Katarzyna, okrutnym zrz�dzeniem losu rozdzielona z m�em, postanawia zem�ci� si� na wrogach, kt�rzy odebrali jej wszystko, co kocha�a. Szale�cza odwaga i niegasn�ca mi�o�� do Arnolda pozwalaj� jej znale�� si�� i spos�b, by tego dokona�. Jej udzia�em staje si� zar�wno smutek i cierpienie, jak i wielki triumf. O dalszym, nieoczekiwanym biegu zdarze� decyduje spotkanie Katarzyny z Piotrem de Br�z�, szale�czo w niej zakochanym m�odzie�cem, kt�ry doprowadza do dramatycznego zwrotu w jej �yciu�
W d�oni Katarzyny skrzy� si� z�owieszczo czarny diament, rzucaj�cblask na komnat� w fortecy Carlat, w kt�rej Katarzyna wraz z najbli�szymotoczeniem znalaz�a schronienie po zburzeniu Montsalvy. M�oda kobietazbli�y�a d�o� do p�omienia �wiecy. W jego �wietle diament po�yskiwa�krwawo. Na stole le�a�y inne klejnoty, kt�re dawno temu, gdy by�akr�low� Brugii i Dijon, uwielbian� i wszechw�adn� metres� FilipaBurgundzkiego, nosi�a na co dzie�. Znajdowa�y si� w�r�d nichzachwycaj�ce ametysty, kt�re dosta�a od pierwszego m�a, Garina deBrazeya, z okazji zar�czyn, rubiny i szafiry, diamenty i akwamaryny, topazznad Morza Czarnego, karbunku�y* z Uralu, opale z W�gier, wreszciepyszny naszyjnik z olbrzymich szmaragd�w i diament�w indyjskich,ofiarowany przez ksi�cia Filipa. Ca�� jej uwag� przyku� jednak czarnydiament, kt�ry zakonnik Stefan Chariot wyj�� z sakwy ukrytej w fa�dachsutanny i rzuci� na st�.
Wydawa�o si�, �e klejnot nie straci� nic ze swej z�owieszczej mocy. Garin,skazany na �mier�, otru� si� w wi�zieniu, chc�c unikn�� ha�bi�cej drogi namiejsce ka�ni. Nad Katarzyn� oraz tymi, kt�rych kocha�a, tak�e zawis�onieszcz�cie, od kiedy wesz�a w jego posiadanie. Jej m�a, Arnolda deMontsalvy'ego, uznano za zdrajc�, gdy� pr�bowa� uwolni� �czarownic�",Joann� d'Arc, i wtr�cono do wi�zienia za spraw� faworyta Karola VII, deLa Tremoille'a. Ledwie uszed�szy �mierci, Arnold zasta� sw�j zamekspalony i zr�wnany z ziemi� z rozkazu kr�la. Ale jakby nie do�� by�onieszcz��, wkr�tce okaza�o si�, �e w wi�zieniu zarazi� si� tr�dem. Odo�miu miesi�cy, stracony dla �wiata, stracony dla wszystkich, kt�rychkocha�, wi�d� n�dzn� egzystencj� w przytu�ku dla tr�dowatych w Calves,�yj�c tylko po to, by cierpie�.
Palce Katarzyny zacisn�y si�. Diament wydawa� si� ciep�y, jakbyby� ludzk� istot�. Jak� z�� moc kry� w sobie? Przez ile wiek�w ludzie b�d�przelewali z jego powodu krew? Mog�aby go zniszczy�, wrzucaj�c doognia, ale czy� ten gest wyda�by si� zrozumia�y wiernemu mnichowi czystarej damie, jej te�ciowej, siedz�cej w wysokim fotelu i oniemia�ej zpodziwu? Czarny diament by� wart krocie... a zamek Montsalvy czeka� naodbudow�... Katarzyna rozwar�a d�o� i diament potoczy� si� po stole.
- Przepi�kny! - westchn�a Izabela de Montsalvy. - W �yciu niewidzia�am podobnego! To najwi�kszy skarb naszej rodziny!
- Nie, matko - przerwa�a �agodnie Katarzyna. - Chc� si� pozby� tegodiamentu. To przekl�ty klejnot. A przy tym wart jest g�r� z�ota. Ten czarnykamie� to nowy zamek, zbrojni ludzie, a dla mego syna nale�ne mumiejsce, daj�ce pieni�dze i w�adz�!
- Szkoda! - odpar�a pani de Montsalvy. - Jest taki pi�kny!
- Lecz zbyt niebezpieczny - wtr�ci� milcz�cy dot�d brat Stefan. - Aczy wiesz, pani, �e Nicole Son, w�a�cicielka sklepu, kt�ra da�a cischronienie w Rouen, te� nie �yje?
- Nie �yje!! Jak to nie �yje? - Zosta�a zamordowana! Wy�owiono j� z Sekwany. Mia�apoder�ni�te gard�o.
Katarzyna milcza�a, lecz jej przera�one spojrzenie, utkwione wprzekl�tym kamieniu, by�o wystarczaj�co wymowne. Nale�a�o si� pozby�diamentu, i to jak najszybciej!
- Mimo wszystko - doda� mnich z u�miechem - nie przesadzajmy inie b�d�my przes�dni. Mo�e to tylko zbieg okoliczno�ci. Ja sam przeby�emz nim ca�e kr�lestwo, przez krainy pe�ne z�oczy�c�w... i w�os nie spad� miz g�owy!
Istotnie, nale�a�o uzna� za cud, �e w �rodku zimy, na pocz�tku 1433roku, uda�o si� bratu Stefanowi przej�� przez nieszcz�sn� Francj�, wydan�na pastw� rzezimieszk�w i wojsk angielskich szwendaj�cych si� jeszcze tui �wdzie, ze skarbem ukrytym w p��ciennym woreczku. Kiedy Katarzynawraz z Arnoldem de Montsalvym uciekli z Rouen w noc po spaleniu nastosie Dziewicy Orlea�skiej, klejnotami m�odej kobiety zaopiekowa� si�brat Stefan, najbardziej pewny tajny agent Jolanty, ksi�nej Andegawenii,hrabiny Prowansji i kr�lowej Czterech Kr�lestw, Aragonii, Sycylii,Neapolu i Jerozolimy, i on mia� teraz zaszczyt odda� je ich prawowitejw�a�cicielce.
Od wielu lat szerokie, obute we franciszka�skie sanda�y stopy nosi�ybrata Stefana po drogach i bezdro�ach kr�lestwa z poselstwem i rozkazamikr�lowej Jolanty, te�ciowej Karola VII. Nikt nie pos�dzi�by tego kr�g�ego idobrodusznego mnicha o tak zaszczytn� misj�. Dla Katarzyny jegoprzybycie by�o radosnym wydarzeniem. Brat Stefan by� zawsze w r�kachlosu narz�dziem, kt�re ��czy�o j� z Arnoldem. Obecno�� mnicha o�ywi�aobrazy, kt�rych wspomnienie bole�nie rani�o jej dusz�. Tym razem, pomimo ca�ej dobrej woli, brat Stefan nie mo�e uczyni� nic, by ich po��czy�.
Straszliwa choroba rozdzieli�a ma��onk�w na zawsze...
Katarzyna podesz�a do okna. Ponad rozleg�ym dziedzi�cempanowa�a zupe�na ciemno��, lecz oczy kobiety nie potrzebowa�y �wiat�a,by patrze� w stron�, gdzie znajdowa� si� przytu�ek dla tr�dowatych. Wiꟳ�cz�ca j� z ukochanym m�em by�a zbyt silna, zbyt bolesna.. Mog�a taksta� nieruchomo ca�ymi godzinami, z b��dnym wzrokiem wpatrzonym wdal, nie zwa�aj�c na �zy sp�ywaj�ce po jej pi�knej twarzy.
Brat Stefan zakas�a�.
- Pani... czynisz sobie wielk� krzywd�! Czy nic nie mo�e z�agodzi�twego b�lu?
- Nic, ojcze... M�j m�� by� dla mnie wszystkim. Przesta�am istnie� wdniu, w kt�rym...
Nie doko�czywszy m�wi�, zamkn�a oczy. Brat Stefan wzamy�leniu ogarn�� spojrzeniem jej szczup�� sylwetk� spowit� w surow�,czarn� sukni� i zacz�� sobie zadawa� pytania. Czy B�g stworzy� takieb�stwo, aby mia�o zmarnie� pogr��one w �a�obie w starym zamczyskuw�r�d g�r Owernii? Gdyby nie dziesi�ciomiesi�czny synek, Katarzyna bezwahania pod��y�aby za swym m�em do tr�dowatych, poddaj�c si�dobrowolnie najgorszej z powolnych �mierci. Brat Stefan szuka� s��w,kt�re z�agodzi�yby t� rozpacz odgradzaj�c� Katarzyn� od �wiata. Copowiedzie�? M�wienie o Bogu nie mia�oby sensu. C� znaczy� B�g dla tejbez pami�ci zakochanej kobiety, kobiety, kt�ra swoj� mi�o�� wynios�a jakb�stwo na o�tarz. Dla Arnolda, do kt�rego Katarzyna nigdy nie przesta�anale�e� ca�ym cia�em i dusz�, z rado�ci� posz�aby cho�by do piek�a...
Tote�, dziwi�c si� w�asnym s�owom, powiedzia� bez przekonania:- Pani, nigdy nie nale�y w�tpi� w si�� opatrzno�ci. Cz�ciej dotykaona bole�nie tych, kt�rych kocha, aby p�niej szczodrze ich wynagrodzi�. .
Pi�kne usta Katarzyny wyd�y si� z pogard�. Zm�czona wzruszy�aramionami.
- Co mi po nagrodzie? Co mi po niebie, o kt�rym z pewno�ci�pragniesz mi opowiedzie�, bracie Stefanie? Gdyby zdarzy� si� cud inawiedzi� mnie Pan, powiedzia�abym mu: �Bo�e, ty jeste� BogiemWszechmog�cym! Oddaj mi mojego m�a i zabierz ca�� reszt�, zabierznawet �ycie wieczne. . ale oddaj mi jego!".
Mnich uda� �wi�te oburzenie, czuj�c w g��bi duszy, �e to na nic si�nie zda.
- Ale� to blu�nierstwo! �Zabierz ca�� reszt�"! A czy pomy�la�a�,pani, o synu? Sko�cz wreszcie z t� ponur� filozofi�! Wiedz, �e nieprzyby�em tutaj tylko po to, aby odda� ci klejnoty. Przysy�a mnie kr�lowaJolanta. Potrzebuje ci�!
- S�dzi�am, �e ca�kiem zapomnia�a o moim istnieniu.
- Kr�lowa nie zapomina, zw�aszcza o kim�, kto jej wiernie s�u�y�!
Rzecz jest pewna: pragnie ci� widzie�. Nie pytaj dlaczego, gdy� nie poda�aprzyczyny... mog� si� jej tylko domy�la�.
Katarzyna uwa�nie spojrza�a na mnicha. Tu�acze �ycie wydawa�o si�dla niego �r�d�em wiecznej m�odo�ci. Wcale si� nie zmieni�. Jego twarzby�a jak dawniej okr�g�a, �wie�a i dobroduszna. Katarzyna jednak tyleprzesz�a, �e nie mog�a wyzby� si� nieufno�ci. Nawet najbardziej anielskatwarz kry�a w sobie zagro�enie.
- Co powiedzia�a kr�lowa, przysy�aj�c ci� do mnie, bracie Stefanie?
Czy mo�esz powt�rzy� mi jej s�owa?
Mnich skin�� g�ow�.
- S� bole�ci nieu�mierzone - powiedzia�a kr�lowa - lecz zemstacz�sto przynosi ulg� w cierpieniu. Pojedziesz po pani� de Montsalvy iprzypomnisz jej, �e nigdy nie przesta�a by� moj� dw�rk�. �a�oba nie mo�eoddali� jej ode mnie.
- Jestem jej wdzi�czna za pami��, lecz czy� nie wie, �e ca�y r�d deMontsalvych to �zdrajcy", wygna�cy poszukiwani przez namiestnikakr�lewskiego? Ze tylko martwy de Montsalvy... albo tr�dowaty mo�e uj��przed zbrojnymi lud�mi? Kr�lowa wspomnia�a o mojej �a�obie. To znaczy,�e wie wszystko?
- Ona zawsze wie wszystko. Powiadomi� j� pan Kennedy.
- To znaczy, �e ca�y dw�r musi o tym m�wi� - zauwa�y�a Katarzynagorzko. - Najwaleczniejszy kapitan kr�la w przytu�ku dla tr�dowatych! Coza sukces dla pana La Tremoille'a!
- Nikt opr�cz kr�lowej o niczym nie wie. Kr�lowa potrafi milcze�! Apan Kennedy zapowiedzia� swoim ludziom, �e w�asnor�cznie poder�niegard�o ka�demu, kto pi�nie cho� s�owo na temat losu, jaki spotka� kapitana.
Dla ca�ego �wiata pani ma��onek nie �yje, nawet dla kr�la. Wydaje mi si�,�e ma�o wiesz, pani, o tym, co si� dzieje pod twoim w�asnym dachem!
Katarzyna poczerwienia�a. To by�a prawda. Od dnia, w kt�rymmnich powi�d� Arnolda do przytu�ku dla tr�dowatych w Calves, nieopuszcza�a zamku, odmawia�a wyj�cia do miasteczka, nie mog�c znie��widoku miejsc i ludzi. Przebywa�a w zamkni�ciu, wychodz�c dopiero pozapadni�ciu zmroku dla zaczerpni�cia �wie�ego powietrza na murachfortecy. Potrafi�a sta� na nich nieruchomo ca�ymi godzinami ze wzrokiemutkwionym uparcie w jedno miejsce. Towarzyszy� jej zawsze koniuszy,Walter Normandczyk, kt�rego ongi� uratowa�a przed szubienic�, lecztrzyma� si� kilkana�cie krok�w za ni�, nie chc�c zak��ca� jej medytacji.
�o�nierze spogl�dali ze wsp�czuciem i z niepokojem na t� zawsze dumniewyprostowan� kobiet� w czerni, z twarz� ukryt� pod woalem. Wieczoremprzy ogniskach opowiadali sobie najdziwniejsze historie. Podobno pi�knahrabina kaza�a ogoli� sobie g�ow� i pokiereszowa� twarz, by nigdy wi�cejnie wzbudzi� w �adnym m�czy�nie mi�o�ci! Ludzie z miasteczka czyniliznak krzy�a na jej widok. Pi�kna pani de Montsalvy stawa�a si� legend�...
- Masz racj�, bracie - odpar�a Katarzyna, wzdychaj�c. - Nic niewiem, bo nic mnie nie interesuje opr�cz jednego: zemsty! Jednak�e niepojmuj�, dlaczego kr�lowa pragnie w tym pom�c osobie wyj�tej spodprawa.
- Nie jeste� ni�, je�li wzywa ci� kr�lowa. U niej b�dziesz bezpieczna.
Co za� tyczy si� zemsty, tak si� sk�ada, �e jest ona po my�li kr�lowej.
Zapewne nie jest ci wiadome, �e La Tremoille dopuszcza si� coraz nowychzuchwa�o�ci i �e ostatnio ludzie b�d�cy na jego us�ugach pu�cili z dymemdobra samej kr�lowej w Maine i Andegawenii! Nadszed� czas wyr�wnaniakrzywd. Czy pojedziesz, pani? Pragn� doda�, �e pan Kennedy wraz zemn�, twoim wiernym s�ug�, b�dziemy ci� ochrania� w drodze.
Oczy Katarzyny nagle zab�ys�y, a policzki obla�y si� rumie�cem.
- A kto b�dzie pilnowa� Carlat? Co stanie si� z moim synem? Costanie si� z matk�?
Mnich zwr�ci� si� w stron� siedz�cej nieruchomo w fotelu Izabeli deMontsalvy.
- Pani de Montsalvy ma si� uda� wraz z dzieckiem do opactwaMontsalvy, gdzie przyjmie j� m�ody i odwa�ny opat. Znajd� tambezpieczne schronienie, a ty w tym czasie zmusisz kr�la, aby przywr�ci�twemu m�owi dobre imi� i odda� jego dobra. Fortec� Carlat zajmie si�nowy zarz�dca, kt�rego przy�le hrabia d'Armagnac. A wi�c jak brzmitwoja decyzja?
Katarzyna podesz�a do te�ciowej i upad�szy przed ni� na kolana,uj�a jej pomarszczone, lecz pi�kne r�ce w swe d�onie.
Wyjazd Arnolda niezwykle zbli�y� obie kobiety. Dawn� wynios�o��Izabeli zast�pi�a wielka czu�o��, widoczna na pierwszy rzut oka.
- Co mam uczyni�, matko?
- B�d� pos�uszna, c�rko! Nie odmawia si� kr�lowej, a ponadtonaszej rodzinie mo�e to tylko wyj�� na dobre.
- Wiem. Lecz ci�ko mi b�dzie opu�ci� ciebie i Micha�a... a tak�eoddali� si� od. .
Odwr�ci�a twarz w stron� okna, lecz Izabela rzek�a:- Dla twojej mi�o�ci odleg�o�� nie ma znaczenia. Ruszaj w drog� bezobawy. B�d� czuwa� nad Micha�em za nas obie!
Katarzyna uca�owa�a po�piesznie d�onie starej damy i podnios�a si� zkl�czek.
- A wi�c dobrze, ruszam w drog�. - Nagle jej wzrok pad� na le��cepo�rodku sto�u klejnoty. - Wezm� ze sob� troch� tego, gdy� z�oto mi si�przyda. Zachowaj reszt�, matko, i u�ywaj wedle potrzeby!
Chwyci�a czarny diament i �cisn�a mocno w d�oni, jakby chcia�a gozgnie��.
- Gdzie odnajd� kr�low�?
- W Angers, pani... Stosunki mi�dzy kr�lem i jego te�ciow� s�jeszcze bardzo napi�te. Kr�lowa Jolanta czuje si� bezpieczniej na swychw�o�ciach ni� w Bourges czy Chinon.
- Niech b�dzie Angers. Ale pozwolisz, �e wst�pimy do Bourges.
Chc� prosi� Jakuba Coeura, aby znalaz� mi kupca na ten przekl�ty kamie�.
Wiadomo�� o rych�ym wyje�dzie ucieszy�a przede wszystkimHugona Kennedy'ego. Szkot �le si� czu� w�r�d g�r Owernii, kt�reprzypomina�y mu jego ojczyzn�. Doskwiera�a mu te� coraz bardziejponura atmosfera panuj�ca w zamczysku. Targa�y nim sprzeczne uczucia,z jednej strony odczuwa� silny poci�g do m�odej kobiety i g��bokiepragnienie, aby pom�c jej zapomnie� o nieszcz�ciu, a z drugiej t�sknot�za dawnym obozowym �yciem i m�sk� kompani�. Ujrze� znowu weso�emiasta w dolinie Loary i ruszy� w drog� w towarzystwie Katarzyny to by�opodw�jne szcz�cie! Nie trac�c ani minuty, rozpocz�� przygotowania dodrogi.
Dla Waltera Malencontre'a perspektywa podr�y te� by�a dobr�nowin�, ale z innej przyczyny. Ten normandzki olbrzym, ongi� drwal,potomek wiking�w, darzy� Katarzyn� uczuciem �lepym, fanatycznym iskrytym. Korzy� si� przed ni� jak przed b�stwem. Nie wierzy� w Boga,lecz mia� zakorzenione stare nordyckie przes�dy, antyczne legendy, kt�renarodzi�y si� na d�ugich statkach, i uczyni� ze swej poga�skiej mi�o�ci doKatarzyny rodzaj swoistego kultu. Od kiedy Arnold przebywa� w przytu�kudla tr�dowatych i od kiedy Katarzyna zacz�a op�akiwa� m�a, tak�e dlaWaltera �ycie straci�o sens. Przesta� wychodzi� z fortecy, a nawet niegarn�� si� do polowania.
My�l o rozstaniu z Katarzyn� by�a dla niego nie do zniesienia.
Wydawa�o mu si�, �e mog�aby umrze�, gdyby on przesta� nad ni� czuwa�.
Jednak czas okropnie mu si� d�u�y�. Mija� dzie� za dniem i ci�gle nie by�onadziei, �e Katarzyna kiedykolwiek otrz��nie si� ze smutku.
I oto, cudownym zrz�dzeniem losu, ten dzie� nadszed�! Nareszcieopuszcz� ponure zamczysko, rusz� w drog�, co� zacznie si� dzia�!
Walter, w swej prostocie, spojrza� na mnicha jako wys�annikaopatrzno�ci.
Trzeci� osob� ciesz�c� si� z wyjazdu by�a Sara, wierna towarzyszkadoli i niedoli Katarzyny. Pomimo swoich czterdziestu pi�ciu lat wygl�da�am�odo i poci�gaj�co, tylko w jej kruczoczarnych w�osach pojawi�y si� tu i�wdzie siwe pasemka, ale ciemna sk�ra pozostawa�a g�adka i j�drna.
Umi�owanie przyg�d by�o w niej silniejsze ni� troska o w�asn� wygod�.
Ona r�wnie�, podobnie jak Walter, cierpia�a, widz�c, jak Katarzynapogrzeba�a si� �ywcem w Owernii w imi� beznadziejnej mi�o�ci dopot�pie�ca z Calves. Brat Stefan zjawi� si� w sam� por�! Wezwaniekr�lowej wyrwie Katarzyn� z jej bole�ci i zmusi do zaj�cia si� sprawami, okt�rych przesta�a my�le�. Cyganka pragn�a, aby Katarzyna nauczy�a si� zpowrotem �y�, nie zakochuj�c si� jednak. To prawda, �e potrafi�a kocha�tylko jednego, ale wiadomo, �e �ycie lubi p�ata� figle. Cz�sto w ciszynocnej pyta�a ognia i wody, co przyniesie przysz�o��, lecz ogie� gas�, awoda pozostawa�a przejrzysta. Od czasu odej�cia Arnolda Ksi�ga �yciaby�a dla Sary nieodgadniona.
Martwi�o j� tylko to, �e ma opu�ci� ma�ego Micha�a ub�stwianegonad �ycie. Nie mog�a jednak pozwoli�, aby Katarzyna samotnie ruszy�a wnieznane. Poniewa� dw�r by� miejscem zbyt niebezpiecznym, osobi�ciechcia�a opiekowa� si� przyjaci�k�; wiedzia�a, �e Micha�owi w�os z g�owynie spadnie pod okiem babci, kt�ra za nim przepada�a, znajduj�c we wnukuwierne odbicie utraconego syna.
Za kilka tygodni ch�opczyk mia� sko�czy� rok. By� du�y i bardzosilny jak na sw�j wiek. W jego r�owej, puco�owatej buzi ja�nia�a para�ywych, jasnoniebieskich oczu, a g��wka pokryta by�a z�ocistymi lokami.
Bardzo powa�nie si� wszystkiemu przygl�da�, ale potrafi� te� �mia� si� dorozpuku. By� niezwykle pogodnym dzieckiem. Dzielnie znosi�, naprzyk�ad, wyrzynanie si� z�bk�w, nie marudz�c przy tym wcale. Kochaligo wszyscy poddani, ca�a s�u�ba i miejscowi ch�opi. Malec kr�lowa� nadswoim ma�ym �wiatem jak niepodzielny w�adca, a jego najulubie�szyminiewolnikami by�a matka, babcia, Sara i stara Donata, ch�opka deMontsalvych, kt�ra s�u�y�a pani Izabeli jako garderobiana. Co si� za� tyczyWaltera, ch�opiec na razie by� raczej ostro�ny. Jasnow�osy Normandczyksprawia� na nim niezwyk�e wra�enie z powodu swej nadzwyczajnej si�y.
Inaczej m�wi�c, malec nie kaza� mu znosi� swoich kaprys�w, kt�rewidocznie mia� zarezerwowane wy��cznie dla kobiet. W m�skimtowarzystwie trzeba umie� si� zachowa�, tak wi�c ma�y jedynie szerokou�miecha� si� do swego olbrzymiego przyjaciela.
Opu�ci� syna - to by�o dla Katarzyny wielkie po�wi�cenie, gdy�przenios�a na niego ca�� mi�o��, kt�rej nie mog�a ju� da� jego ojcu.
Otoczy�a go niespokojn� czu�o�ci�, ca�y czas by�a w pogotowiu, trz�s�a si�nad nim jak sk�piec nad swym skarbem. By� jedynym i najdro�szymwspomnieniem nieobecnego m�a, a zarazem ostatnim z rodu de Montsalvych. Za wszelk� cen� nale�a�o zapewni� mu przysz�o�� godn�znamienitych przodk�w, a zw�aszcza jego biednego ojca.
I dlatego, hamuj�c �zy, zacz�a przygotowania do jego wyjazdu odrazu nast�pnego dnia rano. Jak�e trudno by�o jednak nie p�aka� przypakowaniu ma�ych ubranek, z kt�rych wi�kszo�� by�a dzie�em jejw�asnych r�k.
- Jestem straszn� egoistk�! - powiedzia�a do Sary, kt�ra pomaga�a jejw pakowaniu. - Wiem, �e matka otoczy go troskliwsz� opiek� ni� ja sama,�e w opactwie nic z�ego sta� mu si� nie mo�e i �e nasza nieobecno��, mamnadziej�, nie b�dzie trwa�a d�ugo, lecz mimo to bardzo mi ci�ko!
Czuj�c, �e g�os Katarzyny s�abnie, Sara zacz�a j� pociesza�.
- Mnie tak�e jest smutno, �e musz� go opu�ci�. Lecz to dla niegow�a�nie udajemy si� w drog�, dla jego dobra!
I chc�c udowodni� si�� swego przekonania, z wigorem zabra�a si� douk�adania w kufrze podr�nym ma�ych koszulek dziecka. Katarzyna wko�cu si� u�miechn�a. Ta poczciwa, stara Sara nigdy si� nie zmieni!
Raczej da si� po�wiartowa�, ni� si� przyzna, �e jej ci�ko. W przypadkuSary smutek przemieni� si� w z�o��, kt�r� wy�adowywa�a na martwychprzedmiotach. Od kiedy si� dowiedzia�a, �e na jaki� czas musi opu�ci�ukochanego berbecia, zd��y�a roztrzaska� dwie misy, trzy dzbany orazfigurk� �wi�tego Geralda; po tym ostatnim wyczynie pobieg�a do kaplicy,aby b�aga� niebiosa o wybaczenie.
W ferworze pakowania Sara wyszepta�a:- W�a�ciwie to lepiej, �e Fortunat nie chce z nami jecha�. Micha�b�dzie mia� w nim znakomitego obro�c�...
Nagle przerwa�a, gryz�c si� w j�zyk, gdy� jej my�li pow�drowa�y doArnolda. B�l ma�ego Gasko�czyka mo�na by�o niemal por�wna� do b�luKatarzyny. Fortunat by� niezwykle przywi�zany do swego pana i kocha� gonad �ycie. Podziwia� jego waleczno�� i poczucie honoru, jego wojennetalenty oraz to co�, co kapitanowie Karola VII nazwali straszliwymcharakterem de Montsalvy'ego, mieszank� gwa�towno�ci, uporu iniesko�czonej lojalno�ci. To, �e taka straszna choroba jak tr�d o�mieli�asi� dotkn�� jego pana, wstrz�sn�o dusz� Fortunata, a wkr�tce wywo�a�o wnim gniew, kt�ry nast�pnie przemieni� si� w nieprzemijaj�c� rozpacz. Wdniu, w kt�rym Arnold opuszcza� rodzin� na zawsze, Fortunat zamkn�� si�w wie�y, nie chc�c uczestniczy� w jego odje�dzie.
Dopiero Hugo Kennedy znalaz� go le��cego na go�ej ziemi,zas�aniaj�cego sobie d�o�mi uszy, aby nie s�ysze� bicia dzwon�w, iszlochaj�cego jak dziecko. Fortunat w��czy� si� po zamczysku jak duszapot�piona, odzyskuj�c ch�� do �ycia tylko raz w tygodniu, w pi�tek, kiedyto zanosi� kosz z jedzeniem do przytu�ku w Calves. Fortunat nie godzi� si�,aby ktokolwiek mu towarzyszy�. Chcia� by� sam. Nawet Walter, kt�regoprzecie� bardzo lubi�, nigdy nie dosta� pozwolenia, aby mu towarzyszy�.
Fortunat nigdy te� nie jecha� do Calves konno. Ca�� drog� dziel�c�przytu�ek od Carlat, jakie� trzy mile, przebywa� pieszo, jakby udawa� si� zpielgrzymk�, uginaj�c si� pod ci�arem kosza, a w drodze powrotnej okrutnego przygn�bienia. Katarzyna chcia�a go zmusi� razu pewnego, abyzabra� wierzchowca, ale Fortunat odm�wi�.
- Nie, nie, pani Katarzyno! Nawet nie wezm� os�a! On nie mo�e ju�dosiada� swoich ukochanych koni, a ja, jego koniuszy, mam stawi� si� wsiodle przed moim biednym panem?!
Ogrom mi�o�ci i oddania wiernego s�ugi wstrz�sn�� Katarzyn�.
Przesta�a nalega� i z oczami b�yszcz�cymi od �ez chwyci�a koniuszego zaramiona i uca�owa�a w oba policzki.
- Jeste� dzielniejszy ode mnie - wyszepta�a. - Ja nie mam odwagi tamp�j��. My�l�, �e chyba umar�abym przed t� bram�, kt�ra nigdy si� nieotwiera. Patrz� jedynie na dym wydobywaj�cy si� z komina.. Jestem tylkokobiet� - doda�a ze wstydem. - Lecz tym razem prosz� ci�, a�eby� wzi��konia lub cho�by mulic�. Wierzchowca zostawisz w pewnej odleg�o�ciod...
Nazwa tamtego przekl�tego miejsca nie mog�a przej�� jej przezgard�o. Fortunat zaprzeczy� tylko ruchem g�owy.
Katarzyna zamilk�a. W g��bi serca rozumia�a potrzeb� tego ma�egoGasko�czyka, aby dzieli� cierpienie ze swoim panem.
Pewnego dnia ja te� tam pojad� i wi�cej nie wr�c� - pomy�la�a.
* * *
Wczesnym rankiem, stoj�c na murach Carlat, patrzy�a z Sar� iWalterem za oddalaj�cymi si� synem i te�ciow�. Zza czarnego woaluzobaczy�a stary, ci�ki pow�z z grubymi, sk�rzanymi zas�onami, kt�rywygrzebano na t� okoliczno�� ze stajni zamczyska, przekraczaj�cyzamkowe podwoje. W dolinie przykrytej �niegiem hula� lodowaty wiatr,ale w powozie, do kt�rego wstawiono piecyk nape�niony �arem, ciep�oubranemu Micha�owi nie powinno by� zimno mi�dzy babci� i Donat�. Wotoczeniu uzbrojonej po z�by eskorty ch�opiec by� bezpieczny, lecz matkanie mog�a powstrzyma� �ez, rozdarta tym przymusowym rozstaniem.
Tymczasem pow�z dotar� ju� do pierwszych dom�w w miasteczku iKatarzyna dostrzeg�a czerwone i niebieskie czapki ch�op�w st�oczonychprzy ko�ciele. Kobiety powychodzi�y z dom�w ze swymi wrzecionami, am�czy�ni pozdejmowali czapki na widok tocz�cego si� powozu. Wspowitej bia�ym puchem wsi panowa�a ca�kowita cisza. Gdzieniegdziesnu�y si� szare smu�ki dym�w z palenisk. Zza chmur zalegaj�cych nadg�rami przedziera�o si� pracowite s�o�ce, rzucaj�c ponury blask na lanceeskorty i pi�ra czapli kiwaj�ce si� przy nakryciach g��w rycerzy.
Kiedy ma�a grupa znikn�a za lasem, zostawiaj�c jedynie g��bokie�lady na �niegu, Katarzyna odwr�ci�a si� do Sary. Cyganka, z r�kamiskrzy�owanymi na piersiach i z oczami pe�nymi �ez, wpatrywa�a si� wmiejsce, gdzie znikn�� orszak. Jej wargi dr�a�y. Katarzyna odruchowospojrza�a na Waltera, kt�ry by� ju� poch�oni�ty czym� innym. Zdawa�o si�,�e czego� nas�uchuje. Jego twarz wyra�a�a takie napi�cie, �e Katarzyna,znaj�c jego talenty my�liwego, natychmiast si� zaniepokoi�a.
- Czego tak nas�uchujesz, Walterze? Czy co� s�yszysz?
Skin�� g�ow� i bez s�owa pobieg� w kierunku schod�w. Katarzynarzuci�a si� w �lad za nim, lecz nie mog�a nad��y� za olbrzymem.
Zobaczy�a tylko, jak przebiega co si� w nogach przez zamkowy dziedzinieci znika pod dachem ku�ni, a za chwil� wybiega z niej w towarzystwieKennedy'ego. R�wnocze�nie z wie�y dobieg� jej uszu dono�ny g�os stra�nika:- Zbrojni ludzie na horyzoncie!
Katarzyna zawr�ci�a i pobieg�a z powrotem po schodach, unosz�cd�oni� r�bek sukni. Skierowa�a si� do Czarnej Wie�y. Chocia� nieznajominadci�gali z drugiej strony, serce Katarzyny przepe�ni� l�k o synka. Kiedydotar�a na szczyt wie�y, Walter i zarz�dca byli ju� przy otworachstrzelniczych. Katarzyna rzuci�a si� do jednego z nich: istotnie, na drodze zAurillac wida� by�o liczn� grup� zbrojnych ludzi, kt�ra tworzy�a na bia�ym�niegu szar� plam� powoli sun�c� ku zamczysku. Katarzyna zmru�y�aoczy, usi�uj�c dostrzec znaki herbowe na ich chor�gwiach, lecz odleg�o��by�a jeszcze zbyt du�a. Jedynie na przodzie da�o si� zauwa�y� d�ug�czerwon� chor�giew �opocz�c� na wietrze. Tymczasem obdarzony sokolimwzrokiem Walter ju� zd��y� j� rozpozna�.
- Tarcza herbowa podzielona na cztery pola... p�ksi�yce i w�skiepoprzeczne pasy... ju� gdzie� to widzia�em!
Kennedy zas�pi� si� i wymamrota� co� w swoim dialekcie, po czymkrzykn��:- Spu�ci� krat�! Podnie�� most! �ucznicy na mury!
W mgnieniu oka w fortecy zapanowa� ruch: jedni rzucili si� dospuszczania kraty, drudzy do podnoszenia mostu, inni, nios�c �uki ihalabardy, zajmowali pozycje na murach. Zewsz�d s�ycha� by�o okrzyki,nawo�ywania i szcz�k broni. Zamek budzi� si� gwa�townie z u�pienia. Namurach uk�adano stosy polan, wci�gano kadzie na gor�cy olej. Katarzynazbli�y�a si� do Kennedy'ego.
- Panie, dlaczego przygotowujesz zamek do obrony? Powiedz, ktosi� do nas zbli�a?
- To Villa-Andrado, pies Kastylii! - odpar� kr�tko Szkot i splun�� zobrzydzeniem, po czym doda�: - Ubieg�ej nocy stra�nicy dostrzegli odblaskpo�aru od strony Aurillac. Nie przej��em si� tym zbytnio, lecz widz�, �epope�ni�em straszny b��d. To by� on!
Katarzyna opar�a si� o pot�ny filar rozdzielaj�cy strzelnice.
Poprawi�a woalk� potargan� przez wiatr i schowa�a zmarzni�te r�ce wszerokich r�kawach. Imi� Hiszpana obudzi�o w niej straszliwewspomnienia. Rok temu Arnold walczy� z oddzia�ami Kastylijczyka namurach Ventadour. Przypomnia�a sobie grot� s�u��c� pasterzom zaschronienie, w kt�rej wyda�a na �wiat syna. Znowu zobaczy�a migotanieognia i wysok� posta� Arnolda broni�cego jej przed dzik� zgraj�. Nagleujrza�a pochylon� nad sob� kanciast� twarz Villi-Andrada p�on�c�po��daniem. �otr recytowa� chyba jaki� wiersz, kt�rego s��w nie mog�asobie przypomnie�... przys�a� te� kosz z �ywno�ci�... gdyby nie potwornaniespodzianka, jak� im zgotowa� na koniec: dobra w Montsalvy zr�wnanez ziemi�, zamek spalony a� po fundamenty z rozkazu Villi-Andrada przezporucznika Valetie, kt�rego Bernard d'Armagnac kaza� za to powiesi�. Ateraz Andrado znowu by� na tropie Montsalvych.
Tymczasem do Katarzyny zbli�a� si� brat Stefan z lekkimu�miechem na ustach.
- Co brata tak rozbawi�o? - spyta�a nieco zirytowana.
- O, to zbyt wiele powiedziane! Ci ludzie mnie interesuj�... izadziwiaj� jednocze�nie. Dziwny cz�owiek z tego Kastylijczyka. Wsz�dziego pe�no. Przysi�g�bym, �e jest w Albi, gdzie mieszka�cy nie mieli za jegospraw� powod�w do rado�ci. Od znajomego z Angers za� dowiedzia�emsi�, �e ten w�ciek�y pies. .
- Czy rozmy�lnie dobierasz, bracie, s�owa? - przerwa�a Katarzyna,specjalnie podkre�laj�c s�owo �brat".
Ma�y mnich zaczerwieni� si� jak panienka, lecz jednocze�nieobdarzy� m�od� kobiet� dobrodusznym u�miechem.
- Masz, pani, po stokro� racj�. Chcia�em rzec, �e pan Villa-Andradosp�dza� zim� w Kastylii na dworze kr�la Jana. Jest oczywiste, �e w Angersnie pob�a�ano mu zbytnio...
Chcia�bym, �eby� s�ysza�a, pani, jak kr�lowa Jolanta wyra�a si� onim. .
Tymczasem zbrojna banda zbli�a�a si� do podn�a fortecy. Wpewnej chwili od reszty oddzieli� si� je�dziec z wielk� chor�gwi� i jedn�r�k� skierowa� swego konia w stron� skalistego muru, na kt�rym wznosi�si� zamek. Z ty�u pod��a� cz�owiek w fantazyjnym stroju herolda. Z jegowygl�du mo�na by�o wnosi�, �e przeszed� niejedno. Reszta oddzia�uzatrzyma�a si�.
Zbli�ywszy si� do palisady, stan�li i podnie�li g�owy.
- Kto tu jest dow�dc�? - spyta� herold.
Kennedy pochyli� si�, stawiaj�c na murze szerok� stop� w bucie zgrubej sk�ry, i zagrzmia�:- Ja, Hugo Allan Kennedy z Gleneagle, kapitan kr�la Karola VII,dowodz� tym zamkiem z woli ksi�cia d'Armagnac! Czy macie co�przeciwko temu?
Zbity z tropu herold wymamrota� kilka s��w, zakaszla� dla dodaniasobie odwagi, po czym dumnie podni�s� g�ow� i zawo�a�:- Ja, Fermoso, kapitan pana Rodryga de Villi-Andrada, hrabiego deRibadeo, pana na Puzignan, na Talmont i na. .
- Do rzeczy! - przerwa� niecierpliwie Szkot. - Czego chce od nas panVilla-Andrado?
Pierwszy je�dziec, uznawszy, �e negocjacje trwaj� za d�ugo, spi��konia i stan�� pomi�dzy swoj� chor�gwi� i heroldem. Spod uniesionejprzy�bicy szyszaka, ozdobionego dwoma z�otymi skrzyd�ami i koron�,ukaza�y si� bia�e spiczaste z�by i kr�tka czarna broda.
- Uda� si� do was z wizyt� - odpowiedzia� uprzejmie - iporozmawia�...
- Ze mn�? - zapyta� Kennedy z pow�tpiewaniem.
- Ale� nie, nie z tob�! Nie s�d� jeno, �e pogardzam twoimtowarzystwem, m�j drogi Kennedy. Lecz nie do ciebie mam spraw�, ale dopani de Montsalvy. Wiem, �e jest tutaj.
- Czego od niej chcesz? - spyta� nieufnie Szkot. - Pani Katarzyna nieprzyjmuje nikogo!
- To, co mam do powiedzenia, powiem tylko jej, za twoimpozwoleniem. I �miem s�dzi�, �e zechce zrobi� wyj�tek dlaprzybywaj�cego z daleka. Przeka� jej, �e nie odjad�, dop�ki mnie niewys�ucha!
Katarzyna, nie wychodz�c z ukrycia, wyszepta�a:- Ciekawe, czego chce. Powiedz, �e go przyjm�... ale samego! Niechprzyjdzie bez eskorty! To da nam troch� czasu i m�j syn dotrze do celu.
Kennedy da� znak, �e zrozumia�, i wszcz�� pertraktacje z Hiszpanem.
Tymczasem Katarzyna, w towarzystwie Sary i brata Stefana, opu�ci�aswoje miejsce na murach. Powzi�a decyzj� bez wahania, poniewa� VillaAndrado by� cz�owiekiem pana de La Tremoille'a, a ponadto nigdy nie ba�asi� stawi� czo�a niebezpiecze�stwu. Je�li Kastylijczyk przedstawia� sob�niebezpiecze�stwo, a nale�a�o si� tego spodziewa�, lepiej by�o pozna�prawd� natychmiast.
* * *
Chwil� potem Rodrygo de Villa-Andrado, w towarzystwie pazianios�cego jego szyszak, wszed� do wielkiej komnaty, w kt�rej czeka�a naniego Katarzyna. Siedz�c w fotelu, z Sar� z jednej i bratem Stefanem zdrugiej strony, patrzy�a nieruchomo na niepo��danego go�cia. Na widoktej dumnej kobiety lub raczej statui spowitej w czer� Hiszpan zawaha� si�na progu, po czym niepewnym krokiem ruszy� w jej kierunku, a jegozwyci�ski u�miech przygas� jak zdmuchni�ta �wieca.
Kiedy by� ju� blisko niej, zgi�� si� w g��bokim uk�onie, co nieprzeszkodzi�o mu patrze� spode �ba na m�od� kobiet�.
- Pani - zacz�� pow�ci�gliwie - sk�adam dzi�ki za t� chwil�, kt�r�zechcia�a� mi po�wi�ci�, lecz �yczy�bym sobie, aby�my mogli rozmawia�bez �wiadk�w.
- Panie, zechciej zrozumie�, �e nie mog� zado��uczyni� twemu�yczeniu, dop�ki nie dowiem si�, co ci� do mnie sprowadza! A poza tym,nie mam niczego do ukrycia przed Sar�, kt�ra si� mn� opiekuje, ani przedmoim spowiednikiem, bratem Stefanem!
Brat Stefan powstrzyma� u�miech, s�ysz�c takie k�amstwo, gdytymczasem Kastylijczyk spogl�da� na niego z wielk� niech�ci�.
- Znam brata Stefana - wymamrota�. - Pan de La Tremoillezap�aci�by drogo za jego star� g�ow� i resztk� siwych w�os�w. .
Katarzyna podskoczy�a, jakby u��dli�a j� osa, i, czuj�c wzbieraj�cygniew, przerwa�a Hiszpanowi:- Panie Villa-Andrado! Nie wiem, co ci� tutaj sprowadza, leczniegrzecznie jest zaczyna� wizyt� od obra�ania os�b, kt�re powa�am ikt�re s� mi drogie. Zechciej wi�c, bez dalszych wybieg�w, wyjawi� pow�dswojego przybycia!
Rodrygo powsta� i, mimo �e fotel Katarzyny sta� dwa stopnie wy�ej,jego twarz znalaz�a si� na wysoko�ci jej twarzy.
P�on�ce gniewem oczy Hiszpana zdawa�y si� bezczelnie przenika�przeszkod� w postaci czarnej woalki.
- Wybacz mi, pani, z�y to zaiste pocz�tek, zw�aszcza �e przybywamw dobrych zamiarach. Os�d� zreszt� sama!
Katarzyna powoli usiad�a, lecz temu nieoczekiwanemu go�ciowi, okt�rym nie by�o wiadomo, czy przybywa jako wr�g, czy jako przyjaciel,nie wskaza�a krzes�a. M�wi� o dobrych intencjach... W ko�cu nie mog�atego wykluczy�, bior�c pod uwag� kosz z �ywno�ci� przys�any jej dogroty. Jednak dymi�ce ruiny zamku Montsalvy nakazywa�y zachowa�ostro�no��. A do tego ten jego lisi u�miech. .
- M�w! - powiedzia�a kr�tko.
- Pi�kna hrabino - zacz��, przykl�kaj�c na jedno kolano napierwszym stopniu. - Dotar�a do mnie wiadomo�� o twoim nieszcz�ciu imoje serce posmutnia�o. Taka pi�kna, taka m�oda i obarczona ma�ymdzieckiem, nie mo�e �y� bez obro�cy. Potrzebujesz, pani, m�skiegoramienia i serca...
- W tym zamku nie brakuje m�skich ramion ani wiernych sercczuwaj�cych nade mn� i nad moim synem - przerwa�a mu Katarzyna. - Nierozumiem, o co ci chodzi, panie! Czy mo�esz m�wi� ja�niej?
Na ziemistej twarzy Hiszpana pojawi� si� przelotny rumieniec.
Zacisn�wszy wargi, znowu powstrzyma� z�o��.
- Jak sobie �yczysz, pani. Postaram si� m�wi� tak jasno, jak tegochcesz. Katarzyno! Przyby�em, aby ci powiedzie�, co nast�puje: z �askikr�la Francji, Karola, kt�remu wiernie s�u��...
Brat Stefan zakaszla�, d�awi�c si�.
- ...wiernie s�u�� - grzmia� Hiszpan - a tak�e z �aski mego pana, kr�laJana II Kastylijskiego, jestem panem na Talmoncie, hrabi� Ribadeo wKastylii...
- Wielkie mi rzeczy! - przerwa� uprzejmie mnich. - Kr�l Jan IIzwr�ci� ci tylko, co by�o twoje. Tw�j dziad, panie, kt�ry o�eni� si� z siostr�J�ka�y z Villaines, by� ju� wtedy hrabi� de Ribadeo, je�li si� nie myl�. Cosi� za� tyczy posiad�o�ci Talmont, to przyjmij moje gratulacje! Wielkiszambelan jest hojny dla tych, kt�rzy mu wiernie s�u��, i ch�tnie ich wynagradza, rozdaj�c.. to, co do niego nie nale�y!
Katarzyna zauwa�y�a, z jakim wysi�kiem Andrado pomijamilczeniem z�o�liwe uwagi mnicha i jak nabrzmiewaj� �y�y na jegoskroniach. Odnosi�o si� wra�enie, �e za chwil� p�kn�. Kastylijczykzaczerpn�� powietrza i ci�gn�� z zaci�ni�tymi z�bami:- Cokolwiek by m�wi�, przyby�em, aby z�o�y� wszystkie moje tytu�yi dobra u twych st�p, pani. Szaty �a�obne nie przystoj� takiej pi�kno�ci. Tyjeste� wdow�, ja jestem wolny, bogaty, mam w�adz�.. i kocham ci�, pani.
Czy wyjdziesz za mnie?
Chocia� Katarzyna spodziewa�a si� wszystkiego, to jednak te s�owawprawi�y j� w os�upienie. Jej oczy wyra�a�y teraz najwi�ksze przera�enie,a d�onie nerwowo si� zacisn�y.
- Prosisz wi�c mnie. .
- Aby� zosta�a moj� �on�! B�dziesz mia�a we mnie m�a, wiernegoniewolnika i zbrojne rami� potrafi�ce ci� obroni�. A tw�j syn zyska ojca...
Wspomnienie ma�ego Micha�a tylko wzmog�o oburzenie Katarzyny.
Jak ten cz�owiek �mia� s�dzi�, �e b�dzie w stanie zast�pi� Arnolda jejdziecku, i to cz�owiek, kt�ry... Nie! Tego nie mo�na by�o tolerowa�! Dr��cz gniewu, gwa�townym ruchem unios�a woalk�, pod kt�r� omal si� nieudusi�a, ukazuj�c sw� szczup��, blad� twarz i wielkie, fio�kowe oczyb�yszcz�ce jak ametysty w s�o�cu. Obiema r�kami chwyci�a mocno por�czkrzes�a, instynktownie szukaj�c jakiego� oparcia.
- Panie, raczysz twierdzi�, �e jestem wdow�. W istocie nosz� �a�ob�,lecz wiedz, �e nigdy nie b�d� uwa�a� si� za wdow�! M�j najdro�szy m���yje i �y� b�dzie tak d�ugo, jak d�ugo ja b�d� oddycha�! A ty, panie,by�by� ostatnim z ludzi, kt�rego wzi�abym jako jego nast�pc�!
- A dlaczeg� to, moja pani?
- Zapytaj o to ruiny Montsalvy, panie! Co do mnie, nie mam ci nicwi�cej do powiedzenia. �egnam pana!
Wsta�a, aby da� do zrozumienia, �e wizyta sko�czona, lecz w tejchwili Kastylijczyk u�miechn�� si� dwuznacznie.
- �miem s�dzi�, pani, �e zosta�em �le zrozumiany. Prosi�em ci� or�k� tylko przez... zwyk�� kurtuazj�, gdy� sprawy tak si� maj�, �e... musiszwyj�� za mnie... To rozkaz!
- Jaki rozkaz? Czyj rozkaz?
- A czyj, jak s�dzisz, m�g�by to by� rozkaz? Kr�la Karola! JegoWysoko��, za wstawiennictwem szambelana Jerzego de La Tremoille'a,raczy� zapomnie� o twoich post�pkach przeciwko koronie, twoich i �wi�tejpami�ci twego ma��onka pod warunkiem, �e zostaniesz moj� pos�uszn��on�. . i �e dzi�ki temu zaczniesz prowadzi� przyzwoite �ycie!
Twarz Katarzyny z bladej sta�a si� najpierw czerwona, a potempurpurowa ze z�o�ci, tak �e przestraszona Sara po�o�y�a r�k� na jejramieniu, aby j� uspokoi�.
Katarzyna by�a jednak tak wzburzona, �e nic nie mog�oby jejuspokoi�. Czy�by takie by�o jej przeznaczenie, aby ci�gle jaki� ksi���dysponowa� jej osob�? Najpierw ksi��� Burgundii, a teraz sam kr�l!
Zaciskaj�c pi�ci i czyni�c nadludzkie wysi�ki, aby powstrzyma� dr�enieg�osu, krzykn�a:- Nigdy nie spotka�am wi�kszego nikczemnika ni� pan! I pomy�le�,�e przez wdzi�czno�� za kosz �ywno�ci przyrzek�am panu pob�a�aniepomimo pana n�dznych uczynk�w! Czy panu de La Tremoille'owi nie do��by�o tego, co uczyni� z moim m�em? Czy jeszcze chce rz�dzi� mn�?
Chcia�abym wiedzie�, w jaki spos�b masz zmusi� mnie do ma��e�stwa,panie? Gdy�, je�li si� nie myl�, z pewno�ci� pomy�la�e� i o takimprzebiegu wydarze�?
- W rzeczy samej, przyby�em tu z armi� - odpowiedzia� Hiszpan zironi� - co jasno dowodzi, jak wielk� wag� przywi�zuj� do pani r�ki. Mampod sob� dwa tysi�ce ludzi i je�eli mi odm�wisz, zaczn� obl�enie, a�zmi�kniesz i sama b�dziesz b�aga� mnie o �ask�!
- To mo�e d�ugo potrwa�!
- Nie spieszy mi si�... a wam po paru tygodniach zabraknie�ywno�ci. Sama si� poddasz przed czasem, cho�by dlatego, a�eby niewidzie�, jak tw�j w�asny syn umiera z g�odu!
Katarzyna odetchn�a z ulg�. A wi�c nie wiedzia� nic o wyje�dzieMicha�a! Trzeba utrzymywa� go w tym przekonaniu jak najd�u�ej!
Wzruszy�a wi�c tylko ramionami.
- Zamek jest mocny i ma solidnych obro�c�w. Tracisz czas, panie!
- A pani spowoduje �mier� wielu niewinnych ludzi. Lepiej wi�cby�oby, �eby� si� zgodzi�a dobrowolnie zosta� moj� �on�. Prosz�, pomy�l,�e dla twoich pi�knych oczu odrzuci�em bardzo korzystn� propozycj�.
R�k� samej Ma�gorzaty, c�rki ksi�cia de Bourbon...
- C�rki... z nieprawego �o�a - wtr�ci� �agodnie brat Stefan.
- Ale to krew ksi���ca! A przy tym nie zapominaj, �e tw�j zarz�dcajest Szkotem, a wszyscy Szkoci s� biedni, chciwi i nade wszystko kochaj�z�oto!
Zaledwie wypowiedzia� te s�owa, gdy z zakamark�w komnatywypad� Kennedy, kt�ry nie wiadomo kiedy zakrad� si� tam wraz zWalterem. Rycz�c jak ranne zwierz�, rzuci� si� na Hiszpana i ucapiwszy goza kark i siedzenie, uni�s� nad g�ow� i pobieg� a� do drzwi, wyj�c iz�orzecz�c.
- Ale jedn� rzecz Szkoci kochaj� bardziej ni� z�oto, przekl�ty �otrze.
Honor! Przeka� to swemu panu!
Co widz�c Walter, najwyra�niej niezadowolony, �e zostawia mu si�tak pod�� zwierzyn�, chwyci� za kark pazia, w�o�y� go sobie pod pach� inieszcz�sny ten s�uga podzieli� los swego pana.
Kiedy obaj znikn�li, brat Stefan zwr�ci� si� do rozdygotanejKatarzyny, obdarzaj�c j� swym niezawodnym, poczciwym u�miechem.
- Ju� po wszystkim! I co ty o tym s�dzisz, pani?
Katarzyna nic nie odpowiedzia�a, gdy� po raz pierwszy od bardzodawna chcia�o jej si� �mia�. Widok Villi-Andrada, przebieraj�cego nogamii r�kami jak wielki, czerwony paj�k nad g�ow� szkockiego olbrzyma, by�rzeczywi�cie godny uwiecznienia.
Kiedy nadszed� wiecz�r, nikt ju� nie pami�ta� o tej kr�tkiej chwiliweso�o�ci. W baszcie u Kennedy'ego zebra�o si� kilka os�b: Katarzyna,Sara, Walter, brat Stefan i seneszal Carlat, Gasko�czyk Cabriac, zajmuj�cyto stanowisko od dziesi�ciu lat. By� to prosty, poczciwy grubas, kt�ry nadewszystko ceni� w�asny spok�j. Nie mia� w�a�ciwie �adnych ambicji, lecztrzeba przyzna�, �e zna� swe w�o�ci i okolic� jak nikt inny.
Przed zapadni�ciem zmierzchu wszyscy udali si� do budki stra�nika,a�eby zbada� pozycje nieprzyjaciela. Na �niegu wyrasta�y jeden po drugimnamioty podobne do truj�cych grzyb�w. Cz�� �o�nierzy zaj�a ch�opskiechaty. Ich mieszka�cy opu�cili je w pop�ochu i schronili si� w fortecy.
