brosarp?

Jej nag�e pytanie omal go nie porazi�o.

Sol pomy�la�a sobie, �e wystarczy�oby opowiedzie� mu o lichach i trollach, by go porz�dnie wystraszy�. A gdyby wiedzia�, co ona potrafi, od razu by zemdla�!

��B-brosarp? Tego nie wiem.

Nie zauwa�yli, jak stan�� za nimi Jacob Skille.

��Brosarp le�y na wschodnim wybrze�u � powiedzia� sztywno.

Sol odwr�ci�a si� w stron� surowego m�czyzny. Musia�a podnie�� oczy wysoko do g�ry, by napotka� jego wzrok.

��Czy to daleko od Glimmingehus?

��Nie, nie bardzo.

Wzi�� kawa�ek smolnej draski i na ciemnej powierzchni deski narysowa� prost� map�.

��Tu jest po�udniowo-wschodni kraniec Skanii. O, tutaj le�y Glimmingehus. Je�li pojedzie si� w g�r� wschodniego wybrze�a, wkr�tce dotrze si� do Simrishavn i Kivik, a prosto na p�noc od Kivik le�y Brosarp. Dlaczego pytacie, panienko?

��Mam zamiar tam pojecha�.

��Nie, no wiecie co! Wsadz� was na statek p�yn�cy do Norwegii, jak tylko dojedziemy do Skanii.

��Ale czy m�j brat nie powiedzia� wam, �e mam pojecha� do Brosarp? � blefowa�a Sol przekonuj�co.

��Ani s�owem o tym nie wspomnia�. Po co tam chcecie jecha�?

��W odwiedziny do znajomych.

Wyraz twarzy Skillego zdradzi� Sol, co s�dzi on o m�odych damach, kt�re na w�asn� r�k� wyprawiaj� si� w dalekie podr�e.

��Nie zgadzam si� na to!

��Poradz� sobie sama.

��Da�em s�owo � powiedzia� kr�tko i ostro. � Nie pr�bujcie mnie oszuka�!

Sol odrobin� spu�ci�a wzrok, jej oczy zal�ni�y zielono, kocio.

W tej samej chwili Skille uzna�, �e by� bezlito�nie surowy, a r�wnocze�nie nie m�g� si� nadziwi�, �e tak szybko zmienia zdanie.

��Wracamy do Kopenhagi w niedziel� � powiedzia� ugodowo. � Musicie wtedy zako�czy� t� wizyt� i spotka� si� z nami w Glimmingehus. Obieca�em przecie� s�dziemu Strahlenhelmowi, �e ca�� i zdrow� wsadz� was na statek do Norwegii.

��Oczywi�cie.

Sol nie mia�a najmniejszego zamiaru opuszcza� Brosarps Backar tak pr�dko, ale m�drze pomin�a to milczeniem.

I przecie� Dag nied�ugo ju� ko�czy studia, musz� si� obydwoje spotka� w Norwegii.

Och, do tego czasu powinna zd��y� z tyloma sprawami!

Nareszcie stan�li na ska�skiej ziemi. Najpierw, oddalaj�c si� od wybrze�a, jechali przez ci�gn�ce si� milami niziny. Sol czu�a, jak rozpiera j� cudowne uczucie wolno�ci, kt�re zawsze nios�a ze sob� wiosna. To by�a rozkosz!

Tego ranka p�dzili naprawd� szybko! W�osy Sol powiewa�y na wietrze, a suknia chwilami ods�ania�a wi�ksze fragmenty n�g, ni� uchodzi�o za przyzwoite, ale dziewczyna nic sobie z tego nie robi�a. Musia�a znale�� uj�cie dla burzy w jej duszy, odrzuci�a wi�c g�ow� do ty�u i u�miecha�a si� szeroko.

Je�eli kurierzy kr�lewscy przypuszczali, �e b�dzie musia�a ich goni� lub wo�a�, by poczekali, to byli w b��dzie. Sol nie mia�a �adnych trudno�ci z utrzymaniem tempa.

Opu�cili niziny z charakterystycznymi dla Skanii czworok�tnymi gospodarstwami i zag��bili si� w mrok bukowego lasu, w kt�rym rozlega� si� �piew niezliczonej ilo�ci ptak�w. Jechali w�sk� �cie�k�, Sol jako ostatnia, cho� wcale nie zostawa�a w tyle. Zauwa�y�a, �e od czasu do czasu Skille stara� si� zwi�ksza� tempo, aby wystawi� j� na pr�b�, ale nic mu z tego nie wychodzi�o. W ko�cu musia� zwolni� ze wzgl�du na konie.

Wyjechali na ��k� i Skille zdecydowa� si� na post�j. Byli w drodze ju� d�ugo i nadszed� czas, by nieco si� posili�. Zwierz�tom te� nale�a� si� odpoczynek.

Sol wyci�gn�a jedzenie, kt�re przygotowali dla niej Strahlenhelmowie. Kiedy jej towarzysze ujrzeli jad�o, oczy o ma�o nie wysz�y im z orbit. Ich w�asny prowiant wygl�da� bardzo po �o�niersku.

��Cz�stujcie si�! � powiedzia�a Sol z u�miechem. � Nigdy w �yciu nie zdo�am zje�� tego sama.

Po chwili wahania si�gn�li bardzo ostro�nie.

��Nie, nie tak skromnie! Bierzcie solidne porcje! � powiedzia�a Sol. � Naprawd�! Przecie� droga do serca m�czyzny prowadzi przez �o��dek, a ja mam zamiar podbi� was obydwu dzi�ki �niadaniu, kt�remu nie mo�na si� oprze�. A tu kropelka wina, �eby jeszcze bardziej zmi�kczy� wasze serca.

Powiedzia�a to z wyra�n� ironi�, tak �e Jorgen roze�mia� si� szczerze i nawet Skille musia� u�miechn�� si� leciutko.

M�czy�ni nie m�wili wiele, za to Sol szczebiota�a bez przerwy. Jej oczy ca�y czas igra�y kusz�c Jorgena, a� wreszcie biedak nie wiedzia�, gdzie podzia� wzrok.

��Mo�esz zaoszcz�dzi� sobie wysi�k�w � powiedzia� Skille sucho. � Ch�opak �wiata nie widzi poza pewn� panienk� o imieniu Otylia.

Zirytowany Jorgen zwr�ci� si� do towarzysza:

��Nie, ale��

��Och, to wspaniale! � zawo�a�a Sol zachwycona. � A wiec masz dziewczyn�? Musisz by� szcz�liwy! Opowiedz mi o niej! Czy macie zamiar si� pobra�?

��On nie ma odwagi, by si� o�wiadczy� � powiedzia� pogardliwie dow�dca. � Podziwia j� na odleg�o�� i wzdycha w nocy w koszarach tak g�o�no, �e nie mo�na spa�.

��Jak ona wygl�da? Czy jest �adna?

��O tak! � szepn�� Jorgen. � Ale nie wiem, jak mam si� przy niej zachowa�, nigdy dot�d nie by�em niczyim kawalerem. Mo�e wy powiecie mi, panno Sol, jak mam zacz��?

��Oczywi�cie. To zale�y od tego, jaka to jest dziewczyna.

��O, ona jest niewinna i cnotliwa najbardziej, jak tylko mo�na sobie wyobrazi�. P�ochliwa jak �ania.

��A wi�c i ty musisz by� r�wnie cnotliwy jak rycerz Graala � zdecydowa�a Sol. � Musisz jednak pokaza�, �e jeste� od niej silniejszy, takie panny zwykle lubi� patrze� z podziwem na ukochanego. B�d� dla niej bardzo uprzejmy, zachowuj si� dwornie. Nie musisz udawa� nie�mia�ego, bo taki jeste�, ale j� traktowa� jak prawdziw� dam�.

��Tak. Wy z pewno�ci� macie du�o do�wiadczenia pod tym wzgl�dem � powiedzia� Jacob Skille z ironi�.

Zwr�ci�a ku niemu p�on�ce spojrzenie.

��Nie, nie mam � powiedzia�a zimno. � Kiedy mia�am czterna�cie lat, zosta�am zgwa�cona i po tym nikt mnie ju� nie dotkn��.

Pomy�la�a sobie, �e takie drobne przekr�cenie fakt�w nikomu nie zaszkodzi. Prawda by�a zupe�nie inna, ale Klaus musi jej to wybaczy�.

��Biedne dziecko � powiedzia� Skille cicho. � Czterna�cie lat i gwa�t�

Sol poczu�a, jak w jej duszy dzieje si� co� dziwnego, jak ca�a p�onie od gniewu. Ten cz�owiek okaza� jej wsp�czucie! Wsp�czucie! Ona chcia�a, by m�czy�ni j� podziwiali, by jej po��dali! Wtedy by�a silna, wszechw�adna, mog�a trzyma� ich na dystans. Nie, nie oczekiwa�a wsp�czucia! Nie wiedzia�a, jak je przyj��.

Musia�a wsta� i odej�� na bok, poby� troch� sama. Inaczej rzuci�aby si� na Jacoba. M�czy�ni �le j� zrozumieli, s�dzili, �e dr�cz� j� wspomnienia i odesz�a, by nie zobaczyli jej �ez.

Kiedy ju� si� uspokoi�a, wr�ci�a do nich i zn�w u�o�y�a si� na trawie.

��Jak daleko z ni� zaszed�e�? � spokojnie spyta�a Jorgena.

Ch�opak zn�w si� zaczerwieni�.

��By�em z ni� raz sam w ogrodzie jej ojca. To bardzo dostojna panna. Prawie umiera�em z ch�ci poca�owania jej, ale si� nie odwa�y�em, bo nie wiedzia�em, jak to si� robi.

��Ja te� nie wiem � roze�mia�a si� Sol niewinnie. � Mo�e po�wiczymy razem?

��Ale� to przecie� nie wypada.

��Skille mo�e nas nauczy� � drwi�a Sol. � On na pewno ma dzieci i wnuki.

��Skille? O nie, jest wojakiem, od kiedy nauczy� si� chodzi�.

Na twarzy Jacoba Skillego pojawi� si� gniew.

��Wnuki! � parskn��, g��boko dotkni�ty. � Jak s�dzicie, ile mam w�a�ciwie lat, panno Sol? No, ju� najwy�szy czas, �eby�my wyruszali i nie marnowali czasu na tak� czcz� gadanin�.

Jednak�e po tym postoju patrzyli na ni� innymi oczami. We wzroku m�odego Jorgena pojawi�o si� jakie� zdziwienie, �al, jak gdyby zastanawia� si�, czy mimo wszystko nie przyda�aby mu si� lekcja ca�owania. Skille widzia� w niej biedne, bezbronne stworzenie, kt�rego �ycie zniszczy� bezwzgl�dny zbrodniarz.

Biedny, dobry Klaus, bezwzgl�dnym zbrodniarzem? Sol poczu�a wyrzuty sumienia.

Nienawidzi�a nowego sposobu, w jaki Skille zacz�� si� do niej odnosi�. Najwyra�niej postanowi� j� chroni�. A tak bardzo by�a dumna z w�asnej samodzielno�ci!

Nie pop�dza� ich teraz tak bardzo.

Na skraju Romeleasen zatrzyma� si�.

��Poczekajcie tutaj, ja rozejrz� si� za jakim� noclegiem.

S�o�ce sta�o na horyzoncie. Byli w lesie, w�r�d drzew drozd �piewa� sw� samotn� piosenk�. Sol i Jorgen zsiedli z koni, by rozprostowa� ko�ci.

��Siedzenie mnie boli od jazdy � wyzna�a Sol otwarcie, a Jorgen oczywi�cie zn�w si� zaczerwieni�. Co on w�a�ciwie sobie my�li? �e szlachetne damy nie maj� na czym siedzie�?

Jorgen chcia� wr�ci� do rozmowy, kt�r� zacz�li uprzednio, ale Sol min�a ju� ochota, by go uwie��. Uzna�a, �e jest zbyt zielony i niewinny. Powiedzia�a przecie� Dagowi, �e chcia�aby kogo�, kto by j� porwa�.

Mimo to na troch� mu pozwoli�a. Pozwoli�a mu pie�ci� swoj� twarz, dotyka� jej ustami. Poucza�a go, gdy uzna�a, �e jest zbyt niezdarny. Powiedzia�a, jakie s�owa chcia�aby us�ysze� cnotliwa dziewczyna, i pozwoli�a, by d�oni� pozna� zarysy jej cia�a.

�adne z nich nie chcia�o posun�� si� dalej.

��Dla niej to �wi�ta okolica � powiedzia�a Sol. � Nie mo�esz zbruka� r�k, dotykaj�c cia�a innej kobiety.

Zgodzi� si� z ni�, ale Sol wiedzia�a, �e jest mu trudno. Jego usta i d�onie dr�a�y, jak dziecko �ciska� nogi. Sol nie mia�a na niego najmniejszej ochoty.

Zacz�a rozsiod�ywa� konia, aby skierowa� jego my�li w inn� stron�. Czu�a jednak ogromny niepok�j. Musz� by� zupe�nie pozbawiona uczu�, my�la�a zatroskana. Te dotkni�cia powinny mnie podnieci�, a mnie wszystko wyda�o si� po prostu nudne.

Z niezr�cznej sytuacji wybawi� ich Jacob Skille.

��Nie znalaz�em �adnych zabudowa� w pobli�u. Czy pojedziemy dalej, czy mo�e tu rozbijemy ob�z?

��Zosta�my � zdecydowa� Jorgen. � My�l�, �e konie powinny wypocz��.

Tak te� si� sta�o. Sol roz�o�y�a pledy, kt�re mieli ze sob�. K�tem oka obserwowa�a Jacoba Skillego. Uzna�a, �e zasz�a w nim zmiana.

Wkr�tce zrozumia�a, �e to ona zmieni�a sw�j stosunek do niego. Dosz�a do wniosku, �e sta�o si� tak z powodu niedawnych pieszczot Jorgena.

To Skille by� tym silnym m�czyzn�, kt�ry decyduje za nich wszystkich. By� wysokim, mocnym fizycznie, nieokrzesanym wojakiem, kt�rego nie interesowa�y kobiety, Gdyby kto� przyjrza� si� jego twarzy, zauwa�y�by, �e ma w sobie co� poci�gaj�cego. Daleko mu by�o do kr�lewicza z bajki, ale w oczach kry� si� �ar i bystro�� umys�u, kt�ra jej si� podoba�a. By� nie ogolony i nie zaszkodzi�aby mu odrobina wody do umycia twarzy i r�k ani przystrzy�enie dziko rosn�cych w�os�w. Porusza� si� jednak lekko i spr�y�cie, w jego ruchach by�o co� mi�kkiego.

Sol odetchn�a z ulg�. Mo�e jednak nie jestem taka nieczu�a, pomy�la�a.

Przez wszystkie lata, kiedy pomaga�a Tengelowi przy chorych, trzyma�a na wodzy swe zainteresowanie m�czyznami i ca�� zmys�owo��. Gniew Tengela zapad� w ni� tak g��boko, �e robi�a wszystko, by go zadowoli�.

Teraz jednak posta� przybranego ojca, Tengela, jedynej osoby na �wiecie, kt�r� darzy�a szacunkiem, oddali�a si�. Mia�a pe�n� swobod�, uwolni�a si� od s�dziego Strahlenhelma, jego rodziny i od Daga. Nikt nie m�g� si� dowiedzie�, czym zajmowa�a si� od chwili opuszczenia Kopenhagi a� do powrotu do Norwegii. Musi wykorzysta� t� wolno��! Co prawda, nie bardzo jeszcze wiedzia�a jak.

Nie by�o czasu na �adne wieczorne rozmowy. Po zjedzeniu sparta�skiego posi�ku Skille zawin�� si� w koc i nakaza� pozosta�ym zrobi� to samo. Potem powiedzia� dobranoc.

Na szcz�cie Sol le�a�a tak, �e Jorgen nie mia� �adnych szans, by si� do niej zbli�y�.

Bardzo si� z tego cieszy�a. Nie pragn�a wcale niezdarnych pieszczot m�okosa, nie znios�aby ju� wi�cej czu�ych s��w wypowiadanych dr��cym szeptem do ucha. Nie �yczy�a sobie �adnych jawnych czy skrytych dowod�w jego zainteresowania. Otylia mog�a go mie� nietkni�tego.

Kiedy skupi�a si� na sobie, poczu�a, jak bardzo jest zm�czona. Po d�ugiej podr�y konno by�a ca�a poobijana.

Po chwili ju� spa�a.

Rodze�stwo by�o rozdzielone. W domu, w Lipowej Alei, Are rozmawia� z ojcem i Charlott� o gospodarstwie. W Kopenhadze Dag przygotowywa� si� do ostatnich egzamin�w, a Sol, wygnana z Kopenhagi z powodu oskar�enia o czary, jecha�a w�a�nie przez Skani�.

Oni byli przynajmniej szcz�liwi. Gorzej by�o z Liv, t�, kt�ra by� mo�e najbardziej zas�u�y�a na radosne �ycie. Zawsze taka pomocna, �yczliwa i kochaj�ca ludzi.

W dostatnim, cho� nie bardzo przyjaznym domu w Oslo Liv z nadludzkim wysi�kiem prowadzi�a walk� o sympati� i zadowolenie m�a. W ci�gu dnia, kiedy Laurents by� w kantorze, pole do popisu mia�a te�ciowa. Do woli mog�a u�ywa� sobie na uleg�ej dziewczynie. Wieczorami Liv musia�a by� do dyspozycji m�a. Roztargniony Laurents g�adzi� j� po g�owie i pyta�, jak si� miewa jego cukiereczek. Nie s�ucha� jednak, gdy pr�bowa�a opowiedzie�, jak min�� dzie�. Nie mia�a mu zreszt� zbyt wiele do powiedzenia, nauczy�a si� przemilcza� doznane poni�enia. Kiedy pewnego razu o czym� napomkn�a, Laurents tak si� zasro�y�, �e nazwa� j� niewdzi�cznic�. Liv musi zrozumie�, m�wi�, �e jego matka jest stara i nieporadna, i pyta�, czy nie widzi, �e on sam nosi j� na r�kach. Poprosi�a go kiedy� o troch� wi�cej samodzielno�ci, by pokaza�, �e si� do czego� nadaje. Ch�tnie, odpowiedzia�. Id� do kuchni i popro� kuchark�, �eby pozwoli�a ci upiec ciasto. Po tym zdarzeniu zrezygnowa�a z wszelkich pr�b.

W ten wiosenny dzie� te�ciowa jak zwykle rz�dzi�a ni� ze swego miejsca na sofie. Liv biega�a wok�, przynosz�c a to talerzyki z �akociami, a to lusterka, a to piwo, ale i tak w �aden spos�b nie mog�a jej dogodzi�. Wieczne niezadowolenie te�ciowej pog��bia�o wyrzuty sumienia Liv.

��Moimi cierpieniami nikt si� nie przejmuje � narzeka�a, chwytaj�c si� za serce z niew�a�ciwej strony, ale tego Liv nie �mia�a zauwa�y�. � M�j syn m�wi wy��cznie o interesach, a synowa jest zbyt leniwa i niezdarna, by odgadn�� moje pragnienia i potrzeby.

��Czego sobie teraz �yczycie, droga matko? � spyta�a Liv nie�mia�o.

��Ach, jak�e mi mo�esz pom�c ty, kt�ra my�lisz tylko o sobie? Le�� tu sama, zapomniana. Zaraz po tym, jak posz�a� je��, mia�am atak serca. Moje biedne serce nie mo�e przebole�, �e jedyny syn tak nieszcz�liwie si� o�eni�. Le�a�am tu bezradna� sama� tak si� ba�am�

��Nic nie wiedzia�am.

��Wo�a�am � j�kn�a te�ciowa. � Ale nikt nie odpowiada�. Nikt nie chcia� mi pom�c.

Liv wype�ni�o poczucie winy, �e zesz�a na d� na �niadanie. Aby zag�uszy� trawi�ce j� wyrzuty sumienia, zapyta�a te�ciow�, czy ma ochot� na co� do zjedzenia.

Nie, nie by�a g�odna. Nie mog�aby prze�kn�� ani k�sa. W rzeczywisto�ci by�o tak dlatego, �e w tajemnicy poch�on�a pi�tna�cie p�czk�w. Ju� od wielu dni nie wyra�a�a ochoty na jedzenie. Niedu�o ju� mi pozosta�o, j�cza�a. Ale kogo to obchodzi?

��To b�dzie twoja wina, je�eli ja umr�, Liv. Chc�, �eby� o tym wiedzia�a i dobrze zapami�ta�a.

Liv wpatrywa�a si� w swoje d�onie.

��A wi�c� mo�e lepiej b�dzie, je�eli zostan� w domu? Jak wiecie, zaprosi�a mnie na dzisiaj do siebie ma��onka jednego z przyjaci� Laurentsa, ale je�eli �le si� czujecie, matko�

Te�ciowa odpowiedzia�a z rozdra�nieniem:

��Ach tak, a wi�c zaprosi�a ciebie, a mnie nie! Id�, id�, to dla ciebie typowe: my�le� tylko o przyjemno�ciach. Id� i wcale o mnie si� nie troszcz!

To by�o pierwsze zaproszenie, jakie Liv otrzyma�a osobi�cie, i bardzo si� cieszy�a, �e cho� na chwil� wyrwie si� z domu, mimo i� wiedzia�a, �e zaproszono j� ze zwyk�ej uprzejmo�ci. Liv nie zosta�a zaakceptowana w kr�gu znajomych Laurentsa, nie pochodzi�a bowiem z mieszcza�stwa i dlatego nie by�a godna powa�ania.

��Mog� odwo�a� wizyt�.

��Nie, nie r�b tego. Poradz� sobie, jestem przyzwyczajona do samotno�ci, mimo �e dawniej by�o inaczej. Kiedy byli�my z Laurentsem tylko we dwoje, mi�o sp�dzali�my czas, on wykazywa� tyle troskliwo�ci dla swej biednej matki. Teraz musi si� zam�cza�, by zaspokoi� potrzeby wymagaj�cej �ony. On, kt�ry m�g� mie� jedn� z prawdziwie wysoko urodzonych panien w mie�cie! Interesowa�y si� nim wszystkie m�ode damy, a on wybra� sobie ch�opk� bez nazwiska!

Ostatnie s�owa niemal�e wyplu�a.

Liv usi�owa�a nie s�ucha�. Wiedzia�a, �e Laurents i jego matka nied�ugo mieszkali w domu sami, gdy� ojciec zmar� tu� przed ich �lubem.

Tak�e choroba te�ciowej budzi�a u Liv pewne w�tpliwo�ci. Je�li co� j� zainteresowa�o, na przyk�ad jaki� skandal, by�a w stanie p�j�� nawet daleko, by pozna� szczeg�y. Ale kiedy nic si� nie dzia�o, le�a�a przewracaj�c si� na sofie i by�a taka chora, taka chora�

��Dobrze, je�eli naprawd� dacie sobie rad�, matko, p�jd� � rzek�a Liv niepewnie. � Czy macie wszystko, czego wam potrzeba?

��Id�, id� � odpowiedzia�a s�abym g�osem ta wcale jeszcze niestara kobieta.

Czy naprawd� Liv wolno b�dzie wyj��? Z pewno�ci� po powrocie dostanie si� jej nowa porcja z�o�liwo�ci, ale to nie ma znaczenia. Czu�a, �e je�li wkr�tce nie wyrwie si� z tego domu, udusi si�. Nareszcie pozwolono jej wyj��!

Ale nie, nadzieja okaza�a si� p�onna. Te�ciowa nie mia�a zamiaru skapitulowa�. Na widok gotowej do wyj�cia Liv z�apa�a si� za gard�o wydaj�c chrapliwe d�wi�ki.

��Och, nie mog� zaczerpn�� powietrza! Nie mog� oddycha�!

Liv pobieg�a po sole trze�wi�ce.

��Czy mam sprowadzi� medyka? � zapyta�a, kiedy te�ciowa na chwil� przycich�a.

��Nie, to bardzo zaj�ty cz�owiek. Nie wolno niepokoi� go takim drobnostkami. �adnie by to wygl�da�o, gdyby okaza�o si�, �e moja w�asna rodzina nie potrafi o mnie zadba�!

Liv popatrzy�a na blad�, cierpi�c� twarz i zrezygnowa�a. Do damy, kt�ra j� zaprosi�a, pos�a�a s�u��c�, by ta odwo�a�a wizyt�.

W chwil� p�niej te�ciowa o�ywi�a si� i wkr�tce by�a ju� na tyle w dobrej formie, by zn�w z rozmys�em dr�czy� synow�.

Podczas gdy Sol b��dzi�a po zazielenionych wiosn� bukowych lasach, Liv sta�a przy oknie w kupieckim domu w Oslo i spogl�da�a na b�oto na ulicach. Deszcz si�pi� bezlito�nie.

Uczucie �ciskania w �o��dku nie chcia�o jej opu�ci�, tak samo jak uczucie zniech�cenia.

Poddenerwowana, niespokojna, uderza�a palcami o parapet. Gdyby tylko mog�a czym� si� zaj��! Wszystko jednak, czego si� tkn�a, poci�ga�o za sob� jeszcze wi�ksze wyrzuty sumienia. Czy wolno jej si� tym zajmowa�? Czy to przystoi �onie? Czy kiedykolwiek si� nauczy w�a�ciwego zachowania, ona, przywyk�a do niesienia pomocy, gdzie tylko by�o trzeba, wychowana w atmosferze mi�o�ci i troski o drugiego cz�owieka. Przyzwyczajona do my�lenia o zadowoleniu innych ludzi, do dbania, by wszyscy mogli robi� to, co sprawia im przyjemno��, co czyni ich szcz�liwymi. Tutaj �ajano j�, gdy pomaga�a w nieodpowiednim momencie. Ale kt�ry moment by� w�a�ciwy? Wydawa�o si�, �e ka�dego dnia jest inaczej.

Jak�e miewaj� si� w domu w Lipowej Alei?

Tam chyba te� pada deszcz. W takie dni woda �cieka�a po listkach lip i w alei tworzy� si� male�ki strumyk. A na dziedzi�cu, tu� obok schod�w, sta�a wielka ka�u�a. Od lat ojciec mia� zamiar co� z tym zrobi�, ale zapomina�, kiedy tylko przestawa�o pada�. Pewnie dopiero Are si� tym zajmie.

Reszta rodze�stwa by�a w Danii. Nied�ugo obydwoje wr�c� do domu. A ona do domu nie pojedzie. Opu�ci�a Lipow� Alej� i Grastensholm na zawsze, a Laurents ci�gle odmawia�, gdy proponowa�a odwiedzenie rodziny. Zazwyczaj twierdzi�, �e nie ma na to czasu. �A poza tym nie powinna� bywa� tam zbyt cz�sto � mawia� zwykle. � Co za dziwni ludzie! Charlotta Meiden to przecie� kompromitacja dla swego stanu, jest taka radykalna. Niezam�na kobieta i w og�le��

Liv zna�a zdanie Laurentsa na temat Charlotty: powinna by� ukarana, zakuta w dyby i wystawiona na publiczne po�miewisko, tak jak dzia�o si� z ka�d� samotn� matk�. Wszyscy, nawet ojciec dziecka, mieli prawo opluwa� tak� i obrzuca� kamieniami. Charlotcie uda�o si� tego unikn��, z czego Laurents by� wyra�nie niezadowolony. Twierdzi�, �e takie przypadki przyczyniaj� si� do og�lnego upadku moralnego.

Liv nie potrafi�a wyobrazi� sobie dobrej, �yczliwej Charlotty zakutej w dyby. Naturalnie Laurents nie wiedzia� nic o tym, �e ma�y Dag zosta� porzucony w lesie na pewn� �mier�. Tego nie mia�a odwagi, ani te� ochoty, powiedzie� m�owi.

�Tak, tw�j ojciec zarabia bez w�tpienia niez�e pieni�dze, jego wi�c mog� zaakceptowa� � m�wi� Laurents, kiedy wspominali jej rodzin�. Zawsze jednak w jego g�osie d�wi�cza� pogardliwy ton. � Ale musisz przyzna�, �e poza wszystkim on jest bardzo dziwny. No i pi�knym, na Boga, nie mo�na go nazwa�!�

Liv zawsze uwa�a�a swego ojca za najpi�kniejszego na ziemi. Nikt nie mia� oczu tak pe�nych mi�o�ci jak on.

�Tw�j brat Are jest do wytrzymania. Przynajmniej m�wi tak, �e mo�na go zrozumie�, chocia� to tylko ch�op. A twoja matka? Te� jest zbyt post�powa. Chodzi z go�� g�ow�, jakby �y�a z twoim ojcem w grzechu. To po niej odziedziczy�a� tak� niezaradno�� w prowadzeniu domu, prawda? I te idiotyczne pomys�y, by malowa�!�

Liv nigdy nie o�mieli�a si� zdradzi� Laurentsowi tajemnicy, �e Silje to w�a�nie Mistrz Arngrim, kt�rego tak podziwia�. Koniecznie chcia� mie� namalowan� przez niego tapet�. Nie dosta� jej, bo Mistrz mia� zbyt wiele zam�wie�. A nieudolno�� w prowadzeniu gospodarstwa? W domu wszyscy m�wili zawsze, �e Liv, w przeciwie�stwie do Silje, jest doskona�� gospodyni�. Tu jednak do jej obowi�zk�w nale�a�o co� zupe�nie innego. Mia�a zarz�dza�, wydawa� polecenia s�u�bie i zawsze by� na miejscu, kiedy potrzebowa� czego� Laurents lub jego matka.

Liv nie lubi�a komenderowa� s�u�b�. W domu zwracano si� do wszystkich �yczliwie i w razie potrzeby pomagano w pracach domowych. Tu by�o o wiele trudniej!

Wiedzia�a, �e Laurents czuje si� bardzo niepewnie w towarzystwie Sol. By� ni� oczarowany, a jednocze�nie przera�ony jej siln� osobowo�ci� i pewno�ci� siebie. A tak�e brakiem zainteresowania czy podziwu dla jego osoby. Bardzo �le wyra�a� si� o Sol, oczywi�cie kiedy ona tego nie s�ysza�a.

Laurents nigdy nie spotka� Daga i Liv zastanawia�a si�, jakie wady odkry�by u niego.

Czy wszyscy ludzie w�a�nie tak oceniali jej rodzin�? Bardzo j� to zasmuca�o. Na szcz�cie nie mog�a w to do ko�ca uwierzy�, mieli przecie� tylu przyjaci�.

Te�ciowa uci�a sobie poobiedni� drzemk�. To by�a najpi�kniejsza chwila w ci�gu ca�ego dnia, te ma�e p� godziny, jakie Liv mia�a dla siebie. Tym razem jednak co� zacisn�o si� w niej tak mocno, �e nie by�a w stanie si� odpr�y�.

Krople deszczu uderza�y w szyby. Do komnaty wszed� jeden ze s�u��cych. Liv szybko odsun�a si� od okna, udaj�c, �e jest czym� zaj�ta.

S�o�ce ju� zasz�o, ale mimo to nadal by�o jasno, kiedy Sol nagle stan�a nad g��bok� rozpadlin�, daleko, daleko od wszelkich zabudowa�, w g��bi ciemnego lasu.

By�a zm�czona, g�odna i zniech�cona po bez�adnej w�dr�wce trwaj�cej ca�e popo�udnie i wiecz�r.

Czego w�a�ciwie szuka�a? Opuszczonego miejsca, kt�re przesta�o odgrywa� w�a�ciw� mu rol� ju� ca�e wieki temu? Gdzie przywiod�a j� jaka� stara opowie�� o czarownicach, kt�re zbiera�y si� tu w zamierzch�ych czasach?

Zadr�a�a. Nigdy jeszcze nie czu�a si� tak samotna jak w tej chwili.

Zosta�a ju� tylko ona jedna. Co w�a�ciwie tu robi?

Z westchnieniem spojrza�a w d�.

Zw�glone resztki, pozosta�o�� po rytua�ach odprawianych na dnie rozpadliny, wyra�nie przemawia�y swoim j�zykiem.

To musia�a by� Szczelina Ansgara.

Chyba nie tego Ansgara, kt�ry schrystianizowa� Skandynawi�? Wcale te� nie by�o tu otch�ani. Z miejsca, w kt�rym sta�a, widzia�a ca�e poro�ni�te traw� dno rozpadliny. Czego to ludzie nie potrafi� wymy�li�!

Palenisko, kt�re tak cz�sto by�o u�ywane�

Czy to mo�liwe, by nadal istnia�y jakie��

Nie, to na pewno �lady pozostawione przez drwali.

Nie mo�e robi� sobie zbyt wielkich nadziei.

Ale Sol, tak dotkliwie odczuwaj�ca samotno�� w obcym kraju, g��boko w lesie, zdecydowana by�a stawi� si� w tym miejscu wieczorem nast�pnego dnia podczas pe�ni ksi�yca. Mo�e uda si� jej odebra� przes�anie lub cho�by sygna� od zmar�ych, od wygnanych, przep�dzonych nieszcz�nik�w, kt�rzy kiedy� tutaj si� zbierali? Spr�buje nawi�za� bodaj cienk� ni� porozumienia z ich duszami, ona, obca w �wiecie zwyk�ych ludzi.

Odesz�a smutna w poszukiwaniu miejsca na nocleg dla siebie i konia.

Nad morzem, nad kurhanami w Brosarps Backar i nad Szczelin� Ansgara, znajduj�c� si� w g��bi l�du w tajemniczym lesie, �wieci� ksi�yc w pe�ni. Wzmagaj�cy si� wiatr targa� w�osy Sol. Dziewczyna z rozmys�em spowi�a si� w czer�. Na ko�cu d�ugiego kija przywi�za�a kosmyk w�os�w odci�ty staremu rozb�jnikowi. Powiewa� teraz na silnym wietrze.

Nadszed� czwartkowy wiecz�r, pow�drowa�a wi�c do Szczeliny Ansgara.

Ju� z oddali wyczu�a zapach ogniska. Kiedy podesz�a bli�ej, zobaczy�a s�up g�stego dymu wydobywaj�cy si� z rozpadliny i w�druj�cy ju� wysoko w koronach drzew. Serce zabi�o jej mocniej.

To na pewno drwale, pomy�la�a. Ale co oni tu robi� w nocy?

Smolarze? Nie widzia�a jednak ich �lad�w.

Przystan�a i zajrza�a w d�.

W rozpadlinie p�on�� ogie�. Wok� niego siedzia�o troje ludzi. Troje samotnych ludzi, w tym dwie kobiety. Co tu robi�y kobiety o tej porze?

Widzia�a, �e rozmawiaj� i patykami grzebi� w w�glach, oni�

Sol zamkn�a oczy i odetchn�a g��boko.

Te kobiety to czarownice! Nie mog�a si� myli�!

D�ugo sta�a nieruchomo.

Zaraz mnie zauwa��, pomy�la�a. Wygl�dam chyba dostatecznie dramatycznie, z w�osami i sukni� powiewaj�c� na wietrze, z wzniesionym kijem czarownic, pod�wietlona od ty�u blaskiem ksi�yca.

Sol zawsze lubi�a dramatyzowa�.

Nie zd��y�a jeszcze w pe�ni uruchomi� swej wybuja�ej wyobra�ni, gdy jedna z kobiet z wyra�nym podnieceniem wskaza�a na ni� palcem. Druga kobieta i m�czyzna wstali, przera�eni. D�ugo trwali bez ruchu, podczas gdy Sol schodzi�a w d� po stromi�nie.

Podesz�a do nich bardzo blisko. Czu�a si� cokolwiek niepewnie widz�c, jak bacznie si� jej przygl�daj� i oceniaj�.

Milczenie przed�u�a�o si�. Przez g�ow� Sol przemkn�a my�l, �e tu, w szczelinie, jest tak zacisznie.

��B�d� pozdrowiona, c�ro Ludzi Lodu!

Sol drgn�a. Przem�wi�a kobieta, kt�ra zauwa�y�a j� pierwsza i nie wsta�a wraz z pozosta�ymi. G�os mia�a zachrypni�ty.

��A wi�c znacie mnie? Znacie Ludzi Lodu?

Kobieta poprosi�a j�, by spocz�a; pozostali tak�e usiedli.

��Nie, nie znam ci� � u�miechn�a si� staruszka. � Ale imi� Ludzi Lodu g�o�ne jest w naszych kr�gach. Nie mo�na nie rozpozna� waszych oczu. Ale, o ile wiem, mieszkali w Trondelag a� do czasu, gdy zostali zg�adzeni jakie� pi�tna�cie lat temu. Jak to si� sta�o, �e jeste� tutaj?

��To d�uga historia � odpar�a Sol. � Dowiedzia�am si� o czarownicach z Brosarps Backar od mojej starej krewniaczki Hanny, a poniewa� jestem chyba jedyn� spo�r�d prawdziwych Ludzi Lodu, t�skni�am za spotkaniem z wami przez ca�e swoje �ycie.

��Hanna? � powt�rzy�a stara kobieta, ubrana w ciemne szaty i szal, zakrywaj�cy nawet jej twarz. � Hanna? Matka mojego ojca s�ysza�a o pewnej Hannie z rodu Ludzi Lodu, kt�ra mia�a niezwyk�e zdolno�ci. Ale czy to mo�e by� ona?

��To bardzo prawdopodobne. Nauczy�am si� od niej wszystkiego, co potrafi�.

��Jak dosta�a� si� tu z Brosarp? � zapyta�a druga kobieta.

Sol u�miechn�a si�.

��Je�li ma si� w �yciu tylko jedno marzenie, robi si� wszystko, by je spe�ni�. Pomog�a mi para staruszk�w. Zrobili to, poniewa� zrozumieli, kim jestem. Ale �o�nierze w�jta napotkaj� u nich na mur milczenia.

��To dobrze � rzek�a kobieta.

Sol by�a szcz�liwa niemal do szale�stwa. Zaprosili j� na prosty posi�ek. Teraz, odpowiadaj�c na rozliczne pytania, mog�a przyjrze� si� im uwa�niej.

W wygl�dzie staruszki zdumiewa� kontrast mi�dzy sk�r�, delikatn� i g�adk� jak u m�odej dziewczyny, a siwymi w�osami i bezz�bnymi szcz�kami. Druga, kobieta w �rednim wieku, by�a wyniszczona chorob�. Mia�a przerzedzone, zmatowia�e w�osy i zbyt wcze�nie zwi�d�� sk�r�. By�a chuda i blada; ani chusty, ani ciep�o ogniska nie by�y w stanie ju� jej rozgrza�. Nieustannie zanosi�a si� suchym, m�cz�cym kaszlem. Sol nie mog�a wyzby� si� obawy, �e kobieta, goni�c resztkami si�, za chwil� upadnie.

M�czyzna by� przedziwnym, trudnym do opisania, milcz�cym typem. Bardzo wysoki i chudy, sprawia� wra�enie, jakby jego cz�onki zosta�y ze sob� po��czone przypadkowo. W pod�u�nej twarzy osadzone by�y smutne oczy. Nadgarstki nosi�y g��bokie �lady po kajdanach w�jta.

Wizyta Sol wyra�nie ich o�ywi�a.

Kiedy opowiedzia�a o swoich prze�yciach, chcia�a dowiedzie� si� czego� o nich. Us�ysza�a gorzkie opowie�ci o n�dznym �yciu w ci�g�ym strachu i przera�eniu.

Ksi�yc znikn�� z ich pola widzenia. Noc wok� by�a ciemna, a im, kt�rzy siedzieli przy �wietle ogniska, wydawa�a si� jeszcze ciemniejsza.

��Zosta�o nas ju� niewiele � westchn�a staruszka. � Nic dziwnego, skoro ko�ci� i w�adze tak si� rozbestwi�y. Kiedy nie mog� znale�� nas, �api� kogo popadnie. Wiesz pewnie, dziewczyno, �e nie obchodzi ich, kogo bior�. Zwyk�e, dobre kobiety, kt�re z czarami nic wsp�lnego nie maj�, wi�zione s� na podstawie bezzasadnych pom�wie� z�ych s�siad�w. Moje serce cz�sto p�acze nad tymi nieszcz�nicami. My, maj�cy niech�tnie widziane zdolno�ci, kt�re mimo wszystko tak bardzo kochamy; musimy by� po trzykro� bardziej ostro�ni. Pi��dziesi�t lat temu by�o nas w Danii du�o, teraz zosta�a tylko garstka. Wi�kszo�� z nas jest dzi� tutaj.

To bardzo niewiele, pomy�la�a Sol. Obie kobiety pewnie nie prze�yj� zimy, a i m�czyzna nie wydawa� si� okazem zdrowia. Jemu tak�e nie by�o s�dzone d�ugie �ycie. A potem? Co b�dzie potem? �wiat pe�en pustki.

��Jestem prawdopodobnie jedyna w Norwegii � powiedzia�a Sol. � Opr�cz brata mej matki, ale to odszczepieniec. U�ywa swej mocy tylko do leczenia i piel�gnacji chorych.

Kobieta popatrzy�a na ni� m�drymi oczyma.

��Nie, nie jeste� jedyna, moje dziecko. Masz towarzyszy.

��Jest nas wi�cej? Kto? Gdzie?

Staruszka przytakn�a.

��S� to Finowie przybyli ze wschodu do Szwecji, do las�w w okolicach Angermansland, Dalarna i Varmland. Stamt�d ci�gn� na zach�d, do g��bokich las�w Solor w Norwegii. Tam mo�esz ich szuka�. Sposobi� sobie ziemi�, wypalaj� lasy i siej�. W�r�d nich s� m�czy�ni i kobiety, kt�re wiele potrafi�.

Sol zal�ni�y oczy.

��Musz� tam kiedy� pojecha�! Uwierzcie mi, moje �ycie by�o takie samotne, chocia� otacza�a mnie troskliwa rodzina, kt�r� kocha�am.

M�czyzna pokiwa� g�ow�.

��Znamy twoj� samotno��. My tak�e j� odczuwamy.

Popatrzy�a na jego nadgarstki.

��By�e� w szponach w�jta?

��Tak. D�ugo siedzia�em w ciemnicy. Nie wiesz, jak tam jest, dziecko. Strze� si�, by ci� nie pojmali. Zdarza si�, �e �zapominaj�� o wi�niach miesi�cami. Widzia�em kobiety prowadzone na stos w odzieniu tak przegni�ym, �e z nich spada�o.

��W jaki spos�b si� wydosta�e�?

U�miechn�� si�, pokazuj�c d�ugie ko�skie z�by.

��Z pomoc� czar�w pokierowa�em wol� stra�nik�w.

��Wspaniale! � powiedzia�a Sol z podziwem.

��Ale to zabra�o troch� czasu. Potem, kiedy odzyska�em wolno��, by�em tak wycie�czony po tygodniu nat�ania woli, �e spa�em przez wiele dni. Nigdy nie pozwol�, by mnie zn�w schwytano.

��Rozumiem. Och, jak�e szcz�liwa jestem z wami! Chc� tu zosta� jak najd�u�ej!

��Nie � powiedzia�a m�odsza kobieta. M�wi�a po du�sku, podczas gdy pozostali najwyra�niej pochodzili ze Skanii. � Nie. Moj� najmocniejsz� stron� jest przepowiadanie przysz�o�ci. Musisz wraca� do domu. Natychmiast! Kto� ci� potrzebuje.

��Mnie? Kto?

��Tego nie wiem. Wiem tylko, �e kto�, kogo bardzo kochasz, cierpi. I tylko ty mo�esz temu zaradzi�.

Sol spowa�nia�a.

��W jaki spos�b mog� pom�c?

��Nie przebieraj w �rodkach. Wiem, �e je�li o to chodzi, nie masz specjalnych w�tpliwo�ci.

��Du�o wiesz � powiedzia�a Sol powoli, odganiaj�c zb��kan� �m�, kt�ra w�a�nie mia�a zamiar zako�czy� �ywot, gdy� skusi� j� blask ognia.

��Tak, wiem o tobie wiele. Przed chwil� wzi�am ci� za r�k�, pami�tasz? Ujrza�am wiele rzeczy, kt�re sprawi�yby, �e w�jt otworzy�by szeroko oczy ze zdziwienia, a kat chwyci� za top�r. Jeste� naprawd� wyj�tkowa. Jeste� jedn� z nas! Jed� do domu, Sol! Bardzo chcieliby�my, �eby� tu zosta�a, wla�a w nas nowe si�y. Ale twoje miejsce jest teraz tam.

Sol pokiwa�a g�ow�.

��Tak! Je�eli kto� cierpi, musz� jecha�. Tak szybko jak si� da.

��Twierdzisz, �e kochasz sw� rodzin�? � zapyta�a nagle staruszka. � Trudno w to uwierzy�.

��Dlaczego?

��Nie wiesz, dlaczego zw� was Lud�mi Lodu?

��Wiem, poniewa� nasza dolina by�a ukryta. Dosta� si� do niej mo�na by�o tylko tajemn� drog� pod lodowcem.

��Mylisz si�. Nazywacie si� tak dlatego, �e rodzicie si� z lodem w sercu. Ty nigdy nikogo nie pokochasz. M�czy�ni mog� mie� twoje cia�o, ale nigdy nie zdob�d� twojej mi�o�ci, bowiem ty, kt�ra jeste� prawdziwym dzieckiem Ludzi Lodu, nie masz w sobie mi�o�ci.

To pomy�ka, my�la�a Sol zrozpaczona. A mo�e jednak?

Lubi�? Tak. Ale kocha�

A Tengel? Je�eli on nie kocha� Silje, to znaczy, �e nie ma w og�le mi�o�ci na ziemi! Ale Tengel w�a�ciwie nie jest prawdziwym dzieckiem Ludzi Lodu. Tengel to mieszanina tego, co w ludziach najlepsze, i z�ych pr�d�w, kt�re nios�a ze sob� krew Ludzi Lodu.

A ona sama� Kim by�a w�a�ciwie? I co znaczy�o dla niej s�owo �kocha�?

Smutnymi oczyma wpatrywa�a si� w las za nimi. Czu�a si� tak, jakby lodowaty wiatr przeszy� jej cia�o na wskro�, a� do g��bi duszy.

Jej towarzysze siedzieli w milczeniu, bacznie j� obserwuj�c.

Sol nie chcia�a wi�cej o tym my�le�. Gor�czkowo zmieni�a temat.

��Czy mo�ecie mi pom�c znale�� belladonn�?

U�miechn�li si�, z pewno�ci� wiedzieli, do czego jej potrzebna.

��Poka�emy ci miejsce, gdzie ro�nie. To przy strumieniu, kt�ry mija�a� � powiedzia�a staruszka. � Ale wcze�niej dostaniesz troch� ode mnie. Jagody s� oczywi�cie suszone, ale zachowa�y sw� moc.

Sol wzi�a je i podzi�kowa�a.

Chcieli zobaczy�, co potrafi. Jej zdolno�ci wzbudzi�y podziw. Potem sami pokazali, z czego s� znani. Uczyli si� od siebie, wiecz�r up�ywa� szybko. Sol zarazi�a ich swoj� rado�ci� i zapa�em. Ona, mistrzyni w leczeniu zio�ami, podarowa�a chorej kobiecie sporo ze swych zapas�w. Zdawa�a sobie spraw�, �e ta pomoc jest sp�niona, ale kobieta i tak by�a jej g��boko wdzi�czna.

Ogromne zainteresowanie wzbudzi� korze� mandragory, kt�ry mia�a Sol. Widzia�a z ich spojrze�, �e sprzedaliby dusz�, byle tylko m�c go kupi�. Mandragory nie sprzedaje si� jednak w zwyk�y spos�b. Za ka�dym razem nale�y zap�aci� za ni� mniej, ni� zap�aci� poprzedni w�a�ciciel. W ko�cu osi�ga cen� tak nisk�, �e ten, do kt�rego nale�y, ju� nie mo�e jej sprzeda�, a wtedy jego dusza przechodzi na w�asno�� Szatana. Znane s� historie o korzeniach mandragory, za kt�re ostatni nabywca p�aci� ziarnkiem piasku podniesionym z drogi, a c� mo�e by� jeszcze mniejszego? Kupuj�cy nie m�g� si� wi�c jej pozby�, a zatem czeka�a go prosta droga do piek�a.

Nikt nie wiedzia�, ile warta jest mandragora Sol. Wszyscy jednak zdawali sobie spraw�, �e nigdy nie zechce jej sprzeda�. Opowiedzia�a im ju� o swej t�sknocie do kr�lestwa otch�ani.

��A teraz, Sol, we�miesz udzia� w czym�, co na pewno nie jest ci znane � powiedzia�a m�odsza z kobiet. � Zwr�ci�a� uwag� na garnek nad ogniem?

��Tak. Czy to straw� gotujecie?

Roze�miali si�.

��To �rodek odurzaj�cy � powiedzia� m�czyzna. � Przyrz�dzamy go, by si� zabawi�. Zio�a, kt�rych u�ywamy, s� tajemnic�. Postawimy teraz garnek mi�dzy nami; do�wiadczysz czego�, czego nigdy jeszcze nie prze�y�a�.

��Czy to b�dzie co� niezwyk�ego?

��Tak � powiedzia�a chora kobieta. � Co� bardzo niezwyk�ego.

��Lot na Blokksberg?

��O nie, co� zupe�nie innego. Na Blokksberg musisz uda� si� w zupe�nej samotno�ci i po�wi�ci� na to sporo czasu. To jest �rodek, kt�ry pobudza do �ycia u�pione zdolno�ci. Drzemi� one w ka�dym cz�owieku, ale zapomnieli�my, �e je posiadamy.

Sol kiwn�a g�ow�.

��Podajcie garnek!

Zapad�a cisza. Ognisko z wolna dogasa�o, ale noc by�a jeszcze ciep�a. Usadowili si� wok� naczynia i nakrywszy g�owy kocem, wdychali wydobywaj�ce si� z niego opary.

Sol zakr�ci�o si� w g�owie, przed oczami przelatywa�y jej rozmaite obrazy, niewyra�ne, zamglone. Nie zd��y�a zauwa�y�, co przedstawiaj�. By� mo�e nie by�a w stanie zebra� my�li ze szcz�cia, �e przebywa z lud�mi, kt�rzy j� rozumiej�.

Nagle m�czyzna odrzuci� przykrycie i odsun�� garnek. Sol zrozumia�a, �e wszyscy osi�gn�li ju� ��dane stadium transu.

Bezwolnie przechyli�a si� w ty� i opar�a o poro�ni�te traw� zbocze. Stara kobieta zrobi�a to samo, m�odsza, chora, opad�a do ty�u na traw�. M�czyzna pochyli� si� do przodu.

Sol by�a tak oszo�omiona, �e ca�a rozpadlina wirowa�a wraz z ni�. Zamkn�a oczy.

Wizje si� uspokoi�y, sta�y si� wyra�niejsze.

�wieci� ksi�yc, ale dzia�o si� to innej nocy, w jakim� innym czasie. Kl�cza�a, tarmosz�c i potrz�saj�c le��c� na ziemi kobiet�. By�o zimno, ona sama musia�a by� bardzo niedu�a, jej d�onie wydawa�y si� takie male�kie w por�wnaniu z cia�em kobiety. Kiedy unios�a g�ow�, us�ysza�a g�os m�odej dziewczyny: �Chod�! Twoja matka nie �yje.� T� dziewczyn� musia�a by� Silje. Taka m�oda, prawie dziecko jeszcze!

Wizja sko�czy�a si�, zast�pi�a j� inna. Sol siedzia�a u kogo� na kolanach. Tak, to kobieta, kt�r� przed chwil� widzia�a martw�. Jej matka Sunniva. Jak�e pi�kna! Mia�a ciemne, smutne oczy. By� tam te� m�czyzna, prawdopodobnie jej ojciec, ale jego sylwetki nie dostrzeg�a wyra�nie.

Obraz zmieni� si� gwa�townie. Pojawi�a si� nowa twarz. Hanna! Sol wi�a si� z j�kiem, chcia�a z ni� porozmawia�, ale Hanna ju� znikn�a. Z nieznanej g��bi m�zgu dziewczyny wy�oni�y si� nowe, powykrzywiane twarze. Twarze, kt�re mia�y ze sob� co� wsp�lnego. Wszystkie nosi�y pi�tno z�a, samotno�ci i smutku. Brzydkie, a czasami �adne, i cho� Sol nie wiedzia�a dlaczego, by�a pewna, �e nie s� sobie wsp�czesne.

Cofa�a si� w czasie! Postacie, kt�re widzia�a, to przekl�ci z rodu Ludzi Lodu. Jej w�asne korzenie, jej przodkowie.

Cho� Hanna nie by�a jej najbli�sz� krewn�, nie by�o nic dziwnego w tym, �e Sol ujrza�a w�a�nie j� � zna�a j� przecie� dobrze ze swego prawdziwego �ycia. Teraz natomiast mia�a przed oczami ludzi dawno zmar�ych, prawdopodobnie tych, od kt�rych wywodzi�a si� w prostej linii.

Odetchn�a g��boko. Znajdowa�a si� w stanie oszo�omienia. By�a spi�ta, ciekawa, cho� pojawi� si� l�k, uczucie dotychczas jej nieznane.

Zapad�a w trans jeszcze g��biej. Nie zdawa�a sobie sprawy, �e widziane przez ni� obrazy to tylko sen. Sylwetki wydawa�y si� jej rzeczywiste.

Dostrzega�a jakie� szczeg�y z otoczenia, by�y jednak bardziej niewyra�ne od ludzi. By�y to raczej wra�enia. Niewypowiedzianie gorzka walka o prze�ycie w niego�cinnej Dolinie Ludzi Lodu. Bieda, smutek, beznadziejno�� i rozpaczliwa t�sknota.

A wi�c Silje i Tengel nie byli jedynymi, kt�rym t�skno by�o do normalnego �wiata.

Niesamowite wyda�y si� jej te bezimienne sylwetki z minionych epok. Nie by�o ich wiele; osoby o szczeg�lnych cechach pojawia�y si� rzadko. Tengel powiedzia� jej, �e przeci�tnie jedna w ka�dym pokoleniu. Widzia�a te� mi�ych, dobrych ludzi, ale ich wizerunki znika�y tak szybko, jak gdyby ona dostrzec mia�a jedynie tych ze swego rodu, kt�rzy zostali dotkni�ci. A mo�e sama tak chcia�a?

Nagle pojawi� si� przed ni� bardzo przystojny m�czyzna. Dostrzeg�a, �e co� ni�s�. Pomy�la�a, �e dobrze da� odpocz�� oczom i popatrze� na kogo� �adnego. Ale on r�wnie� mia� ��te oczy i tak z�o�liwy u�miech, �e Sol a� drgn�a, chocia� potrafi�a znie�� naprawd� wiele.

To m�g�by by� m�czyzna dla mnie, pomy�la�a. Gdybym spotka�a kogo� takiego, mo�e potrafi�abym si� zakocha�?

Nie by�a tego pewna. Mo�e w�a�nie w tej chwili odczu�a, jak bardzo jest rozdarta? Jak ci�ko �y�, maj�c w sobie ludzkie przymioty wymieszane z dziedzictwem z�ego rodu? Pi�kny, niezwykle fascynuj�cy m�czyzna, kt�remu spogl�da�a w oczy, to jeden z niewielu jej przodk�w, kt�remu si� naprawd� poszcz�ci�o. By� na wskro� z�y! Zrozumia�a teraz, jak� straszliw� tragedi� prze�ywa� musieli wszyscy z jej rodu, Tengel mo�e najbardziej. Mia� jednak do�� si�, by opowiedzie� si� po jednej stronie. Hanna tak�e, cho� wybra�a przeciwn�.

Ale czy Hanna naprawd� mia�a w sobie wy��cznie z�o?

W momencie gdy m�czyzna znika� z jej pola widzenia, Sol zauwa�y�a, co trzyma w r�ku. By�a to g�owa kobiety; wpatruj�ca si� przed siebie martwymi oczyma. Sol wiedzia�a, �e to on zabi� t� kobiet�.

Pojawi�a si� nast�pna para; okropne postaci z minionych czas�w. Byli to kobieta i m�czyzna, odziani w proste kaftany i mi�kkie buty z d�ugimi noskami, jakich Sol nigdy dot�d nie widzia�a.

Nagle zadr�a�a. Instynktownie zacisn�a z ca�ej si�y d�onie na k�pkach trawy.

Co� wynurza�o si� z ciemno�ci� Co�, przed czym ucieka�y wszystkie inne zjawy. W Sol wpatrywa�a si� para wytrzeszczonych, pe�nych nienawi�ci oczu.

Mia�a uczucie, �e tonie, �e nie wytrzyma ju� wi�cej. Zacz�a mruga�, by odp�dzi� t� wizj�, ale nie pomaga�o. Obrazy pochodzi�y z niej samej, z ma�ej kom�rki w m�zgu, w kt�rej przechowywane by�y przez ca�e pokolenia i nigdy nie wywo�ywane. Z trudem chwyta�a powietrze, wydaj�c z siebie d�wi�ki takie, jakby si� dusi�a.

Wszyscy w szczelinie j� s�yszeli, lecz byli zbyt zamroczeni, by jej pom�c. Zreszt� oni tak�e nie mogli nic zrobi�, wszystko musia�o i�� swoim torem.

Rozumieli jednak, �e dziewczyna napotka�a wi�ksze trudno�ci ni� to zazwyczaj bywa�o. Im r�wnie� objawiali si� przodkowie. Nie nauczyli si� komunikowa� z nimi bezpo�rednio, ale czerpali si�y i natchnienie z ich istnienia.

Ale Sol pochodzi�a z rodu Ludzi Lodu! Niech si� strze�e ten, kto odwa�y si� spojrze� w jego przesz�o��!

Gdyby wiedzia�a, co sprawi wywar, by� mo�e by odm�wi�a. A mo�e nie, mo�e ciekawo�� wzi�aby g�r�?

By�o jej s�abo. Popad�a w stan odr�twienia. Nie poddawa�a si�, cofa�a si� odruchowo, ale straszliwe monstrum podchodzi�o coraz bli�ej i bli�ej.

To m�g� by� tylko z�y duch Ludzi Lodu. Tengel Z�y � to ni cz�owiek, ni zwierz� � to potw�r. Niewykluczone, �e kiedy� by� jednym z ludzi, ale teraz nie spos�b nawet sobie tego wyobrazi�. Niski, skurczony, du�o mniejszy od Sol, mia� tak p�ask� g�ow�, �e wydawa�o si�, jakby uszy le�a�y na jednej linii z potylic�. A do tego jeszcze te podst�pne oczy i haczykowaty nos, do z�udzenia przypominaj�cy dzi�b! Gdy otworzy� usta w grymasie dzikiego zwierza, Sol zobaczy�a kr�tkie, ostre z�by. Na szcz�cie jego cia�o okrywa� szeroki p�aszcz. Spod obszernego okrycia wystawa�a tylko jedna r�ka, d�uga, ko�cista jak szpon.

Najgorsze jednak by�o z�o, kt�re otacza�o go jak g�sta mg�a.

Sol nawet przez moment nie w�tpi�a, �e jest to stw�r, kt�ry zaprzeda� dusz� Diab�u. �aden cz�owiek nie by� stworzony w ten spos�b. Musia�y go ulepi� najczarniejsze moce z piekielnych otch�ani.

Pragn�a wyrwa� si� z transu, uciec przed tym potworem. Czego chcia� od niej? Dlaczego patrzy� z tak� nienawi�ci�? Czy zamierza� jej co� powiedzie�?

Nagle dozna�a ol�nienia. Widzia�a go ju� kiedy�!

Bardzo dawno temu. Ale gdzie?

To dlatego tak mnie nienawidzi, pomy�la�a zrozpaczona. Ba� si�, ba� si� w�a�nie jej! Ale dlaczego?

Gdyby tylko mog�a sobie przypomnie�!

Zacz�a krzycze�, b�aga�, by znikn��, ale wizja uparcie trwa�a. Ju� bardziej cofn�� si� w czasie nie mog�a.

Najwyra�niej zobaczy� mia�a tylko Ludzi Lodu, a ich historia zaczyna�a si� od Tengela Z�ego. Wszystko, co by�o wcze�niej, znikn�o na zawsze.

Sol wi�a si� w trawie jak w��. Nie nale�a�a do strachliwych, ale wizja by�a zbyt okropna. M�czyzna i chora kobieta niezwyk�ym wysi�kiem woli zdo�ali przyczo�ga� si� do niej na kolanach. Byli tylko na wp� �wiadomi tego, co robi�, ale usi�owali j� obudzi�. Oczy Sol dziko wpatrywa�y si� w czer� nocy, a zduszony krzyk zag�usza� ich g�osy.

��Ojcze! � wo�a�a. � Ojcze! Ojcze!

W domu w Lipowej Alei Tengel obudzi� si� ze snu.

��Sol � szepn��. Silje usiad�a na �o�u. � Sol ma k�opoty � powiedzia� przera�ony. � Wzywa mojej pomocy.

��Jak to?

��Nie wiem. Nigdy dot�d to si� nie zdarzy�o. Nie wiedzia�em, �e potrafi porozumiewa� si� ze mn� i �e ja umiem odebra� jej sygna�. O m�j Bo�e, co mam zrobi�? Sol, Sol � szepta�.

��Czy jej �ycie jest w niebezpiecze�stwie? � spyta�a Silje przera�ona.

��Nie, takiego wra�enia nie mam. To co innego. Musz� spr�bowa� nawi�za� z ni� kontakt.

Silje po�o�y�a d�o� na jego ramieniu.

��Przeka� jej tak�e moj� mi�o��!

��Dobrze � powiedzia� ciep�o. � Postaraj si� le�e� jak najspokojniej, to spr�buj� Nie wiem, czy potrafi�

Silje nawet nie drgn�a. Le��c wpatrywa�a si� w Tengela, kt�ry siedzia� z nogami podci�gni�tymi pod brod�, z twarz� ukryt� na kolanach. Jej d�o� nadal spoczywa�a na ramieniu m�a.

Czas p�yn��. Chocia� Silje wiedzia�a, �e jej wysi�ek to zbyt ma�o, my�la�a o Sol jak najintensywniej, staraj�c si� przes�a� jej ca�� swoj� mi�o��. Silje by�a jak niewyczerpane naczynie bez dna, pe�ne mi�o�ci. Mia�a nadziej�, �e to, co robi, ma sw�j sens.

Zauwa�y�a, �e Tengel obla� si� potem z nadludzkiego wysi�ku, niezb�dnego do takiej koncentracji. Raz zadr�a�, nie wyja�ni� jednak, dlaczego.

Silje wydawa�o si�, �e to pe�ne trwogi napi�cie trwa ju� ca�� wieczno��, gdy w ko�cu podni�s� g�ow� i otar� pot z czo�a.

��Trafi�a� w samo sedno, Silje � powiedzia� zm�czonym g�osem. � Potrzebowa�a w�a�nie mi�o�ci � doda� wyja�niaj�co.

��Ale co to by�o?

��Nie jestem pewien. M�j Bo�e, nie wiem, w co ona si� teraz wpl�ta�a. To co� pozaziemskiego. Strach tak wielki, �e nie mo�na go opisa�. Z�o, Silje, z�o i nienawi��, skierowane przeciwko naszej ma�ej Sol. A mimo wszystko to nie by�o rzeczywiste. Dziwi� si�, nie mog�a chyba� Nie mam poj�cia, co to by�o.

��Czy ju� min�o?

��Tak, tak s�dz�. Nagle si� uspokoi�o, z�agodnia�o. Znikn�� sprzeciw.

��Sprzeciw?

��Tak, jaka� moc, straszliwa si�a, z kt�r� ona walczy�a. My�l�, �e Sol zn�w eksperymentowa�a z czym� nad wyraz niebezpiecznym.

��Ucze� czarnoksi�nika � szepn�a Silje. � M�wi�am jej wiele lat temu, �e musi by� ostro�na.

Tengel po�o�y� si�.

��Sol nigdy nie by�a ostro�na. Ale teraz si� ba�a, by�a �miertelnie przera�ona. Ona! Nigdy bym si� tego nie spodziewa�.

��Ty wiesz, co ona zrobi�a � powiedzia�a Silje zamy�lona. � Ja to czuj�.

Podsun�� jej rami� pod g�ow�.

��Nie wiem. Mam zaledwie pewne przypuszczenia.

��Jakie?

��Istnieje formu�a magiczna, s�ysza�em o niej tylko w niejasnych opowie�ciach. O wywarze, kt�ry przyrz�dza si� z magicznych zi�, wywo�uj�cych widzenia. W ten spos�b mo�na ujrze� swoich przodk�w.

Silje odwr�ci�a g�ow� i spojrza�a na m�a.

��My�lisz, �e widzia�a Ludzi Lodu?

��Nie, oczywi�cie nie widzia�a ich naprawd�, ale by�a nastawiona na to, �e ich ujrzy, i sama stworzy�a ich obrazy. To tylko jej wyobra�nia. A Sol, jak wiesz, ma bardzo �yw� fantazj�.

Silje milcza�a przez chwil�.

��Duchy z wyobra�ni mog� przestraszy� tak samo jak prawdziwe, dobrze to wiem. Ale dlaczego uwa�asz, �e w�a�nie to prze�y�a?

Tengel oci�ga� si� z odpowiedzi�.

��Poniewa� s�abe odbicie jej wizji zosta�o przekazane mnie. W�a�ciwie jeden obraz. Ta dziewczyna ma makabryczn� wyobra�ni�.

��W pewnej chwili zadr�a�e�.

��Naprawd�? W�a�ciwie nic dziwnego, nigdy nie widzia�em wi�kszego koszmaru. On jej nienawidzi�, Silje, �mierciono�n� nienawi�ci�.

��Tengel Z�y?

Drgn��.

��Nie wymawiaj tego imienia!

��Ale to ona wyobrazi�a sobie, �e on jej nienawidzi?

��Tak musia�o by�. Nie ma innego wyt�umaczenia.

Zapad�a cisza. Tengel mocniej przytuli� Silje.

��Dzi�kuj�, �e mi pomog�a�.

��Poczu�e� to? � zapyta�a zdziwiona.

��Jeszcze jak! My�l�, �e wsp�lnie pomogli�my Sol.

To ca�kowicie zaskoczy�o Silje. A wi�c i ona� Westchn�a g��boko, niemal w uniesieniu.

Sol poczu�a, �e wraca spok�j. M�czyzna i kobieta u�o�yli j� na trawie, wci�� przera�eni tym, czego �wiadkami byli przed chwil�. Staruszka ci�gle le�a�a, prze�ywaj�c w�asne wizje, oni, na wp� u�pieni, powr�cili do swoich.