Wsz�dzie, gdzie by�o cho� troch� miejsca w stajniach czy stodo�ach,t�oczyli si� ludzie razem ze zwierz�tami, kt�re posz�y w �lad zaw�a�cicielami, tak �e w fortecy panowa� zgie�k niemal jarmarczny. Kiedyzapad�a noc, wok� fortecy zap�on�y ogniska. Czerwone pi�ropusze dym�w rozja�nia�y ciemno�ci, z kt�rych wy�ania�y si� wykrzywione twarzeposinia�e z zimna, istne maski karnawa�owe. Katarzynie zdawa�o si�, �ewidzi piekieln� otch�a� pe�n� demon�w. Ta noc zniweczy�a optymizmKennedy'ego, kt�ry z trwog� patrzy�, jak wok� fortecy zaciskaj� si�czerwone kleszcze.
- Co z nami b�dzie? - spyta�a Katarzyna.
Zwr�ciwszy w jej stron� swoj� twarz dumnego doga, wzruszy�ramionami.
- Na razie, pani, mniej si� troszcz� o nas, a bardziej o Maclarena.
Jeste�my otoczeni. Obawiam si�, w jaki spos�b uda mu si� jutro przedrze�,wracaj�c z Montsalvy. Zostanie schwytany... uwi�ziony... albo i gorzej!
Villa-Andrado jest gotowy na wszystko, �eby zmusi� nas do poddania si�.
B�d� go wypytywali, a wiadomo, co si� pod tym kryje. Villa-Andradob�dzie chcia� si� dowiedzie�, sk�d wraca.
Katarzyna zblad�a. Je�li zaczn� torturowa� Maclarena, to powie im,gdzie jest ma�y Micha�. C� za wspania�y zak�adnik! Katarzyna dobrzewiedzia�a, �e zgodzi si� na wszystko, aby uwolni� syna ze szpon�w VilliAndrada.
- Powtarzam pytanie - powiedzia�a dr��cym g�osem. - PanieKennedy, co zrobimy?
- Do diab�a, �ebym to ja wiedzia�!
- Trzeba - przerwa� spokojnie brat Stefan - by jeden cz�owiek opu�ci�w nocy fortec� i uda� si� w kierunku Montsalvy na spotkanie Maclarena.
Najwa�niejsze, �eby uda�o mu si� przedosta�. Wydaje mi si�, �e od stronymuru p�nocnego nie wida� ani jednego ogniska.
Kennedy wzruszy� pot�nymi barami odzianymi w sk�r�.
- Czy kiedykolwiek ogl�da�e� ska�� w tym miejscu? Jest lita, czarna,g�adka i opada pionowo w d�. Trzeba niezwykle d�ugiego sznura i nielada �mia�ka, kt�ry potrafi�by spu�ci� si� po niej w d�, nie skr�caj�c sobieprzy tym karku.
- Mog� spr�bowa� - rzuci� znienacka Walter, zbli�aj�c si� dokominka. Katarzyna otworzy�a usta, �eby zaprotestowa�, lecz seneszal j�uprzedzi�.
- Nie potrzeba sznura, aby pokona� mur i ska��... S� schody!
W jednej chwili wszystkie oczy skierowa�y si� na niego. Kennedychwyci� go za rami�.
- Jakie schody? Co ty bredzisz?
- Prawdziwe schody, w�skie i kr�te, wykute w skale. Zaczynaj� si� wjednej z baszt. O ich istnieniu wiedzia�y tylko dwie osoby: Cabanes i ja.
Tymi schodami uciek� ten �otr, Bezrogie Byczysko, gdy...
Katarzyna zadr�a�a na wspomnienie dnia, w kt�rym ten gasko�skirzezimieszek pr�bowa� zepchn�� j� do przepa�ci. Cz�sto potem nawiedza�yj� koszmary, w kt�rych widzia�a czerwon� i spocon�, nabrzmia�� odoble�nej ��dzy zabijania twarz grubego sier�anta.
- Jak pozna� t� tajemnic�? - wyszepta�a zdziwiona. Ma�y seneszalspu�ci� g�ow� z zak�opotaniem i zacz��ugniata� w d�oniach beret.
- To m�j ziomek... Obydwaj pochodzimy z Gaskonii - wymamrota�. Nie mog�em dopu�ci�, aby sta�o mu si� co� z�ego... Nie mog�em narazi� gona �mier�. .
Katarzyna zamilk�a. W chwili, kiedy seneszal wyjawi� jej tajemnic�takiej wagi, nie mog�a ��da� od niego dalszych wyja�nie�. Kennedy niezni�s�by tego. By� wpatrzony w ogie� i ca�kowicie nieobecny. Machinalniezapyta�, czy kobieta przesz�aby tymi schodami, a uzyskawszy odpowied�twierdz�c�, powiedzia�:- Mam lepszy pomys�. Skorzystamy z tego, �e Villa-Andrado niezd��y� jeszcze ca�kowicie otoczy� fortecy. Pewnie doszed� do wniosku,widz�c ska�� od strony p�nocnej, �e nie jest to takie pilne. Obawiam si�jednak, �e jutro mo�e zmieni� zdanie. Tak wi�c jedyn� szans� mamy tejnocy. Pani Katarzyno, prosz� przygotowa� si� do drogi.
Na policzkach Katarzyny pojawi�y si� lekkie rumie�ce, a jej d�onieodruchowo si� zacisn�y.
- Czy mam i�� sama?
- Nie. B�d� ci towarzyszy� Sara, brat Stefan i Walter. Oczywi�cie,ten ostatni opu�ci pani�, gdy ju� wyjedziecie z Carlat, i uda si� naspotkanie Maclarena, podczas gdy wy b�dziecie czeka� na niego wAurillac. Dostanie rozkaz, aby uda� si� wraz ze swymi lud�mi na waszespotkanie i by ochrania� was w dalszej drodze.
- A co pan b�dzie robi� w tym czasie?
Szkot wybuchn�� g�o�nym �miechem, kt�ry w cudowny spos�broz�adowa� napi�t� atmosfer� panuj�c� w wie�y. Jego �miech przep�dzi�wszystkie demony strachu i przera�enia.
- Ja? Przez kilka dni b�d� si� tu bawi� z Villi-Andradem. Musz� te�zaczeka� na nowego zarz�dc�, lecz on nie zdo�a zbli�y� si� do Carlat,dop�ki b�dzie trwa�o obl�enie. Za par� dni, kiedy ju� b�dzieciewystarczaj�co daleko, by nie obawia� si� po�cigu, zaprosz� tutaj Vill�Andrada, by zobaczy�, �e was tu nie ma. Kiedy tylko si� o tym dowie, napewno odst�pi od obl�enia. Wtedy przeka�� w�adz� mojemu nast�pcy ispakuj� baga�e.
Brat Stefan zbli�y� si� do Katarzyny i uj�� jej zimne d�onie w swer�ce.
- Co my�lisz o tym, moje dziecko? S�dz�, �e przez usta kapitanaprzemawia g�os rozs�dku.
Tym razem Katarzyna obdarowa�a mnicha ciep�ym, promiennymu�miechem, po czym spojrza�a rado�nie na wielkiego Szkota, kt�rypoczerwienia� z emocji.
- S�dz�, �e to dobry pomys� - powiedzia�a z wypiekami na twarzy. P�jd� si� przygotowa�! Chod�, Saro! A panu, panie Kennedy, b�d�wdzi�czna, je�li zechce pan przygotowa� m�skie stroje dla mnie i dla Sary.
Cyganka westchn�a ci�ko. Nie znosi�a m�skiej odzie�y, w kt�rejjej obfite kszta�ty z trudem si� mie�ci�y. Najwidoczniej jednak czasprzyg�d si� nie sko�czy� i, chc�c nie chc�c, trzeba by�o zgodzi� si� na to,co nieuniknione.
Chwil� p�niej, w swoim pokoju, Katarzyna przegl�da�a z niejakimzdziwieniem m�skie fata�aszki, kt�re przys�a� jej Kennedy. Po�yczy� je odswojego pazia, a by� to ni mniej, ni wi�cej tylko str�j ludowy, jaki noszonow jego stronach. Tamtejsi g�rale, przyzwyczajeni do ostrego klimatu, mielitward� sk�r�. Ich codzienny przyodziewek sk�ada� si� z obszernegokawa�ka we�ny w barwach klanu, z flanelowej kurtki i kolczugi. Draperiaby�a zwykle umocowana na ramieniu za pomoc� blaszki z kutego �elaza.
G�ow� przykrywa� he�m lub p�aski beret ozdobiony pi�rem czapli. Nadworze kr�la Karola VII, u kt�rego tworzyli s�ynn� od 1418 roku szkock�stra�, za�o�on� przez konetabla Johna Stuarta z Buchan, nosili posrebrzanezbroje i bogate pi�ropusze z pi�r czapli, lecz poza dworem najch�tniejprzywdziewali sw�j tradycyjny str�j, w kt�rym czuli si� najwygodniej.
Tak wi�c Kennedy przys�a� Katarzynie szkocki tartan w rodowychkolorach: zielonym, czerwonym i ��tym, do tego czerwon� kamizelk� iniebieski beret, kr�tkie sk�rzane botki oraz torb� z koziej sk�ry. Z my�l� omrozie do��czy� getry w tym samym kolorze co beret i obszerny, czarnyp�aszcz do konnej jazdy.
- Kiedy Maclaren dobije do was, b�dziesz, pani, mog�a uchodzi� zajego pazia - powiedzia� kapitan - nie odr�niaj�c si� od reszty grupy.
Podobny str�j, lecz o wiele wi�kszy, przys�a� Sarze. Z pocz�tkuCyganka oponowa�a.
- Przecie� mo�emy uciec, nie nara�aj�c si� na o�mieszenie! Jak jab�d� wygl�da� w tych kolorowych fata�aszkach?
- A jak ja wygl�dam? - odpowiedzia�a Katarzyna, kt�ra zd��y�a ju�si� przebra�, zaledwie zamkn�y si� za Kennedym drzwi.
Na koniec rozczochra�a w�osy i nasun�a beret na czo�o. Stan�aprzed polerowanym cynowym lustrem i podpar�szy si� pod boki,przygl�da�a si� sobie krytycznie. Wola�aby sto razy kolor czarny, a�ebypozosta� wiern� z�o�onemu �lubowi: nosi� tylko kolor czarny i bia�y.
Jednak ta noc mia�a by� wyj�tkowa i mimo wszystko przeszy� j�przyjemny dreszcz. W tym �miesznym stroju przybra�a bu�czuczn� min�m�odego pazia o dziewcz�cej, zbyt �adnej twarzy. Sara, kt�ra obserwowa�aj� w milczeniu, mrukn�a:- Czy to wypada by� tak pi�kn�? Obawiam si�, �e moje odbicie wlustrze nie b�dzie r�wnie udane.
- Musisz upi�� szarf� na piersi - doradzi�a jej Katarzyna. - Wprzeciwnym razie b�dzie wida�, �e jeste� kobiet�.
Sama zrobi�a to samo, mimo �e zabanda�owa�a sobie piersi przedw�o�eniem opo�czy. Nast�pnie owin�a si� czarnym p�aszczem iskierowa�a do drzwi, do kt�rych w�a�nie kto� puka�.
- Czy jeste�cie gotowe? - us�ysza�a g�os Kennedy'ego.
- Wejd� - odpar�a Katarzyna zaj�ta nape�nianiem torby z koziej sk�rydrogocennymi kamieniami, w�r�d kt�rych zab�yszcza� z�owrogo czarnydiament.
Sara r�wnie� zapakowa�a cz�� klejnot�w. Na progu stan��u�miechni�ty Szkot.
- Jaki pi�kny z pani pa�! - zauwa�y�, nie kryj�c zachwytu. Katarzynanie u�miechn�a si� jednak.
- Ta maskarada wcale mnie nie bawi - odpar�a. - Spakowa�am mojeczarne stroje i w�o�� je, kiedy tylko to b�dzie mo�liwe. Tymczasemruszajmy...
Rzuci�a po�egnalne spojrzenie na pok�j, w kt�rym prze�y�a chwileszcz�cia i bolesn� pokut�. Wydawa�o jej si�, �e w�r�d tych surowychmur�w b��ka si� u�miech Arnolda, �e s�yszy �miech Micha�a. Uczu�a�ci�ni�cie gard�a, lecz nie pozwoli�a, by emocje nad ni� zapanowa�y. W tejchwili potrzebowa�a ca�ej swojej odwagi i zimnej krwi. Zdecydowanieodwr�ci�a si� od znajomego wn�trza i opar�a d�o� na r�koje�ci sztyletuzatkni�tego u pasa. By� to ten sam sztylet z krogulcem, kt�rym Arnoldzabi� Mari� de Comborn; dla Katarzyny stanowi� jedn� z najdro�szychpami�tek. Przy tych kilku calach b��kitnej stali, wiele razy rozgrzewanejr�k� jej m�a, czarny diament by� tylko kamieniem bez warto�ci.
Na dziedzi�cu czeka� ju� Kennedy ze zgaszon� pochodni�, a tak�ebrat Stefan i Walter, kt�ry bez s�owa odebra� od Sary zawini�tko zubraniami. Ma�a grupa ruszy�a g�siego w stron� mur�w. Mr�z zaczyna�dawa� si� we znaki, a lodowaty wiatr wznosi� tumany bia�ego py�u, wkt�rych gin�y zgarbione postaci. W miar� zbli�ania si� do mur�w podmuchy wiatru �agodnia�y, lecz pomimo grubego p�aszcza Katarzynaskostnia�a z zimna, zanim dotarli do wie�y wskazanej przez Cabriaca.
Czeka� na nich w �rodku, przytupuj�c i poklepuj�c si� po bokach. Zniskiego sklepienia sp�ywa�a woda, zamieniaj�c si� natychmiast w czarne,b�yszcz�ce sople lodu.
- Musimy si� po�pieszy� - powiedzia� Cabriac. - Wkr�tce wzejdzieksi�yc i b�dzie was wida� na �niegu jak w bia�y dzie�. Kastylijczyk napewno wsz�dzie rozstawi� stra�e!
- Ale - przerwa�a Katarzyna - jak przejdziemy przez palisad�, kt�raotacza ska��?
- Zostaw to mnie, pani - odpar� Walter. - Ruszajmy w drog�!
Seneszal ma racj�. Nie mamy czasu do stracenia!
Uni�s� ukryty pod zgni�� s�om� w�az, ods�aniaj�c ciemny otw�rprowadz�cy do schod�w. Katarzyna zawaha�a si� i odwr�ciwszy si� wstron� Kennedy'ego, poda�a mu r�k�, m�wi�c:- Panie, przyjmij podzi�kowanie za wszystko, co dla nas uczyni�e�,za tw� przyja�� i ochron�. Nigdy nie zapomn� chwil tutaj sp�dzonych.
Dzi�ki tobie... nie by�y a� tak okrutne. I mam nadziej�, �e wkr�tcespotkamy si� u kr�lowej Jolanty.
W sk�pym �wietle rzucanym przez pochodni� zobaczy�a poja�nia��twarz Szkota i jego l�ni�ce, �nie�nobia�e z�by.
- Gdyby to zale�a�o tylko ode mnie, nast�pi�oby to jak najszybciej,ale w naszych czasach nikt nie mo�e by� pewny jutra. Nie wiadomo, czysi� jeszcze kiedy� zobaczymy... - G�os uwi�z� mu w gardle, chwyci�Katarzyn� za ramiona, mocno przycisn�� do siebie i poca�owa� �apczywie,zanim zd��y�a si� obroni�. Nast�pnie wypu�ci� j� z u�cisku i zacz�� si�mia� jak dziecko, kt�remu uda�a si� sztuczka. - Teraz przynajmniej umr�bez �alu! Katarzyno, przebacz mi, to ju� si� nigdy wi�cej nie powt�rzy...
ale mia�em na to tak� okrutn� ochot�!
Jego s�owa by�y tak szczere, �e Katarzyna u�miechn�a si�mimowolnie. Nag�y przyp�yw czu�o�ci tego kanciastego m�czyzny nieby� jej ca�kiem niemi�y. Walter poblad�.
- Ruszajmy, pani Katarzyno! - rozkaza� oschle.
Uni�s� w g�r� �uczywo i ruszy� pierwszy do ukrytych schod�w.
Katarzyna pod��y�a za nim, nast�pnie Sara i brat Stefan na ko�cu.
Zag��biaj�c si� w skalne czelu�cie, s�ysza�a, jak mnich �egna si� zeSzkotem, zalecaj�c mu, aby nie zatrzymywa� si� zbyt d�ugo w Owernii. Nakoniec doda�:- Nadchodzi znowu czas walki! Wkr�tce b�dziesz potrzebnykonetablowi*!
- B�d� spokojny! Nie dam mu d�ugo na siebie czeka�!
Katarzyna zmierzy�a wzrokiem przera�aj�c� zapor�.
- Nigdy nie uda si� nam jej pokona�. Lepiej zawr��my od razu. Pales� zbyt ostro zako�czone, aby mo�na by�o wspi�� si� na nie po sznurowejdrabinie.
- Oczywi�cie - powiedzia� spokojnie Walter. - Po to jest palisada!
Co powiedziawszy, ruszy� w prawo. Przy si�dmym palu zatrzyma�si�, chwyci� pot�ny zaostrzony pie� i z wysi�kiem, od kt�rego �y�ynabrzmia�y mu na skroniach, wyj�� jego doln� cz�� - by� bowiemprzepo�owiony w �rodku, lecz zamocowany z takim znawstwem, �e nieodr�nia� si� od reszty. W powsta�ym w ten spos�b w�skim otworze ukaza�o si� strome zbocze opadaj�ce a� do strumienia i kilka chatek osady wCabanes na przeciwleg�ym wzg�rzu. W tej w�a�nie chwili zza chmurwy�oni� si� blady ksi�yc, rzucaj�c srebrzyst� po�wiat� na �nie�ne po�acie,na oszronione krzaki i drzewa, kt�re sta�y si� widoczne niczym w bia�ydzie�. Przycupni�ci za palisad� uciekinierzy popatrzyli z rozpacz� narozpo�cieraj�cy si� przed nimi �nie�nobia�y dywan.
- B�dzie nas wida� jak na d�oni - szepn�� brat Stefan. - Wystarczy,�eby kt�ry� ze stra�nik�w odwr�ci� g�ow� w t� stron�, a jeste�myzgubieni. .
Nikt nie odpowiedzia�. Mnich wyrazi� jasno to, o czym my�leliwszyscy. Tylko Katarzyna nie mog�a opanowa� zdenerwowania.
- Co robi�? Nasza jedyna szansa, to uciec tej nocy, zanim ca�kowicieokr��� zamek. Je�li jednak nas zauwa��, zostaniemy uwi�zieni.
Jakby na potwierdzenie tych s��w, w pobli�u da�y si� s�ysze� g�osy.
Walter wsun�� ostro�nie g�ow� do otworu i prawie natychmiast cofn�� j� zpowrotem.
- Pierwszy posterunek znajduje si� zaledwie kilka s��ni st�d. Oko�odziesi�ciu ludzi.. Musimy czeka�...
- Na co? - rzuci�a zniecierpliwiona Katarzyna. - A� wstanie dzie�?
- ...a� ksi�yc si� schowa. Dzi�ki Bogu, w zimie dzie� wstaje p�no.
Nie pozostawa�o nic innego, jak czeka� na mrozie i w �niegu. Ca�aczw�rka, wstrzymuj�c oddechy, wpatrywa�a si� w blad� twarz ksi�yca.
Ci�kie chmury przep�ywa�y jednak szybko nad ich g�owami, nie chc�czas�oni� zdradzieckiej �wietlistej tarczy. R�ce i stopy Katarzyny zlodowacia�y. Niewiele pomaga�o pocieranie przez Sar� jej plec�w, gdy� uczucieciep�a szybko mija�o, a zdenerwowanie ros�o.
- D�u�ej nie wytrzymam! - szepn�a do Waltera. - Musimy co�zrobi�... Trudno, zaryzykujemy! Nie s�ycha� �adnych odg�os�w. Mo�estra�e posn�y?
Walter znowu wyjrza� przez otw�r w palisadzie. W tym momenciesilny podmuch wiatru uni�s� tumany sypkiego �nie�nego puchu, kt�ryzawirowa� w powietrzu. R�wnocze�nie ksi�yc schowa� si� w�r�d ci�kichchmur i wok� pociemnia�o. Walter rzuci� na Katarzyn� szybkie spojrzenie.
- Czy mo�esz, pani, pobiec?
- My�l�, �e tak.
- No, to biegnij! Teraz!
Wyszed� pierwszy, przepu�ci� pozosta�� tr�jk� i podczas gdy onizbiegali po o�nie�onym stoku, on zaj�� si� wstawieniem s�upa na swojemiejsce. Katarzyna p�dzi�a ile tchu w piersiach, chocia� jej zmarzni�teko�czyny by�y zdr�twia�e i niemal sztywne. Strome zbocze ucieka�o jejspod st�p, a serce wali�o jak oszala�e. Si�� rozp�du wpad�a w k�p� krzak�wprawie zupe�nie przysypanych �niegiem. Walter jednak ju� by� przy niej,ju� d�wiga� j� z ziemi.
- Trzeba biec szybciej - z�o�ci� si�, przyspieszaj�c kroku ipodtrzymuj�c Katarzyn� silnym ramieniem.
- A nasze �lady... Zobacz� je! Trzeba je zatrze�!
- Nie mamy czasu! Hej! Wy tam! Wejd�cie do potoku i niewychod�cie z niego, dop�ki nie dojdziecie do tamtych drzew.
Sam r�wnie� rzuci� si� do strumienia. Cienka warstwa lodu za�ama�asi� pod jego ci�arem, a na twarz wyczerpanej kobiety trysn�a lodowatawoda. Walter, nie zwa�aj�c na to, bieg� dalej ile si� w nogach i niespuszcza� oka z ksi�yca. Wydawa�o mu si�, �e za chwil� uka�e si� znowu,gdy� przez zas�on� chmur przedziera�y si� ju� pierwsze jego promienie. Naszcz�cie sosnowy las by� ju� blisko. Normandczyk postawi� Katarzyn� naziemi i zabra� si� do �amania ga��zi.
- Schowajcie si� w lesie, a ja tymczasem zatr� �lady!
Katarzyna, Sara i brat Stefan ruszyli mi�dzy drzewa, podczas gdyWalter za pomoc� sosnowych ga��zi usuwa� ze �niegu �lady st�p.
Ledwo zbiegowie zd��yli ukry� si� w g�stwinie, ksi�yc wyszed� zzachmur. Opadaj�c z wyczerpania, rzucili si� na zwalony pie� dla nabraniaoddechu. Z tego miejsca wida� by�o Carlat w ca�ej okaza�o�ci: pot�nyzamek stercz�cy na podobnej do dzioba statku skale, mury obronne,dzwonnice i wie�e, a u jego st�p zacie�niaj�cy si� wok� pier�cie�naje�d�cy. Katarzyna przes�a�a wdzi�czne my�li Kennedy'emu. Dzi�kiniemu znalaz�a si� poza zasi�giem wroga i mog�a dotrze� do Angers. .
G�os Waltera przerwa� jej rozmy�lania.
- Nie czas jeszcze my�le� o odpoczynku. Szmat drogi przed nami, adzie� ju� blisko!
Szli wi�c dalej. Po raz pierwszy od d�ugiego czasu Katarzynaobcowa�a z przyrod�, czu�a zapach ziemi i lasu, kt�ry tak kocha�a.
Odnajdywa�a na nowo blisko�� du�ych drzew, kt�re wiele ju� razyudzieli�y jej bezpiecznego schronienia. Otulone bia�ym puchem zaro�lawygl�da�y jak postaci z bajek, a sosny, dotykaj�ce �nie�nymi sukienkamia� do ziemi, by�y prawie nierealne. Na polanach w blasku ksi�ycamigota�y tysi�ce kryszta�k�w w�r�d ciszy i u�pienia. Niegodziwo�� ludzka,wojny, a tak�e cierpienia serca nie mia�y tutaj wst�pu. Katarzynapomy�la�a o pustelnikach �yj�cych samotnie w g��bi lasu. Tyle pi�knamog�o z�agodzi� ka�de cierpienie. Zm�czenie i dokuczliwy ch��d znikn�yjak za dotkni�ciem czarodziejskiej r�d�ki. Przed sob� widzia�a wielk�posta� Waltera sun�cego r�wnym krokiem i stara�a si� st�pa� po jego�ladach; reszta czyni�a tak samo. Wydawa�o si�, �e olbrzym jest cz�ci�lasu, �e urodzi� si� w nim jak jedno z drzew. Nagle stan��, nadstawiaj�cucha i zatrzymuj�c ich ruchem r�ki. Z oddali dochodzi�y przenikliwed�wi�ki tr�bki.
- Pobudka? Ju� tak blisko do �witu?
- Jeszcze nie. I obawiam si�, �e to nie pobudka. Zaczekajcie tuchwil�!
I w mgnieniu oka Walter obj�� pie� d�bu, wspi�� si� po nim zr�czniejak ma�pa i znikn�� przyjacio�om z oczu. D�wi�k tr�bki brzmia� nadal.
- To w obozie czy w zamku? - zastanawia� si� g�o�no brat Stefan.
- W zamku nie mieliby powodu, �eby gra� na tr�bkach... chyba �ebyzostali zaatakowani - zacz�a Katarzyna, lecz nie doko�czy�a, gdy� w tejchwili z drzewa zsun�� si� Walter, a w�a�ciwie spad� jak pocisk pomi�dzyni� a mnicha.
- To w obozie! Przy murze p�nocnym jest pe�no ludzi! Musielizauwa�y� nasze �lady. Widzia�em, jak wsiadaj� na konie!
- Co teraz zrobimy? - j�kn�a Sara. - Nie wygramy z ko�mi, a je�liodkryj� nasze �lady za �r�d�em...
- To mo�liwe - przyzna� Walter. - To ca�kiem mo�liwe. Dlatego terazsi� rozdzielimy. I tak musieliby�my to zrobi� o �wicie. Wy ruszycie doAurillac, a ja udam si� sam na spotkanie Maclarena. Oni b�d� szli moim�ladem. .
- Chyba �eby natrafili na nasz - przerwa�a Sara.
- Nie natrafi�, gdy� wdrapiecie si� na to drzewo i przeczekacie tamukryci, a� po�cig si� oddali. Mo�ecie si� nie obawia�, potrafi� odci�gn��ich wystarczaj�co daleko, aby�cie mogli spokojnie i�� w swoj� stron�.
Katarzynie zdawa�o si�, �e nagle magiczne pi�kno lasu znikn�o.
Rozsta� si� z przyjacielem, a na dodatek wiedzie�, �e nara�ony jest naniebezpiecze�stwo, umiera� z niepokoju o jego los? �atwiej jestpokonywa� niebezpiecze�stwo razem...
- A je�eli ci� dogoni� i...
Nie doko�czy�a, z jej oczu trysn�y �zy i potoczy�y si� po policzkach,b�yszcz�c w blasku ksi�yca. Na szerokiej twarzy olbrzyma ukaza� si�radosny u�miech.
- ...i zabij�? Czy� tak? - spyta� �agodnie. - Nic nie mog� mi zrobi�,Katarzyno! Widzia�em �zy w twoich oczach... nic nie mo�e mi si� sta�! Ateraz r�bcie, co kaza�em! Na drzewo!
Pochwyci� Katarzyn� w talii i bez �adnego wysi�ku posadzi� j� naga��zi. Potem przysz�a kolej na Sar�, w ko�cu na mnicha. Siedz�c takjedno ko�o drugiego, wygl�dali niczym trzy przera�one wr�ble. Walterwybuchn�� �miechem.
- Podobni jeste�cie do wystraszonych piskl�t! Ale nie obawiajcie si�.
Drzewo jest pochy�e. Wejd�cie jak najwy�ej i zachowujcie si� cicho. Je�lisi� nie myl�, za godzin� b�d� tu �o�nierze. Pami�tajcie, nie wolno wamzej��, p�ki nie odjad�! No, odwagi!
Siedz�c nieruchomo, patrzyli, jak Walter ubija �nieg wok� drzewa, apotem robi �lady prowadz�ce w przeciwnym kierunku. W ko�cu po�egna�ich jednym ruchem d�oni i ruszy� �wawo w stron� Montsalvy. Dopierokiedy znikn�� im z oczu, spojrzeli po sobie.
- Tak wi�c - przerwa� cisz� brat Stefan - czy�my, jak kaza�. Iprzebacz mi, Katarzyno, lecz musz� zakasa� habit.
Co m�wi�c, podwin�� fa�dy okrycia i wcisn�� za przepasuj�cy gosznur, kt�ry zacisn�� mocno na brzuchu, ukazuj�c chude, �ylaste �ydki iszerokie, go�e stopy w sanda�ach. Z galanteri� pomaga� Sarze wspina� si�na konary. Katarzyna za�, odnajduj�c dawn� zwinno��, bez trudu wdrapywa�a si� sama. Wkr�tce znale�li si� w�r�d takiej g�stwiny konar�w, nakt�rych osta�y si� po��k�e i wyschni�te li�cie, �e stali si� zupe�nieniewidoczni.
- Teraz musimy uzbroi� si� w cierpliwo�� - powiedzia� spokojniebrat Stefan, sadowi�c si� wygodnie. - Ja tymczasem zm�wi� r�aniec zatego dzielnego ch�opca. Czuj�, �e przydadz� mu si� modlitwy, mimo �e wnie nie wierzy.
Katarzyna tak�e pr�bowa�a si� modli�, lecz jej pe�ne obaw my�lipod��a�y za Walterem. Nie mia�a odwagi przyzna� si� przed sob�, co byczu�a, gdyby Normandczykowi przytrafi�o si� co� z�ego. Sta� si� jej drogi,a przez swoje po�wi�cenie i wierno�� podbi� cz�� jej serca. Wraz z Sar�by� tym, co najmocniej ��czy�o j� z przesz�o�ci�. Jego pewno�� siebie ijasny umys� pozwala�y nie ba� si� �ycia, nie ba� si� b�lu. Ale teraz, kiedypot�na sylwetka Waltera znikn�a za drzewami, poczu�a si� kruch� ibezbronn� istot�.
- Bo�e, spraw, �eby nic mu si� nie sta�o! - modli�a si� w duszy,staraj�c si� dostrzec kawa�ek nieba pomi�dzy konarami. - Je�li odbierzeszmi ostatniego przyjaciela, co mi pozostanie?
Tymczasem do uszu zbieg�w doszed� t�tent ko�skich kopyt, szcz�kbroni, pokrzykiwania ludzi i ujadanie ps�w. Najwyra�niej ludzie VilliAndrada odkryli kierunek ucieczki. Brat Stefan i Sara uczynili znakkrzy�a.
- Widz� ich - wyszepta� mnich. - Nadje�d�aj�...
Katarzyna odruchowo �cisn�a duchownego za rami�.
Po�r�d ga��zi zal�ni� �o�nierski he�m. �nieg t�umi� kroki, lecz s�ycha�by�o trzaskaj�ce pod ci�arem zbroi ga��zie. Torowali sobie drog� w�r�dzaro�li, tn�c szpadami na lewo i prawo. Uciekinierzy wstrzymali oddech. .
�o�nierze szli powoli, jaka� dziesi�tka �ucznik�w z broni� naramieniu, a za nimi tyle� samo �o�nierzy w siod�ach. Byli to Kastylijczycyi Katarzyna nie rozumia�a ich j�zyka, ale poniewa� robi�o si� coraz ja�niej,mog�a dostrzec oliwkowe, niewzbudzaj�ce zaufania twarze i d�ugie, czarnew�sy. Z przera�eniem zauwa�y�a, �e jeden z nich mia� przytroczony dosiod�a wianek ludzkich uszu. Cz�owiek ten, jakby poczu� czyj�� obecno��,zatrzyma� si� tu� pod d�bem i co� krzykn�� zachrypni�tym g�osem. Najego wo�anie nadbieg� drugi �o�nierz i wtedy serce Katarzyny zamar�o.
Lecz wkr�tce sprawa si� wyja�ni�a: je�dziec chcia�, �eby kompan pom�g�mu zacisn�� ko�sk� uzd�. Gdy to zosta�o zrobione, ruszyli w dalsz� drog�.
Chwil� p�niej pod drzewem nie by�o ju� nikogo. Z piersi zbieg�wwydoby�o si� zgodne westchnienie ulgi. Pomimo mrozu brat Stefan musia�wytrze� sobie spocone czo�o i odrzuci� kaptur habitu na plecy.
- Bo�e, ile strachu si� najad�em! - rzuci� jednym tchem. - Ale, ale, nieruszajmy si� jeszcze.
Zbiegowie odczekali par� chwil, zgodnie z instrukcjami Waltera.
Kiedy w lesie nie by�o s�ycha� ju� �adnego odg�osu opr�cz dalekiegopiania sp�nionego koguta, mnich przeci�gn�� zdr�twia�e cz�onki, ziewn��szeroko, po czym obdarowa� towarzyszki niedoli zach�caj�cymu�miechem.
- S�dz�, �e teraz mo�emy ju� zej��. Ci poczciwcy tak solidniezdeptali ca�y �nieg w okolicy, �e nasze �lady nie mog� nas ju� zdradzi�!
- S�usznie - podchwyci�a Katarzyna, ze�lizguj�c si� z ga��zi na ga���.
- Lecz czy zdo�amy odnale�� dobry kierunek?
- Zaufaj mi, pani. Tak si� sk�ada, �e znam t� okolic�, w m�odo�cibowiem przebywa�em przez kilka miesi�cy w opactwie w Aurillac. Prosz�i�� za mn�. Kieruj�c si� s�o�cem, musimy dotrze� do przeorstwa w Vezac,gdzie znajdziemy odpoczynek, a jak zapadnie noc, ruszymy w dalsz�drog�.
Pierwsze nie�mia�e promienie s�o�ca doda�y otuchy obydwukobietom. Kiedy znalaz�y si� pod drzewem, kt�re pos�u�y�o im zakryj�wk�, Katarzyna wybuchn�a �miechem, przygl�daj�c si� ichniezwyk�ym kostiumom.
- Wiesz, do czego jeste�my podobne? - powiedzia�a do Sary. - DoGedeona, papugi, kt�r� podarowa� mi ksi��� Filip w Dijon.
- To ca�kiem mo�liwe - odpar�a z niezadowoleniem Cyganka. - Iwierz mi, �e sama wola�abym by� teraz Gedeonem i grza� si� przykominku u wuja Mateusza!
Ruszono wi�c w drog� i wkr�tce przewidywania brata Stefana si�spe�ni�y. Las si� sko�czy�, a ich oczom ukaza�a si� niewysoka dzwonnicaprzeorstwa w Vezac wy�aniaj�ca si� z porannej mg�y nad dolin�.
* * *
O �wicie dnia nast�pnego Katarzyna, Sara i brat Stefan dotarli dobram Aurillac na chwil� przed ich otwarciem. Z mur�w rozleg�o si� granierogu, do kt�rego wkr�tce do��czy�o walenie m�otk�w kotlarzy. Pomimorze�kiego, czystego powietrza czu�o si� mdl�ce wyziewy z okolicznychgarbarni. Nad brzegiem Jordany sta�o mn�stwo m�czyzn, kt�rzy pochylalisi� nad piwnymi, pochy�ymi sto�ami, przez kt�re la�a si� lodowata woda.
- Woda w tej rzece niesie z�oto - wyja�ni� brat Stefan. - Ci ludzieprzepuszczaj� j� przez g�ste sita, na kt�rych zatrzymuj� si� kawa�eczkidrogocennego kruszcu. Prosz� zauwa�y�, �e s� nadzorowani.
W istocie, uzbrojeni stra�nicy nie spuszczali oczu ze zbieraczy z�ota.
Stali w pobli�u robotnik�w, opieraj�c si� na pikach. Zbieracze byli chudzii odziani w n�dzne, dziurawe �achy, spod kt�rych prze�wieca�y zsinia�e odmrozu cia�a. Stra�nicy i zbieracze stanowili takie przeciwie�stwo, �e toKatarzyn� wprost uderzy�o. Szczeg�lnie jeden ze zbieraczy zwr�ci� jejuwag�. By� stary, zgarbiony i ledwo trzyma� si� na nogach, a jegopowykr�cane reumatyzmem palce wczepia�y si� rozpaczliwie w sito. Dr�a�z zimna i wyczerpania, co zdawa�o si� szczeg�lnie bawi� jednego zestra�nik�w. Kiedy stary pr�bowa� wyj�� na brzeg, wymierzy� mu ciosr�koje�ci� lancy. Stary straci� r�wnowag�, zachwia� si� i upad�. Wywo�a�oto wybuch �miechu w�r�d wszystkich stra�nik�w.
Widz�c to, Katarzyna zapa�a�a gniewem. Jej d�o� zacisn�a si�nerwowo na r�koje�ci sztyletu Arnolda. Zanim brat Stefan zauwa�y�, co si�wi�ci, wyci�gn�a bro� zza pasa i rzuci�a si� na cz�owieka z lanc�, niezdaj�c sobie sprawy z w�asnej s�abo�ci ani z przewagi przeciwnika.
Zaskoczenie by�o ca�kowite. Ostrze sztyletu przeszy�o rami� stra�nika,kt�ry zawy� i trac�c r�wnowag�, run�� na ziemi�, a Katarzyna, jakw�ciek�a lwica, opad�a na niego.
- Ty �otrze! Nie pozwol�, aby� zabija� starc�w! - krzycza�a, ci�gleuderzaj�c na o�lep, a stra�nik kwicza� jak zarzynana �winia i nawet si� niebroni�.
Gniew dodawa� Katarzynie si�. Tymczasem kompani stra�nika,widz�c, co si� dzieje, opadli na ni� gromad� jak r�j much.
- Dalej�e, na Szkota! - zawy� jeden z nich. - Bij! Zabij!
Ten krzyk uratowa� Katarzyn�, gdy� z drugiego brzegu odpowiedzia�inny g�os:- Naprz�d! W imi� �wi�tego Andrzeja!
I do spienionej wody rzuci�a si� grupa je�d�c�w, kt�ra zewzniesionymi szpadami zaatakowa�a stra�nik�w.
Katarzyna poczu�a nagle, �e r�ce, kt�re j� trzyma�y, s�abn�. Wsta�a.
Jej w�asne d�onie by�y pe�ne krwi, a cz�owiek, kt�rego napad�a, nie dawa�znak�w �ycia. Le�a� nieruchomo w �niegu zmieszanym z b�otem i mia�otwarte oczy. Katarzyna zrozumia�a, �e go zabi�a, lecz nie poczu�a aniwyrzut�w sumienia, ani obrzydzenia. Z zimn� krwi� zanurzy�a sztylet wnurtach Jordany, po czym zatkn�a go spokojnie za pasek. Wok� niejtrwa�a walka pomi�dzy stra�nikami z Aurillac a jej nieoczekiwanymiwybawicielami, w�r�d kt�rych rozpozna�a Waltera, walcz�cego rami� wrami� z wielkim Szkotem. Wok� nich wymachiwa�o szpadami kilkunastuludzi: by� to Maclaren i jego rycerze. Serce kobiety wype�ni�o si� rado�ci�.
- Bogu niech b�d� dzi�ki! Odnalaz� ich!
Id�c wzd�u� brzegu, dotar�a do Sary i brata Stefana, kt�rzy schronilisi� za zburzonym po cz�ci murem. Sara rzuci�a si� na przyjaci�k� jaklwica, kt�ra odnalaz�a swoje ma�e, wy�ciska�a j�, po czym wymierzy�a jejsiarczysty policzek.
- Chyba oszala�a�! Chcesz, �ebym przez ciebie umar�a?
Katarzyna zachwia�a si� od uderzenia i chwyci�a si� za piek�cypoliczek, lecz Sara ju� by�a u jej st�p, b�agaj�c o przebaczenie i wylewaj�cmorze �ez. Katarzyna pomog�a jej wsta�, przycisn�a biedn� kobiet� doserca i �agodnie g�adzi�a po g�owie. Wtedy jej spojrzenie napotka�o wzrokmnicha.
- Ojcze, zabi�am cz�owieka... i wcale tego nie �a�uj�!
- A kto by go �a�owa�? - westchn�� brat Stefan. - Odprawi� msz� zadusz� tego nieszcz�nika. Szczerze jednak w�tpi�, czy mu to pomo�e... Atobie, moje dziecko, daj� rozgrzeszenie!
Tymczasem bitwa dobiega�a ko�ca. Stra�nicy le�eli pokotem na�niegu zabici lub ranni, a Maclaren zwo�ywa� swoich ludzi. Walterzeskoczy� z konia i z promiennym u�miechem zbli�y� si� do Katarzyny.
- Nic ci si� nie sta�o, pani? Co za szcz�cie! Ty �yjesz! Daj�c upustrado�ci, chwyci� j� za ramiona i potrz�sn��, nie zdaj�c sobie sprawy zeswej si�y i walcz�c z okrutn� ochot�, aby przycisn�� j� do siebie izmia�d�y� jej usta poca�unkiem. Nagle Katarzyna poczu�a, �e mi�kn� jejkolana i �e ca�e jej cia�o sztywnieje, a rami� przeszy� dojmuj�cy b�l.
Zakr�ci�o jej si� w g�owie i pociemnia�o w oczach. W uszach s�ysza�abrz�czenie.
- Ty zakuta pa�o! - us�ysza�a jak przez mg��. - Nie widzisz, �e jestranna?
Katarzyna poczu�a, �e olbrzym rozlu�ni� u�cisk i w tej chwili straci�awszelkie czucie. W wirze walki nawet nie zwr�ci�a uwagi na d�gni�cie wrami�.
Walter wzi�� j� na r�ce i ostro�nie u�o�y� na swym rumaku, aMaclaren poprawiaj�c si� w strzemionach, rzuci�:- Musimy ucieka�! Za chwil� b�dziemy mie� na karku wszystkichludzi przeora! W drog�!
- Ale� ona potrzebuje opieki! - krzykn�a Sara.
- Zajmiemy si� ni� p�niej. A teraz wskakujcie na konie!
Dwaj pot�ni Szkoci pomogli Sarze i bratu Stefanowi i wkr�tce ca�agrupa ruszy�a z kopyta, �cigana z�orzeczeniami nadci�gaj�cej odsieczyprzeora. Wok� zbieg�w �miga�y strza�y i pociski kuszy, wszelako nieczyni�c krzywdy �adnemu. Odpowiedzia� im srogi �miech Kennedy'ego.
- �o�nierze przeora nie s� warci z�amanego szel�ga! Jedno, copotrafi� robi�, to klepa� r�a�ce i tarza� si� w rozpu�cie z dziewkami!
Rana Katarzyny okaza�a si� niegro�na; g��boka na jeden cal,krwawi�a obficie, lecz nie by�a bolesna. Co prawda zesztywnia�e rami�ci��y�o jak o��w, lecz Katarzyna szybko odzyska�a przytomno��. Gdygrupa odjecha�a dosy� daleko, Maclaren zarz�dzi� post�j. Podczas gdy jegoludzie zaj�li si� jedzeniem i piciem, Sara zabra�a Katarzyn� w ustronnemiejsce i tam j� opatrzy�a, sporz�dzaj�c banda�e z podartej koszuli, kt�r�wyj�a z zawini�tka, smaruj�c ran� przyjaci�ki balsamem z baraniegosad�a i ja�owca, kt�ry dosta�a od jednego ze Szkot�w. Potem obie kobietyposili�y si� nieco chlebem i serem, popijaj�c winem, zanim Maclaren da�sygna� do wymarszu. Katarzyna czu�a ogromne znu�enie. Trudy nocnegomarszu i stoczona bitwa dawa�y o sobie zna�.
Tym razem Maclaren kaza� jej wsi��� na swojego konia pomimosprzeciwu Waltera.
- Nie utrzyma si� za tob�! Nie widzisz, �e pada ze zm�czenia?
- To j� przywi���! Czy zapomnia�e�, kto tu rozkazuje?
Chc�c nie chc�c, Walter musia� przysta� na takie rozwi�zanie.
Maclaren nale�a� do tych ludzi, kt�rym nie spos�b si� sprzeciwi� i kt�rzyzmierzaj� prosto do celu, nie troszcz�c si� o skutki. Mocno przywi�zawszydo siebie s�aniaj�c� si� kobiet�, stan�� na czele zast�pu i wkr�tce jegoSzkoci i czterech zbieg�w zag��bili si� w gro�ne ost�py MasywuCentralnego.
Oparta o plecy Maclarena Katarzyna pozwala�a si� unosi� jegowierzchowcowi. Wkr�tce otoczy�y ich skaliste g�ry z wygas�ymiwulkanami i g��bokie, bezludne doliny, w kt�rych panowa�a g��boka cisza.
Tylko z rzadka mo�na by�o w nich dostrzec jak�� chat�, przewa�nieszczelnie zamkni�t� przed mrozem. Zwykle o obecno�ci ludzi �wiadczy�ynietrwa�e arabeski popielatego dymu snuj�ce si� tu� nad powierzchni��niegu. Wi�kszo�� chat by�a wykuta w zastyg�ej czarnej lawie, a w �rodkut�oczyli si� ich mieszka�cy wraz z rudymi krowami o skr�conej sier�ci,kt�re z nadej�ciem lata rozchodzi�y si� po soczystych dolinach, znacz�cziele� traw swym ognistym ubarwieniem..
Katarzyna pomy�la�a, �e ta surowa kraina jest pi�kna nawet podp�aszczem �niegu, kt�ry tylko podkre�la� jej dzikie oblicze.
Pomimo niewielkiej gor�czki i t�pego b�lu w ramieniu jej cia�opopada�o powoli w dziwny b�ogostan. M�czyzna, do kt�rego by�aprzywi�zana, przekazywa� jej swoje ciep�o, a jego szerokie plecyzas�ania�y j� skutecznie od przenikliwego wiatru. Opar�szy si� wygodnie,zamkn�a oczy. Ogarn�o j� dziwne uczucie wi�zi z je�d�cem, ale nie zpowodu sk�rzanych lejc�w, kt�rymi by�a do niego przywi�zana. Aprzecie� nigdy dot�d nie mia�a okazji przyjrze� si� temu cz�owiekowi.
Zasklepiona od dawna w swoim b�lu, zamkni�ta w fortecy, nie dostrzega�a�adnych m�czyzn, a zw�aszcza nieznajomych, kt�rzy z rzadka pojawialisi� w Carlat.
I oto, w tym m�skim przebraniu, obudzi�a si� w niej na nowokobieca natura. Pomimo ogromnej, nieuleczalnej mi�o�ci do Arnolda,wype�niaj�cej jej serce a� po brzegi, nie mog�a nie zauwa�y�, �e Maclarenby� m�czyzn� wielkiej urody - wysokim, szczup�ym i tak zwinnym jakostrze szpady. Jego w�ska twarz o profilu przypominaj�cym drapie�negoptaka i kwadratowa szcz�ka pozwala�y domy�la� si� nieprzejednanegouporu. G��boko osadzone pod czarnymi brwiami b��kitne oczy by�y zimnei drwi�ce.
Kiedy przed chwil� chwyci� Katarzyn� wp�, aby posadzi� j� nakoniu, spojrza� na ni� przeci�gle. Jego wzrok przeszy� kobiet� jak ostrzesztyletu. Poczu�a si� dziwnie rozbrojona. Jego oczy zdawa�y si� m�wi�, �epozbawiona swych szat �a�obnych pani de Montsalvy jest tak� sam�kobiet� jak inne, kobiet� z krwi i ko�ci. Nie umia�a zdecydowa� si�, czy towra�enie by�o jej mi�e, czy nie.
* * *
Z nadej�ciem wieczoru zatrzymano si� w stodole u ch�opa, kt�ry,przera�ony tym niespodziewanym naj�ciem, nie o�mieli� si� r�wnie�odm�wi� ani czarnego chleba, ani koziego sera. Sara wybra�a dla swej panimiejsce w pobli�u ogniska.
Wyczerpana, czuj�c pulsowanie krwi w zranionym ramieniu i wskroniach, w�a�nie mia�a zasn��, kiedy podszed� do niej Maclaren.
- Jeste� chora, pani - powiedzia�, przeszywaj�c j� trudnym dowytrzymania spojrzeniem. - Musimy zaj�� si� t� ran�! Prosz� mi j�pokaza�!
- Zrobi�am wszystko, co nale�y! - zaatakowa�a Sara. - Teraz trzebaczeka�, �eby si� zagoi�o.
- Widz�, �e nigdy nie leczy�a� zranie� od nied�wiedzich pazur�w odpar� Szkot, u�miechaj�c si� nieznacznie. - Powtarzam, prosz� mi topokaza�!
- Zostaw j� w spokoju! - us�yszeli z ty�u ponury g�os Waltera. - Niewa� si� tkn�� Katarzyny przeciwko jej woli!
Pomi�dzy p�omieniami ogniska i Maclarenem pojawi�a si� pot�nasylwetka Normandczyka. Katarzyna odnios�a wra�enie, �e to jeden znied�wiedzi, o kt�rych wspomina� kapitan. Wygl�da� gro�nie z r�k�zaci�ni�t� na trzonku siekiery zatkni�tej u pasa.
- Zaczynasz mnie denerwowa�, przyjacielu! - odpowiedzia� Maclareni doda� z pogard�: - Czy jeste� koniuszym pani Katarzyny, czy jejmamk�?... Chc� tylko j� wyleczy�. Chyba �e wolisz, aby jej rami�spokojnie zgni�o?
- Bardzo mnie boli, Walterze - przerwa�a w por� Katarzyna. - Je�lipotrafi ul�y� memu cierpieniu, b�d� mu stokrotnie wdzi�czna. Pom� mi,Saro...
Walter nie odpowiedzia�, tylko, zgarbiwszy si�, z kamienn� twarz�usun�� si� w najbardziej oddalony zakamarek stodo�y. TymczasemKatarzyna z pomoc� Sary wsta�a i obydwie zabra�y si� do odwijaniabanda�a.
- Wy tam! Odwr�ci� si�! - rzuci�a Cyganka w stron� �o�nierzy,kt�rzy jeszcze nie spali.
Ostro�nie zdj�a z niej flanelow� opo�cz�, kolczug�, a nast�pnie,kiedy Katarzyna zosta�a w samych getrach i koszuli, kaza�a jej usi��� iwprawnym ruchem rozerwa�a ko�nierz, aby dosta� si� do rannegoramienia. Maclaren spokojnie przygl�da� si� temu z boku, bezczelnie�lizgaj�c si� oczami po jej d�ugich udach, kr�g�ych biodrach i dochodz�ca� do piersi, kt�rych zarys, pomimo zabanda�owania surowym p��tnem,m�g�by niejednego m�czyzn� zwali� z n�g. Kiedy by�a ju� gotowa,Maclaren bez s�owa rozerwa� za�o�ony przez Sar� opatrunek i przytkn�� dorany tl�c� si� �agiew z ogniska, a us�yszawszy syczenie, zmarszczy� brwi;rana nie wygl�da�a pi�knie. By�a nabrzmia�a i przybiera�a niezdrowy,sinawy odcie�.
- Jeszcze troch�, a infekcja gotowa - mrukn��. - Lecz zrobi�, cotrzeba. To b�dzie bola�o... Odwagi!
Oddali� si�, aby zaraz wr�ci� z manierk� z koziej sk�ry i z ma��torb�, z kt�rej wyci�gn�� gar�� szarpi. Ukl�kn�wszy przy chorej, chwyci�za sw�j sztylet i jednym, szybkim jak b�yskawica ci�ciem otworzy� ran�.
Katarzyna nie zd��y�a nawet krzykn��. K�tem oka zauwa�y�a tylko cienk�stru�k� krwi sp�ywaj�c� z ramienia.
Wtedy Szkot nas�czy� tampon w p�ynie z manierki i bezceremonialnie zacz�� czy�ci� nim ran�.
- Uprzedzam, �e b�dzie piek�o - powiedzia�.
Rzeczywi�cie, piek�o tak mocno, �e Katarzyna musia�a zacisn��z�by. Powstrzyma�a gwa�townie krzyk, lecz z oczu trysn�y jej �zy. Jedna znich upad�a na d�o� Maclarena. Kapitan spojrza� na sw� ofiar� znieoczekiwan� �agodno�ci� i u�miechn�� si�.
- Sko�czone! Jeste� pani bardzo dzielna.
- Co to za medykament? - spyta�a rozogniona Sara.
- Maurowie nazywaj� go tchnieniem Boga i lecz� nim swoichchorych. Zauwa�ono, �e zapobiega zaka�eniom trudno goj�cych si� ran.
M�wi�c, zak�ada� �wie�e banda�e. Jego r�ce by�y teraz bardzodelikatne, tak �e Katarzyna zapomnia�a o b�lu. R�ka kapitana jakbymachinalnie dotkn�a jej plec�w, zatrzymuj�c si� na nich w przelotnejpieszczocie, kt�ra wprawi�a jej cia�o w nieoczekiwane dr�enie.
Pomieszanie gniewu i wstydu zabarwi�o jej policzki na czerwono, ajednocze�nie ta bezczelna m�ska d�o� obudzi�a w niej �wiadomo�� z dzik�si�� zd�awionej m�odo�ci. S�dzi�a, �e jej zmys�y na zawsze pozostan� wu�pieniu, poniewa� serce umar�o, a tymczasem ta ulotna chwila wyrwa�a j�brutalnie z dotychczasowego odr�twienia. Odwr�ci�a g�ow�, aby nienapotka� wzroku, kt�ry natarczywie szuka� jej oczu, i nerwowo poprawi�akoszul�.
- Dzi�ki ci, panie! Ju� prawie nie boli. A teraz, je�li pozwolisz, udamsi� na spoczynek.
Jan Maclaren opu�ci� r�ce i sk�oniwszy si�, odszed� bez s�owa,�cigany podejrzliwym spojrzeniem Sary. Katarzyna czerwona a� po czubekg�owy - po�piesznie ubra�a si� i u�o�y�a na s�omie. Chcia�a zamkn�� oczy,kiedy pochyli�a si� nad ni� Cyganka z wypiekami na twarzy iszelmowskimi ognikami w �renicach.
- Moja duszko - zacz�a cichym szeptem - nie wystarczy chcie�umrze�, aby wszystko w tobie umar�o.. Zobaczysz, �ycie przyniesie cijeszcze niejedn� niespodziank�!
Katarzyna wola�a nie odpowiada�. Zamkn�a mocno oczy, aby niemy�le� i zasn��. W stodole s�ycha� by�o gard�owe chrapanie Szkot�w iciche, melodyjne pochrapywanie brata Stefana. Do tych odg�os�w do��czy�miarowy oddech Sary. Ca�y ten koncert d�ugo nie pozwala� Katarzynieznale�� ukojenia niezno�nych my�li. Za chwil� dogorywaj�cy ogie� zgas� izosta�a ze swymi my�lami sama w ca�kowitych ciemno�ciach.
W odleg�ym k�cie stodo�y kto� inny czeka� bezskutecznie na sen.
Tym kim� by� Walter.
Kiedy nadszed� ranek i zacz�to przygotowania do dalszej drogi,Katarzyna czu�a si� ju� znacznie lepiej. Gor�czka spada�a. Natychmiastpostanowi�a to wykorzysta� i kaza�a Maclarenowi, okulbaczy� konia.
Zacz�a si� teraz ba� bezpo�redniego kontaktu z m�odym Szkotem podczasd�ugiej jazdy, lecz ten odpar� zniecierpliwiony:- Sk�d wezm� dla ciebie konia, pani? Jedynego wolnego da�emtwojemu koniuszemu Fortunatowi, aby m�g� uda� si� do Montsalvy.
Mnich i Sara te� jad� ka�de na jednym wierzchowcu z mymi lud�mi. A niemog� zabra� konia jeszcze jednemu i odda� go tobie, aby� mog�aharcowa�, jak ci si� podoba. Czy�by nie w smak ci by�o podr�owanie zemn�?
- Nie, nie... oczywi�cie, �e nie - odpowiedzia�a troch� zbyt szybko ...lecz pomy�la�am sobie. .
Maclaren pochyli� si� tak, aby nikt nie us�ysza� jego s��w.
- Boisz si� mnie, poniewa� wiesz, �e nie jeste� dla mnie tylkopomnikiem odzianym w czarne szaty, kt�ry si� podziwia z daleka, leczkobiet� z krwi i ko�ci, kt�rej si� po��da, nie boj�c si� jej o tympowiedzie�!
Pi�kne usta m�odej kobiety wyd�y si� pogardliwie, lecz policzkisp�on�y rumie�cem.
- Nie masz si� czym szczyci�, panie, �e trzymasz mnie w gar�ci, bojestem s�aba i bez obrony! Insynuujesz, �e tw�j dotyk m�g�by mniezmiesza�? Je�li tak, to w drog�! Lecz strze� si�, m�j panie, bo w raziepotrzeby potrafi� ci da� nauczk�, na jak� zas�u�ysz!
Kapitan wzruszy� ramionami, zwinnie wskoczy� na konia iu�miechaj�c si� drwi�co, poda� Katarzynie d�o�. Kiedy zaj�a ju� miejsceza jego plecami, chcia� znowu opasa� j� popr�giem, lecz napotka�zdecydowany op�r.
- Mam ju� dosy� si�, aby trzyma� si� sama. Nie pierwszy to raz jad�konno, m�j panie!
Kapitan postanowi� nie nalega� i da� znak do odjazdu.
* * *
Przez ca�y dzie� nie zdarzy�o si� nic ciekawego. Na tym pustkowiu zrzadka mo�na by�o napotka� jedynie jakich� ch�op�w, kt�rzy na widokzbrojnych ludzi czmychali ile si� w nogach. Wojna da�a im si� takdotkliwie we znaki, niszcz�c ich dobytek, dziesi�tkuj�c najbli�szych iwyciskaj�c morze �ez, �e ju� nawet nie chcieli wiedzie�, do czyjego obozunale�eli ci, kt�rzy kolejno pojawiali si� na horyzoncie. Wr�g czyprzyjaciel, ka�dy by� tak samo niebezpieczny, tak samo okrutny. Na widokb�yszcz�cej w s�o�cu lancy zamykali po�piesznie drzwi i ryglowali okna.
Za niemymi murami ich domostw mo�na by�o odgadn�� wstrzymywaneoddechy, bij�ce serca i spocone ze strachu skronie. My�l�c o tym,Katarzyna nie mog�a pozby� si� uczucia pewnego za�enowania.
Ko�, kt�ry ni�s� j� i Maclarena, by� dzielnym dereszem. Prawdziwyci�ki ko� bojowy, stworzony do zmaga� i walki, a nie do �migania w�r�ddrzew czy dzikich galopad po nagich wy�ynach. To by�a Morgana! Nawspomnienie swej ma�ej klaczy Katarzyna poczu�a �ci�ni�cie serca. Coprawda, wyje�d�aj�c z Carlat, poleci�a Kennedy'emu, �eby nad ni� czuwa�,ale czy szkocki kapitan nie mia� a� nadto innych zaj��?...
Na rozmy�laniach min�� Katarzynie ca�y dzie�. Maclaren nieodezwa� si� do niej ani s�owem. Wydawa�o si� ju�, �e porzuci� swojezapa�y, lecz wieczorem, kiedy stan�li na odpoczynek w Mauriac,pomagaj�c jej zsi��� z konia, �cisn�� j� w pasie mocniej, ni�by nale�a�o.
Zaledwie jednak Katarzyna stan�a na w�asnych nogach, kapitan wypu�ci�j� z u�cisku i jak gdyby nigdy nic uda� si� do swoich ludzi, aby zaj�� si�rozlokowaniem ich w kwaterze. Tymczasem Sara przybieg�a do Katarzynyi spyta�a prosto z mostu.
- Jak go znajdujesz?
- A ty?
- Nie wiem... Jest w tym cz�owieku jaka� niezwyk�a si�a... alewyczuwam przy nim cie� �mierci...
Katarzyna zadr�a�a.
- Zapominasz, �e to ja dziel� z nim jednego konia?
- Nie - odpar�a Sara powoli. - Nie zapominam, lecz mam przeczucie,�e ty sprowadzisz nieszcz�cie na tego cz�owieka...
Aby ukry� zmieszanie, Katarzyna oddali�a si� bez s�owa w stron�kaplicy. W ciemnym korytarzu natkn�a si� na mnicha, kt�ry zbli�a� si� doniej, o�wietlaj�c sobie drog� p�on�c� pochodni�.
- Czego tutaj szukasz? - spyta� zaskoczony. - Kwatery �o�nierzyznajduj� si� w g��bi dziedzi�ca...
- Jeste�my kobietami - przerwa�a Katarzyna. - Podr�ujemy wprzebraniu, aby nas nie rozpoznano.
Mnich zmarszczy� rzadkie brwi. Jego twarz o barwie po��k�egopergaminu wyra�a�a wielkie niezadowolenie.
- Tak nieskromny str�j nie przystoi w domu bo�ym! Ko�ci� pot�piakobiety przywdziewaj�ce podobne stroje. Je�li chcecie tu wej��, na��cieskromne szaty, kt�re przystoj� bia�og�owom! Je�li nie, to oddalcie si� ztego �wi�tego miejsca!
By�o to po my�li Katarzyny, kt�ra �le si� czu�a w swoim przebraniu.
Zerwa�a z g�owy kapelusz z pi�rami i potrz�sn�a z�ocistymi lokami.
- Pozw�l nam wej��! Kiedy tylko znajdziemy ustronne miejsce,przebierzemy si� w nasze szaty. Jestem hrabina de Montsalvy i prosz� oschronienie na noc!
Twarz mnicha rozchmurzy�a si� nagle.
- Witaj w naszych skromnych progach, c�rko! - powiedzia�,pochylaj�c si� w uk�onie. - Chod�cie za mn�!
Poprowadzi� kobiety do jednego z pokoj�w zarezerwowanych dla coznamienitszych go�ci. Cztery nagie �ciany, proste ��ko z cienkimmateracem i kilkoma wys�u�onymi ko�drami, taboret i lampka oliwnastanowi�y skromne umeblowanie pomieszczenia. Na �cianie wisia� prostykrzy� wyrze�biony w kamieniu, a przy kominku pi�trzy� si� stos polanprzygotowanych do podpalenia.
Zaledwie za mnichem zamkn�y si� drzwi, Sara rozpali�a ogie�,podczas gdy Katarzyna z podejrzanym po�piechem zrzuci�a ubraniepo�yczone jej przez Kennedy'ego,- Widz�, �e bardzo ci spieszno! - zauwa�y�a Sara. - Mog�aby�poczeka�, a� pok�j si� nagrzeje!
- Nie mog� czeka�! Pragn� jak najszybciej sta� si� znowu sob�!
Kiedy odzyskam m�j normalny wygl�d, nikt nie o�mieli si� mnie obrazi�!
- Masz racj� - podchwyci�a Sara. - Ja tak�e nienawidz� tegoprzebrania. W mojej starej sukni przynajmniej nie wygl�dam �miesznie!
* * *
O �wicie obie kobiety wys�ucha�y mszy w kaplicy, przyj�yb�ogos�awie�stwo od najstarszego mnicha, po czym uda�y si� dotowarzyszy ucieczki. Kiedy w drzwiach kaplicy pojawi�a si� czarna dama zCarlat, o�wietlona czerwonymi promieniami wschodz�cego s�o�ca,Maclaren wzdrygn�� si� i zmarszczy� brwi z niezadowoleniem. Za to twarzWaltera zab�ys�a rado�ci�. Od dw�ch dni Normandczyk trzyma� si� nauboczu z pochmurn� min�, a Katarzyna na pr�no nawo�ywa�a go, aby si�zbli�y�. W ko�cu musia�a zrezygnowa�. Desperacja olbrzyma stawa�a si�zbyt namacalna.
Walter, zgrabnie uprzedziwszy Maclarena, podbieg� do Katarzyny.
- Co za szcz�cie znowu ci� widzie�, pani! - rzuci� rado�nie, takjakby straci� j� z oczu na wiele miesi�cy.
Po czym dumny jak paw poda� jej rami� i oboje ruszyli w kierunku�o�nierzy.
Maclaren podpar�szy si� pod boki, �ypa� na nich okiem, a kiedyzbli�yli si� do niego, obrzuci� Katarzyn� przenikliwym spojrzeniem odst�p do g��w.
- Czy zamierzasz, pani, podr�owa� konno w tym odzieniu?
- A dlaczego nie? Czy kobiety podr�uj� inaczej? Za��da�amm�skiego stroju, bo wydawa� mi si� bardziej praktyczny, lecz pope�ni�amb��d.
- B��dem jest zak�adanie tego czarnego woalu! Nie nale�y chowa�przed �wiatem tak zachwycaj�cej twarzy!
I niedbale, jakby od niechcenia, uni�s� r�bek mu�linowej zas�ony,kiedy pot�na d�o� Waltera chwyci�a go w przegubie.
- Pu�� to, panie, je�li nie chcesz, �ebym zmia�d�y� ci rami�!
Maclaren nie zamierza� wypu�ci� r�bka woalki i zacz�� si� �mia�.
- Hola, �obuzie! Zaczynasz dzia�a� mi na nerwy! Do mnie, �o�nierze!
Zanim jednak ludzie kapitana rzucili si� na Waltera, brat Stefan,kt�ry w�a�nie wychodzi� z kaplicy, wbieg� pomi�dzy nich, by ichrozdzieli�. Jedn� r�k� chwyci� Waltera za nadgarstek, drug� za� d�o�Maclarena, t�, kt�ra trzyma�a woalk�.
- Pu��cie obaj! W imi� Boga... i kr�la!
W g�osie mnicha by�o tyle przekonuj�cej si�y, �e obaj m�czy�ni, jakna rozkaz, podporz�dkowali si�.
- Dzi�kuj� ci, bracie Stefanie - rzek�a Katarzyna, wzdychaj�c z ulg�.
- A teraz ruszajmy w drog�! Ju� dosy� zmarnowali�my czasu! Co dociebie, panie Maclaren, to mam nadziej�, �e w przysz�o�ci b�dzieszwiedzia�, jak rycerz ma si� zachowywa� wobec damy!
Zamiast odpowiedzi, Szkot schyli� si� i po��czy� obie r�ce w takispos�b, aby Katarzyna mog�a postawi� na nich stop�. By�a to oznakacichej kl�ski, a zarazem rycerski gest poddania. Katarzyna u�miechn�a si�triumfalnie, lecz jednocze�nie, nie zdaj�c sobie sprawy z w�asnejkokieterii, ruchem d�oni odrzuci�a do ty�u ciemn� woalk�. Jej wzrokzag��bi� si� w jasnoniebieskich oczach m�odzie�ca, po czym, opar�szyczubek bucika na jego d�oniach, wsiad�a na wierzchowca. Nast�pnie ca�agrupa wskoczy�a na ko� i wkr�tce opu�ci�a Mauriac.
Nikt nie zauwa�y�, �e twarz Waltera na nowo posmutnia�a.
* * *
Daleko by�o jeszcze do po�udnia, kiedy je�d�cy dotarli do Jaleyrac.
Kiedy stan�li na obrze�u le�nej g�stwiny, ich oczom ukaza�a si� dolinaporo�ni�ta �ytem i gryk�, a w samym jej �rodku le�a�o pot�ne opactwo zeskromnym miasteczkiem sprawiaj�cym wra�enie niezwykle spokojnego.
By� mo�e spowodowa�y to s�abe promienie s�o�ca, w kt�rych b�yszcza�nieskalanie bia�y �nieg, by� mo�e �agodny odg�os dzwon�w, ale by�o wtym widoku co� niezwyk�ego. W dodatku mieszka�cy nie zabarykadowalisi� jak w innych osadach, a nawet da�o si� zauwa�y� spory ruch na jedynejdrodze prowadz�cej do przysadzistego klasztoru. Maclaren zatrzyma�konia, aby zr�wna� si� z tym, na kt�rym jecha� brat Stefan. Siedz�cokrakiem za chudym Szkotem, pulchny mnich zdawa� si� zadowolony zeswojego po�o�enia.
- Co robi� ci wszyscy ludzie? - spyta� kr�tko Maclaren.
- Udaj� si� do ko�cio�a - odpowiedzia� duchowny. - W Jaleyrac czcisi� prochy �wi�tego Meena*, mnicha przyby�ego ongi� w te strony z krajuGall�w, kt�rego breto�skie opactwo zosta�o obrabowane i spalone przezNormandczyk�w. Mnisi pouciekali na cztery strony �wiata, a �wi�ty Meenzaj�� si� tr�dowatymi.
- Tr�dowaci... - wyszepta�a s�abym g�osem, kt�ry uwi�z� jej wgardle.
T�um nadci�gaj�cy drog� mia� w sobie co� przera�aj�cego. By�y toniew�tpliwie istoty ludzkie, lecz trudno by�o odgadn��, kt�ra z nich jestm�czyzn�, a kt�ra kobiet�. Opieraj�c si� na kulach w kszta�cie litery T lubna laskach, wlekli si� po �niegu, ukazuj�c swe poczernia�e cz�onki lubkikuty r�k czy n�g. Wida� by�o w�r�d nich twarze przetrawione przezwrzody i strupy. Okrutne cz�owiecze�stwo jakby wydarte prosto z piekie�,kt�re w�r�d j�k�w i �piewania psalm�w wyci�ga�o do sanktuariumpo��dliwe szyje i r�ce. Odziani w szare habity mnisi, pochylaj�c w ichstron� ogolone g�owy, pomagali im wspina� si� po drodze prowadz�cej do�wi�tyni.
Z drugiej strony osady nadci�ga�a procesja z�o�ona z m�czyznubranych w jednakowe popielate tuniki z naszytym na nich szkar�atnymsercem, z twarzami ukrytymi pod czerwonymi kapturami. Ka�dy z nichporusza� ko�atk�, kt�ra terkota�a ponuro w czystym, zimowym powietrzu.
T�um chorych rozst�pi� si� przed nimi z przera�eniem. Nagle te strz�pyludzkich istnie� zacz�y ucieka� najszybciej, jak tylko mog�y, w kierunkuklasztoru lub w stron� dom�w, aby nie zetkn�� si� z procesj� nieczystych,sami b�d�c nieczy�ci. Widok ten o�ywi� zadawniony b�l Katarzyny, kt�rysta� si� znowu tak przeszywaj�cy jak pierwszego dnia. Ci n�dznicy byliteraz �wiatem jej m�a, cz�owieka, kt�rego nie potrafi�a przesta� kocha�.
Zaniepokojona Sara zauwa�y�a b�l przeszywaj�cy twarz Katarzyny i�zy sp�ywaj�ce po jej bladych policzkach. Cyganka spostrzeg�a te�, �e jejpani nie spuszcza oczu z wysokiego zakonnika i nagle zrozumia�adlaczego. By� to bowiem furtian z przytu�ku dla tr�dowatych w Calves.
Wida� przywi�d� tu swoich chorych, aby b�aga� �wi�tego Meena o ichuzdrowienie. Nagle tok jej my�li zosta� przerwany przez co�, na conie�wiadomie czeka�a od d�u�szej chwili: rozpaczliwy krzyk Katarzyny.
- Arnoldzie! Arnoldzie! - rozleg�o si� po dolinie.
Cz�owiek id�cy blisko brata furtiana, wysoki i szczup�y, kt�ry z jak��dziwn� lekko�ci� d�wiga� na swych szerokich ramionach brzemi�nieszcz�cia, nie m�g� by� nikim innym jak Arnoldem de Montsalvym.
Bardziej dzi�ki swej mi�o�ci ni� spojrzeniu Katarzyna rozpozna�am�a. I zanim skamienia�a ze zgrozy Sara zd��y�a j� powstrzyma�,ze�lizgn�a si� na ziemi� i unosz�c w d�oni ko�ce d�ugiej sukni, ruszy�abiegiem po �niegu. Walter i brat Stefan rzucili si� za ni�. Normandczykdzi�ki swoim d�ugim nogom wkr�tce wyprzedzi� mnicha, lecz Katarzyny,unoszonej si�� uczucia, nie uda�o mu si� dogoni�. Nic nie mog�opowstrzyma� jej szale�czego p�du, ani g��boki �nieg, ani wyboista droga.
Niemal frun�a w powietrzu, a za ni� �opota� na wietrze czarny woal.
Kierowa�a ni� tylko jedna uparta my�l: zobaczy� go, pom�wi� z nim!
Szcz�cie silne jak g�rski strumie� ow�adn�o jej dusz�.
Rado�� Katarzyny przerazi�a Waltera, gdy� wiedzia�, �e nie mo�eona trwa� d�ugo. Co zobacz� jej oczy, kiedy Arnold ods�oni twarz? Czyprzez te miesi�ce, kt�re sp�dzi� w przytu�ku, nie zmieni� si�? Czy te� ujrzyoblicze zniekszta�cone przez chorob�? Przy�pieszy� biegu i krzykn��:- Katarzyno! Na Boga! Poczekaj!
Jego silny g�os poni�s� si� tak daleko, �e dotar� do pochodutr�dowatych. Zakonnik odwr�ci� si�, a wraz z nim jego towarzysz.
To by� Arnold! Rado�� przepe�ni�a nadziej� serce Katarzyny, kt�raju� zaczyna�a traci� oddech. Mo�e stanie si� cud? Mo�e B�g zlituje si� nadni� i wys�ucha jej modlitw szeptanych w bezsenne noce?... Jeszcze tylkoten jeden wysi�ek i ujrzy go!
Wyci�gaj�c przed siebie r�ce, stara�a si� biec szybciej i szybciej,g�ucha na nawo�ywania Waltera, kt�ry nie m�g� jej dogoni�.
Arnold rozpozna� j� r�wnie�. Katarzyna us�ysza�a, jak krzykn��:- Nie, nie! - odpychaj�c j� zawczasu obiema r�kami odzianymi wr�kawiczki.
Potem szepn�� co� zakonnikowi, kt�ry natychmiast ruszy� naspotkanie m�odej kobiety i zagrodzi� jej drog�. Rzuci�a si� �lepo na niego,lecz napotka�a tylko rozpostarte ramiona zagradzaj�ce jej drog�.
- Przepu�� mnie! Przepu��! - j�kn�a. - To m�j m��. . Musz� si� znim zobaczy�!
- Nie, moja c�rko, nie zbli�aj si�! Nie masz do tego prawa... on tegonie chce...
- K�amiesz! - zawy�a. - Arnoldzie! Powiedz, �eby mnie przepu�ci�!
Kilka krok�w od nich nieruchomo sta� Montsalvy. Jegowykrzywiona od b�lu twarz wyra�a�a okropne cierpienie.
- Nie, Katarzyno, nie, moja mi�o�ci... Odejd�! Nie wolno ci si�zbli�y�! Pomy�l o naszym synu. - Kocham ci� - j�kn�a zrozpaczona kobieta. - Nie potrafi� ci� niekocha�! Pozw�l mi si� zbli�y�.
- Nie mog�! B�g mi �wiadkiem, �e ja te� ci� kocham! I �e chcia�bymwyrwa� sobie t� mi�o�� z serca, bo mnie zabija! Jednak musisz odej��!
- �wi�ty Meen czyni cuda!
- Nie wierz� w to!
- M�j synu - wtr�ci� zakonnik, nie puszczaj�c Katarzyny - nieblu�nij!
- Nie blu�ni�, lecz czy kto� widzia� w tym miejscu chocia� jednocudowne ozdrowienie? Nie! Nie ma nadziei! I je�li zgodzi�em si� uda� dotego miejsca, to uczyni�em to bardziej ze wzgl�du na towarzyszy niedolini� na siebie!
M�wi�c te s�owa, odwr�ci� si� i ci�kim krokiem odszed� w ichkierunku.
Katarzyna zaszlocha�a.
- Arnoldzie! Nie odchod�! Pos�uchaj...
On jednak nie s�ucha�. Podpieraj�c si� d�ugim kosturem w�drownym,szed� przed siebie, nie ogl�daj�c si� do ty�u. Tymczasem Walter dogoni�Katarzyn�, delikatnie odsun�� j� od zakonnika i przycisn�� jej cia�owstrz�sane rozpaczliwym szlochem do swej piersi.
- Odejd�, bracie, odejd� szybko!... I powiedz panu Arnoldowi, �ebysi� nie smuci�.
Zakonnik ruszy� przed siebie, a tymczasem do��czyli, ledwo dysz�c,Sara i brat Stefan. Za nimi nadci�gn�li Szkoci na koniach. Ostatnimwysi�kiem Katarzyna wyrwa�a si� z u�cisku Waltera, lecz �zy zalewaj�cejej twarz przes�oni�y wszystko i zobaczy�a tylko dwa oddalaj�ce si�punkciki, szary i czerwony. Normandczyk bez trudu przyci�gn�� j� dosiebie.
Scen� t� przerwa� zimny g�os Maclarena.
- Podsad� j� na mojego konia i ruszajmy! Nie tra�my czasu!
Walter jednak, spojrzawszy na Szkota z nienawi�ci�, podni�s�Katarzyn� i posadzi� j� na w�asnym koniu, kt�rego jeden z ludzi Maclarenatrzyma� za uzd�.
- Za pozwoleniem, teraz ja zajm� si� pani� de Montsalvy, czy ci si�to podoba, czy nie! Nawet gdyby m�j ko� mia� pa��! Ty nic nie rozumiesz,panie, nie pojmujesz jej bole�ci!
Maclaren chwyci� za szpad�, wyci�gn�� j� do po�owy i rzuci�w�ciekle:- Milcz, chamie! Powinienem ci odci�� ten plugawy j�zyk!
- Na twoim miejscu, panie, nie pr�bowa�bym tego! - odpali�Normandczyk z gro�n� min�, k�ad�c d�o� na trzonku topora zatkni�tego upasa.
Maclaren nie odpowiedzia�, lecz spi�wszy nerwowo wierzchowca,ruszy� przed siebie.
* * * Wieczorem stan�li w ma�ej ober�y w dolinie Dordonii. Katarzynazdawa�a si� niczego nie widzie� przez spuchni�te powieki. Ogarn�o j�zupe�ne zoboj�tnienie. Nie czu�a nic opr�cz czarnej rozpaczy, takiej samejjak tego dnia, kiedy Arnold zosta� wyrwany ze �wiata �ywych. Tonieoczekiwane spotkanie by�o dla jej udr�czonego serca znakiem Boga,odpowiedzi� na jej nieustanne pro�by, by�o znakiem nadziei. Przekre�lonezosta�y dni naznaczone cierpieniem, a jej zranione serce, kt�re, by� mo�e,zaczyna�o si� goi�, teraz krwawi�o silniej ni� przedtem.
Przez ca�y dzie�, wtulona w pier� Waltera jak chore dziecko,poddawa�a si� miarowemu ko�ysaniu konia, nawet nie otwieraj�c oczu.
Potem zaniesiono j� po krzywych schodach do ma�ej klitki, w kt�rej sta�ozwyk�e drewniane ��ko. Nie mia�o to dla niej �adnego znaczenia. Sarau�o�y�a j� w pos�aniu jak ma�e dziecko. Katarzyna zwin�a si� w k��bek.
Sta� si� jak najmniejsz�... schowa� si� przed wrogim, okrutnym �wiatem...
znikn��...
Przyp�yw energii, kt�ry wyrwa� j� z jej wegetacji, wyczerpa� si�.
Mia�a dosy� walki, dosy� �ycia... Micha� nie potrzebowa� jej tak bardzo;mia� babci�, a brat Stefan z pomoc� kr�lowej Jolanty wyprosi u kr�la �ask�dla Montsalvych... Nie mo�e d�u�ej �y� z t� pustk�, kt�r� zostawi� w jejsercu i �yciu Arnold, nie mo�e d�u�ej �y� z t� ran�, kt�ra dzisiaj jeszczebardziej si� zaogni�a...
Z trudem podnios�a powieki. W pokoju by�o niemal tak cicho iciemno jak w grobowcu. W sk�pym �wietle rzucanym przez prawie ju�wygas�e w�gielki zobaczy�a swe szaty, na kt�rych po�o�y�a sztyletArnolda... Wystarczy jeden ruch i wszystko si� sko�czy...
Spr�bowa�a si� podnie�� i wyci�gn�� r�k�, lecz na pr�no.
Wstrz�sana zimnymi dreszczami, ci�ko opad�a na pos�anie... Gdzie� wpobli�u s�ycha� by�o czyje� g�osy. By�a to pora wieczerzy, ludzie musielisiada� do sto��w. Jednak te odg�osy, te wszystkie oznaki �ycia by�y jej takobce, jakby zosta�a zamurowana w �rodku jakiej� wielkiej g�ry.
Zamkn�a oczy i westchn�a bole�nie...
Ha�asy dochodz�ce z do�u zag�uszy�y ciche skrzypienie drzwi. Wstron� pos�ania prze�lizgn�a si� wysoka posta�. Nieznajomy opar� jednokolano na ��ku i po�o�y� r�k� na ramieniu Katarzyny. Pod jej dotkni�ciemdziewczyna zadr�a�a. Z trudem otworzy�a powieki i ujrza�a pochylon� nadsob� twarz Maclarena. Ale nie zdziwi�o jej to wcale. By�a w stanieca�kowitego zoboj�tnienia i nic ju� nie mog�o jej zaskoczy�.
- Nie spa�a�, pani... Cierpisz i niepotrzebnie torturujesz swe serce. .
W g�osie kapitana brzmia�a ukryta z�o��. Katarzyna wyczu�a jegozdenerwowanie, lecz nie stara�a si� wcale pozna� jego przyczyny.
- Jakie znaczenie mo�e to mie� dla ciebie, panie?
- Jakie znaczenie? Ot� od wielu miesi�cy przypatruj� ci si�, pani, zbardzo daleka! Nigdy nie zwr�ci�a� najmniejszej uwagi na �adnego z nas,no, mo�e z wyj�tkiem pana Kennedy'ego, poniewa� go potrzebowa�a�!
Wszyscy wiemy, �e wiele wycierpia�a�, lecz w naszych p�nocnychkrajach nie wylewa si� d�ugo pr�nych �ez. U nas �ycie jest zbyt ci�kie,by marnowa� je na �zy i westchnienia!
- Po co te s�owa? Powiedz jasno, o co ci chodzi. Jestem takazm�czona...
- Zm�czona? A kt� w dzisiejszych czasach nie jest zm�czony? Czys�dzisz, �e tylko ty cierpisz na tym padole �ez? Czy tylko ty to potrafisz;schowa� si� w ciemnym k�cie jak zaszczute zwierz� i wylewa� �zy bezopami�tania?
Zapomnie�, kim jeste�, zapomnie�, �e jeste� kobiet� z krwi i ko�ci!
Jego twardy, pogardliwy, a zarazem ciep�y g�os przeszywa� bolesn�,lecz bezpieczn� zas�on�, za kt�r� by�a schowana. W gruncie rzeczy czu�aniejasno, �e mia� racj�.
- U nas - m�wi� dalej - r�wnie� umieraj� m�czy�ni, powoln� lubnag�� �mierci�, ich �ony cierpi� podobnie, sercem i cia�em, lecz �adna znich nie ma czasu u�ala� si� nad sob�. �ycie jest codzienn� walk�, a �zy iwestchnienia to zbytek.
Katarzyna z trudem usiad�a na posianiu, przyciskaj�c do piersiko�dr�.
- No i co z tego? Do czego zmierzasz, panie? Dlaczego nie zostawiszmnie w spokoju?
Maclaren u�miechn�� si� z wyra�nym zadowoleniem, widz�c wko�cu jak�� reakcj�.
- W�a�nie do tego zmierzam!... I jeszcze do tego...
W tej samej chwili chwyci� j� w ramiona, zanim zd��y�a si�zorientowa� w jego zamiarach. Po�o�y� d�o� na jej w�osach, delikatnieodchyli� jej g�ow� do ty�u i wpi� si� w jej usta. Pr�bowa�a go odepchn��,lecz na pr�no. Usta Maclarena by�y ciep�e i mi�kkie, a u�cisk jego ramionwzbudzi� w niej poczucie bezpiecze�stwa. Wkr�tce, mimo woli, poczu�adziwn� przyjemno��, tak� jak wtedy, kiedy j� leczy�. Przesta�a my�le� ipodda�a si� swemu kobiecemu instynktowi, staremu jak �wiat, kt�rynakazywa� jej znale�� przyjemno�� w blisko�ci m�czyzny. Jedni upijaj�si�, a�eby zapomnie�, lecz pieszczoty i mi�o�� tak�e upajaj�, a Katarzynado�wiadcza�a w�a�nie takiego rodzaju upojenia.
K�ad�c Katarzyn� na poduszkach, kapitan podni�s� na chwil� g�ow� iutkwi� w kobiecie p�on�ce i dumne spojrzenie.
- Pozw�l mi si� kocha�! Przy mnie zapomnisz o smutku i �zach!
Dam ci tyle mi�o�ci, �e...
Katarzyna nie pozwoli�a mu sko�czy�, gdy� ogarni�ta jak�� dziwn�gor�czk� przywar�a ustami do ust Maclarena, przyci�gaj�c go do siebie.
Nagle sta� si� jedyn� rzeczywisto�ci� w jej koszmarnym �wiecie, ciep��rzeczywisto�ci�, kt�rej pragn�a si� uczepi� ze wszystkich si�. Spleceniopadli na posianie, nie troszcz�c si� o ca�y �wiat w oczekiwaniunadchodz�cej rozkoszy. Katarzyna pragn�a ca�kowitego unicestwienia,poddania si� woli silniejszego. Zamkn�a oczy...
Jednak to, co nast�pi�o po chwili, znowu sprowadzi�o j� brutalnie wjej koszmarny �wiat, z kt�rego na kr�tk� chwil� wyrwa� j� Maclaren.
Us�ysza�a jego straszny krzyk, kt�ry odbi� si� bolesnym echem w jejg�osie, potem obejmuj�ce j� cia�o m�czyzny wypr�y�o si� wkonwulsjach, oczy wysz�y mu z orbit, a z ust buchn�a krew.
Katarzyna z okrzykiem zgrozy unios�a si� na pos�aniu, instynktownienaci�gaj�c na siebie ca�� po�ciel. Wtedy zobaczy�a stoj�cego obok pos�aniaWaltera, kt�rego oczy wygl�da�y jak oczy szale�ca. Jego r�ce zwisa�ynieruchomo wzd�u� tu�owia. W plecach Maclarena tkwi� top�r.
Przez chwil� Katarzyna i Walter przygl�dali si� sobie w milczeniu,jakby widzieli si� po raz pierwszy. Przera�enie sparali�owa�o Katarzyn�.
Twarz olbrzyma, wyra�aj�ca bezlitosne okrucie�stwo, zmieniona by�a niedo poznania. Nie panowa� nad sob� i Katarzyna widz�c, �e podnosi sweolbrzymie pi�ci, my�la�a, �e i j� zabije, lecz nie uczyni�a nic, aby si�broni�, gdy� by�a do tego zupe�nie niezdolna. Jej m�zg pracowa�, leczcia�o by�o ca�kiem bezw�adne.
Czu�a si� jak w koszmarnym �nie, w kt�rym chce si� ucieka� przedniebezpiecze�stwem, a nie mo�na oderwa� st�p od ziemi, chce si�krzycze�, lecz �aden krzyk nie wychodzi z gard�a...
R�ce Waltera opad�y jednak bezw�adnie i tajemne si�y, kt�re niepozwoli�y Katarzynie si� ruszy�, znikn�y. Odwr�ci�a g�ow� i spojrza�a natrupa Maclarena z pewn� doz� zdziwienia i obawy. Jakie� to �atwe iszybkie, �mier�... Zd��y� ledwie krzykn��, a w chwil� potem le�y ju� bezczucia... m�czyzna, w kt�rego ramionach omdlewa�a jeszcze par�chwil temu, nagle przesta� istnie�! Powiedzia�: �Przy mnie zapomnisz",lecz nawet nie mia� czasu, aby podporz�dkowa� j� swojej woli! Z trudemprze�kn�a �lin�, po czym s�abym g�osem zapyta�a:- Dlaczego...?
- O�mielasz si� pyta�? - przerwa� brutalnie Walter. - Czy towszystko, co pozosta�o z twojej mi�o�ci do pana Arnolda? Jak mo�esz bra�kochanka w dniu, w kt�rym spotka�a� m�a? I pomy�le�, �e tak wysokoci� ocenia�em. Wy�ej ni� jak�kolwiek kobiet�! A tymczasem c� us�ysza�em przed chwil�? �e mruczysz jak kotka w ramionach obcegom�czyzny!
Nag�y przyp�yw gniewu przep�dzi� resztki jej strachu. Ten cz�owiekby� morderc�, a sam stawa� przed ni� jak s�dzia.
- Jakim prawem o�mielasz si� miesza� do mojego �ycia? Czy da�amci takie prawo?
Uczyni� jeden krok w jej stron�, rzucaj�c z�e spojrzenie i zaciskaj�cpi�ci.
- Zosta�a� oddana pod moj� opiek� i do ostatniej kropli krwi,ostatniego tchnienia b�d� ci� broni�. Ja sam zabi�em w sobie mi�o�� dociebie i nieokie�znane po��danie, jakie we mnie wzbudza�a�, gdy� mi�o��twoja i pana Arnolda wydawa�a mi si� zbyt czysta, zbyt pi�kna. Musia�emwszystko po�wi�ci�, aby os�oni� tak wielkie uczucie!
- I co mi teraz zosta�o z tej mi�o�ci? - krzykn�a Katarzyna, niepanuj�c nad sob�. - Jestem sama, na zawsze sama, nie mam m�a, nie mammi�o�ci. . Nie dalej jak wczoraj Arnold odepchn�� mnie!
- Zrobi� to, umieraj�c z �alu, �e nie mo�e wzi�� ci� w ramiona!
Kocha ci� tak mocno, �e nie m�g� dopu�ci� do tego, aby� i ty gni�a za�ycia podobnie jak on! A ty, n�dzna kobieto, zauwa�y�a� tylko to, �e ci�odepchn��! I co uczyni�a�? Rzuci�a� si� w ramiona pierwszego lepszego?
Dlatego, �e idzie wiosna i poczu�a� zew natury jak jakie� zwierz�? Je�lipotrzebny by� ci m�czyzna, nic wi�cej, to dlaczego wybra�a� tegoobcokrajowca o zimnych jak l�d oczach, dlaczego nie mnie?
Przy tych s�owach wali� si� pot�n� pi�ci� w piersi, �e a� dudni�o, ajego g�os grzmia� jak uderzenie pioruna. Katarzyna w g��bi duszyprzyznawa�a mu racj�. Teraz, kiedy chwila zapomnienia min�a, niepotrafi�a zrozumie�, jaka si�a pchn�a j� w ramiona Maclarena. By�o jejwstyd jak nigdy dot�d. Pomimo pal�cego wstydu spojrza�a na Waltera, wkt�rego oczach zapali�y si� niespokojne ogniki. Czu�a, �e w jednej chwili,nie troszcz�c si� o cia�o zabitego, olbrzym rzuci si� na ni�. Po tym, co tutajzobaczy�, nic nie zdo�a go powstrzyma�! W pytaniu �dlaczego nie ja?"wyra�a�y si� ca�a jego z�o��, jego ura�ona ambicja, niespe�niona mi�o�� ipogarda. Czu�a, �e przesta�a by� dla tego olbrzyma �wi�to�ci�, a sta�a si�tylko zbyt d�ugo po��dan� kobiet�.
Powstrzymuj�c dr�enie spowodowane pal�cym spojrzeniem Waltera,rzuci�a, staraj�c si� zachowa� spok�j:- Odejd�! Nie chc� ci� wi�cej widzie�!
Walter roze�mia� si�, ukazuj�c dwa rz�dy l�ni�cych z�b�w.
- Przep�dzasz mnie, pani? Ale� oczywi�cie, to twoje prawo! Aleprzedtem...
Katarzyna odsun�a si� pod �cian�, aby odeprze� nadchodz�cy atak,lecz w tym momencie otworzy�y si� drzwi i na progu ukaza�a si� Sara.
Szybkim spojrzeniem ogarn�a ca�� scen�, Katarzyn�, kt�ra przywar�a do�ciany, Waltera pr꿹cego si� do skoku i trupa Maclarena le��cego napos�aniu w ka�u�y krwi.
- Na rany Chrystusa! Co tu si� sta�o?
Katarzyna odetchn�a z ulg�. Pot�na posta� Cyganki rozwia�anapi�cie, jakie zapanowa�o w tych murach. Demony z�a znikn�y,zostawiaj�c miejsce zimnej rzeczywisto�ci... Spokojnym g�osem, niestaraj�c si� niczego zatai�, Katarzyna opowiedzia�a, w jaki spos�b Walterzabi� Maclarena. W tym czasie Normandczyk, kt�rego gniew ju� min��,opad� na brzeg pos�ania, odwracaj�c si� ty�em do swej ofiary. Schowa�g�ow� w pot�nych d�oniach i zdawa� si� nie interesowa� tym, co teraz znim zrobi�. Wydawa�o si�, �e oboje, on i Katarzyna, nie�wiadomie pragn�zda� si� na decyzje Sary.
- Co za jatka! - burkn�a Cyganka po wys�uchaniu opowie�ciKatarzyny. - Ciekawe, jak teraz z tego wybrniemy? Co powiedz� Szkoci,kiedy odkryj� �mier� swego komendanta?
W tej samej chwili, jakby na zawo�anie, da�y si� s�ysze� dochodz�cez do�u nawo�ywania kompan�w Maclarena.
- Maclaren, czekamy na ciebie! Maj� tu niez�e wino! Zejd� do nas!
- Przyjd� tu po niego - wyszepta�a Sara. - Musimy ukry� cia�o. Niemog� dowiedzie� si� prawdy, inaczej poleje si� krew!
Walter nadal siedzia� nieruchomo, lecz Katarzyna zrozumia�adoskonale, co Cyganka ma na my�li. Szkoci za��daj� g�owy Waltera.
Uznaj� tylko prawo odwetu: oko za oko, z�b za z�b! Dow�dca zabity,morderca musi zap�aci� g�ow�! Katarzyna poczu�a, �e nie mog�aby tegoznie��. W ko�cu, co j� obchodzi� Maclaren? Przecie� go nie kocha�a. C�mog�o znaczy� jej chwilowe za�lepienie? Ale �eby Walter mia� zgin�� zr�k Szkot�w, do tego nie mog�a dopu�ci�! Nag�y impuls pchn�� j� do st�pNormandczyka i kaza� jej uczepi� si� jego r�k.
- Uciekaj! Zaklinam ci�! Uciekaj, zanim odkryj� trupa!
- Nic mnie nie obchodzi, czy odkryj�, �e jestem morderc�! Po prostuzabij� mnie. No i co z tego?
- Nie chc�, aby� umiera�! - b�aga�a Katarzyna.
- Wyp�dzi�a� mnie, pani... �mier� uwolni ci� ode mnie na zawsze!
- Nie wiedzia�am, co m�wi�! By�am za�lepiona! Obrazi�e� mnie,dotkn��e� do �ywego... lecz mia�e� racj�! Teraz ja prosz� ci� oprzebaczenie!
- Dosy� tego! - przerwa�a Sara. - Pos�uchajcie lepiej odg�os�wdochodz�cych z do�u.
W istocie, Szkoci domagali si� swego komendanta coraznatarczywiej, wal�c w sto�y �y�kami i miskami. Da� si� te� s�ysze� �oskotprzewracanej �awy, po czym nagle na schodach us�yszano kroki zbli�aj�cesi� do pokoju Katarzyny. Katarzyna potrz�sn�a ramieniem Waltera.
- Miej dla mnie lito��, je�li kiedy� wzbudzi�am w tobie cho� �d�b�ouczucia, uciekaj, ratuj si�!
- Dok�d mam uciec? Czy tam, gdzie ju� nigdy ci� nie zobacz�?
- Wr�� do Montsalvy, do Micha�a, i czekaj, a� przyjad�! Po�pieszsi�! Zmykaj, a chy�o!
Tymczasem Sara ju� otwiera�a okienko wychodz�ce na dach. Dopokoju wpad�o ostre, zimowe powietrze... Kroki na schodach zbli�a�y si� is�ycha� by�o pijane g�osy.
- Pom�wi� z nimi, by zyska� na czasie. Konie s� w stajni. Je�li udasi� nam zyska� dwie do trzech godzin, b�dziesz uratowany!
I zwinnie wymkn�a si� przez uchylone drzwi. W sam� por�, gdy� wtej chwili b�ysn�o za nimi �wiat�o �wiecy i da� si� s�ysze� gromki g�os.
- Co to za ha�asy? - zapyta�a ostro Sara. - Czy nie wiecie, �e paniKatarzyna jest cierpi�ca? W�a�nie z trudem zasn�a, a wy przychodziciewydziera� si� pod jej drzwiami! Czego chcecie?
- Wybacz, pani - odpar� zbity z tropu Szkot. - Szukamy naszegokapitana.
- I przychodzicie tutaj? Co za pomys�!
- Tutaj... - be�kota� �o�nierz, zapomniawszy j�zyka w g�bie - bo naszkapitan powiedzia�, �e wybiera si� z wizyt� do nadobnej pani... a�ebyzobaczy�, jak si� czuje...
- No to wiedz, �e tu go nie znajdziesz! Szukajcie gdzie indziej!...
Widzia�am go przed chwil�, jak zmierza� do owczarni za jedn� dziewk�!
Katarzyna s�ucha�a tej wymiany zda� z bij�cym sercem. Jej d�o�zacisn�a si� odruchowo na d�oni Waltera. Czu�a, jak dr�y. Wiedzia�ajednak, �e to nie ze strachu.
Zza drzwi s�ycha� by�o oddalaj�ce si� kroki i ha�a�liwe rozmowy.
Sara postanowi�a towarzyszy� �o�nierzom, chc�c mie� pewno��, �e b�d�prowadzi� poszukiwania we wskazanym miejscu, tak aby Walter m�g�niepostrze�enie umkn�� przez okienko.
- Odeszli! - westchn�a z ulg� Katarzyna. - Teraz mo�esz ucieka�!
Tym razem Walter us�ucha�, prze�o�y� przez okno jedn� nog�, leczzanim znikn�� zupe�nie, odwr�ci� si� i spojrza� na Katarzyn� pytaj�cymwzrokiem.
- Na pewno ci� ujrz�? Przysi�gasz?
- Je�eli b�dziemy �yli, przysi�gam! A teraz zmykaj! - I przebaczyszmi?
- Je�li w tej chwili nie znikniesz z mych oczu, nie przebacz� ci doko�ca �ycia!
Nie�mia�y u�miech zakwit� na ustach Waltera, kt�ry ze zwinno�ci�kota, zadziwiaj�c� u takiego olbrzyma, prze�lizgn�� si� przez w�skieokienko, zsun�� po dachu na ziemi� i chwil� potem jego pot�na sylwetkana koniu ju� tylko majaczy�a w oddali. Na szcz�cie g��boki �niegzag�uszy� odg�osy ucieczki.
Katarzyna zamkn�a okienko i dr��c z zimna, zabra�a si� dopodsycania ognia. Jej zm�czenie i przygn�bienie znikn�y, a obecno��nieruchomego cia�a rozci�gni�tego na ��ku nie nape�nia�a jej sercastrachem. Umys� mia�a niezwykle jasny i spokojnie zacz�a si�zastanawia�, co nale�a�o teraz zrobi�. Najpierw usun�� trupa z pokoju. Niemo�e tutaj zosta�. Z pomoc� Sary wynios� go przez okno i porzuc� wpobli�u ober�y, na przyk�ad nad brzegiem wody. Szkoci znajd� gonajwcze�niej nad ranem, co da Walterowi ca�� noc przewagi nadpo�cigiem, gdy� nie nale�a�o mie� z�udze�: Szkoci rusz� w po�cig zamorderc� ich komendanta. . �miertelna rana zadana toporem zbyt jasnodowodzi�a, kto zada� �miertelny cios.
Sara zasta�a Katarzyn� ubran�.
- No i... - rzuci�a niecierpliwie, odwracaj�c g�ow� w stron� Cyganki.
- Uda�o mi si� ich przekona�, �e Maclaren umizga si� w owczarni dojednej z dziewek s�u�ebnych. Wr�cili do sto��w. A my? Co teraz zrobimy?
Katarzyna przedstawi�a sw�j napr�dce obmy�lony plan. Saras�ucha�a, otwieraj�c usta ze zdziwienia.
- S�dzisz, �e takie wielkie cia�o zmie�ci si� w w�skim okienku? Tosi� nam nie uda!
- Musi si� uda�! Wystarczy chcie�! A teraz id� poszuka� brataStefana. Musimy go o wszystkim uprzedzi�. B�dzie nam potrzebny.
Sara zaniecha�a wszelkiej dyskusji. Kiedy Katarzyna m�wi�a w takispos�b, wiedzia�a, �e jej op�r na nic si� nie zda. Pos�usznie wysz�a zpokoju i po chwili wr�ci�a z mnichem, kt�remu po drodze opowiedzia�aca�� histori�. Brat Stefan, kt�ry w swym �yciu widzia� niejedno, nie okaza�zdziwienia i nie trac�c czasu, zabra� si� do realizacji planu Katarzyny.
Po�piesznie zm�wi� kilka pacierzy nad zabitym, po czym, zakasawszyr�kawy, powiedzia�:- Ja wyjd� na dach, a wy podacie mi cia�o. Potem opuszcz� je na d�.
- Ale on jest du�y i ci�ki pomimo swej chudo�ci - zaniepokoi�a si�Sara.
- Mam wi�cej si�y, ni� mo�esz s�dzi�, moja c�rko! Dosy� tejgadaniny! A teraz do dzie�a!
Najpierw pom�g� obu kobietom przenie�� cia�o w pobli�e okienka,po czym sam prze�lizgn�� si� na zewn�trz. Noc by�a spokojna, lecz mr�z�ciska� t�gi. Z do�u nie dochodzi�y �adne odg�osy; widocznie winouderzy�o Szkotom do g��w i wszyscy si� pospali. Cia�o nieszcz�snegoMaclarena by�o ju� sztywne i Katarzyna z Sar� dokonywa�y nadludzkichwysi�k�w, aby przecisn�� je przez okno. Pomimo mrozu obydwie by�yzlane potem, a ich serca wali�y ze strachu. Gdyby kto� ich zobaczy�, samPan B�g wie, co by si� sta�o! Rozw�cieczeni Szkoci powiesiliby ich nanajbli�szym drzewie, bez �adnego s�du... Ale wok� zalega�a g��boka ciszai nie wida� by�o �ywego ducha.
Brat Stefan chwyci� cia�o i zsun�� je na brzeg dachu.
- Niechaj jedna z was przyjdzie do mnie i przytrzyma trupa, podczasgdy ja b�d� schodzi� na d� - sykn��.
Katarzyna bez wahania wsun�a si� w w�ski otw�r i ostro�nie zesz�aw stron� mnicha. Przytrzyma�a cia�o, aby duchowny m�g� dosi�gn��ziemi.
- Gotowe! Opuszczaj go teraz powoli! Powoli!... Dobrze, trzymamgo! Mo�esz wr�ci� do pokoju, ja zajm� si� reszt�.
- A kt�r�dy wr�cisz?
- Zwyczajnie, przez drzwi. M�j habit nie wzbudzi niczyjegopodejrzenia.
Katarzyna powoli ruszy�a z powrotem, podci�gaj�c si� na r�kach. Wko�cu chwyci�y j� silne r�ce Sary i wci�gn�y do �rodka. W pokoju by�oprawie tak zimno jak na dworze. Cyganka zaprowadzi�a Katarzyn� do��ka, posadzi�a j� na brzegu i przy�o�y�a do jej wilgotnego czo�a dr��c�d�o�.
- Poszukam czego� na rozpa�k� i przynios� ci troch� zupy powiedzia�a, zapalaj�c �wiec� i przygl�daj�c si� z obrzydzeniemzakrwawionej po�cieli. - Trzeba j� spali�... A ober�y�cie cichcem zap�acisi� za straty.
Katarzyna milcza�a. Jej my�li by�y teraz przy p�dz�cym wciemno�ciach nocy Walterze, a serce wype�nia� niepok�j. Jak sobie da rad�bez jego silnego ramienia? Dlaczego traci kolejno tych, kt�rych kocha?
Znowu jest sama z wiern� Sar�. Jednak to, co si� sta�o, sta�o si� wy��czniez jej winy. Gdyby przep�dzi�a Maclarena, kiedy pochyla� si� nad ni�,wszystko to by si� nie wydarzy�o. M�ody Szkot �y�by, a Walter niemusia�by ucieka�.
Kiedy Sara powr�ci�a z nar�czem polan i misk� zupy, wyda�a si�Katarzynie bardzo zadowolona.
- Na dole pijanice le�� pokotem, jedni na sto�ach, inni na �awach.
Przed Walterem ca�a noc. Na razie wszystko idzie pomy�lnie.
- �atwo ci m�wi�! Powiedz raczej, �e wszystko idzie na tyle dobrze,na ile w og�le cokolwiek mo�e dobrze i�� w podobnym nieszcz�ciu!
* * *
Dalszy ci�g wypadk�w przebiega� dok�adnie tak, jak przewidzia�ySara z Katarzyn�. O �wicie jeden ze Szkot�w odkry� cia�o Maclarenale��ce w �niegu w pobli�u owczarni. Natychmiast pobudzi� �pi�cychkamrat�w i jeden z nich, najstarszy wiekiem, niejaki Alan Scott, obj�� nadreszt� dow�dztwo i powiadomi� troje w�drowc�w o woli �o�nierzy.
- Przykro mi - rzek� zwracaj�c si� do Katarzyny - ale musimypom�ci� �mier� naszego komendanta!
- Na kim, na czym? Jak� mo�ecie mie� pewno��, �e zab�jc� jest. .
- ...tw�j koniuszy, pani? Co do tego nie ma �adnej w�tpliwo�ci! Cioszosta� zadany toporem!
- Tutejsi ludzie tak�e pos�uguj� si� toporami - odpar�a nerwowoKatarzyna. - Sara powiedzia�a wam, �e widzia�a Maclarena zmierzaj�cegoz dziewk� s�u�ebn� w stron� owczarni!
- A kim by�a owa dziewka? Nie, pani, to pr�na rozmowa i na nic si�nie zda! Jeste�my gotowi rzuci� si� w po�cig za tym cz�owiekiem! �ladyna �niegu s� wyra�ne, a zreszt�, gdyby by� niewinny, toby nie ucieka�!
- A czy daliby�cie mu szans� obrony?
- Z ca�� pewno�ci� nie! Dlatego s�usznie zrobi�, �e uciek�, a naszymobowi�zkiem jest go dopa��. Ruszajcie wi�c sami w dalsz� drog�!
- Czy to tak spe�niacie rozkazy kapitana Kennedy'ego? - nie dawa�aza wygran� Katarzyna.
- Gdy si� dowie, co si� sta�o, przyzna nam racj�! A poza tym, wydajesi�, �e ty, pani... nie przynosisz szcz�cia... Moi ludzie nie chc� wi�cej cis�u�y�...
Katarzyna zamilk�a, pojmuj�c, �e dalsza dyskusja na nic si� nie zda.
Dr�a�a tylko na my�l, �e przyjdzie jej samej lub prawie samej przeby�dalsz� drog�. Stara�a si� ukry� sw�j strach, odpowiedzia�a wi�c twardo:- Zgoda! Mo�ecie rusza�! Nie b�d� was zatrzymywa�!
- Chwileczk�! - odpar� Alan Scott. - B�d� potrzebowa� twegomnicha. Po�owa mych ludzi ruszy natychmiast, reszta zostanie tu ze mn�,aby zaj�� si� panem Maclarenem. Potrzebuje mod��w, a w okolicy nie ma�adnego duchownego.
To, �e chcia� pochowa� swego kapitana po chrze�cija�sku, by�onormalne i Katarzyna nie stara�a si� temu sprzeciwia�. Gr�b zostanieszybko wykopany, potem tylko kr�tka msza �a�obna. To nie potrwa d�ugo.
Niedaleko, nad brzegiem rzeki, sta�a kapliczka, a wok� niejrozproszonych by�o kilka krzy�y.
- Wasz zamiar jest godny - powiedzia�a. - Poczekamy, a� dokonaciepoch�wku.
- To mo�e potrwa� d�u�ej, ni� my�lisz, pani.
W istocie, uroczysto�ci trwa�y niesko�czenie d�ugo. By� tonajd�u�szy dzie� w jej �yciu. W pewnej chwili Scott oddali� si� w kierunkuosady. Pomy�la�a, �e uda� si� na poszukiwanie stolarza, aby obstalowa�trumn�, lecz jakie� by�o jej zdziwienie, kiedy po pewnym czasiezobaczy�a, jak - wspomagany przez czterech swych ludzi - ci�gnie wielk�kad� na ser. Wkr�tce kad� zosta�a zaci�gni�ta nad brzeg rzeki, podpartakamieniami i nape�niona do po�owy wod�. Potem zacz�to gromadzi�wielkie ilo�ci drewna. Zaciekawieni ch�opi przygl�dali si� tymprzygotowaniom z bezpiecznej odleg�o�ci.
- Co to wszystko znaczy? - spyta�a Katarzyna mnicha. - Czy przedpogrzebem maj� zamiar przygotowa� co� do zjedzenia?
Ale brat Stefan pokr�ci� przecz�co g�ow�. Sprawia� wra�enie, �e wie,co si� �wi�ci.
- To znaczy, moje drogie dziecko, �e Scott nie ma zamiarupozostawi� ko�ci swego kapitana w ziemi owerniackiej.
- Ci�gle nie pojmuj�. .
- Ale� to proste! Ot� do kot�a w�o�� cia�o kapitana i b�d� gotowa�je tak d�ugo, a� mo�na b�dzie wyj�� ko�ci, kt�re Alan Scott z �atwo�ci�zawiezie w skrzyni do swego kraju. Cia�o zostanie pochowane tutaj pochrze�cija�sku.
Obie kobiety poblad�y jednocze�nie.
- Ale� to ohydne! Czy ci barbarzy�cy nie znaj� innych sposob�w?