Straszliwa posta� znikn�a w ciemno�ci. Obrazy pojawia�y si� nadal. Sol by�a jednak ju� tak wyczerpana, �e straci�a mo�no�� ich rozr�niania. Stawa�y si� coraz bardziej zamglone, aby w ko�cu znikn�� zupe�nie.

Uda�o si� jej dostrzec kilka postaci sprzed czas�w Tengela Z�ego. Mia�y obcy wygl�d, raz widzia�a ludzi w�druj�cych przez obszary pokryte �niegiem. Co� jej m�wi�o, �e jej praprzodkowie, zanim na dobre osiedli w Norwegii, musieli przyby� z daleka.

Przypomnia�a sobie s�owa staruszki o Finach ze wschodu.

Przodkowie z�ego Tengela mogli pochodzi� z jakiego� ju� wymar�ego, obdarzonego nadnaturalnymi zdolno�ciami plemienia, gdzie� z dalekiego wschodu. Z plemienia, z kt�rego zosta�a tylko Sol i jej rodzina.

Liv, Are i ona sama. Tylko oni mogli zapewni� ci�g�o�� rodu.

Ja zrobi�, co b�d� mog�a, pomy�la�a. Obieca�am to Hannie. Nie ma jednak po�piechu, najpierw musz� troch� po�y�!

Ludzie Lodu? Czy istnia�o inne jeszcze wyja�nienie tej nazwy? Czy chodzi�o o ludzi, kt�rzy przyw�drowali tu przez lody i �niegi wiele, wiele setek lat temu?

To wcale nie by�o wykluczone.

Nagle zorientowa�a si�, �e nie �pi ju� od dobrej chwili. �e siedzi sama w lesie przy dogasaj�cym ognisku. Tak, sama, bo siedz�cej obok tr�jki, zapatrzonej w swe w�asne wizje, nie mo�na by�o nazwa� towarzystwem.

Sol obieca�a sobie, �e nigdy ju� nie we�mie udzia�u w tego rodzaju pr�bie. Twarze pozosta�ych mia�y spokojny wyraz, z pewno�ci� ich przodkowie byli dobrzy, nieszkodliwi. Ona widzia�a powykr�cane, ohydne straszyd�a. Zobaczy�a je raz i wystarczy.

Zn�w ciarki przebieg�y jej po krzy�u. Ponowne spotkanie ze z�ym duchem Ludzi Lodu by�oby samoudr�czeniem. Nigdy ju� si� na to nie odwa�y!

Usiad�a, do�o�y�a chrustu do ogniska.

Co j� uratowa�o? Czyja zbawienna si�a odsun�a to upiorne zjawisko?

Stara�a si� wr�ci� my�l� do tego momentu, ale wszystko by�o zamazane.

Kto� ni� potrz�sa�, przemawia� do niej, ale to wcale nie skutkowa�o.

Nie, to co innego.

Czy m�g� to zrobi� Tengel? Wo�a�a go w potrzebie, ale on chyba nie�

Ale czy przypadkiem nie by�o w�a�nie tak? Nie zdo�a sobie przypomnie�. Mi�o��? Czy nie otoczy�a jej nagle ciep�a, szczera mi�o��, kt�ra u�o�y�a si� wok� niej niby ochronna zas�ona? Tengel� i Silje�

Silje? Nie, to niemo�liwe. Silje nie posiada�a �adnych nadzwyczajnych mocy.

Ale wra�enie bezkresnej mi�o�ci jej przybranych rodzic�w zapad�o w ni� g��boko.

Poczu�a, jak nap�ywaj� ciep�e �zy wzruszenia.

Kiedy wszystkim wr�ci�a �wiadomo��, usiedli i rozmawiali a� do rana. W ko�cu ciemno�� musia�a ust�pi� przed �witem, rosa opad�a na traw�, a ptaki zn�w rozpocz�y swe trele.

Sol planowa�a zosta� z nimi przez kilka dni, ale to, co us�ysza�a o konieczno�ci powrotu do Norwegii, obudzi�o w niej niepok�j.

Czeka�a te� na ni� Meta. Niemal o niej zapomnia�a. Musi znale�� dla tego dziecka jakie� bezpieczne miejsce, najch�tniej w Fulltofta.

A potem zn�w spotka Jacoba Skillego; bardzo si� z tego cieszy�a.

Przede wszystkim musia�a jednak uda� si� w podr� na Blokksberg, o kt�rej marzy�a od chwili wyjazdu z Norwegii. Zebra�a ju� wszystkie zio�a niezb�dne do przygotowania ma�ci, kt�ra wyprawi� j� mia�a w dalek� drog� nad g�rami i dolinami. Uwa�a�a, �e nie mo�e d�u�ej z tym zwleka�; taka szansa si� nie powt�rzy. Wkr�tce b�dzie z ni� Meta, potem spotka si� z Jacobem. To oznacza rezygnacj� z marze� a� do powrotu do Norwegii. Przecie� musi by� przy tym ca�kiem sama, nikt nie mo�e jej przeszkadza�. Teraz w�a�nie nadarza si� ku temu okazja.

Meta mo�e jeszcze troch� poczeka�. Sol powiedzia�a, �e nie b�dzie jej ze dwa, trzy dni. Akurat tyle mia�a czasu.

W�a�ciwie powinna odczuwa� wyrzuty sumienia, �e zostawi�a zgwa�con� dziewczynk� bez jakiejkolwiek opieki, ale przecie� Meta by�a sama ju� od �mierci matki, z pewno�ci� wi�c jest do tego przyzwyczajona, my�la�a Sol beztrosko.

Serdecznie po�egna�a swoich nowych przyjaci� i wr�ci�a do miejsca, w kt�rym sta� uwi�zany ko�.

By�o to niezwykle odosobnione miejsce na szczycie Linderodsasen. Sol widzia�a st�d ca�� okolic�. Gdzie� w oddali dostrzeg�a kilka dom�w, ale poza tym roztacza�o si� przed ni� pustkowie. Jej towarzysze wyruszyli na po�udnie, tam bowiem mieszka�a staruszka. Mieli zabawi� u niej przez par� dni. Gdzie� w bezkresnej dali widzia�a poruszaj�ce si� trzy ma�e punkciki.

Pytali, czy nie chcia�aby pojecha� z nimi. Kiedy jednak Sol wyja�ni�a, �e chcia�aby wypr�bowa� belladonn�, zrozumieli, �e wola�aby zosta� sama.

��B�dziesz mia�a do�� si� po tym, co przesz�a� tej nocy? � zapyta� m�czyzna.

��Nic gorszego nie mo�e mnie ju� spotka� � odpowiedzia�a Sol.

��Nie, gorzej nie b�dzie na pewno � roze�mia�a si� chora kobieta. � Wprost przeciwnie. Naprawd� nigdy tam jeszcze nie by�a�? Masz si� na co cieszy�!

��Wypocznij najpierw � poradzi�a stara. � Potem mo�esz wyruszy�. Ale pami�taj, bywa, �e wyprawa na Blokksberg zajmuje sporo czasu.

��Jak d�ugo mo�e potrwa�?

��To zale�y. Niekt�rzy robi� tylko kr�tki wypad, inni zostaj� d�u�ej.

�ledzi�a oczyma punkciki, a� znikn�y zupe�nie. Z uk�uciem �alu godzi�a si� z my�l�, �e widzi ich po raz ostatni. Wszyscy troje nosili znami� �mierci i cho� zapraszali j� na przysz�y rok, przeczuwali, �e Szczelina Ansgara b�dzie pusta.

Sol zosta�a sama, tylko ona i ko�. Przed po�udniem spa�a kilka godzin i teraz nareszcie mog�a zacz��.

Wspomnienia przera�aj�cych wizji w stanie oszo�omienia nie wydawa�y si� ju� straszniejsze od zwyk�ych koszmar�w sennych. Sol czu�a teraz narastaj�ce podniecenie.

Czeka�a na to ju� od czasu, gdy Hanna opowiedzia�a jej o swoich lotach na Blokksberg. O orgiach, o rozkoszy�

Dr��cymi r�kami przyrz�dzi�a ma��. T�uszcz barani przechowywa�a w pude�eczku ju� od tak dawna, �e zd��y� stwardnie�. Uda�o si� go zmi�kczy�, mieszaj�c i podgrzewaj�c. Nast�pnie doda�a magicznych zi�: lulka czarnego, szczwo�u plamistego albo pietrasznika, jak nazywa�a go Hanna, i belladonny.

Kiedy ma�� sta�a si� ju� wystarczaj�co mi�kka, Sol rozebra�a si� i u�o�y�a pod drzewem, kt�re przys�oni�o j� ga��ziami. Ziemia by�a tam ciep�a i sucha, pod�o�y�a sobie jednak pled. Posmarowa�a si� ma�ci� pod pachami i w innych miejscach na ciele, gdzie sk�ra by�a cienka i delikatna. Nasmarowa�a r�wnie� kij, do kt�rego przywi�za�a wcze�niej w�osy rozb�jnika, i mocno przycisn�a go do siebie. To on w�a�nie mia� j� zawie�� na Blokksberg.

Z ca�ej si�y chwyci�a r�kami za kij, rozlu�ni�a si� i czekaj�c na skutek, z rado�ci� my�la�a o belladonnie. Otrzyma�a szczeg�owe informacje, gdzie mo�e znale�� jej wi�cej. Mia�a zamiar zabra� ze sob� spory zapas, kt�ry wystarczy�by jej na przysz�e lata, je�li ten lot by si� powi�d�.

Poczu�a senno��. Nie zauwa�y�a, kiedy zapad�a w sen.

�wiat przybra� zachwycaj�c� szat�. Kolory sta�y si� intensywne, rozszczepia�y si� w �wietle. Lecia�a ju� nad ziemi�, �eglowa�a nad pi�kn� okolic�, jakby unosz�c si� na rozhu�tanych falach. Tam by�o Glimmingehus. Skierowa�a si� w d�, do zamku, chc�c wypatrze� Jacoba, nigdzie jednak nie by�o wida� ludzi. Tylko bociany pozdrowi�y j� klekotem.

Jak wspaniale m�c lata�! Wznosi�a si� i opada�a, jak gdyby wzoruj�c si� na pofa�dowanym krajobrazie, zielonym i ukwieconym, przypominaj�cym nieco Osterlen, przez kt�ry przeje�d�a�a.

Ju� tutaj powinno zacz�� si� morze, nigdzie go jednak nie wida�. Przedziwne!

Raptem kij, na kt�rym lecia�a, run�� w d� i omal nie spad�a. Przestraszy�a si�; poczu�a, �e d�onie robi� si� gor�ce, mocniej pochwyci�a swego �konia�.

Nagle powietrze zacz�y ze �wistem przecina� inne lataj�ce czarownice. Rozpozna�a star� kobiet� ze Szczeliny Ansgara; weso�o pomacha�y do siebie. A czy to przypadkiem nie by�a �ona ksi�dza z domu, z Grastensholm? Sol wiedzia�a, �e schwytane czarownice zawsze oskar�a�y ksi�e �ony, i� widziano je lec�ce na Blokksberg. Ale �ona ksi�dza z Grastensholm? Ona przecie� by�a cnotliwa niczym jaka� �wi�ta! Ale� tak, to ona! Co tu robi�a? Lecia�a na ko�le, kt�ry wystawi� ca�ego swojego niewymawialnego. Sol zachichota�a.

B�dzie musia�a opowiedzie� o tym w domu!

Daleko przed ni� nieoczekiwanie wyros�a ciemnoniebieska g�ra, sk�d na powitanie wylecia�y do niej niewielkie stwory, ma�e demony.

Jeden z nich usiad� za Sol, uni�s� j� lekko i wszed� w ni�.

Sol dozna�a rozkoszy. A wi�c to tak powinno si� odbywa�! Co� zupe�nie innego ni� ziemskie pieszczoty Jacoba.

Dotarli na miejsce. Byli ju� tam m�czy�ni i kobiety, znani i nieznani, przemieszani z diab�ami najprzer�niejszej ma�ci.

�ona ksi�dza stan�a na ziemi. Pochyli�a si� do przodu, unios�a sukni� i pozwoli�a posi��� si� koz�u. Sol widzia�a jej odkryt� twarz, wyra�aj�c� nieopisan� wprost rozkosz.

Demon, kt�ry siedzia� za Sol, zeskoczy�. Jej najwyra�niej nie by�o przeznaczone przy��czy� si� do kr�gu postaci, szalej�cych w dzikim, rozpasanym ta�cu wok� jakiego� otworu w ziemi. Kij, na kt�rego ko�cu powiewa�y siwe w�osy, sam teraz wybiera� drog�. Kiedy Sol zrozumia�a, �e leci wprost w dziur�, kt�ra okaza�a si� du�o wi�ksza, ni� przypuszcza�a, a� zapar�o jej dech w piersiach. To by�a otch�a�; p�dzi�a prosto w czelu��, nie mog�c ani te� nie chc�c zmniejszy� pr�dko�ci. Wszystko wok� niej umyka�o ze �wistem. Spada�a coraz ni�ej i ni�ej.

Znalaz�a si� na samym dole w kolejnej rozta�czonej gromadzie. Zeskoczy�a ze swego �konia�. Wyci�gn�li r�ce z zaproszeniem, by do nich do��czy�a, nagle jednak zapad�a cisza.

Na �rodku pojawi� si� sam Z�y.

Popatrzy� wok� po ta�cz�cych. Zatrzyma� wzrok na Sol. Wskaza� na ni� d�ugim palcem.

Otaczaj�ce ich postaci nagle znikn�y. Sol znalaz�a si� z nim sam na sam w niewielkiej grocie, z kt�rej bucha� �ar i g�sty zapach zmys�owej mi�o�ci.

Szatan popatrzy� na ni� i u�miechn�� si�. A poniewa� jego wygl�d inaczej odbija si� w wyobra�ni ka�dego cz�owieka, dla Sol by� najpi�kniejszym, najprzystojniejszym, najbardziej poci�gaj�cym m�czyzn�, jakiego kiedykolwiek widzia�a. Mia� ��te oczy, takie jak ona, pod�u�ne szczeliny ognia, pe�ne, nabrzmia�e usta z bia�ymi, ostrymi z�bami. I te w�osy czarne jak w�giel, i ciemna sk�ra�

Sol zach�ysn�a si� z zachwytu. Rzuci�a si� w jego obj�cia i przez nast�pne chwile da�a si� ponie�� najbardziej wyszukanym przyjemno�ciom, ca�ej ich gamie, i nigdy nie by�o jej dosy�. By�a r�wnie nienasycona jak on.

Podr� powrotn� pami�ta�a jak przez mg��, nie wiedzia�a nawet, �e unosi si� w powietrzu. Obudzi�a si� pod drzewem. Wewn�trzn� stron� ud mia�a mokr�, a g�owa ci��y�a jej, jakby zgromadzi� si� w niej b�l z tego i nie z tego �wiata.

Nie mog�a ni� porusza�. Zauwa�y�a, �e jest p�ny wiecz�r. Kiedy tylko pr�bowa�a si� podnie��, g�owa jej niemal p�ka�a. Dlatego d�ugo le�a�a bez ruchu, odczuwaj�c t�py b�l podra�nionego podbrzusza i t�sknot� za tym, by m�c do�wiadczy� szata�skiej rozkoszy raz jeszcze.

Na Boga, my�la�a. Mam co pokaza� Jacobowi. To, co robili�my razem, to tylko dziecinne igraszki.

Och, gdyby tylko mog�a jeszcze raz spotka� tego m�czyzn�! Samego Diab�a! Gdyby tylko mog�a go spotka� tu, na ziemi!

Biedny Jacob wyda� si� jej nagle wyblak�y i nudny.

Ale ona go nauczy! Poka�e mu, czego chce!

Ach, ten b�l g�owy jest okropny! Ale to z pewno�ci� cena, kt�r� nale�y zap�aci�. Musi spr�bowa� si� go pozby�.

Przeszuka�a dok�adnie swoje rzeczy i znalaz�a �rodek nasenny, dzi�ki kt�remu przespa�a ca�� noc.

Nast�pnego ranka zn�w czu�a si� dobrze. Nie by�a ju� taka pewna, czy chce od razu powt�rki. W ka�dym razie przedtem musi znale�� jaki� spos�b, by ustrzec si� dotkliwych nast�pstw.

Biedna Meta czeka�a!

Pe�na wyrzut�w sumienia jecha�a Sol przez lasy Linderodsasen do owego pi�knego miejsca przy strumieniu.

Nad strumieniem panowa�a grobowa cisza. Lustro wody by�o g�adkie, tylko przy kamieniach szemra� male�ki wodospad. Wszystko le�a�o sk�pane w s�o�cu.

�adnego znaku �ycia.

Sol zmartwia�a. A je�eli w swoim samolubstwie zostawi�a biedn� dziewczyn� na wrogim ludziom pustkowiu? Albo je�eli naprawd� by�y tu dzikie zwierz�ta?

��Meta? � zawo�a�a tak g�o�no, jak tylko mog�a. � Meto, to ja, Sol!

Co� poruszy�o si� na g�rze i od skalnego wyst�pu oderwa�a si� ma�a sylwetka.

��O Bo�e, Meto, jak�e mnie przerazi�a�! � Sol odetchn�a z ulg�. � My�la�am, �e si� wystraszy�a� i uciek�a� st�d.

To, �e ma�a ukry�a si� tam wysoko, by�o ca�kiem rozs�dne; trzymaj�c w pogotowiu n� i maj�c pod r�k� kamienie, mog�a broni� si� przed ewentualnymi napastnikami.

Meta zesz�a na d�.

��Witaj � powiedzia�a Sol, zeskakuj�c z konia. � Mog�a� stamt�d spa��! Jak ci by�o?

Meta zblad�a.

��Las by� taki przera�aj�cy noc�. I ksi�yc gapi� si� na mnie.

��Jeste� chyba przyzwyczajona do samotno�ci?

��Ale nie tak daleko od ludzi.

��Czy zosta�o ci troch� jedzenia? Jestem g�odna jak wilk.

Dziewczynka spojrza�a z min� winowajcy. Zjad�a wi�kszo�� zapas�w. Sol podzieli�a resztki na po�ow� i kiedy si� po�ywi�y, wyruszy�y w drog�.

��Jak daleko jest do Fulltofta?

��O, to daleko. Trzeba jecha� t�dy.

��T�dy? Ale� to okr�na droga, nie mamy na to czasu � stwierdzi�a Sol przera�ona. � Musz� spotka� hm� moich towarzyszy podr�y, a jestem ju� sp�niona. A Bosjokloster?

��W tym samym kierunku, tylko jeszcze dalej.

��Musimy wi�c jecha� do Vittskovle.

Meta nie odpowiedzia�a. Siedzia�a na koniu za Sol, wolno jej by�o teraz, po odwszeniu. Kiedy Sol j� o co� pyta�a, odpowiada�a tylko �tak� lub �nie�.

��Co si� z tob� dzieje? � zapyta�a w ko�cu Sol lekko zniecierpliwionym tonem.

Ma�a oci�ga�a si� z odpowiedzi�.

��M�wi�, �e stara gospodyni z Vittskovle jest okropnie surowa dla dziewcz�t. Boj� si� tam jecha�, panienko.

��Co to za osoba?

��Nazywa si� Gjorvel c�rka Faddera. By�a trzykrotnie zam�na, teraz jest wdow� po Brahem. Powiadaj�, �e jest najbogatsza w ca�ej Skanii. Ma ponad dziewi��dziesi�t lat, ale chodzi i dogl�da wszystkiego, jakby nikomu nie ufa�a. Pozw�lcie mi zosta� wasz� pokoj�wk�, panienko! Obiecuj�, �e zrobi� dla was wszystko!

��Moim czym? � zapyta�a Sol zaskoczona.

��Mo�e si� do tego nie nadaj�? Mo�e co� mniej wa�nego? S�u��c�, kimkolwiek. Bylebym tylko mog�a zosta� z wami.

Sol roze�mia�a si� serdecznie. Pokoj�wka! Co w�a�ciwie my�li sobie o niej to dziecko?

��Meto, pos�ucha� mnie. Jestem zwyczajn� dziewczyn�. � U�miechn�a si� do siebie wypowiadaj�c te s�owa, ale w tym znaczeniu naprawd� by�a zwyczajna. � Nie jestem szlachciank� i nigdy nie siedz� w jednym miejscu na tyle d�ugo, bym mog�a si� tob� zaj��. Ale dobrze, nie pojedziesz do Vittskovle. Znajdziemy dla ciebie jakie� inne miejsce.

��Nic nie szkodzi, �e nie jeste�cie szlachciank�, nie prosz� te� o zap�at�. Gdybym tylko mog�a dla was pracowa�, odwdzi�czy�abym si� za ca�� wasz� dobro�

Sol zirytowa�a si� nagle, �e dziewczynka nazywa j� dobr�. Czasem mog�a to przyj��, innym razem nie.

��Zrobi�am to, na co mia�am ochot� � powiedzia�a niecierpliwie.

Przez d�ug� chwil� panowa�o milczenie.

��Ja tak bardzo prosz� � zawodzi�a Meta �a�o�nie.

Nagle Sol wpad� do g�owy pewien pomys�. Silje, pomy�la�a. A mo�e Charlotta? S� w domu ca�y czas, obie trzymaj� s�u�b�.

Ale ci�gn�� tego dzieciaka przez g�ry i lasy a� do Norwegii? Zabra� j� z rodzinnych stron, od bliskich�

No nie, rodziny przecie� nie mia�a. Ale mimo wszystko� Nie, tak nie mo�na!

��Zobaczymy � odpowiedzia�a.

Zadawa�a sobie po cichu pytanie, co powie na to Jacob. A ona sama, kt�ra tak bardzo cieszy�a si� na spotkanie z nim?

Kiedy dotar�y do Havang nie opodal Brosarps Backar, Sol zauwa�y�a je�d�ca, kt�ry zbli�a� si� do nich p�dz�c wzd�u� pla�y. Wkr�tce rozpozna�a Jacoba Skillego.

Wstrzyma� konia.

��Witaj � powiedzia�a Sol. � Sk�d si� tu wzi��e�?

��Nie mog�em si� docze�

Zamilk�, napotkawszy przestraszane oczy Mety ukrytej za plecami Sol. Na jego twarzy malowa� si� wyraz zawodu.

To jest Meta � powiedzia�a Sol pospiesznie. � Nie ma domu, chc� spr�bowa� znale�� dla niej miejsce u jakich� dobrych ludzi.

Pokiwa� g�ow� bez s�owa i zawr�ci� konia.

Jak pospolicie wygl�da, pomy�la�a Sol. Owszem, jest silny i m�ski, ale w por�wnaniu z Ksi�ciem Ciemno�ci wydaje si� taki bezbronny; nijaki, po prostu �aden.

No, ale mi�o go zn�w zobaczy�. Tyle jeszcze mieli razem do zrobienia.

Wyja�ni�, �e nie musz� jecha� do Glimmingehus, jest kr�tsza droga, przecinaj�ca Skani�.

��Ale musimy wst�pi� po Jorgena?

��Oczywi�cie, zajedziemy tam.

Min�li po drodze kilka wi�kszych dwor�w, ale za ka�dym razem Meta wynajdywa�a tysi�c powod�w, by nie stara� si� tam dla niej o prac�. Tu straszy. A tam nikt nie mieszka. I tak ca�y czas. Sol doskonale zdawa�a sobie spraw�, �e dziewczyna zmy�la, zostawi�a j� jednak w spokoju.

Nocowali w zagrodzie ch�opskiej, w stodole tak oddalonej, �e nikt nie m�g� ich zobaczy�.

Meta okaza�a si� k�opotliwa. Ca�y czas chcia�a trzyma� Sol za r�k�, ba�a si�, �e zniknie. Jacob by� bezgranicznie zirytowany i nie potrafi� tego ukry�.

Siano szele�ci�o przy najl�ejszym ruchu. W p�mroku Jacob przysun�� si� do Sol i delikatnie g�adzi� j� po policzku. Meta oddycha�a r�wno, g��boko.

��Tak bardzo do ciebie t�skni�em � szepta� jej do ucha.

��Cicho � odszepn�a Sol.

��Ona �pi. Wyjd�my na zewn�trz.

Sol unios�a si�, ale w tej samej chwili Meta odwr�ci�a g�ow�.

��Co si� sta�o? Dok�d idziecie, panienko?

��Nigdzie � odpar�a Sol zrezygnowana. � Chcia�am si� tylko wygodniej u�o�y�. � U�cisn�a r�czk� dziecka. � Jestem tu ca�y czas.

Meta uspokoi�a si�.

��Tak bardzo czeka�em na ten dzie�, kiedy si� spotkamy � szepn�� Jacob, ogromnie zawiedziony.

��Ja te� si� na to cieszy�am � odszepn�a Sol.

��To nasza jedyna szansa. Jutro do��czy do nas Jorgen i ju� nie b�dziemy mogli zosta� sami.

��Jacobie, nie mog�am zrobi� nic innego.

��Je�eli b�dziesz zabiera� po drodze wszystkie �ebrz�ce dzieci�

��Z Met� wydarzy�o si� co� szczeg�lnego. Nie mog� teraz o tym m�wi�. Spr�buj zasn��! Jutro czeka nas d�uga droga.

��Ale ja chc� zosta� z tob� sam, Sol!

��Wiem, ja te� tego chc�. �pij dobrze!

Obj�� j� w pasie, ale odsun�a jego rami�, spokojnie, lecz zdecydowanie.

Us�ysza�a ca�� wi�zank� przekle�stw, po czym demonstracyjnie odwr�ci� si� do niej plecami.

Sol obudzi�a si�, kiedy jeszcze by�o szaro.

��Jacobie! Meta znikn�a!

Odwr�ci� si�.

��Dzi�ki Bogu! Nareszcie zostali�my sami!

��Nie b�d� taki samolubny. Musz� j� odnale��.

��Dlaczego? Je�eli chce, to niech idzie! Takie jak ona zawsze spadaj� na cztery �apy.

��Nie Meta. Ona jest bezbronna jak niemowl�. Kiedy j� znalaz�am, nosi�a �achmany, nie jad�a od tygodnia i tuzin silnych, dzielnych �o�nierzy zwi�zawszy j� gwa�ci� od ty�u!

��Na Boga! Dlaczego tego nie powiedzia�a�?

��Nie mia�am kiedy, tak si� do mnie lepi�a. Dlatego nie godzi�am si�, �eby�my robili to w nocy, tak jak chcia�e�. Nie mog�am jej przypomina� o �o�nierzach.

Sol wsta�a.

��Sp�jrz, Jacobie! Dziecko po�o�y�o bukiecik kwiatk�w na miejscu, gdzie spa�o. Biedna ma�a, na pewno chcia�a w ten spos�b podzi�kowa�.

��Ale dlaczego posz�a?

��Nie wiem, musimy j� znale��.

��Tak � powiedzia� Jacob. � Zgadzam si�. Musimy te� znale�� dobrych ludzi, kt�rzy si� ni� zaopiekuj�.

��Dzi�kuj�, Jacobie!

Kiedy byli przy drzwiach stodo�y, Sol przystan�a i zarzuci�a mu r�ce na szyj�.

��Jeste� dobry � szepn�a i poca�owa�a go leciutko, a Jacob przycisn�� j� do siebie i poca�owa� nami�tnie, wyra�aj�c w ten spos�b ca�� sw� t�sknot�.

Pospiesznie wyszli.

Zabrali wszystko ze stodo�y i opu�cili j� na dobre. Sol wetkn�a bukiecik za uzd� konia i pop�dzili przez pola i ��ki t� sam� drog�, kt�r� przybyli. Uznali, �e Meta pod��y w kierunku przeciwnym ni� ten, w kt�rym mieli jecha� oni.

Zd��y�a zaj�� daleko, lecz w ko�cu j� odnale�li. Ma�a, zrezygnowana os�bka drepta�a przed siebie, zap�akana, na wp� o�lepiona przez �zy.

Jacob zeskoczy� z konia.

��Ale�, Meto � powiedzia�a Sol. � Dlaczego to zrobi�a�? � Dziewczynka odwr�ci�a si�. P�aka�a tak bardzo, �e nie by�a w stanie odpowiedzie�. � Wystraszy�a� nas � doda�a spokojnie. Jacob uni�s� ma�� i posadzi� na koniu obok Sol, kt�ra zapyta�a: � Powiedz nam, dlaczego?

��My�la�am� �e b�dzie najlepiej� je�eli zostawi� was samych � szlocha�a.

��Do diab�a � szepn�a Sol, posy�aj�c Jacobowi znacz�ce spojrzenie. Dziewczynka musia�a s�ysze� ich w nocy.

Jacob okaza� si� bardziej ludzki, ni� przypuszcza�a.

���le nas zrozumia�a�, Meto. Wcale nie chcieli�my si� ciebie pozby�. Ja i Sol mamy do om�wienia pewn� bardzo wa�n� spraw�. To tajemnica, kt�ra dotyczy Danii. Ale mo�e poczeka�

�adnie, pomy�la�a Sol z u�miechem, a wi�c nasze pieszczoty nagle nabra�y wagi pa�stwowej!

��Nie chcia�em nazwa� ci� �ebraczk� � ci�gn�� Jacob � By�em po prostu z�y i zm�czony, w takich okoliczno�ciach czasami m�wi si� rzeczy, kt�rych si� nie my�li. Wiesz o tym, prawda?

Meta kiwn�a g�ow� i odetchn�a g��boko.

��Widzia�a�, Meto � wykrzykn�a Sol ze �miechem � jak pi�knie wygl�da ko� z kwiatkami za uchem? Na pewno uwa�a, �e jest �adny.

Meta roze�mia�a si� niepewnie, ostro�nie.

��To �liczny bukiecik, Meto, kolory tak pi�knie dobrane. Fio�ki, dzikie r�e i skalnica.

Przysz�o jej do g�owy, �e Meta ju� dawno nauczy�a si� tej sztuki, by m�c sprzedawa� kwiaty na skraju drogi.

Trakt by� teraz wystarczaj�co szeroki, by jechali obok siebie.

Sol pos�a�a Jacobowi wymowne spojrzenie, a potem powiedzia�a:

��Pos�uchaj, Meto, przekona�am si�, �e nie chc� si� z tob� rozstawa�. Tak bardzo nam ci� brakowa�o. Zabior� ci� do Norwegii, do mojej matki. Co ty na to?

��Och, panienko! � uradowa�a si� Meta, �ciskaj�c j� tak mocno, �e Sol traci�a oddech:

��Czy wiesz, gdzie le�y Norwegia?

��Hm. Mo�e za tym lasem?

��Mo�na i tak powiedzie�. Za morzem, Meto! Musimy p�yn�� dzie� i noc!

��O, to niebezpieczne!

��Jakie stwory czyhaj� tam na ciebie?

��Wielki w�� morski, panienko! Wywr�ci statek!

��Nie wtedy, gdy ja b�d� na pok�adzie � uspokoi�a j� Sol. � Ale dobrze, je�li wolisz zosta� w Skanii�

Meta prze�kn�a �lin� tak g�o�no, �e a� Sol to us�ysza�a.

��Nie, panienko. Pojad� z wami.

Wkr�tce Sol zauwa�y�a, �e ma�a jest ju� zupe�nie spokojna. Us�ysza�a, jak szepcze: �Dzi�kuj�, panienko�.

Rzeczywi�cie sta�o si� tak, jak przewidzia�a Sol. Jorgen nie m�g� si� oderwa� od gospodarstwa albo raczej od c�rki gospodarzy. Ale powr�ci� ju� do zdrowia, by� do�� silny, wi�c Jacob Skille nie mia� dla niego lito�ci.

��Musisz wraca� do domu, do Otylii � powiedzia�.

��Do jakiej Otylii? Ach, do tej l�kliwej cnotki? No tak, boj� si�, �e b�d� musia� jecha�. Ale wr�c� tu.

Dali mu kr�tk� chwil� na po�egnanie z dziewczyn� i pod��yli dalej na wsch�d.

W Helsingborgu Jacob znalaz� statek, kt�ry m�g� zabra� dziewcz�ta do Norwegii. Sol zap�aci�a kapitanowi za siebie i Met� i udali si� do skromnej, znanej Jacobowi gospody, aby tam sp�dzi� ostatni� noc.

��Mo�na powiedzie�, �e �wietnie obliczyli�my czas � powiedzia� z dum�. � Jeszcze dzie�, a sp�ni�yby�cie si� na statek.

Jednak kiedy patrzy� na Sol, jego oczy by�y powa�ne i pe�ne smutku.

Sol te� stara�a si� ukry� dziwny niepok�j. My�la�a o swym fantastycznym spotkaniu z Szatanem, chcia�a teraz przez chwil� poby� sama. Zauwa�y�a, �e gadanina przyjaci� coraz bardziej j� denerwuje, poczu�a, �e do nich nie nale�y. Poch�ania�a j� tajemnica, kt�r� nie mog�a si� z nikim podzieli�.

Teraz ju� �atwiej by�o jej si� oddali�. Meta uwierzy�a, �e jedzie do Norwegii.

Spa�a tak mocno, �e Sol odwa�y�a si� wykra��.

Ksi�yc o�wietla� wielk� twierdz� z Karnan, z charakterystyczn� wie��. By� mniejszy ni� w ostatni czwartek, ale jasno �wieci� nad ko�cio�em �wi�tej Marii i nad ca�ym miastem. Sol wiedzia�a, czego chce. Musia�a uda� si� do swojego �wiata.