Mniej okrutnych? Dlaczego nie spal� cia�a?
- Ta praktyka jest dowodem wielkiego szacunku dla nieboszczyka wyja�nia� spokojnie brat Stefan. - Stosuje si� j� wtedy, kiedyzabalsamowanie cia�a jest niemo�liwe lub zmar�ego trzeba dalekoprzewie��. I musisz wiedzie�, moje dziecko, �e nie jest to zwyczajwy��cznie szkocki. Wielki konetabl Du Guesclin zosta� podobniepotraktowany, kiedy mu si� zmar�o pod Chateauneuf-de-Randon. Biedakazabalsamowano, lecz kiedy poch�d dotar� do Puy, spostrze�ono, �ezabalsamowanie by�o niewystarczaj�ce. W�wczas postanowiono gougotowa�, tak jak to teraz uczyni Alan Scott z wszelkimi honorami dlanie�yj�cego dow�dcy... ale radz� ci, by� odesz�a z tego miejsca.
Tymczasem spod kot�a buchn�y pierwsze p�omienie, a dw�ch ludzinios�o w�r�d uroczystej ciszy nieboszczyka u�o�onego na noszachskleconych z ga��zi. Przera�ona tym, co mia�o nast�pi�, Katarzynachwyci�a Sar� za r�k� i poci�gn�a za sob� w kierunku ober�y, brat Stefanza� ruszy� spokojnie w stron� kot�a. Jego obowi�zkiem by�o odprawia�mod�y przez ca�y czas trwania uroczysto�ci.
Gotowanie trupa trwa�o ca�y dzie�. Przez ca�y ten czas brat Stefanmodli� si� za dusz� zmar�ego, kl�cz�c w �niegu nad brzegiem Dordogne.
Przestraszeni ch�opi pouciekali do swych domostw, b�agaj�c niebiosa, abyuchroni�y ich przed gniewem tych dzikich ludzi. Ober�ystka nie o�mieli�asi� wyj�� za pr�g, pomimo �e Katarzyna powt�rzy�a jej to, co us�ysza�a odmnicha. Z dala dobiega�y tylko uderzenia m�otka, kt�rym stolarz zbija�skrzyni� na ko�ci kapitana. Sara klepa�a zdrowa�ki, Katarzyna jednak niepotrafi�a si� modli�, gdy� rozgrywaj�ca si� scena by�a gorsza ni�koszmarny sen.
Uroczysto�� dobieg�a ko�ca dopiero z zapadni�ciem zmroku. W�wietle pochodni resztki ludzkiej pow�oki Maclarena zosta�y pogrzebane wpobli�u kapliczki... Gdyby nie obecno�� mnicha, okoliczni ch�opi nigdynie dopu�ciliby do tego barbarzy�skiego rytua�u, a Alan Scott mia�by przeciw sobie ich wid�y i topory.
Kiedy rzucona zosta�a ostatnia gruda ziemi na to co�, co nieznalaz�oby nazwy w �adnym j�zyku, a co jeszcze niedawno by�o m�odym,pi�knym m�czyzn�, szkoccy rycerze w�r�d z�owieszczej ciszy wskoczylina ko� i bez s�owa ruszyli w drog�. Do siod�a Alana Scotta przytroczonaby�a skrzynia z ociosanego drewna.
Czasy wielkiej �wietno�ci ober�y �Pod Czarnym Saracenem", czasy,w kt�rych ca�a kraina p�yn�a mlekiem i miodem, dawno przemin�y.
Kiedy w okolicy odbywa�y si� huczne jarmarki, stawali u �Saracena" licznikupcy udaj�cy si� do Limoges, s�yn�cego ze sztuki emalierskiej. Inniprzybywali po owcz� we�n�, jeszcze inni po dywany i gobeliny. Wtedykocio�ki w kuchni bulgota�y przez ca�y dzie�, a ro�na nie przestawa�y si�obraca�, dra�ni�c nozdrza zm�czonych w�drowc�w zapachem soczystychmi�siw. Od �witu do p�nej nocy s�ycha� by�o w ober�y �miechy i krzykipij�cych, kt�re miesza�y si� z tupotem n�g �licznych ober�ystek. Kiedyjednak po ca�ym dniu w�dr�wki po dzikiej i opustosza�ej okolicyMillevaches Katarzyna, Sara i brat Stefan stan�li u progu �Saracena",jedynym d�wi�kiem, jaki da�o si� s�ysze�, by�o skrzypienie starego szylduko�ysz�cego si� na wietrze. Dawno przebrzmia�y tr�bki stra�nik�w i osadazamkn�a si� na noc w ciemnym labiryncie w�skich uliczek, jak sk�piecchroni�cy sw�j skarb. Nieliczni o tej porze przechodnie przy�pieszalikroku na widok tr�jki nieznajomych. Odg�os ko�skich kopyt zwabi� napr�g ober�y �Pod Czarnym Saracenem" cz�owieka w bia�ym fartuchu,kt�rego wielki brzuch nie pasowa� do �ylastych n�g i ��tawej cery,a obwis�e policzki zdradza�y, �e schud� zbyt szybko. Jego wymownewestchnienie na widok podr�nych nie �wiadczy�o zbyt dobrze o staniespi�arni. Grzecznie Zdj�wszy nakrycie g�owy, m�czyzna ruszy� wkierunku przyby�ych, kt�rzy zsiadali z koni.
- Szlachetne panie - powiedzia� uprzejmie - i ty, przewielebny ojcze,czym �Czarny Saracen" mo�e wam s�u�y�?
- Straw� i pos�aniem, m�j synu - odpowiedzia� brat Stefan pogodnie.
- Przebyli�my szmat drogi. Nasze konie s� zdro�one... i my r�wnie�. Czyznajdziemy u ciebie go�cin�? Mamy czym zap�aci�.
- Niestety, wielebny ojcze, nawet gdyby� mi ofiarowa� ca�y worekz�ota, nie znajdziesz u mnie nic opr�cz zupy zio�owej i troch� czarnegochleba. �Czarny Saracen" nie jest ju� tym, czym by� ongi� i nie zobaczycietu teraz niczego z jego dawnej �wietno�ci.
W tej chwili do uszu zgromadzonych przed ober�� dotar� t�tentko�skich kopyt.
- Bo�e, uchowaj przed jeszcze jednym klientem! - westchn��ober�ysta.
Na nieszcz�cie dla im� Amabla do ober�y zbli�a� si� kolejnystrudzony w�drowiec, o czym �wiadczy� jego zakurzony p�aszcz ipowalane b�otem nogi wierzchowca. Katarzyna, min�wszy ober�yst�,wesz�a do �rodka zajazdu, aby si� ogrza�. Us�ysza�a g�os pytaj�cy ogo�cin� i o miejsce dla konia. Spojrza�a na przybysza, staraj�c si�rozpozna� jego twarz pod szerokim rondem kapelusza, lecz ober�ysta rozwia� jej niepewno��, m�wi�c:- Niestety! Mistrzu Coeurze*, wiesz doskonale, �e czy biedny, czybogaty, czy pe�ny, czy pusty, m�j dom jest dla ciebie zawsze otwarty! Obyniebo sprawi�o i przyszed� taki dzie�, w kt�rym �Czarny Saracen" znowub�dzie m�g� godnie ci� przyj��!
Zaledwie jego stopy dotkn�y ziemi, nieprzytomna z rado�ciKatarzyna rzuci�a mu si� w ramiona.
- Jakubie! Jakubie! Sk�d si� tu wzi��e�? Co za szcz�cie!
- Katarzyno!... To znaczy, chcia�em rzec... pani de Montsalvy! Copani tutaj robisz?
- M�w mi Katarzyno, drogi przyjacielu! Ju� od dawna zdoby�e� dotego prawo. Gdyby� wiedzia�, jak si� ciesz� z naszego spotkania! Jak si�ma Bronia i dzieci?
- Jak najlepiej! Ale wejd�my do �rodka. Tam b�dzie wygodniejrozmawia�. Im� ober�ysto, je�li mo�esz rozpali� ogie�, b�dziemy moglizje�� podwieczorek. W p��ciennych workach wisz�cych u mego siod�aznajdziesz dwie szynki, do tego po�e� s�oniny, ser i orzechy.
Podczas gdy im� Amable rzuci� si� do rozpakowywania tak cennejzawarto�ci work�w, kt�re spad�y z nieba, Jakub Coeur, uj�wszy Katarzyn�pod rami�, poci�gn�� j� do ober�y, pozdrawiaj�c po drodze Sar�. W niskiejizbie, w kt�rej z pot�nych poczernia�ych belek, zamiast niegdysiejszychw�dzonek, zwisa�y ostatnie warkocze cebuli, siedzia� brat Stefan, grzej�csi� przy kominie. Katarzyna chcia�a przedstawi� sobie obu m�czyzn, leczspostrzeg�a, �e si� znaj�, i to bardzo dobrze.
- Nie wiedzia�em, �e powr�ci�e� ze Wschodu, mistrzu Jakubie - rzek�brat Stefan. - Nie dosz�y do mych uszu �adne s�uchy na ten temat.
- A to z tej przyczyny, �e wr�ci�em cichcem. Wi�za�em wielkienadzieje z t� podr� i je�li nawet spotka�em ciekawych ludzi i zobaczy�emwiele miejsc godnych uwagi, to wszystko straci�em w tej przygodzie.
Podczas gdy im� Amable i jedyna s�u��ca, jaka mu zosta�a, krz�talisi� w kuchni i nakrywali st� do wieczerzy, w�drowcy posiadali na �awachprzy kominku, aby si� rozgrza�. Katarzyna, szcz�liwa ze spotkania zestarym przyjacielem, patrzy�a na niego uporczywie. Jej wzrok napotyka�cz�sto spojrzenie Jakuba. Br�zowe oczy m�czyzny b�yszcza�y wp�omieniach kominka, a usta rozszerza�y si� w szcz�liwym u�miechu.
Opowiada�, jak to na wiosn� wyruszy� na �aglowcu �Notre-Dame etSaint-Paul", nale��cym do mieszczanina Jana Vidala z Narbonne, i jakwraz z innymi kupcami z Narbonne i Montpellier zawija� do wszystkichkraj�w orientalnych le��cych u wybrze�y Morza �r�dziemnego w celunawi�zania stosunk�w handlowych. Zwiedzi� Damaszek, Bejrut i Trypolis,Cypr i wyspy archipelagu, w ko�cu zawin�� do Aleksandrii i Kairu,przywo��c wspomnienia, kt�rych magia czai�a si� w g��bi jego spojrzenia.
- Powinna� zamieszka� w Damaszku - powiedzia� na koniec. Trzydzie�ci lat temu miasto to zosta�o spalone i zr�wnane z ziemi� przezMongo��w pod wodz� Tamerlana, ale tamte czasy min�y bez �ladu. Wtym mie�cie wszystko jest urz�dzone z my�l� o kobietach. Mo�na tamznale�� b�yszcz�ce jedwabie, przezroczyste mu�liny, poz�acane i posrebrzane, cudowne pachnid�a, klejnoty, a dla podniebienia niebia�skies�odko�ci, z kt�rych najpyszniejszy jest bez w�tpliwo�ci czarny nugat, dotego �liwki kandyzowane w cukrze, kt�re zwie si� mirobolanami.
- Mam nadziej�, �e przywioz�e� wszystkiego po trochu - przerwa�brat Stefan. - Kr�l niezwykle ceni te rzeczy, nie m�wi�c o damach dworu.
Jakub Coeur westchn�� wymownie, a z drugiego ko�ca izbyodpowiedzia�o mu jak echo westchnienie im� Amabla, pods�uchuj�cego,jak ku�nierz opowiada o egzotycznych frykasach.
- Niestety, niczego nie przywioz�em. Co prawda, sprzeda�em ca�ym�j zapas sk�r, po�cieli z Berry i korali z Marsylii, i mog�em za to kupi�wiele pi�knych i cennych rzeczy, ale niestety �Notre-Dame et Saint-Paul"to wys�u�ony statek i by�a to jego ostatnia podr�. Kiedy dop�ywali�my dowybrze�y Korsyki, rozszala�a si� pot�na burza, kt�ra rzuci�a nas na ska�y,i statek p�k� na p�. Znale�li�my si� w morzu. L�d na szcz�cie by� blisko.
Pomimo szalej�cego huraganu dop�yn�li�my do brzegu. . Tam czeka�o nanas nast�pne nieszcz�cie. Ot� na Korsyce mieszkaj� ludzie na wp�dzicy. Je�eli morze nie wyrzuca im oczekiwanej zdobyczy, wtedy zapalaj�na brzegu ogniska, by przyci�gn�� statki na ska�y. Mo�ecie si� domy�li�,�e tylko czekali na nasze �adunki. Ci �upie�cy powynosili z rozbitegokad�uba wszystkie kufry i oczywi�cie nie mieli zamiaru ich odda�. Nieby�o sensu nalega�: zabiliby nas wszystkich bez lito�ci. Musieli�my si�zgodzi� na ich warunki, dzi�ki czemu zawiedli nas do portu w Ajaccio,gdzie znale�li�my kapitana, kt�ry zgodzi� si� zabra� nas do Marsylii,uzyskawszy przedtem obietnic�, �e zap�acimy mu po przyp�yni�ciu. Takwi�c wr�ci�em do Bourges ca�kowicie zrujnowany, biedny jak myszko�cielna - doko�czy� Jakub Coeur ze �miechem.
- Ca�kiem zrujnowany? - nie dowierzaj�c, spyta�a Katarzyna, kt�ra zzapartym tchem przys�uchiwa�a si� opowie�ci starego przyjaciela. - Ale niewygl�dasz na bardzo przej�tego.
- Lamenty nic tu nie pomog�. A zreszt� ju� raz by�em zrujnowany wtej nieprzyjemnej historii z mennic�. Znowu musz� zaczyna� od zera. M�jte�� po�yczy� mi pieni�dze, kt�re pozwol� mi kupi� troch� towaru nanast�pn� podr�.
- Znowu ruszasz w �wiat?
- Oczywi�cie! Nie wyobra�asz sobie, Katarzyno, ile mo�liwo�ciczeka na kupca na Wschodzie. We�my na przyk�ad su�tana Kairu. Posiadaon bajeczne g�ry z�ota, ale za to nie ma srebra. Wiem, gdzie znajduj� si�stare kopalnie eksploatowane dawniej przez Rzymian i od tamtych czas�wopuszczone. Opuszczone, lecz nie wyczerpane! Mam zamiar wykopa� tosrebro, zawie�� je do Kairu i kupi� za nie z�oto o wiele taniej ni� wEuropie. Och! Gdybym dysponowa� teraz wi�kszym kapita�em!
Podczas gdy Jakub Coeur opowiada�, wyobra�nia Katarzyny zacz�agor�czkowo pracowa�. Ten cz�owiek o b�yskotliwej inteligencji by� zdolnyporuszy� ca�y �wiat, aby wyrwa� mu bogactwo. Je�li za� chodzi o nowepomys�y, to sypa� nimi jak z r�kawa. Katarzyna nie zastanawia�a si� d�u�ej.
- S�dz�, m�j przyjacielu, �e mam potrzebny ci kapita�!
- Ty, pani?
Zdziwienie ku�nierza by�o bezgraniczne. Wiedzia�, �eMontsalvy'owie byli zrujnowani i pot�pieni przez kr�la. Tako� ekwipunekKatarzyny i jej towarzyszy nie pozwala� my�le� o bogactwie. M�odakobieta u�miechn�a si� tajemniczo i zag��bi�a d�o� w sakiewce,wyci�gaj�c z niej czarny diament.
- Za ten klejnot mo�esz kupi� ca�y statek, przyjacielu!
W tej chwili da�y si� s�ysze� okrzyki najszczerszego zdziwienia. Wd�oni Katarzyny diament b�yszcza� jak czarne s�o�ce. Im� Amable zwra�enia a� upu�ci� misk�. Wzrok Jakuba zatrzymywa� si� to na klejnocie,to na niewzruszonej twarzy Katarzyny.
- Oto s�ynny diament wielkiego skarbnika Burgundii! - powiedzia�wolno. - Jaki doskona�y! Nigdy nie widzia�em r�wnie wspania�egoklejnotu!
Delikatnie wzi�� kamie� do r�ki i poruszy� nim w taki spos�b, �ezal�ni� w p�omieniach jak nocna gwiazda. Katarzyna zarumieni�a si�.
- We� go, przyjacielu, sprzedaj i wyci�gnij z niego, ile tylko si� da!
- Nie chcesz zachowa� podobnej wspania�o�ci? Ten klejnot wart jestkr�lestwo!
- Wiem. Lecz wiem tak�e, �e to przekl�ty klejnot. Wsz�dzie, gdziesi� pojawi, sieje nieszcz�cia, a ci, kt�rzy go posiadaj�, nigdy nie znajduj�spokoju. Trzeba go sprzeda�, Jakubie... mo�e wtedy wreszcie nieszcz�ciemnie opu�ci? - doda�a g�ucho.
Brzmienie jej g�osu nie usz�o uwagi ku�nierza.
- Nie wierz� w te historie, Katarzyno. Pi�kno nie mo�e szkodzi�. Aten diament to czyste pi�kno. Je�li mi go powierzysz, wyci�gn� z niegodobrobyt dla ca�ego kr�lestwa!
Na morza spuszcz� karawele, wyrw� tej zniszczonej ziemi jejg��boko ukryte bogactwa i oddam je w dw�jnas�b! Uczyni� ci� bogat�, atak�e siebie i kr�la!
- A wi�c jest tw�j, Jakubie! Mam nadziej�, �e potrafisz odebra� mujego z�owrog� moc i spowodujesz, �e zacznie s�u�y� dobru nas wszystkich.
Je�li jednak ci si� to nie uda, nie przejmiesz si� tym, prawda?
- Przyjmuj� go tylko jako lokat� lub po�yczk�, je�li wolisz. Oddamci wszystko z nawi�zk�. Odbudujesz Montsalvy, a tw�j syn stanie wrz�dzie najwi�kszych tego �wiata, tych, kt�rych pi�kne nazwisko ��czy si�z du�� fortun�. Ale, ale! Im� ober�ysto! Chyba nie pozwolisz umrze� namz g�odu? Gdzie nasza wieczerza?
Wyrwany z os�upienia ober�ysta pobieg� do kuchni po zup�. JakubCoeur wsta� i poda� Katarzynie r�k�.
- Chod�my na wieczerz�, moja pi�kna wsp�lniczko, i niech dzi�kib�d� Bogu za to, �e mogli�my si� spotka�. Daleko zajdziemy, ty i ja, albonie nazywam si� Jakub Coeur!
Pom�g� jej zaj�� miejsce przy stole, po czym, upewniwszy si�, �eim� Amable i jego s�u��ca odeszli, wyszepta�:- By�a� pani wielce nieostro�na, pokazuj�c klejnot w ober�y. Im�Amable jest godny zaufania, lecz zapominasz, �e pan de La Tremoillepragnie zdoby� ten klejnot. Musisz by� bardzo ostro�na, zbli�aj�c si� dodworu.
- Ale� to si� dobrze sk�ada. Sprzedaj mu diament! Jakub Coeurza�mia� si� i wzruszy� ramionami.
- Pani, jak mo�esz by� tak naiwna? Je�li szambelan dowie si�, �emam klejnot, moja sk�ra nie b�dzie wiele warta. Dlaczego mia�by zap�aci�za co�, co mo�e zabra�... nawet gdyby musia� zabi�?
- Oto dlaczego Kastylijczyk Villa-Andrado chce mnie wzi�� za �on�z b�ogos�awie�stwem La Tremoille'a! Ziemie de Montsalvych dosta�ybysi� Kastylijczykowi, a La Tremoille zadowoli�by si� diamentem!
- Nie doceniasz si�, moja droga! Kastylijczyk jest rzeczywi�ciezadurzony w tobie, jak s�dz�. To ciebie po��da!
Oczywi�cie nie pogardzi tak�e twoimi dobrami. Kr�l jeskonfiskowa�, lecz z pewno�ci� by mu je odda�.
- W ka�dym razie - przerwa� brat Stefan - s�dz�, �e lepiej b�dzie,je�li ju� jutro rano diament odjedzie wraz z tob�, panie.
- Kiedy tylko kupi� towary, po kt�re tu przyjecha�em, natychmiastruszam w drog� do Beaucaire, gdzie �yje mn�stwo bogatych �yd�w. Znampewnego rabina, Izaaka Abrabanela, kt�rego brat jest przyw�dc��ydowskim w Toledo, a ca�a rodzina jest niezwyk�e bogata. Da mi zaklejnot tyle z�ota, ile za��dam!
Brat Stefan zakaszla� na znak, �e wraca ober�ysta, skrzy�owa� d�oniei pochylaj�c g�ow� nad misk�, zm�wi� modlitw�, kt�rej biesiadnicywys�uchali w nabo�nym milczeniu, po czym wszyscy ochoczo zabrali si�do wzmocnienia si�, tak bardzo nadwer�onych trudami w�dr�wki.
Katarzyna poczu�a wielk� ulg�, kiedy czarny diament znikn�� wsakwie Jakuba Coeura. Czu�a, �e uda�o jej si� sp�aci� d�ug zaci�gni�tywobec przysz�o�ci. Micha� b�dzie bogaty dzi�ki Coeurowi, a je�li nawetona sama i Arnold nie otrzymaj� kr�lewskiego przebaczenia, mo�eprowadzi� wygodne �ycie poza granicami Francji. Jednak Katarzyna chcia�a czego� wi�cej. Bogactwo stanowi�o tylko cz�� jej planu. To, czegopragn�a najbardziej, to doprowadzi� do kl�ski wielkiego szambelana iuzyska� kr�lewsk� amnesti� dla Arnolda i dla siebie. Nazwisko deMontsalvych musi odzyska� dawny blask, w przeciwnym razie jej �yciestraci sens...
Przez ca�y posi�ek Jakub Coeur snu� plany na przysz�o��. Nie zada�Katarzynie ani jednego pytania o m�a ani o cel podr�y. Z pewno�ci� niechcia� jakim� niezr�cznym pytaniem obudzi� jej bolesnych wspomnie�.
Ale w spojrzeniach rzucanych ukradkiem od czasu do czasu wida� by�onieme zapytanie. Zastanawia� si�, jakich u�y� s��w, aby, nie okazuj�cniedyskrecji i nie rani�c Katarzyny, dowiedzie� si�, co zamierza terazuczyni� z w�asnym �yciem. Wreszcie z pomoc� przysz�o mu poczuciehumoru.
- Przez chwil� pomy�la�em, �e dobrze by ci by�o na Wschodzie. Czynie chcia�aby� si� rzuci� w wir przygody wraz ze mn�?
Katarzyna pokr�ci�a przecz�co g�ow�.
- To nie dla mnie, Jakubie. Jest kilka os�b, kt�re na mnie licz�, imam jeszcze wiele do zrobienia na tej ziemi. Czeka mnie walka, kt�r�,wierz mi, ch�tnie zamieni�abym na wszystkie burze na Morzu�r�dziemnym, gdybym nie pragn�a za wszelk� cen� doprowadzi� jej doko�ca. Ale...
Katarzyna nie sko�czy�a, gdy� Jakub przerwa� jej ruchem d�oni. Jegoprzenikliwy wzrok skierowany by� w g��b sali, w miejsce, gdzie znikn��im� Amable. Po chwili zacz�� m�wi� o b�ahostkach, zmieniaj�c ca�kiemtok rozmowy.
Po sko�czonym posi�ku poda� Katarzynie d�o�, aby zaprowadzi� j�do jej pokoju. W tej chwili, jak za dotkni�ciem czarodziejskiej r�d�ki,pojawi� si� z powrotem im� Amable, wysoko nios�c zapalon� �wiec�,kt�r� o�wietli� drog� na spoczynek swoich go�ci. Poch�d zamykali bratStefan i Sara, kt�ra dos�ownie pada�a ze zm�czenia.
Przed izb�, kt�r� mia�y dzieli� ze sob� kobiety, rozstali si�. Kobietyzamkn�y si� u siebie, a ku�nierz i brat Stefan udali si� na pi�terko.
Wkr�tce w �Czarnym Saracenie" zaleg�a cisza.
Sara rzuci�a si� na pos�anie w ubraniu i natychmiast zasn�a.
Katarzyna zdj�a sukienk� i buty i w�lizgn�a si� do po�cieli obokCyganki.
Z g��bokiego snu, w kt�rym i ona pogr��y�a si� natychmiast,wyrwa�o j� ciche pukanie do drzwi, podobne raczej do chrobotania myszy.
Jednak nie by�a to mysz. W pokoju panowa�y egipskie ciemno�ci. �wiecawypali�a si� do ko�ca i Katarzyna dotar�a do drzwi po omacku, staraj�c si�nie potr�ca� mebli, co mog�oby postawi� na nogi ca�y dom. Osoba, kt�rasta�a za drzwiami, z pewno�ci� nie chcia�a zwr�ci� na siebie uwagi... Wko�cu uda�o si� jej dotrze� do celu.
W progu zobaczy�a Jakuba Coeura. By� w ubraniu, mia� na sobienawet p�aszcz i kapelusz. Przytkn�wszy palec do ust, nakaza� Katarzyniemilczenie, po czym wszed� do pokoju i zamkn�� za sob� drzwi. Jego twarzwyra�a�a niepokoj�c� powag�.
- Przebacz mi, Katarzyno, to naj�cie, lecz je�li nie chcesz skoro �witznale�� si� w wi�zieniu wicehrabstwa, przyjmij moj� rad�, ubierz si�,obud� Sar� i chod� ze mn�. Brat Stefan jest ju� w stajni. Czas nagli!
- Dlaczego? Co si� sta�o, na Boga?
- To si� sta�o, �e widok pewnego diamentu wzbudzi� niechlubnesk�onno�ci uczciwego dot�d cz�owieka. Niedawno im� Amable,zamkn�wszy ober��, pobieg� do opata, aby donie��, �e pod jego dachemprzebywaj� gro�ni z�oczy�cy poszukiwani przez wielkiego szambelana.
Licz�c na hojn� zap�at� za wiadomo�� o s�ynnym klejnocie, im� Amablejest got�w posia� nas na stos.
- Sk�d wiesz to wszystko? - spyta�a Katarzyna, nie mog�c opanowa�zdziwienia.
- Poniewa� �ledzi�em naszego gospodarza, kiedy wyszed�. Jegozachowanie podczas wieczerzy wyda�o mi si� podejrzane. Czerwieni� si� iblad� na przemian, r�ce dr�a�y mu jak w febrze i raz po raz zerka� na moj�sakw�. Znam go od wielu lat, lecz nauczy�em si� ostro�no�ci, kiedy w gr�wchodzi z�oto. Na szcz�cie pok�j, kt�ry zajmuj� wraz z bratem Stefanem,znajduje si� nad bram�. Czeka�em na niego, poniewa� mia�em z�eprzeczucia. I rzeczywi�cie, zobaczy�em, jak wychodzi ukradkiem, gdym�g� przypuszcza�, �e wszyscy ju� �pi�. Ze�lizgn��em si� po dachu i pod��y�em jego �ladem. Gdy skierowa� si� w stron� zamku, zrozumia�em, �es�usznie uczyni�em, �ledz�c go.
- I co potem? Co sta�o si� potem? - spyta�a Katarzyna, �pieszniewk�adaj�c sukienk�. - Czy doni�s� o nas?
- Oto pytanie, kt�rego by� nie zada�a, gdyby� go widzia�a, jakwybiega� z ober�y, zacieraj�c r�ce. Ponadto, mia�em okazj� potwierdzi�swoje podejrzenia. O �wicie, przed otwarciem bram, mamy zosta�aresztowani.
- Kto ci o tym powiedzia�?
Jakub Coeur u�miechn�� si� i Katarzyna pomy�la�a, �e jak nacz�owieka, kt�remu grozi�o wi�zienie, jest niezwykle spokojny iodpr�ony.
- Tak si� sk�ada, �e mam w mie�cie kilku przyjaci�, o czym im�Amable nie wiedzia�. Jeden z nich, Justyn Esperat, syn skarbnika sekretuwyrobu dywan�w, jest sier�antem w garnizonie. Ruszy�em wi�c do zamkui za��da�em widzenia z nim. Z�ota moneta potrafi wiele, a tak si� sk�ada, �em�ody Esperat ma zmys� kupiecki. Nie chc�c, aby ojciec straci� dobregoklienta, bez oporu zdradzi� mi rozkazy, jakie otrzyma� do wykonania o�wicie.
Katarzyna sko�czy�a sznurowa� sukienk� i potrz�sn�a mocno �pi�c�Sar�.
- To �wietnie, �e jeste� tak dobrze poinformowany, ale to nas nieuratuje. Jak uciekniemy z miasta otoczonego wysokim murem, jaksforsujemy pot�ne bramy strze�one w dzie� i w nocy? Znajdujemy si� wpotrzasku, gdy� miasto jest zbyt ma�e, by mo�na by�o si� w nim schowa�.
- Mam jednak nadziej�, �e uda si� nam wydosta�. Po�piesz si�,Katarzyno. Brat Stefan pewnie ju� przygotowa� konie.
Katarzyna otworzy�a szeroko oczy ze zdumienia.
- Liczycie, �e uda si� nam uciec na koniach? Jeste� szalony! Ko�narobi ha�asu, a cztery konie jeszcze wi�cej!
Twarz Jakuba rozb�ys�a na chwil� w u�miechu, gdy u�cisn�� lekko jejrami�.
- Postaraj si� mi zaufa�, droga przyjaci�ko! Nie mog� przysi�c, �ezdo�am wyci�gn�� ci� z opresji, ale przysi�gam, �e uczyni� wszystko, co wmej mocy! A teraz dosy� tej gadaniny. Do dzie�a!
W mgnieniu oka obie kobiety by�y gotowe do drogi. Sara,przeczuwaj�c niebezpiecze�stwo, szybko si� zebra�a i po chwili ca�a tr�jkaschodzi�a ostro�nie po schodach. Wok� panowa�a tak g��boka cisza, �es�ycha� by�o tylko �omotanie ich serc. Na dole Jakub Coeur poci�gn��Katarzyn� w stron� drzwi wychodz�cych na zaplecze ober�y, tam zgasi��wiec�, postawi� j� na ziemi, zamkn�� drzwi i pchn�� obie kobiety w stron�stajni, gdzie migota�o blade �wiate�ko.
- To my, bracie - szepn��.
W istocie, brat Stefan krz�ta� si� przy koniach. �cierkami, kt�rezabra� po drodze z kuchni, starannie owija� kopyta, a mia� przy tym taknatchnion� min�, jakby odmawia� brewiarz. Jakub i Sara rzucili si� dopomocy. Po chwili wszystko by�o gotowe do wyjazdu i podczas gdy Jakubpobieg� otworzy� wrota, pozostali wyprowadzili konie na ulic�. Wok�panowa�y ciemno�ci, tylko w oddali wida� by�o sk�pe �wiate�ko przymo�cie zwodzonym, prowadz�cym do zamku. Ni�ej, niedaleko ko�cio�a,wznosi�a si� wie�a bez okien.
- To wi�zienie - powiedzia� jakby od niechcenia Jakub, chc�cpodsyci� odwag� Katarzyny. - Chod�cie za mn�! Musimy dotrze� dozamku!
- Do zamku? - odpowiedzia�a jak echo Katarzyna.
- Oczywi�cie, przy murze obronnym czeka na nas Justyn Esperat.
Powy�ej mur zamkowy ��czy si� z murami miasta... Niebo nam sprzyja.
Tej zimy mr�z tak �cisn��, �e w jednym miejscu mur p�k� i zrobi�a si�wyrwa. Otw�r ten jest strze�ony we dnie i w nocy, z tym �e od godzinypierwszej stra� przy nim trzyma Esperat. .
Podej�cie by�o bardzo strome, im wy�ej, tym trudniej by�o oddycha�.
W dodatku nale�a�o mocno trzyma� zwierz�ta za uzdy, aby si� nie �lizga�y.
Wkr�tce zbli�yli si� do muru zamkowego. Wielki most zwodzony by�podniesiony, ale drugi, prowadz�cy do bramy, zosta� spuszczony. Strzeg�go �o�nierz oparty na dwusiecznym toporze. Jakub Coeur zatrzyma� ichruchem d�oni i podszed� do Katarzyny.
- Musimy przej�� prawie przed nosem stra�nika. Trzeba wi�c czym�zaj�� jego uwag�... S�dz�, �e to zadanie w sam raz dla brata Stefana. Habitczyni cuda!
Katarzyna mia�a wielk� ochot� spyta� o wi�cej szczeg��w, leczmnich ju� oddawa� cugle swego konia w r�ce Jakuba.
- Pozw�lcie mi dzia�a�! Uwa�ajcie tylko, kiedy nadejdzie sposobnachwila, i starajcie si� nie robi� ha�asu.
Na�o�ywszy kaptur na g�ow�, wsun�� r�ce w r�kawy i ruszy�dziarskim krokiem w stron� mostu, gdzie oparty na swej broni stra�nikkiwa� si� sm�tnie jak czapla. Odg�osy krok�w obudzi�y go.
- Kto tam? - spyta� zm�czonym g�osem. - Czego chcesz, m�j ojcze?
- Jestem brat Ambro�y z klasztoru �wi�tego Jana - �ga� jak z nutmnich. - Przynosz� ostatni� pociech� umieraj�cemu.
- A kt� to jest umieraj�cy? - spyta� stra�nik z zaciekawieniem.
- Albo to ja wiem? Przys�ano od was po ksi�dza, aby wyspowiada�umieraj�cego. Nic wi�cej nie wiem!
Stra�nik odsun�� he�m na ty� g�owy i j�� si� po niej drapa� zzak�opotaniem. Najwyra�niej nie wiedzia�, co zrobi�. W ko�cu zarzuci�sw�j dwusieczny top�r na rami� i oznajmi�:- Nie dosta�em �adnego rozkazu, bracie. Nie mog� ci� wpu�ci�, alepoczekaj tu chwil�!
- Po�piesz si�, m�j synu - rzuci� mnich tonem nieznosz�cymsprzeciwu. - Przemarz�em do szpiku ko�ci!
Stra�nik znikn�� pod niskim �ukiem bramy.
- Teraz! - szepn�� Jakub Coeur.
Ca�a tr�jka opu�ciwszy kryj�wk�, ruszy�a przed siebie. Owini�teszmatami kopyta nie robi�y najmniejszego ha�asu i wkr�tce wszyscyznikn�li z pola widzenia.
Tymczasem powr�ci� stra�nik.
- Wybacz, ojcze - powiedzia� - ale musia�a nast�pi� pomy�ka, bo niktnie jest umieraj�cy.
- A jednak jestem pewny...
- Z pewno�ci� to pomy�ka albo jaki� �artowni�...
- �artowni�? Nie godzi si� �artowa� ze s�ugi bo�ego! - oburzy� si�szczerze brat Stefan.
- Do kro�set! W dzisiejszych czasach nie trzeba niczemu si� dziwi�!
Gdybym by� na waszym miejscu, ojcze, szybko wr�ci�bym do ciep�ego�o�a!
Brat Stefan wzruszy� ramionami i g��biej nasun�� kaptur.
- �eby nie chodzi� po pr�nicy, udam si� do starej Marii, kt�ra masi� niedobrze. Kiedy zbli�a si� �mier�, noce s� d�ugie. Niechaj B�g ci� maw opiece, m�j synu!
I brat Stefan ruszy� swoj� drog�, a stra�nik wr�ciwszy nastanowisko, zapad� w poprzednie ot�pienie.
Kilka chwil p�niej mnich dogoni� swych towarzyszy. Jakub Coeurbez s�owa stan�� na czele grupy. Znajdowali si� teraz w w�skim przej�ciupomi�dzy murami miasta a murami zamku. Unosi�y si� w nim takniezno�ne zapachy, �e nawet mr�z nie by� w stanie ich st�umi�. Konie�lizga�y si� na stertach odpadk�w, poniewa� okoliczni mieszka�cy znale�lisobie tutaj wygodne miejsce do wyrzucania �mieci.
Nagle w murze ukaza� si� otw�r, troch� nieba i na jego tle czyja�ciemna sylwetka.
- Czy to ty, mistrzu Jakubie?
- To my, Justynie! Czy jeste�my sp�nieni?
- Bardzo! Do �witu ju� niedaleko. Musicie si� po�pieszy�.
Oczy Katarzyny powoli przyzwyczaja�y si� do ciemno�ci.
Zauwa�y�a szczup�� posta� �ucznika z rogiem zwisaj�cym u boku.
- Czy s�dzisz, �e wszystko si� uda, Justynie?
- Nie obawiajcie si�, panie! Naczelnik b�dzie przekonany, �e im�Amable wypi� za du�o i nikomu nie przyjdzie do g�owy, �eby szuka� wastutaj. A zreszt�, w tym okropnym b�ocie �lady kopyt b�d� niewidoczne.
- Dzielny z ciebie m�odzian, Justynie! Wynagrodz� ci� sowicie.
Justyn roze�mia� si� beztrosko.
- Wynagrod� to memu ojcu, mistrzu Jakubie, zamawiaj�c u niegokilka pi�knych dywan�w, kiedy ju� b�dziesz mo�ny i bogaty. Marzy otym, �eby utka� najpi�kniejszy gobelin �wiata i ci�gle kre�li wizerunkikobiet i fantastycznych ptak�w.
- Tw�j ojciec jest wielkim artyst�, wiem to od dawna, i b�d� o nimpami�ta�. Do zobaczenia, moje dziecko, i dzi�ki jeszcze raz. Wiem, �esporo ryzykujesz, mimo �e si� tego wypierasz.
- Co warta by�aby przyja�� bez ryzyka, panie? Jed�cie z Bogiem inie martwcie si� o mnie, lecz po�pieszcie si�, na lito�� bosk�!
Jakub �cisn�� bez s�owa d�o� m�odzie�ca i ca�a grupa przesz�a przezotw�r w murze. Za nim rozci�ga�a si� wy�yna, po kt�rej hula� wiatr, dalejteren gwa�townie si� wznosi�. Przez jaki� czas zbiegowie szli pieszo,trzymaj�c konie za uzdy. Wok� rozja�nia�o si� i wida� by�o targane wichrem nagie ga��zie drzew.
Na rozstaju dr�g, w miejscu gdzie sta� kamienny krzy�, Jakub si�zatrzyma�.
- Tutaj si� rozdzielimy, Katarzyno. Ja p�jd� w stron� Clermont,potem dotr� do Prowansji. Wy p�jdziecie na lewo. Niedaleko st�d znajdujesi� klasztor �wi�tego Alpinina, gdzie mo�ecie si� zatrzyma�, aby troch�odpocz�� i poczeka� do �witu.
- Nie ma mowy, Jakubie! Musimy nadrobi� szmat drogi. �al mitylko, �e musimy si� rozsta�!
Instynktownie ku�nierz i m�oda kobieta oddalili si� nieco od swoichtowarzyszy, pozostawiaj�c ich przy koniach. Sara i brat Stefan zabrali si�do zdejmowania szmat z ich kopyt.
Katarzyna bardzo �a�owa�a, �e Jakub musi ich opu�ci�. Dla niej by�uosobieniem m�skiej si�y daj�cej poczucie bezpiecze�stwa, kt�rego tak jejbrakowa�o od ucieczki Waltera. Czarne godziny poprzedzaj�ce nadej�cie�witu nape�ni�y j� strachem przed nieznan� drog�, kt�ra by�a przed nimi.
Nigdy jeszcze nie czu�a tak dotkliwej t�sknoty za prawdziwymogniskiem domowym, za normalnym �yciem, jak u st�p tego kamiennegokrzy�a. Chwyci�a mocno r�k� Jakuba, a do jej oczu nap�yn�y �zy.
- Jakubie, dlaczego jestem skazana na wieczn� tu�aczk� i ci�g��samotno��?
Gdy podnios�a na niego zap�akane oczy, ujrza�a twarz tak pi�kn�, �einstynktownie przez jej g�ow� przebieg�a szalona my�l. Jakub chwyci� jejdrobne r�ce i przycisn�� do piersi.
- Katarzyno... - wyszepta� dr��cym ze wzruszenia g�osem - nierozstawajmy si�! Jed� ze mn�! Zabior� ci� na Wsch�d, pojedziemy doDamaszku, gdzie uczyni� ci� kr�low�, rzuc� do twych st�p wszystkieskarby wyrwane sercu Azji! Czuj�, �e m�g�bym g�ry przenosi� z tob� i dlaciebie!
Chwila s�abo�ci Katarzyny szybko min�a. �agodnie wyj�a swed�onie z r�k Jakuba i u�miechn�a si�.
- Prze�yli�my chwile strachu, jeste�my zm�czeni, czy� nie, drogiJakubie? By�abym ci przeszkod� w twoich dalekich podr�ach. I costa�oby si� z twoim szczytnym planem, kt�ry ma przynie�� kr�lestwubogactwo i powodzenie?
- Co mi po tym wszystkim! Ty jeste� wi�cej warta ni� ca�ekr�lestwo! Od chwili kiedy ci� ujrza�em pierwszy raz w�r�d dw�rekkr�lowej Marii, zrozumia�em, �e dla ciebie wypar�bym si� wszystkiego!
- Nawet �ony i dzieci?
Zapad�a cisza. S�ycha� by�o tylko ci�ki oddech Jakuba, kt�rywalczy� z samym sob�. Po chwili z jego krtani wydoby� si� gard�owy, leczzdecydowany g�os.
- Nawet ich... Tak, nawet ich, Katarzyno!
Nie pozwoli�a mu powiedzie� nic wi�cej. Niebezpiecze�stwo wisia�ow powietrzu. Dawno ju� zauwa�y�a, �e Jakub kierowa� ku niej swenajczulsze uczucia, ale nie przypuszcza�a, �e to mi�o��. Dla niej by� got�wna wszystko, porzuci�by rodzin� i bogactwo.
Katarzyna potrz�sn�a g�ow�.
- Nie, Jakubie, nie pope�nimy tego szale�stwa, kt�rego potem by�my�a�owali. I ja, i ty mamy wa�ne zadania do spe�nienia w tym kraju. Pozatym kochasz Broni�, chocia� przez moment by�e� gotowy sprawi� jej b�l.
Co do mnie... moje serce umar�o wraz z mym m�em.
- To nieprawda! Jeste� m�oda i pi�kna. .
- Wiedz, drogi przyjacielu - przerwa�a Katarzyna, specjalniepodkre�laj�c s�owo �przyjaciel" - �e ca�e �ycie oddycham, cierpi� dla iprzez Arnolda. Jest ca�ym mym �yciem, jedyn� mi�o�ci�. Od kiedy gostraci�am, jestem cia�em bez duszy, i to mo�e dobrze, bo to mi pozwolispe�ni� moje zadanie bez zmru�enia oka.
- Jakie zadanie?
- To nie ma znaczenia! Ale mo�e kosztowa� mnie �ycie. Gdyby taksi� sta�o, pami�taj, Jakubie, �e powierzy�am ci los mego syna, Micha�a deMontsalvy'ego, i m�dl si� za mnie, przyjacielu! �egnaj!
Uj�a szarpane wiatrem po�y p�aszcza i odwr�ci�a si�, by odej�� doSary i brata Stefana.
- Nie, Katarzyno! Nie �egnaj... lecz do zobaczenia!
Na d�wi�k tych s��w twarz Katarzyny przeszy� bolesny skurcz. By�yto te same s�owa, kt�re wypowiedzia�a na drodze z Carlat, na wp� oszala�az cierpienia za utraconym Arnoldem... �ycie toczy�o si� jednak dalej, aJakub wch�oni�ty zostanie przez swoje awanturnicze �ycie za pierwszymzakr�tem drogi, kt�ra ich rozdzieli.
To dobrze.
Pochyli�a si� nad Sar�, kt�ra - skulona z zimna - siedzia�a nakamieniu, i poda�a jej r�k�, aby pom�c jej wsta�, a jednocze�nieu�miechn�a si� do brata Stefana.
- Wybaczcie, �e kaza�am wam na siebie czeka�. Mistrz Coeur prosi�,a�eby was po�egna� w jego imieniu. A teraz ruszajmy w drog�.
Wsiedli na konie i bez s�owa ruszyli przed siebie. Droga wi�a si�wzd�u� stawu. Katarzyna spojrza�a za siebie. W s�abym �wietle ksi�ycadostrzeg�a oddalaj�c� si� posta� Jakuba Coeura, kt�rego po�y p�aszczatrzepota�y na wietrze.
Je�dziec nie odwr�ci� si� ani razu.
Katarzyna westchn�a cicho i wyprostowa�a si� w siodle. Ta chwilas�abo�ci by�a ostatni� przed pokonaniem La Tremoille'a. Tam, dok�dzmierza�a, by�o zbyt niebezpiecznie, by mog�a sobie pozwoli� na takiedowody bezsilno�ci.
Katarzyna sta�a w g��bokim obramowaniu okna zamku w Angers i zroztargnieniem patrzy�a przed siebie. Po wielu dniach w�dr�wki ogarn�oj� takie zm�czenie, �e nie by�a nawet w stanie zainteresowa� si� tym, co j�otacza�o. Przez dwana�cie d�ugich dni w�dr�wki przez Limousin n�kanyn�dz� i g�odem, przez Marches i Poitou, gdzie na ka�dym kroku wida�by�o krwawe �lady angielskiego ciemi�zcy, troje w�drowc�w musia�owalczy� z zimnem, z lud�mi, a nawet z wilkami, kt�re podchodzi�y dostod� b�d�cych najcz�ciej ich schronieniem. Zdobycie strawy tak�estanowi�o nie lada problem. Gdyby nie napotkane po drodze opactwa, kt�rych bramy otwiera�y si� na widok habitu brata Stefana oraz glejtukr�lowej Jolanty, Katarzyna i jej towarzysze bez w�tpienia umarliby zg�odu i nigdy nie dotarliby do kr�lewskiej rzeki.
Wreszcie otwar�y si� przed nimi pot�ne mury Angers. Miastosprawia�o wra�enie spokojnego i uporz�dkowanego. Ani �ladu �ebrak�w,pijanych �o�nierzy czy sprzedajnych dziewek. To miasto stworzone dlaprzyjemno�ci i uciech, ze swoimi ogrodami, niebieskimi dachami i bia�ymidomami, zamieni�o si� w fortec� gotow� do obrony.
Na ka�dym kroku wida� by�o, �e Jolanta Andegawe�ska umia�arz�dzi�, pomaga� i bi� si�.
Wra�enie to pot�gowa� zamek, kt�rego ogromne wie�e odbija�y si�w nurtach Maine. Istny las b��kitnych sto�kowatych dach�w, b�yszcz�cychjak stal, je��ce si� dzwonnice i chor�gwie. Przy otworach strzelniczychkrz�tali si� rycerze nios�cy obosieczne topory, halabardy i oszczepy, a naszczycie wie�y �opota� wielki sztandar targany wichrem i smaganydeszczem od morza. Wida� by�o na nim insygnia kr�lowej, krzy�Jerozolimy, szlak Sycylii, lili� andegawe�sk� i pasy Aragonii.
Po przekroczeniu g��bokiej fosy w�drowcy stan�li na obszernymdziedzi�cu przes�oni�tym kurtyn� deszczu. Przemoczeni do suchej nitki,marzyli o suchym ��ku z prawdziw� po�ciel�, w kt�rym mo�na bywygodnie rozci�gn�� udr�czone cia�a po wielu nocach przespanych nago�ej ziemi. Najpierw jednak nale�a�o stawi� si� przed kr�low� Jolant�.
Brat Stefan zostawi� swe towarzyszki w wielkiej komnacie o wysokichoknach wychodz�cych na rzek�, a sam uda� si� do kr�lowej, aby oznajmi�o ich przybyciu. Sara opad�a ci�ko na �aw� przy p�on�cym kominku inatychmiast usn�a. Katarzyna stan�a obok niej. Ca�e cia�o mia�a takobola�e, �e nie chcia�a usi��� w obawie, �e potem nie b�dzie mog�a wsta�.
Brat Stefan nie da� d�ugo na siebie czeka�. Po chwili pojawi� si� zpowrotem.
- Chod�, moje dziecko, kr�lowa czeka na ciebie!
Rzuciwszy okiem na Sar�, kt�ra nie dawa�a oznak �ycia, Katarzynaruszy�a w �lad za duchownym. Przeszli przez niskie drzwi, przy kt�rychsta�o w rozkroku dw�ch stra�nik�w z halabardami, nieruchomych jakpos�gi. Przed nimi otworzy�a si� du�a komnata, kt�rej �ciany pokrywa�ygobeliny przedstawiaj�ce r�ne postaci. Sal� o�wietla�y p�omieniekominka i wielkie, ��te �wiece stoj�ce na tr�jnogu z br�zu.
W oczy rzuca�o si� olbrzymie �o�e z podwieszonymi purpurowymizas�onami, na kt�rych wyhaftowane by�y lilie Francji. W k�cie siedzia�adama dworu zaj�ta rob�tk�.
Na szerokim hebanowym krze�le wy�o�onym poduszkami, trzymaj�cstopy na grzejniku, siedzia�a kr�lowa. Katarzyn� uderzy�y spustoszenia,jakich na tej dumnej i delikatnej twarzy dokona�y trzy minione lata. Jejhebanowe w�osy posiwia�y, czo�o i policzki pokry�y si� g��bokimibruzdami, a matowa cera po��k�a jak pergamin. Te miesi�ce nieustannejwalki z przekle�stwem Francji, z jej wrogami, Anglikami iBurgundczykami, pozostawi�y pi�tno na tej pi�knej twarzy, op�akuj�cejuwi�zionego syna, ksi�cia Rene*, kt�ry wpad� w r�ce FilipaBurgundzkiego w bitwie pod Bugneville.
Wyci�gn�a do niej idealnie bia�� d�o�.
- Nareszcie, moje dziecko - powiedzia�a dobrotliwie. - Ju� od dawnapragn� ci� widzie�.
Katarzyna, bardzo wzruszona, pad�a do jej st�p. Jolanta by�a jedyn�osob� z otoczenia kr�la, do kt�rej mia�a zaufanie. Chcia�a wyci�gn�� doniej r�ce, aby prosi� o wsparcie i pomoc, lecz g�os uwi�z� jej w gardle iukrywszy twarz w d�oniach, wybuchn�a szlochem.
Kr�lowa przez chwil� przygl�da�a si� le��cej u jej st�p kruchejpostaci w n�dznych szatach. Ona r�wnie� zauwa�y�a zm�czenie na dawnoniewidzianej twarzy oraz ogrom bole�ci i rozpaczy w fio�kowych oczach.
Z westchnieniem wsp�czucia wsta�a z krzes�a, obj�a Katarzyn� i opar�ajej zap�akan� twarz na swym ramieniu.
- P�acz, moja ma�a - szepn�a. - P�acz. �zy przynosz� ulg�. - Niewypuszczaj�c Katarzyny z obj��, odwr�ci�a si� i powiedzia�a: - Zostaw nassame, pani de Chaumont! Id� przygotowa� pok�j dla pani de Montsalvy.
Dama dworu pok�oni�a si� g��boko i bezszelestnie odesz�a.
Tymczasem kr�lowa poprowadzi�a Katarzyn� do �awy wy�cie�anejaksamitem i usiad�a obok niej. Ze swej sakiewki wyci�gn�a buteleczk� zwod� kr�lowej W�gier, wyla�a kilka kropel na chusteczk� i przy�o�y�a j�do czo�a Katarzyny. Intensywny zapach postawi� Katarzyn� na nogi.
Zawstydzona, chcia�a pa�� kr�lowej do n�g, lecz zosta�a powstrzymanasiln� r�k�.
- Porozmawiajmy jak kobieta z kobiet�. Je�li pos�a�am brata Stefanapo ciebie, to dlatego, �e nie jeste� dla mnie zwyk�� dam� dworu i nie czasna wsp�lne wylewanie �ez. Nadesz�a godzina, aby pozby� si� cz�owieka,kt�ry jest przyczyn� twojego nieszcz�cia, ciemnego typa, kt�ry bogacisi�, wyprzedaj�c kr�lestwo. Nadchodzi koniec twoich cierpie�!
- Byli�my �cigani, pot�pieni jak z�oczy�cy, zostali�my zrujnowani,zabrano nam wszystko. Byliby�my martwi, gdyby hrabia de Padriac nieprzyszed� nam z pomoc�. M�j syn utraci� nazwisko, straci� swe ziemie. . am�j m�� jest tr�dowaty... Co gorszego mo�e nas jeszcze spotka�?
- Zawsze mo�e si� sta� co� gorszego - odpar�a �agodnie kr�lowa lecz w chwili obecnej najwa�niejsz� dla mnie rzecz� jest przywr�ci�dawny blask przysz�o�ci. Widzisz, moje dziecko.. bardzo lubi�am twegom�a. To by� wzorowy szlachcic i jeden z najdzielniejszych rycerzy wkr�lestwie. Ofiary de La Tremoille'a s� zbyt drogie memu sercu, abym niechcia�a pom�ci� ich jak nale�y. Czy mog� liczy� na tw� pomoc?
- W�a�nie dlatego przybywam - odpar�a Katarzyna z b�yskiem w oku.
- I oczekuj�, wasza wysoko��, �e zechcesz mnie w tym dziele prowadzi� iwspiera�.
Kr�lowa w�a�nie mia�a odpowiedzie�, kiedy na dziedzi�cu podnios�asi� wrzawa i rozni�s� si� g�os tr�bek.
Jolanta wsta�a, by podej�� do okna wychodz�cego na dziedziniec.
Katarzyna ruszy�a za ni�. Po dziedzi�cu rozpierzchli si� we wszystkiestrony rycerze, chwytaj�c za or�. Z ksi���cych apartament�w przybieglimo�ni panowie, paziowie i koniuszowie. Wygl�dali tak, jak gdyby przedchwil� zst�pili z wisz�cych gobelin�w.
Kr�lowa j�a niecierpliwie tupa� nog�.
- Co oznacza ca�a ta wrzawa? Co znaczy to zamieszanie?
W tej chwili drzwi si� otworzy�y i ukaza�a si� w nich pani deChaumont.
- Mi�o�ciwa pani! Konetabl nadje�d�a!
- Richemont*? Niebo go tu sprowadza! Zaraz go przyjm�!
Odwr�ci�a si� do Katarzyny, chc�c zabra� j� z sob�, lecz widz�c jejzm�czon� twarz, powiedzia�a z dobroci�:- Udaj si� na spoczynek, moja droga. Pani de Chaumont zaprowadzici� do twego pokoju. Jutro ci� wezw� i ustalimy nasz plan.
Pos�usznie da�a si� zaprowadzi� do pokoju, kt�rego okna wychodzi�y nag��wny dziedziniec. Nie mia�a ochoty na rozmow� i pani de Chaumontuszanowa�a jej milczenie. By�a to mi�a blondynka o okr�g�ej twarzy idu�ych, weso�ych oczach, kt�ra z trudem utrzymywa�a sw� m�odo�� nawodzy. Maj�c dopiero dwadzie�cia lat, ju� od pi�ciu by�a m�atk� i matk�dw�jki dzieci, chocia� wcale na to nie wygl�da�a. Mimo �e mia�a wielk�ochot� na rozmow�, u�miecha�a si� tylko, widz�c, �e Katarzyna potrzebujespokoju i odpoczynku.