Jacob opowiedzia� jej o ruinach dawnego wi�zienia, gdzie noc� grasuj� bezbo�ne duchy. Nie wiedzia� jednak dok�adnie, gdzie to jest, ale Sol uda�o si� zdoby� t� informacj� podczas wieczerzy w gospodzie. Skierowa�a teraz swe kroki ku najbardziej oddalonej cz�ci twierdzy, min�a ko�ci� i rynek. Nie zadba�a o to, by sprawdzi�, czy nikt jej nie �ledzi.

Kto� jednak za ni� szed�.

Sol gna�a przez miasto ku prastarym ruinom. Zatrzyma�a si� przy nich.

Nied�ugo znikn� zupe�nie, pomy�la�a. Znikn�, zapadn� si� pod ziemi�, zaro�nie je trawa, mo�e kiedy� stan� na nich domy. Za sto lat nikt ju� nie b�dzie pami�ta�, �e by�o tu co� wcze�niej.

Wej�cie kry�o si� w�r�d powykrzywianych wiatrem drzew. Sol wspi�a si� na jaki� murek, zaro�ni�ty mchem i traw�. Znalaz�a otw�r wej�ciowy. Musia�y bawi� si� tu dzieci, �wiadczy� o tym porzucony, po�amany drewniany konik.

Znalaz�a si� w labiryncie korytarzy. Stan�a na chwil�, wczuwaj�c si� w nastr�j miejsca, i bez wahania obra�a kierunek.

Potyka�a si� o kamienie, kt�re odpad�y od �cian, obchodzi�a doko�a ka�u�e powsta�e pod wielkimi dziurami w dachu.

W ko�cu znalaz�a si� w pomieszczeniu przypominaj�cym krypt�. W atmosferze g�stej od cierpie� zmar�ych ludzi.

Tu musia�a by� ciemnica.

Ksi�yc �wieci� przez otw�r w dachu. Sol usadowi�a si� na poro�ni�tym traw� wzg�rku. W k�tach dostrzega�a co� bia�ego, z pewno�ci� ko�ci umar�ych. Nikt tu nie przychodzi�, a w ka�dym razie nie dzieci.

Trwa�a tak nieruchomo, z zamkni�tymi oczami. Ju� po chwili rozr�nia�a g�osy umar�ych, szepcz�cy ch�r minionych wiek�w. By�o jej oboj�tne, czy przywo�a�a je jej w�asna wyobra�nia, czy te� s�ysza�a naprawd�. Dla niej by�o to tak samo rzeczywiste.

Sol odpowiedzia�a na ich wo�anie, spokojnie z nimi rozmawia�a. Mia�a wra�enie, �e obok usiad�a jaka� niewidzialna posta�, poczu�a, �e stanowi jedno z tymi wszystkimi nieszcz�nikami. Ona ich rozumia�a, oni rozumieli j�. To niewa�ne, �e mogli by� tylko tworami jej wyobra�ni.

��Jestem samotna � szepta�a. � Tak okropnie samotna w�r�d ludzi bez fantazji. Jak dobrze by� tu z wami, kt�rzy znacie ju� ten drugi �wiat.

Kolejno wy�ania�y si� z ciemno�ci widma zam�czonych na �mier� dawno temu. Wra�liwi ludzie czasami potrafili dostrzec przez jedno mgnienie oka ich cienie.

To by� �wiat Sol, do niego w�a�nie nale�a�a. Ona widzia�a i w pe�ni wyczuwa�a rozpacz, jaka by�a udzia�em zamkni�tych w tej dziurze skaza�c�w, �wiadomych swego losu, pewnych, �e ratunek nigdy nie nadejdzie, �e jedyne, co ich czeka, to powolna �mier� w m�czarniach.

Naraz wszystkie zjawy znikn�y. Us�ysza�a ci�kie kroki w korytarzu.

U wej�cia stan�� Jacob Skille.

��Jeste� tu? � zapyta� szorstko.

Sol zawaha�a si� tylko przez moment, zanim znalaz�a wyja�nienie.

��Tak, s�ysza�am, �e za mn� idziesz. Przysz�am wi�c tu, gdzie na pewno nikt nam nie przeszkodzi.

On nie wyczuwa� nastroju tego miejsca.

��Tak. Tutaj nikt nie przyjdzie.

Kochali si� w blasku ksi�yca. Z rozpacz�, wymy�lnie. Sol przekaza�a mu to, czego nauczy�a si� podczas wyprawy na Blokksberg, a Jacob by� zdolnym i ch�tnym uczniem. Czu�a, �e z ka�d� chwil� staje si� coraz bardziej pewny w roli kochanka.

Naturalnie nie dowiedzia� si�, sk�d wzi�y si� jej rozmaite pomys�y, s�dzi�, �e to on zach�ci� j�, by przesz�a sam� siebie.

Robi� wszystko, o co go prosi�a, sp�dzili w ten spos�b fantastyczne chwile. Nie wiedzia�, �e kocha si� z kobiet� w otoczeniu szcz�tk�w zmar�ych.

Sol wr�ci�a na miejsce noclegu w g��bokiej rozpaczy. Przeklina�a cicho swoj� bezsilno��, p�aka�a, nie roni�c �ez.

To ju� nie to. Ziemska erotyka przesta�a jej wystarcza�. Potrzebowa�a o wiele silniejszych podniet.

Nast�pnego dnia rano rozsta�y si� z pogr��onym w smutku Jacobem. Podr� morska okaza�a si� niezwykle m�cz�ca, ale dotar�y do Oslo p� dnia wcze�niej ni� Dag. Przyp�yn�y do miasta przed po�udniem.

Zatrzyma�y si� w zaje�dzie i tam Sol pozostawi�a wycie�czon� Met�. Dziewczynka wprawdzie nie chorowa�a na morzu, ale podczas ca�ej podr�y nie zmru�y�a oka. Przeprawa przez morze w takiej �upince orzecha � tak si� jej wydawa�o � doprowadza�a j� do szale�stwa. Kurczowo czepia�a si� Sol i zawzi�cie pilnowa�a, by na jej ub�stwian� opiekunk� nie rzuci� si� w�� morski, kiedy ona cho�by na moment spu�ci z niej oko.

W zaje�dzie Sol nakaza�a jej zamkn�� drzwi do sypialni i nie otwiera� nikomu.

��Chc� tylko odwiedzi� siostr�, kt�ra mieszka tu w mie�cie � wyja�ni�a. � A ty nie mo�esz ze mn� i�� taka zm�czona. Zasypiasz na stoj�co. Nied�ugo wr�c�.

Meta usi�owa�a protestowa�, ��ko jednak by�o zbyt kusz�ce.

Sol us�ysza�a, �e dziewczynka zamkn�a drzwi od wewn�trz, a gwa�towny �omot wskazywa�, �e rzuci�a si� do ��ka w ubraniu.

Dobranoc, �pij dobrze, pomy�la�a Sol, udaj�c si� na poszukiwanie domu Berenius�w.

Wygl�d Liv wstrz�sn�� ni� do g��bi. Przez chwil� siostra wpatrywa�a si� w Sol, jakby nie pojmuj�c, kogo widzi.

��Ale�, Liv � za�mia�a si� Sol zmieszana. � To ja, Sol, twoja niemo�liwa siostra.

��Sol? Ty� tutaj? W tym domu? Och, Sol!

Nareszcie zrozumia�a, �e ma go�cia! Uszcz�liwiona przytuli�a si� do starszej siostry, jakby chcia�a zatrzyma� j� na zawsze.

��Kochana moja! � powiedzia�a Sol zdumiona. � Jak ty wygl�dasz? Gdyby nie kolor w�os�w, cho� i one s� matowe, bez dawnego po�ysku, nigdy bym ci� nie pozna�a. Taka jeste� zmieniona!

D�onie Liv dr�a�y, kiedy pokazywa�a Sol swoje pi�kne komnaty. Raz po raz dotyka�a ze strachem w�os�w w obawie, �e m�� mo�e r�wnie� uzna� je za brzydkie.

��D-dlacz-czego z-z-zmieniona?

Sol na moment zaniem�wi�a. Liv nigdy dot�d si� nie j�ka�a.

��Wa�ysz po�ow� tego, co kiedy�. W podkr��onych oczach czai si� strach. My�la�am, �e jeste� zdrowa, �e wszystko uk�ada si� jak najlepiej. Tak pisali w listach z Lipowej Alei. Wspania�y dom i� Jeste� tutaj sama?

��Te�ciowa ma dzisiaj sw�j dzie� plotek, posz�a do �ony kupca b�awatnego, Samuelsena. Zostanie tam prawie przez ca�y dzie�. Och, Sol, jak d-dobrze zoba-a-czy� kogo� ze swoich, m-m�wi� swobodnie, wiedzie�, �e nie b�dziesz mnie strofowa� i poprawia�

Wybuchn�a p�aczem.

Sol obj�a j� silnymi ramionami, z przera�eniem s�uchaj�c gwa�townych szloch�w, kt�re d�awione przez d�ugie tygodnie wybuch�y teraz ze zdwojon� si��.

Kiedy m�odsza siostra nieco si� uspokoi�a, Sol us�ysza�a ca�� histori�. By�o to nieuniknione, Liv nie mog�a utrzyma� d�u�ej w tajemnicy swojej gehenny.

��Stara�am si� by� lojalna, nie chc� m�wi� o swoim m�u za jego plecami, ale�

��Musisz to teraz powiedzie�! � orzek�a Sol. � I ty, i ja dobrze wiemy, �e trzeba o tym porozmawia�.

��On mnie zmienia, Sol! Wed�ug swoich marze� o uleg�ej, g�upiej i s�u�alczej �onie. Krytykuje wszystko, czego nauczy�am si� w domu, i�

��Naprawd�? � wykrzykn�a Sol rozgniewana. � Na ca�ym �wiecie nie ma lepszych rodzic�w od naszych!

��Ja te� tak uwa�am, ale Berenius wyra�a si� o nich z pogard�.

��Nazywasz go Berenius? Przecie� to �mieszne!

��Bogu dzi�ki, a wi�c ty te� jeste� tego zdania? S�dzi�am, �e to tylko ja oszala�am. A jego matka�

Wyrzuci�a z siebie wszystko jednym tchem. Sol s�ucha�a, os�upia�a z �alu i przera�enia. Nie m�c przyj�� nikogo z rodziny ani pojecha� do domu, nie m�c rysowa�, nie m�c okaza� �adnego przejawu inteligencji. To by�o barbarzy�skie, nieludzkie!

Z�amane lilie, pomy�la�a ze smutkiem. Ona, Sol, zuchwa�a i nienawyk�a do norm zwyk�ego, przyzwoitego �ycia musia�a w ci�gu tygodnia zaopiekowa� si� a� dwiema m�odymi dziewcz�tami, kt�re potrzebowa�y jej pomocy! Tak jakby to ona w�a�nie by�a opok�! Przedziwne!

��A je�li chodzi o powinno�ci ma�� � zacz�a Liv, urwa�a jednak w p� s�owa. � Och, nie, wybacz!

��Nie, powiedz mi o wszystkim!

��Nie, nie pro� mnie o to, Sol, chyba nie potrafi� m�wi� o sprawach tak intymnych!

��Jak chcesz, nie b�d� ci� zmusza�.

��Sol, jestem za�amana. Czy rzeczywi�cie do niczego si� nie nadaj�? Tak usilnie si� staram, ale cokolwiek zrobi�, wszystko i tak jest �le.

��Ty niczego z�ego nie zrobi�a�. Ca�a wina le�y po jego stronie.

Nareszcie pad�y wymarzone s�owa! Teraz Liv nie by�a ju� w stanie niczego ukry�, musia�a wyrzuci� z siebie wszystko. M�wi�a o bezustannym l�ku, niepewno�ci i samotno�ci, kt�re prze�ywa�a w ci�gu tych miesi�cy.

Sol by�a wstrz��ni�ta.

A kiedy przypadkiem zobaczy�a na ramieniu siostry �lady po uderzeniach szpicrut�, miarka si� przebra�a. Diabli wzi�li dobre wychowanie. W straszliwym gniewie Sol wyrzuci�a z siebie wi�zank� tak wymy�lnych przekle�stw, �e rzuci�yby na kolana najbardziej zatwardzia�ych blu�nierc�w.

Liv szeroko otworzy�a usta, ze zdziwienia zapar�o jej dech w piersiach.

Sol podnios�a j� z sofy, na kt�rej siedzia�y.

��Chod� � powiedzia�a. � Przespacerujemy si� do portu. Nied�ugo przyb�dzie statek Daga. Wyjdziemy mu na spotkanie.

��Dag? Dag przyje�d�a?

��Tak, mamy si� spotka� w Oslo.

��Dag� � powiedzia�a Liv cicho. � Czy przywiezie ze sob� pann� Trolle?

��Jak� pann� Trolle? Nigdy nie by�o �adnej panny Trolle.

��My�la�am�

��To tylko gadanie. Dag nie mia� czasu na nic innego poza nauk�. Czasami mo�e jaki� salonowy flirt, ale tak robi� wszyscy.

��Ale mnie nie wolno wychodzi�.

��Nie wolno? W naszej rodzinie nie istniej� zakazy. Wszystkim wszystko wolno na w�asn� odpowiedzialno��. � Sol przez moment zastanowi�a si�, w jaki spos�b wykorzysta�a swoj� w�asn� swobod�, ale to by�o teraz bez znaczenia. � Chod�, nie znios� sprzeciw�w.

Godzin� p�niej przypatrywa�y si� statkowi, kt�ry przybija� do portu. Rozmawia�y o wszystkim, nie m�wi�c ju� o smutnym losie Liv, i dziewczyna zacz�a u�miecha� si� po raz pierwszy od kilku miesi�cy.

Ci�gle jednak dr�eniem reagowa�a na ka�dy g�o�niejszy d�wi�k, nie�mia�o rozgl�da�a si� dooko�a, jakby sprawdzaj�c, czy nie jest obserwowana. W duchu ca�y czas zastanawia�a si�, co powie na to wszystko m�� i te�ciowa. �Z�� win� na mnie � m�wi�a Sol � ja to wytrzymam�.

Kiedy obserwowa�y pasa�er�w schodz�cych na l�d, Sol ukradkiem przygl�da�a si� siostrze.

A wi�c to chodzi�o o Liv, pomy�la�a. �Kto�, kogo bardzo kochasz, cierpi�, powiedzia�a jej kobieta w Szczelinie Ansgara.

M�zg Sol zacz�� intensywnie pracowa�. Przymkn�a powieki�

Z oddali pozdrawia� je wysoki, przystojny m�odzieniec.

��To on! � zawo�a�a Liv. � Och, Sol, co za wspania�y dzie�! Spotka� was oboje jednocze�nie! Och, gdybym tylko mog�a�

Umilk�a.

��Pojecha� z nami do domu?

��Nie, nie o tym my�la�am. Wiem, �e w ma��e�stwie najwa�niejsza jest lojalno��, i wstyd mi, �e m�wi�c dzisiaj tyle o m�u zawiod�am jego zaufanie.

��Szcz�cie, �e wyrzuci�a� z siebie to wszystko! A lojalno��? To chyba dotyczy obu stron, Liv?

��Ale on jest taki dobry, tyle mi daje. Nigdy mnie nie zdradzi�, cho�, jak powiada, jako m�czyzna ma do tego pe�ne prawo. Nie powinnam by�a� Dag? Jak cudownie zn�w ci� widzie�!

Dag po kolei u�ciska� siostry.

��A wi�c zd��y�a� przyby� tu przede mn�, Sol. To dobrze. Mam moc pozdrowie� od wszystkich, z kt�rymi nie zd��y�a� si� po�egna�. T�skni� tam za tob�, siostrzyczko. Najbardziej� hm� m�odzi ch�opcy. Witaj, kochana Liv, dawno ci� nie widzia�em! Ale�, moja droga, jaka ty jeste� chuda i blada! Czy m�� �le ci� karmi? � roze�mia� si� Dag.

��Tutaj sprawy bardzo �le stoj�, Dagu � mrukn�a Sol.

��Sol! � wykrzykn�a Liv zrozpaczona. � Nie wolno ci!

��O nie, to nasza wsp�lna sprawa! Ten n�dznik niemal na �mier� zam�czy� nasz� siostr�!

��Nie, Sol, nie powinna��

��Co to ma znaczy�? � spyta� Dag z niepokojem. � Wyja�nijcie mi.

W drodze z portu zaczerwieniona z gniewu Sol opowiedzia�a mu ca�� histori�. Zdumiony przygl�da� si� obu siostrom.

��Liv? Najlepsza, najniewinniejsza z nas wszystkich? Znam j� lepiej ni� inni i wiem, �e nie ma szlachetniejszego od niej cz�owieka na ziemi. Kim jest ten m�czyzna, kt�ry o�miela si� traktowa� nasz� siostr� w ten spos�b?

Ani Sol, ani Dag, ani Liv nie byli prawdziwym rodze�stwem. Je�li jednak kt�re� z nich znalaz�o si� w tarapatach, wtedy wida� by�o, �e ��czy�y ich wi�zy silniejsze ni� wi�kszo�� rodzonych braci i si�str.

Liv by�a zasmucona i speszona.

��Nic nadzwyczajnego si� nie dzieje. Na pewno przesadzi�am.

��Przesadzi�a�? � wykrzykn�a Sol. � Sp�jrz na jej r�k�, Dagu! I jeszcze ta te�ciowa! Zreszt� wszystko sam s�ysza�e�.

��Musimy jecha� do domu � powiedzia� Dag. � Tengel, Silje i Charlotta powinni si� o tym dowiedzie�. Liv, ty zabierzesz si� z nami.

��Nie, nie � prosi�a b�agalnie. � Nie mog�.

��Ale� tak. Zaraz znajd� pow�z. Sol, czy jeste� gotowa do drogi?

��Nie, musz� zabra� moje rzeczy� O Bo�e, zapomnia�am o Mecie!

��O Mecie? � zapytali, nic nie rozumiej�c.

��Tak, to jej wina. Doprawdy, jest stworzona do tego, by o niej zapomina� � powiedzia�a Sol z wyrzutem.

Kr�tko przedstawi�a im histori� Mety.

Dag potrz�sn�� g�ow�.

��Jeste� bardzo dziwnym cz�owiekiem, Sol. Widzia�em, jak z zimn� krwi� wykonywa�a� najokrutniejsze zabiegi. Odcina�a� nogi nie zwa�aj�c na j�ki pacjent�w Tengela, otwiera�a� cuchn�ce rany, bez zmru�enia oka dotyka�a� gnij�cych cia�. By�a� jak kamie�, a teraz zadziwiasz nas bohaterstwem w obronie ma�ej dziewczynki i czu�o�ci� wobec niej. Oczywi�cie, zabierzemy t� bidulk� do Lipowej Alei lub Grastensholm. Post�pi�a� w�a�ciwie.

��No tak. Ale Liv trzeba przyzna� racj�; nie powinna teraz jecha� do domu. To by tylko jeszcze bardziej rozsierdzi�o jej m�a. Nie mo�emy pozwoli�, by zakatowa� j� na �mier�.

��Ale poprosz� tego pana o chwil� rozmowy � wtr�ci� Dag stanowczo.

��Nie, to najgorsze, co mo�esz zrobi� � powiedzia�a Sol. � Pozw�l mnie si� tym zaj��! Liv, biegnij do domu, zanim kto� przyjdzie. Jeste�my ju� prawie na miejscu. Ty, Dagu, znajd� pow�z, kt�ry zabierze nas do Lipowej Alei, a ja przyprowadz� t� nieszcz�sn� Met�. Do gospody, w kt�rej czeka, jest do�� daleko.

Ostatnie s�owa mija�y si� z prawd�. Gospoda sta�a tu� za rogiem, ale Sol mia�a w�asne plany.

��Spotkamy si� przy bramach miasta, Dagu. B�dzie ze mn� to utrapienie.

��Jakie utrapienie?

��Meta, oczywi�cie. A ty, Liv, pami�taj, wytrwaj jeszcze troch�, dop�ki nie pom�wimy z rodzicami! B�d� mi�a i �agodna jak baranek. Do zobaczenia!

Oddali�a si� pospiesznie, wkr�tce stracili j� z oczu.

Liv i Dag szli powoli, noga za nog�, tak aby przed�u�y� wsp�ln� przechadzk�. Liv ca�kiem zapomnia�a, �e powinna si� spieszy�.

��Matka i ojciec niewiele b�d� mogli zrobi� � powiedzia�a cicho.

��To prawda, ale musi dosta� nauczk�.

��W ko�cu i tak wszystko na mnie si� skrupi � westchn�a Liv.

��No tak, obawiam si�, �e tak.

Odruchowo wzi�li si� za r�ce, tak jak to dawniej bywa�o. Dag opowiada� o swoim �yciu w Kopenhadze, staraj�c si� zachowa� weso�y ton. Ale serce przepe�nia�a mu t�pa, bezradna rozpacz. M�� mia� wszystkie prawa po swej stronie. Czy to w�a�nie Liv, ma�a siostrzyczka, kt�ra chodzi�a za Dagiem jak cie� przez ca�y okres ich wsp�lnego dorastania, czy ze wszystkich akurat ona musi tak cierpie� przez ca�e �ycie?

Jednocze�nie mia� niejasne wra�enie, �e on sam ponosi cz�� winy za los, kt�ry j� spotka�.

��Gdzie jest jego kantor? � zapyta� po chwili milczenia.

Liv przystan�a.

��Nie wolno ci tam i��, Dagu, nie wolno!

��Ale chcia�bym powiedzie� mu kilka s��w prawdy, a w�a�ciwie, �eby by� ca�kiem szczerym, spu�ci� mu porz�dne lanie.

��Dagu, prosz� ci�!

Obj�� d�o�mi jej twarz.

��Nie zrobi� tego � obieca�. � Zobaczymy, co zaproponuje Sol. Jest taka pomys�owa � doda� naiwnie.

D�ugo patrzy� Liv w oczy; gdy si� �egnali, na twarzach obojga malowa� si� smutek. Dag przyrzek�, �e siostra nied�ugo otrzyma wiadomo�ci z domu, i rozstali si�.

Patrzy�a za nim, a� znikn�� zupe�nie. Dopiero wtedy wr�ci�a do swego pi�knego domu, o�ywiona spotkaniem z rodze�stwem, lecz jednocze�nie �miertelnie przera�ona czekaj�c� j� kar�, gdyby m�� dowiedzia� si�, �e wychodzi�a.

Sol podj�a b�yskawiczn� decyzj�. Odnalaz�a najelegantszy pow�z, jaki by� w Oslo, i poprosi�a wo�nic�, by zawi�z� j� do domu Samuelsena. Siedz�c w powozie, udrapowa�a sukni� tak, by wygl�da� jak najbardziej dostojnie. Nie by�o to takie trudne, poniewa� mia�a na sobie najwytworniejsz� z sukien od hrabiny Strahlenhelm, bardzo modn� jak na norweskie warunki. Odszuka�a co� w swoim sekretnym zawini�tku i prze�o�y�a do kieszeni.

Kiedy dotarli na miejsce, poprosi�a, by wo�nica zaanonsowa� hrabin� Thott z Kopenhagi. Thott�w by�o tak wielu, �e trudno si� by�o w nich po�apa�.

Wo�nica wszed� po schodach i ju� wkr�tce �hrabina� zosta�a serdecznie zaproszona. Sol zgarn�a d�oni� fa�dy sukni i dostojnie wp�yn�a do �rodka, trzymaj�c w r�ku kapelusz, kt�ry by� ostatnim krzykiem mody w Kopenhadze.

�ona kupca b�awatnego, pulchna pani Samuelsen, k�ania�a si� i k�ania�a, prosz�c szacownego go�cia o wej�cie w skromne progi jej kupieckiego domu, gdzie akurat zebra�y si� przyjaci�ki. Jednocze�nie rozpaczliwie stara�a si� odgadn�� przyczyn� niezwyk�ych odwiedzin.

Sol wkroczy�a do salonu. Wyprostowana, z przyjaznym, cho� odrobin� pogardliwym u�miechem, omiot�a wzrokiem zebrane damy. W swej najlepszej du�szczy�nie poprosi�a gospodyni�, by przedstawi�a j� owym sympatycznym paniom.

Jej du�skiemu daleko by�o do doskona�o�ci, nikt jednak tego nie zauwa�y�.

Pani Samuelsen zrobi�a, o co j� poproszono, i Sol zanotowa�a sobie w pami�ci pani� Berenius, te�ciow� Liv. Sol nie by�a na �lubie siostry, nie spotka�y si� wi�c nigdy dot�d. To j�dza, pomy�la�a sobie. A wi�c to ona tak bezwzgl�dnie poczyna sobie z najlepsz� dziewczyn� w ca�ej Norwegii! Ta g�ra t�uszczu ze skrzecz�cym g�osem! Biedna Liv, tyle musia�a znie��.

Sol zwr�ci�a si� do gospodyni.

��Moja droga pani Samuelsen, przybywam prosto z kr�lewskiego dworu� � o�wiadczy�a z namaszczeniem, osi�gaj�c zamierzony efekt. Panie by�y poruszone i zaintrygowane w najwy�szym stopniu. � Rozmawia�am tam z przyjacielem, starym hrabi� Lowenbrander, kt�ry prosi� bym przekaza�a wam, pani, pozdrowienia� � Mog�a fantazjowa� bez obawy, bowiem hrabia o takim nazwisku nigdy nie istnia�. � Opowiada� mi, �e w m�odo�ci by� w was do szale�stwa zakochany, ale nie m�g� si� z wami o�eni� ze wzgl�du na rodzin�. Nigdy was nie zapomnia�, pani Samuelsen. Czy to nie romantyczna historia, moje panie?

I Sol u�miechn�a si� promiennie.

Pani Samuelsen by�a zupe�nie zdezorientowana.

��Ach, och, kt� to mo�e by�? Hrabia Lowenbrander? Nie mog� sobie przypomnie�

��Nie, oczywi�cie, �e nie. Rozumiecie chyba, �e nie u�ywa� w�wczas swego szlacheckiego nazwiska. Nie �mia� te� wyrazi� swego podziwu dla was. Z pewno�ci� wiecie jednak, o kogo chodzi, prawda?

Dama zmusi�a si� do u�miechu, kt�ry pokry� jej zmieszanie. Sol zauwa�y�a, �e ca�y czas intensywnie my�la�a nad jej s�owami. Na pewno jednak by�a nad wyraz zadowolona, zw�aszcza �e przyjaci�kom oczy prawie wychodzi�y z orbit.

Sol usiad�a tu� obok te�ciowej Liv. Kiedy podczas rozmowy skierowa�a uwag� dam na wisz�cy na �cianie obraz, jej d�onie szybko jak skrzyd�a ptaka mign�y nad sto�em.

Gospodyni zaproponowa�a pocz�stunek, ale Sol wym�wi�a si�, wyja�niaj�c, �e jej pow�z czeka przed domem, a ona bardzo si� spieszy.

Opu�ci�a dom r�wnie dwornie jak wesz�a, u�miechaj�c si� do siebie na my�l o pe�nych podziwu i zachwytu spojrzeniach dam.

Sol i Meta przyby�y do bram miasta nieco sp�nione. Dag czeka� ju� na nie w ca�kiem zwyczajnym powozie.

P� godziny p�niej, po nader przekonuj�cym ataku serca, te�ciowa Liv wyda�a swe ostatnie tchnienie. Nikt nie po��czy� tego z winem, kt�re pi�a wcze�niej, a tym bardziej z wizyt� dostojnej damy z Kopenhagi. Poniewa� wypadek nie zdarzy� si� w domu, nikt nie m�g� obwinia� Liv o �mier� te�ciowej. Tak w�a�nie mia�o by�, zgodnie z wol� Sol. Zawsze wszystko toczy�o si� wedle jej woli�

Pierwsze kroki Dag skierowa� do Grastensholm. Tam by� jego dom, tam w samotno�ci �y�a jego matka.

Charlotta cieszy�a si� z powrotu swego pi�knego syna. Na przemian �mia�a si� i ociera�a �zy.

��Spodziewali�my si� was dopiero za kilka dni. Chcieli�my jecha� do Oslo i powita� was w porcie. Jak posz�o? � zapyta�a ciekawa, kiedy ju� usiedli na sofie.

��Ale co?

��Egzaminy, oczywi�cie.

Egzaminy? Ca�kiem o nich zapomnia�.

��Dzi�kuj�, bardzo dobrze. Mam teraz wykszta�cenie prawnicze najwy�szego stopnia, mog� wybiera� i przebiera� w urz�dach. Nie chc� si� chwali�, ale by�em najlepszy.

��Wiedzia�am! � rozpromieni�a si� Charlotta. Nie mog�a si� na niego napatrze�. Tak zm�nia� i wydoro�la�! � Zna�am twoje mo�liwo�ci. Ja sama nie nale�� do najg�upszych, masz wi�c do kogo by� podobny � powiedzia�a, �miej�c si� serdecznie.

��Wiem. To przecie� w�a�nie ty, mamo Charlotto, uczy�a� nas wszystkich, to g��wnie twoja zas�uga, matko. Ale lata sp�dzone na uniwersytecie by�y ci�kie. Student nic nie znaczy, zw�aszcza gdy jest na jednym z mniej znacz�cych fakultet�w. Wydaje si�, �e tylko ksi�a mog� cieszy� si� szacunkiem w tym �wiecie. My musieli�my zbiera� si� podczas rozmaitych pogrzeb�w, tworz�c swego rodzaju stra� honorow�. Uwa�a si�, �e im liczniejsza stra�, tym wi�kszym powa�aniem za �ycia cieszy� si� zmar�y. Te ceremonie zajmowa�y bardzo du�o czasu, kt�ry powinni�my po�wi�ci� na nauk�. Ale wszystko dobrze si� sko�czy�o.

Dag umilk�. Pogr��y� si� w my�lach, odpowiadaj�c zdawkowo, kiedy Charlotta m�wi�a o �yciu w Grastensholm.

Nachyli�a si� do syna.

��Co si� dzieje, Dagu? Wygl�dasz na strapionego.

Wyprostowa� si� i westchn�� g��boko.

��Tak, mamo. Boj� si�, �e w najlepszej wierze spowodowali�my straszliw� tragedi�.

Na twarz Charlotty wyst�pi� rumieniec.

��Naprawd�? Co masz na my�li?

��Opowiedzia�a� kiedy� w Lipowej Alei o tej pannie Trolle, kt�r� wspomina�em przelotnie w li�cie, prawda?

��Tak � odpar�a zmieszana. � Jak to si� dalej potoczy�o?

��Nijak. Nigdy nie by�o nic poza tym, �e uwa�a�em j� za �adn� dziewczyn�. imponowa�o mi, �e chce ze mn� rozmawia�. To by� te� m�j b��d, nigdy nie powinienem jej wspomina�.

��B��d? Nie rozumiem.

��To w tym czasie Berenius stara� si� o Liv, prawda? Przedstawiono go jej tu, w Grastensholm, czy� nie tak?

Charlotta zamy�li�a si�.

��Tak, chyba tak. A dlaczego pytasz?

Dag wsta� i chodzi� po pokoju tam i z powrotem.

��I ja dowiedzia�em si�, �e Liv ma zamiar go po�lubi�. �e ju� wyrazi�a zgod�.

Matka by�a coraz bardziej zak�opotana.

��Tak, to by�a naprawd� �wietna partia dla ma�ej Liv.

W tej samej chwili spojrza�a w twarz Daga, zdj�t� smutkiem, i zaniepokoi�a si� powa�nie.

��Liv wysz�a za m�� za dr�czyciela, matko! Za prawdziwego domowego tyrana!

Wstrz��ni�ta Charlotta zaniem�wi�a.

Zatrzyma� si� i uderzy� pi�ci� w parapet.

��Och, matko! Gdyby� j� widzia�a! To ma�y, migotliwy cie�! Te�ciowa komenderuje ni� od rana do wieczora. Nie wolno jej spotyka� nikogo z rodziny, m�� nieustannie j� poucza, poprawia we wszystkim, czego nauczy�a si� w domu, i bije, kiedy tylko wyrwie jej si� co�, co zdradza, �e jest od niego m�drzejsza.

��Co ty m�wisz, ch�opcze? � zawo�a�a zrozpaczona Charlotta. � Co my zrobimy? O Bo�e, co my zrobimy? Tengel�

��Nie, nie Tengel. On zabije Laurentsa, nie mo�emy do tego dopu�ci�. Ze wzgl�du na Tengela! Musimy to om�wi�, Silje, Sol i my dwoje. Co� trzeba zrobi�! Sol prosi�a mnie, bym zaczeka�, ale musia�em o tym pom�wi� z tob�, matko.

��O m�j Bo�e! Co ja zrobi�am? Ale sk�d mog�am wiedzie�? Och, nasza dziewczynka! Nikt na ziemi nie zas�uguje na tyle mi�o�ci co Liv!

��W�a�nie. Ale na razie nie m�w nic w Lipowej Alei. Pozw�l zaj�� si� tym mnie i Sol. Liv tak bardzo boi si� awantury.

��Obiecuj�.

D�ugo siedzieli w milczeniu, pogr��eni we w�asnych my�lach.

��Jak u�o�y�o si� Sol w Kopenhadze? � spyta�a w ko�cu Charlotta.

��Sol? Ona jest jak kot, zawsze spada na cztery �apy.

��A wi�c wpl�ta�a si� w co�?

��Oczywi�cie, cho� dzi�ki swemu urokowi zawsze si� ze wszystkiego wykr�ci. Ona jest diabelnie nieostro�na!

��Nie przeklinaj, synku.

��Ha, powinna� pos�ucha� Sol, kiedy si� rozgniewa!

��Tak, nietrudno mi to sobie wyobrazi� � odpar�a Charlotta matowym g�osem.

W Lipowej Alei przyj�to Sol z otwartymi ramionami.

��Och, Silje! Musisz sko�czy� z jedzeniem ciasteczek na miodzie!

Tengel obj�� Silje w pasie.

��Do twarzy jej z tym.

��Na razie tak, zgadzam si�. Ale do�� si� napatrzy�am na spasione matrony. Nie chc� mie� jeszcze jednej w domu.

��To nie takie proste � za�mia�a si� Silje zawstydzona. � Ale masz racj�, za dobrze mi tutaj. Tengelu, je�li zobaczysz, �e si�gam po jeszcze jedno ciastko, zabierz mi je i oddaj biednym! Co to za dziewczynka jest z tob�, Sol?

Silje bole�nie odczu�a niedyplomatyczn� krytyk� Sol i obieca�a sobie, �e nie da powod�w do dalszych przytyk�w. W�a�ciwie wi�c dziewczyna zrobi�a dobry uczynek.

Sol przedstawi�a p�on�c� ze wstydu Met� i w kr�tkich s�owach opowiedzia�a jej histori�. Ze wzgl�du na dziewczynk� pomin�a najbardziej drastyczne szczeg�y.

Silje i Tengel gor�co wsp�czuli biednemu dziecku i natychmiast obiecali przyj�� j� do siebie.

Meta zdoby�a si� na odwag� i poprosi�a o prac� w oborze, je�eli tylko mog�aby si� tam na co� przyda�. Uwa�a�a, �e dom jest dla niej zbyt wspania�y.

��Ale co ty robi�a� w Skanii, Sol? � spyta� Tengel z ojcowskim niepokojem.

Odwiedzi�am znajomych odpowiedzia�a lekko.

��Ach tak? Chyba nie w Brosarps Backar?

Do pioruna, pomy�la�a Sol. A wi�c on tak�e zna miejsce spotka� czarownic?

��Nie, sk�d ci to przysz�o do g�owy? Dok�adnie by�o to w okolicach Tollarp.

��Mia�a� jakie� k�opoty, Sol?

��K�opoty? A dlaczego pytasz?

��Wzywa�a� mnie. Silje i ja pr�bowali�my ci pom�c.

Sol nagle schyli�a si� i zacz�a gwa�townie grzeba� w swoim kuferku podr�nym.

��I to wam si� uda�o � szepn�a Sol. � Dzi�kuj�, bardzo dzi�kuj�.

Tengel i Silje wymienili spojrzenia.

��Nie chcesz o tym m�wi�? � zapyta� Tengel.

��Nie � odpar�a Sol. � Zrobi�am co� bardzo niem�drego i nigdy ju� tego nie uczyni�, to pewne.

��Mo�e kiedy� mi o tym opowiesz? � powiedzia� Tengel cicho. � Bo jestem bardzo ciekaw. Odnios�em wra�enie, �e widz� kogo�, kogo nie chcia�bym wymienia� z imienia.

Sol d�ugo patrzy�a mu w oczy. Poczuli, jak bardzo s� sobie bliscy w tym, czego nie mo�na opisa�, czego inni nie mog� poj��. Skin�a g�ow�.

��Kiedy� ci opowiem. Na razie wszystko jest jeszcze zbyt �wie�e.

��O, nadchodzi Are � powiedzia�a Silje, kieruj�c rozmow� na inny tor. � Are! Zobacz, kto przyjecha�! A to Meta, zamieszka z nami. Meto, je�eli chcesz dowiedzie� si� czego� o pracy w oborze, mo�esz zapyta� Arego. To jego dziedzina.

Meta nie�mia�o zerka�a na ros�ego, silnego ch�opaka, bardzo podobnego do Tengela, pozbawionego jednak jego demonicznych cech.

��Kiedy mog� zacz��? � zapyta�a. � Chc� naprawd� ci�ko pracowa�.

Are wpatrywa� si� w ni� wystraszony.

��Co ona m�wi? Nie rozumiem ani s�owa!

��Nie rozumiecie mnie, panie? � szepn�a Meta przygn�biona.

��Panie?! Mam dopiero czterna�cie lat? Ona nie potrafi dobrze m�wi�!

��Ale� Are! � wtr�ci�a Sol. � Ona m�wi po ska�sku. To odr�bny dialekt, podobny i do szwedzkiego, i do du�skiego. Wkr�tce si� go nauczysz.

��Ja? Nigdy w �yciu! Niech ona si� nauczy!

��Zabierz j� do obory i poka� swoje kr�lestwo � powiedzia�a Silje. � Zachowuj si� po ludzku! Musimy porozmawia� z Sol na osobno�ci.

��Dlaczego nie mog� zosta�?

��Bo jeste� jeszcze za m�ody.

��Traktujecie mnie jak dziecko!

��Czego ty w�a�ciwie chcesz? � u�miechn�a si� Silje mi�kko. � Nie chcesz by� panem, ale te� nie chcesz by� dzieckiem. Zabierz dziewczynk� ze sob�.

Mrucz�c co� pod nosem, znikn�� ze sp�oszon� Met� depcz�c� mu po pi�tach.

��Na mi�o�� bosk�! � powiedzia�a Sol zdumiona. � To zupe�nie do niego niepodobne. To by�a chodz�ca �yczliwo��.

Silje roze�mia�a si�.

��Nie pami�tasz, jak tobie samej by�o trudno w tym wieku? Jedn� nog� w dzieci�stwie, a drug� ju� w �wiecie doros�ych. Ja w ka�dym razie pami�tam, jakie to mo�e by� k�opotliwe. Naprawd� nie by�a� wtedy anio�em.

Czterna�cie lat? Klaus, ko�cielny, pan Johan�

��Ja nigdy nie by�am anio�em � zachichota�a Sol. � Na pewno mu to przejdzie. No, ale nie zagrzej� tu d�ugo miejsca. Ju� jutro rano musz� wybra� si� do Tonsberg z pos�aniem od pewnej du�skiej rodziny szlacheckiej.

��Nie mo�esz przecie� jecha� sama � wtr�ci�a Silje.

��Kochana Silje! Podr� w jedn� stron� zajmie mi mniej ni� jeden dzie�. Przenocuj� u nich i ju� nast�pnego dnia b�d� z powrotem w domu. C� z�ego mo�e mi si� przydarzy�, kiedy b�d� siedzia�a na ko�skim grzbiecie?

��Niech jedzie � orzek� Tengel. � Sol da sobie rad�.

��Ale czy nie mo�esz poczeka� kilka dni? � prosi�a Silje. � Ma�a Meta b�dzie bardzo nieszcz�liwa, je�eli znikniesz, zanim si� ze wszystkim oswoi.

Sol pomy�la�a chwil� i przyzna�a racj� Silje.

��Zaczekam � zgodzi�a si�.

��Wspaniale! Dobrze, �e zaj�a� si� t� dziewczynk�, Sol.

��Gdyby�cie wiedzieli, przez co ona przesz�a! S�dz� jednak, �e ze wzgl�du na ni� powinnam to przemilcze�.

Przygn�biony Are oprowadza� Met� po oborze. Biedna dziewczyna drepta�a za nim, kiwaj�c g�ow�, gdy jej co� wyja�nia�. Tylko oczy by�y pe�ne podziwu, ale nie odezwa�a si� ani jednym s�owem.

��Czy nie potrafisz nawet odpowiada� na pytania? � wybuchn�� w ko�cu Are.

Zadr�a�a i z oczu trysn�y jej �zy.

��Nie �miem. Nie podoba wam si� przecie� moja mowa, panie.

��Panie! O jezu, daj�e mi cierpliwo��!

Spe�niaj�c pro�b� Sol, Charlotta i Dag nie opowiadali w Lipowej Alei o losie nieszcz�snej Liv. Istnia�o ryzyko, �e Tengel wybuchnie niepohamowan� z�o�ci�. To zniweczy�oby plany dziewczyny.

W domu Sol powiedzia�a, �e udaje si� do Tonsberg, jednak wcale tak nie by�o. Po kilku godzinach jazdy znalaz�a si� w Oslo, w okolicach portu, z dala od miejsca, w kt�rym mieszka�a Liv wraz z m�em. Ukry�a si� mi�dzy domami naprzeciwko kantoru handlowego Bereniusa.

Nie spieszy�a si�. Przez ca�y dzie� dok�adnie obserwowa�a wszystko, co dzieje si� przed budynkiem. Kilkakrotnie widzia�a m�odego m�czyzn�, w kt�rym bezb��dnie rozpozna�a Laurentsa. Przystojny, ale zbyt ulizany i pewny siebie jak na gust Sol. Oczywi�cie ceni�a sobie autorytety, ale nie tego rodzaju. Chcia�a kogo� naprawd� silnego od urodzenia, ale nie robi�cego wok� siebie ha�asu i nie nadrabiaj�cego min�. M�czyzn�, wok� kt�rego unosi�aby si� aura zniewalaj�cej w�adzy.

Nie docieka�a, czym handlowa� Berenius. Musia�o to by� drzewo albo co� takiego. Koncentrowa�a si� wy��cznie na ludziach.

Dom sta� boczn� �cian� do ulicy. Na samej jego g�rze znajdowa� si� otw�r, przez kt�ry wida� by�o ci�kie worki, w ka�dej chwili gotowe do spuszczenia na d�.

Otw�r znajdowa� si� tu� nad bram� wej�ciow�, gdzie cz�sto zatrzymywa� si� Laurents, rozmawiaj�c z klientami.

Nast�pnego dnia Sol wr�ci�a w to samo miejsce i ustawi�a si� w w�skim przej�ciu mi�dzy domami. R�s� tam krzak, kt�ry �wietnie ukrywa� j� przed wzrokiem przechodni�w.

Mog�aby zwyczajnie dosta� si� do domu i za�atwi� wszystko w prosty spos�b, wa�ne jednak by�o, by nikt jej nie widzia�. Nikt nie powinien w �aden spos�b ��czy� jej plan�w z osob� Liv. To by�o najwa�niejsze przes�anie Sol.

Przez wiele lat �wiczy�a przesuwanie przedmiot�w za pomoc� my�li.

Tego ranka pracowa�a z takim wysi�kiem, �e w�osy lepi�y si� jej do spoconych skroni, a serce wali�o dwa razy szybciej. Usi�owa�a przesun�� jeden z work�w na sam� kraw�d�. Nie mia�a poj�cia, co mog�o w nim by�, �ywi�a jedynie nadziej�, �e kry�o si� w nim co� naprawd� ci�kiego.

Nigdy nie pr�bowa�a przesuwa� wielkich przedmiot�w, i to z tak du�ej odleg�o�ci. Potrafi�a przemieszcza� ma�e pude�eczka na stole, ale to?

W ko�cu musia�a pogodzi� si� z faktem, �e nie da rady. To by� wyj�tek. Podda�a si� po raz pierwszy. Jednak nie zrezygnowa�a. Musi dosta� si� do �rodka. Ale jak?

Zauwa�y�a, �e w tym samym kwartale mie�ci si� sk�ad w�gla. Z ty�u by�o podw�rze, pe�ne work�w i innych rupieci. �adnych okien�

P� godziny p�niej do sk�adu Bereniusa wszed� m�ody ch�opak z ci�kim workiem na plecach. Na czo�o naci�gni�t� mia� wysmolon� czapk�. Go�e nogi i r�ce by�y tak brudne, �e nie dawa�o si� rozr�ni� koloru sk�ry.

Zuchwale w�lizgn�� si� do �rodka podczas najwi�kszego ruchu i pomaszerowa� schodami do g�ry.

Dopiero na g�rze, upewniwszy si�, �e nikogo nie ma, Sol zrzuci�a ci�ar z ramion. Wspi�a si� jeszcze wy�ej, na strych, i tam skuli�a si� za workami stoj�cymi przy otworze.

Zaj�a si� obserwacj� strychu. Dach podtrzymywa�y grube krzy�uj�ce si� belki. W �rodku by�o ciemno i wilgotno, ale na drugim ko�cu dostrzeg�a otwarte okienko. Ostro�nie przedosta�a si� na tamt� stron�.

Na zewn�trz, troch� ni�ej, by� jaki� daszek. Gdyby da�o si� przebiec po nim kawa�eczek, mo�na by przeskoczy� na dach s�siedniego domu, a stamt�d niedaleko ju� na ziemi�.

Sol us�ysza�a kroki na schodach i pospiesznie ukry�a si� za workami. Nie �mia�a wychyli� nosa, ale po chwili ten kto� odszed� i zosta�a sama. Z pi�tra pod ni� dobiega�y g�osy.

Jednak Laurents Berenius nie pokaza� si� przez ca�y dzie�.

Sol zmartwia�a. A je�eli to dzie� poch�wku jego matki? Wszak mia�a powody, by przewidywa� uroczysto�ci pogrzebowe. Oficjalnie nie s�ysza�a nic na ten temat. Nie mia�a prawa wiedzie�, bo list w tej sprawie by� dopiero w drodze do Lipowej Alei. Zgodnie z poleceniem Bereniusa Liv przekaza�a swej rodzinie pisemn� wiadomo��, i� nie ma potrzeby, by kto� z nich wzi�� udzia� w obrz�dzie pogrzebowym. Liv nie mog�a napisa�, �e Laurents wstydzi si� jej krewniak�w, �e nawet Charlotta i Dag nie zostali przez niego zaakceptowani. Laurents by� jednym z tych, kt�rzy nie mogli poj��, w jaki spos�b taki b�kart jak Dag otrzyma� zgod� na u�ywanie tytu�u barona. Nie widzia� �adnego zwi�zku mi�dzy w�asnymi licznymi romansami przed spotkaniem Liv a posiadaniem pozama��e�skich dzieci. C� za godna pogardy kobieta! m�wi� o Charlotcie.

Sol le�a�a ukryta za workami i niecierpliwie zerka�a na ulic�.

Nareszcie p�nym popo�udniem Laurents Berenius pojawi� si� przed domem handlowym. Przyjecha� powozem, pospiesznie wszed� do �rodka.

Teraz chodzi�o tylko o to, by stan�� przy bramie.

Sol musia�a d�ugo czeka�. Nie mog�a pozwoli� sobie na sp�dzenie jeszcze jednego dnia poza domem. Rodzice zacz�liby si� niepokoi�. Nie powinni te� powzi�� �adnych podejrze�.

Wreszcie wyszed�. Cofn�a nieco g�ow�. Och, zatrzymaj si� teraz!

Ale nie, poszed� dalej, w stron� portu.

Sol nie mog�a go dostrzec ze swego miejsca, nie wiedzia�a, gdzie jest i co robi. Nagle zauwa�y�a, �e tak mocno zacisn�a pi�ci, a� paznokcie wbi�y si� jej w d�onie.

Wr�ci�. Sta� pod otworem, sta� tutaj!

Zatrzyma� si�, ale we w�a�ciwym miejscu przystan�� kto� obcy.

Zn�w musia�a czeka�.

Z g�ry widzia�a ich �ysiny. Bereniusowi najwyra�niej zaczynaj� ju� rzednie� w�osy, pomy�la�a.

M�czy�ni rozmawiali przez d�u�sz� chwil�, gwa�townie gestykuluj�c i przesuwaj�c si� to w prz�d, to w ty�.

Nareszcie! Nie uda�o jej si� my�l� przesun�� worka, ale mo�e uda si� jej sprawi�, by m�czy�ni ulegli sile jej woli?

St�j nieruchomo, Laurentsie Bereniusie!

Przesun�a worek na sam� kraw�d� otworu, tak �e zacz�� si� chwia�. Przewa�y� i run��.

Laurents obr�ci� si�. Sol wsta�a, nie maj�c odwagi zosta� tam d�u�ej. Wyskoczy�a przez okno i pobieg�a w kierunku dachu s�siedniego domu.

Wkr�tce znalaz�a si� na ulicy. Zanim znikn�a za rogiem, rzuci�a okiem na zbiegowisko przed bram�.

Worek okaza� si� ci�ki, du�o ci�szy, ni� przypuszcza�a.

Kiedy dolecia� do ziemi, niewiele pozosta�o z Laurentsa Bereniusa.

Dotar�a do domu o zmroku. � Sol! Dobrze, �e ju� jeste� � powiedzia�a Silje wzburzona. � S� tutaj Charlotta i Dag. Dostali�my list od Liv. Pisze, �e jej te�ciowa nie �yje. To by� atak serca. Liv prosi, by�my nie przyje�d�ali na pogrzeb. Ale ja uwa�am, �e powinni�my jecha�. Jak s�dzisz?

Sol nie zd��y�a odpowiedzie�, kiedy wtr�ci� si� Dag:

��To na pewno m�� kaza� jej tak napisa�.

Silje zdumiona odwr�ci�a si� w jego stron�.

��Dlaczego? Czemu tak m�wisz?

��Kiedy odb�dzie si� pogrzeb? � wtr�ci�a Sol b�yskawicznie.

��Pojutrze.

Liv jest teraz sama, pomy�la�a Sol. Nikogo nie ma w domu opr�cz zmar�ych.

��My�l�, �e Liv nas potrzebuje � powiedzia�a spokojnie. � Jed�my; wszyscy, kt�rzy mog�.

Tak te� postanowiono.

Nie zd��yli jednak wyruszy� do Oslo, gdy konny pos�aniec przywi�z� now� piln� wiadomo��. Przyby� w chwili, gdy omawiali wraz z Dagiem i Charlott� plan jutrzejszej podr�y.

Okaza�o si�, �e Laurents r�wnie� nie �yje. Tragiczny wypadek w miejscu pracy; pogrzeb matki zostaje od�o�ony, tak by oboje mogli zosta� pochowani jednocze�nie.

��O, biedna Liv � u�ali�a si� Silje. � W tak kr�tkim czasie straci� wspania�ego m�a!

Dag, Sol i Charlotta wymienili spojrzenia.

��To najlepsze, co mog�o si� zdarzy� � powiedzia� Dag.

I opowiedzieli o nieszcz�snym ma��e�stwie Liv.

Tengel robi� si� coraz bledszy.

��I nie powiedzieli�cie o tym ani s�owa? O, moja ma�a dziewczynka!

��Sami wiemy o tym dopiero od tygodnia � odpar� Dag.

Silje p�aka�a.

��Tyle razy bola�am nad tym, �e ona nie przyje�d�a do domu ani te� nie chce, by�my j� odwiedzili. Tak bardzo za ni� t�skni�am! A jej po prostu tego zabraniano! Och, Liv, nasze kochane dziecko!

��Tak, ponosimy wielk� win� za to ma��e�stwo � stwierdzi�a Charlotta. � Przekonali�my Liv do niego, wm�wili�my jej, �e Laurents jest jedynym odpowiednim kandydatem na m�a.

��Jad� jutro rano � zdecydowa�a Silje. � Podtrzymam j� na duchu podczas pogrzebu, a potem przywioz� do domu.

��Ja te� pojad� � powiedzia� Tengel.

��Tak, jed�cie � powiedzia�a Sol. � Ale teraz jestem g�odna! P�jd� i poprosz� o co� do zjedzenia. Je�eli s�u�ba ju� si� po�o�y�a, przygotuj� sobie co� sama.

��O tej porze?

��A dlaczego nie? Czy zawsze trzeba je�� o wyznaczonych porach, przestrzega� przyj�tych norm?

Znikn�a.

Zapanowa�a cisza.

��Sol jest wyj�tkowa � u�miechn�� si� Are. � Zawsze robi�a to, co chcia�a. Przynios�a nam wiele trosk�

Dag zapatrzy� si� przed siebie.

��My�l�, �e jest wiele rzeczy, za kt�re powinni�my Sol dzi�kowa� � stwierdzi� lakonicznie.

Pozostali milczeli.

��Tak � powiedzia�a Charlotta, zatopiona we wspomnieniach. Gospoda w Dovre. Dw�jka martwych napastnik�w�

��Ona kocha sw� rodzin� ponad wszystko � doda�a Silje, przypominaj�c sobie, jak dwuletnia Sol zmusi�a niesfornego syna Abelone, by zaci�� si� no�em, po tym jak zbytnio dokucza� Silje. � Tak. Jest w stanie zrobi� dla nas wszystko.

Tengel nic nie powiedzia�. Wyraz jego oczu �wiadczy�, �e jest gdzie� bardzo, bardzo daleko. On wiedzia� wi�cej ni� inni. Pami�ta�, jak ko�cielny po spotkaniu Sol chwiej�c si� pod��a� w stron� ko�cio�a. Ko�cielny, kt�ry grozi�, �e doniesie na Tengela za pos�ugiwanie si� czarami�

��Sol prosi�a, by�my poczekali kilka dni � mrukn�� Dag do siebie.

Nie mieli odwagi spojrze� sobie w oczy. Nikt nie spyta� o wyjazd do Tonsberg.

Ka�de z nich wiedzia�o o niekt�rych sprawkach Sol. Ale ca�� prawd� zna�a tylko ona.

W kuchni ukroi�a sobie solidn� pajd� chleba. Jej my�li kr��y�y wok� tego samego tematu, co i reszty rodziny.

A wi�c wys�a�a kolejnego cz�owieka na tamten �wiat.

Wszystko zacz�o si� od niesympatycznego towarzysza zabaw w Dolinie Ludzi Lodu. Syna Abelone w og�le nie bra�a pod uwag�, traktowa�a to wy��cznie jako wprawk�. O malcu nie wiedzia� nikt. Dokucza� bardzo Liv i Dagowi. Wszyscy byli przekonani, �e zmar� �mierci� naturaln�.

Tak, bezustannie musia�a czuwa�, by nikt nie krzywdzi� i nie m�wi� �le o jej najbli�szych. Gdy chodzi�o o z�o panuj�ce na �wiecie, byli jak dzieci, bezbronni i naiwni. To ona musia�a ich chroni�, pilnowa�, by mogli �y� w spokoju. Czasami gniewa�a j� ich bezradno��!

Potem byli rozb�jnicy w zaje�dzie w Dovre. Ci, kt�rzy chcieli skrzywdzi� ciotk� Charlott�, dobr� wr�k� rodziny.

Ko�cielny� Wtedy zabawi�a si� naprawd�!

Pan Johan� Troch� by�o jej go �al, ale uzna�a to za spraw� wy�szej, najwy�szej konieczno�ci.

I jeszcze kilku trudniejszych pacjent�w Tengela. Ich jednak nie warto liczy�, i tak stali ju� jedn� nog� w grobie.

A jak by�o w Kopenhadze? Nie, tam nad sob� panowa�a.

Potem jeszcze dw�ch rozb�jnik�w w Skanii. Samoobrona bez �adnej finezji, ale mia�a zbyt ma�o czasu.

Nast�pnie te�ciowa Liv. Z tej rozprawy by�a o wiele bardziej zadowolona. Inteligentnie i metodycznie zaplanowana. A teraz Laurents. Tu r�wnie� jej si� uda�o.

D�uga lista� Ostatnio wyd�u�a�a si� w zawrotnym tempie, ale to nie by� koniec. Najwa�niejsza ofiara nadal jeszcze czeka�a. O tym jednak nie wiedzia�a nawet Sol.

Pewnego dnia, kiedy ca�e rodze�stwo wraz z Met� pomaga�o Aremu na polu wyrywa� rzep�, na horyzoncie ukaza� si� je�dziec. Najwyra�niej zmierza� ku Lipowej Alei.

��Kt� to mo�e by�? � zdziwi�a si� Liv.

Dag wyt�y� wzrok.

��Czy to nie kurier, kt�ry eskortowa� ci� do Skanii, Sol?

��Tak, to on! � potwierdzi�a Meta.

��Do czorta! � sykn�a Sol. � Przepraszam, nie chcia�am przeklina�. Jacob Skille? Czego on tu szuka?

��My�la�am, �e on si� wam podoba, panienko � zdziwi�a si� Meta.

��Podoba? Tak � prychn�a Sol. � Mo�e i tak, ale ju� z nim sko�czy�am.

Pozostali przygl�dali si� jej zdumieni.

Je�dziec zatrzyma� si� na go�ci�cu, poprawiaj�c co� przy jukach. Jeszcze ich nie zauwa�y�.

Sol poczu�a, �e winna jest rodze�stwu wyja�nienie.

��Mieli�my w drodze ma�� przygod�, ca�kiem niewinn�. Odrobin� romantyczn�. Ale z tego powodu nie musi chyba tu przyje�d�a�! Dagu, czy b�dziesz anio�em i zaprosisz go do Grastensholm? Nie �ycz� sobie by�ych wielbicieli kr�c�cych si� po domu.

��Oczywi�cie, mo�esz na mnie liczy� � powiedzia� Dag. Po zimie wsp�lnie sp�dzonej w Kopenhadze zna� swoj� przyszywan� siostr� lepiej ni� inni.

Otar� d�onie o spodnie i ruszy� w kierunku dworu.

��Wiesz co, poczekaj na mnie � zdecydowa�a Sol. � Najlepiej b�dzie, jak p�jdziemy razem.

Stwierdzi�a, �e nie warto ryzykowa�, by Jacob Skille powiedzia� co� kompromituj�cego przy rodzicach. Mam jeszcze troch� czasu, zanim Jacob dotrze na miejsce, pomy�la�a. Dag przystan��.

��Do pioruna � mrukn�a do siebie, wyrywaj�c ostatni� rzep� i ci�gn�c tak mocno, �e a� run�a do ty�u. � �e te� ludzie nie mog� poj��, �e kiedy koniec, to koniec.

Are j�kn��.

��No nie, Meto, zn�w pomyli�a� stosy. Najlepsze mia�a� k�a�� tutaj, a te ma�e tam. Czy ty naprawd� nie widzisz r�nicy?

��Przepraszam � b�kn�a Meta.

Sol by�a rozz�oszczona wizyt� Jacoba Skillego.

��Przesta� bez ustanku drze� si� na to dziecko � warkn�a do Arego. � Ca�y czas biega w k�ko jak tresowane zwierz�, �eby ci sprawi� przyjemno��. Ale ty tego nie widzisz! Zauwa�asz jedynie jej b��dy.

��A czy ona robi co� innego? Sama zobacz, tylko p�acze i ma�e si�, a rzep� nadal �le uk�ada.

��Denerwuje si� przy tobie. Nigdy nie mia�a z tym do czynienia, nie pojmujesz?

��Nie. Nie mo�na by� a� tak niezdarnym.

Sol upu�ci�a rzep�, kt�r� trzyma�a w r�ku, i przysun�a si� do Arego. Musia�a zadrze� g�ow�, by m�c spojrze� w oczy m�odszemu, ale ros�emu bratu.

��Jak s�dzisz, jak by� si� zachowa�, gdyby� urodzi� si� we wszetecze�stwie i by� nazywany przez wszystkich b�kartem? Gdyby� od ko�yski musia� towarzyszy� matce w jej poczynaniach z m�czyznami? Gdyby� by� nara�ony na kuksa�ce i kopniaki, bo nie by�oby dla ciebie miejsca w�r�d prawowitych chrze�cijan? Meta �y�a w najwi�kszym ub�stwie i poni�eniu, poniewa� nikt nie chcia� przyj�� ich na s�u�b� pod sw�j dach. Mia�a jedynie matk�, �yj�c� w upodleniu, kt�ra mimo swej n�dzy stara�a si� uchroni� dziewczynk� przed z�em tego �wiata. Kiedy j� spotka�am, Meta by�a tak brudna, �e widzia�am �a��ce po niej wszy. Musia�am pochowa� jej zmar�� matk�, le��c� od trzech miesi�cy w n�dznym sza�asie, kt�ry by� ich domem. Po jej �mierci Meta zosta�a sama, zdana na pastw� losu. Kiedy j� znalaz�am, sta�a przywi�zana do p�otu i zabawia� si� z ni� tuzin spro�nych �o�nierzy. S�dz�c po �ladach, przyby�am i powstrzyma�am ich zbyt p�no. Wi�kszo�� zd��y�a ju� zaspokoi� swe ��dze, wykorzystuj�c j�, trzynastolatk�. Potem zabra�am Met� tutaj. S�dzi�am, �e w tym domu wszyscy bez wyj�tku b�d� j� rozumie�. Ale wyra�nie si� pomyli�am�

Are sta� oniemia�y i z powag� s�ucha� Sol.

Liv, wstrz��ni�ta s�owami siostry, podesz�a do Mety i przytuli�a j� do siebie. Obj�a za szyj� i przycisn�a policzek do jej w�os�w. W tym momencie mi�dzy obiema dziewcz�tami wytworzy�a si� g��boka wi�. Na Liv dobrze to wp�yn�o. Dostrzeg�a tragedi�, kt�ra przes�oni�a jej w�asn�. Nareszcie by� kto�, kim nale�a�o si� zaj�� i pocieszy�, zapominaj�c o sobie. Widz�c reakcj� Liv, Sol i Dag bardzo si� uradowali.

��Dlaczego nie powiedzia�a� tego wcze�niej? � zapyta� Are p�g�osem.

��Poniewa� Silje i Tengel przyj�li j� �yczliwie, nie stawiaj�c �adnych pyta�. Chcia�am, �eby Meta zosta�a tu ze wzgl�du na sam� siebie, a nie dlatego, �e kto� jej wsp�czuje. Uzna�am te�, �e jeste� za m�ody, by s�ucha� takich brutalnych opowie�ci.

��Pomyli�a� si� � odpar� Are kr�tko i zn�w wzi�� si� do pracy.

Sol oprzytomnia�a.

��Och, Dagu, musimy zd��y� przed Jacobem! Do czorta, jak mo�na biec z kilkoma funtami gliny pod stopami!

Uda�o si� im jednak zatrzyma� Jacoba, zanim dotar� do dworu. Kiedy ich zobaczy�, przystan�� w alei tu� pod drzewem Sol.

Sol zmusi�a si� do ugrzecznionego u�miechu na powitanie. Jacob jednak niczego nie zauwa�y�, tak by� szcz�liwy, �e zn�w j� widzi. Z rado�ci� przyj�� zaproszenie Daga do Grastensholm.

Kiedy ju� szli w stron� dworu, Sol ruchem r�ki przekaza�a Dagowi pro�b�, by usun�� si� na bok.

��Co tu robisz, mi�y? � zapyta�a Sol, staraj�c si� zachowa� przyjazny ton.

��Postara�em si� o przeniesienie do Akershus � odpar� z dum�. � Teraz mo�emy by� razem, Sol. Tak bardzo za tob� t�skni�em. Nareszcie b�d� m�g� p�j�� do twego ojca i uczyni� z ciebie przyzwoit� kobiet�.

Sol zorientowa�a si�, �e Jacob ma na sobie najlepsze ubranie, wypolerowan� do po�ysku zbroj� i przystrojony pi�rami he�m. Wyra�nie przyby� z powa�nymi zamiarami!

��Nie wa� si� powiedzie�, �e zrobi�e� ze mnie nieprzyzwoit� kobiet�! � sykn�a.

Ton jej g�osu zatrwo�y� Jacoba.

��S�dzi�em, �e ty ju� wszystko opowiedzia�a�. Czy nie m�wi�a� nic o nas?

��Tak, ale nie wdawa�am si� w szczeg�y. Moi rodzice s� dobrymi lud�mi, bardzo by si� zasmucili, gdyby si� o tym dowiedzieli. Jacobie, b�d� tak dobry i zaczekaj, nie pro� na razie o moj� r�k�. Nie czas teraz na to, s� bardzo poruszeni tragedi� mojej siostry. Opowiem ci o tym p�niej. Zim� musz� te� pom�c ojcu w pracy� � Doprawdy, praca z chorymi przyda�a si� na co�, pomy�la�a. � Ale rodzice przyjm� ci� serdecznie, opowiada�am im, jak dobry by�e� dla mnie w Skanii. Przez jaki� czas mo�emy trzyma� nasz� mi�o�� w sekrecie, prawda? Powiem ci od razu, kiedy uznam, �e nadszed� w�a�ciwy czas.

O, jakim wstr�tem wype�nia�o j� u�ycie s�owa �mi�o�� w tej sytuacji.

��Ale ja tak marzy�em o tym, by by� z tob� � powiedzia� Jacob.

��Spotkajmy si� jutro nad rzek�, ko�o lasku. Po obiedzie.

Jacob Skille wyra�nie nie by� zachwycony konieczno�ci� zmiany plan�w, ale nie widz�c innego wyj�cia przysta� na to.

Sol dyskretnie przywo�a�a Daga, kt�ry trzyma� si� z ty�u.

��Jak d�ugo mo�esz zosta�? � zapyta�a Jacoba.

��Mam przyst�pi� do nowej s�u�by dopiero za trzy tygodnie � odpar�.

Na Boga, trzy tygodnie? Jak ona zdo�a utrzyma� go na wodzy tak d�ugo?

Rodzice, cho� wcale nie s�yszeli wiele o Jacobie Skillem, przyj�li go jednak �yczliwie, dzi�kuj�c za opiek� nad c�rk� w Skanii. Na szcz�cie Dag zrozumia�, �e Sol pali si� grunt pod stopami, i szybko zabra� Jacoba do Grastensholm.