- To tu, pani de Montsalvy! Zaraz przy�l� s�u��ce, kt�re pomog� cisi� rozgo�ci�. Czy �yczysz sobie k�pieli?
Na my�l o tej dawno zapomnianej przyjemno�ci oczy Katarzynyo�ywi�y si�.
- O tak! Bardzo ch�tnie! - odpowiedzia�a, oddaj�c u�miech m�odejkobiecie. - Wydaje mi si�, �e moje cia�o jest pokryte b�otem ca�egokr�lestwa!
- Za chwil� b�dzie gotowa! - odpar�a Anna de Chaumont i znikn�atak szybko, �e tylko jej czerwona sukienka zafurkota�a w drzwiach.
Katarzyna chcia�a rzuci� si� na �o�e, lecz jej uwag� przyku�rozgardiasz dochodz�cy z dziedzi�ca. Porusza� si� tam istny las pochodni ica�a armia s�u��cych w liberiach, pazi�w, rycerzy, szlachty i pi�knych pa�.
Wszyscy t�oczyli si� wok� zast�pu rycerzy zakutych w �elazo. Jeden znich dzier�y� du�� bia�� chor�giew, na kt�rej widnia�a dzika �winia i ma�y,zielony d�b. Z przodu wida� by�o cz�owieka z podniesion� przy�bic�,zsiadaj�cego z konia przy pomocy koniuszego. Katarzyna rozpozna�agro�nego Breto�czyka po szramie na policzku. Kr�lowa Jolanta zesz�a doniego po schodach, wyci�gaj�c r�ce na powitanie. Na jej twarzy malowa�si� promienny u�miech. Richemont ukl�k� i uca�owa� wyci�gni�t� d�o�.
Katarzyna ze swojego miejsca nie mog�a s�ysze�, o czym rozmawiaj�, leczodnios�a wra�enie, �e mi�dzy kr�low� a konetablem istnia�o ca�kowitezrozumienie, i ta my�l by�a wielce pocieszaj�ca. Pami�ta�a, jak� sympati�darzy� Richemont Arnolda, a tak�e z jakim uporem d��y� do celu. Tak,kr�lowa Jolanta i Artur de Richemont to dwa filary, na kt�rych mo�na by�ozbudowa� przysz�o�� Micha�a!
Chwil� potem, siedz�c w wielkiej kadzi wype�nionej gor�c�,pachn�c� wod�, zapomnia�a o trudach ostatnich dni i o zm�czeniu.
Zamkn�wszy oczy, oddawa�a si� z lubo�ci� koj�cemu dzia�aniu ciep�awkradaj�cego si� w ka�dy zakamarek jej cia�a. Mia�a wra�enie, �epozbywa si� nie tylko brudu, ale strachu i cierpienia, i �e uby�o jej dziesi��lat. Jej umys� stawa� si� ja�niejszy, a krew zaczyna�a szybciej kr��y�.
Znowu poczu�a si� m�od�, siln� kobiet�. Tak, nadal by�a pi�kna - widzia�ato w spojrzeniach s�u��cych, kt�re pomaga�y jej wej�� do kadzi - isprawia�o jej to przyjemno��.
�o�e by�o przygotowane. S�u��ca trzyma�a gor�ce prze�cierad�ozagrzane przy kominku. Katarzyna wsta�a i r�k� j�a otrzepywa� kroplewody sp�ywaj�ce po udach. W tej samej chwili da� si� s�ysze� na korytarzuodg�os krok�w, drzwi si� otwar�y i do pokoju wtargn�� nieznajomym�czyzna.
Katarzyna by�a tak zaskoczona, �e zauwa�y�a tylko wysok� sylwetk�intruza i jego jasne w�osy. Wyrwawszy prze�cierad�o z r�k s�u��cej,owin�a si� nim po�piesznie, nie zwa�aj�c na to, �e si� zamoczy.
- Jak �miesz? Wyjd�! Natychmiast wyjd�! - krzykn�a pe�naoburzenia.
Nieznajomy, nie spodziewaj�c si� takiego widoku, sta� zrozdziawionymi ustami jak s�up soli.
- Na co czekasz? Wyjd�! Chyba s�yszysz, co do ciebie m�wi�? wykrzykiwa�a rozgniewana Katarzyna.
- Kim jeste�? - spyta� w ko�cu nieznajomy.
- To nie twoja rzecz! Ale za to mog� ci powiedzie�, kim ty jeste�:nieokrzesa�cem! Czy wyjdziesz wreszcie?
- Ale... ale - be�kota� nieszcz�nik.
- Bez �adnego ale! Czego jeszcze tu sterczysz?
Rozw�cieczona Katarzyna porwa�a wielk� g�bk� p�ywaj�c� w kadzi ikapi�c� od wody rzuci�a w nieprzyjaciela, celuj�c tak wprawnie, �e pocisktrafi� go w twarz, a woda sp�yn�a na b��kitny �upan. Tym razemprzeciwnik postanowi� si� podda�. Mamrocz�c pod nosem przeprosiny,uciek�, czyni�c okropny ha�as ostrogami.
W�wczas Katarzyna wysz�a z k�pieli z godno�ci� obra�onejkr�lowej, ale obie s�u��ce sta�y jak wryte, nie czyni�c najmniejszegoruchu, aby jej pom�c.
- No, co tak stoicie, moje panny? - spyta�a ostro.
- Czy szlachetna pani wie, kogo raczy�a potraktowa� w ten spos�b? wybe�kota�a wreszcie jedna z nich. - To pan Piotr de Breze! Zaufanykr�lowej, a poza tym...
- Dosy� tego! - przerwa�a Katarzyna. - Nawet gdyby by� kr�lem,zrobi�abym to samo! A teraz wytrzyjcie mnie! Jest mi zimno...
Katarzyna nie bez pewnego rozbawienia wyp�dzi�a ze swych my�liniedyskretnego go�cia, �ycz�c sobie, aby nie by�o jej dane znowu kiedy�go spotka�, gdy� czu�a si� o�mieszona.
* * *
Ale, jak na z�o��, w�a�nie jego pierwszego ujrza�a nast�pnego dnia wsali przyj��, do kt�rej wezwa�a j� kr�lowa. Rzecz dziwna, lecz wcale si�tym nie przej�a. Spokojny sen, obfite �niadanie i dok�adna toaletauczyni�y cuda. Czu�a, �e jest innym cz�owiekiem, gotowym do walki na�mier� i �ycie.
Kr�lowa przys�a�a jej ca�y stos ubra� do wyboru. Katarzyna wybra�asukni� z czarnego brokatu, do tego kamizelk� obszywan� sobolim futrem.
Na g�ow� na�o�y�a spiczasty stroik, z kt�rego sp�ywa�y potoki srebrzystegomu�linu. Jej wej�ciu towarzyszy�y szepty zachwytu, lecz ona w milczeniuzbli�y�a si� do tronu kr�lowej. W sali opr�cz niej i Jolanty byli samim�czy�ni, z kt�rych najwy�szy niew�tpliwie by� Piotr de Breze, anajbardziej w�adczy Artur de Richemont. Obydwaj stali na stopniachtronu. Obok kr�lowej, lecz nieco poni�ej, zasiada� starzec w okularach,biskup Angers.
Konetabl wyszed� na spotkanie Katarzyny. Uk�oniwszy si�, poda� jejd�o� i wyszepta�:- Witaj w�r�d nas, pani de Montsalvy! Jeste�my szcz�liwi, widz�cci� �yw� i zdrow�. Wiele wycierpia�a� dla naszej sprawy! Tw�j ma��onekby� jeszcze taki m�ody, kiedy walczy� u mego boku pod Azincourt*, alejego waleczno�� by�a dla innych przyk�adem. Kocha�em go jak syna iop�akuj� jego �mier�!
- Panie, twoje przywitanie wzruszy�o mnie bardziej, ni�li mog�abymto wyrazi�. Prosz� ci�, aby� rozporz�dzi� moj� osob� tak samo, jakrozporz�dza�by� moim ukochanym m�em, gdyby B�g raczy� mi gozostawi�. Nie ��dam niczego na tym padole, chc� tylko jednego - pom�ci�Arnolda i odda� memu synowi to, co mu si� nale�y.
- I tak si� stanie, pani! Chod�my! Rami� w rami� podeszli do tronu,gdzie czeka�a na nich kr�lowa.
- Pok�o� si�, moje dziecko, wielebnemu biskupowi i usi�d� tutaj rzek�a, wskazuj�c Katarzynie aksamitn� poduszk� le��c� na stopniu.
Kiedy Katarzyna usiad�a, przyst�piono do prezentacji obecnychpan�w. Opr�cz Piotra de Brezego, kt�ry nie spuszcza� z niej oczu, by� tupan de Chaumont, ma��onek m�odej Anny, brat Anny, Jan de Bueil,Ambro�y de Lore, Pregent de Coetivy, przyjaciel konetabla, wreszcie zboku skromnie wygl�daj�cy koniuszy Richemonta, Tristan Eremita.
Wszyscy m�odzi, opr�cz konetabla, kt�ry zbli�a� si� do czterdziestki. Pokolei ka�dy z nich z�o�y� poca�unek na d�oni Katarzyny, a pan de Brezedorzuci� jeszcze wymowne spojrzenie, od kt�rego Katarzyna zaczerwieni�asi� po czubek g�owy. Odpowiedzia�a na nie surowym spojrzeniem iodwr�ci�a g�ow�.
G�os zabra�a kr�lowa.
- Mo�ci panowie! Teraz jeste�my w komplecie, gdy� nie mo�emyliczy� na przybycie kapitan�w La Hire'a i Xaintrailles'a, kt�rzy walcz� wPikardii. W czasie poprzedniego zebrania we wrze�niu w Canneszawi�zali�cie spisek maj�cy na celu usuni�cie de La Tremoille'a. Niemusz� przypomina� wam jego niecnych uczynk�w. Nie do��, �e wyda�Joann� d'Arc, �e wprowadzi� terror w kr�lestwie, �e doprowadzi� kr�la don�dzy, podczas gdy sam si� wzbogaca, nie do��, �e zrujnowa� i wrzuci� dolochu najlepszego spo�r�d nas, Arnolda de Montsalvy'ego, nie do��, �ewyda� Anglikom miasto Montargis nale��ce do pani de Richemont, �ewszcz�� wojn� na naszych ziemiach i �e kaza� pu�ci� z dymem ispustoszy� swojemu s�ugusowi, Villi-Andradzie, Owerni�, Limousin iLangwedocj�, ten cz�owiek o�miela si� przeciwstawi� pr�bom pojednania,kt�rych podj�li�my si� wraz z ksi�ciem Burgundii! Od ponad roku legatpapieski, kardyna� de Sainte-Croix Miko�aj Albergati, naradza si� zwys�annikami Burgundii, jak doprowadzi� do zawarcia pokoju, a co w tymczasie robi La Tremoille? W pa�dzierniku napada na Dijon i usi�uje doprowadzi� do zamordowania ksi�cia Filipa, odwodzi go od ugody zAnglikami! To nie mo�e d�u�ej trwa�! Nigdy nie uda nam si� wyp�dzi�Anglika i doprowadzi� do pokoju w kr�lestwie, dop�ki wielki szambelanb�dzie trzyma� kr�la w swoich szponach! Panowie! Przysi�gli�cie, �eFrancja si� go pozb�dzie! S�ucham, co macie mi do zaproponowania!?
Kiedy kr�lowa sko�czy�a, zapanowa�a g��boka cisza. Katarzynawstrzyma�a oddech, rozwa�aj�c us�yszane s�owa. Zrozumia�a, w jakimoddaleniu od tych wszystkich wydarze� �y�a dot�d. Odkry�a te�, z pewnymzdziwieniem, �e wiadomo�� o pr�bie zamordowania jej dawnego amanta,Filipa Burgundzkiego, nie zrobi�a na niej �adnego wra�enia. Tak jakby tocia�o innej kobiety, a nie jej w�asne p�on�o wtedy w ramionach pi�knegoksi�cia.
Tymczasem oczy zebranych skierowa�y si� na konetabla, kt�ry zespuszczon� g�ow� i skrzy�owanymi na piersi ramionami trwa� w g��bokimzamy�leniu. Cisz� przerwa� osiemdziesi�cioletni biskup. Jego dr��cy g�oszabrzmia� jak p�kni�ty dzwonek.
- Dwa razy ju�, wielmo�ny konetablu, usun��e� od kr�la jegoniegodnych faworyt�w. Czy� mia�by� si� zawaha� teraz, kiedy trzeba touczyni� po raz trzeci? Czym�e r�ni si� pan de La Tremoille od Piotra deGiaca, kt�rego kaza�e� wsadzi� do wora i wrzuci� do rzeki, albo od panaCamusa de Beaulieu, kt�remu kaza�e� poder�n�� gard�o? Dlaczego wi�cLa Tremoille ci�gle jest przy �yciu?
- Dlatego, �e ten szakal potrafi si� strzec. Ci�gle ma si� na baczno�ci,gdy� wie, �e jest znienawidzony. Przysi�gli�my, �e zginie, lecz nie jest torzecz �atwa...
- Nie rozumiem, co was jeszcze powstrzymuje. To prawda, �yjesz zdala od dworu. Ale masz dosy� oddanych ludzi!
- La Tremoille otacza si� tylko zaufanymi lud�mi, a kr�l, kt�rego nieodst�puje ani na krok, jest jego najlepszym stra�nikiem - przerwa�Richemont. - Od pocz�tku lata zamkn�li si� razem w fortecy w Amboise.
Nie, to nie ch�ci nam brak, lecz �rodk�w!
Na takie dictum biskup zerwa� si� na r�wne nogi, nie mog�copanowa� wzburzenia.
- Wprawny �ucznik trafi do ka�dego celu! Kiedy La Tremoillewychodzi. .
- On nigdy nie wychodzi! Jest taki gruby i ci�ki, �e �aden ko� niejest w stanie go ud�wign��. Podr�uje w zamkni�tej karocy, otoczonystra�nikami, i nawet w nocy nie zdejmuje kolczugi.
- Uderzcie w nocy!
- On nie korzysta z kr�lewskich apartament�w, kt�re uwa�a zaniepewne. Na noc zamyka si� w wie�y, gdzie strze�e go pi��dziesi�ciuzbrojnych ludzi.
- A wi�c trucizna do posi�ku! Richemont westchn��.
- Dania, kt�re spo�ywa, i wino pr�buje najpierw trzech oficer�wkr�lewskich - odpowiedzia� ponuro przyjaciel Richemonta, Pregent deCoetivy.
Pan de Bueil krzykn�� ze z�o�ci, zerwa� z nosa okulary i cisn�� nimi oposadzk�.
- Czy tylko tyle masz nam do powiedzenia, panie konetablu? Czyprzyznajesz si� do swej niemocy, a mo�e pan de La Tremoille jest diab�emwcielonym? Na rany Chrystusa! To� to cz�owiek z krwi i ko�ci, otoczonylud�mi s�abymi i przekupnymi, kt�rzy sprzedadz� swoje przywi�zanie zagar�� z�ota!
- Ja osobi�cie strzeg� si� przywi�zania, kt�re mo�na kupi�, wielebnybiskupie. Potrzebny nam jest cz�owiek nie tylko zdolny do po�wi�cenia,ale i gotowy po�wi�ci� swoje �ycie, gdy� trzeba uderzy� prawie �e naoczach kr�la, a �mia�ek nie wyjdzie z tego �ywy. A wi�c, panowie, kt�ryspo�r�d was got�w jest wbi� sw�j sztylet w gard�o La Tremoille'a i umrze�natychmiast od cios�w stra�nik�w?
Na pytanie konstabla odpowiedzia�a g��boka cisza. Rycerzespogl�dali na siebie z zak�opotaniem. Serce Katarzyny nape�ni�o si�gniewem. Byli w�r�d nich najdzielniejsi z dzielnych, a jednak �aden z nichnie wyst�pi� do przodu, ka�dy pragn�� walczy� w blasku dnia, w chwale iszcz�ku broni, w�r�d �opotania chor�gwi, lecz zabija� w cieniu, uderzy� zzasadzki po to, aby zgin�� pod ciosami s�u�by, tego ich duma nie mog�aznie��. A mo�e nie ucierpieli wystarczaj�co od La Tremoille'a? Inaczejniczego bardziej by nie pragn�li ni� jego g�owy, i to za ka�d� cen�!
Ich zamki nie sp�on�y, ich nazwiska nie zosta�y zbrukane i �aden znich nie utraci� najdro�szej sercu istoty!
Katarzyna poczu�a w ustach gorzki smak ��ci, a ca�ym jej cia�emwstrz�sn�a bezsilna z�o�� i kiedy kr�lowa g�osem zdradzaj�cym g��bokieniezadowolenie powiedzia�a: �Ale�, mo�ci panowie, musicie podj�� m�sk�decyzj�", wsta�a z miejsca i ukl�k�a przed tronem.
- Za pozwoleniem Waszej Wysoko�ci, ja jestem gotowa podj�� si�zadania, przed kt�rym uchylaj� si� ci rycerze! Nie mam ju� nic dostracenia opr�cz w�asnego �ycia... a ono nie ma dla mnie �adnegoznaczenia, je�li mog� pom�ci� mego ukochanego m�a. Racz tylkopami�ta�, pani, o moim synu i opiekowa� si� nim.
Wok� Katarzyny podnios�a si� wrzawa. W jednej chwili wszyscypanowie podbiegli do schod�w, na kt�rych kl�cza�a Katarzyna, a ka�dy znich zaciska� d�o� na r�koje�ci szpady.
- Niechaj B�g mi przebaczy! - krzykn�� Piotr de Breze z przej�ciem.
- Wydaje mi si�, �e pani de Montsalvy uwa�a nas wszystkich za tch�rzy!
Czy mo�emy dopu�ci�, aby nas tak zniewa�a�a?
Ze wszystkich stron odezwa�y si� rozgniewane g�osy, kt�re przerwa�lodowaty g�os Katarzyny.
- Za pozwoleniem kr�lowej i ja�nie pana konetabla, �miem twierdzi�,mo�ci panowie, �e szkoda traci� czas na pr�n� gadanin�! Nie chodzi o to,aby wyznaczy� najdzielniejszego z was, lecz aby na zimno zdecydowa� o�mierci cz�owieka i o tym, jakich �rodk�w nale�y do tego u�y�. Ot�,mo�ci panowie, �aden ze sposob�w, o jakich tutaj wspomnieli�cie, niewyda� mi si� dobry.
W tej chwili rycerze rozst�pili si�, daj�c przej�cie cz�owiekowizwanemu Tristanem Eremit�, kt�ry by� koniuszym konetabla. Flamand zbladoniebieskimi oczami oraz zimn�, niewzruszon�, zarazem pospolit� ipe�n� majestatu twarz�, mia� oko�o trzydziestu lat.
Zgi�� kolano przed kr�low�, czekaj�c, aby mu pozwoli�a m�wi�.
Richemont rzuci� pytaj�ce spojrzenie na Jolant�, po czym rzek�:- Kr�lowa pozwala ci m�wi�! Co masz do powiedzenia?
- To, co nast�puje: wielkiego szambelana nie mo�na dopa�� nazewn�trz, poniewa� w og�le nie wychodzi; musi si� wi�c to sta� wsiedzibie kr�la.
- W�a�nie to stwierdzili�my - powiedzia� Jan de Breze zniezadowoleniem. - Innymi s�owy, jest to niemo�liwe!
- By� mo�e jest to niemo�liwe w zamku Amboise - ci�gn�� TristanEremita, nie trac�c rezonu - poniewa� gospodarz jest po jego stronie, leczby�oby to mo�liwe w zamku, kt�rego w�a�ciciel by�by naszymsprzymierze�cem, na przyk�ad w Chinon. Jego zarz�dca, pan Raoul deGaucourt, przy��czy� si� potajemnie do pana konetabla i jest mu ca�kowicieoddany!
Po plecach Katarzyny przebieg� zimny dreszcz; Raoul de Gaucourt...
Dawny zarz�dca Orleanu! Cz�owiek, kt�ry nienawidzi� Joanny d'Arc iwalczy� z ni� zajadle! Co takiego m�g� mu uczyni� La Tremoille, �e takradykalnie zmieni� ob�z?
- To by�oby mo�liwe, gdyby uda�o si� sprowadzi� kr�la, a wraz znim La Tremoille'a do Chinon. Lecz wielki szambelan nie lubi Chinon,gdzie na ka�dym kroku �yje pami�� Dziewicy Orlea�skiej, a mieszka�cyzachowali jej obraz w swych sercach. La Tremoille nigdy nie zgodzi si�zawie�� tam kr�la, znaj�c jego s�ab� natur�. Ba�by si�, �eby kr�l nieus�ysza� w Wielkiej Komnacie echa g�osu Joanny! Nie wie, �e Gaucourtjest nasz, lecz nigdy nie zgodzi si� zabra� kr�la do Chinon!
- A jednak musi go tam zabra�! - krzykn�a Katarzyna.
- Czy nikt nie ma na niego �adnego wp�ywu? Ka�dy cz�owiek majaki� s�aby punkt, kt�ry wystarczy wykorzysta�. Jaki jest s�aby punktszambelana?
- S�usznie, szambelan ma dwie s�abo�ci: z�oto i kobiety - rzuci�Ambro�y de Lore, wysoki rudzielec, kt�ry nigdy si� nie u�miecha�. Gdyby znalaz�a si� taka kobieta, kt�ra zawr�ci�aby mu w g�owie, by� mo�epope�ni�by jakie� g�upstwo - m�wi�, przygl�daj�c si� z bezczeln�natarczywo�ci� Katarzynie.
Jego intencja by�a tak jasna, �e opanowa�o j� nag�e uczucie buntu. Zakogo j� uwa�a� ten cyniczny cz�owiek? Czy mia� zamiar wprowadzi� do��ka La Tremoille'a �on� Arnolda de Montsalvy'ego? Powstrzyma�a si�jednak od ostrej repliki, kt�ra cisn�a si� na usta. . A mo�e to nie jest takag�upia my�l? Od zawr�cenia w g�owie m�czy�nie do oddania si� mu jestd�uga droga, a kto wie czy...
Ale tok jej my�li przerwa� gniewny g�os Piotra de Brezego. On tak�e,tak jak i wszyscy pozostali, poj�� sens s��w pana Ambro�ego i rzuci� si� naniego czerwony ze z�o�ci.
- Jeste� szalony! Kogo masz na my�li? Zas�ugujesz, �ebym ciwsadzi� twoje bezczelne s�owa do gard�a, mimo �e jeste� moimprzyjacielem, gdy� nigdy nie dopu�ci�bym...
- Spok�j, panie de Breze! - przerwa�a kr�lowa. - W ko�cu naszprzyjaciel nie powiedzia� nic takiego, co mog�oby dotkn�� pani� deMontsalvy. Jedynie jego wzrok by� niedyskretny. Zapomnijmy o tym!
- W ka�dym razie - powiedzia� Richemont - La Tremoille wystrzegasi� wielkich dam. S� zbyt inteligentne, a ponadto ich pozycja pozwala imna por�wnania, kt�re nie zawsze s� dla niego korzystne. On lubi kobietyrozpustne, kobiety sprzedajne, zr�czne w rozlicznych grach mi�osnych, atak�e pi�kne wie�niaczki, z kt�rymi wyprawia, co mu si� �ywnie podoba.
- Zapominasz o m�odych paziach, panie! - wtr�ci� sarkastycznieTristan Eremita. - Teraz wielki szambelan delektuje si� jeszcze czym�innym. Ot� od ponad miesi�ca w fosach Amboise zainstalowa�a si� grupaEgipcjan czy Cygan�w. Mieszczanie boj� si� ich, gdy� oni kradn�, przepowiadaj� przysz�o�� i potrafi� rzuci� urok. Z tego strachu s� dla nich hojni.
M�czy�ni s� kowalami lub graj� na instrumentach. Kobiety ta�cz�.
Niekt�re z nich s� bardzo pi�kne, a La Tremoille czasem ka�e przys�a�kt�r�� do zamku dla swoich uciech i s�dz�, �e to bardziej jego wola ni�g��d zatrzymuje tych ludzi w Amboise.
Katarzyna s�ucha�a z wielkim zainteresowaniem mowy Flamanda,tym bardziej �e zdawa�o si�, i� zwraca si� zw�aszcza do niej. Na razie niemog�a jednak zrozumie�, do czego zmierza.
- A wi�c sugerujesz - rzek� wynio�le Jan de Bueil - �e mamy si�zm�wi� z tymi dzikusami? C� za wspania�a gwarancja powodzenia!
Ka�dy z nich sprzeda nas La Tremoille'owi za par� kur!
- W �adnej mierze, panie - odpowiedzia� Tristan ze wzrokiemutkwionym w Katarzynie. - S�dzi�em, �e kobieta inteligentna, sprytna iodwa�na, w odpowiednim przebraniu...
- Do czego zmierzasz? - przerwa� Breze podejrzliwie.
Tristan waha� si� z odpowiedzi�, ale Katarzyna zrozumia�a, co mia�na my�li i dlaczego obawia� si� reakcji innych rycerzy. Odgad�a jegopomys� w�wczas, kiedy zacz�� m�wi� o Cyganach. Ta my�l bardzo jej si�spodoba�a. U�miechn�a si� do Flamanda i po�o�y�a d�o� na ramieniu panade Breze.
- S�dz�, �e zrozumia�am my�l pana Tristana - powiedzia�a spokojnie.
- Chcia� powiedzie�, �e je�eli za wszelk� cen� chc� zem�ci� si� na LaTremoille'u, jestem najlepsz� osob� do zagrania tej roli!
Na takie s�owa zapanowa�a nieopisana wrzawa. Wszyscy panowiezacz�li krzycze� jednocze�nie, lecz dominowa� cienki g�os biskupa. TylkoAmbro�y de Lore nie odzywa� si� ni s�owem, jedynie jeden z k�cik�w jegoust rozci�gn�� si� w czym�, co od biedy mo�na by�o nazwa� u�miechem.
Kr�lowa musia�a podnie�� g�os.
- Uspok�jcie si�, mo�ci panowie! - rzek�a stanowczo. - Pojmuj�wasze wzburzenie na tak hard� propozycj�, ale krzyki s� namniepotrzebne. Jeste�my w obliczu tak trudnej sytuacji, �e najmniejszeszanse powodzenia... jak i najbardziej szalone, powinny by� rozpatrzone zzimn� krwi�. Co do ciebie za�, Katarzyno, czy zastanowi�a� si� nale�ycienad swoimi s�owami i pomy�la�a� o niebezpiecze�stwie, na jakie si�narazisz?
- Wszystko obmy�li�am, pani, i nie s�dz�, aby by�o nie doprzezwyci�enia. Je�li mog� s�u�y� tobie i kr�lowi, mszcz�c si� zanajdro�sze mi osoby, b�d� uwa�a�a si� za szcz�liw�.
Konetabl odszuka� wzrok Katarzyny i wpi� si� we� swym b��kitnymspojrzeniem niczym drapie�ny ptak.
- Ryzykujesz �ycie na ka�dym kroku. Czy wiesz, �e je�li LaTremoille ci� rozpozna, to nie ujrzysz �witu dnia nast�pnego? Czy zdajeszsobie z tego spraw�?
- Wiem, panie - odpar�a z lekkim uk�onem - i przyjmuj� to ryzyko! Aponadto chcia�abym, aby� nie czyni� go wi�kszym ni� jest. Wielkiszambelan prawie mnie nie zna. By�am dw�rk� kr�lowej Marii i rzadkoznajdowa�y�my si� w otoczeniu kr�la. La Tremoille widzia� mnie dwa lubtrzy razy, zawsze w otoczeniu innych dam dworu i tylko przelotnie, tak i�nie mo�e mnie rozpozna�, zw�aszcza w przebraniu.
- A wi�c doskonale! Na wszystko masz odpowied�, pani! Podziwiamtwoj� odwag�.
Konetabl odwr�ci� si�, chc�c powiedzie� co� do Tristana Eremity,ale przerwa� mu Jan de Bueil.
- Zak�adaj�c, �e przyjmiemy propozycj� pani de Montsalvy i �epozwolimy jej zagra� t� niebezpieczn� rol�, nie mo�emy mie� pewno�ci,�e uczyni to w spos�b dosy� przekonuj�cy. Ci Cyganie maj� swoje dziwnezwyczaje...
- Zwyczaje, kt�re znam - przerwa�a mu Katarzyna. - Moja wiernatowarzyszka, Sara, jest jedn� z nich. Zosta�a ongi� sprzedana na targuniewolnik�w w Wenecji.
- Lecz czy ci ludzie zgodz� si� by� naszymi wsp�lnikami? - spyta�Piotr de Chaumont. - S� dzicy i wolni.
Na w�skich wargach Flamanda pojawi� si� u�miech, w kt�rym czai�asi� gro�ba.
- Ale kochaj� z�oto i boj� si� kata. Wystarczy nastraszy� ich sznuremi obieca� �adn� sumk�. A do tego ta Sara jest jedn� z nich i z pewno�ci�zostanie dobrze przyj�ta... Je�li pozwolisz, panie konetablu, ja samchcia�bym zaprowadzi� pani� Katarzyn� do obozu Cygan�w. I b�d�utrzymywa� z wami ��czno��.
- S�dz�, �e ten plan jest dobry - odpar� konetabl. - Zgadzam si�. Czykto� ma co� przeciwko niemu?
- Nie, nic - odpar� biskup. - Boimy si� tylko, �e tak szlachetna iuczciwa pani ryzykuje sw� dusz� i cia�o w niebezpiecznymprzedsi�wzi�ciu...
- Nie ma obawy, Wasza �wi�tobliwo�� - rzek�a Katarzyna. - Umiemsi� broni�.
- Ale jest jedna sprawa, kt�r� chcia�bym wyja�ni� - nalega� biskup. Jak uda ci si� zmusi� La Tremoille'a, aby opu�ci� Amboise i uda� si� doChinon? Lubi Cyganki, zgoda, lecz nie s�dz�, by pozwala� im sob� rz�dzi�.
A ty nie b�dziesz w jego oczach nikim wi�cej ni� jedn� z nich...
Katarzyna roze�mia�a si� i jej �miech w cudowny spos�brozchmurzy� ponure czo�a rycerzy.
- Co do tego, mam pewien pomys�, lecz pozw�l, Wasza�wi�tobliwo��, �e go teraz nie wyjawi�. Wiedz tylko, �e mam zamiarwykorzysta� najsilniejsz� s�abo�� szambelana: umi�owanie z�ota!
- A wi�c niechaj B�g ci� prowadzi, moja c�rko! B�dziemy modli�si� za ciebie.
I poda� Katarzynie do uca�owania lew� d�o�, na kt�rej l�ni� wielkiszafir, a praw� uczyni� na jej czole znak krzy�a.
Serce Katarzyny bilo jak b�ben. Nareszcie nadszed� czas walki, czasspotkania z szakalem w jego w�asnej norze!
- Panowie - zabrzmia� uroczy�cie g�os kr�lowej - zanim si�rozstaniemy, przysi�gnijcie, �e wiernie strzec b�dziecie naszego sekretu i�e nie ustaniecie w wysi�kach, dop�ki cz�owiek, kt�remu przysi�gli�cie�mier�, b�dzie przy �yciu! Przysi�gnijcie i niech nas wspomaga MatkaBoska i Jezus Chrystus!
Rycerze wyci�gn�li prawe r�ce nad krzy�em z szafir�w, kt�ry biskupzdj�� z szyi.
- Przysi�gamy! - zakrzykn�li jednocze�nie. - La Tremoille zginiealbo my zginiemy!
Potem, jeden za drugim, podchodzili do kr�lowej i przykl�kaj�c najedno kolano, ca�owali jej d�o�, po czym wychodzili z wielkiej sali.
Jedynie Richemont i Tristan Eremita pozostali, aby om�wi�szczeg�y wyprawy. Kr�lowa rozmawia�a z konetablem, a Katarzynapodesz�a do Flamanda.
- Chcia�am ci podzi�kowa� - powiedzia�a cicho. - Tw�j koncepturatowa� nas wszystkich i s�dz�, �e to znak przeznaczenia. Nie mog�e�przecie� wiedzie�, �e moja s�u��ca...
- A jednak wiedzia�em, pani - odpowiedzia� Tristan. - Nie dzi�kujmi! To nie ja wpad�em na ten koncept, lecz ty sama mi go podsun�a�!
- Wiedzia�e�? Ale sk�d?
- Wiem zawsze to, co chc� wiedzie�! Lecz nie obawiaj si�: b�d�s�u�y� ci tak samo wiernie, jak s�u�� konetablowi!
- Dlaczego? Wcale mnie nie znasz!
- To prawda, ale nie musz� spotka� kogo� dwa razy, aby pozna� jegowarto��. B�d� ci s�u�y� z prostej przyczyny: mam na to ochot�!
Zagadkowy Flamand opu�ci� Katarzyn� i zbli�y� si� do konetabla,zostawiaj�c kobiet� z jej my�lami. Kim by� ten dziwny cz�owiek, zwyk�ykoniuszy, kt�ry potrafi� dowiedzie� si� o niej wszystkiego? By�o w nimco� niepokoj�cego, lecz Katarzyna zdecydowa�a si� przyj�� go jakotowarzysza przygody.
Spieszno jej by�o do Sary, poprosi�a wi�c o pozwolenie odej�cia.
Wychodz�c z sali, natkn�a si� na Piotra de Brezego. Wydawa� si�niezwykle poruszony.
- �askawa pani - zwr�ci� si� do niej dr��cym g�osem. - Czy mo�eszofiarowa� mi kilka chwil rozmowy? Mam ci wiele do powiedzenia!
- A� tyle? - spyta�a ironicznie Katarzyna. - My�la�am, �e wszystkoju� sobie powiedzieli�my wczoraj wieczorem!
Na wspomnienie tamtego spotkania Breze zawstydzi� si� i Katarzynapomimo urazy zauwa�y�a, �e ten kolos - czerwieni�cy si� jak dziecko - jestczaruj�cy, a przy tym przystojny jak m�ody B�g. Poczu�a, �e jej urazaznika jak za dotkni�ciem r�d�ki. Spojrza�a na niego ju� nie tak surowo, anawet przyj�a jego d�o�. Podeszli do okna. Katarzyna usiad�a nakamiennej �awie i podnios�a oczy na olbrzyma.
- A wi�c s�ucham! Co masz mi do powiedzenia?
- Najpierw chcia�em przeprosi� ci�, pani, za wczoraj. Wpad�em dotego pokoju, bo zazwyczaj ja go zajmuj�. Nie wiedzia�em, �e jest zaj�ty.
- Wobec tego przebaczam ci. Czy o to ci chodzi�o?
Piotr de Breze nie odpowiedzia� od razu. Sta�, mn�c nerwowo ko�ce�upana.
- Musz� ci co� wyzna� - wyrzuci� wreszcie z siebie, nie pr�buj�cnawet podnie�� oczu na Katarzyn�.
Piotr de Breze nie spotka� dot�d r�wnie pi�knej kobiety, a blask jejfio�kowych oczu tak onie�miela� tego cz�owieka, przed kt�rym uciekli lordScales i Thomas Hampton, �e nie by� w stanie wym�wi� s�owa.
- S�ucham - rzek�a spokojnie Katarzyna.
Zacisn�� d�onie, nabra� powietrza jak p�ywak rzucaj�cy si� do wody irzek�:- Pani, odrzu� my�l o planie, nie id� tam! Po co ci to? Chcesz, aby LaTremoille zgin��? Przysi�gam, �e p�jd� tam sam i w obliczu kr�la zadammu �miertelny cios w twoim imieniu!
- To by by�o wystawienie si� na pewn� zgub�. Kr�l kaza�by ci�wrzuci� do lochu i straci�!
- Co mi tam! Wol� to, ni� widzie�, jak nara�asz �ycie! Na lito��bosk�... zrezygnuj z tego! Miej lito�� dla siebie.. i dla mnie! Nie umiemdobiera� s��w, jestem niezr�czny... - ale wiesz ju�, �e ci� kocham, niemusz� ci tego m�wi�...
- I kochaj�c mnie, chcesz dla mnie umrze�? Piotr upad� do jej st�p,wznosz�c na Katarzyn� przepe�nione uczuciem oczy.
- Niczego nie pragn� bardziej! - wyszepta�.
- A ja chc�, aby� �y�! Musisz wiedzie�, �e to, co mnie popycha dotego czynu, to pami�� cz�owieka, kt�rego nazwisko nosz�, jedynegocz�owieka, kt�rego kocha�am i zawsze b�d� kocha�!
- Och! Nie mam nadziei, �e kiedy� mnie pokochasz - westchn��. Widywa�em cz�sto kapitana de Montsalvy'ego, kiedy jeszcze by�emzwyk�ym paziem, a potem koniuszym, i podziwia�em go jak �adnegoinnego rycerza. A tak�e zazdro�ci�em mu. By� taki, jaki ja chcia�em by�:silny, odwa�ny, pewny siebie! Kt�ra kobieta, maj�c mi�o�� takiegom�czyzny, chcia�aby drugiego?... Ja wcale nie mam z�udze�...
- A jednak - przerwa�a Katarzyna, nie chc�c da� pozna� po sobiewzruszenia - ka�da kobieta mog�aby by� dumna, kochaj�c ci�.
- Ale w por�wnaniu z nim jestem niczym? Czy to chcia�a� mi da� dozrozumienia przed chwil�? Czy kocha�a� go do tego stopnia?
Na wspomnienie utraconego szcz�cia serce Katarzyny nape�ni�o si�b�lem. Jej cia�em wstrz�sn�� szloch, a po policzkach pop�yn�y �zy.
- Nadal kocham Arnolda najbardziej na �wiecie! Odda�abym �ycie izbawienie mej duszy za jedn� cho�by godzin� z nim. Widzisz wi�c, �eniczego przed tob� nie ukrywam. Przed chwil� m�wi�e� mi oniebezpiecze�stwie, na jakie si� nara��. Wiedz zatem, �e gdybym nie mia�asyna, ju� dawno szuka�abym �mierci. .
- A wi�c widzisz, pani, �e musisz �y�! Pozw�l mi sobie pom�c, chc�by� twym przyjacielem i obro�c�. Jeste� taka bezbronna, taka delikatna.
Przysi�gam, �e nie b�d� ci si� narzuca� ze swoj� mi�o�ci�, niczego nieb�d� ��da�, pozw�l mi tylko, abym zosta� twoim rycerzem. Wyjd� zamnie! Mam dobre nazwisko, fortun�.. i wiele ambicji.
Katarzyna by�a tak zaskoczona, �e nie wiedzia�a, co odpowiedzie�.
- Jeste� szybki, panie rycerzu! - rzek�a, wstaj�c z �awy. - Ile masz lat?
- Dwadzie�cia trzy!
- Ja mam prawie dziesi�� lat wi�cej!
- C� to szkodzi! Masz wygl�d m�odej dziewczyny i jeste�najpi�kniejsz� kobiet�, jak� kiedykolwiek nosi�a ziemia! Czy chcesz, czynie, b�dziesz dam� mego serca i odt�d b�d� nosi� tylko twoje barwy!
- Moje barwy to barwy �a�oby, panie. . Czy zanim mnie spotka�e�,nie mia�e� damy serca?
Ku wielkiemu zdumieniu Katarzyny Piotr de Breze zrobi� okropnygrymas i krzywi�c si�, powiedzia� z wyra�n� niech�ci�:- Damy nie mam, nie! Mam narzeczon�. Nazwa si� Joanna deBecCrespin i.. jest taka brzydka, �e nie mog� tego opisa�.
Katarzyna wybuchn�a �miechem i atmosfera od razu sta�a si� mniejnapi�ta. Piotr tak�e si� roze�mia�. Katarzyna spontanicznie wyci�gn�a doniego obie d�onie, w kt�rych rycerz ukry� twarz.
- Pilnuj narzeczonej, Piotrze, a dla mnie zachowaj przyja��. Bardzojej potrzebuj�.
Rycerz rzuci� na ni� spojrzenie pe�ne nadziei.
- Czy mog� czuwa� nad tob�, nosi� twe barwy i broni� ci�?
- Oczywi�cie! Jednak�e pod warunkiem, �e nie uczynisz nic, comog�oby przeszkodzi� moim planom. Przyrzekasz?
- Przyrzekam... - odpar� rycerz bez specjalnego entuzjazmu. - Aleb�d� czuwa� w Amboise przez ca�y czas, gdy ty tam b�dziesz, a gdybysta�o ci si� co� z�ego...
Twarz Katarzyny spowa�nia�a, oczy pociemnia�y, a w k�cikach ustpojawi�a si� zmarszczka zaci�to�ci.
- Je�li zgin�, wykonuj�c zadanie, i je�li naprawd� mnie kochasz,wtedy zr�b to, co mi zaoferowa�e�. Je�li umr�, zabij ze wzgl�du na pami��o mnie wielkiego szambelana! Zrobisz to?
Piotr de Breze wyci�gn�� szpad� i zacisn�wszy d�o� na r�koje�ci,wyrzuci� z siebie jednym tchem:- Przyrzekam na �wi�te relikwie znajduj�ce si� w tej szpadzie!
Przyrzekam!
Wchodz�c do pokoju, Katarzyna ze zdziwieniem ujrza�a, �e Sarabierze si� za �by z Tristanem Eremit�. Jej wrzaski s�ycha� by�o a� naschodach, za to Flamand odpowiada� jej o wiele spokojniej. PrzybycieKatarzyny przerwa�o szarpanin�. Sara, czerwona ze z�o�ci, mia�aprzekrzywiony czepek.
- Co tu si� wyprawia? - spyta�a Katarzyna. - Wasze krzyki s�ycha� a�na galerii!
- Ja nie podnosi�em g�osu, pani! - t�umaczy� si� Tristan.
- To mi nie wyja�nia przyczyny waszej zwady. A zreszt�... niewiedzia�am, �e si� znacie.
- Poznali�my si� przed chwil� - wyja�ni� Flamandczyk bezentuzjazmu. - I musz� ci od razu zakomunikowa�, �askawa pani, �e twojas�u��ca nie zgadza si� z naszymi planami.
Te s�owa jeszcze bardziej podsyci�y rozj�trzenie Sary, kt�re tymrazem obr�ci�o si� przeciw Katarzynie.
- Jeste� szalona! Chcesz przebra� si� za Cygank� i w takim strojuzbli�y� si� do szambelana? Powiedz mi po co? �eby ta�czy� przed nim jakSalome przed Herodem?
- W rzeczy samej! Z t� wszak�e r�nic�, �e stawk� b�dzie jegow�asna g�owa! Doprawdy zadziwiasz mnie, Saro. My�la�am, �e ucieszyszsi�, mog�c odwiedzi� swoich.
- Nie ma �adnej pewno�ci, �e to s� ludzie z mego plemienia. Ja nienale�� do ka�dego w�drownego szczepu. Jestem z pot�nego plemieniaKalderas, kt�re kiedy� w�drowa�o za hordami Czyngis Chana, i nie ma�adnego dowodu na to, �e ludzie obozuj�cy pod Amboise s� z z nimspokrewnieni.
- �eby to sprawdzi�, najlepiej do nich p�j��! - przerwa� Tristan.
- Nie wiesz, co m�wisz. Ci Cyganie to mog� by� D�aci, a oni mnienie przyjm�...
- Dosy� tego! - przerwa�a zniecierpliwiona Katarzyna. - Ja udam si�do Cygan�w z panem Eremit�. Ty mo�esz zosta� tutaj. Kiedy ruszamy,panie?
- Jutro w nocy.
- Dlaczego nie tej nocy?
- Dlatego, �e tej nocy czeka nas inne zadanie. Czy mog� ci� prosi�,pani, aby� zdj�a nakrycie g�owy?
- A mo�e jeszcze sukni�? - rozz�o�ci�a si� Sara. - Toaleta damy niejest przeznaczona dla m�skich oczu!
- Tote� nie chc� ci� zast�pi�. Musz� tylko co� zobaczy�.
Katarzyna pos�usznie wyci�gn�a szpilki, kt�re podtrzymywa�y jejstroik, i rozpu�ci�a w�osy, kt�re z�otym deszczem opad�y na ramiona.
- Szkoda, �e nie s� d�u�sze... To mo�e wyda� si� dziwne, gdy�wszystkie te diabelskie Cyganki maj� d�ugie, czarne w�osy si�gaj�ce dopasa. .
W jednej sekundzie Sara skoczy�a Tristanowi do oczu, krzycz�c, �eona tak�e jest tak� �diabelsk� Cygank�" i �eby mia� si� na baczno�ci.
Katarzyna z trudem odci�gn�a rozjuszon� kobiet� od jej ofiary.
- No, uspok�j si�, Saro! Pan Eremita nie chcia� ci� obrazi�!
Powiedzia�, co mu �lina na j�zyk przynios�a. Nieprawda�, Tristanie?
- W�a�ciwie... - t�umaczy� si� Tristan bez wi�kszego przekonania. M�j j�zyk by� zbyt szybki, ot co! Ale wracajmy do twoich w�os�w,Katarzyno.
- Obci�am je jaki� rok temu. Czy to wielka przeszkoda?
- Nie, nie. Nie mamy wiele czasu! Czy mo�esz uda� si� ze mn� nawypraw� do miasta dzi� wieczorem, Katarzyno?
- Tam gdzie ona, tam i ja! - o�wiadczy�a Sara. - I chcia�abym pozna�takiego, kt�ry mi w tym przeszkodzi!
Flamandczyk ci�ko westchn�� i spojrza� krzywo na Cygank�.
- Je�li musisz... Podobno umiesz trzyma� j�zyk za z�bami. A wi�cczy p�jdziesz ze mn�, Katarzyno?
- Oczywi�cie! Przyjd� po nas, kiedy nadejdzie stosowna chwila.
B�dziemy na ciebie czeka�! Dok�d p�jdziemy?
- Nie zadawaj �adnych pyta� i postaraj si� mi zaufa�!
Sara, mile po�echtana komplementem Tristana, uspokoi�a si� izabra�a do czesania swojej pani. Przez chwil� Flamandczyk przygl�da� si�zr�cznym r�kom Cyganki uwijaj�cym si� wok� g�owy Katarzyny.
- Dzi� wieczorem trzeba b�dzie w�osy ukry�, a jutro najstosowniejszy b�dzie m�ski str�j - powiedzia� Tristan.
W tej chwili Sara upu�ci�a grzebie� i spinki, stan�a przedFlamandczykiem podpieraj�c si� pod boki i przytkn�wszy sw�j nos dojego nosa, wycedzi�a:- Nie licz na mnie, m�j ch�opcze! Mo�esz przynie�� m�ski str�j dlapani - a my�l�, �e ona to lubi - lecz je�li chodzi o mnie, to �adna si�a niezmusi mnie nigdy wi�cej do wciskania si� w te �mieszne rury, kt�renazywacie getrami, ani w te nie mniej �mieszne kr�tkie tuniki nazywane�upanami. Je�li chcecie, abym przebra�a si� za m�czyzn�, znajd�cie mimnisi habit. Przynajmniej mo�na si� w nim rusza�!
Tristan otworzy� usta, �eby co� powiedzie�, lecz widz�c Sar� w takbojowej postawie, u�miechn�� si� tylko, po czym oznajmi�:- W�a�ciwie nie jest to z�y pomys�... A wi�c do wieczora, Katarzyno!
* * *
Dawno przebrzmia�y d�wi�ki dzwon�w na Anio� Pa�ski, kiedyKatarzyna, Tristan i Sara opu�cili zamek i zag��bili si� w dzielnic�handlow� otaczaj�c� katedr� �wi�tego Maurycego. Wszystkie okienniceby�y pospuszczane, tylko przez szpary mo�na by�o tu i �wdzie dostrzec�wiat�o �wiecy lub lampki oliwnej. Miasto, nad kt�rym kr�lowa�y strzelistewie�e katedry, wkr�tce mia�o zag��bi� si� we �nie.
Trzy cienie przesuwa�y si� bezszelestnie w�skimi uliczkami.
Katarzyna i Sara odziane w ciemne p�aszcze, z g�owami ukrytymi wkapturach, by�y prawie niewidoczne na tle czarnych mur�w. Tristannasun�� na oczy wielki, czarny kapelusz, os�aniaj�c si� od deszczu. Brukby� �liski, a w powietrzu unosi�a si� wo� ryb.
- To ulica Rybak�w - obja�ni�. - Wkr�tce b�dziemy na miejscu.
Kobiety przy�pieszy�y kroku. Niebawem zapach ryb zast�pi�a md�awo� atramentu i kleju. Byli na ulicy Wytw�rc�w Pergaminu. Wok�panowa�y ciemno�ci, tylko z jednego okna przenika�y w�skie stru�ki�wiat�a. Tristan zatrzyma� si� przed tym oknem, a raczej przed drzwiamiznajduj�cymi si� tu� poni�ej. Oczom Katarzyny, przyzwyczajonym dociemno�ci, ukaza� si� krzywy, jakby zgarbiony dom zbudowany zkamienia. Drzwi by�y niskie, lecz solidnie wzmocnione �elaznymi�wiekami. Nad nimi wisia� szyld przedstawiaj�cy kartk� pergaminu olekko zawini�tych rogach.
Tristan chwyci� za ko�atk� i powoli, trzy razy, zastuka�. Po chwilidobieg� ich cichy odg�os krok�w. Drzwi otworzy�y si� bez ha�asu i naprogu ukaza�a si� drobna staruszka w popielatej sukience, bia�ym fartuszkui bia�ym czepku.
- Mistrz Wilhelm czeka na ciebie, panie, i na was, szlachetne panie!
W g��bi w�skiego korytarza wida� by�o schody o�wietlone lampk�oliwn�. Nagle da� si� s�ysze� gromki g�os dochodz�cy z g�ry.
Katarzyna zadr�a�a. Ten g�os by� podobny do g�osu Waltera! Jednakgdy po chwili jego w�a�ciciel ukaza� si� na schodach, okaza�o si�, �e niema ani w�os�w, ani brwi, ani brody, za to jego policzki i czo�o usiane s�dziwnymi czerwonymi plamami. Spod nasuni�tego na czo�o czarnegoberetu spogl�da�y przekrwione, zm�czone oczy. Katarzyna musia�a powstrzyma� odruch obrzydzenia na widok tak odpychaj�cej istoty.
Maszkara przypatrywa�a si� jej uparcie, zacieraj�c r�ce i bez przerwyoblizuj�c spieczone wargi.
- A wi�c to jest ta dama, kt�rej sk�ra ma pociemnie�... Najpierwwsadzimy j� do k�pieli. . a potem zajmiemy si� w�osami...
Katarzyna cofn�a si� odruchowo, a Sara zmarszczy�a brwi.
- Do k�pieli? - wystraszy�a si�. - Ale ja...
- To konieczne! - odpar� mistrz Wilhelm z wielkim namaszczeniem. Twoja sk�ra musi zmieni� kolor!
Sytuacja sta�a si� napi�ta i Tristan zrozumia�, �e czas wkroczy� doakcji.
- To b�dzie k�piel zio�owa, pani Katarzyno, kt�ra nie mo�e nikomuzaszkodzi�. Sara pani pomo�e. My�l� jednak, �e najpierw musz� ciprzedstawi� mistrza Wilhelma. Od lat zajmuje si� sztuk� zdobnicz� i jestjednym z najlepszych w tym zawodzie we Francji. Opr�cz tego, przez d�ugi czas by� jednym z najwy�mienitszych cz�onk�w Bractwa M�ki Pa�skiej,kt�re w Pary�u wystawia�o przepi�kne misteria. Sztuka makija�u i zmianawygl�du nie maj� przed nim tajemnic. Niejedna szlachetnie urodzona zAngers, widz�c swe siwiej�ce w�osy, dyskretnie ucieka si� do jegopomocy.
Cz�owieczek ci�gle zaciera� r�ce, s�uchaj�c z przymkni�tymipowiekami mowy pochwalnej Flamandczyka. Katarzyna, kt�rej przezmoment wydawa�o si�, �e trafi�a do gniazda czarownic, teraz troch� si�uspokoi�a i chc�c okaza� nieco uprzejmo�ci, zaczerpn�a powietrza ispyta�a:- A teraz nie wystawiasz misteri�w?
- Wojna, szlachetna pani, i n�dza panuj�ca w Pary�u rozproszy�ynasze bractwo. Ponadto z moim wygl�dem wol� si� nie pokazywa� nadeskach scenicznych. .
- Mia�e� wypadek, panie? Wilhelm zachichota� nerwowo.
- Niestety! Pewnego dnia, kiedy wciela�em si� w posta� szatana iporusza�em si� w�r�d p�on�cych �ywic� pochodni przedstawiaj�cychpiek�o, m�j kostium si� zapali�. By�em na granicy �mierci... ale uda�o misi� prze�y�... w stanie takim, jak widzisz... Pozosta�a mi moja sztukazdobnicza i rady, kt�rych udzielam, kiedy jaka� trupa daje przedstawienie.
A teraz chod� ze mn�, szlachetna pani. K�piel czeka i nie nale�y dopu�ci�,�eby wystyg�a.
Czarownik ruszy� przodem, prowadz�c Katarzyn� do swojejpracowni. By�o to przytulne pomieszczenie, wype�nione zwini�tymirulonami pergaminu, pe�ne s�oj�w z kolorowymi farbami, p�dzli cienkichjak w�osek zrobionych ze �wi�skiego w�osia lub z sier�ci kuny le�nej. Napulpicie le�a�a wielka stronica msza�u, na kt�rej z�otym tle mistrz Wilhelmmalowa� miniatur� Ukrzy�owania. Wzrok Katarzyny zatrzyma� si� nazacz�tym dziele.
- Jeste�, panie, wielkim artyst� - powiedzia�a z przej�ciem.
W zm�czonych oczach mistrza Wilhelma b�ysn�a duma.
- Szczera pochwa�a jest zawsze mi�a sercu - odpar�. - T�dy,szlachetna pani.
Ma�y gabinet, do kt�rego weszli po odsuni�ciu zas�ony, tym razemprzypomina� ca�kowicie gniazdo czarownic. Wok� paleniska z cegie�,przy kt�rym sta�a wielka balia pe�na gor�cej, ciemnej wody, wala�o si�mn�stwo s�oi, retort oraz wypchanych zwierz�t.
Katarzyna spojrza�a nieufnie na brunatny p�yn, w kt�rym miano j�zanurzy�.
- Co wsypali�cie do wody? - spyta�a podejrzliwie.
- Zio�a, same zio�a - odpowiedzia� z kamiennym spokojem mistrzWilhelm. - Pozwolicie, �e ich sk�ad pozostanie moim sekretem. Mog�tylko powiedzie�, �e s� w�r�d nich tak�e �upiny z orzech�w... Teraz,pi�kna pani, musisz si� w nich zanurzy� a� po szyj� i polewa� twarz jaknajcz�ciej. Po kwadransie efekt gotowy!
- I jak b�d� wtedy wygl�da�?
- B�dziesz mia�a cia�o tak �niade jak ta szacowna osoba, kt�ra citowarzyszy.
- I... ju� na zawsze taka zostan�? - zaniepokoi�a si� Katarzyna,wyobraziwszy sobie min� te�ciowej i ma�ego Micha�a, gdyby j� ujrzeliprzemienion� w Cygank�.
- Nie, nie obawiaj si�. Kolor b�dzie stopniowo znika�. Po dw�chmiesi�cach nie zostanie ani �ladu. Po�piesz si�, bo woda stygnie!
Po tych wyja�nieniach mistrz, jakby niech�tnie, ruszy� ku wyj�ciu.
Sara zasun�a starannie zas�ony, zas�oniwszy swoimi szerokimi plecamiszpar�, kt�ra przecie� mog�a pozosta�. Katarzyna rozebra�a si� szybko izamkn�wszy oczy, zanurzy�a si� w tajemniczej k�pieli. Jej nozdrzanape�ni�y si� s�odkaw�, lecz r�wnocze�nie pieprzow� woni�. Woda by�ami�a i ciep�a i obrzydzenie Katarzyny nagle znikn�o. Wstrzymuj�c oddechi zamykaj�c oczy, zanurzy�a g�ow� raz, dwa razy, dziesi�� razy.
- No i jaka jestem? - spyta�a niespokojnie Sar�, kt�ra poda�a jej sucheprze�cierad�o.
- Teraz mo�na ci� wzi�� za moj� c�rk�! Niesamowite! Trzeba tylkozrobi� co� z twoimi jasnymi w�osami.
Do uszu kobiet doszed� g�os mistrza.
- Sko�czy�y�cie? Ale jeszcze si� nie ubieraj, poplami�aby� ubranie!
Owini�ta prze�cierad�em Katarzyna przesz�a do pomieszczenia obok,gdzie czekali na ni� obaj m�czy�ni. Na tr�jnogu sta�a miska pe�na g�stej,czarnej mazi. Mistrz wskaza� Katarzynie taboret z czerwon� poduszk�, agdy usiad�a, pokry� jej w�osy mazi� o mocnej, nieprzyjemnej woni.
Tristan skrzywi� si�, �ciskaj�c sobie nos.
- Co za okropie�stwo! Czy kobieta mo�e by� poci�gaj�ca,wydzielaj�c podobny smr�d?
- Kiedy balsam zadzia�a za oko�o godzin�, umyjemy w�osy,pozbawiaj�c je przykrej woni.
- Z czego jest zrobiony?
- Z galas�wki, rdzy, rzymskiego witriolu i baraniego mi�sa.
Wszystkie te sk�adniki zosta�y roztarte, przedestylowane i zmieszane z�ojem.
- O, szalony! Rzymski witriol mo�e j� zabi�! - krzykn�a Sara.
- Uspok�j si�, kobieto! We wszystkim trzeba umie� zachowa�w�a�ciw� miar�! Ka�da trucizna jest �miertelna, je�li zostanie u�yta wnieodpowiedniej ilo�ci...
D�ugie palce mistrza pie�ci�y delikatnie w�osy Katarzyny. Masuj�cjej p�ow� g�ow�, m�wi� sam do siebie:- To prawdziwa zbrodnia, �eby czerni� tak jasne, b�yszcz�ce w�osy,ale nie zaszkodzi to urodzie pi�knej pani. B�dzie jeszcze bardziejpoci�gaj�ca...
- A czy ten czarny kolor wyblaknie r�wnie�? - spyta�a Katarzyna.
- Niestety, nie! W�osy musz� odrosn�� i stopniowo mo�na b�dzieprzycina� czarne ko�ce.
- Ja si� tym zajm�! - rzuci�a Sara.
Katarzyna powstrzyma�a westchnienie. Nie �eby �a�owa�a nowegopo�wi�cenia, nie! Ale my�l, �e b�dzie musia�a obci�� w�osy, by�a dla niejprzykra.
Przez ca�� godzin� trzyma�a na g�owie balsam, kt�rego wyziewypali�y jej oczy i sk�r�. Aby j� rozerwa�, Wilhelm wzi�� w r�ce wiol� idelikatnie tr�caj�c struny, zanuci� p�g�osem:
M�wi�c, usuwa� balsam z w�os�w Katarzyny. Potem umy� je ienergicznie wysuszy�. By�y kruczoczarne. Nast�pnie wyj�� z kuferka ma�ezawini�tko, w kt�rym znajdowa�y si� d�ugie, czarne pasemka w�os�w, izacz�� upina� je we w�osach Katarzyny, pokazuj�c Sarze, jak nale�y torobi�.
- Z wiekiem w�osy rzedn�, a ten fortel pozwala na zachowanie bujnejfryzury.
Potem nabra� troch� czarnej ma�ci z ma�ego srebrnego puzderka iposmarowa� ni� brwi i rz�sy swej ofiary.
- S� ciemne i grube, ale trzeba je troch� przyczerni�. Czy wiesz, pani,�e bardzo ci w tym do twarzy? - spyta� mistrz, podaj�c Katarzynie ma�e,okr�g�e lusterko.
Katarzyna spojrza�a na swe odbicie i krzykn�a zaskoczona. To by�aona sama, a jednocze�nie kto� inny. Jej fio�kowe oczy w czarnej oprawierz�s i brwi zdawa�y si� jeszcze bardziej niezg��bione, na opalonej twarzyusta zdawa�y si� czerwie�sze, a z�by bielsze. By�a inna, zniewalaj�cofrywolna i niebezpieczna. Tristan przygl�da� si� jej, nie ukrywaj�czadowolenia.
- Nie oprze ci si�! - stwierdzi� z przekonaniem w g�osie. - Dobrarobota, mistrzu Wilhelmie! We� to... i trzymaj j�zyk za z�bami!
Poda� mu p�kat� sakiewk�, lecz, o dziwo, gospodarz odepchn��wyci�gni�t� d�o�.
- Jak to, odmawiasz przyj�cia zap�aty za sw�j trud?
- Nie... nie, panie, lecz nie w taki spos�b! - Odwr�ci� si� w stron�Katarzyny, kt�ra nadal przegl�da�a si� w lusterku. - Z�ota mam poddostatkiem, lecz... je�li pi�kna pani pozwoli mi poca�owa� sw� d�o�, b�d�si� czu� wynagrodzony stokrotnie.
Katarzyna, nie zastanawiaj�c si� i zapominaj�c o obrzydzeniu, jakiew niej na pocz�tku wzbudzi� ten cz�owieczek, wyci�gn�a w jego kierunkuobie d�onie.
- Dzi�kuj� ci, mistrzu Wilhelmie! Odda�e� mi przys�ug�, kt�rej nigdynie zapomn�!
- Skromny zakamarek w najdalszym zak�tku twej pami�ci uczyni zemnie najszcz�liwszego z ludzi! I znikome miejsce w twoich modlitwach. .
gdy� bardzo ich potrzebuj�. - To m�wi�c, wr�czy� Katarzynie ma�e,srebrne puzderko z czarn� ma�ci�, potem drugie, podobne, zawieraj�ceg�sty, czerwony krem i malutk� flaszeczk�. - Czerwieni� o�ywisz swewargi. C�ry bohemy maj� ogie� pod sk�r�, twoje usta za� s� zbyt blade.
We flaszeczce s� mocne perfumy. U�ywaj ich z umiarem, gdy� jedna ichkropla wystarczy, aby rozpali� ka�dego m�czyzn�!
* * *
Dochodzi�a p�noc, kiedy Katarzyna i jej towarzysze stan�li u bramzamku. Nie spotkali po drodze �ywej duszy opr�cz czarnego kota, kt�ry zprzeci�g�ym miaukni�ciem przebieg� im drog�, na co Sara prze�egna�a si�po�piesznie.
- Z�y znak... - wymamrota�a.
Katarzyna postanowi�a jej nie s�ucha�. Po opuszczeniu domu mistrzaWilhelma poczu�a, �e jest inn� kobiet�. Teraz musi przybra� jeszcze nowenazwisko. Katarzyn� de Montsalvy stanie si� na powr�t po spe�nionejzem�cie... Wtedy, za pomoc� alkoholu etylowego, jak radzi� mistrzWilhelm, zetrze resztki makija�u, obetnie czarne w�osy, kt�re teraz wyda�yjej si� tak samo sztuczne jak pasemka dopi�te przez mistrza, i wr�ci doOwernii, by �y� blisko ukochanego...
Kiedy wr�ci�a do swego pokoju, zrzuci�a odzienie i stan�a przeddu�ym polerowanym lustrem, w kt�rym mog�a zobaczy� ca�� swoj�sylwetk�. Jej sk�ra by�a tak ciemna jak sk�ra Sary, a przy tym g�adka idelikatnie po�yskuj�ca w �wietle lampki oliwnej. Cia�o wydawa�o si�szczuplejsze i bardziej spr�yste. Czerwone usta rozchyla�y si� jak egzotyczna orchidea, a ciemne oczy b�yszcza�y jak gwiazdy pod czarnymi�ukami brwi.
- Prawdziwa z ciebie diablica - wyszepta�a Sara.
- I dop�ty b�d� diablic�, dop�ki cz�owiek, kt�rego nienawidz�, niezginie!
- A czy pomy�la�a� o innych m�czyznach, kt�rych b�dzieszprzyci�ga� i przed kt�rymi nie obroni ci� teraz ani twoje nazwisko, anipozycja? Staniesz si� tylko zwyk�� Cygank�, kt�r� mo�na zgwa�ci�,powiesi� albo spali� na stosie wedle gustu i upodobania, a zarazem istot�niebezpieczn�, przekl�t�.
- Wiem. I b�d� si� broni� wszelkimi sposobami. U�yj� wszystkich�rodk�w, aby doj�� do celu!
- A czy oddasz si� m�czy�nie, je�li zajdzie taka potrzeba?
- Nawet samemu katu, je�li los tak zechce! Nie jestem ju� Katarzyn�de Montsalvy, lecz dziewczyn� twojej rasy. I nazywam si�... No, w�a�nie...
Jak mnie nazwiesz?
Sara zamy�li�a si� na chwil�, po czym oznajmi�a:- Tchalai... To znaczy �gwiazda" w naszym j�zyku... Dop�ki jednaktam nie dotrzemy, b�dziesz dla mnie Katarzyn�! Nie, nie podoba mi si� towszystko!
Katarzyna odwr�ci�a si� i ze z�o�ci� krzykn�a:- A my�lisz, �e mnie si� to podoba? Ale nie zaznam spokoju, dop�kinie pomszcz� Arnolda, spalonych d�br Montsalvy i mego syna! Inaczejmoje �ycie nie b�dzie nic warte!
* * *
Rankiem Katarzyna siedzia�a pos�usznie na taborecie i poddawa�a si�zabiegom Sary, kt�ra przyczepia�a jej sztuczne pasemka, kiedy zapukanodo drzwi. Na progu stan�� Tristan Eremita. Zrobiwszy kilka krok�w,znalaz� si� w kr�gu �wiat�a padaj�cego z okna na posadzk�. By� blady jakpapier i z ledwo�ci� m�g� wym�wi� s�owo.
- Co ci si� sta�o? - zaniepokoi�a si� Katarzyna.
- Mnie nic... Ale tej nocy mistrz Wilhelm zosta� zasztyletowany wswoim domu... S�u��ca odkry�a cia�o nad ranem, kiedy posz�a go obudzi�. .
przed �mierci� by� torturowany...
Nast�pi�a straszliwa cisza. Katarzyna poczu�a, �e s�abnie, leczznalaz�a jeszcze dosy� si�y, aby spyta�:- Czy my�lisz, �e to przez nas?
Tristan nie odpowiedzia�, tylko opad� ci�ko na taboret. Jego twarzpostarza�a si� nagle o dziesi�� lat. Sara wla�a troch� wina do kubka ipoda�a go Flamandczykowi.
- Pij, to ci dobrze zrobi.
Tristan wypi� wino jednym haustem.
- Odpowiedz szczerze, czy to z powodu wykonanej pracy?
Tristan wzruszy� ramionami.
- Kto to wie? Mistrz Wilhelm mia� z pewno�ci� nieprzyjaci�, gdy�zajmowa� si� r�nymi ciemnymi sprawkami. Niejedna dziewczynaoczekuj�ca dziecka zosta�a przez niego uwolniona od k�opotu... By� mo�eto tylko zbieg okoliczno�ci. .
- Jednak ty w to nie wierzysz?
- Uczciwie m�wi�c, nie wiem. Chcia�em si� dowiedzie�, co w tejsytuacji postanowicie. Mo�ecie zmieni� decyzj�, a w takim przypadkuzwo�am rad� na nowo. - Wsta� z miejsca, lecz Katarzyna powstrzyma�a gojednym szybkim gestem.
- Nie! Zosta�! Przed chwil� wystraszy�am si�, to prawda! By�e� takiblady. Ale teraz wygl�dasz ju� lepiej. Nie mam zamiaru si� wycofa�.
Sprawy zasz�y za daleko. Plan jest dobry i mam zamiar wykona� go co dojoty! Ty, je�li taka jest twoja wola, mo�esz od nas odst�pi�!
Na twarzy Flamandczyka pojawi� si� straszny grymas.
- Bierzesz mnie za tch�rza, Katarzyno? Kiedy podejmuj� si� jakiego�zadania, zmierzam prosto do celu, nie bacz�c na nic! Je�eli chcecie,mo�emy wyruszy� cho�by dzi� w nocy. Mam glejt, kt�ry otworzy przednami bramy miasta. Lepiej, �eby nikt nie widzia�, jak opuszczamy zamek.
Nie powinna� te� dzisiaj wychodzi� ze swego pokoju. Odpoczywaj inabieraj si�. B�d� ci potrzebne. Kr�lowa sama przyjdzie do ciebie ponieszporach.
- A wi�c zgoda!
- W takim razie mog� powiedzie� panu de Brezemu, �e jeste�cierpi�ca i nie chcesz z nikim si� widzie�? - spyta� Tristan, wskazuj�cpalcem drzwi. - Od godziny chodzi tam i z powrotem.
- Powiedz mu, co ci si� podoba, na przyk�ad... �e przyjm� go jutro.
Flamandczyk odpowiedzia� szerokim u�miechem na u�miech,kt�rym obdarzy�a go Katarzyna. Jedynie Sarze nie by�o do �miechu.
- Zdajesz sobie spraw� z tego, �e to prawdziwe gniazdo os?
M�oda kobieta wzruszy�a tylko ramionami i odpar�a:- Nie dbam o to!
Oto gniazdo, z kt�rego musimy wykurzy� dzik� besti� - ozwa� si�Tristan Eremita, wskazuj�c ko�cem bicza zamek majacz�cy po drugiejstronie rzeki. - Widzicie, jak jest strze�one?
Troje je�d�c�w stoj�c nad brzegiem Loary, w pobli�u starego mosturzymskiego, patrzy�o w kierunku gniazda wroga, z kt�rym wkr�tce mielisi� zmaga�. Katarzyna uwa�nie przygl�da�a si� skalistej ostrodze,rozci�gni�tej wzd�u� rzeki jak �pi�cy lew, g�ruj�cej nad ni� fortecy:surowe, czarne mury, dwana�cie masywnych wie�, ci�ka baszta,hurdycje* i machiku�y**, kt�re musia�y by� cz�sto u�ywane, wszystko toodcina�o si� ponuro od nadrzecznego krajobrazu, nad kt�rym unosi� si� ju�lekki, lecz wyczuwalny powiew wiosny. Jedynie las chor�gwi �opocz�cychnad murami przydawa� nieco weso�o�ci tej sm�tnej budowli.
- Je�li tam si� dostaniemy, to nie wyjdziemy z niego �ywi!
- Uda�o nam si� wyj�� z bardziej niebezpiecznego zamku. Pami�taszpana de Rais'go?
- Dzi�kuj� bardzo! Jeszcze nie zapomnia�am, jak Sinobrody chcia�mnie upiec �ywcem - odpowiedzia�a, dr��c, Cyganka.
- Jeste�my blisko celu, co robimy?
Tristan odwr�ci� si� i wskaza� palcem ma�� ober�� niedaleko drogi,kt�rej zielono-��to-czerwony szyld oznajmia� w�drowcom, �e w�Winnicy Kr�lewskiej" podaje si� najlepsze wina z Vouvray.
- Wejd�cie do �rodka i zaczekajcie na mnie. Ja musz� zobaczy� si� zprzyw�dc� plemienia. Rozlokujcie si�, posilcie, lecz nie pijcie zbyt wiele.
Wina z Vouvray s� doskona�e, lecz szybko uderzaj� do g�owy.
- Za kogo nas uwa�asz, dobrodzieju? Za jakie� pijanice? - rozz�o�ci�asi� Sara.
- Sk�d�e znowu, ale mnisi maj� dosy� nadszarpni�t� w tej materiireputacj�! Nie ruszajcie si� st�d, dop�ki nie wr�c�!
Kiedy rzekomy mnich i fa�szywy koniuszy zsiad�szy z koni,przywi�zali je przy �Winnicy Kr�lewskiej", Tristan pu�ci� si� biegiem wstron� mostu i znikn�� im z oczu. Karczma by�a pusta, wi�c ober�ystakrz�ta� si� �ywo przy tak nieoczekiwanych go�ciach. Mia� jeszcze wzapasie �winiaka w zalewie solnej, a tak�e troch� kapu�niaku, cozaserwowane wraz ze s�ynnym winem smakowa�o wybornie. Po trzechdniach jazdy kobiety by�y wyg�odnia�e i z ochot� zabra�y si� do jedzenia.
Po nape�nieniu �o��dk�w �wiat wyda� im si� ca�kiem przyjazny.
Tristan wr�ci� o zmierzchu zmachany i markotny, lecz w jegowzroku b�yszcza�a nadzieja. Ale najpierw oznajmi�, �e nie b�dzie m�wi�,dop�ki nie wychyli dzbana wina, gdy� zasch�o mu w gardle.
Trawiona ciekawo�ci� Katarzyna patrzy�a niecierpliwie, jak Tristanwychyla �apczywie dzban wina, a� w ko�cu nie wytrzyma�a:- No wi�c.. m�w�e!
Tristan odstawi� naczynie, wytar� r�kawem usta i rzuciwszy w jejstron� drwi�ce spojrzenie, rzuci�:- Widz�, �e ci spieszno rzuci� si� w paszcz� lwa!
- Owszem, spieszno mi! - odpar�a sucho. - ��dam odpowiedzi!
- A wi�c mo�esz by� kontenta! Wszystko przygotowane. Z jednejstrony masz szcz�cie, ale tylko z jednej, gdy� stosunki mi�dzy obozemCygan�w i zamkiem s� raczej napi�te.
- A ci Cyganie - przerwa�a Sara - z jakiego s� plemienia? Czypomy�la�e�, �eby si� tego dowiedzie�?
- Powinna� si� ucieszy�. To s� Kalderasi. Utrzymuj�, �e s�chrze�cijanami i �e maj� list papie�a Marcina V, kt�ry pomar� dwa latatemu, co nie przeszkadza wcale, aby ich przyw�dca Fero uwa�a� si� zaksi�cia Egiptu.
W tej chwili twarz Sary pokra�nia�a. Kiedy Tristan sko�czy�, weso�oklasn�a w d�onie.
- S� z mego plemienia! Teraz mog� by� spokojna, �e przyjm� mniedobrze!
- Tak, zostaniesz przyj�ta, ale tylko przyw�dca zna prawd� o paniKatarzynie. W oczach pozosta�ych Cygan�w b�dzie uchodzi� za twoj�siostrzenic�, kt�ra wraz z tob� zosta�a sprzedana na targu niewolnik�w,kiedy by�a ma�a.
- Powiedz, Tristanie, co przyw�dca my�li o naszym planie?
Eremita zmarszczy� czo�o.
- Udzieli ci wszelkiej pomocy, gdy� pali go nienawi��. La Tremoilledla w�asnego kaprysu zabroni� mu opuszczania fosy zamkowej, w kt�rejrozbity jest ob�z, poniewa� lubi ogl�da� ta�ce dziewcz�t z jego plemienia.
A poza tym, jeden z Cygan�w zosta� schwytany na kradzie�y w pa�acowym ogrodzie i powieszony dzi� rano. Fero dawno by uciek�, gdyby nieobawia� si�, �e jego ludzie zostan� zdziesi�tkowani podczas d�ugiej drogi.
Dlatego twierdz�, �e w pewnej mierze masz szcz�cie, chocia� wejdzieszdo gniazda czarownic.
- Nie dbam o to! Trzeba mi tam i��!
- Na razie jest jeszcze zbyt zimno, �eby chodzi� boso, spa� podgo�ym niebem albo w starym wozie, znosi� trudy i. .
Katarzyna parskn�a �miechem tak nagle, �e Tristan urwa� w p�s�owa.
- Dosy� tego, mo�ci Tristanie! Gdyby� lepiej zna� moje �ycie,wiedzia�by�, �e nie l�kam si� takich przeciwno�ci. Gotujmy si� wi�c dodrogi!
Po zap�aceniu ober�y�cie troje spiskowc�w ruszy�o w drog�, kieruj�csi� w stron� mostu na rzece. Od kilku dni by�o ciep�o. Wok� panowa�acisza, przerywana tylko cichym pluskiem wody w�r�d sitowia i odg�osemko�skich kopyt. Katarzyna wdycha�a z lubo�ci� mi�y zapach ziemi. Mostdoprowadzi� w�drowc�w do podn�y samego zamku. Trzy cieniezatrzyma�y si� nad brzegiem fosy. Katarzynie wyda�o si�, �e przed ni�otworzy�y si� bramy piekie�. Po�rodku obozowiska p�on�o pot�neognisko, wok� kt�rego siedzieli na go�ej ziemi Cyganie. Nie poruszali si�,tylko z ich ust dobywa�y si� d�wi�ki na kszta�t melodyjnej skargi, g�uchej imonotonnej, kt�rej od czasu do czasu odpowiada�o echo b�bn�w z o�lejsk�ry.
Czerwone p�omienie ta�czy�y na ciemnych sk�rach pokrytychtatua�ami. Kobiety w poszarpanych odzieniach mia�y g�ste, t�uste ib�yszcz�ce w�osy, grube wargi, cienkie, orle nosy i p�on�ce dzikimblaskiem oczy, nawet u tych starych, kt�rych sk�ra pomarszczona by�abardziej ni� pergamin. Wiele z nich nosi�o rozche�stane koszule.
M�czy�ni byli brudni i niechlujni, z poskr�canymi jak we�na w�osami. Nag�owach mieli podarte kapelusze lub he�my znalezione w przydro�nychrowach. U wszystkich b�yszcza�y w uszach ci�kie, srebrne pier�cienie. Tenieruchome twarze, te oczy wpatrzone w buchaj�ce p�omienie, ta skargaci�gn�ca si� w niesko�czono��, wszystko to przej�o Katarzyn� zimnymdreszczem. Spojrza�a pytaj�co na Sar�, lecz ta przytkn�a szybko palec doust.
- Nie wolno si� odzywa� ani porusza� - wyszepta�a.
- Dlaczego? - spyta� Tristan.
- Bo to jest ich rytua� �a�obny. Oni czekaj� na cia�o m�czyzny,kt�rego powieszono dzi� rano.
W rzeczy samej, od zamku zbli�a�a si� niewielka procesja. Na jejczele kroczy� wysoki chudzielec, pochodni� o�wietlaj�c drog� czteremtowarzyszom, kt�rzy na swych barkach nie�li nieruchome cia�o. Kiedyzw�oki zosta�y z�o�one przy ognisku, cicha skarga urwa�a si�. Cyganiewstali z ziemi, a kilka kobiet ukl�k�o przy zmar�ym. Najstarsza z nich, takchuda, �e wygl�da�a, jakby mia�a sk�r� przyklejon� do szkieletu,zaintonowa�a �piew zachryp�ym g�osem. Kiedy przesta�a, �piew podj�ainna, m�odsza.
- To matka i �ona zmar�ego - wyja�ni�a szeptem Sara. - �piewaj� ozaletach zabitego.
Ceremonia dobiega�a ko�ca. Przyw�dca pochyli� si� nadnieboszczykiem i w�o�y� mu w z�by monet�, po czym czterej m�czy�nipodnie�li cia�o i zeszli z nim nad brzeg rzeki, gdzie wrzucili je dociemnego nurtu.
- To ju� koniec - powiedzia�a Sara. - Zmar�y wr�ci do kraju swychprzodk�w.
- A wi�c mo�emy si� ju� do nich zbli�y�? - spyta� Tristan. W tejjednak chwili Sara nagle zacz�a g�o�no �piewa�.
Jej mocny g�os zabrzmia� w ciszy nocnej jak dzwon, przywo�uj�cecho dalekiej ojczyzny. Cyganie odwr�cili si� w stron� nowo przyby�ej istan�li w bezruchu jak zakl�ci. Tymczasem Sara, nie przestaj�c �piewa�,ruszy�a w ich stron�, pokonuj�c zbocze fosy. Za ni� ruszy�a Katarzyna iTristan prowadz�cy konie. Cyganie, jak zakl�ci, rozst�pili si� przedprzybyszami. Kiedy ci stan�li przed przyw�dc�, Sara na chwil� zamilk�a,po czym rzek�a:- Jestem Czarna Sara, a w moich �y�ach p�ynie ta sama krew, co wtwoich. A to jest moja siostrzenica, Tchalai, a tamten cz�owiek pom�g�nam przedosta� si� do was. Czy nas przyjmiecie?
Fero podni�s� powoli ci�k� r�k� i po�o�y� j� na ramieniu Sary.
- B�d� pozdrowiona, siostro. Cz�owiek, kt�ry was przyprowadzi�, niek�ama�. Jeste� jedn� z nas i twoja krew jest czysta, bo znasz stare, rytualnepie�ni, kt�re znali tylko najlepsi spo�r�d nas. A co do niej - tu jego wzrokprzeszy� na wskro� Katarzyn� - jej uroda b�dzie klejnotem naszegoplemienia. Chod�cie, nasze kobiety zajm� si� wami.
Pok�oniwszy si� Sarze, poprowadzi� Tristana do ogniska, atymczasem wok� nowo przyby�ych kobiet st�oczy�y si� Cyganki, kt�rew�r�d potwornego jazgotu, zaprowadzi�y je do woz�w stoj�cych nieopodaljednej z wie�.
Godzin� p�niej Katarzyna le��c pomi�dzy Sar� a star� Ork�, matk�powieszonego, pr�bowa�a si� rozgrza� i uporz�dkowa� my�li. Tristanodjecha� do �Winnicy Kr�lewskiej", gdzie mia� si� zatrzyma� i czuwa�.
Zabra� ze sob� ubrania obu kobiet, gdy� pierwsz� rzecz�, o jak� zadba�yCyganki z plemienia, by�o przebranie nowo przyby�ych we w�asne stroje.
Katarzyna, ubrana w p��cienn�, szorstk� koszul�, kt�ra dra�ni�a jejsk�r�, z bosymi nogami, przykryta jak�� postrz�pion�, kolorow� derk�,skulona jak szczeni�, przytula�a si� do Sary, aby si� troch� ogrza�.
Odda�aby wszystko za gar�� s�omy, lecz w wozie przykrytym dziuraw�plandek� na rozklekotanej pod�odze le�a�y tylko stare szmaty, kt�re mia�ychroni� przed przeci�gami i twardymi deskami. . Z jej piersi wyrwa�o si�ciche westchnienie; s�ysz�c je, Sara szepn�a:- Jeste� pewna, �e nie b�dziesz �a�owa�?
Katarzynie nie umkn�� �lad ironii brzmi�cy w tych s�owach.
Zacisn�wszy z�by, odpowiedzia�a:- Niczego nie �a�uj�, tylko troch� mi zimno. .
- Nie przejmuj si�, nie b�dziesz marz�a zbyt d�ugo. Po pierwszedlatego, �e do wszystkiego mo�na si� przyzwyczai�, a po drugie nadchodziwiosna.
Katarzyna nie odpowiedzia�a. Czu�a, �e Sara szybko przystosowa�asi� do trud�w cyga�skiego �ycia i �e nie mia�a dla niej �adnegowsp�czucia. W jej g�osie wyczuwa�o si� zadowolenie, ciche zadowoleniez powrotu do swych korzeni. Katarzyna przysi�g�a sobie, �e sprostazadaniu, cho�by ze wzgl�du na Sar�. Dok�adniej owin�a si� dziuraw� derk�, staraj�c si� schowa� lodowate stopy. Obok niej stara Orka spa�a jakzabita.
* * *
Nast�pnego dnia Katarzyna zr�cznie wmiesza�a si� w kolorowy t�um,co pozwoli�o jej oceni� rozmiar n�dzy koczowniczego plemienia. W nocynie by�o wida� ani brudnych cia� i ubra�, ani n�dznych woz�w. �wiat�odnia ukaza�o na wp� nagie dzieci, chude konie i psy wa��saj�ce si� poobozowisku w poszukiwaniu czego� do zjedzenia. Niekt�rzy Cyganiewyplatali kosze z wikliny, ale wi�kszo�� zajmowa�a si� wyrabianiemkot��w. Ich kowalskie ogniska by�y prymitywne: trzy kamienie zamiastpaleniska, miech z koziej sk�ry wprawiany w ruch za pomoc� st�p inast�pny kamie� spe�niaj�cy rol� kowad�a. Cyganki sp�dza�y dnie nawr�eniu z r�ki i gotowaniu. Chodz�c, kr�ci�y prowokuj�co biodrami.
Wiele z nich mia�o obna�one piersi, lecz wszystkie nosi�y d�ugie a� dokostek sp�dnice.
- U nas wstydliwo�� ��czy si� z nogami - oznajmi�a Sara z godno�ci�.
- Piersi zwi�zane s� tylko z karmieniem dzieci.
M�czy�ni, ze swymi dzikimi oczami i bia�ymi z�bami byli podobnido demon�w, m�ode kobiety wygl�da�y jak niespokojne diablice, a stareprzypomina�y czarownice. Wszyscy razem Katarzyn� przera�ali.
Najwi�kszy strach budzi� w niej jednak wielki Fero. Kiedy na ni�patrzy�, przygryzaj�c nerwowo wargi, jego barbarzy�ska twarz wydawa�asi� jeszcze bardziej z�owroga, a czarne oczy b�yszcza�y jak u �bika. Nigdyjednak do niej nie przem�wi�, tylko przechodzi� wolno obok, po czym odwraca� si� i patrzy� za ni�, gdy si� oddala�a.
Katarzyna czu�a si� ca�kiem zagubiona i instynktownie trzyma�a si�Sary, kt�ra doskonale czu�a si� w�r�d swoich i korzysta�a z szacunku, jakijej okazywali. Bez Sary, ona, fa�szywa Cyganka, niem�wi�ca ichj�zykiem, zosta�aby odtr�cona. Sara, na wszelki wypadek, utrzymywa�a, �ejej siostrzenica jest przyg�upia. By�o to do�� wygodne, ale Katarzyna �lesi� czu�a, gdy na jej widok ustawa�y rozmowy, a w spojrzeniach mo�naby�o odczyta� zawi�� kobiet i mroczne po��danie m�czyzn.
- Ci ludzie mnie nie lubi� - powiedzia�a do Sary po trzech dniach. Gdyby nie twoja obecno��, nigdy by mnie nie zaakceptowali.
- Czuj�, �e jeste� obca - odpowiedzia�a Sara. - To ich dziwi i dra�ni. My�l�, �e masz w sobie co� nadprzyrodzonego, lecz nie wiedz�, co totakiego. Niekt�rzy wierz�, �e jeste� dobr� wr�k�, kt�ra przyniesie imszcz�cie - sam Fero stara si� ich o tym przekona�. Inni m�wi�, �eprzynosisz nieszcz�cie, zw�aszcza kobiety, kt�re potrafi� czyta� w oczachswoich m�czyzn.
- A wi�c co robi�?
Sara wzruszy�a ramionami i ruchem g�owy wskaza�a na g�ruj�cy nadnimi zamek.
- Trzeba czeka�. Mo�e wkr�tce La Tremoille za��da, aby przys�anomu inne tancerki. Fero m�wi, �e dwie Cyganki przebywaj� w zamku odo�miu dni, co nigdy si� nie zdarza. Podejrzewa nawet, �e zosta�yzamordowane...
- I zgadza si� na to? - krzykn�a Katarzyna.
- A co mo�e zrobi�? Boi si�, tak jak wszyscy. Wie, �e musi by� mupos�uszny i dostarcza� kobiety, nawet je�li jego serce buntuje si�przeciwko temu. Szambelan mo�e w ka�dej chwili kaza� strzela� swoim�ucznikom, i nikt im w tym nie przeszkodzi, a do tego, nie mo�na liczy� namieszka�c�w miasteczka, kt�rzy boj� si� Cygan�w jak zarazy.
Katarzyna poczu�a, �e Sara podziela�a w�ciek�o�� Fera, gdy� kobiety,kt�re po�wi�cano dla przyjemno�ci La Tremoille'a, by�y tej samej rasy, coona.
- To nie potrwa d�ugo - stara�a si� pocieszy� przyjaci�k�. - Pro�myniebiosa, aby pozwoli�y mi jak najszybciej dosta� si� do zamku!
- Modli� si� o sprowadzenie niebezpiecze�stwa na twoj� g�ow�?
Jeste� szalona!
Katarzyna nie my�la�a jednak o niczym innym, jak tylko oupragnionej chwili, kiedy dzi�ki kaprysowi szambelana stanie z nimtwarz� w twarz. Co wiecz�r przy ognisku przypatrywa�a si� ta�cz�cymdziewcz�tom, zapami�tuj�c ich ruchy, aby ta�czy� tak jak one, gdyprzyjdzie czas. Fero nigdy nie odezwa� si� do niej ani s�owem, lecz onawiedzia�a, �e to dla niej kaza� ta�czy� dziewcz�tom co wiecz�r. Jej wzrokcz�sto napotyka� jego ponure i zagadkowe spojrzenie.
Pomimo przeciwno�ci Katarzynie uda�o si� zaprzyja�ni� z dwiemakobietami: ze star� Ork�, kt�ra co prawda nie m�wi�a zbyt wiele, lecz za togodzinami potrafi�a si� wpatrywa� w jej twarz. Gadano, �e straci�a zmys�ypo �mierci syna, ale Katarzyna znajdowa�a w jej przyjaznym spojrzeniuukojenie. Drug� kobiet�, kt�ra nie okazywa�a jej wrogo�ci, by�a siostraFera - Tereina. Nieszcz�sna dziewczyna by�a garbata i oszpecona na skutekupadku z konia i pomimo swoich dwudziestu lat wygl�da�a na dwana�cie.
Tylko jej oczy, jak dwa g��bokie jeziora zdawa�y si� widzie� dalej i wi�cejni� oczy innych i pozwala�y zapomnie� o jej brzydocie.
Tereina podesz�a do Katarzyny nast�pnego dnia po jej przybyciu ibez s�owa, u�miechaj�c si� nie�mia�o, wr�czy�a jej kaczk�, kt�rej samaukr�ci�a szyj�. Katarzyna zrozumia�a, �e by� to podarunek powitalny, lecznie mog�a pow�ci�gn�� ciekawo�ci.
- Sk�d j� masz?
- Stamt�d, z przyklasztornej sadzawki.
- A czy wiesz, �e nie wolno zabiera� cudzej w�asno�ci?
Tereina otworzy�a szeroko oczy ze zdziwienia.
- Przecie� B�g stworzy� zwierz�ta po to, by �ywi�y ludzi. A wi�cdlaczego niekt�rzy chc� je zatrzyma� tylko dla siebie?
Katarzyna nie wiedzia�a, co odpowiedzie� na takie dictum.
Upieczon� kaczk� podzieli�a si� z Terein�. Od tej pory dziewczynaprzywi�za�a si� do niej i pomaga�a si� przyzwyczai� do nowej sytuacji.
Siostra przyw�dcy zajmowa�a szczeg�lne miejsce w plemieniu. Trudni�asi� zielarstwem, odp�dza�a choroby, �agodzi�a �mier� i wzbudza�a mi�o��.
Dlatego wszyscy szanowali j� i bali si� jej jednocze�nie.
Czwartego dnia o zmierzchu Fero nie wezwa� Sary i Katarzyny doogniska, przy kt�rym co wiecz�r spo�ywa�y posi�ek. Pozosta�y przykocio�ku starej Orki, gdzie w milczeniu spo�y�y potraw� sporz�dzon� zezbo�a i s�oniny przyprawion� dzikim czosnkiem. W obozowisku panowa�aponura cisza, gdy� nadal brak by�o wiadomo�ci o dziewcz�tachprzebywaj�cych w zamku. Tego wieczoru Fero zamkn�� si� w swoimwozie. Niebo zasnu�y ci�kie, burzowe chmury i by�o niezwykle ciep�o jakna t� por� roku. Katarzyna ledwie tkn�a t�ust� zup�, od kt�rej ostregozapachu zrobi�o si� jej niedobrze. Postanowi�a uda� si� do wozu, aby si�zdrzemn��, kiedy ko�o ogniska pojawi�a si� Tereina. Jej blada twarzwy�aniaj�ca si� z ciemno�ci wygl�da�a jak zjawa.
- M�j brat ci� wzywa, Tchalai! Zaprowadz� ci� do niego.
- Czego chce? - spyta�a Sara, podnosz�c si� z miejsca.
- Nie �mia�abym go o to spyta�.
- Id� z ni�!
- Fero powiedzia�: Tchalai sama! Nie powiedzia� Tchalai i Sara!
Chod� ju�, moja siostro! Fero nie lubi czeka�.
Dziewczyna ruszy�a pierwsza i Katarzyna bez s�owa pod��y�a za ni�.
Jedna za drug� sz�y przez u�piony ob�z. Ogniska przygasa�y, noc by�aciemna i nie by�o wida� drogi. Nagle przed kobietami wyr�s� w�z zpe�nymi ko�ami, kt�ry s�u�y� Fero za mieszkanie. Ze �rodka przenika� nazewn�trz blask lampki oliwnej.
Tereina zatrzyma�a si� i odwr�ciwszy si� w stron� Katarzyny,powiedzia�a z b�yszcz�cymi oczami:- Tchalai, droga siostro, wiesz, �e ci� kocham.
- Tak, zawsze by�a� dla mnie dobra.
Cyganka z fa�d sp�dnicy wyj�a ma�� fiolk� i wcisn�a j� w d�o�Katarzyny.
- Co to jest? - spyta�a podejrzliwie Katarzyna.
- Co�, czego teraz bardzo potrzebujesz. Zajrza�am w g��b twegoserca, Tchalai. Jest zimne jak g�az, a ja chc�, �eby twoje serce o�y�o nanowo. Wypij mikstur� bez obawy, chyba �e nie masz do mnie zaufania powiedzia�a z takim smutkiem w g�osie, �e Katarzyna straci�a resztk�podejrzliwo�ci.
- Ufam ci, Tereino, lecz powiedz, dlaczego w�a�nie dzi�?
- Bo dzi� wieczorem b�dziesz tego potrzebowa�. Wypij bez strachu,to s� dobroczynne zio�a. Po nich nie poczujesz zm�czenia ani zw�tpienia.
Przygotowa�am t� mikstur� dla ciebie. . poniewa� ci� kocham.
Jaki� impuls kaza� Katarzynie podnie�� fiolk� do ust. Wydziela� si� zniej silny, lecz przyjemny zapach zi�. Resztki strachu znikn�y. Przecie�trucizny nie podaje si� z tak� czu�o�ci� w g�osie... Jednym tchem wychyli�azawarto�� i zakaszla�a. Mikstura pali�a jak ogie�. Lecz ju� po chwili,Katarzyna poczu�a si� silniejsza i odwa�niejsza. U�miechn�a si� doTereiny.
- Czy teraz jeste� zadowolona?
W odpowiedzi Tereina u�cisn�a jej r�k� i rzuci�a po�piesznie:- Tak... id� ju�! Czeka na ciebie.
I znikn�a nagle jak za dotkni�ciem czarodziejskiej r�d�ki.
W istocie, pod uniesion� plandek� wida� by�o czarn� sylwetk�m�czyzny. Bez s�owa poda� Katarzynie r�k�, aby pom�c jej wej�� do�rodka, po czym spu�ci� plandek�.
W tej chwili niebo przeci�a b�yskawica i da� si� s�ysze� dalekigrzmot. Katarzyna zadr�a�a. Czerwone usta Fera rozb�ys�y biel� z�b�w.
- Boisz si� burzy?
- Nie, nie... jestem tylko zaskoczona. Czego tu si� ba�!
Kolejny, pot�niejszy grzmot zag�uszy� jej s�owa. R�wnocze�nielun�� deszcz, siek�c gwa�townie napi�te p��tno dachu. Fero rzuci� si� nastos ko�der, kt�re s�u�y�y mu za pos�anie. Zdj�� �upan, zostaj�c w samychp�sowych getrach. W �wietle lampki oliwnej wisz�cej na �elaznym rusztowaniu wozu b�yszcza�a jego ciemna sk�ra i d�ugie czarne w�osyzaczesane do ty�u. Nie spuszczaj�c oczu z Katarzyny, kt�ra sta�a przywej�ciu, u�miechn�� si� z pewn� ironi�.
- My�l�, �e rzeczywi�cie nie boisz si� niczego... poniewa� przysz�a�tutaj. Czy wiesz, dlaczego pos�a�em po ciebie?
- Mam nadziej�, �e si� tego dowiem!
- W istocie, chcia�em ci powiedzie�, �e pi�ciu moich ludzi chce ci�wzi�� za �on�. S� gotowi bi� si� o ciebie. B�dziesz musia�a wybra�jednego z nich.
Katarzyna wzdrygn�a si� na podobn� my�l.
- Jeste� niespe�na rozumu. Zapominasz, kim jestem i dlaczego tuprzebywam? Musz� dosta� si� do zamku, to wszystko!
W spojrzeniu Fera pojawi� si� b�ysk okrucie�stwa.
- Nie zapomnia�em o niczym. Jeste� wielk� dam�, wiem! Ale je�li�yjesz w�r�d nas, musisz, chc�c nie chc�c, by� pos�uszna naszymzwyczajom! Kiedy kilku m�czyzn po��da wolnej kobiety, musi onawybra� jednego z nich, chyba �eby wola�a tego, kt�ry zwyci�y w walce.
Jeste� pi�kna, a moim ludziom nie brakuje odwagi. Walka b�dzie ostra!
Katarzyna zawrza�a gniewem. Ten bezczelny m�czyzna, na dodatekprawie nagi, rozci�gni�ty na pos�aniu, dysponowa� jej wolno�ci� zniezno�nym cynizmem. Tego by�o za wiele!
- Nie mo�esz mnie do tego zmusi�! Pan Tristan Eremita...
- Tw�j towarzysz? Nie o�mieli si� wtr�ca�. Je�li chcesz tu pozosta�,musisz przynajmniej udawa�, �e �yjesz zgodnie z naszymi zwyczajami.
Nikt nie zrozumia�by, dlaczego jedna z mych poddanych nie stosuje si� donaszych praw!
- Ale ja nie chc�... - j�kn�a Katarzyna. - Czy nie mo�esz mi tegooszcz�dzi�? Dostaniesz tyle z�ota, ile zechcesz! Nie chc� nale�e� do�adnego z tych m�czyzn, nie chc�, �eby bili si� o mnie, nie chc�, nie chc�,nie chc�!
Z��czy�a d�onie w b�agalnym ge�cie, a jej oczy nape�ni�y si� �zami.
Dzika twarz Fera nieco z�agodnia�a.
- Chod� tu - rzek� spokojnie.
Katarzyna patrzy�a na niego, nie rozumiej�c, o co chodzi. Wtedypowt�rzy� zdecydowanym tonem:- Chod� tu!
Poniewa� sta�a jak zakl�ta, wyprostowa� si� i chwyciwszy j� zarami�, przyci�gn�� do siebie tak, �e upad�a na kolana obok pos�ania.
Krzykn�a z b�lu, lecz on wybuchn�� �miechem.
- Jak na kogo�, kto niczego si� nie boi, masz dziwn� min�. Alewiedz, �e nie zrobi� ci krzywdy. Pos�uchaj mnie tylko, pi�kna pani... Jatak�e jestem szlachetnie urodzony. Jestem ksi�ciem Egiptu, w moich�y�ach p�ynie krew pana tego �wiata, zdobywcy, przed kt�rym dr��kr�lowie!
Jego r�ka �lizga�a si� powoli wzd�u� nagiej r�ki Katarzyny, szukaj�ckr�g�o�ci ramienia. Widzia�a go teraz z bliska, dziwi�c si�, �e ma sk�r� takdelikatn�, a oczy tak b�yszcz�ce. Pod dotkni�ciem jego r�ki zrobi�o si� jejgor�co. Oczy Katarzyny zamgli�y si�, a cia�o przeszy�y pal�ce dreszcze.
Nagle poczu�a, �e chcia�aby, aby r�ka pieszcz�ca jej rami� odwa�y�a si� nawi�cej. .
Przera�ona si�� swego po��dania chcia�a uciec, wyrwa� si� z u�cisku,lecz na pr�no.
- Czego chcesz? - spyta�a.
Fero przyci�gn�� j� do siebie tak blisko, �e jego gor�cy oddech pali�jej usta.
- Jest tylko jeden spos�b, aby� mog�a uciec od moich ludzi, tylkojeden: nie po��da si� w�asno�ci wodza. .
Katarzyny pr�bowa�a roze�mia� si� pogardliwie, lecz z przera�eniemus�ysza�a, �e jej �miech zabrzmia� fa�szywie.
- A wi�c do tego zmierza�e�?
- Dlaczego nie? ��danie moich ludzi jest prawdziwe. Dodam tylko,�e je�eli zale�y ci na walce... ja tak�e b�d� si� bi� o ciebie!
Fero przycisn�� j� do swej piersi, pochylaj�c si� nad jej twarz� taknisko, �e a� ustami musn�� jej czo�o.
- Przypatrz mi si� dobrze, pi�kna pani. Powiedz, czym r�ni� si� odtych mo�nych, dla kt�rych chowasz swe wdzi�ki? Wielki szambelan,kt�remu chcesz si� odda�, jest t�usty, odpychaj�cy i stary, wi�c mi�o�� jestdla niego trudn� zabaw�. Ja jestem m�ody, a moje cia�o jest sprawne. Mog�ci� kocha� ca�ymi nocami, nie odczuwaj�c zm�czenia. Dlaczego wi�c niechcesz mnie wybra�?
Jego gard�owy g�os podzia�a� na Katarzyn� z tak� si��, �e krew w jej�y�ach zawrza�a. Z niedowierzaniem odkry�a, �e nie ma ochoty si� broni�,�e chce s�ucha� tego g�osu, �e pragnie mi�o�ci. Uczucie, kt�re ni�zaw�adn�o i kt�re gotowe by�o rzuci� j� w ramiona tego cz�owieka, by�otak gwa�towne i jednocze�nie tak zwierz�ce, �e ogarn�o j� przera�enie.
Nagle zrozumia�a, co Tereina da�a jej do wypicia. To by� eliksir mi�o�ci!
Diabelska mikstura, kt�ra mia�a pchn�� j�, zgodn� i uleg��, w ramionawodza Cygan�w!
Wtedy z pomoc� przyby� jej nag�y przyp�yw dumy. Z furi� wyrwa�asi� z jego ramion i na kolanach cofn�a si� w g��b wozu, pr�buj�cgor�czkowo si� podnie��. Odruchowo si�gn�a do paska, za kt�ry zawszezatkni�ty by� sztylet Arnolda. Ale Cyganka Tchalai nie mia�a sztyletu przysobie i r�ka Katarzyny zacisn�a si� bezsilnie na kawa�ku materia�u.
Podobny do wielkiego kota Fero patrzy� na ni� przekrwionymi oczami.
- Odpowiedz! - zagrzmia�. - Dlaczego nie chcesz mnie wybra�?
- Dlatego, �e ci� nie kocham! Dlatego, �e brzydz� si� tob�!
- K�amiesz! Masz na to tak� sam� ochot� jak ja! Szkoda, �e niewidzisz swych zamglonych oczu, i szkoda, �e nie s�yszysz swegourywanego oddechu!
Katarzyna, ca�a czerwona od gniewu, krzykn�a:- To nieprawda! To Tereina kaza�a mi wypi� jak�� diabelsk�mikstur�, a ty wiedzia�e� o tym i liczy�e� na to! Ale nie b�dziesz mniemia�, poniewa� ja tego nie chc�!
- Tak s�dzisz? - spyta� ironicznie i jednym zwinnym susem by� przyniej.
Wzi�� j� w ramiona. Pr�bowa�a si� wy�lizgn��, ale ledwie mog�aoddycha�.
- Zostaw mnie. . Rozkazuj�, aby� mnie zostawi�... Roze�mia� si� jejprosto w twarz.
- Twoje serce wali jak oszala�e, lecz je�li rozkazujesz, abym ci�zostawi�, mog� us�ucha�... Mog� r�wnie� wezwa� tamtych m�czyzn,kt�rzy chc� si� bi� o ciebie, a poniewa� nie mam zamiaru straci� jednego znich z winy twoich wielkich oczu, przywi��� ci� w tym wozie i wydam naich �ask�. Kiedy ka�dy z nich ci� posi�dzie, przynajmniej b�d� wiedzieli,czy maj� dalej ochot� bi� si� o ciebie. Ja b�d� ostatni w kolejce... A wi�c,czy nadal rozkazujesz, abym ci� pu�ci�?
Katarzynie pociemnia�o przed oczami. Ten prostak o�miela� si�m�wi� o niej jak o rzeczy bez znaczenia, kt�r� si� pogardza po zdobyciu.
Zraniona w swej mi�o�ci w�asnej i przera�ona gro�b� b�yszcz�c� w jegooczach, postanowi�a ulec pragnieniu swego udr�czonego cia�a.
Jednocze�nie poczu�a przemo�n� ch�� podporz�dkowania sobie tegobezczelnego dzikusa i uczynienia z niego swego niewolnika. By� to zreszt�jedyny spos�b, aby unikn�� najgorszego...
Nagle przesta�a si� opiera�. Fero, zaskoczony, �e usta, kt�rych takpo��da�, dotykaj� jego ust, przywar� do nich chciwie. Diabelski eliksirwyzwoli� w Katarzynie wszystkie piekielne moce. Nie mog�a walczy� zFerem, kt�rego serce wali�o przy jej sercu, a pod dotykiem jego r�k jejbiodra zaczyna�y wibrowa�. Zreszt� nie da�o si� ju� zatrzyma� mi�osnegosza�u Cygana, g�uchego i �lepego na wszystko, co nie by�o cia�em kobiety,kt�re trzyma� w swym u�cisku.
Katarzyna zamkn�a oczy i podda�a si� nadci�gaj�cej burzy.
Wczepiaj�c si� paznokciami w wilgotne od potu ramiona Fera, wyszepta�a:- Kochaj mnie, kochaj z ca�ych si�. . lecz wiedz, �e nie wybacz� ci...
je�li nie doprowadzisz mnie do sza�u.
Zamiast odpowiedzi Fero rzuci� si� na ziemi�, poci�gaj�c j� wraz zesob� i spleceni oboje potoczyli si� po twardej pod�odze.
Przez ca�� noc szala�a burza, wstrz�saj�c wozami, wyginaj�c drzewa,wyrywaj�c dach�wki. Ale Katarzyna i Fero niczego nie s�yszeli.
Wielokrotnie odradzaj�cemu si� po��daniu m�czyzny odpowiada�aszale�stwem nieskr�powana wstydliwo�ci� Katarzyna, oznajmiaj�ckrzykiem gwa�towno�� rozkoszy.
* * *
Kiedy pierwsze podmuchy �wie�o�ci wilgotnego �witu w�lizgn�ysi� do wozu i dotkn�y spoconych cia� obojga kochank�w, Katarzynaprzebudzi�a si� z g��bokiego snu, w kt�rym wraz z Ferem pogr��y�a si�przed paroma chwilami. Czu�a �miertelne znu�enie, a w ustach gorycz jakpo wypiciu zbyt du�ej ilo�ci wina. Z trudem odsun�a bezw�adne cia�oFera, nie budz�c go, i wsta�a. Wok� niej wszystko zawirowa�o, nogi si�pod ni� ugina�y i czu�a md�o�ci. Na skroniach wyst�pi�y kropelki zimnegopotu i na chwil� zamkn�a oczy. Po omacku odszuka�a swoj� koszul�,w�o�y�a j� z wielkim wysi�kiem i wysz�a z wozu.
Deszcz przesta� ju� pada�, lecz nad rzek� ci�gn�y si� d�ugie pasmamg�y. Wsz�dzie �cieli�y si� po�amane ga��zie. Nagie stopy Katarzynyzag��bi�y si� w g�stym b�ocie.
Po zrobieniu kilku krok�w zauwa�y�a, �e przy jednym z woz�w czaisi� jaka� posta�. By�a to Tereina. Na jej twarzy malowa�o si� zwyci�stwo.
Na ten widok Katarzyna zapa�a�a gniewem. Rzuciwszy si� na Cygank�,chwyci�a j� za czerwony szal.
- Co da�a� mi do wypicia? Odpowiedz natychmiast! Rozkazuj� ci!
W natchnionym u�miechu Tereiny nie by�o ani cienia strachu.
- Wypi�a� mi�o��. . Da�am ci do wypicia najsilniejszy z moicheliksir�w mi�o�ci, aby twe serce rozgorza�o w p�omieniu, kt�ry trawi�mego brata. Teraz nale�ysz do niego... i b�dziecie razem szcz�liwi. Terazjeste� moj� prawdziw� siostr�!
Katarzyna z westchnieniem wypu�ci�a z r�k czerwony szal.
Powstrzyma�a si� od wym�wek. I tak na nic by si� nie zda�y. Tereinaniczego przecie� o niej nie wiedzia�a. Widzia�a w niej tylko jedn� zdziewcz�t swojej rasy, kt�rej po��da� jej brat, i my�la�a, �e uczyni ichszcz�liwymi, rzucaj�c j� w jego ramiona. Nie wiedzia�a, �e mi�o�� ipo��danie mog� by� �miertelnymi wrogami...
Ma�a Cyganka uj�a d�o� Katarzyny i przytuli�a sw�j policzek wge�cie zupe�nego zachwytu.
- Wiem, �e byli�cie bardzo szcz�liwi - wyszepta�a poufnym tonem. Pods�uchiwa�am ca�� noc... i ja te� by�am szcz�liwa.
Katarzyna poczu�a, �e jej twarz staje si� purpurowa. Na wspomnienietych wydarze� zala�a j� fala wstydu. Ona, Katarzyna de Montsalvy,omdlewaj�ca w ramionach Cygana. Nienawidzi�a siebie. Tajemniczyeliksir spe�ni� swoj� rol� i w niej samej zagnie�dzi�a si� ta druga, ta, kt�raulega�a rozkoszy w u�cisku Filipa Burgundzkiego, ta, kt�ra gdyby niewtargni�cie Waltera, odda�aby si� Maclarenowi, ta, kt�ra odczuwa�adziwne podniecenie w obecno�ci niekt�rych m�czyzn, ta, kt�ra zag�usza�akrzyk jej serca w ca�o�ci oddanego m�owi... B�oto, w kt�rym zag��bia�ysi� jej stopy, by�o tak samo g�ste i cuchn�ce, jak to, z kt�rego by�a ulepiona nieszcz�sna ludzka natura.