Sol odetchn�a z ulg�.

Kilka godzin p�niej Sol wyjrza�a przez okno. Zobaczy�a, jak Meta wychodzi z obory, d�wigaj�c ci�kie konwie z mlekiem. Na dziedzi�cu spotka�a Arego, kt�ry przystan��, by z ni� porozmawia�. Sol nie s�ysza�a, co m�wi�. Widzia�a tylko wystraszon� buzi� Mety, kt�ra uni�s�szy g�ow� spogl�da�a na niego. Sol zobaczy�a, �e Are u�miechn�� si� do dziewczyny i pog�adzi� j� po policzku. Wzi�� od niej konwie i razem pod��yli dalej.

Sol odesz�a od okna, u�miechaj�c si� z zadowoleniem. Nareszcie zapanowa� w domu pok�j. Nie s�dzi�a, by Are kierowa� si� lito�ci�. Po prostu zrozumia� lekcj�. W tym ch�opcu kry�o si� du�o ciep�a, cho� przyt�umionego teraz problemami dorastania.

Sol powt�rzy�a histori� Mety rodzicom, a Dag przekaza� j� Charlotcie. Od tego dnia wszyscy dok�adali jeszcze wi�kszych stara�, by dziewczynka ze Skanii czu�a si� u nich jak najlepiej. Nadal pracowa�a, uznano bowiem, �e takie rozwi�zanie b�dzie si� dla niej najkorzystniejsze, ale teraz sta�a si� bardziej ich dzieckiem ni� obc� dziewk� do pomocy.

Nast�pnego dnia Sol spotka�a si� z Jacobem nad rzek�. By�o to jej ulubione miejsce, gdzie niegdy� chadza�a ze swym kotem.

Jacob u�o�y� si� obok niej w mi�kkiej trawie.

��No i jak si� miewasz? � zapyta�a.

��W Grastensholm? Dzi�kuj�, wybornie. Matka Daga, to nadzwyczajny cz�owiek. Tak mi�o si� z ni� gaw�dzi.

��Oczywi�cie, ciotka Charlotta jest wyj�tkowa. Wszyscy j� ub�stwiamy.

���wietnie to rozumiem. Pomog�em jej troch� w tym wielkim domu. Jestem do�� zr�czny, a Dag na takiego nie wygl�da.

��Nie, a poza tym ostatnio zaj�ty jest k�opotami naszej siostry. Stara si� uporz�dkowa� sprawy zwi�zane ze spadkiem po jej m�u�

Sol m�wi�a gor�czkowo, aby tylko unikn�� zalot�w Jacoba. On jednak by� bardzo zasmucony.

��Sol, dlaczego mnie unikasz?

��Unikam? � roze�mia�a si� nerwowo. � Spotykam si� z tob� potajemnie, a ty nazywasz to unikaniem?

��Mo�e tak i nie jest, ale co� mnie niepokoi. Tyle �ni�em o tobie, Sol.

��Och, Jacobie!

Zwr�ci�a ku niemu twarz, poca�owa� j� po��dliwie, spragniony.

Kiedy w ko�cu uda�o jej si� uwolni�, powiedzia�a:

��To prawda, �e troch� si� zmieni�am. W Skanii, daleko od domu, byli�my tacy swobodni. Tu bardziej musz� si� liczy� z wymaganiami moich rodzic�w. Jacobie, najmilszy, czy uznasz to za dziwne, je�eli nie chcia�abym� wi�cej� na razie? Czy zrozumiesz, �e a� do czasu, gdy naprawd� b�dziemy do siebie nale�e�, chc� pozosta� czysta, by nie dr�czy�y mnie wyrzuty sumienia?

Wzruszy� si�.

��Oczywi�cie, �e si� podporz�dkuj�. Mog� poczeka�. Mog� czeka� w niesko�czono��, moja ukochana go��beczko.

Go��beczka? A c� to za okre�lenie? pomy�la�a Sol.

Wr�ci�a do domu z niespokojnym sumieniem. W jaki spos�b zdo�a si� wycofa� z obietnicy? Nigdy w �wiecie nie b�dzie mia�a odwagi powiedzie� Jacobowi, by zmyka� tam gdzie pieprz ro�nie. Jaki� jeden czu�y punkt w jej duszy nie pozwala� zbyt bole�nie zrani� Jacoba.

C� jednak mia�a zrobi�?

Wracaj�c do domu kl�a g�o�no w rytm zamaszystych krok�w:

��Do diab�a, do diab�a, do diab�a�!

Niespokojna Sol przemierza�a ulice Oslo w poszukiwaniu swego pana i mistrza z otch�ani. Nie starcza�o jej cierpliwo�ci na sp�dzanie d�ugich godzin w nowym domu Liv, chocia� urz�dzanie go i przystrajanie by�o naprawd� interesuj�ce. �y�a nadziej� odnalezienia w�adcy swego serca.

Nigdy jednak go nie spotka�a.

Nie sp�dzi�a jeszcze w Oslo pe�nych trzech dni, kiedy ju� wpad�a w tarapaty.

Wysz�a po zakupy. Sta�a przy jednym z kram�w z zamiarem kupienia pi�knie garbowanej, zdobionej narzuty ze sk�ry, kt�ra doskonale pasowa�a na �o�e w najmniejszej sypialni. Wi�kszo�� mebli i drobiazg�w pochodzi�a z Lipowej Alei, ale ci�gle jeszcze w domu brakowa�o r�nych sprz�t�w. Garbarz w�a�nie wy�o�y� narzut� i Sol kiwn�a g�ow� na znak, �e j� bierze.

W tej samej chwili przez t�um przedar�a si� dama wysokiego rodu i chwyci�a za narzut�.

��Jest moja, ja j� kupuj�.

��Nie � protestowa�a g�o�no Sol. � Przecie��

Kupiec okaza� si� cz�owiekiem s�abego charakteru, nie potrafi�cym zaj�� stanowiska. Wykonywa� tylko polecenia osoby g�o�niej krzycz�cej.

Sol wpad�a w gniew tak gwa�towny, �e ca�kiem si� zapomnia�a. Zauwa�y�a, �e dama mia�a na sobie sp�dnic�, kt�r� w talii przytrzymywa�a tasiemka.

��Niechaj spadnie z ciebie sp�dnica, ty stara koby�o. Niech wszyscy ujrz�, �e masz do pokazania jedynie zwa�y t�uszczu � sykn�a przez z�by.

My�la�a o tym tak intensywnie, �e na oczach zbiegowiska rozsup�a�y si� w�z�y tasiemki i ci�ka sp�dnica osun�a si� na ziemi�. Scena wzbudzi�a og�ln� weso�o�� wszystkich obecnych.

Dama, usi�uj�c ratowa� utracon� godno��, wrzeszcza�a:

��Bierzcie j�! Chwytajcie t� czarownic� o z�ych oczach!

Sol nie bra�a tego do siebie. By�a tak wzburzona, �e prycha�a jak rozgniewana kotka i nie doceniaj�c powagi sytuacji bez oporu da�a si� pojma�.

Dw�ch silnych m�czyzn powiod�o j� do po�o�onej nie opodal siedziby burmistrza. Post�powa� za nimi t�um.

Wszystko to jakby wcale nie obchodzi�o Sol. Ludzie � ograniczone prostaki! Ona mia�a du�o pot�niejszego obro�c�, kt�ry posun�� si� do tego, �e przybra� ludzk� posta�, by do niej przyby�.

Wprowadzono j� do wielkiej sali, w kt�rej rozmawia�o kilku m��w.

T�um musia� zosta� za drzwiami. Dwaj m�czy�ni, kt�rzy j� prowadzili, sk�onili si� g��boko.

��Ta kobieta uprawia�a czary w bia�y dzie� na ulicy � powiedzia� jeden z nich. � Nie ma co do tego �adnych w�tpliwo�ci.

Sol poj�a, �e sam burmistrz by� nieobecny, ale siedz�cy na sali byli jego najbli�szymi wsp�pracownikami.

Jeden z nich westchn�� g�o�no.

��Och, do�� ju� mam tego ci�g�ego marudzenia o czarownicach. To sprawa ksi�dza, nie nasza!

��Hej, poczekaj no � powiedzia� drugi, m�wi�cy z du�skim akcentem. � Ju� kiedy� widzia�em t� kobiet�! Na Boga, chyba tym razem naprawd� nam si� uda�o!

Sol przyjrza�a mu si� uwa�nie, nie rozpozna�a go jednak.

��To ta kobieta o ��tych, kocich oczach � ci�gn��. � Ta, co bez �ladu znikn�a z Kopenhagi po wywo�aniu skandalu. Tak, moi panowie, nale�y jej dobrze pilnowa�. Ona potrafi wi�cej ni� zwyk�y pacierz! Po Kopenhadze roznosi�y si� plotki, �e umie zmusi� ludzi, by pe�zali po ziemi jak w�e, i wiele jeszcze gorszych rzeczy! � M�czy�nie przesz�y ciarki po grzbiecie. � Nie, nie chc� mie� z ni� nic wsp�lnego. Pow�z wojewody czeka gotowy do drogi. Wy�lijcie j� do niego, on lepiej si� na tym zna.

Tak te� postanowiono. Wyznaczono cz�owieka do pilnowania Sol i wyprowadzono j� tylnym wyj�ciem.

Przesz�a przez dziedziniec, zmierzaj�c do powozu. Nareszcie zacz�a sobie zdawa� spraw�, co si� sta�o, i ogarn�� j� strach. Nie o siebie, ale o rodzin�. Postanowi�a, �e nie zdradzi swego imienia�

Wo�nica, kt�ry przygotowywa� pow�z, odwr�ci� si�, chc�c zobaczy�, kogo przyjdzie mu wie�� tym razem. By� silnie zbudowanym, jasnow�osym m�czyzn�, do�� przystojnym, ale z wyrazem bezdennej pustki w oczach.

Sol us�ysza�a jego westchnienie. Spojrza�a na niego raz jeszcze.

W ostatniej chwili opanowa�a si�, by g�o�no nie krzykn��.

Klaus! Jej pierwsza zdobycz!

Up�yn�o siedem lat, ale w jego wejrzeniu mog�a wyczyta�, �e nigdy jej nie zapomnia�. No tak, zgadza si�, mia� przecie� pracowa� w stajniach wojewody.

Pos�a�a mu ostrzegawcze spojrzenie i wsiad�a do prostego powozu. �o�nierz, kt�ry mia� jej pilnowa�, szed� za ni�. Mia� ze sob� pismo, w kt�rym na pewno znajdowa�o si� wszystko na temat Sol.

Planowa�a przerwa� podr�, nim dojad� do siedziby wojewody. Klaus jej w tym pomo�e.

�o�nierz nie stanowi� wi�kszego problemu. Trzeba tylko znale�� odpowiednie miejsce�

Klaus wspi�� si� na kozio�. Pow�z potoczy� si� przez podw�rze i dalej boczn� ulic�, na kt�rej nie czai� si� ��dny sensacji mot�och.

�o�nierz pochyli� si� ku wo�nicy.

��Tym razem nam si� powiod�o � powiedzia� podniecony. � To podobno najgro�niejsza czarownica w ca�ej Skandynawii.

��Ona? � Klaus rzuci� Sol przera�one spojrzenie.

��Tak. P�jdzie prosto na m�ki, b�d� j� �ama� ko�em. A potem stos. S�dz�, �e sam biskup b�dzie si� przygl�da� tej zabawie.

��Ale� oni nie mog� jej spali�! � Sol s�ysza�a rozpacz w g�osie Klausa.

��Rzeczywi�cie jest �liczna, z tym si� zgadzam. Ale takie s� najgorsze.

Klaus j�kn�� i jakby skurczy� si� w sobie.

Wjechali w las. �o�nierz, zanosz�c si� zwyci�skim chichotem, przeszed� obok Sol i stan�� z ty�u wozu na szeroko rozstawionych nogach.

To chyba niez�e miejsce, pomy�la�a Sol, przez ca�y czas zachowuj�c zimn� krew, jak gdyby to nie o ni� chodzi�o.

Nieoczekiwanie wyda�a z siebie rozdzieraj�cy krzyk. Zabrzmia� jak g�os atakuj�cego zdobycz drapie�nego ptaka. Jednocze�nie z pod�ogi powozu podnios�a zgrzeb�o i cisn�a w grzbiet konia tak mocno, �e wbi�o si� ostrymi kolcami.

Ko� zar�a� sp�oszony i mocno szarpn�� do przodu. �o�nierz straci� r�wnowag� i wypad� z odkrytego powozu. Zwierz�, dziko wierzgaj�c, p�dzi�o naprz�d przez las. Klaus zosta� wyrzucony ze swego siedzenia i Sol musia�a mu pom�c odzyska� kontrol� nad pojazdem.

��Jeste�cie szalona � wysapa�, kiedy ju� wr�ci� na miejsce. � Jak my�licie, co powie na to wojewoda?

��A jak s�dzisz, co on powie, je�eli pozwol� si� tam zawie��? � odpar�a Sol szyderczo, przejmuj�c od niego lejce. � Spali mnie �ywcem, gdy tylko sko�czy torturowa�.

��Nie! Nie, tego nie wolno mu zrobi�! Widzia�em, co robi� z czarownicami! To okropne!

��Wi�c dobrze, wypu�� mnie tutaj. Sam mo�esz wraca� do swojej stajni � powiedzia�a Sol, podnosz�c pismo do wojewody, kt�re zosta�o w powozie.

��Nie mog� tam wr�ci� bez wi�nia, zrozumcie! Pojad� z wami!

��A wi�c pospiesz si�, zanim kto� nadejdzie!

��A ko� i pow�z?

��Powozu zabra� nie mo�emy, a konia wyprz�c nie zd��ymy. Nie wiem, co sta�o si� z �o�nierzem, mo�e nadbiec w ka�dej chwili.

��O nie, z pewno�ci� nie � powiedzia� Klaus ze smutkiem, zeskakuj�c z koz�a. � On ju� nigdy nie b�dzie biega�.

Klaus poklepa� konia po grzbiecie.

��Do domu! Wracaj do domu! � zawo�a� do niego przyja�nie.

Zwierz� znik�o za drzewami, z �omotem ci�gn�c za sob� pow�z. D�ugo jeszcze mieli w uszach ten d�wi�k.

Sami zboczyli z drogi w g��b lasu. Z pocz�tku biegli co si� w nogach po g��bokich mchach w�r�d nagich ska�, w ko�cu zwolnili.

��Gdzie my jeste�my? � zapyta�a Sol, z trudem chwytaj�c oddech. Zatrzyma�a si� na szczycie wzg�rza, wok� nich rozci�ga�y si� lasy, wsz�dzie lasy. Gdzie� daleko na po�udniu l�ni�a woda Oslofjordu.

��Nie wiem � odpar� Klaus, kt�remu a� �wiszcza�o w p�ucach. � W ka�dym razie na p�noc od twierdzy Akershus.

No tak, tyle to i ona wiedzia�a.

Przygl�da�a mu si� ukradkiem. By� naiwny i bezradny. Mog�a jednak zrozumie� siebie jako czternastolatk�. Poci�ga� j� swoj� toporn� budow�, prost� mimik� i promieniuj�c� wprost m�sko�ci�. U�miechn�a si�.

Wygl�da� na bardzo zak�opotanego.

��Ci�gniecie za sob� nieszcz�cie, panienko. Powiedzcie, chyba nie jeste�cie czarownic�?

��Kim chcia�by�, �ebym by�a?

Klaus wpatrywa� si� w mech pod nogami.

��Moj� dziewczyn� � powiedzia� cicho.

��A wi�c ni� jestem � odpar�a Sol niespodziewanie mi�kko. � Ale co my teraz poczniemy?

Nie tak �atwo przychodzi�o Klausowi uk�adanie zawi�ych plan�w. Czubkiem buta d�uba� w mchu i nie odpowiada�.

��Nie mog� wr�ci� do domu, do Lipowej Alei � stwierdzi�a Sol. � Chocia� w�adze nie znaj� mego imienia, nie chc� nara�a� rodziny. Nie mog� te� wr�ci� do Oslo. Od razu mnie z�api�. Rozpoznaj� mnie po oczach.

��Ja te� nie mog� wr�ci� do stajni wojewody � powiedzia� Klaus. � Poza tym nie chc�. Wcale nie by�o mi tam dobrze.

Sol zauwa�y�a szramy na jego policzkach, kt�re najpewniej pochodzi�y od uderze� batem.

��Jedynym miejscem, gdzie by�o mi dobrze, by�o Grastensholm � powiedzia� rozmarzony. � Gdybym tylko m�g� tam wr�ci�!

��Tego nie da si� zrobi�. Du�o p�niej dowiedzia�am si�, �e przeniesiono ci�, by nas rozdzieli�.

Z wysokiej sosny rozleg� si� krzyk kani. Sol popatrzy�a w g�r�.

��Ale to im si� nie uda�o � mrukn�a. � Mieli�my siebie wtedy.

Klaus westchn�� na samo wspomnienie.

��Od tego czasu �ni�em tylko o jednym: by prze�y� to jeszcze raz.

��Ale�, m�j drogi, nie mia�e� innych dziewcz�t?

��Mia�em, ale one nie by�y nic warte. Jak zdech�e krowy.

Duma Sol by�a mile po�echtana.

��Zobaczymy, co b�dzie. Ale dok�d teraz p�jdziemy?

Klaus wgapia� si� w chmury.

��My�la�em�

Brawo, u�miechn�a si� w duchu, nic jednak nie powiedzia�a.

��Mogliby�my p�j�� do mojego domu.

��Do stajni wojewody? Nie s�dz�, by by� to m�dry pomys�.

��Nie, do domu.

No tak, Klaus te� musia� sk�d� pochodzi�. Dla niej by� zawsze tylko odmie�cem, duchem, kt�ry nagle pojawi� si� na zaczarowanych mokrad�ach i teraz b��ka� si� w�r�d ludzi.

��Ale co powie na to twoja rodzina?

��Nie mam rodziny. O ile wiem, tam nikt nie mieszka.

Sol rozja�ni�a si�.

��Na co wi�c czekamy? Czy to daleko?

��Kawa�ek.

W istocie by� to kawa�, i w dodatku z hakiem. Dopiero nast�pnego wieczora dotarli do n�dznego domku, po�o�onego wysoko na stromym zboczu. Sol koniecznie chcia�a wiedzie�, w jakiej cz�ci Norwegii si� znajduj�, ale tego sam Klaus nie wiedzia�. Sw�j dom zna� tylko jako �Miejsce�. Sol dowiedzia�a si� jedynie, �e le�y na p�nocny zach�d od Oslo i Lipowej Alei.

Dom trzyma� si� jednak ca�kiem dobrze, od razu zacz�li sprz�ta� i rozpalili ogie�.

Tego wieczora spe�ni�y si� marzenia Klausa. Zn�w le�a� w ramionach Sol. Ukradkiem ociera� �zy szcz�cia.

A Sol? Ona te� by�a wzruszona. Klaus by� w niej rozkochany, prostoduszny, niczego od niej nie ��da�, godzi� si� na wszystko, co robi�a, a poza tym by� szczodrze obdarzony przez natur�. Je�eli chodzi� po tej ziemi m�czyzna, kt�ry m�g�by kocha� Sol dla niej samej, to by� nim w�a�nie Klaus. Czy mo�e jego te� interesowa�a wy��cznie jej uroda? Nie, nie wolno jej w�tpi�, nie w niego!

Czasami tylko zak�u�a j� t�sknota za m�czyzn�, kt�rego spotka�a w gospodzie, za kochankiem z marze�, ksi�ciem podziemnego �wiata.

Sol by�a jednak g��boko przekonana, �e pewnego dnia spotka go zn�w.

W domu w Lipowej Alei nikt nie wiedzia�, co zdarzy�o si� Sol. Po prostu nagle znikn�a z nowego domu. S�u��ca powiedzia�a, �e wysz�a po zakupy i ju� wi�cej nie wr�ci�a.

��No c�, Sol to Sol � rzek� Tengel z udawan� weso�o�ci� po paru dniach, w ci�gu kt�rych zamartwiali si� do szale�stwa. � Po prostu zn�w bez zastanowienia zdecydowa�a si� wyjecha�.

��Z pewno�ci� � zgodzi� si� Dag, kt�ry przyby� akurat z wizyt� wraz z matk� i Jacobem Skille. � To do niej podobne.

Nikt wi�cej si� nie odezwa�.

Liv ukradkiem przygl�da�a si� Dagowi. Pozornie wydawa�o si�, �e zdo�a�a wyrwa� si� z depresji. Jednak w jej pod�wiadomo�ci nadal tkwi�o ogromne poczucie winy, kt�re d�ugo wpajali jej Laurents i jego matka.

Nieudane ma��e�stwo zawsze jest kl�sk�, r�wnie� dla strony, kt�ra nie zawini�a. Liv by�a jedn� z niewielu religijnych os�b w rodzinie i chocia� zn�w potrafi�a si� �mia� i u�miecha�, w g��bi duszy nadal prze�ywa�a swoje niepowodzenie.

��Brakuje mi Sol � odezwa�a si� nieoczekiwanie � Dobrze by�o, kiedy mog�am dzieli� z ni� sypialni�. Zachowywa�a si� tak wspaniale, kiedy mia�am z�e sny. Czasami pociesza�a mnie, tak jak matka pociesza dziecko, czasami �aja�a mnie za to, �e jestem g�upia i wierz� we wszystkie z�o�liwe k�amstwa. Teraz nie mam u kogo szuka� pocieszenia. Czasami chcia�abym umrze�.

Ca�a rodzina wpatrywa�a si� w ni� zdumiona.

��Miewasz z�e sny? � spyta�a Silje zatroskana.

Wyda�o si�, �e Liv rozmawia�a sama ze sob�. Teraz nagle oprzytomnia�a.

��Co? Tak, mam. Potem nie mog� ju� zasn��, bo nie ma Sol.

��Tak przecie� by� nie mo�e! � wykrzykn�a Charlotta wzburzona. � Kochana Liv, wybacz, �e wtr�cam si� w twe osobiste sprawy, ale wiem, �e Dag niczego nie pragnie bardziej, ni� poj�� ci� za �on�. Dlaczego nie mia�oby to nast�pi� teraz?

��Teraz? � Liv otworzy�a szeroko oczy. � Jeszcze za wcze�nie!

��Ale ty tak bardzo potrzebujesz kogo�, kto by si� tob� zaj��.

Liv spu�ci�a wzrok.

��Albo kogo�, kim ja mog�abym si� zaj�� � doda�a nie�mia�o. � Tak, bym mog�a zapomnie� o sobie.

��Bardzo chcia�bym, �eby� zaj�a si� mn� � u�miechn�� si� Dag.

��Ale czy naprawd� tak mo�na? � wtr�ci�a si� Silje, najbardziej z nich wszystkich dbaj�ca o konwenanse. � Chodzi mi o to, czy ludzie nie b�d� na nas krzywo patrze�? Od �mierci Laurentsa up�yn�o dopiero kilka miesi�cy.

Charlotta w�o�y�a ca�� sw� dusz� w przekonywanie rodziny.

��Gadanie i plotki nigdy zbytnio mnie nie poci�ga�y. Ale tym razem zajm� si� tym gorliwie. Zalej� s�siad�w i znajomych potokiem opowie�ci o z�ym Laurentsie i jego niedobrej matce. Zdziwieni i wstrz��ni�ci, b�d� u�ala� si� nad losem Liv. Tak zreszt� powinno by�! Opowiem im o jej nocnych koszmarach i o tym, jak mocno kocha j� Dag.

��Niekt�rzy i tak b�d� gada�, ale wi�kszo�� jako� to przyjmie. Ale ksi�dz� � zastanowi�a si� Silje.

��Z ksi�dzem jestem w dobrych stosunkach � odpar�a Charlotta. � Od czasu gdy podarowa�am ko�cio�owi te pi�kne �wieczniki. Niech tylko odwa�y si� protestowa�? Zabior� je z powrotem.

��Mamo, jeste� wspania�a � u�miechn�� si� Dag.

��Nie b�dziemy wyprawia� du�ego wesela � orzek�a Silje.

��Czy musicie wszystko ustala� za mnie? � szepn�a Liv z rozpacz�. � Ju� nigdy nie b�d� mog�a wyj�� za m��. Jestem bezwarto�ciowa, do niczego si� nie nadaj� i nie jestem godna niczyjej mi�o�ci. Nie mog� nawet mie� dzieci.

��Cicho, cicho � uspokaja� j� Tengel. � O tym ostatnim nic nie wiesz. R�wnie dobrze wina mog�a by� po stronie Laurentsa.

��Wiesz dobrze, �e nikt z nas nie uwa�a ci� za nic nie wart� i do niczego nie przydatn� � podj�� Dag.

��Nie ma drugiej osoby, kt�ra by�aby tak wszechstronna jak ty, Liv � powiedzia�a Charlotta. � Doskonale zajmujesz si� domem, masz artystyczne uzdolnienia, jeste� inteligentna i �wietna w rachunkach.

��I tyle masz w sobie mi�o�ci do wszystkiego, co �yje � doko�czy� Tengel. � Zawsze nios�a� ze sob� tyle s�o�ca! Liv, to my wp�dzili�my ci� w to okropne ma��e�stwo. Czy mo�esz nam wybaczy�?

Liv patrzy�a na nich oczami pe�nymi smutku.

��Wszystko mi jedno, co m�wicie. Ja po prostu nie mog� wyj�� za m�� � powt�rzy�a z uporem.

Dag zasmuci� si�.

��Nie chcesz mnie, Liv? Czy to w�a�nie chcesz powiedzie�?

Doprowadzona do ostateczno�ci wybuchn�a p�aczem.

��Nie ma chyba nic na �wiecie� czego bym bardziej pragn�a� Ale on� mnie zabi�. Zabi� we mnie� wszystko.

Dag obj�� j�.

��Chod�, Liv � powiedzia� �agodnie. Odwr�ci� si� do pozosta�ych. � Chcia�bym porozmawia� z Liv na osobno�ci.

Pokiwali g�owami.

Liv i Dag przeszli do s�siedniego pokoju.

��Sol opowiedzia�a mi, co zrobi� z tob� Laurents. Zniszczy� tw� zdolno�� odwzajemniania zmys�owej mi�o�ci. Przyjmuj� to, Liv. Przyjmuj�, �e by� mo�e b�dziesz si� temu sprzeciwia� albo pozostaniesz ca�kowicie oboj�tna.

Nadal by�a niezmiernie poruszona.

��Ale to nie w porz�dku wobec ciebie, Dagu.

U�miechn�� si� czule.

��Powiedzmy, �e potraktuj� to jako wyzwanie. Wiem, ile masz w sobie ciep�a i �aru. Daj mi szans�, Liv, pozw�l zn�w wyci�gn�� na powierzchni� skarby twojego ducha i cia�a. Wierz�, �e nam si� to uda, nawet je�li mia�oby potrwa� wiele lat.

Roze�mia�a si� przez �zy i przytuli�a czo�o do jego policzka.

��Nie mam ju� si� zostawa� d�u�ej sam na sam z my�lami. Bezgranicznie potrzebuj� twojej blisko�ci.

��To w�a�nie wszyscy od d�u�szego czasu pr�bujemy ci wyt�umaczy�.

��Ale nie mog� by� przecie� tak� egoistk�! A je�li nigdy nie b�d� taka jak dawniej?

��Liv, pos�uchaj mnie�

W bawialni Silje westchn�a.

��Jestem bliska ob��du. Dlaczego obydwu naszym dziewczynkom tak �le uk�ada si� �ycie? Dlaczego nie znajduj� rady?

Are wzi�� g��boki oddech i gwa�townie wsta�.

��Jutro pojad� do Oslo i spr�buj� odszuka� Sol.

��Nie, ty nie � zaprzeczy� Tengel. � Potrzebny jeste� tutaj. W�a�nie mia�em powiedzie� to samo. Ja pojad�.

Trzymaj�c si� za r�ce weszli Liv i Dag.

��Spr�bujemy! � powiedzia� Dag.

Liv nie odezwa�a si� ani s�owem, ale ku rado�ci wszystkich w jej oczach zapali�o si� ma�e, nie�mia�e �wiate�ko.

Tengel nie natrafi� na najmniejszy nawet �lad Sol. Dopiero przypadkiem us�ysza� o czarownicy o kocich oczach, o tym, jak uciek�a podczas podr�y, kt�ra powinna by� ostatni� w jej grzesznym �yciu, prowadz�c prosto na stos.

W Tengelu a� wrza�o, lecz przezornie nie rozpytywa� za wiele. Wiadomo by�o, �e czarownicy uda�o si� zbiec i od tej chwili jakby zapad�a si� pod ziemi�. Tyle musia�o mu wystarczy�.

Nie by�y to zbyt szczeg�owe informacje, ale kog� innego mog�y dotyczy�, je�li nie Sol.

Tengel z ca�ego serca �yczy� jej powodzenia.

Wr�ci� do domu, do trosk, kt�re i tam nie dawa�y mu spokoju.

K�opoty mia� przede wszystkim Dag. Nie wiod�o mu si� w handlu drewnem. Gorzko zawi�d� si� na wszystkim i wszystkich.

Chcia� tak dobrze, zaoferowa� �wietne warunki i pracownikom, i dostawcom drewna. C� jednak si� sta�o? Inni ch�opi, dowiedziawszy si� o tym, zacz�li masowo zje�d�a� z �adunkami drewna, by otrzyma� za nie przyzwoit� cen�. Nie m�g� ich wszystkich przyj��, musieli wi�c zwr�ci� si� do swych dawnych kupc�w, kt�rzy sprzysi�gli si� przeciw Dagowi. T�oczyli si� pracownicy, by zdoby� u niego zatrudnienie, w�adze nie chcia�y s�ucha� tego, co m�wi� o zbyt wysokich podatkach.

M�ody Dag bole�nie odczu� na w�asnej sk�rze, �e nie�atwo jest zrobi� co� dla maluczkich.

W domu, w Lipowej Alei, Meta chodzi�a za Arem jak wierny psiak. Towarzyszy�a mu w jesiennej orce, przy cieleniu, grabi�a razem z nim li�cie na podw�rzu z takim zapa�em, jakby to by�y cenne kurcz�ta.

Are cz�sto kwitowa� westchnieniem t� nieustann� gotowo�� do wsp�pracy. Nigdy jednak na ni� nie krzycza�.

Odnalaz�a chat� ukryt� g��boko w lesie. W pobli�u nie by�o innych zagr�d.

Zapuka�a zdr�twia�ymi z zimna palcami.

��Otw�rzcie, mistrzu! � zawo�a�a. � To ja, Sol, przybrana c�rka Tengela, kt�ra kiedy� leczy�a twoj� ran�. Teraz znalaz�am si� w potrzebie. M�j przyjaciel jest ranny, nie mamy gdzie nocowa�. Czy mo�emy wej��?

D�ugo musia�a czeka�, nim drzwi uchyli�y si� lekko. P�on�ca smolna szczapa o�wietli�a twarz Sol, ca�kiem j� przy tym o�lepiaj�c.

��Czy mo�esz mi pom�c? M�j przyjaciel le�y tam, na sankach. Nie wiem, czy jeszcze �yje.

Olbrzymi m�czyzna bez s�owa chwyci� Klausa i wci�gn�� go do wewn�trz. U�o�y� go na pod�odze i zamkn�� drzwi.

��Czy to tw�j ukochany? � spyta� zachrypni�tym g�osem.

��Ukochany? � powt�rzy�a Sol. � Nigdy kogo� takiego nie mia�am, to nie dla mnie. To drogi przyjaciel, wiele dla mnie po�wi�ci�. Chc� w zamian co� dla niego zrobi�.

Kat pokiwa� g�ow�. Mia� surow�, zastyg�� twarz o ciemnych, �widruj�cych oczach. Jak zawsze by� w kapturze, spadaj�cym a� na plecy i zakrywaj�cym wi�ksz� cz�� oblicza. Odziany by� w szerok�, spi�t� pasem koszul� i obcis�e spodnie. Nie by� ani m�ody, ani stary, jakby istnia� od pocz�tku �wiata i nigdy si� nie zmienia�.

U�o�yli Klausa niedaleko ognia, by odtaja�, a kat wystawi� chleb i piwo dla Sol.

Posilali si� przez chwil�, wreszcie Sol przerwa�a milczenie.

��Ile o mnie wiecie, mistrzu?

Odpowiedzia�, nie patrz�c na ni�.

��Wi�cej ni� inni. Wiem, kim jest czarownica o kocich oczach, kt�rej szukaj� w�adze. Nie zdradzi�em jednak twojego imienia.

��Dzi�kuj� � powiedzia�a Sol.

��Tw�j przybrany ojciec to szlachetny cz�owiek. Pomogli�cie mi kiedy�, nie odrzucili�cie, nie us�ysza�em s��w pogardy.

Wi�cej nic ju� nie powiedzia�.

W milczeniu przygotowali pos�anie dla Klausa. Ko�ata�a w nim jeszcze resztka �ycia. Kat wskaza� jej ��ko w male�kiej izbie, jedyne, jakie znajdowa�o si� w chacie. Sol wsun�a si� pod okrycie, p�ywa ze zm�czenia, z obola�ymi cz�onkami.