Delikatnie po�o�y�a d�o� na g�owie Tereiny.
- Id� spa� - powiedzia�a �agodnie. - Jeste� przemoczona i zzi�bni�ta.
- Ale powiedz, �e jeste� szcz�liwa! Powiedz, Tchalai! Katarzynauczyni�a jeszcze ostatni wysi�ek, aby nie zrani� tej niewinnej istoty.
- Tak... bardzo szcz�liwa - odpar�a, hamuj�c �zy.
* * *
Katarzyna z ci�kim sercem zmierza�a w stron� rzeki, nie zwa�aj�cna ostre kamienie, kt�re rani�y jej stopy. Zatrzyma�a si� dopiero wtedy,gdy poczu�a zimne fale. Wydawa�o si�, �e g�sta mg�a chcia�a ukry� jejha�b�. Loara toczy�a swe wezbrane, wielkie, k��bi�ce si� po nocnej ulewiewody ze zdwojon� si��. Katarzyna mia�a ochot� zanurzy� si� w jejspienionym nurcie. Kr�lowa rzek zawsze jej sprzyja�a, wi�c tego smutnegoporanka zwr�ci�a si� do niej, �eby u�mierzy�a chore serce.
Bezwiednie zrzuci�a z siebie ubranie i wesz�a do wody. Pr�d by�silny i z trudem mog�a i�� po dnie, po kt�rym toczy�y si� kamienie. Kiedyzimna woda si�gn�a brzucha, Katarzyna zacz�a si� trz��� i jej cia�opokry�o si� g�si� sk�rk�, lecz nie zwa�aj�c na nic, zanurza�a si� corazbardziej. Wkr�tce woda si�gn�a jej do ramion. Zamkn�a oczy. Nic nies�ysza�a opr�cz wielkiej ciszy. Czy nie lepiej sko�czy� z tym �yciem beznadziei? Kiedy by�a czysta, walka wydawa�a si� �atwa, a zwyci�stwopoci�gaj�ce. Ale teraz? Odda�a si� nieznajomemu jak zwyk�a dziewka,mi�dzy ni� a jej m�em utworzy�a si� przepa�� nie do przebycia. Je�eliB�g pozwoli, aby cho� raz dane jej by�o go ujrze�, czy odwa�y si� spojrze�mu prosto w oczy?
Arnoldzie, czy potrafi�by� mi przebaczy�, gdyby� wiedzia�... gdyby�wiedzia�...?
Nie, na pewno by nie przebaczy�. By� zbyt zazdrosny. Sam skaza� si�na tortury, aby dochowa� jej wierno�ci. Jak wi�c m�g�by zrozumie�?... Ju�nie by�o o co walczy�. Nawet ma�y Micha� jej nie potrzebowa�... Takdobrze by�oby zag��bi� si� w tym przyjaznym nurcie, stopi� si� z rzek� nazawsze... Tak �atwo... Przekroczy� tajemny pr�g, za kt�rym s� ju� tylkozapomnienie i �mier�...
W tej chwili da�y si� s�ysze� op�ta�cze krzyki Sary. Jej g�oszabrzmia� jak rozdzieraj�cy zew �ycia, kt�re chcia�a opu�ci�, zewprzywo�uj�cy tyle wspomnie�, �e Katarzyna instynktownie przywar�astopami do umykaj�cego dna. W u�amku sekundy ujrza�a Sar�rozpaczaj�c� nad jej martwym cia�em wyrzuconym przez rzek� na piach...
Us�ysza�a szloch starej przyjaci�ki... i nagle poczu�a, �e nie chce umiera�.
Walcz�c z coraz silniejszym pr�dem, raz id�c, raz p�yn�c, odnajduj�c wsobie resztki utraconych si�, dotar�a do brzegu. W miar� jak powraca�a do�ycia, coraz wyra�niej widzia�a sylwetk� Sary nad brzegiem rzeki.
Opatulona szarym kocem Cyganka przyciska�a do piersi ubranieKatarzyny, a jej cia�em wstrz�sa� szloch. Kiedy Katarzyna ociekaj�c wod�i s�aniaj�c si� na nogach, wy�oni�a si� z mg�y, Cyganka wyda�a g�uchyokrzyk i rzuci�a si�, aby j� przytrzyma�. Katarzyna odsun�a si� jednak,m�wi�c s�abym g�osem:- Nie dotykaj mnie.. Brzydz� si� sob�... Jestem zbrukana...
Nie zwa�aj�c na te s�owa, Sara otoczy�a j� ramionami, osuszy�a jejcia�o kocem, ubra�a i poprowadzi�a do obozowiska.
- I to by� pow�d, �eby umrze�, moje biedactwo? Poniewa�m�czyzna posiad� twe cia�o przez jedn� noc? Czy musz� ci przypomina�,�e to tylko pocz�tek... �e nie zdajesz sobie sprawy z tego, co si� wyprawiaw zamku?
- Jednak tej nocy to si� sta�o z mojej woli... Wypi�am jaki� przekl�tyeliksir, kt�ry da�a mi Tereina! I w ramionach Fera prze�y�am chwilerozkoszy! Rozumiesz? Rozkoszy! - krzykn�a.
- No i co z tego? - ch�odno przerwa�a jej Sara. - To nie twoja wina.
Nie chcia�a� tego. A to, co ci si� przytrafi�o tej nocy, znaczy akurat tyle, cozwyk�y katar.
Katarzyna nie pragn�a jednak pociechy. Rzuci�a si� na twardepos�anie, kt�re dzieli�a z Sar�, i szlocha�a a� do wyczerpania. To by�ozbawienne. Wraz ze �zami odp�yn�y z jej umys�u ostatnie oparynarkotyku, pozostawiaj�c rozdzieraj�ce uczucie ha�by. W ko�cu zasn�awyczerpana i spa�a a� do po�udnia. Po przebudzeniu dowiedzia�a si� odstarej Orki, �e jeszcze tego dnia, o zmierzchu, zostanie z��czona z Feremzgodnie z cyga�skim zwyczajem.
Po wyj�ciu Orki Katarzyna wpad�a w prawdziw� w�ciek�o��. Tenbezczelny Fero! Jakby ma�o mu by�o, �e uczyni� z niej sw� kochank�, tojeszcze musia� si� z ni� o�eni�! Nie mog�c znie�� tej my�li, ciska�anajgorszymi przekle�stwami pod jego adresem, a� Sara musia�a j� ucisza�,przyk�adaj�c jej r�k� do ust.
- Nie b�d� g�upia! To, �e Fero chce si� z tob� o�eni�, dla ciebie niema �adnego znaczenia. Je�li go nie zechcesz, to inni b�d� mieli do ciebieprawo. Je�li odm�wisz, musimy ucieka�, i to zaraz! Lecz dok�d ucieka�? Ijak?
- Dlaczego m�wisz, �e to nie ma dla mnie znaczenia? - spyta�aKatarzyna na wp� przyduszona d�oni� Sary.
- Bo to nie b�dzie prawdziwy �lub. W�drowcy nie mieszaj� PanaBoga do rzeczy tak prostej jak z��czenie dw�ch istot. Ponadto, to nieKatarzyn� de Montsalvy we�mie Fero za �on�, lecz c�r� Egiptu o imieniuTchalai, zjaw�, kt�ra zniknie pewnego dnia!
Katarzyna potrz�sn�a g�ow� i popatrzy�a na Sar� z niepokojem.
Dlaczego jej wierna przyjaci�ka by�a taka nieczu�a? Dlaczego ten �lub by�dla niej spraw� tak naturaln�? A dla niej samej prawdziwymokropie�stwem?
- To silniejsze ode mnie - powiedzia�a. - Mam wra�enie, �e by�oby tonadu�ycie zaufania Arnolda. . zdradzi� go jeszcze raz.
- W �adnym razie! Przecie� nie jeste� sob�! A poza tym, toma��e�stwo zapewni ci pewn� pozycj� w plemieniu. Od tej pory nikt nieb�dzie si� ciebie ba�!
* * *
Tego wieczoru, udaj�c si� w stron� ogniska, przy kt�rym czekali nani� Fero i �wi�tuj�cy Cyganie, Katarzyna mia�a wra�enie, �e pope�nia�wi�tokradztwo. M�czy�ni powr�cili z po�owu z pe�nymi siatkami i wca�ym obozie roznosi� si� zapach sma�onych ryb. Zewsz�d rozlega�y si�d�wi�ki tamburyn�w, wok� kocio�k�w ta�czy�y dzieci, a w koszykachkwili�y niemowl�ta.
Wszystkie te przygotowania podsyci�y jeszcze bardziej obrzydzenieKatarzyny. Ca�� swoj� istot� broni�a si� przed t� maskarad�, do kt�rej j�nak�aniano, obawiaj�c si�, �e naturaln� kolej� rzeczy b�dzie wsp�lne�ycie, wsp�lne noce. . Nie widzia�a si� w roli �ony Fera, us�uguj�cej mu,tak jak to robi�y inne kobiety. Mia�a ochot� uciec raz na zawsze, tymbardziej �e teraz zacz�a si� go ba�. Wiedzia� przecie�, kim by�a naprawd�.
Pocz�tkowo my�la�a, �e w�dz jej sprzyja. Tymczasem terazwydawa�o si�, �e chce raczej wykorzysta� sytuacj�. Kto wie, czy pozwolijej odej��, kiedy zostanie wezwana do zamku? My�l o przyj�tej na siebiemisji powstrzymywa�a jednak Katarzyn� od ucieczki. Na razie nie by�o�adnego �miertelnego niebezpiecze�stwa i nale�a�o pr�bowa� szcz�cia a�do ko�ca. Z ca�ych si� stara�a si� wymy�li� co�, co by jej pomog�o unikn��niechcianego, okropnego ma��e�stwa. Kobiety ubra�y j� w najbardziejkolorowe stroje, jakie znalaz�y w kufrach. Zdj�y z niej koszul� z grubegop��tna i owin�y jej kibi� kawa�kiem zwiewnego, zielonego jedwabiu zesrebrnymi fr�dzlami. W uszach zawiesi�y srebrne pier�cienie, a na szyici�ki wisior z ma�ych srebrnych blaszek. Na g�owie umocowa�y co� wrodzaju korony. W oczach kobiet mo�na by�o wyczyta� podziw dla jej urody.
Zachwycone oczy Fera, kt�ry wyszed� jej na spotkanie, wyra�a�yjeszcze wi�kszy zachwyt i dum�. Uj�� j� za r�k�, aby poprowadzi� przedoblicze
Przypomina�a sow�, a jej oczy by�y zielone jak trawa na wiosn�. Nazapadni�tych policzkach mia�a liczne tatua�e, a spod czerwonej chustystercza�y kosmyki d�ugich, szarych w�os�w, co czyni�o j� podobn� doczarownicy. Katarzyna spojrza�a na ni� z przera�eniem, poniewa� takobieta by�a uosobieniem niechcianego ma��e�stwa, do kt�rego zmusi� j�los.
R�ce starej kobiety, pokryte cienk�, wysuszon� sk�r�, rozerwa�ychleb na p�. Potem z wielkim namaszczeniem wzi�a szczypt� soli z ma�ejsrebrnej solniczki, gdy� by� to produkt rzadki i niezwykle cenny. Posypa�ani� kawa�ki chleba, po czym jeden z nich wr�czy�a Katarzynie, drugi Ferowi.
- Kiedy b�dziecie mieli dosy� tego chleba i tej soli, b�dziecie te�mieli dosy� siebie. A teraz zamie�cie si� swymi kawa�kami.
Uroczyste s�owa starej zrobi�y na Katarzynie pewne wra�enie,machinalnie wzi�a od Fera jego chleb i poda�a mu sw�j, po czym obojeugry�li kawa�ek twardej sk�rki.
Fero nie spuszcza� oczu z Katarzyny, tak �e musia�a w ko�cuprzymkn�� powieki, nie mog�c znie�� dziko�ci po��dania p�on�cego wjego �renicach... Za chwil� znowu b�dzie do niego nale�a�a, chocia� niemia�a na to najmniejszej ochoty. Nie tylko nie pragn�a Fera, ale ca�e jejjestestwo buntowa�o si� przeciwko temu, co mia�o wkr�tce nast�pi�.
- Dzban, poda� dzban! - krzykn�a stara.
Podano jej gliniany dzban, kt�ry za pomoc� kamienia roz�upa�a nadg�owami ma��onk�w. Wylecia�o z niego kilka ziaren zbo�a. Stara pochyli�asi� nad klepiskiem i starannie policzy�a rozsypane ziarna.
- Naliczy�am siedem ziaren - oznajmi�a, kieruj�c wzrok naKatarzyn�. - Przez siedem lat Tchalai nale�e� b�dzie do Fera!
Fero z okrzykiem triumfu przyci�gn�� do siebie Katarzyn�, aby j�poca�owa�. Katarzyna czuj�c, �e traci grunt pod nogami, nie mia�a si�y si�broni�. Wok� nowo�e�c�w rozleg�y si� okrzyki rado�ci.
Zanim usta Fera zd��y�y si� wpi� w usta Katarzyny, z ciemno�ciwyskoczy�a dziewczyna o kruczych w�osach, rzuci�a si� pomi�dzyma��onk�w i z ca�ej si�y odepchn�a Katarzyn� od Fera.
- Hola, m�j panie! Czy� zapomnia�a� o mnie i o swojej przysi�dze,�e b�d� twoj� jedyn� rommi. . twoj� jedyn� kobiet�?!
Katarzyna mia�a ochot� krzykn�� z rado�ci. Patrzy�a na dziewczyn�jak na cudown� wybawicielk�. Nieznajoma mia�a dumn� twarz, �niad�cer�, orli nos, migda�owe �renice, l�ni�ce warkocze i sukienk� zczerwonego jedwabiu, kt�ra odcina�a si� sw� elegancj� na tle tego ca�egoszmacianego t�umu. Na jej szyi b�yszcza� z�oty �a�cuch.
Fero wyda� si� ca�kowicie zaskoczony.
- Dunicha! Znikn�a� wiele dni temu! My�la�em, �e nie �yjesz!
- I widz�, �e szybko znalaz�e� pocieszenie! Kim jest tamta?
Wskaza�a na Katarzyn� gestem pe�nym urazy i zawzi�to�ci, co niewr�y�o nic dobrego. Katarzyna, szcz�liwa z powodu takiego obrotusprawy, przypatrywa�a si� dziewczynie z zaciekawieniem. By�a to bezw�tpienia jedna z tancerek, kt�re dwa tygodnie temu La Tremoille wezwa�do zamku. Katarzyna pali�a si�, aby zasypa� j� pytaniami na temat �ycia wzamku.
Tymczasem k��tnia pomi�dzy Dunich� a Ferem stawa�a si� corazgwa�towniejsza. Przyw�dca Cygan�w broni� si� jak m�g� przed zarzutem,i� nie dochowa� wierno�ci. Dlaczego Dunicha nie da�a znaku �ycia? Co doniego, to teraz jego prawowit� �on� by�a Tchalai i nigdy si� jej niezrzeknie.
- Przyznaj si�, �e wola�by�, abym by�a martwa! Ale przysi�ga�e� mi ija, Dunicha, uznaj� tw�j �lub za niewa�ny! Nie mia�e� prawa tego zrobi�!
- Ale zrobi�em to! - rykn�� Fero. - I niczego nie mo�na ju� zmieni�!
- A w�a�nie, �e mo�na! - odpali�a Dunicha, rzucaj�c dzikie spojrzeniemigda�owych oczu na Katarzyn�. - S�dz�, �e znasz nasze zwyczaje? Kiedydwie kobiety k��c� si� o jednego m�czyzn�, wtedy musz� stan�� dopojedynku na �mier� i �ycie! ��dam, aby temu zwyczajowi sta�o si� zado��! Jutro o zachodzie s�o�ca staniemy do walki, ty i ja!
To powiedziawszy, bez s�owa odwr�ci�a si� na pi�cie, przeci�a kr�gCygan�w i z dumnie podniesion� g�ow� oddali�a si� w cie�. Stara
- Musicie si� rozdzieli� a� do chwili walki. Tchalai nale�y doprzeznaczenia. Zgodnie z naszymi prawami b�d� jej pilnowa� czterykobiety z plemienia, a inne cztery zostan� przy Dunisze. Jak powiedzia�am,niech si� stanie!
Nast�pi�a �miertelna cisza. Fero patrzy� na �on� ze smutkiem. A� dowalki nie wolno mu b�dzie nawet si� do niej odezwa�. Uroczysto��zako�czy�a si� niespodziewanie. Instrumenty umilk�y, s�ycha� by�o tylkotrzaskanie ognia. Nagle obok Katarzyny pojawi�a si� Sara, kt�ra po�o�y�asw� d�o� na nagim ramieniu Katarzyny.
- Tchalai jest moj� siostrzenic� - powiedzia�a Cyganka. - B�d� jejpilnowa�a wraz z Ork�. Mo�esz wyznaczy� dwie pozosta�e kobiety!
- Nie, tylko jedn�! - krzykn�a Tereina, kt�ra nagle wyros�a przyswojej przyjaci�ce. - Jest siostrzenic� Sary, ale r�wnie� moj� siostr�!
- Uprzedzam ci� - szepn�a Sarze na ucho - �e nie b�d� walczy�.
Nawet nie wiem, co to takiego. Nigdy w �yciu si� nie bi�am i niezamierzam pr�bowa�, nawet gdyby...
Sara chwyci�a j� za r�k� i �cisn�a gwa�townie.
- Zamilcz, na mi�o�� bosk�!
- Nie b�d� d�u�ej milcza�a! Przeciwnie, powiem tym kobietom,wykrzycz� im. .
- Zamknij si� wreszcie! Zrozum, �e ryzykujesz �ycie... je�li si�dowiedz�, �e nie chcesz si� bi�!
- A jutro, czy nie b�d� ryzykowa� �yciem? Przecie� ona mnie zabije!
- Tak, wiem, ale uspok�j si�. Mam pewien pomys�. Kiedy wszyscyzasn�, ja spr�buj� wydosta� si� z obozu i pobiegn� do ober�y, abyzawiadomi� pana Tristana. On z ca�� pewno�ci� potrafi ci� uratowa�. Alezaklinam ci�, nie daj zna� po sobie, �e si� boisz! Moi bracia nieprzebaczaj� tch�rzostwa. Przegnaliby ci�, smagaj�c biczami, skazaliby na�mier� g�odow�.
Oczy Katarzyny zogromnia�y z przera�enia. Mia�a wra�enie, �ewok� niej zaciska si� diabelska pu�apka i �e o w�asnych si�ach nigdy nieuda si� jej z niej wydosta�. Sara wyczu�a jej przestrach i przytuli�a j�.
- Odwagi, male�ka! Mistrz Tristan i ja wydostaniemy ci� z opresji.
- By�by czas, �eby si� wreszcie pojawi� - powiedzia�a Katarzyna zuraz�. - I pomy�le�, �e mia� czuwa� nade mn� z bliska.
- Przypomnij sobie, �e mia� wkroczy� do akcji tylko w razieniebezpiecze�stwa.
Sara rozejrza�a si� ostro�nie. Dwie stare Cyganki spa�y jak zabite.
Jedynie Tereina czuwa�a, siedz�c przy lampce oliwnej, w czerwonymkocu; wpatrywa�a si� w p�omyk niewidz�cymi oczami, podobna dolunatyczki i nieruchoma.
- Teraz jest odpowiednia chwila - szepn�a. - Id�!
Ze zwinno�ci� zaskro�ca wy�lizgn�a si� cicho na zewn�trz, podczasgdy Katarzyna z ci�kim sercem, lecz z nadziej� pok�adan� w starejprzyjaci�ce, po�o�y�a si�, aby si� troch� przespa�. Jednak sen nieprzychodzi�. Le�a�a z szeroko otwartymi oczami utkwionymi w dziurawejplandece, staraj�c si� uspokoi� szale�cze bicie serca... Cisza przygniata�aj�, wi�c w ko�cu, nie mog�c tego wytrzyma�, zawo�a�a cichutko:- Tereina, �pisz?
Ma�a Cyganka odwr�ci�a powoli g�ow� i po�o�y�a si� obokKatarzyny.
- Czego chcesz, siostro?
- Musz� wiedzie�, czy moja rywalka, Dunicha, jest zaprawiona wtakich walkach? Na co b�dziemy si� bi�?
- Na no�e. I, niestety, nie jest to dla niej pierwszyzna. Nie ma lepszejni� ona. Walczy jak tygrysica. Ju� dwie kobiety, kt�re podoba�y si�Ferowi, zgin�y z jej r�ki.
Katarzyna s�ucha�a z przera�eniem, coraz bardziej �a�uj�c, �e da�a si�zap�dzi� w �lepy zau�ek. Je�eli Tristan nie wkroczy do akcji, to Cyganka zca�� pewno�ci� poder�nie jej gard�o i nikt nawet nie kiwnie palcem. Tak�eFero, zakochany w niej na zab�j, nie m�g� przeszkodzi� temu szale�stwu.
Po prostu podda� si� plemiennemu prawu. I, zapewne, po walce b�dzieszuka� pociechy w ramionach zwyci�skiej Dunichy.
- Jedyne, co mog� dla ciebie zrobi�, to da� ci pewien narkotyk, kt�rypodwoi twoje si�y i twoj� odwag�. A teraz musisz odpoczywa�.
Katarzyna �achn�a si�. Dosy� ju� mia�a aptecznych sztuczekTereiny, a w dodatku wcale nie chcia�o jej si� spa�. Ca�y czas my�la�a, byuciec, uciec jak najdalej od tych istot ��dnych krwi, z kt�rymi nieopatrzniepo��czy� j� los. Czu�a si� tak, jakby wpad�a do gniazda �mij, kt�re oplata�yj� a� po szyj�, a ona nie mog�a wydosta� si� z ich k��bowiska. Dusi�a si�, aregularny oddech �pi�cych kobiet napawa� j� z�o�ci�. Mia�a ochot� wy�.
Nagle pomy�la�a, �e jej �ycie by�o zbyt cenne dla spiskowc�w zAngers, �eby Tristan pozwoli� jej tak g�upio zgin��. Ale nawet ta my�l niepomog�a jej na chwil� zmru�y� oka. Godziny ci�gn�y si� wniesko�czono��, odmierzane okrzykami stra�nik�w na wie�ach zamku.
�wit nie os�abi� jej strachu, a Sary jak nie by�o, tak nie by�o! Co mog�a takd�ugo porabia� w ober�y? A mo�e zosta�a pojmana?
W ko�cu jej znajoma twarz ukaza�a si� w wej�ciu do wozu.
Katarzyna odetchn�a z ulg�.
- Nareszcie! Tak si� ba�am, �e nie mog�am zasn��.
- Wiedzia�am, �e b�dziesz si� martwi�, dlatego przysz�am, ale...
musz� tam wr�ci�...
- Wr�ci�?... Dlaczego?
- Tristan znikn��. . Zagin�� dwa dni temu. Wyszed� z ober�y i tyle gowidzieli. Przeszuka�am ju� kawa� miasta, aby si� czego� dowiedzie�.
Musz� go znale�� przed zachodem s�o�ca.
- A co b�dzie, je�li go nie znajdziesz? - spyta�a Katarzyna, t�umi�cstrach.
- Wol� o tym nie my�le�. Mo�e trzeba b�dzie wyjawi�, kim jeste�,ale wtedy ryzykujesz swoje �ycie i �ycie Fera, kt�rego Cyganie oskar�� oto, �e wprowadzi� do obozu obc�, czyli gadji.
- A co mnie obchodzi Fero? Nie chc� umiera� dla niego! Czy niepro�ciej by�oby powiedzie� Dunisze, �e nie mam najmniejszej ochotyzajmowa� jej miejsca i �e z najwi�ksz� ch�ci� zrzekn� si� Fera?
- Takim post�pkiem obrazi�aby� �miertelnie wodza, kt�ry nie mo�esobie pozwoli� na to, �eby kto� okaza� mu pogard�. Tw�j los by�by nie dopozazdroszczenia. Biczowanie... no i ca�a reszta.
Katarzyna krzykn�a gniewnie. Wsz�dzie je�y�y si� przeszkody!
Znik�d ratunku! Wszystko skazywa�o j� na �mier�. A teraz �y� chcia�abardziej ni� kiedykolwiek, ca�� moc� swej m�odo�ci. �ycie sta�o si�drogocenne, poniewa� chciano jej je odebra�.
- Musz� za wszelk� cen� odnale�� Tristana. Nie b�j si�! Wr�c�,je�li. .
Urwa�a w p� s�owa, szybko musn�a ustami czo�o Katarzyny iponownie znikn�a w porannej mgle. Katarzyna rwa�a si�, �eby pobiec zaprzyjaci�k�, lecz dzi�ki nadludzkiemu wysi�kowi woli nie uczyni�a tego.
Gdyby uciek�a, ca�y jej plan run��by w gruzy, musia�aby powr�ci� doAngers i przyzna� si�, �e si� podda�a, b�d�c tak blisko celu. A w dodatku...
przyjmuj�c t� rol�, nie wiedzia�a, �e trzeba b�dzie ryzykowa� �yciem wielerazy. Nale�a�o zgodzi� si� z tym, �e to w�a�nie ten pierwszy raz. . Nag�yprzyp�yw dumy postawi� j� na nogi. Tak! Je�li musi stan�� do walki nano�e, zrobi to! Nie cofnie si� przed niczym! Poczu�a wstyd z powoduswojego strachu. �eby tylko nie my�le� o Michale, o tym, �e mo�e nigdywi�cej go nie zobaczy�! B�dzie my�la�a o ukochanym Arnoldzie, dla kt�rego La Tremoille musi zgin��!
A jednak kiedy po niemaj�cym ko�ca dniu s�o�ce zaczyna�o chyli�si� ku zachodowi, a Sara ci�gle nie wraca�a, ogarn�a j� panika. Pilnuj�cej� kobiety nie wydawa�y si� zdziwione tym, �e Sara znikn�a. Tereina ze�zami w oczach by�a wyrazicielk� ich przypuszcze�:- Z�y znak! Czarna Sara nie chcia�a patrze�, jak umiera jejsiostrzenica.
Katarzyna w g��bi serca zacz�a przyznawa� jej racj�. Jednak�ekiedy nadesz�a wyznaczona godzina i trzy kobiety zaprowadzi�y j� naum�wione miejsce, zacisn�a z�by i z wysoko podniesion� g�ow�postanowi�a stawi� czo�o temu, co j� czeka�o. Tyle razy zagl�da�a �mierciw oczy, �e nie mog�a teraz odwr�ci� si� do niej plecami.
Zanim wysz�y z wozu, Tereina poda�a jej do wypicia zawarto��ma�ego dzbanuszka. Katarzyna wychyli�a go bez wahania. Je�li tamikstura, kt�ra mia�a doda� jej si�, oka�e si� tak samo skuteczna jak eliksirmi�o�ci, b�dzie si� bi� jak lwica!
W miejscu gdzie zazwyczaj pracowali kowale, przygotowano polewalki, wielk� pust� przestrze�, wok� kt�rej zgromadzili si� ludzie zplemienia, stoj�c w ciszy nieruchomo na kszta�t miedzianych pos�g�w. Napniu drzewa przykrytym sk�rami siedzieli Fero i stara
Gdy obie kobiety stan�y obok siebie, zdj�to z nich ubranie,zostawiaj�c je w samych koszulach, kt�re �ci�ni�to w pasie sk�rzanymisznur�wkami. Potem Yakali bez s�owa wr�czy� ka�dej sztylet i oddali� si�w stron� pozosta�ych Cygan�w.
Katarzyna sta�a twarz� w twarz z Dunich�. Przera�a� j� n�, kt�rywetkni�to jej do r�ki. Jak si� nim pos�u�y�? Czy nie lepiej da� si� od razuzabi�? Oczy Cyganki l�ni�y jak dwa w�gle na ogorza�ej twarzy, lecz kuzdziwieniu Katarzyny nie by�o w nich �ladu nienawi�ci, tylko jaka� dzikarado�� z tego, co mia�o nast�pi�. Pomy�la�a ze zgroz�, �e rywalka pewnajest zwyci�stwa i z g�ry cieszy si� na jej �mier�.
Potoczy�a wzrokiem po cichym t�umie, licz�c, �e mo�e ujrzy w�r�dgapi�w Tristana albo przynajmniej Sar�. Co� z�ego musia�o si� jejprzytrafi�, inaczej nigdy nie zostawi�aby jej samej w takiej chwili.
Tymczasem Fero da� znak r�k� i Dunicha ruszy�a z miejsca. Powoli,powoli, najpierw w lewo, potem w prawo, kr�ci�a si� wok� Katarzyny.
U�miecha�a si�. . Katarzyna poczu�a dziwne ciep�o ogarniaj�ce jej cz�onki.
To nie by� strach! To mikstura Tereiny zaczyna�a dzia�a�.
Nagle Cyganka rzuci�a si� niespodziewanie na przeciwniczk� zewzniesionym sztyletem. Katarzyna zd��y�a si� uchyli� i �miertelne ostrzerozerwa�o tylko kawa�ek koszuli. Dunicha, straciwszy r�wnowag�, upad�ana klepisko, wi�c Katarzyna, nie trac�c ani sekundy, skoczy�a na ni�, odrzucaj�c precz sztylet, z kt�rym nie wiedzia�a, co pocz��. Pragn�a zawszelk� cen� rozbroi� przeciwniczk�. Chwyci�a Dunich� za nadgarstek i�ciskaj�c z ca�ych si�, pr�bowa�a wytr�ci� jej zdradzieck� bro�. T�umzaszemra� z zadowoleniem.
Dunicha by�a jednak wi�ksza i silniejsza. Wyt�aj�c si�y irozdymaj�c nozdrza, gwa�townym ruchem odepchn�a Katarzyn�, kt�rakrzykn�a z b�lu. Cyganka bowiem ugryz�a j� w rami�, zmuszaj�c dowypuszczenia swej ofiary. Teraz ona le�a�a na ziemi, a Dunichaprzyciska�a j�, dusz�c kolanem.
Czu�a, �e zbli�a si� �mier�. Czyta�a to jasno w zwyci�skim u�miechuprzeciwniczki. Cyganka �ciska�a Katarzyn� za szyj�, tak jakby szuka�anajlepszego miejsca do zadania ostatniego ciosu. Katarzyna zamkn�aoczy.
- Arnold, ukochany... - wyszepta�a w my�lach. Nagle do jej uszudobieg� gromki g�os:- Rozdzieli� te kobiety! Natychmiast!
Katarzynie zda�o si�, �e to dzwony wielkanocne dzwoni� naZmartwychwstanie. Z jej piersi wyrwa�o si� g��bokie westchnieniewdzi�czno�ci, kt�remu zawt�rowa�o wycie w�ciek�ej Dunichy, brutalnieoderwanej przez dw�ch �ucznik�w od przeciwniczki. Dwaj inni postawilichwiej�c� si� Katarzyn� na nogi. Nie mog�a uwierzy� swemu szcz�ciu.
Obie kobiety znowu sta�y twarz� w twarz, lecz tym razem przytrzymywanesilnymi ramionami �ucznik�w. Mi�dzy nimi sta� wysoki m�czyzna,wytwornie ubrany w zielono-czarne brokaty, i �mia� si� pogardliwie.
W tej chwili rado�� Katarzyny zgas�a i pociemnia�o jej w oczach.
Ratunek bowiem by� gorszy ni� niebezpiecze�stwo: cz�owiekiem, kt�ry j�uratowa�, by� Gilles de Rais!
W u�amku sekundy stan�y jej przed oczami wie�e w Champtoce,ponure okropie�stwa, jakie wydarzy�y si� w tym zamczysku, polowanie nacz�owieka, z kt�rego Walter ledwo uszed� z �yciem, stos, na kt�rym Gillesmia� zamiar spali� Sar�, wreszcie straszna twarz Jana de Craona irozdzieraj�ca skarga jego zranionego serca, kiedy si� dowiedzia�, jakimpotworem jest jego wnuk...
Liczy�a, �e w stroju cyga�skim nie zostanie rozpoznana, a poniewa�marsza�ek utkwi� natarczywe spojrzenie w jej pokrytej kurzem twarzy,spu�ci�a g�ow�, udaj�c skr�powanie z powodu swej nago�ci. W istocie, jejkoszula wiele ucierpia�a w czasie walki... tymczasem Dunicha wyrywa�asi� nadaremnie z r�k �ucznik�w. Powietrze przeszy� ostry g�os Gilles'a:- Pu�ci� j� wolno i przep�dzi� mi biczami ca�� t� zgraj�!
- A co zrobi� z t� kobiet�, panie? - zapyta� cz�owiek, kt�ry trzyma�Katarzyn�.
Jej serce przesta�o bi�, kiedy znienawidzony g�os rozkaza�:- Zabra� j�!
Wraz z zapadni�ciem nocy Katarzyna zosta�a wepchni�ta do jednej zkomnat w wie�y. Gdy �ucznicy wlekli j� do zamku, ba�a si�, �e wrzuc� j�do strasznego lochu jak wtedy w Rouen. Tymczasem znalaz�a si� w obszernym i gustownie umeblowanym pokoju. Kamienne mury pokryte by�ygobelinami i wschodnimi jedwabiami w kolorach ciemnej czerwieni isrebra, a �ciel�ce si� wsz�dzie poduszki mieni�y si� b��kitem, czerwieni� iz�otem, kolorami rodu Amboise, kt�ry niedawno, z woli kr�la, zosta�pozbawiony swych d�br.
W g��bi kusi�o wielkie kwadratowe �o�e z rozsuni�tymi zas�onami,wy�cielone bia�� lnian� po�ciel� i aksamitnymi ko�drami. Spa�! Wyci�gn��udr�czone cia�o, pokryte siniakami i zadrapaniami. Jednak wielki mieczle��cy na stole, stoj�ca w k�cie zbroja oraz porozrzucane tu i �wdzie m�skie stroje, jak r�wnie� wykwintne przybory toaletowe i jedwabne koszulewidoczne w pootwieranych skrzyniach �wiadczy�y wymownie, �e znajdujesi� w komnacie samego Gilles'a de Rais'go. Nie wiedzia�a ju�, co si� z ni�dzieje, ale strach jej nie opuszcza�. Wspomnienie pobytu u Gilles'a deRais'go by�o zbyt bolesne. W sumie jej koszmar trwa� nadal.
Dlaczego Rais kaza� j� tu przywlec i co zamierza� z ni� zrobi�? Niem�g� jej rozpozna�. A wi�c? Je�li odkryje, kim jest, czeka j� pewna�mier�. A je�li nie odkryje, to i tak, znaj�c jego poci�g do rozlewu krwi,mo�e zabi� Cygank�, je�li przyjdzie mu na to ochota... A wcze�niej we�mie j� si��... Tak czy inaczej, grozi�a jej �mier�. Jaki inny pow�d ni� ch��zabawienia si� pchn�� Rais'go do przyprowadzenia sobie Cyganki?
Katarzyna zbli�y�a si� do kominka, w kt�rym strzela�y wysokiep�omienie, i rzuciwszy si� na �aw� us�an� poduszkami, wyci�gn�a wkierunku ognia zzi�bni�te d�onie i bose stopy. Jej cia�o - ledwo okryterozdart� koszul� - dr�a�o z zimna, lecz zbawienne ciep�o walczy�ozwyci�sko z wilgotnym rzecznym powietrzem i ch�odn� noc�. OczyKatarzyny bezwiednie wype�ni�y si� �zami, kt�re, kropla po kropli,sp�ywa�y na surow� koszul�. Poczu�a doskwieraj�cy g��d. Zreszt� od czasuprzybycia do obozu Cygan�w nigdy nie jad�a do syta. Bola�y j� wszystkiecz�onki i czu�a, �e dr�twieje ze zm�czenia. Jak na razie wynik jej dzia�aniaby� przygn�biaj�cy: wpad�a w r�ce Gilles'a de Rais'go, najgorszego wroga!
Sara i Tristan nie wiadomo gdzie si� podziewali. Zosta�a sama.
Pogr��ona w rozpaczy, nie pomy�la�a nawet, �e wreszcie znalaz�a si�w zamku, do kt�rego przecie� pragn�a si� dosta� za wszelk� cen�...
Przez otwarte, w�skie okno dolatywa�y d�wi�ki piosenki. Po drugiejstronie dziedzi�ca, w apartamentach kr�lewskich, �piewa� jaki�m�czyzna, przygrywaj�c sobie na harfie.
Zaj�ta swymi my�lami nie us�ysza�a otwieranych drzwi. Gilles deRais posuwistym krokiem zbli�y� si� do kominka. Ale dopiero kiedy stan��przed Katarzyn�, zauwa�y�a jego obecno��. Aby nie wypa�� z odgrywanejroli, �ywo wsta�a z miejsca i przybra�a wystraszon� min�, kt�rej zreszt� niemusia�a udawa�: sama obecno�� tego cz�owieka nape�nia�a j� trwog�. Jejserce bi�o jak oszala�e i zanim zd��y�a cokolwiek powiedzie�, Gillesgwa�townie chwyci� j� za ramiona i bez �adnych wst�p�w wpi� si� w jejusta. Poca�unek nie trwa� jednak d�ugo.
- Tfu! Ale� ty cuchniesz, pi�knisiu! - rzuci� z obrzydzeniem,odpychaj�c j� precz. - Nie widzia�em jeszcze wi�kszego brudasa!
Wszystkiego si� spodziewa�a, ale nie czego� takiego! Wiedzia�a, �ejest brudna, ale �eby tak jej to wytkn��, to by�o nie do zniesienia.
Tymczasem Gilles klasn�� w r�ce i w tej samej chwili pojawi� si� rycerzuzbrojony po z�by. Marsza�ek rozkaza�, by przyprowadzi� dwiepokoj�wki. Kiedy po chwili wr�ci� ze s�u��cymi, de Rais, wskazuj�c naKatarzyn�, powiedzia�:- Zabierzcie t� mi�� osob� do �a�ni i zajmijcie si� ni�! A ty, �uczniku,masz czuwa�, aby panna nam nie uciek�a!
Chc�c nie chc�c, Katarzyna ruszy�a za stra�nikiem. Jedna zes�u��cych na widok ciemnej sk�ry uczyni�a za jej plecami znak krzy�a.
Obydwie dr�a�y z wielkiej boja�ni przed t� Cygank�, kt�r� przysz�o im si�zajmowa�. Katarzyna pomy�la�a z zadowoleniem, �e jej przebranie spe�niasw� rol�, lecz obawia�a si� efektu k�pieli: czy farba mistrza Wilhelmaprzetrzyma kontakt z wod�? Jej w�osy by�y nadal kruczoczarne, a wkieszonce koszuli mia�a zaszyte dwa ma�e puzderka, kt�re da� jej staryartysta. Ale co ze sk�r�?
Na szcz�cie wkr�tce si� przekona�a, �e kolor trzyma, tylko woda wbalii zabarwi�a si� na lekko ��tawy odcie�. Oddawa�a si� z rozkosz�b�ogiemu ciep�u i zapachowi wonnych olejk�w. Zamkn�a oczy, chc�ctroch� uporz�dkowa� my�li i uspokoi� uparty strach, kt�ry �ciska� j� zagard�o. Wola�a nie my�le� o tym, co j� czeka. Ta b�oga chwila by�a by�mo�e ostatnia...
Pragn�a godzinami siedzie� w ciep�ej wodzie i zapomnie� o ca�ym�wiecie, lecz Gilles przypomnia�by o sobie. Pokoj�wki pomog�y jej wyj��z k�pieli i ubra�y w cienk� koszul� z jedwabiu i w tunik� dalmaty�sk� zszerokimi r�kawami, uszyt� z ci�kiego samitu*, w zielone paski nabia�ym tle.
Odwa�nie otworzy�a drzwi pokoju k�pielowego, za kt�rymi sta�ys�u��ce i stra�nicy. Tym ostatnim zab�ys�y oczy na jej widok.
- Jestem gotowa! - rzuci�a spokojnie i ruszy�a przed siebiezdecydowanym krokiem, jakby sz�a do boju.
Po chwili znalaz�a si� w pokoju Gilles'a, gdzie stwierdzi�a z ulg�, �est� jest zastawiony wszelk� straw�. Ten fakt upewni� j� w przekonaniu, �emarsza�ek nie pragnie jej �mierci. Gdy si� chce kogo� zg�adzi�, to si� goprzedtem nie zaprasza na uczt�!
Pan de Rais czeka�, siedz�c niedbale w wysokim, rze�bionymkrze�le, lecz Katarzyna - zapominaj�c o strachu - zauwa�y�a jedyniesmakowicie pachn�cego kurczaka z przyrumienion� sk�rk�, pasztety,konfitury, butelki z winem i wiele innych przysmak�w...
Rais obserwowa�, jak rozchylaj� si� jej nozdrza, i w ko�cu spyta�:- Jeste� g�odna? Szybko przytakn�a. - To siadaj i jedz!
Nie kaza�a sobie dwa razy powtarza�. W pierwszej kolejno�cisi�gn�a po kawa� pasztetu, kt�ry znikn�� b�yskawicznie w jej ustach.
Nigdy jeszcze nie jad�a czego� tak pysznego. Na drugi ogie� poszed�kurczak, kt�rego po�owa podzieli�a los pasztetu. Tymczasem Gilles nala�jej du�y kielich czerwonego wina, kt�re wychyli�a jednym haustem. Potym poczu�a si� tak dobrze, �e nie zwr�ci�a nawet uwagi na to, �emarsza�ek obserwuje j� jak kot mysz. W tej chwili mog�aby zmierzy� si�nawet z samym Belzebubem.
Aby lepiej widzie�, jak po�yka kandyzowane �liwki, Gilles opar� si�okciem na stole. Po zaspokojeniu g�odu Katarzyna rzuci�a na niegoszybkie spojrzenie, oczekuj�c, �e przem�wi. Marsza�ek ci�gle jednakmilcza�, co zaczyna�o by� denerwuj�ce. W ko�cu, nie mog�c d�u�ej znie��napi�cia, postanowi�a odezwa� si� pierwsza. Wytar�szy usta jedwabn�serwet�, zmusi�a si� do u�miechu, pami�taj�c, �e nie mo�e zdradzi� swegostrachu.
- Wielkie dzi�ki, mo�ny panie! S�dz�, �e nigdy w �yciu nie jad�amtak dobrych rzeczy!
- Doprawdy? Nigdy?
- Nigdy! Jeste�my biednymi w�drowcami, panie, a na naszychogniskach gotujemy prost� straw�. . - Tote� ja nie pytam o n�dzne kocio�ki Cygan�w - przerwa� Gilleszimno - lecz o kuchni� Filipa Burgundzkiego, kt�ry ka�e siebie nazywa�Wielkim Ksi�ciem Zachodu! My�la�em, �e jeste� bardziej wyrafinowana!
Katarzyna zamar�a i nie mog�a wydoby� s�owa. Marsza�ek wsta�,podszed� do niej i pochylaj�c si� nad jej g�ow�, powiedzia�:- Moje gratulacje! Potrafisz gra� komedi� jak wielka artystka, mojadroga Katarzyno! Bardzo mi si� podoba�a�, zw�aszcza w scenie walki.
Nigdy bym nie przypu�ci�, �e pani de Brazey potrafi si� bi� jak ulicznadziewka. Czy� jednak nie s�dzisz, �e lepiej by�o ze mn� gra� w otwartekarty?
Katarzyna u�miechn�a si� gorzko.
- A wi�c mnie rozpozna�e�?
- O, nie by�o to wcale trudne: wiedzia�em, �e tu jeste� w przebraniuCyganki!
- Jak si� o tym dowiedzia�e�?
- Wsz�dzie mam swoich ludzi, w zamku Angers r�wnie�. Jeden znich, kt�ry widzia� ci� w Champtoce, rozpozna� ci� od razu. �ledzi� was,gdy szli�cie do Wilhelma Zdobnika. Musz� przyzna�, �e ten okropnycz�owiek d�ugo nie chcia� m�wi�, mimo �e zastosowali�my pewne �rodki,aby go do tego zmusi�...
- To ty go torturowa�e�! To ty kaza�e� poder�n�� mu gard�o! Mo�nasi� by�o tego spodziewa�! - krzykn�a Katarzyna, trz�s�c si� z gniewu.
- Istotnie, to ja. Niestety, ten nieszcz�nik nie chcia� za �adne skarbywyjawi� powodu tej maskarady mimo naszych nalega�.
- Z tej prostej przyczyny, �e sam nie wiedzia�!
- Domy�la�em si� tego. Tote� licz�, �e ty wyjawisz pow�d, chocia�wydaje mi si�, �e wiem...
Blisko�� pochylonej nad ni� twarzy napawa�a j� obrzydzeniem.
Wsta�a i podesz�a do otwartego okna, po czym spojrza�a na marsza�ka,pragn�c przenikn�� jego my�li.
- A wed�ug pana po co tu przyby�am?
- �eby odebra� swoj� w�asno��. Jest to rodzaj dzia�ania, kt�re jestemw stanie zrozumie�.
- Moj� w�asno��?
Ale Gilles de Rais nie mia� czasu na odpowied�, gdy� w tej chwilikto� zapuka� do drzwi i nie czekaj�c na zaproszenie wkroczy� do �rodka wtowarzystwie dw�ch stra�nik�w z halabardami, kt�rzy stan�li nieruchomoprzy drzwiach. Niespodziewany go�� odznacza� si� nieprzeci�tn� tusz�;by�a to istna beczka smalcu udrapowana kilometrami aksamituwyszywanego z�otem. Po�rodku tej masy t�uszczu tkwi�a obrz�k�a,czerwona twarz, wyra�aj�ca pr�no�� i arogancj�. By� to Jerzy de LaTremoille we w�asnej osobie.
- Drogi kuzynie! Przyszed�em do ciebie na kolacj�! U kr�la mo�naumrze� z nud�w! - wykrzykiwa� od progu.
Katarzyna nie spodziewaj�c si�, �e tak szybko dane jej b�dziespotka� znienawidzonego cz�owieka, na widok nieoczekiwanego go�ciacofn�a si�. Nagle poczu�a rado��, gniew i nienawi��. Z dzik� satysfakcj�stwierdzi�a, �e by� grubszy ni� dawniej, jego rozlaz�e cia�o pokrywa�a��tawa sk�ra, a dychawiczny oddech �wiadczy� wymownie o zdrowiuzniszczonym przez �ycie w spro�no�ci. Wielki szambelan nosi� na g�owiez�oty turban, kt�ry nadawa� mu wygl�d wschodniego satrapy.
Katarzyna, obserwuj�c go uwa�nie, zauwa�y�a w�r�d fa�d turbanul�ni�cy jak gwiazda czarny diament... jedyny w swoim rodzaju,niepodrabialny czarny diament Garina de Brazeya!
Wok� niej zawirowa�y �ciany. Przez chwil� my�la�a, �e to sen. Poomacku odnalaz�a taboret i opad�a na niego, nie rozumiej�c s��w, jakiewymieniali mi�dzy sob� dwaj m�czy�ni. Stara�a si� odgadn��, w jakispos�b diament m�g� wpa�� w r�ce szambelana. Przypomnia�a sobiechwil�, w kt�rej przekaza�a klejnot Jakubowi Coeurowi w ober�y �PodCzarnym Saracenem" i co jej wtedy powiedzia�. �e zastawi diament u�yda z Beaucaire! Zapami�ta�a nawet jego nazwisko: Izaak Abrabanel! Jaksi� wi�c sta�o, �e diament b�yszcza� na turbanie La Tremoille'a? A mo�eJakub wpad� w zasadzk�? A je�li zgin��?...
Jakub Coeur nigdy nie pozby�by si� z w�asnej woli rzeczypowierzonej mu przez Katarzyn�. Nie odda�by nikomu diamentu.
Zw�aszcza temu cz�owiekowi, kt�rego nienawidzi� tak samo jak ona.
Zamkn�a na chwil� oczy i nie widzia�a, �e La Tremoille - przyjrzawszysi� jej z wyra�nym zainteresowaniem - podszed� bli�ej. Dopiero kiedypoczu�a na swym podbr�dku dotyk mi�kkiego, t�ustego palucha, drgn�a.
- Sapristi! Gdzie, do diaska, znalaz�e� to cudo, kuzynie?
- W obozie Cygan�w! - odpowiedzia� Gilles de Rais niech�tnie. Bi�a si� w�a�nie z drug� tak� czarn� koz�. Rozdzieli�em je i zatrzyma�emt�, bo mi si� spodoba�a.
La Tremoille raczy� si� u�miechn��, ukazuj�c zepsute z�by, kt�rychkolor waha� si� mi�dzy ciemn� zieleni� i czerni�. Przy tym po�o�y�upier�cienion� d�o� na g�owie Katarzyny w ge�cie nieznosz�cymsprzeciwu, wywo�uj�c w niej dreszcz obrzydzenia.
- Dobrze zrobi�e�, kuzynie! Mia�e� g�ow� na karku jak zwykle. Co zadzika tygrysica!... - cmoka� oble�nie. - Wsta�, ma�a, �ebym m�g� lepiej ci�obejrze�!
Katarzyna us�ucha�a bez s�owa, boj�c si�, co dalej nast�pi. Je�liGilles de Rais ods�oni prawd�, jest zgubiona. On i La Tremoille byli nietylko kuzynami, ale ��czy� ich pakt, prawdziwy pakt. Jeszcze w ChamptoceGilles powiedzia� jej o nim. Z trudem zrobi�a kilka krok�w, �ledzona�akomym spojrzeniem grubego szambelana.
- Rzeczywi�cie, bardzo �adna... - komentowa� bez �enady, jakbyogl�da� dzie�o sztuki. - Prawdziwy klejnot godzien ksi���cego �o�a...
Kr�g�a, dumna pier�... Rze�bione ramiona. . Nogi, jak mi si� zdaje...
d�ugie... Tak, d�ugie! Pi�kna twarz, to dosy� wa�ne! A do tego du�e,czarne oczy... nami�tne usta...
Jego astmatyczny oddech stawa� si� coraz kr�tszy; La Tremoille bezprzerwy oblizywa� j�zykiem spieczone wargi. Katarzyna, czuj�c, �e zbytpow�ci�gliwe zachowanie nie przystoi Cygance, zmusi�a si� za cen�strasznego wysi�ku, aby si� u�miechn�� z wystarczaj�c� kokieteri� doswego nieprzyjaciela. Kr�c�c biodrami, pu�ci�a do niego perskie oko.
- Wyborna! - j�kn�� pasibrzuch, a jego czerwona twarz sta�a si�fioletowa. - Jak to mo�liwe, �e ja jej nie zauwa�y�em?
- To zbieg�a niewolnica - wyja�nia� coraz bardziej niezadowolonyGilles de Rais. - Kilka dni temu, wraz z ciotk�, przyby�a do obozu Fera.
Katarzyna na chwil� odetchn�a. Najwyra�niej de Rais nie mia�zamiaru wyjawi�, kim jest naprawd�. Od razu poczu�a si� swobodniej wsk�rze Cyganki. Tymczasem La Tremoille nakaza� milczenie swemukuzynowi.
- Niech sama odpowie! Chc� s�ysze� jej g�os! Jak ci� zowi�, mojama�a?
- Tchalai, panie! To znaczy �gwiazda" w naszym j�zyku.
- Tak... To pasuje do ciebie. Podejd� no, pi�kna gwiazdo, chc� ci si�lepiej przypatrzy�! - Chwytaj�c Katarzyn� za r�k�, odwr�ci� si� w stron�kuzyna i rzuci� po�piesznie: - Dzi�kuj� za prezent, kuzynie. Ty zawszewiesz, jak zrobi� mi przyjemno��!
Jednak Gilles de Rais, nie daj�c za wygran�, stan�� pomi�dzyszambelanem a Katarzyn�. Grymas jego ust nie zwiastowa� niczegodobrego, a ponure oczy b�yszcza�y niebezpiecznym blaskiem.
- Za pozwoleniem, kuzynie! Rzeczywi�cie, to dla ciebie porwa�em t�dziewczyn�, ale nie mam zamiaru odda� ci jej od razu. Dzi� wiecz�rnale�y do mnie!
Katarzyna popatrzy�a na Gilles'a z niejakim zdziwieniem. My�la�a dotej pory, �e jest �lepo oddany swemu obmierz�emu kuzynowi. Atymczasem okaza�o si�, �e wcale nie byli sobie tacy bliscy, jak my�la�a.
Wcale nie. Wybuja�a duma Gilles'a czyni�a z niego miernego wasala.
Trudno by�o wyobrazi� sobie, jak zgina kolano przed kimkolwiek... Ateraz w jego wzroku zab�ysn�a ch�� mordu! Jak sko�czy si� pojedynekpomi�dzy tygrysem i szakalem?
Ma�e oczka La Tremoille'a zw�zi�y si�, znikaj�c prawie ca�kowicie wfa�dach t�uszczu, a mi�siste usta wyd�y si� pogardliwie. Katarzynapoczu�a, �e d�o� spoczywaj�ca na jej g�owie sta�a si� bardziej wilgotna.
Najwyra�niej La Tremoille ba� si� swego niebezpiecznego kuzyna! Jednak,o dziwo, w jego g�osie nie zna� by�o gniewu, kiedy zapyta�:- A dlaczego nie dzi� wieczorem?
- Dlatego, �e dzisiaj nale�y do mnie! To ja j� znalaz�em, to ja j�wyrwa�em ze szpon�w drugiej Cyganki, kt�ra by�aby j� zabi�a, to jakaza�em j� tu przyprowadzi�, to ja kaza�em j� wyk�pa�!... Jutro mo�e by�twoja, lecz dzisiaj...
- Tutaj wszyscy musz� mnie s�ucha� - przerwa� mu La Tremoille,s�cz�c s�owa z nienaturaln� s�odycz�. - Czy mo�e wolisz, aby dwudziestuludzi. .
- Nie zrobisz tego, pi�kny kuzynie! Dlatego, �e nie b�dziesz jej mie�!
Wola�bym j� zabi�! A poza tym wiem zbyt wiele, �eby� �mia� mniezaatakowa�. Na przyk�ad, co by powiedzia�a twoja ma��onka, a mojakuzynka Katarzyna, gdyby si� dowiedzia�a, �e ten z�oty naszyjnik, kt�rytak pragn�a mie�, da�e� w prezencie �onie pewnego �awnika za jedn� nocmi�o�ci?
La Tremoille, przed kt�rym dr�a�o ca�e kr�lestwo, ba� si� swojej�ony jak ognia. To by�a cenna informacja.
Na razie de Rais by� g�r�. Nie wiedzia�a, czy ma si� z tego cieszy�,czy nie. Gruby szambelan skierowa� kroki w stron� drzwi, obrzucaj�cdziewczyn� spojrzeniem pe�nym �alu.