Mistrz przyszed� do niej. Przyj�a go oboj�tnie. Parokrotnie w ci�gu nocy czu�a, �e j� bierze, ale by�a zbyt zm�czona, by protestowa�. Unosi�y si� nad nim m�skie wonie, ale nie budzi�y jej odrazy. Pozwala�a mu. By� samotnym cz�owiekiem i pom�g� jej. Niech to b�dzie zap�ata.

Dosta�a od mistrza sanki, na kt�rych mog�a wie�� Klausa. On otrzyma� w zamian zupe�nie dobr� �aw�. Odprowadzi� j� ci�gn�c sanki tak daleko, jak tylko si� da�o. Nie zosta�o powiedziane nic poza tym, co absolutnie konieczne.

Po�egnali si� kilkoma prostymi s�owami.

��Dzi�kuj� � powiedzia�a Sol.

��To ja dzi�kuj� � odpar�.

D�ugo sta�, patrz�c w �lad za nimi.

By�o ciemno, gdy sz�a wzd�u� lipowej alei do domu Tengela i Silje.

Napotka�a nieoczekiwane trudno�ci. W ci�gu dnia �nieg, kt�ry tu, na nizinie, nie by� tak g��boki, stopnia�. Musia�a ci�gn�� sanki po trawie, piasku i kamieniach. Za ka�dym razem, gdy p�ozy trafia�y na przeszkod�, serce zamiera�o jej ze strachu.

Klaus nadal le�a� nieruchomo, trupio blady.

W ca�ym domu by�o ciemno, wygl�da� na opustosza�y. Ale te� i by�o ju� p�no.

Najpierw spr�bowa�a zapuka� w okno Liv, do jej w�asnej dawnej sypialni. Liv jednak nie odpowiada�a.

Zaniepokoi�a si�. Co mog�o si� sta�, podczas gdy jej nie by�o? A je�eli�?

Stukanie w okno Arego odnios�o skutek. Wpu�ci� j� do sieni.

��Sol! � szepn�� m�odszy brat. � To naprawd� ty?

��Tak, kochany Are, jak dobrze zn�w ci� widzie�! Czy mo�esz sprowadzi� Tengela? Mam ze sob� chorego. Je�eli ci si� uda, nie bud� Silje.

Wkr�tce w s�abo o�wietlonej sieni stan�� na wp� ubrany Tengel.

��Sol! Najdro�sze dziecko! Witaj!

U�ciska� j�. Opowiedzia�a o Klausie.

M�czy�ni szybko wyci�gn�li go z sa� i wnie�li do domu.

��Na Boga! � powiedzia� Tengel swym spokojnym g�osem za kt�rym tak bardzo t�skni�a, � To nie wygl�da dobrze!

��Czy on �yje?

��Jeszcze nie wiem. Zaraz si� nim zajm�. Id� si� po�o�y�, wygl�dasz na straszliwie wyczerpan�.

��Bo jestem. Ale nie mog� odpoczywa� teraz, kiedy nareszcie dobrn�am do domu.

Ze schod�w, cz�api�c, zesz�a Silje. Wymieni�y u�ciski, uroni�y �zy.

��Czy du�o b�dzie znaczy� dla ciebie, je�li ten m�czyzna prze�yje? � zapyta� Tengel.

Zastanowi�a si� nad odpowiedzi�.

��Nie tak, jak my�lisz. Ale to wa�ne. By� dla mnie dobry. I wiele wycierpia� od z�ych ludzi.

��Zrobi�, co tylko b�d� m�g�. W tym przypadku naprawd� musz� wyt�y� wszystkie si�y.

Silje przyjrza�a si� twarzy Klausa.

��M�j Bo�e! Przecie� to parobek, kt�ry wiele lat temu s�u�y� w Grastensholm!

��Tak � odpowiedzia�a Sol. � Chcieli�cie nas rozdzieli�. Ale �ycie toczy si� w�asnymi drogami.

Silje nie pyta�a o nic wi�cej. Nie �mia�a�

Sol dosta�a jedzenie w przytulnej, zacisznej kuchni. Silje i Are wypytywali j� o wszystko. Tengel zosta� sam z Klausem w pomieszczeniu, gdzie zwykle zajmowa� si� chorymi.

Silje chcia�a wiedzie� dok�adnie, gdzie podziewa�a si� Sol. Nie otrzyma�a jednak szczeg�owych wyja�nie�. Sol umiej�tnie zmieni�a temat.

��Gdzie jest Liv?

��Nie wiesz? No, oczywi�cie, �e nie. Liv i Dag pobrali si�, mieszkaj� teraz w Grastensholm!

��Naprawd�? Bardzo szybko posz�o. Ale to najlepsze, co mog�o si� sta�.

��To jedyna szansa dla Liv. By�a bliska za�amania. Ten pod�y Laurents pozbawi� j� ca�ej wiary w siebie. Dzi�ki Bogu, �e umar�� Och, nie, nie chcia�am tego powiedzie�.

A wi�c nie �y�am na pr�no, pomy�la�a Sol, g�o�no za� powiedzia�a:

��A jak miewa si� Liv?

��Z ka�dym dniem lepiej. My�l�, �e zaczyna sobie dawa� rad� z� no wiesz�

��Chodzi ci o to, �e nie czu�a nic, kochaj�c si� z m�czyznami?

Silje by�a wzburzona.

��Ale�, Sol!

��Kochana Silje, przecie� to ty mi wszystko powiedzia�a�! Czasami zastanawiam si�, czy twoich dzieci nie przyni�s� bocian?

��Zareagowa�am tak, poniewa� powiedzia�a� �z m�czyznami�. Nasza kochana Liv? Ale ty jeste� przecie� zm�czona, kochanie. Musisz si� teraz wyspa�.

��Ch�tnie. Ale potem zn�w musz� wyruszy�.

��Ale�, kochane dziecko, nie zostaniesz z nami?

Sol, s�ysz�c te pe�ne troski s�owa, poczu�a wzruszenie. Pragn�, by z nimi zosta�a!

��Nie. Pr�dzej czy p�niej kt�remu� z pacjent�w Tengela kto� zada pytanie o czarownic� z kocimi oczami i wy b�dziecie mie� k�opoty. Mam przyjaci�, Silje, dam sobie rad�.

Tengel, kt�ry w�a�nie wszed�, us�ysza� jej ostatnie s�owa.

��Ludzie w�jta ju� tu byli, Sol. Powiedzieli�my, zgodnie z prawd�, �e nie widzieli�my ci� od dawna.

��Musz� wi�c jecha� ju� dzi� w nocy.

Tengel potrz�sn�� g�ow�.

��Po�� si� i �pij; �pij tyle, ile potrzebujesz. Nikt nie pojma ci� w moim domu.

Nie protestowa�a ju� wi�cej, z wdzi�czno�ci� przyjmuj�c ich trosk�.

Sol spa�a ca�� noc i wi�ksz� cz�� nast�pnego dnia. Po po�udniu spotka�a si� z Liv i Dagiem, kt�rzy wraz z Charlott� i Jacobem przybyli z Grastensholm. Dzie� jej powrotu do domu zamieni� si� w �wi�to.

Sol g�adzi�a Liv po policzku.

��Chyba zawsze si� b�d� sp�nia� na twoje �luby. Ju� dwa mi przesz�y ko�o nosa!

Ma�a Meta wprost promienia�a rado�ci� na jej widok.

Charlotta i Jacob planowali ma��e�stwo. Sol bardzo si� tym radowa�a. Dag r�wnie�; wiedzia�, jak bardzo samotna by�a matka i jak samotna mo�e by�, je�li on przyjmie proponowane mu stanowisko asesora w Akershus. Jacob stara� si� o zwolnienie ze s�u�by, by m�c zaj�� si� Grastensholm. Doskonale radzi� sobie na gospodarstwie. Sol sp�dzi�a z rodzin� niezapomniany wiecz�r. Klaus ci�gle jeszcze �y�. Nadal by� nieprzytomny, ale jego stan przynajmniej si� nie pogarsza�. Sol zwr�ci�a si� do Charlotty.

��Je�eli wyzdrowieje� Czy b�dzie m�g� u was pracowa�? Tak ciep�o wspomina� kr�tki czas, jaki sp�dzi� w Grastensholm, jedynym miejscu, gdzie zetkn�� si� z ludzk� �yczliwo�ci�.

��Oczywi�cie, �e tak, prawda?

Zar�wno Dag, jak i Jacob wyrazili zgod�.

��Czy on nie jest tak�e poszukiwany? � zapyta�a Liv. � Opowiada�a�, �e pom�g� ci zbiec.

��My�l�, �e za bardzo go nie szukaj�. Musi gdzie� przecie� mieszka�, a u wojewody tyle wycierpia�. Na wszelki wypadek mo�e si� ukry�, gdyby pojawili si� �o�nierze.

To by� rozs�dny pomys�.

��Czy nie mo�esz zosta� do �wi�t, Sol? � prosi�a Silje.

Sol tylko potrz�sn�a g�ow�. Wszyscy wiedzieli, �e to niewykonalne.

Raniutko nast�pnego ranka Tengel, tak jak postanowiono, obudzi� Sol. Usiedli w kuchni. Musia�a zje�� ostatni przed podr� posi�ek.

��Dok�d zamierzasz si� uda�? � zapyta� cicho.

��Do Fin�w. To ludzie nam podobni, ojcze. W�r�d nich b�d� bezpieczna.

Ale jak d�ugo? pomy�la� z gorycz�. Twoja niespokojna natura zn�w pogna ci� w �wiat.

��Czego w�a�ciwie szukasz, Sol?

��Nie wiedzia�am tego przedtem, ale teraz ju� wiem. Jest pewien m�czyzna� Widzia�am go jeden jedyny raz. Ma w sobie jak�� cz�stk� mnie. Nie potrafi� tego wyt�umaczy�.

��S�dzisz, �e twoje poszukiwania ustan� z chwil�, gdy go spotkasz?

��Tak.

Przez chwil� siedzieli w milczeniu. Nagle Sol ci�ko westchn�a.

��Co si� dzieje? � zapyta�.

Drgn�a.

��Zaczynam traci� kontrol�, ojcze.

Tengel usiad� obok niej na �awie i przytuli� mocno. � O co ci chodzi?

��Przedtem wszystko by�o takie zabawne. Mia�am w sobie tyle rado�ci. Robi�am dok�adnie to, na co mia�am ochot�. Nadal tak jest, ale teraz mam wra�enie, �e wpad�am w grz�skie bagno.

��Tak ju� jest � powiedzia� tkliwie. � Nikt nie mo�e �y� dok�adnie tak, jak by chcia�.

Popatrzy�a na niego.

��Dlaczego nie ma nikogo takiego jak ty, dla mnie, w moim wieku?

��Nawet gdyby znalaz� si� kto� taki, niewiele by ci to pomog�o, dziecko. Jeste� zbyt ci�ko dotkni�ta.

��Tak � szepn�a. � Tak. Jestem rozdwojona.

��Widzia�em ludzi z naszego rodu, schwytanych w sid�a w�asnego z�a � powiedzia� Tengel z ogromnym smutkiem. � Ty wpad�a� w sid�a swej podw�jnej natury. Nie widzisz tego sama, Sol, ale zewn�trznie bardzo si� zmieni�a�.

��Jak to? � zapyta�a szybko.

��Jeste� r�wnie pi�kna jak kiedy�. Ale twoje oczy s� dzikie, jak zaczarowane.

Wyprostowa�a si�.

��Pozostaje mi tylko jedno: odnale�� tego cz�owieka. On jeden mo�e nade mn� zapanowa�.

��Sk�d to wiesz?

��Poniewa�� � Nie, nie mo�e mu powiedzie� o swoich wyprawach na Blokksberg. Posun�aby si� za daleko. � Po prostu wiem.

��Jed� do Fin�w, Sol! A je�eli tam ci si� nie powiedzie, spr�buj w Szwecji. Tam ci� nie znaj�.

��Tak, ale jak d�ugo? Wkr�tce diabe� we mnie zn�w si� odezwie i po�l� kogo� do piek�a. Albo do nieba, je�li tak mu s�dzone.

Tengel potrz�sn�� ni� delikatnie.

��Z tym musisz sko�czy�, Sol! Staraj si� opanowa�. Spr�buj najpierw pomy�le�!

��W�a�nie o to chodzi, �e straci�am kontrol�. Zoboj�tnia�am. Zatraci�am si�, ojcze, bardziej ni� przypuszczasz.

U�miechn�� si� do niej.

��I mimo to przyje�d�asz do domu z biednymi nieszcz�nikami, kt�rym chcesz pom�c? Nie rozumiem, co si� w tobie dzieje, Sol. Gdybym tylko potrafi� ci pom�c� Obiecaj mi jedno: �e wr�cisz do domu, kiedy ludzie zapomn� i b�dziesz bezpieczna, kiedy osi�gniesz spok�j duszy.

��Obiecuj�. I� potrzebuj� pieni�dzy, ojcze.

Obydwoje poczuli ulg�, �e rozmowa zesz�a na sprawy bardziej przyziemne.

��Dostaniesz.

Pogoda si� zmieni�a. Kiedy konno wyruszy�a z domu, powietrze sta�o si� �agodne, by�o prawie ciep�o. Skierowa�a si� na wsch�d, ku Solor. Podr� obliczy�a na trzy dni. Nie mia�a poj�cia, jak dotrze� do Fin�w, mieszkaj�cych w g��bokich lasach. Przypuszcza�a, �e si� dopyta o drog�. Je�eli b�dzie kogo�

Kiedy min�a obrze�a Oslo i zacz�a posuwa� si� w g�r� rzeki Glommy, poczu�a si� bezpieczniej. Tu raczej nie dotar�y wie�ci o niej.

Drugiego dnia wieczorem odwa�y�a si� wst�pi� do gospody. Przenocowa�a tam i zjad�a �niadanie.

Inaczej ni� w ostatnich miesi�cach, kiedy to chodzi�a g��wnie w �achmanach, teraz zn�w by�a ubrana wytwornie. Kiedy chcia�a, naprawd� potrafi�a wygl�da� jak dama.

Pomimo �e jecha�a sama � do�� niezwyk�e jak na dam� � gospodarz przyj�� j� jak nale�y i uraczy� wybornym �niadaniem. Po wypiciu kwaterki wina ja�niej spojrza�a na �ycie. Zacz�a odzyskiwa� pewno�� siebie.

Mimo wszystko �wiat j� poci�ga�. Czeka�o j� mn�stwo interesuj�cych przyg�d.

Nag�e zerwa�a si� od sto�u i wyjrza�a przez drzwi.

Przed gospod� zatrzyma� si� je�dziec, w�a�nie zsiad� z konia. Uwi�za� go i sprawdzi�, czy wszystko jest w porz�dku, a nast�pnie skierowa� si� ku gospodzie.

To by� on! M�czyzna, kt�rego szuka�a tak d�ugo. A wi�c Ksi��� Ciemno�ci zn�w si� zmaterializowa�, by j� spotka�? Zawsze w gospodzie! Dlaczego wcze�niej nie wst�pi�a do jakiej� gospody, unikn�aby tego niezno�nego czekania.

Tym razem nie by� tak elegancko ubrany, ale mimo to wygl�da� wspaniale w d�ugich butach, szerokim koronkowym ko�nierzu i sznurowanej kamizelce z �osiej sk�ry. Mia� go�� g�ow�, pi�kne w�osy wida� by�o w pe�nej krasie.

Przebrany! Szatan przecie� jest czarny jak noc. Ale i tu go pozna�a! Pozna�a bohatera swoich marze�. Rysy twarzy, ten diabelski b�ysk w oku! Nie, nie mog�a si� myli�.

Wszed� do �rodka, ale Sol nie spojrza�a wi�cej w jego kierunku. Udawa�a, �e bardzo zajmuje j� szklanka wina. Przypatrywa�a si� z�ocistemu p�ynowi, obserwuj�c za�amuj�ce si� w nim promienie �wiat�a.

Bardziej wyczu�a, ni� zobaczy�a cie� padaj�cy na st� przy kt�rym siedzia�a.

��Wiedzia�em, �e jeszcze si� spotkamy � zabrzmia� niski, wiele obiecuj�cy g�os.

Sol, zmieszana, unios�a wzrok. Z pocz�tku udawa�a, �e nic nie rozumie, wkr�tce jednak zacz�a si� u�miecha�.

��Tak, czy my�my si� ju� gdzie� nie widzieli?

Uczyni� d�oni� pytaj�cy gest, wskazuj�c na krzes�o naprzeciw niej. �askawie skin�a g�ow�. Podszed� gospodarz, przybysz zam�wi� jedzenie i wino, nawet przez chwil� nie spuszczaj�c oczu z Sol.

Kiedy zostali sami, zapyta�:

��Jak si� nazywacie, moja pi�kna pani? Albo nie, nie m�wcie! Od czasu gdy was poprzednio ujrza�em, my�la�em o was jako o bogini ksi�yca. Pozw�lcie mi tak si� do was zwraca�!

Sol wybuchn�a d�wi�cznym �miechem. To przecie� zupe�ne szale�stwo! Bogini ksi�yca! Ona, kt�ra nosi�a imi� Sol!

��A wy � powiedzia�a drwi�co � wydajecie mi si�, tu na ziemi, przebranym b��dnym rycerzem, chocia� w�a�ciwie nale�ycie do innego �wiata.

��Nie, nie jestem przecie� archanio�em!

��Wcale nie o to mi chodzi�o.

Jak zabawnie porozumiewa� si� sekretnym szyfrem!

Sol czu�a si� o�ywiona i szcz�liwa jak nigdy dot�d. Nareszcie, nareszcie znalaz�a kogo� takiego samego jak ona. Wiedzia�a, �e on potrafi da� jej wszystko, czego potrzeba kobiecie.

��Wiem, kim jeste�cie, pani � odezwa� si�. � Nie znam waszego imienia, ale nazywaj� was czarownic� o kocich oczach. Uspok�jcie si�; wiem, �e was �cigaj�, ale nie mam �adnego interesu, by was wyda�. Macie te� jeszcze jedno przezwisko.

��O, to co� nowego!

��Nazywaj� was modliszk�.

��Modliszk�? Fuj! Dlaczego?

��Ludzie wyobra�aj� sobie, �e jeste�cie oszala�a na punkcie m�czyzn i �e po u�ciskach zabijacie swych kochank�w.

Sol poczu�a si� g��boko ura�ona.

��To nieprawda! To w og�le nie jest prawda! Po pierwsze, mia�am niewielu m�czyzn; �yj� obydwaj, znaczy ca�a tr�jka � w ostatniej chwili przypomnia�a sobie kata � i ciesz� si� dobrym zdrowiem. Nie obchodz� mnie zwykli �miertelnicy!

Jej gniew wzbudzi� jego weso�o��.

Zapyta�, dok�d si� wybiera. Wyja�ni�a, �e zmierza do Solor, do Fin�w.

��Podobno znaj� si� na czarach.

Oczy mu rozb�ys�y, by�a taka poci�gaj�ca!

��Wiedzia�em, �e jeste�cie czarownic�, moja bogini ksi�yca. Mo�na to pozna� po waszych oczach.

Nie przeszkadza�o jej, �e tak m�wi�, wprost przeciwnie. U kog�, je�li nie u niego, mia�a szuka� zrozumienia.

Z bliska wida� by�o, �e nie jest ju� m�odzie�cem. Ksi��� Ciemno�ci jednak te� nim nie by�, mia� ponad tysi�c lat. Chocia� w jego kr�lestwie tysi�c lat to jakby jeden dzie�.

Szatan, Lucyfer � anio�, kt�ry podj�� walk� przeciw Bogu i zosta� str�cony z niebios do piek�a. To musia� by� Lucyfer, tak jak wygl�da� po upadku. Nadal pi�kny, ale ju� z b�yskiem z�a w oku.

Stworzony przez ludzi obraz Z�ego nie jest prawdziwy. Diabe� jest pi�kny jak anio� Pana, kt�rym by� kiedy�. A mo�e zmienia si� stosownie do woli cz�owieka? Ma przecie� tyle postaci: smoka, psa lub w�a. Potrafi wszystko.

��Gdzie byli�cie przez ten ca�y czas od naszego ostatniego spotkania? � zapyta�a. Poczu� si� wyra�nie nieswojo. � Wybaczcie mi, to nie by�o m�dre pytanie � doda�a szybko.

Odetchn�� z ulg�.

Ch�tnie dowiedzia�aby si� jednak, dlaczego tak du�o czasu up�yn�o, nim ponownie uni�s� si� z otch�ani. Nie warto, stwierdzi�a. Mo�e on nie chce m�wi� o swoim drugim �yciu?

��Moja ksi�ycowa bogini, ja r�wnie� udaj� si� na wsch�d. O�miel� si� zaproponowa� swoje towarzystwo. Drogi nie s� bezpieczne dla samotnej damy.

Sol pochyli�a g�ow� ruchem pe�nym gracji.

��Wielkie dzi�ki za propozycj�, panie. M�wcie do mnie na ty, je�li mog� was prosi�. W ko�cu znamy si� nie od dzi�.

Ostatnie s�owa wypowiedzia�a wiele znacz�cym tonem, a jego �artobliwy u�miech potwierdzi�, �e i on podejmuje gr�.

Najprzystojniejszy m�czyzna, jakiego kiedykolwiek widzia�a. Pomimo �lad�w, kt�re pozostawi�y na jego twarzy prze�ycia, by� bezwstydnie pi�kny. Niebieskie oczy b�yszcza�y, z�ote w�osy uk�ada�y si� w delikatne fale z lekko zaznaczon� siwizn� na odrobin� podniesionych skroniach. Ocenia�a jego ziemski wiek na� powiedzmy ko�o czterdziestki. Ile tysi�cy lat mia� naprawd�, nikt nie m�g� stwierdzi�.

Czu�a mrowienie wzd�u� kr�gos�upa, delikatne w�oski na karku podnios�y si�. Czym innym by�o spotkanie go na Blokksberg, a zupe�nie czym innym by�o to tutaj. Jak cudownie tak siedzie� naprzeciwko siebie w wiejskiej gospodzie i umawia� si� na wsp�ln� drog� � ze wszystkimi tego konsekwencjami!

Przecie� on jest jedyn� osob�, kt�ra w pe�ni mnie rozumie, dlaczego wi�c jestem taka przej�ta? Przyznawa�a w duchu, �e poczucie ��cz�cej ich wi�zi by�o du�o silniejsze podczas wypraw do jego kr�lestwa. Dlaczego teraz mia�a trudno�ci ze znalezieniem w�a�ciwego tonu?

Odnosi�a wra�enie, �e ostro�nie badaj� si� nawzajem.

Godzin� p�niej jechali razem jedno za drugim w pal�cym blasku jesiennego s�o�ca wzd�u� Glommy. �cie�ka by�a zbyt w�ska, by mogli rozmawia�. Sol jednak ka�dym nerwem czu�a jego obecno��. Wiedzia�a, �e na niego w r�wnym stopniu dzia�a jej fizyczna, zmys�owa blisko��.

Zako�ata�a jej w g�owie szalona my�l. Pewna by�a ju�, �e to w�a�nie jest m�czyzna jej �ycia. O, gdyby mog�a zwi�za� si� z nim na sta�e! Tu, na tym �wiecie. Wybudowa� dom, mo�e mie� dzieci, przerwa� bezustanne poszukiwania. Po raz pierwszy w �yciu z ca�ych si� zapragn�a by� jak inne kobiety, mie� poczucie bezpiecze�stwa, jakie daje m�� i w�asne domowe ognisko. Ale czy to mo�liwe? Z kim� takim jak on? Tak chyba si� nie da. By� przecie� na tym �wiecie tylko go�ciem, obcym przybyszem.

Zapyta go jednak. O tak, na pewno zapyta, tylko p�niej. Najpierw musz� pozna� si� lepiej.

Sol nigdy niczego nie pragn�a tak mocno. My�l o spokojnym, dobrym szcz�ciu przep�ywa�a przez ni� jak ma�e o�ywcze strumyczki.

Jechali d�ugo, a� on wyznaczy� post�j. W�a�nie min�li jak�� wiosk�, znale�li si� na pustkowiu.

Jej b��dny rycerz wskaza� na samotn� szop� po�o�on� nieco wy�ej.

��Mo�e odpoczniemy tam chwil�?

Zgodzi�a si�. Czu�a, jak z podniecenia mocno wali jej serce.

By�o po�udnie. Gor�ce promienie s�o�ca pada�y na �ciany szopy. W �rodku by�o ciep�o i przyjemnie. Powoli rozebra� j� do naga i d�ugo si� jej przypatrywa�, zanim wprawnymi ruchami obudzi� jej nami�tno��.

Sol nigdy dot�d nie spotka�a tak pewnego kochanka. Nie zachowywa� si� teraz jak Ksi��� Ciemno�ci. W otch�ani od razu przyst�powa� do dzie�a. Tu zdawa� si� dok�adnie odgadywa� �yczenia kobiety, a kiedy w ko�cu nagi u�o�y� si� przy niej, ca�e jej cia�o wibrowa�o.

Nie by�a to jednak taka sama orgia jak w jego kr�lestwie. Na czym polega�a r�nica? Na razie nie mog�a tego poj��. W otch�ani nie trzeba by�o jej rozpala�, cia�o i tak sta�o w ogniu. Tutaj po raz pierwszy by�a podniecona w obj�ciach �miertelnika, odczuwa�a raczej rozkosz, a nie cielesn� ekstaz�, w kt�rej pragn�a tylko wi�cej i wi�cej.

Oczywi�cie uczyni� j� szcz�liw�, temu nie mog�a zaprzeczy�. Kiedy ju� zm�czeni le�eli obok siebie, czu�a tak wielk� z nim wsp�lnot�, �e z rado�ci �ciska�o j� w gardle. Nareszcie znalaz�a dla siebie punkt oparcia w �yciu, teraz b�dzie mia�a czego si� trzyma�. Pog�aska�a jedwabist� sk�r� jego piersi.

Tym razem nie zrobi� niczego, by pozby� si� ci��y, my�la�a, z rado�ci� urodz� dziecko. Potomek czarownicy i samego Szatana! B�d� je kocha� i dba� o nie, je�li tylko taki zwi�zek mo�e da� owoc.

��By�a� wspania�a � powiedzia� schrypni�tym g�osem.

��Ty te�.

Wiedzia� to chyba ju� wcze�niej, przecie� to nie pierwszy raz.

Ale by�o inaczej ni� podczas jej wypraw na Blokksberg. Jego cielesny rynsztunek r�wnie� nie by� tak imponuj�cy jak w otch�ani. Pomy�la�a, �e ten szczeg� tak�e by� elementem jego ziemskiego przebrania.

��Teraz b�dziemy ju� razem � wyszepta�.

��Tak: Ale wiesz, �e nie jestem �wi�ta?

��Ja te� nie � u�miechn�� si�.

��Nie, oczywi�cie nie.

Uj�� w d�o� jej mandragor�.

��Chc� to mie� � powiedzia� mi�kko. � Jako dow�d mi�o�ci.

Sol poczu�a uk�ucie �alu i niech�ci. Nie chcia�a odda� najcenniejszej rzeczy, jak� posiada�a! Ale jemu nie mog�a odm�wi�, mandragora w istocie nale�a�a do Szatana. Z �alem w sercu pozwoli�a mu j� wzi��.

Wsta�a i zacz�a si� ubiera�. On r�wnie� podni�s� si� powoli.

��Zg�adzi�am kilku ludzi � przyzna�a, z nim mog�a rozmawia� otwarcie. � Mam zamiar teraz z tym sko�czy�. Chc� wraz z tob� rozpocz�� nowe �ycie. Lepsze �ycie � u�miechn�a si�. � Moi przybrani rodzice zawsze mnie o to prosili, ale by� mo�e by�am zbyt samotna i dzika, by ogarn�� cel i sens ludzkiego �ycia. Ci, kt�rych zabi�am, byli z�ymi lud�mi, chcieli skrzywdzi� moich bliskich. Nie zg�adzi�am nikogo opr�cz tych, przed kt�rymi musia�am ich chroni�.

Jej b��dny rycerz roze�mia� si�. Pi�knie wygl�da� nagi, gdy tak sta� opieraj�c si� o �cian� szopy.

��Przede mn� nie musisz si� t�umaczy�. Ja zmiot�em z powierzchni ziemi ca�y r�d!

��O tak, z pewno�ci� � roze�mia�a si�. � Pewnie niejeden.

��To prawda! Ca�y r�d wied�m i czarownik�w.

��Co ty m�wisz?

Nagle dotar�a do niej ca�a prawda. Czu�a, jak jej cia�o t�eje. Ta�cz�ce, drgaj�ce promienie s�o�ca, kt�re przedostawa�y si� przez szpary w �cianach, k�u�y j� w oczy.

��Powiedz mi� jak si� w�a�ciwie nazywasz?

��Ja? � u�miechn�� si� beztrosko, niczego nie przeczuwaj�c. � Czy nie jestem b��dnym rycerzem?

��Powiedz, chc� to wiedzie�.

��Dlaczego?

Poczu�a, �e kr�ci jej si� w g�owie, ale opanowa�a g�os.

��Chc� to wiedzie� � powt�rzy�a.

��Dlaczego? Dobrze, tobie mog� powiedzie�. Nazywam si� Heming.

Sol zrobi�a si� bia�a jak kreda.

��Heming Zab�jca W�jta?

U�miech zamar� na jego twarzy.

��Sk�d to wiesz? Sk�d, u diab�a, to wiesz? Tu na po�udniu nikt nie zna tego imienia.

Powoli, bardzo powoli pocz�� ogarnia� Sol straszliwy gniew pomieszany z pal�cym uczuciem zawodu. Potem gniew zamieni� si� w ��dz� krwawej pomsty. Porwa�a wid�y do siana, oparte o �cian�.

��Przesta�! � wrzasn��. � Oszala�a�?

Z ca�ej si�y cisn�a je w stron� Heminga, kt�ry przera�ony stara� si� uskoczy�. Ale w mgnieniu oka sta� ju� przygwo�d�ony. Dwa z�by wide� przeszy�y go w pasie na wylot.

Powietrze rozdar� jego krzyk.

Sol wpatrywa�a si� we� tym samym spojrzeniem, kt�re ongi� pos�a�a synowi Abelone.

��Jeste� szalona! � wyj�cza� przeci�gle. � Czarownica! wydusi� z siebie.

Podesz�a do niego blisko.

��Nie poznajesz mnie? Jestem Sol z rodu Ludzi Lodu, przybrana c�rka Tengela.

��Nie � j�kn�� g�osem zd�awionym b�lem. � Ty nie �yjesz! Wszyscy nie �yj�!

��Nie � odpowiedzia�a Sol, ju� zupe�nie spokojna. � Tengel �yje. I Silje, i Dag, i Liv. Wszyscy, kt�rych chcia�e� zgubi�.

��Nie! Nie! Pom� mi! � b�aga�. � Umieram!

��Tak, umierasz, a ja si� z tego raduj�. To ty zabi�e� Ludzi Lodu. Zabi�e� Hann�! Dzi�kuj� wam wszystkim moce, �e dane mi by�o si� zem�ci�! Mog�am pom�ci� Hann�, moj� nauczycielk� i pokrewn� dusz�. My�l�, �e ona o tym wiedzia�a, �e to przewidzia�a.

��Modliszka! � krzycza�. � Modliszka!

Sol przysiad�a na pniu, by patrze�, jak b�dzie kona�. Oboj�tnie przyjmowa�a jego krzyki. Przemawia�a cichym g�osem, a on zmuszony by� s�ucha�. Krew bucha�a z jego cia�a i sp�ywa�a wzd�u� ud. Pr�bowa� zatamowa� j� r�kami, lecz nie mia� ju� si�, by je unie��.

Oczy Sol rzuca�y iskry, ale g�os jakby powoli zamiera�.

��A wi�c by�e� tylko iluzj�! Mglistym wspomnieniem przystojnego m�czyzny, kt�rego spotka�am wiele lat temu w dzieci�stwie. Bez cienia demonizmu.

Naturalnie nie pojmowa�, o kim ona m�wi. On, zwyk�y �miertelnik, nie wiedzia� nic o podr�ach na Blokksberg.

By� do�wiadczonym uwodzicielem, o tak, ale nie by� Szatanem.

Sol oczywi�cie nie rozumia�a, �e to tylko ma�� rozbudza�a podczas transu jej zmys�owo��. By�a zm�czona i bezradna, nie wiedzia�a, co ma robi�.

Wiedzia�a jedynie, �e nigdy nikogo nie nienawidzi�a r�wnie mocno jak tego cz�owieka.

��Pom� mi! Pom� mi! � szepta�. � Ja nic nie zrobi�em! To �o�nierze!

��Z twojego powodu cierpia�a Silje � m�wi�a Sol tym samym beznami�tnym g�osem � a z ni� Tengel. Za nich, za Hann� i Grimara, za twego ojca, za wszystkich, kt�rzy zgin�li w Dolinie Ludzi Lodu, umrzesz teraz, Hemingu Zab�jco W�jta! Za wszystkie dzieci, kt�re z zimn� krwi� kaza�e� wymordowa� �o�nierzom tylko po to, by ocali� w�asne n�dzne �ycie�

Ledwie j� teraz s�ysza�. Jej g�os dochodzi� przez mg�� b�lu i �miertelnego przera�enia. Dudni�o mu w uszach, w ustach czu� smak krwi, kt�ra �cieka�a mu z k�cik�w ust. Zach�ysn�� si�, usi�owa� krzycze�, prosi� o pomoc.

��Na mi�o�� bosk�, ulituj si� nade mn� � wydusi� z siebie.

��B�g nigdy nie sta� po mej stronie � powiedzia�a zimno. � By� przy mnie tylko Diabe�, a on si� teraz raduje. By�e� jego ziemskim wydaniem, Hemingu Zab�jco W�jta! Czy w og�le od chwili, gdy opu�ci�e� Dolin� Ludzi Lodu, zajmowa�e� si� czymkolwiek poza �ajdaczeniem si� i zdrad�? Przypuszczam, �e nie by�o ci� nigdzie w ci�gu ostatnich miesi�cy, bo� gni� w wi�zieniu. A m�czy�ni, kt�rzy byli z tob� poprzednio, to stra�nicy? Szatan si� teraz raduje. On stoi po mojej stronie, wiedz to.

Mg�a przed jego oczami g�stnia�a, ale ci�gle jeszcze widzia�.

Siedz�c nieruchomo, skulona na niskim pniaku, przypatrywa�a si� jego agonii. Jej oczy wci�� b�yszcza�y ��to.

Wkr�tce widzia� ju� tylko te oczy.

Wreszcie i one znikn�y.

Sol wsta�a. Podnios�a z ziemi mandragor�. Wsiad�a na konia i ci�gn�c za sob� jego wierzchowca skierowa�a si� na wsch�d ku nieznanym siedzibom Fin�w.

Min�a zima.

Tengel i Silje cz�sto spogl�dali w d� alei lipowej w nadziei, �e ujrz� szczeg�lnego go�cia, sw� przybran� c�rk� Sol. Nic o niej nie s�yszeli od chwili, gdy wyruszy�a z domu zesz�ej jesieni.

Obydwoje ukradkiem obserwowali jej lip�. Dop�ki drzewo by�o zdrowe, oddychali z ulg�.

Jeszcze jedno lato. I zn�w jesie�

Przyszed� na �wiat pierwszy wnuk Silje, Tengela i Charlotty. Liv bez k�opot�w urodzi�a �adnego ch�opca, kt�ry otrzyma� imi� Tarald. Nazwany tak zosta� na cze�� dumnego dziadka, kt�ry nie pozwoli� da� ch�opcu imienia Tengel, zbyt pe�nego b�lu, jak uzasadnia�.

Silje nic nie m�wi�a, ale my�la�a swoje. Mo�e jej biedna c�rka poradzi sobie ze swoimi k�opotami teraz, kiedy wyda�a na �wiat dziecko? Wydawa�a si� taka szcz�liwa, spokojna i pogodna, kiedy by�a z Dagiem.

Silje cz�sto wspomina�a s�owa Hanny: Z twoich dzieci b�dzie wielka rado��, ale i wielki smutek.

Czy to w�a�nie by� ten smutek? Tragiczne ma��e�stwo Liv wraz ze wszystkim, co si� z tym wi�za�o?

Kiedy wspomnia�a o tym Tengelowi, odwr�ci� si� na pi�cie. Nie chcia� jej odpowiedzie�.

Bo Liv by�a teraz szcz�liwa. Prawdopodobnie uwa�a� jej tragedi� za zbyt kr�tkotrwa��, by zak�ada�, �e to koniec niepowodze�.

Silje jednak by�a sk�onna uparcie podtrzymywa� swoj� wersj�. Teraz ju� nic z�ego nie mog�o si� im przydarzy�!

Pod dotykiem cudownych d�oni Tengela Klaus wkr�tce wyzdrowia�. Pracuj�c na Grastensholm sprawia� wra�enie szcz�liwego. Nigdy nie wspomnia� ni s�owem o swej ogromnej t�sknocie. Dla niego nie istnia�a �adna inna dziewczyna opr�cz Sol. On tak�e cz�sto wypatrywa� jej na drodze.

Liv by�a naprawd� szcz�liwa. Dag zawar� z ni� umow�; obieca�, �e nigdy nie b�dzie jej gani�, nawet je�eli nie poradzi sobie z czym� w domu. Umowa tak naprawd� by�a zupe�nie niepotrzebna, bo trudno znale�� lepsz� gospodyni� od Liv. Dag przypuszcza�, �e Bereniusem kierowa� musia�a wybuja�a ambicja. Chcia� by� najlepszy i ca�kowicie zdominowa� innych ludzi, dlatego krytykowa� wszystkich bez wyj�tku, nawet je�eli okazali si� o wiele lepsi od niego.

Pewnego zimowego wieczora, kiedy po �wiecie hula� wicher, a Tengel i Silje odpoczywali przy kominku, kto� ci�ko za�omota� do drzwi.

Tengel wsta�, by otworzy�.

Przed drzwiami sta�a kobieta, opatulona w p�aszcze i szale.

��Sol! � zawo�a� Tengel. � Wejd�, wejd� do �rodka, moje drogie dziecko!

Kra�cowo wyczerpana przekroczy�a pr�g przytulnej sieni. Otoczy�y j� ramiona obojga rodzic�w; oczy Silje wype�ni�y si� �zami.

Sol napawa�a si� widokiem witra�a, kt�ry Silje dosta�a kiedy� od malarza Benedykta. Przygl�da�a si� portretom czw�rki dzieci namalowanym przez sam� Silje. Pami�ta�a, jak pozuj�c do portretu nie mog�a usiedzie� w miejscu, jak Silje j� za to �aja�a. Ale obrazy by�y pi�kne.

��Tak bardzo za tob� t�sknili�my, dziecko � wydusi�a Silje przez �miech zmieszany ze �zami. � A wi�c tym razem przybywasz sama? Nie masz ze sob� �adnej Mety ani Klausa?

��Nie, nie jestem sama � pokornie odpar�a Sol. � Jest za mn� jeszcze kto�. Czy mog�?

��Tak, przyprowad� swego protegowanego � u�miechn�� si� Tengel. � W tak� noc nikt nie mo�e zosta� na dworze.

Sol wysz�a i po chwili wr�ci�a, nios�c t�umoczek, kt�ry niepewnie wyci�gn�a przed siebie.

��To Sunniva � powiedzia�a z dr��cym u�miechem. � Czy ona mo�e wej��?

Silje poczu�a, �e ziemia usuwa jej si� spod st�p.

��To twoje dziecko?

��Tak. Nie pozwoli�a si� zabi�, ojcze. Pr�bowa�am wszystkich zi�, jakie mia�am, ale chcia�a �y�.

��Cieszymy si�, �e jest z nami � powiedzia�a Silje �ami�cym si� g�osem. � Nasza druga wnuczka!

��Druga?

��Tak. Pierwszy by� wnuk. Liv i Dag maj� ch�opca. Chyba mniej wi�cej w tym samym wieku.

��Sunniva urodzi�a si� dwudziestego dziewi�tego sierpnia � powiedzia�a szybko Sol.

��A Tarald dwudziestego czwartego tego samego miesi�ca � u�miechn�a si� Silje szeroko. � By�o okropne zamieszanie, bo gospodyni z Eikeby r�wnie� le�a�a w po�ogu, a dziecko okaza�o si� �le u�o�one, wi�c Tengel musia� je�dzi� tam i z powrotem mi�dzy Eikeby a Grastensholm.

��W Eikeby? Dziecko tam to �adna nowina! Ona rodzi trzy razy do roku. Czy temu cz�owiekowi zdaje si�, �e jest kr�likiem? Ale czy wszystko sko�czy�o si� dobrze?

��Tak, tak, w ko�cu przysz�a na �wiat male�ka dziewczynka, biedne stworzonko. A ty? Nazwa�a� swoj� c�rk� Sunniva. �adnie.

��Tak, po mojej matce. I zarazem na twoj� cze��, Silje.

��Dzi�kuj� � Silje by�a wzruszona. � Och, jaka ona �liczna! Jak ma�y elf! Widzia�e� kiedy co� takiego, Tengelu? Ale do kogo ona jest podobna?

��Do swego ojca � odpar�a Sol sucho.

��Wydaje mi si�, �e sk�d� znam t� twarz � zamy�li�a si� Silje. � Gdzie, na Boga, mog�am j� widzie�?

��Jest bardzo �adna � stwierdzi� Tengel, kt�ry wreszcie otrz�sn�� si� z szoku. � Nigdy bym jednak nie pomy�la�, �e ty, Sol, b�dziesz mie� tak� b��kitnook�, jasnow�os� c�rk�.

��Czy ona mo�e tu zosta�? � zapyta�a Sol cicho. � Wiem, �e nikt na �wiecie lepiej jej nie wychowa. Chocia� ze mn� wam si� nie uda�o, ale tego mo�na by�o si� spodziewa�, stanowi� niechlubny wyj�tek od regu�y.

Przygl�dali si� jej zdziwieni.

��Nie musimy tu sta� � powiedzia�a Silje. � Chod�my, si�dziemy przy kominku. Musisz nam wszystko opowiedzie�!

��Czy ona mo�e tu zosta�? � ponowi�a pytanie Sol.

��Wiesz o tym dobrze � odpar� Tengel. � Ale opowiedz, co si� z tob� dzia�o.

��Najpierw co� do jedzenia � poprosi�a Sol. � Nied�ugo ju� ca�kiem zapomn�, czym ono jest.

��Ach, moja droga! � Silje ju� bieg�a do kuchni. � A co je ma�a?

��Mleko� Cokolwiek.

Po zaspokojeniu pierwszego g�odu Sol zacz�a opowiada�. Siedzia�a na �awie, wygodnie oparta o zawieszon� na �cianie baranic�, a najedzona i przewini�ta Sunniva spa�a smacznie w dawnej ko�ysce Arego.

���cigaj� mnie � powiedzia�a Sol zm�czona. � Wpadli na m�j trop. Dlatego przyby�am tutaj z dziewczynk�. Chcia�am przede wszystkim zadba� o jej przysz�o��.

Twarz Tengela przybra�a nieprzenikniony wyraz.

��Mo�e powinna� zacz�� od samego pocz�tku?

��Dobrze. Wkr�tce po tym, jak st�d wyjecha�am, spotka�am cz�owieka, o kt�rym ci m�wi�am, Tengelu. Pami�tasz?

��Oczywi�cie. Jedynego, kt�ry mia� da� ci spok�j i szcz�cie.

Sol roze�mia�a si� z gorycz�.

��O tak, doprawdy szcz�cie! W ka�dym razie to on jest ojcem Sunnivy. Niech si� sma�y w piekle!

��A wi�c on nie �yje? � zapyta� Tengel cicho.

��Tak. Zabi�am go i przygl�da�am si�, jak powoli umiera. Nigdy nie czu�am takiej nienawi�ci, ojcze. Jego m�ka sprawi�a mi przyjemno��.

��Sol! � b�aga�a przera�ona Silje. � Prosz�! On jest mimo wszystko ojcem twojego dziecka!

Sol odwr�ci�a si� w jej stron�.

��Tak. Przez niego cierpi moja c�rka. Mam dla niej g��bok�, bezgraniczn� czu�o��, ale nie potrafi� jej kocha�. I na mnie te� �ci�gn�� wyrok �mierci. Odnaleziono jego zw�oki; kto� przypomnia� sobie, �e widziano nas razem w gospodzie. Pami�tano, �e by� razem z �czarownic� o kocich oczach�, kt�r� w�jt �ciga� od dawna.

��Ale dlaczego go zabi�a�, Sol? � j�kn�a Silje.

Sol odpowiedzia�a ostro:

��Poniewa� jedyny m�czyzna, kt�rego, jak s�dzi�am, mog�am pokocha�, nosi� imi�, budz�ce moj� najwi�ksz� odraz�. Nazywa� si� Heming Zab�jca W�jta.

��Co? � Tengel a� podskoczy�.

Silje zas�oni�a d�oni� usta.

��Och nie, Sol, powiedz, �e to nieprawda!

��Ale tak w�a�nie jest.

��Tak, ma�a jest podobna do Heminga. Och, co za nieszcz�cie! � Tengel by� blady z w�ciek�o�ci. � A wi�c ten diabe� zn�w stan�� nam na drodze, zn�w sprowadzi� nieszcz�cie na nasz dom. Ale ciebie nie zniszczy, Sol, nie dopuszcz� do tego! � Przyci�gn�� j� do siebie i mocno przytuli�. � Jeste� c�rk� mej siostry, kocha�em ci� jak moje w�asne dzieci. Czy w ko�cu on, ten z�y duch Ludzi Lodu, ma by� przyczyn� twego upadku? Nie pozwol� na to, Sol!

��Nie mam zamiaru i�� bezradna jak owieczka prosto w paszcz� lwa � powiedzia�a Sol z twarz� zalan� �zami. � Zamierzam uciec do Szwecji. Musia�am tylko najpierw przywie�� tu Sunniv�.

Silje stara�a si� przezwyci�y� w sobie uczucie zm�czenia, kt�re ow�adn�o ni� na my�l o wychowaniu jeszcze jednego dziecka. Czy sprosta oczekiwaniom? Teraz, w jej wieku? Bez wahania jednak podj�a si� opieki nad dziewczynk�.

��Zajmiemy si� Sunniv�, nie musisz si� o ni� ba� � powiedzia�a. � Wszyscy w Lipowej Alei i Grastensholm b�d� jej strzec. Ale nie sko�czy�a� opowiada�. Gdzie by�a� przez ten czas?

��Kiedy zabi�am Heminga, pojecha�am do Fin�w. D�ugo musia�am ich szuka�. Mieszkali rozproszeni w wielkich lasach; na pocz�tku byli w stosunku do mnie bardzo podejrzliwi. Nie mogli�my te� si� porozumie�, m�wili innym j�zykiem. W ko�cu mnie przyj�li. Mieszka�am u nich, odnalaz�am tam ludzi znaj�cych si� na czarach. � Sol zawaha�a si�, jakby z trudem przychodzi�o jej m�wienie o tym, co by�o.

��Odrzucili mnie potem, poniewa� spodziewa�am si� dziecka. Chcieli mnie zaku� w dyby. Obawiali si� te� moich czar�w, potrafi�am bowiem wi�cej ni� oni i� rzuci�am urok na pewnego cz�owieka, kt�ry mi si� narazi�. � Zagryz�a wargi, ale po chwili ci�gn�a dalej: � Nie wszyscy byli r�wnie nietolerancyjni, ale nie mogli mnie obroni� przed tymi �sprawiedliwymi�. Uciek�am wi�c stamt�d i zamieszka�am z dzieckiem w sza�asie, na uboczu. Ja �ywi�am si� tym, co mog�a mi da� natura, a dziecko karmi�am swoim mlekiem. Ale potem przysz�a zima, nie by�o wi�c innej rady jak przyj�� tutaj mimo czyhaj�cych zewsz�d niebezpiecze�stw. Nie mia�am te� paszy dla konia i nie mog�am zabiera� ma�ej do Szwecji.

��Oczywi�cie, �e nie � szepn�a Silje.

��Na wsch�d od Oslo zajecha�am do ch�opskiej zagrody, �eby tam poprosi� o mleko. Nie powinnam by�a tego robi�. Zosta�am rozpoznana. Nie mog� przecie� ukry� swoich oczu � powiedzia�a ze skarg� w g�osie. � A kiedy jecha�am dalej, powiadomiono ju� w�jta. �cigali mnie jego �o�nierze, ale uda�o mi si� ich przechytrzy�. I dotar�am tutaj. Wkr�tce jednak dowiedz� si�, gdzie jestem. Znikn� st�d jutro rano.

��Czy gdzie� w pobli�u nie ma �adnej chaty, w kt�rej ona mog�aby si� ukry�? � spyta�a Silje Tengela.

��O ile wiem, wszystkie s� zamieszkane. A poza tym rozej�cie si� plotki to tylko kwestia czasu. Szwecja to tw�j jedyny ratunek, Sol.

��Wiem, ale jestem taka zm�czona.

Wiedzieli, �e nie o fizycznym zm�czeniu m�wi.

T� noc mog�a sp�dzi� w domu. Le��c w ciemno�ci d�ugo rozmy�la�a.

Szwecja� Co mog�o j� tam czeka�? Nowe awantury, nowe rozczarowania. Nie mog�a si� spodziewa� niczego wi�cej.

Ma tylko jedno wyj�cie�

Nienawi�� do Heminga Zab�jcy W�jta by�a podw�jna; pozbawi� j� r�wnie� prze�y� zwi�zanych z wyprawami na Blokksberg. Nie mia�a odwagi ponownie tam wyruszy�. Nie mog�a sobie wyobrazi� nic gorszego ni� spotkanie z nim.

Rozmawia�a jednak o tym z pewn� do�wiadczon� Fink�. Stara kiwa�a g�ow� i powiedzia�a jej w swym �piewnym j�zyku:

��Spr�buj jeszcze raz! Na Blokksberg nie spotkasz tego m�czyzny! Ksi��� Ciemno�ci nigdy nie jest odra�aj�cy dla tych, kt�rzy go potrzebuj�!

Przez d�ugi, d�ugi czas nie mia�a odwagi. Dopiero kiedy zamieszka�a sama z dzieckiem w sza�asie, wysmarowa�a si� ma�ci� i polecia�a tak jak dawniej.

Kobieta mia�a racj�. W Szatanie, kt�ry j� tam przyj�� i sp�dzi� z ni� rozkoszne chwile, nie by�o ani cienia Heminga Zab�jcy W�jta. By� ciemny, demoniczny i pi�kny. By� kim� szczeg�lnym i nieznanym, a nie zdeformowanym wspomnieniem z dzieci�stwa.

Sol nigdy nie zrozumia�a � albo te� nie chcia�a zrozumie� � �e podniecaj�ce sny o tej niezwyk�ej postaci wywo�ane by�y przez owe trzy zio�a. Dla niej ma�� by�a magicznym �rodkiem, dzi�ki kt�remu dostawa�a si� do otch�ani. Nie wiedzia�a �e to w�a�nie zio�a powodowa�y halucynacje. Dzi�ki belladonnie ukazywa�y si� barwne obrazy z Blokksberg, lulek dawa� z�udzenie osza�amiaj�cej, rozhu�tanej podr�y przez morza i g�ry. Ka�de z trzech zi� oddzielnie by�o �mierteln� trucizn�, ale wymieszane w odpowiednich proporcjach i na�o�one na sk�r� dawa�y silne zmys�owe prze�ycia. A potem � uporczywy b�l g�owy. Czarownice zna�y sekret ich ��czenia. Zbyt wiele jednego zio�a mog�o przyprawi� o szale�stwo albo spowodowa� �mier�.

Nie o tym jednak my�la�a Sol, gdy z j�kiem zag��bia�a si� w wype�nione po��daniem sny o owym demonie wyczarowanym przez jej w�asn� wyobra�ni�.

Kiedy le�a�a w �o�u, maj�c obok siebie bezbronne, �pi�ce dzieci�tko, nagle dozna�a ol�nienia.

Ju� wiedzia�a, co powinna uczyni�.

Szwecja? C� b�dzie tam robi�? Nie zdo�a powstrzyma� si� przed zabiciem kogo�, kto wywo�a jej gniew. I zn�w rozpocznie si� dziki taniec, ucieczka, n�dza.

Tylko z Ksi�ciem Ciemno�ci by�a bezpieczna.

Gdyby mog�a zosta� z nim na zawsze! Ale droga do wiecznego �ycia w otch�ani jest tylko jedna� Prowadzi przez stos. Stos, na kt�rym p�on�y czarownice.

Sol nigdy nie ba�a si� b�lu. Stos wcale jej nie przera�a�. Sama my�l wywo�ywa�a w niej ekstatyczne uczucie szcz�cia.

Dlaczego w�a�ciwie mia�a walczy� tu, na ziemi, po to tylko, by cierpie� z powodu braku zrozumienia u ludzi?

Jakie to proste! �e te� wcze�niej nie przysz�o jej to do g�owy!

Ksi��� Ciemno�ci. Przecie� on na ni� czeka w takiej postaci, jak� sama sobie wymarzy�a.

Wspomina�a sp�dzone z nim b�ogos�awione chwile, wszystkie, nie tylko te, kiedy osza�amia�y j� zmys�y. Zapatrzone w ni� oczy, nieziemska wi�, u�miech, kt�ry m�wi�, �e nale�� do siebie.

T�sknota Sol sta�a si� teraz tak gwa�towna, �e nie potrafi�a powstrzyma� �kania. Je�eli zostanie tam ju� na zawsze, nie b�dzie musia�a p�aci� za szcz�cie straszliwymi nast�pstwami. Ca�e jej nowe �ycie stanie si� jednym pasmem b�ogiego, nieustaj�cego szcz�cia.

Kiedy nast�pnego ranka �egna�a si�, w jej oczach p�on�a niez�omna decyzja. Uczyni�a rozstanie mo�liwie najkr�tszym i najch�odniejszym, nie chc�c sprawia� b�lu rodzinie. Znalaz�a jednak chwil�, by w Grastensholm obejrze� nowego potomka. Lekko i swobodnie rozmawia�a z niczego nie spodziewaj�cymi si� przyjaci�mi. Zd��y�a nawet zamieni� na podw�rzu kilka s��w z Klausem.

Tengel nie m�g� poj��, dlaczego nie chcia�a wzi�� pieni�dzy poza drobn�, niemal symboliczn� sum�. Twierdzi�a, �e tyle wystarczy. Jeszcze bardziej si� zdumia�, gdy poprosi�a go o schowanie wszystkich jej zi� i ma�ci wraz z tym, co odziedziczy�a po Hannie. Jego pieczy powierzy�a nawet mandragor�. � Zatrzymaj to, p�ki nie wr�c�. Nie chc�, by mnie kusi�y i zosta�y u�yte w jakim� z�ym celu � powiedzia�a.

To wspaniale, pomy�la� Tengel z ulg�, by� jednak ze wszech miar zaskoczony. To by�o zbyt pi�kne, by mog�o by� prawdziwe.

Trzy dni p�niej nadesz�a wiadomo��.

Sol zosta�a uwi�ziona. Z w�asnej woli odda�a si� w r�ce �o�nierzy.

Wyrok zapad� szybko. Ko�o Akershus ustawiono stos. Po dniu tortur najstraszniejsza ze wsp�czesnych czarownic mia�a zosta� spalona.

Dag stara� si� zrobi� wszystko, co mo�liwe. Rozmawia� ze znanymi mu s�dziami i prawnikami, ale oni tylko kr�cili g�owami. Tej kobiety nic ju� nie mog�o uratowa�, a on ze wzgl�du na siebie i swoj� rodzin� nie powinien si� miesza�.

Liv to rozumia�a, poniecha� wi�c dalszych stara�.

Kto� jeszcze si� za ni� wstawi�. Kat. By� u niej i rozmawiali. Ale kiedy przekona� si�, �e jest zdecydowana na �mier�, zrozumia�, �e nie powinien niczego robi�. Prosi�a go tylko, by sw� powinno�� spe�ni� pr�dko i po ludzku. Obieca�.

Wszyscy zebrali si� w Grastensholm. Klaus, poruszony tak samo jak inni, m�wi� z trudem:

��Wiem, gdzie ona jest. W domu wojewody. Zwykle tam wi�ziono najgorsze czarownice. Wrzucano je do piwnic, do kt�rych nikt nie mia� doj�cia. Ale ja wiem, jak si� tam dosta�.

��Sam sobie przeczysz � powiedzia� poblad�y Tengel. � Jak mo�na si� tam dosta�?

��Nie przez wej�cie. Z ty�u jest w�ski korytarz, mi�dzy murem piwnicznym a wa�em. Na dole jest okienko, za kt�rym siedz� skazani.

��Pojad� tam.

��Nie, to si� nie uda. Wy si� tam nie zmie�cicie. Ja te� nie.

��Mo�e ja � powiedzia� Are.

��I ja � doda�a Meta.

Klaus przygl�da� si� im badawczo.

��Meta tak. I mo�e pan Are, nie wiem.

Are by� niepewny.

��Czy mo�emy opu�ci� teraz dw�r? Zanosi si� na burz�.

��W �rodku zimy nic si� nie mo�e zniszczy� � powiedzia�a Silje z wyrzutem.

Tengel spakowa� kilka rzeczy, kt�re chcia� mie� ze sob�. Zabra� Klausa, Arego i Met� i o zmroku wyjechali do Akershus. Liv i Dag chcieli im towarzyszy�, ale Tengel zdecydowanie to odradzi�. Im mniej os�b, tym wi�ksza szansa, �e nikt nie zwr�ci na nas uwagi, powiedzia�.

Wiatr podrywa� �nieg z ziemi, nad drog� unosi�a si� wi�c kurzawa. Tengel trzyma� przed sob� na koniu Met�, mocno naci�gn�� jej czapk� na uszy.

��Wiem, �e Sol nie l�ka si� stosu � zawo�a� do Arego, przekrzykuj�c �wist wichru. � Nie boi si� te� tortur, ale ich nie zna, nie wie, jak potrafi� zemle� na proch wol�, godno�� i umys� ofiary. Stos jako� przyjmie, ale musimy uchroni� j� przed m�k�.

��To ma si� sta� jutro, prawda?

��Tak, a stos zap�onie pojutrze.

��To si� nie stanie � rzek� Are zgn�biony.

Dotarli na miejsce oko�o p�nocy, kiedy we dworze wojewody by�o ju� zupe�nie ciemno. W�r�d drzew i mi�dzy domami rozlega�o si� tylko wycie wiatru. Zsiedli z koni. Klaus wskaza� im wej�cie od strony lasu.

Kiedy znale�li si� u celu, Are i Meta otrzymali szczeg�owe wskaz�wki. W�lizgn�li si� w w�skie przej�cie. Are ledwie si� zmie�ci�.

Bardzo szybko zauwa�yli okienko i cicho zawo�ali Sol.

��Are? � us�yszeli jej szept. � I Meta? Co tu robicie?

��Przychodzimy z wiadomo�ci� od ojca. On i Klaus czekaj� na zewn�trz. Ojciec pyta, czy przyjmiesz jego pomoc, by unikn�� tego wszystkiego. Mamy, co potrzeba.

Ch�opak nie by� w stanie d�u�ej wstrzymywa� �ez.

��Najdro�szy braciszku � dobieg� z do�u g�os Sol. � Uca�uj ojca i powiedz, �e takie by�o moje pragnienie. Nie chc� tego unikn��. Sama wybra�am sw�j los.

Meta zacz�a szlocha�, Are j� uciszy�.

��Tak te� my�leli�my, Sol. Ale ojciec chcia� si� upewni�. Mamy te� ciastka i wino od matki. Nie s� niebezpieczne.

Prawda by�a inna. Tengel przewidzia� odpowied� Sol i odpowiednio spreparowa� i ciastka, i wino, dodaj�c do nich �miertelnej trucizny.

��Ch�tnie je wezm� � powiedzia�a Sol. � Nie dali mi ani jedzenia, ani picia, a dobrze b�dzie posili� si� przed jutrzejszym dniem.

��Ojciec przesy�a ci te� to brzozowe pude�eczko � wydusi� z siebie Are. Nie m�g� ju� m�wi�, p�acz �ciska� mu gard�o. � My�la�, �e mo�e b�dziesz chcia�a sobie skr�ci� t� noc.

Ma�� czarownic! Sol po��dliwie wyci�gn�a po ni� r�ce.

��Tak, ta noc mo�e by� d�uga.

��I jeszcze� mam ci� pozdrowi� od wszystkich � szlocha� ju� otwarcie Are. � Oni ci� kochaj�, Sol. Mama Silje i Tengel, Liv i Dag. Dag jest zrozpaczony, �e nie mo�e ci� ocali�. Oni ci� tak bardzo kochaj�.

��Ja te� � za�ka�a Meta.

��I Klaus. I ciotka Charlotta, i Jacob. I ja, i ca�a, ca�a s�u�ba w obu dworach.

��Co� takiego � roze�mia�a si� Sol niepewnie. � Naprawd� mam wielu przyjaci�.

Are musia� odczeka� chwil�, zanim zdo�a� wypowiedzie� nast�pne s�owa.

��Ca�a Lipowa Aleja� i Gra� stensholm op�akuje ci�, Sol.

��Niech tego nie robi� � odpar�a. � Pozdr�w ich wszystkich, powiedz, �e jestem szcz�liwa. Zrozumcie, ja tego pragn�. Nie pasuj� do waszego �wiata. Ale, Are� � Odczeka�a chwil�, zdziwiona. � Mam wra�enie, �e� W tej chwili uczu�am, �e wr�c�. W innej, lepszej postaci. Nie rozumiem dobrze tego uczucia, ale ono jest pi�kne, Are! I� zaopiekujcie si� Sunniv�!

��B�d� spokojna. Kiedy Silje i Tengel nie dadz� ju� rady, zajmiemy si� ni�, Liv, Dag i ja. B�dziemy o ni� dba�, Sol.

��A wi�c dobrze. U�ciskaj ich i powiedz, �e s� jedynymi lud�mi na �wiecie, kt�rych kocha�am.

��Wiemy o tym, Sol.

Spu�ci� r�k� przez okienko i poczu� ma�� pi�stk� Sol w swojej d�oni. Po d�ugiej, d�ugiej chwili ich r�ce rozlu�ni�y si� i rozpocz�� si� milcz�cy odwr�t do domu.

Sol obejrza�a rzeczy przes�ane przez Tengela. Najpierw nasmarowa�a si� ma�ci�, potem zjad�a ciastka i popi�a winem. Nast�pnie u�o�y�a si� na pryczy.

Gdzie� mi�dzy snem a jaw� dost�pi�a objawienia; by�o to wspomnienie czyste jak kryszta�.

��Wiem ju�, dlaczego Tengel Z�y tak mnie nienawidzi� � szepta�a w ciemno��. � Wiem ju�, gdzie go widzia�am.

Nikt jej jednak nie s�ysza�.

Zapad�a w sen.

Szybowa�a nad wzg�rzami, nad g��bokimi wodami, a� dotar�a na jego g�r�. Tam zwr�ci�a si� ku przepa�ci i wpad�a w otch�a�. Wyl�dowa�a na ��ce.

Podszed� ku niej Ksi��� Ciemno�ci, bardziej fascynuj�cy ni� kiedykolwiek przedtem. Jego rysy przypomina�y m�odego Tengela, ale to nie by� on, lecz w�asny demon Sol. Otoczy� j� ramionami i przem�wi�:

��Nareszcie jeste� ze mn�, ukochana. Zostaniemy ju� razem przez ca�� wieczno��.

Jego oczy by�y czu�e, pe�ne mi�o�ci. Naprawd� pe�ne mi�o�ci, jak zawsze tego pragn�a. Znalaz�a mi�o��, oddanie i zrozumienie, o kt�rych marzy�a ca�e �ycie, kt�rych nigdy nie mog�a osi�gn��. Nagle poczu�a, �e j� sam� wype�nia mi�o��, prawdziwa mi�o��. Kocha�a m�czyzn�, ona, kt�ra dotychczas pozna�a jedynie zmys�owe uniesienia podczas bezsensownych wypraw na Blokksberg. Nareszcie �wiat mi�o�ci sta� przed ni� otworem! Po raz pierwszy w �yciu Sol by�a naprawd� szcz�liwa.

Na Grastensholm mimo p�nej pory nie spa� nikt. Charlotta siedzia�a bez ruchu na �awie przed kominkiem. By� z ni� Jacob Skille. Na jego twarzy tak�e malowa�a si� rozpacz. Na drugiej �awie Liv �a�o�nie p�aka�a w obj�ciach Daga.

Nagle wszyscy zadr�eli. Odg�osy burzy rozdar� przeci�g�y, g�o�ny trzask.

��Co to by�o? � szepn�a Charlotta.

Dag podszed� do okna.

��To od strony Lipowej Alei � powiedzia�. � My�l�, �e to by�o drzewo.

��W alei?

��Tak.

��A wi�c to ju� koniec � szepn�a Liv.

B��dz�ca dusza odnalaz�a spok�j. Sol zgas�a w samym �rodku najpi�kniejszego snu o mi�o�ci.

Silje siedzia�a w Lipowej Alei, czekaj�c na Tengela i pozosta�ych, gdy us�ysza�a �oskot przewracaj�cego si� drzewa. Przypomnia�o si� jej, jak Tengel po raz pierwszy ujrza� dotkni�t� zaraz� Sol. D�ugo si� waha�, niepewny, czy warto ratowa� to dziecko.

Post�pi� s�usznie!

Pomimo wszystkich swoich niezaprzeczalnych wad Sol nauczy�a ich wiele � my�lenia o innych i przede wszystkim mi�o�ci. Trzeba te� przyzna�, �e dzi�ki jej drastycznym posuni�ciom wszyscy w Lipowej Alei i Grastensholm mogli �y� w pokoju, bez obawy przed z�ymi lud�mi.

Silje trzyma�a Sunniv� w ramionach, mocno tul�c j� do siebie. W alei osuwa�a si� lipa. Pokonuj�c ostatni odcinek, dziel�cy j� od ziemi, wczepi�a si� w ga��zie s�siedniego drzewa. Silje zamar�a. Dr�a�a, cho� w pokoju by�o ciep�o. Przez g�ow� przemkn�y jej s�owa Hanny. Tylko ty i Tengel mo�ecie poprowadzi� dalej r�d Ludzi Lodu. Sol to fa�szywy �lad.

Nienawidzi�a tych s��w.

��Co z ciebie wyro�nie, Sunnivo? � szepta�a. � Co z ciebie wyro�nie, dziecino?