- Dobrze, ju� dobrze... - wymamrota� wzruszaj�c ramionami. Zatrzymaj j� sobie dzi� wiecz�r, ale jutro po ni� przy�l�! I pami�taj,kuzynie, aby� mi jej nie uszkodzi�, gdy� w takim przypadku m�g�bymzapomnie�, jak bardzo ci� lubi�!
Wreszcie znikn��, a �o�nierze z kamiennymi twarzami wyszli za nim,zamykaj�c za sob� drzwi. Katarzyna i Gilles de Rais znowu zostali sami.
Katarzyna poczu�a ucisk w gardle. Jej po�o�enie by�o okropne, gdy�odkry�a, �e chc�c wyci�gn�� La Tremoille'a z zamku, w kt�rym by� zbytdobrze strze�ony, sama znalaz�a si� w potrzasku. Mia�a nadziej�, �ezostanie wezwana przed oblicze szambelana i �e ka�� jej ta�czy�, abyzabawi� grubasa, a w�wczas znajdzie okazj�, by nam�wi� go do kr�tkiegopobytu w Chinon dzi�ki pewnej sztuczce, kt�r� dawno sobie obmy�li�a.
Tymczasem znalaz�a si� pomi�dzy strasznym Gilles'em a Tremoille'em.
Gilles chcia� si� ni� nacieszy�, a potem wrzuci� j� do ��ka szambelanowi.
Co b�dzie, je�li przestanie si� podoba�? Czy wystarczy jej czasu narealizacj� planu?
Gilles oczywi�cie nie mia� zamiaru zwr�ci� swemu wi�niowiwolno�ci. Po wyj�ciu szambelana podbieg� do drzwi i pozamyka� je nawszystkie zamki. Potem podszed� do okna, wychyli� si� i odetchn��g��boko kilka razy, �eby ukoi� nerwy.
Noc nios�a ciche, melancholijne d�wi�ki lutni i wioli.
- U kr�la jest koncert - powiedzia� g�osem, w kt�rym nie zna� ju�by�o gniewu. - Co za pi�kna muzyka... Nie ma nic bardziej boskiego,zw�aszcza te dzieci�ce g�osy... Ale kr�l nie lubi dzieci�cych g�os�w...
M�wi� sam do siebie, jakby zapomnia� o istnieniu Katarzyny.
Dziewczyna zrobi�a kilka krok�w w stron� czarnej postaci opartej oparapet.
- Dlaczego nie odkry�e�, panie, przed kuzynem mego prawdziwegoimienia? - spyta�a, staraj�c si� ukry� strach.
- Poniewa� nic by mi nie przysz�o z tego, gdyby Katarzyna deBrazey zgni�a w lochu - odpowiedzia�, nie odwracaj�c si�. - NatomiastCyganka o imieniu Tchalai przedstawia wielk� warto�� w moich oczach.
- Nie nazywam si� ju� Katarzyna de Brazey! Przed Bogiem i lud�mijestem �on� Arnolda de Montsalvy'ego!
Na d�wi�k tego nazwiska Gilles de Rais skoczy� jak oparzony.
Odwr�ci� si� w stron� Katarzyny i popatrzy� na ni� ze zdziwieniem.
- Jak�e to? Montsalvy umar� w wi�zieniu w Sully-sur-Loire jakie�dwa lata temu! La Tremoille jest dobrym stra�nikiem, a lochy jego zamkuw Sully nigdy nie zwracaj� swoich wi�ni�w!
- A wi�c nale�y s�dzi�, �e jeste� �le poinformowany, panie, gdy�po�lubi�am Arnolda de Montsalvy'ego w Bourges w ko�ciele �wi�tegoPiotra w nocy z 24 na 25 grudnia 1431 roku. W�z�em ma��e�skim po��czy�nas brat Jan Pasquerel. Pami�tasz, panie, brata Jana? By� kapelanemJoanny...
- Nie wypowiadaj tego imienia - przerwa� jej de Rais, czyni�cpo�piesznie znak krzy�a. - Nigdy przy mnie! Bo�e... gdyby ona nass�ysza�a!
- Przecie� nie �yje - powiedzia�a Katarzyna pogardliwie. - Czego si�tak obawiasz?
- Umar�a, lecz jej dusza �yje, a dusza czarownicy mo�e by� gro�na.
Wystarczy wym�wi� jej imi�, a potrafi si� zjawi�. Nie chc� wi�cej s�ysze�tego imienia!
- Jak sobie �yczysz - powiedzia�a Katarzyna, wzruszaj�c ramionami.
- Ale pozostaje faktem, �e jestem pani� de Montsalvy... i �e mam syna!
S�ysz�c obietnic� Katarzyny, �e nie b�dzie wymawia� imieniaJoanny d'Arc, Gilles uspokoi� si�, a na jego poblad�� twarz wr�ci�yrumie�ce.
- W takim razie, jak to si� sta�o, �e znalaz�a� si� tutaj, i to sama?
Gdzie jest Montsalvy?
Katarzyna sta�a jak skamienia�a. Spu�ci�a powieki, aby de Rais niezauwa�y� dotkliwego b�lu, jaki zawsze czu�a, wypowiadaj�c te okrutnes�owa.
- M�j ma��onek nie �yje... Oto dlaczego jestem sama. Zaleg�a cisza,kt�ra po chwili sta�a si� nie do zniesienia.
Aby rozproszy� ponur� atmosfer�, Katarzyna postanowi�a zawszelk� cen� zmieni� tok rozmowy.
- A jak miewa si� pan Jan de Craon, tw�j dziad, i Anna, jegoma��onka, kt�ra by�a dla mnie taka dobra, kiedy przebywa�am u ciebie?
Widz�c reakcj� Gilles'a, natychmiast po�a�owa�a swych s��w.
Demoniczna twarz marsza�ka wykrzywi�a si� w bezgranicznej z�o�ci, ajego oczy zacz�y ciska� b�yskawice.
- M�j dziad umar� zesz�ej jesieni.. przeklinaj�c mnie. A swoj�szpad� przekaza� memu bratu, temu b�kartowi Rene! I ty �miesz mniepyta� o niego? Mam nadziej�, �e teraz jego przekl�ta dusza sma�y si� wpiekle! Mam nadziej�, �e...
- Sko�czmy z tym - przerwa�a Katarzyna. - Zapomnij swe urazy,powiedz raczej, dlaczego tak bardzo potrzebna ci jest Cyganka o imieniuTchalai?
- Dlatego, �e chc� tego, po co tu przysz�a�: chc� mie� czarnydiament! A wiadomo, �e Cyganka potrafi szachrowa�, rzuca� uroki i kra��!
- Ale ja nie jestem prawdziw� c�r� bohemy!
De Rais porzuci� nagle kurtuazyjny ton, kt�ry stara� si� zachowa�dotychczas. W jego spojrzeniu zapali� si� p�omie� po��dania. Podszed�szydo Katarzyny, chwyci� j� za ramiona tak mocno, �e a� j�kn�a.
- To prawda, lecz s�dz�, �e znasz si� na tym lepiej ni� te czarnekozy! Nie jeste� c�r� bohemy, poniewa� jeste� c�r� samego diab�a! Jeste�czarownic�! Rzucasz na ludzi zakl�cia, ka�dy, pan czy prostak, przywleczesi� do twych st�p i pokornie b�dzie jad� ci z r�ki! Zawsze wychodzisz ca�oz najgorszych opa��w, aby pojawi� si� znowu w pe�nym blasku, corazsilniejsza i coraz pi�kniejsza! Jeste� kim� wi�cej ni� zwyk�� Cygank�!
Czy� nie zosta�a� wychowana przez t� diablic�, kt�r� chcia�em spali� nastosie?
M�wi� o Sarze! Jak mog�a o niej zapomnie�!
- Straci�am moj� wiern� Sar�! Znikn�a dzisiaj rano i nie wiem, gdziesi� mo�e podziewa�. .
- Ale ja wiem! Jeden z moich ludzi natkn�� si� na ni�, jak biega�a pomie�cie w poszukiwaniu tego tam. . Tristana Eremity. Nie obawiaj si�,teraz znajduje si� w dobrych r�kach. . nie, nie, nic jej nie grozi. .
Przynajmniej na razie! Jej los zale�y od twego pos�usze�stwa!
- By�abym wdzi�czna, panie, gdyby� zaniecha� tykania mnie powiedzia�a Katarzyna surowym tonem. - I gdyby� mi wyjawi�, co si� sta�oz panem Tristanem - doda�a.
- Tego nie wiem - odpar� Gilles. - Kiedy pos�a�em ludzi, �ebyschwytali twego wsp�lnika w �Winnicy Kr�lewskiej", uda�o mu si�, niewiedzie� jakim cudem, uciec przed nimi. Od tej pory �lad po nim zagin��.
Katarzyna stara�a si� wyrwa� z rozdygotanych r�k, mi�tosz�cych jejramiona, lecz na pr�no. De Rais mocno trzyma� zdobycz, pochylaj�c si�do jej twarzy. W jego oddechu czu� by�o nieprzyjemny od�r wina.
- Pu�� mnie, panie! - powiedzia�a, zaciskaj�c z�by. - I spr�bujmywyja�ni� pewne sprawy! Nie przyby�am tutaj, jak m�g�by� s�dzi�, w celuodzyskania czarnego diamentu. Prawd� m�wi�c, nie wiedzia�am nawet, �ewpad� w r�ce twojego kuzyna!
Szczero�� tych s��w uderzy�a Gilles'a tak, �e pod ich wra�eniemwypu�ci� sw� ofiar� z u�cisku. Patrzy� na ni� zdziwiony niepomiernie,jakby nie pojmowa� us�yszanych przed chwil� s��w.
- Nie przybywasz po to, by odzyska� diament? - spyta� zniedowierzaniem. - W takim razie, co ci� tu sprowadza?
- Zastan�w si�, panie! Jestem wdow� i mam syna. Nasza rodzinazosta�a zrujnowana, jeste�my wykl�ci i w ka�dej chwili grozi nam �mier�!
A w czyich r�kach jest nasz los? W r�kach twojego kuzyna, LaTremoille'a! Oto dlaczego tu jestem! Musz� zbli�y� si� do niego, uwie��go i wyrwa� mu moje u�askawienie, moje i mojej rodziny, wyrwa� munasze dobra, kt�re nale�� si� mojemu synowi. Czy� to nie s� wystarczaj�cepowody?
- Ale sk�d to przebranie?
- Czy� nie zosta�abym natychmiast pojmana, gdybym przekroczy�abramy zamku jako pani de Montsalvy? Przypadek chcia�, �e dowiedzia�amsi� o upodobaniu twojego kuzyna do ta�c�w i �piew�w cyga�skich. Przypomocy Sary uda�o mi si� dosta� do obozowiska. Reszt� znasz. . A terazchcia�abym si� dowiedzie�, co zamierzasz ze mn� uczyni�.
Gilles nie odpowiada�, lecz bawi� si� nerwowo r�koje�ci� sztyletule��cego na kufrze. Katarzyna wstrzyma�a oddech, boj�c si� zak��ci� t�gro�n� cisz�. Nagle Gilles wbi� sztylet w wieko drewnianego kufra i niepatrz�c na Katarzyn�, wycedzi�:- Chc�, �eby� ukrad�a czarny diament.. i �eby� mi go odda�a...
- Zapominasz, panie, �e nale�y do mnie! Ciekawe, jakim sposobemszambelan wszed� w jego posiadanie?
- Pewien ober�ysta pods�ucha�, jak cz�owiek, kt�remu powierzy�a�klejnot, m�wi�, �e zastawi go u �yda z Beaucaire, niejakiego Abrabanela.
Licz�c na sowit� nagrod�, ober�ysta doni�s� o tym szambelanowi. Resztaby�a prosta.
- Czy kaza� zg�adzi� Jakuba Coeura? - krzykn�a Katarzyna.
- Nie, do diab�a, nie! Tw�j emisariusz dosta� swoje z�oto od �yda idawno ruszy� w �wiat. Diament by� w posiadaniu tego Abrabanela. Ale niechcia� odda� go wys�annikom mego kuzyna... wi�c musia� zgin��!
Katarzyna wyda�a okrzyk grozy, kt�ry przeszed� w �miech, bolesny iironiczny zarazem.
- �mier�! Znowu �mier�!... I ty chcesz zdoby� ten przekl�ty klejnot!
Po stokro� przekl�ty! Wsz�dzie, gdzie si� pojawi, przynosi samenieszcz�cia, krew i cierpienie! I mam nadziej�, �e dzi�ki niemu twojegokuzyna spotka wszystko, co najgorsze! Je�eli chcesz go zdoby�, zr�b tosam!
Katarzyna, przej�ta do �ywego, zacz�a krzycze�. W tej chwili Gillesrzuci� si� na ni� z ob��dem w oczach. Jego r�ce znowu wczepi�y si� w jejramiona, podczas gdy twarz - wykrzywiona ze z�o�ci i strachu - zbli�a�a si�do jej twarzy.
- Przekl�ta czarownico! Ty i te twoje uroki wi�cej nap�dzaj� strachuni� sam szatan! Wiedz jednak, �e nie masz wyboru! Albo skradnieszklejnot, albo umrzesz w m�kach, a wraz z tob� ta ca�a Tchalai! Jutrozostaniesz wydana szambelanowi! Wyb�r nale�y do ciebie! Jeste� tylkow��cz�g�, zwyk�� Cygank� bez warto�ci, z kt�r� mog� zrobi�, co mi si�ywnie spodoba! A tutejsi mieszka�cy nie znaj� wi�kszej uciechy jakwidok jednego z twoich braci dyndaj�cego na szubienicy!
- A wi�c b�dziesz musia� obci�� mi j�zyk! - rzuci�a Katarzyna zpogard�. - Gdy� na m�kach wszystko powiem, powiem, kim jestem i po coprzywlok�e� mnie do zamku! Tak czy inaczej, jestem skazana na �mier� doda�a z gorycz�. - Wiem, �e nie wypu�cisz mnie st�d �ywej ... Tak wi�cnie ma szans, abym ukrad�a dla ciebie ten kamie�...
- Mylisz si�! - przerwa� jej Gilles. - Je�li zdob�d� czarny diament,daruj� ci �ycie! La Tremoille mieszka w tej wie�y. Nale�y dzia�a� w nocy.
Kiedy zdob�dziesz diament i przyniesiesz mi go tu, puszcz� ci� wolno.
Potem b�dziecie musieli jak najszybciej zwin�� ob�z, gdy� wasze �ycieb�dzie zale�e� od szybko�ci waszych n�g. Zostanie wam kilka ostatnichgodzin nocnych... gdy�, oczywi�cie, zostaniesz oskar�ona, a wraz z tob�reszta Cygan�w.
- Zbrojni ludzie szybko nas odnajd� i poleje si� niewinna krew.
- To mnie nie obchodzi. W twoim interesie b�dzie nie da� si�schwyta�. Gdyby ci� jednak pojmano, pami�taj, �e wyjawienie prawdy nanic ci si� nie zda! Nikt bowiem nie da wiary Cygance! Narazi�aby� si�tylko na kpiny.
- A je�li odm�wi�?
- Twoja droga Sara zostanie natychmiast zawleczona do sali tortur.
Ty b�dziesz uczestniczy� w przedstawieniu, zanim sama podzielisz jej los.
Katarzyna odwr�ci�a z obrzydzeniem twarz od ohydnego obliczatarganego drgawkami okrucie�stwa i chciwo�ci.
- Trudno... zrobi�, czego ��dasz... My�l�, �e rzeczywi�cie nie mamwyboru...
- Ukradniesz diament i oddasz mi go?
- Tak... - odpar�a zm�czonym g�osem. - Oddam ci go, panie, licz�cna to, �e i tobie przyniesie nieszcz�cie...
Policzek wymierzony jej przez Gilles'a zamieni� jej s�owa w krzykb�lu. By� tak silny, �e my�la�a, i� odpadnie jej g�owa.
- Nic mnie nie obchodz� twoje przekle�stwa, diabelskie nasienie!
Masz mnie s�ucha�, je�li nie chcesz zgin��! S�ucha�, zrozumia�a�? Zpokor�!
Katarzyna po�ykaj�c �zy, patrzy�a z nienawi�ci� na swegoprze�ladowc�.
- A teraz pomo�esz mi si� rozebra�! - rozkaza�, siadaj�c na krze�le iwyci�gaj�c nogi, aby zdj�a mu buty.
Najwyra�niej mia� zamiar j� upokorzy�. Zawaha�a si�, lecz zna�a gozbyt dobrze, aby stawia� op�r. Z cichym westchnieniem upad�a na kolana izacz�a zdejmowa� poszczeg�lne cz�ci jego stroju. On tymczasemchwyci� puchar wina ze sto�u i wychyliwszy jego zawarto�� jednymhaustem, cisn�� nim precz w k�t komnaty. Potem opr�ni� drugi i trzeci.
Katarzyna z przera�eniem stwierdzi�a, �e jego twarz spuch�a, a oczyprzekrwi�y si�. Kiedy ju� by� nagi, chwyci� le��cy na krze�le d�ugi,aksamitny szlafrok i na�o�ywszy go, �cisn�� si� w pasie sznurem.
Nast�pnie, rzuciwszy Katarzynie z�e spojrzenie przekrwionych oczu,rozkaza�:- A teraz kolej na ciebie! Rozbieraj si�!
Katarzyna zawrza�a gniewem. Zacisn�wszy usta, z uporem rzuci�akr�tkie �nie", spodziewaj�c si� wybuchu w�ciek�o�ci swego adwersarza.
Ku jej zdziwieniu nic takiego jednak nie nast�pi�o. Gilles westchn�� ci�koi oddali� si� nonszalanckim krokiem w g��b komnaty, gdzie na jednym zkrzese� le�a� pejcz.
- Jak wolisz... Sam ci� tedy rozbior�... za pomoc� tego!
I w tej samej chwili zada� pierwszy cios. D�ugi i ostry jak ci�ciwa batze �wistem przeszy� powietrze, owijaj�c si� z diabeln� dok�adno�ci� wok�szerokiego r�kawa tuniki Katarzyny i rozrywaj�c go w u�amku sekundy.
Jednocze�nie Katarzyna poczu�a piek�cy b�l, a z jej rozci�tego ramieniasp�ywa�a stru�ka krwi. Zrozumia�a, �e jest przegrana, �e musi by�pos�uszna, w przeciwnym razie ten szaleniec za�wiczy j� na �mier�.
- Przesta�... - powiedzia�a zupe�nie przybita. - Ju� s�ucham...
R�wnocze�nie zrzuci�a z ramion jedwabn� tunik� i cienk� koszul�. .
Kiedy nasta� ranek, Katarzyna by�a na wp� �ywa z wyczerpania.
Noc w szponach Gilles'a mia�a odcisn�� si� okrutnym wspomnieniem.
Marsza�ek by� szalony, trudno o inne wyja�nienie. Okaza� si�maniakiem krwi i perwersji i zmusza� Katarzyn� do obrzydliwych praktyk,kt�re dyktowa�a mu jego chora wyobra�nia w po��czeniu z zanikaj�c�m�sko�ci�. Jej udr�czone i podrapane cia�o nie pozwala�o jej zasn��, a zramienia, w kt�re zboczeniec wpi� si� z�bami, ci�gle sp�ywa�a krew.
Przez ca�� t� koszmarn� noc marsza�ek nie przestawa� pi�, a� dozupe�nego upojenia, lecz pomimo to nie dawa� Katarzynie spokoju,pastwi�c si� nad ni� i a� do brzasku nie zmru�y� oka. Kiedy stra�nicyzad�li w rogi, zwiastuj�c otwarcie bram miasta, wsta� z �o�a, przeci�gn��si� i na�o�ywszy szaty, wyszed�, nie racz�c nawet spojrze� na Katarzyn�le��c� nieruchomo w skot�owanym pos�aniu. Z dziedzi�ca dochodzi�yd�wi�ki tr�bek i szczekanie ps�w. To pan marsza�ek, jak co ranka, udawa�si� na polowanie.
Za oknami wstawa� pi�kny, wiosenny dzie�. Ale tutaj w baszcie, zajej grubymi murami, panowa� smutny p�mrok, rozja�niony jedyniedogasaj�cymi p�omykami �wiec. Katarzyna czu�a w ramieniu piek�cy b�l ipomimo wyczerpania wsta�a, aby nabra� troch� wody z konwi stoj�cej wrogu pokoju. Zaledwie jednak spu�ci�a nogi na posadzk�, wszystko wok�niej zawirowa�o i z powrotem bezsilnie opad�a na pos�anie. Czu�a si� s�ab�,marn� istot�. Wstrz�sana dreszczami, naci�gn�a na siebie ca�� po�ciel. Agdyby wezwa� jak�� s�u��c�? Mo�e kt�ra� przysz�aby, �eby si� ni� zaj��.
W tej samej chwili otworzy�y si� drzwi, w kt�rych ukaza�a si�najpierw okr�g�a twarz, a potem t�uste cia�o La Tremoille'a. Zanim wszed�,potoczy� wzrokiem po komnacie, a upewniwszy si�, �e Gilles'a nie ma w�rodku, starannie zamkn�� drzwi za sob� i na palcach zbli�y� si� do �o�a.
Katarzyna patrzy�a na niego z przestrachem. Grubas mia� na sobie szlafrokw kolorze soczystej zieleni bogato wyszywany z�otem, a jego �ys� czaszk�zdobi�a gustowna szlafmyca. Katarzyn� targn�y z�e przeczucia: czy�byoble�ny szambelan mia� zamiar natychmiast zaj�� miejsce opuszczoneprzez Gilles'a? Aby powstrzyma� j�k grozy, przygryz�a koniuszekprze�cierad�a.
Tymczasem La Tremoille, rozszerzaj�c mi�siste usta w szerokimu�miechu, nachyli� si� nad ni�, a widz�c, �e ma oczy otwarte, powiedzia�:- Us�ysza�em, jak m�j kuzyn wychodzi, wi�c pomy�la�em sobie, �ez�o�� ci ma�� wizyt�, �liczna panno! Nie zmru�y�em oka ca�� noc, bomy�la�em o tobie. Na szcz�cie noc si� sko�czy�a i od tej chwili nale�yszdo mnie!
Wyci�gn�� t�ust� �ap� w kierunku kr�g�ego ramienia rysuj�cego si�pod po�ciel� i niecierpliwie zerwa� z niej prze�cierad�o, aby dotkn��g�adkiego cia�a, gdy jego oczom ukaza�o si� rami� pogryzione wprzyst�pie sza�u przez Gilles'a. Na ten widok La Tremoille cofn�� si�po�piesznie, spogl�daj�c na cia�o Katarzyny z os�upieniem. Wsz�dzie by�ope�no krwi.
- Lito�ci, panie! - j�kn�a Katarzyna. - Nie dotykaj mnie! Straszniemnie boli!
Przeczuwaj�c co� z�ego, La Tremoille chwyci� prze�cierad�o i cisn��je na posadzk�. Ujrza� cia�o posiniaczone, podrapane, pokryte zaschni�t� i�wie�� krwi�. Szambelan poczerwienia� z gniewu.
- O, w�ciek�y pies! Jak m�g� okaleczy� j� w taki spos�b, kiedy by�aprzeznaczona dla mnie? Zap�aci mi za to! Tak, tak, zap�aci!
Pomimo cierpienia Katarzyna patrzy�a ze zdziwieniem na t� beczk�smalcu, trz�s�c� si� z bezsilnej z�o�ci jak galareta. La Tremoille wzi�� jejzdziwienie za strach i z niezwyk�� �agodno�ci� przykry� jej nagie cia�ojedwabnym prze�cierad�em.
- Nie b�j si� mnie, male�ka! Ja ci krzywdy nie zrobi�! Nie jestemtakim prostakiem i zbyt kocham pi�kno, aby u�ywa� go w spos�b takbarbarzy�ski. Nale�ysz do mnie, a ten brutal �mia� ci� uderzy�, �mia� ci�zrani�, wiedz�c, �e masz przyj�� do mnie dzi� rano!
Katarzyna pomy�la�a, �e najbardziej nie m�g� znie�� my�li, �e Gilleso�mieli� si� zniszczy� co�, co nale�a�o do niego. Z pewno�ci� zachowa�bysi� podobnie w przypadku psa, konia czy jakiej� sztuki srebra... No c�,nale�a�o to wykorzysta�...
- Panie, czy m�g�by� przys�a� tu jedn� ze s�u��cych, aby opatrzy�ami rami�? Bardzo mnie boli, a poza tym. .
- Oczywi�cie, moje dziecko, nie tylko przy�l� s�u��ce, ale r�wnie�s�u��cych. Zostaniesz przeniesiona do mnie, moja pi�kna Tchalai... totwoje imi�, prawda? Zapewni� ci opiek� i sam b�d� czuwa�, aby� szybkoprzysz�a do siebie!
- A co z panem de Rais'em? - spyta�a nie�mia�o.
W k�ciku grubych, wilgotnych warg szambelana pojawi� si� z�o�liwygrymas.
- Wi�cej o nim nie us�yszysz! Do mnie nikt nie ma prawa wst�pu, ontak�e. Wie dobrze, �e gdybym chcia�, szybko zosta�by odes�any do swejpustelni w Andegawenii!
Ju� mia� wyj��, kiedy popychany niepohamowanym po��daniem,po�o�y� swoj� pulchn� d�o� na udzie Katarzyny rysuj�cym si� podprze�cierad�em.
- Im szybciej wyzdrowiejesz, malutka, tym szybciej uczynisz mnieszcz�liwym! Gdy� potem b�dziesz dla mnie mi�a, nieprawda�?
- Jestem twoj� s�ug�, panie... - wybe�kota�a - lecz tymczasem jestemtaka chora...
Szambelan niech�tnie zdj�� d�o� z jej uda, ale za to poklepa� j� popoliczku.
- No, ju� dobrze, dobrze! Musz� zachowa� rozs�dek! Za to potemb�dzie jeszcze przyjemniej!
Tym razem rzeczywi�cie wyszed� z pokoju, i to z szybko�ci�, o jak�nigdy by Katarzyna nie podejrzewa�a podobnej g�ry mi�sa. Trzasn�ydrzwi.
Nie mog�c zebra� my�li, Katarzyna zamkn�a oczy, czekaj�c, a� si�ni� zajm�. My�l o przeprowadzce do La Tremoille'a nie napawa�a jejstrachem. Nie mog�o by� nic gorszego od tej strasznej nocy sp�dzonej wszponach Gilles'a. A przecie� o to jej chodzi�o: dosta� si� do jaskini wroga!
Po chwili do komnaty wesz�y dwie stare i pomarszczone jak
Ca�y ten poch�d ruszy� w�skimi schodami na g�r�. Wkr�tce dotarliprzed drzwi strze�one przez dw�ch s�u��cych z p�on�cymi pochodniami.
Jeden z nich pochyli� si�, kiedy lektyka przesuwa�a si� obok niego. Mimoliberii, mimo zapuszczonej brody i obfitego ow�osienia Katarzynarozpozna�a w nim samego Tristana Eremit�!
Nie stara�a si� nawet domy�la�, w jaki spos�b tutaj si� znalaz�.
Ogarn�o j� dobroczynne uczucie ulgi; zamkn�wszy oczy, da�a si� unie��w kierunku swego nowego wi�zienia.
Przyj�cie, jakie zgotowa� wielki szambelan Katarzynie, pozwoli�odomy�la� si�, i� przywi�zywa� wielkie znaczenie do jej osoby.
Wprowadzono j� do przytulnego pokoju znajduj�cego si� w ma�ejwie�yczce przylegaj�cej do jego apartament�w. G��wne miejscezajmowa�o w nim wielkie �o�e z zas�onami z czerwonej ser�y. Katarzynazosta�a ostro�nie u�o�ona na mi�kkich materacach i pozostawiona podstra�� dw�ch starych s�u��cych, bli�niaczek, kt�re czuwa�y nad ni�, stoj�ccicho i nieruchomo obok wielkiego �o�a.
Katarzyna wkr�tce odkry�a pow�d ich milczenia. Obydwie by�ynieme. Dawno temu obci�to im j�zyki w celu zapewnienia sobie ichca�kowitej dyskrecji. La Tremoille powiedzia� Katarzynie, �e s�Greczynkami, nie wyjawiaj�c jednak, w jaki spos�b te kobiety dosta�y si�z targu niewolnik�w w Aleksandrii na dw�r kr�la Karola VII. Wielkiszambelan wygra� je w szachy od ksi�cia miasta Orange. Od tamtej chwiliChryssoula i Nitsa, bo takie nosi�y imiona, s�u�y�y mu wiernie,uczestnicz�c we wszystkich jego ciemnych sprawkach. Zawsze pilnowa�ykobiet, kt�re sprowadza� sobie ich pan. By�y do siebie tak podobne, �enawet po up�ywie pi�ciu dni Katarzyna nie by�a w stanie odr�ni� jednejod drugiej.
Jednak ci�g�a ich obecno�� zaczyna�a j� dra�ni�. Sto razy wola�abysamotno�� od tych cichych postaci z kamiennymi twarzami, w kt�rychjedynie oczy zdawa�y si� �y�... W dodatku rado�� z nieoczekiwanegospotkania z Tristanem w przebraniu s�u��cego min�a. Bardzo na toliczy�a, �e ten wkr�tce j� odwiedzi, ale od kilku dni opr�cz La Tremoille'a�aden m�czyzna nie przekroczy� progu jej pokoiku. Wydawa�o si�, �etylko Greczynki maj� prawo w nim przebywa�.
Szambelan odwiedza� j� dwa razy na dzie�, traktuj�c swego wi�niaz niezwyk�� uprzejmo�ci�. Dla Katarzyny by�o to trudne do wytrzymania,gdy� nie tylko musia�a odpowiada� mu r�wnie uprzejmie, ale na dodatek,jak przysta�o na biedn� Cygank�, z pokor� i uni�ono�ci�. Zmusza�a si� dopozostawania w ��ku i udawania, �e jest bardziej chora, ni� by�a wrzeczywisto�ci, tak bardzo ba�a si� chwili, w kt�rej szambelan za��da, abyby�a dla niego �mi�a". Na my�l o cielesnym kontakcie z tym t�u�ciochemrobi�o si� jej niedobrze. Pragn�a jego zguby ca�� si�� swej nienawi�ci.
Pragn�a pom�ci� Arnolda i zem�ci� si� za to, �e doprowadzi� ich rodzin�do ruiny.
Tote� wysi�ek, z jakim musia�a ukrywa� swoje prawdziwe uczucia iu�miecha� si� do swego najgorszego wroga, by� nadludzki. W tym celubez przerwy wyobra�a�a sobie t� chwil�, w kt�rej szambelan b�dzie wi� si�u jej st�p, zdany na jej �ask� i nie�ask�. T� chwil�, o kt�rej �ni�a przezwiele miesi�cy. Tylko wtedy znajdowa�a w sobie przyp�yw nowej energii.
Ale po tamtej diabelskiej nocy sp�dzonej z Gilles'em de Rais'em przysi�g�asobie jedno: nawet gdyby jej misja si� nie powiod�a, nawet gdyby nieuda�o si� jej zwabi� La Tremoille'a do Chinon, nigdy nie odda si� temupotworowi. Je�eli nie uda si� jej trzyma� go na odleg�o�� przed wyjazdemz Amboise do Chinon, by�a zdecydowana po prostu go zabi�, nawet gdybysama mia�a potem zgin��.
�eby jednak zada� �miertelny cios, potrzebna by�a bro�. Liczy�a naTristana, �e j� dostarczy... lecz Tristan si� nie pokazywa�.
Wszystkie te my�li k��bi�y si� w g�owie Katarzyny przez d�ugiegodziny, jakie przysz�o jej sp�dzi� w �o�u z czerwonymi zas�onami.
Odg�osy dochodz�ce z zamku, nawo�ywania stra�nik�w, zmiany stra�y,krzyki s�u��cych, odg�osy ko�skich kopyt by�y jedynymi jej rozrywkami.
A jednak ten przymusowy odpoczynek mia� swoje dobre strony. Katarzynaszybko przychodzi�a do siebie i odzyskiwa�a si�y.
W sz�stym dniu odosobnienia postanowi�a, �e czas przyst�pi� doakcji. Pewne drobne zaj�cie nakazywa�o przy�pieszy� bieg wypadk�w.
Tego ranka, jak zwykle po porannej mszy, stara Chryssoula lub Nitsaprzynios�a jej �niadanie: pieczone skowronki, dzban wina i chleb, wkt�rym... wydr��ony by� otw�r, a w nim znajdowa� si� cienki pasekzwini�tego pergaminu.
Katarzynie uda�o si� go ukry� przed przenikliwym wzrokiem starej idopiero kiedy ta wysz�a z pokoju z opr�nionymi naczyniami, rozwin�ago w po�piechu. Pergamin zawiera� trzy kr�tkie s�owa: Pami�taj o Sarze.
Bilecik skre�lony by� r�k� Gilles'a de Rais'go, kt�ry widocznie niecierpliwi� si�, chc�c wej�� w posiadanie czarnego diamentu. W jaki spos�bwyrwa� z jego szpon�w Sar�? Ukra�� diament? Katarzyna ch�tnie by touczyni�a, ale przecie� musia�a pozosta� w zamku, aby schwyta� LaTremoille'a w sid�a, a poza tym nie mia�a najmniejszego poj�cia, gdzieschowany by� przekl�ty klejnot.
Poprosi� szambelana, aby uwolni� Sar�? Z pewno�ci� to by by�onaj�atwiejsze, gdy� szambelan za wszelk� cen� stara� si� jej przypodoba�.
Czy� nie podarowa� jej ci�kiego, z�otego �a�cucha, daj�c do zrozumienia,�e zasypie j� podarunkami, je�li wyka�e pewn� uleg�o��? Je�eli jednakwyrwie Sar� si��, czy Gilles nie zem�ci si�, wyjawiaj�c, kim jest naprawd�Cyganka Tchalai, a wtedy nic nie zdo�a jej uratowa�.
Przed�u�aj�ce si� odosobnienie zaczyna�o doskwiera� jej do �ywego.
Nie mog�a ju� d�u�ej wytrzyma� w ��ku. Kiedy wr�ci�a stara, Katarzynaju� by�a na nogach i rozkaza�a:- Ubierz mnie! Chc� wyj��!
S�u��ca popatrzy�a na ni� z niedowierzaniem, po czym zaprzeczy�aruchem g�owy, wskazuj�c palcem na drzwi prowadz�ce prosto do okr�g�ejkomnaty La Tremoille'a. Katarzyna zrozumia�a, �e s�u��ca nie zrobi nicbez rozkazu swego pana.
- A wi�c id� do niego! - rzuci�a suchym tonem. - Musz� si� z nimwidzie�!
Przera�one spojrzenie starej kobiety nie wzbudzi�o w niejnajl�ejszego wsp�czucia.
- Jestem silniejsza od ciebie - powiedzia�a, zbli�aj�c si�. - Je�li niep�jdziesz po pana, przysi�gam, �e wyjd�, czy chcesz, czy nie! Cho�by wsamej koszuli!
Zdecydowany i gro�ny ton Katarzyny zmusi� star� do spe�nienia jej�yczenia. Uczyniwszy znak, aby poczeka�a, s�u��ca wysz�a z pokoju,zamykaj�c starannie za sob� drzwi.
Katarzyna podesz�a do ma�ego okna i staj�c na palcach, wychyli�a si�na zewn�trz. Zobaczy�a kawa�ek rzeki b�yszcz�cej w s�o�cu, zielon� traw�i drzewa na wyspie �wi�tego Jana. B��kitne niebo przeci�� ptak iKatarzyn� ogarn�a przemo�na ch�� wydostania si� z ponurej fortecy iodetchni�cia �wie�ym, wiosennym powietrzem. Nagle obudzona m�odo��domaga�a si� swych praw, przep�dzaj�c na chwil� pragnienie zemsty itrosk� o przysz�o��. �eby tak mie� ma�y domek nad brzegiem rzeki, ca�y wkwiatach i �y� w nim spokojnie z synem i ukochanym Arnoldem! Dlaczego nie mog�a �y� tak jak inne kobiety?
Powr�t starej przerwa� jej smutne rozmy�lania. S�u��ca przynios�aubrania. Towarzyszy� jej pa�, w kt�rym, ku wielkiej rado�ci, Katarzynarozpozna�a Tristana.
- Pan nie mo�e przyby� - powiedzia� oboj�tnym g�osem, nie patrz�cKatarzynie w oczy - ale pozwoli�, aby� si� ubra�a i wysz�a na ma��przechadzk� po dziedzi�cu. Chryssoula b�dzie ci towarzyszy� i b�dzieszmusia�a wr�ci�, kiedy ci ka�e. - W g�osie Flamanda zabrzmia�a gro�ba. Uwa�aj, aby� we wszystkim by�a jej pos�uszna, c�ro Egiptu, gdy� mo�esznarazi� si� panu!
Katarzyna udaj�c pokor�, odpowiedzia�a skromnie:- B�d� pos�uszna. Pan jest dla mnie bardzo dobry. A czy niepowiedzia� nic wi�cej?
Jej fio�kowe, b�agalne spojrzenie spotka�o si� z niewzruszonymwzrokiem Tristana.
- Tak. By� bardzo zadowolony, �e chcesz wr�ci� do normalnego�ycia. Kaza� ci powiedzie�, �e dzi� wieczorem kr�l urz�dza bal, ale zpewno�ci� jeste� jeszcze zbyt s�aba, by ta�czy� na dworze. Za to, po balu. .
przyjdzie do ciebie, aby osobi�cie si� przekona�, czy szcz�liwie wr�ci�a�do zdrowia.
Cia�o Katarzyny przeszy� nieprzyjemny dreszcz. Zrozumia�a, co j�czeka. Tego wieczoru La Tremoille b�dzie domaga� si� swoich praw, aponiewa� sp�dzi weso�y wiecz�r na balu, nie �a�uj�c sobie trunk�w, niezdo�a nad sob� panowa�. Katarzyna poczu�a, �e co� �ciska j� za gard�o.
Tymczasem Tristan, sztywny i wynios�y, jak przysta�o na paziakr�lewskiego dworu, skierowa� si� w kierunku drzwi. W chwili kiedy mia�je otworzy�, odwr�ci� si� i rzuci� od niechcenia:- By�bym zapomnia�... W mieszku sukienki znajdziesz swoje rzeczy.
Nasz pan ma zbyt dobre serce dla takich dziewek jak ty! Kaza� odda� ciwszystko, co do ciebie nale�y.
Obecno�� Chryssouli powstrzyma�a Katarzyn� od rzucenia si� nasakiewk� i sprawdzenia jej zawarto�ci. Wszystko, co do niej nale�y? Ale�ona nie mia�a niczego opr�cz podartej koszuli, kiedy przyby�a do Gilles'ade Rais'go, nie licz�c dw�ch ma�ych puzderek, kt�re dosta�a od WilhelmaZdobnika. Tak wi�c, o czym m�wi� Tristan?
Po k�pieli, kt�r� wzi�a w wielkim po�piechu, gdy� od paru dnimia�a wra�enie, �e jej sk�ra zaczyna si� rozja�nia�, w�o�y�a stroje, kt�repoda�a jej Chryssoula. Szara sukienka, cienka p��cienna koszula, na toplisowana bluzka z wysokim ko�nierzykiem i kornet z bia�ego p��tna, przypasku za� sk�rzany, szeroki mieszek, kt�ry wyda� si� Katarzynieniezwykle ci�ki. Ca�y ten str�j by� prosty, widocznie La Tremoille chcia�,aby nie rzuca�a si� w oczy i nie przyci�gn�a zbyt bogatym strojem uwagimieszka�c�w zamku.
Katarzyna dotkn�a dr��cymi palcami wypchanego mieszka. P�on�az ciekawo�ci, aby pozna� jego zawarto��. Zarzuciwszy na ramiona czarn�peleryn� z cienkiej we�ny, da�a Chryssouli znak, �e jest gotowa. S�u��caotworzy�a drzwi, prowadz�c Katarzyn� do olbrzymiej, urz�dzonej zprzepychem komnaty wielkiego szambelana, prawdziwej �wi�tyni z�ota,gdzie nawet baldachim i poduszki na krzes�ach by�y przetykane z�otem.
Wreszcie wysz�y na w�skie schody, gdzie panowa�y zupe�ne ciemno�ci.
Katarzyna po�piesznie w�o�y�a r�k� do mieszka. By�a w nim chusteczka,r�aniec, kilka monet, ma�y zwitek pergaminu. Na ko�cu wymaca�aprzedmiot, kt�rego dotyk nape�ni� j� dzik� rado�ci�. Nie mog�c uwierzy�we w�asne szcz�cie, przebieg�a go d�oni� dwa, trzy razy. Nie by�ow�tpliwo�ci: tym przedmiotem by� sztylet! Sztylet z krogulcem de Montsalvych! Tristan pomy�la� o wszystkim! Katarzyn� zaw�adn�o uczuciewdzi�czno�ci. Eremita czuwa� nad ni� i odgad�, �e raczej wola�aby zabi�szambelana, ni� mu si� odda�.
W tej chwili poczu�a si� wolna! Mog�a �y� lub umrze�! Mog�a zabi�albo okaza� �ask�! Zbieg�a z ostatnich schod�w jak na skrzyd�ach. Terazby�a w stanie pokona� nieprzyjaciela, mog�a spe�ni� swoj� zemst�! Czy toma znaczenie, co si� z ni� stanie potem?
Pozostawa� jeszcze zwitek pergaminu, kt�ry nale�a�o jak najszybciejodczyta�. Mo�e by�a to wiadomo�� od Tristana? Tylko jak to zrobi�?
Oznajmi�, �e czuje si� zm�czona? Za wcze�nie, to mog�oby wzbudzi�podejrzenia starej. Nale�a�o troch� zaczeka�...
Na dziedzi�cu panowa�o wielkie o�ywienie. Przy otworachstrzelniczych krz�tali si� �ucznicy, a ich �elazne he�my b�yszcza�y wwiosennym s�o�cu. Praczki, nios�c kosze pe�ne bielizny na g�owach,schodzi�y w stron� rzeki. My�liwi na koniach, trzymaj�c soko�y nad�oniach chronionych przez sk�rzane r�kawice, byli gotowi do ruszenia wpole, niecierpliwie oczekuj�c na jeszcze jednego z nich, najznamienitszegorang�. W kierunku ogrodu warzywnego za� pod��a�a grupa dam dworurozgadanych jak papugi, potrz�saj�cych spiczastymi czepkami. Katarzyna inieodst�puj�ca jej na krok Chryssoula przechadza�y si� w�r�d tegokolorowego t�umu. Maj zakwita� tysi�cem kwiat�w w przypa�acowymogrodzie, rozci�gaj�cym si� za niskim, a�urowym ogrodzeniem. Katarzynazauwa�y�a z zachwytem, �e w cieniu fortecy kwit�y r�e.
Kuszona przez �wie�� ziele� ogrodu, bezwiednie tam skierowa�a swekroki, gdy wtem zauwa�y�a grup� dziewcz�t w bladoniebieskichsukienkach z wiankami z kwiat�w na rozplecionych w�osach. Po�rodkukroczy�a wysoka i wynios�a kobieta, kt�rej dumn� urod� podkre�la�abogata suknia z pomara�czowego brokatu przetykanego z�ot� nitk�,podobnego do jej bujnych, rudych w�os�w. Na g��bokim dekolcieb�yszcza�y wielkie szmaragdy, a g�ow� zdobi� wysoki, jak ko�cielna wie�a,czepek. Wszyscy rozst�powali si� przed ni�, pochyleni w g��bokichuk�onach. Katarzyna by�aby wzi�a j� za kr�low�, lecz rozpozna�a, kim jestta kobieta, i zala�a j� ���. Oto spogl�da�a z nienawi�ci� na pani� de LaTremoille, kobiet�, kt�ra o�mieli�a si� uwodzi� Arnolda i kt�ra skaza�a gona tortury, poniewa� j� odepchn��, kobiet�, kt�rej ona, Katarzyna,poprzysi�g�a �mier�!
Poczu�a, �e zaniepokojona Chryssoula poci�gn�a j� za r�bekpeleryny, ale Katarzyna sta�a jak skamienia�a. Nigdy jeszcze nie czu�atakiej ��dzy zemsty jak w tej chwili. W ko�cu ruda dama zwr�ci�a na ni�uwag�. Zmarszczy�a brwi i w�adczym gestem kaza�a zbli�y� si�nieznajomej.
- Ty tam! Podejd� no bli�ej!
Ale Katarzyna ani drgn�a, czu�a tylko, jak Chryssoula dr�y za jejplecami. Jedna z dziewcz�t otaczaj�cych hrabin� musia�a rozpozna� star�Greczynk�, gdy� co� szepn�a na ucho swej pani, kt�ra po chwili wyd�austa w pogardliwym u�miechu i wzruszy�a ramionami.
- Och! Rozumiem! Jeszcze jedna z tych sprzedajnych dziewek, wkt�rych gustuje m�j ma��onek! Je�li tak lubi tarza� si� w b�ocie, niech muto wyjdzie na zdrowie!
Po chwili grupa kobiet wraz z ich pani� znikn�a we wn�trzachkr�lewskich apartament�w, nie zawracaj�c sobie d�u�ej g�owy jak�� tamdziewk�. Stara Greczynka zacz�a tak natarczywie poci�ga� Katarzyn� zar�kaw, �e ta w ko�cu ruszy�a z miejsca, daj�c si� poprowadzi� do wie�y.
Ca�y czas nie opuszcza�a jej my�l, �e kiedy zabije La Tremoille'a, wreszciezajmie si� jego �on�.
W chwili kiedy mia�y przekroczy� pr�g, dwie silne r�ce chwyci�y j�za ramiona, obracaj�c wok� w�asnej osi.
Pomimo ch�opskiego przyodziewku powalanego b�otem rozpozna�aFera. Krzykn�a z przestrachu, gdy� twarz przyw�dcy Cygan�w by�azmieniona nie do poznania.
- Od wielu dni kr�c� si� wok� zamku, maj�c nadziej�, �e ci�zobacz�! I nareszcie uda�o mi si�!
- Odejd�, Fero! Cyganom nie wolno wchodzi� do zamku bezpozwolenia! Gdyby� zosta� schwytany...
- Wszystko mi jedno! Nie mog�em d�u�ej �y� bez ciebie! Wla�a� wmoje serce trucizn� mi�o�ci, Tchalai! Pali moj� krew.
Trudno by�oby nie dostrzec niszczycielskiej pasji w spojrzenium�odego Cygana. Katarzyna nie wiedzia�a, co robi�, gdy tymczasem staraChryssoula czyni�a pr�ne wysi�ki, aby wyrwa� j� z r�k Fera, wydaj�c przytym nieartyku�owane d�wi�ki.
- Na lito�� bosk�, odejd�! Je�li stra�e...
Jeszcze nie zd��y�a wypowiedzie� s�owa, kiedy nadci�gn�� ca�yoddzia� �ucznik�w sprowadzony okrzykami Greczynki. Musieli zna�Chryssoul�, gdy� bez s�owa wykonali jej rozkazy, kt�re wyda�a im zapomoc� gest�w, jednym wskazuj�c Fera, a drugim bramy zamku. Ferozosta� uj�ty przez czterech osi�k�w i zawleczony w stron� wyj�cia z zamku. Przy tym nie przestawa� wykrzykiwa�:- Kocham ci�, Tchalai! Jeste� moj� �on�! Jeszcze tu wr�c�.. !
Po chwili znikn�� za bram�, a Katarzyna, odetchn�wszy z ulg�, sz�apos�usznie za Chryssoul�, kt�ra okazywa�a niezwyk�e wzburzenie. Jak najej gust, ta kr�tka przechadzka by�a zbyt bogata w wydarzenia. Kilka minutp�niej Katarzyna znalaz�a si� z powrotem w swoim pokoju, zamkni�ta napodw�jny zamek, ale... sama! Nareszcie sama! Fero natychmiast znikn�� zmy�li Katarzyny, kt�ra mog�a w ko�cu opr�ni� sakiewk� i zapozna� si� ztre�ci� zwitka pergaminu.
Tristan napisa�:
Uspokojona czeka�a, a� przeminie dzie�. Drzwi jej pokoju otworzy�ysi� dopiero wieczorem. To Chryssoula przysz�a zapali� �wiece i przynios�awieczerz�. Ku zaskoczeniu Katarzyny po sko�czonym posi�ku s�u��ca niewysz�a z komnaty, a na dodatek do��czy�a do niej siostra. Obie zaj�y si�toalet� Katarzyny. Zosta�a umyta, wyperfumowana, odziana w cienk�koszul� nocn� z bia�ego mu�linu, l�ejsz� ni� mgie�ka, i starannie u�o�onaw �o�u, w kt�rym bawe�niana po�ciel zosta�a zwinnie zast�piona po�ciel�jedwabn� w kolorze purpury. Wszystkie te przygotowania wype�ni�y serceKatarzyny trwog�. Wiedzia�a zbyt dobrze, o co chodzi. Przygotowywanoj� w ten spos�b, aby dogodzi� orientalnemu gustowi szambelana. Zachwil� kobiety wyjd�, a ich miejsce zajmie pot�na posta� jej nowegopana. My�l o tym, jak to t�uste, sflacza�e cielsko zwali si� na ni�,przyprawia�a Katarzyn� o md�o�ci. Przed oczami stan�y jej jego zepsutez�by, nabrzmia�e usta i mocno uperfumowana br�dka. Co �ywo zeskoczy�az �o�a, podbieg�a do mieszka, z kt�rego wyj�a sztylet, i wsun�a go podpoduszki u wezg�owia. Od razu poczu�a si� pewniej. Teraz nie musia�a si�niczego obawia�. Kiedy La Tremoille rzuci si� na ni�, sztylet Arnoldautkwi w jego ciele i wszystko si� sko�czy. Z pewno�ci� nie wyjdzie z tego�ywa... chyba �eby Tristan, kt�ry dostarczy� jej bro� w konkretnym celu,przygotowa� ucieczk�. Gdyby mog�a zamieni� z nim cho� s�owo! A mo�e.. jest tu gdzie� blisko, czekaj�c na chwil�, kiedy trzeba b�dziewkroczy� do akcji. .
Mija�y godziny i nic si� nie dzia�o. Rozci�gni�ta na �o�unas�uchiwa�a odg�os�w kr�lewskiego balu, �miech�w, okrzyk�w,piosenek. Pobo�na ma��onka Karola VII, Maria, mia�a niebawem zjecha�do dworu. Kr�l najwyra�niej korzysta� z jej nieobecno�ci, aby si� rozerwa�w swoim towarzystwie... Katarzyna s�ysza�a stra�nik�w oznajmiaj�cychp�noc. Ile czasu przyjdzie jej jeszcze czeka�? �wiece przygasa�y, nied�ugozapanuj� zupe�ne ciemno�ci. . A mo�e La Tremoille by� zbyt pijany, abypami�ta� o swym spotkaniu?
Ko�ysana tym mi�ym z�udzeniem przysypia�a prawie, kiedy drzwipokoju otworzy�y si� cichutko.
Ku zdziwieniu Katarzyny w drzwiach ukaza�a si� jedna z dw�rekpani de La Tremoille. W r�ku trzyma�a lichtarz z zapalon� �wiec�, kt�rypostawi�a na stole. Przez chwil� pi�kne to stworzenie przygl�da�o si�ciekawie Katarzynie, po czym powiedzia�o:- Moja pani ci� wzywa! Wsta� i chod� ze mn�!
- Ale� ja mam tutaj czeka�. .
- Na pana! Wiedz jednak, c�ro Egiptu, �e kiedy moja pani rozkazuje,sam szambelan nie ma nic do gadania. Ubierz si� i chod� ze mn�. B�d�czeka� obok. Tylko po�piesz si�, je�li mi�a ci w�asna sk�ra. Pani nie lubiczeka� - doda�a wynio�le.
I wysz�a, pozostawiaj�c Katarzyn� os�upia�� i niewiedz�c�, coczyni�. Czego mog�a od niej chcie� pani de La Tremoille? Co znaczy� tenrozkaz wydany w �rodku nocy, kt�ry m�g� ca�kowicie zniweczy� jejplany?
Pomy�la�a na koniec, �e nie ma wyboru i �e niczym nie ryzykuje.
Dla dumnej hrabiny by�a przecie� tylko jak�� tam Cygank� przeznaczon�dla uciech jej ma��onka, czym� takim jak pies lub przedmiot, o kt�ry niemog�a by� zazdrosna. Liczne kochanki La Tremoille'a zapewne wyleczy�yj� dawno z tego uczucia. A przy tym, czy� mo�na by� zazdrosn� opodobn� g�r� s�oniny? Ma��onk�w ��czy�o jedynie zami�owanie do z�ota,w�adzy i rozpusty.
Ale pani de La Tremoille przede wszystkim kocha�a z�oto. Katarzynaprzypomnia�a sobie dawno opowiedzian� jej histori�, jak to ongi�, gdy w�rodku nocy �o�nierze przyszli aresztowa� jej pierwszego m�a,diabolicznego Piotra de Giaca, hrabina nie troszcz�c si� o niego,wyskoczy�a z �o�a jak j� Pan B�g stworzy� i w tak skromnym odzieniugoni�a z�odziei rozkradaj�cych z�ote naczynia.
Po chwili Katarzyna by�a gotowa. Do paska przytroczy�a sobiemieszek, a sztylet ukry�a w bluzce. Narzuciwszy pelerynk� na ramiona,otworzy�a drzwi i rzuci�a zdecydowanym g�osem:- Jestem gotowa!
Dw�rka rozci�gni�ta w niedba�ej pozie na poduszkachwy�cie�aj�cych �aw� wsta�a i bez s�owa skierowa�a si� na schody,o�wietlaj�c drog� lichtarzem. Wkr�tce przeby�y dziedziniec o�wietlonyiluminacjami z kr�lewskich apartament�w.
Kiedy znalaz�y si� w �rodku, Katarzyna odnios�a wra�enie, �e s�wewn�trz wielkiej muszli, w kt�rej ze wszystkich stron s�ycha� odg�osy�wi�ta. Zewsz�d rozbrzmiewa�y �miechy i okrzyki, nad kt�rymi g�rowa�yd�wi�ki lutni i wiol. Setki �uczyw i olbrzymich �wiec rzuca�y jasne, ciep�e�wiat�o. Przewodniczka prowadzi�a Katarzyn� coraz wy�ej. W ko�cupchn�a niskie drzwi, wprowadzaj�c j� do niewielkiego pokoju, podobnegodo szkatu�ki, gdy� jego �ciany pokryte by�y szczelnie zielonym welurem.
Na pod�odze le�a�y grube, mi�kkie dywany. Pomimo ciep�a panuj�cego nadworze w kominku p�on�� ogie�, rzucaj�c na �ciany d�ugie cienie.
Po�rodku tego urz�dzonego z przepychem i wype�nionegodrogocennymi przedmiotami pomieszczenia sta�a pani de La Tremoille wotoczeniu dw�rek. Niekt�re z nich le�a�y leniwie na poduszkachrozrzuconych po pod�odze, przygrywaj�c na lutniach i pogryzaj�cs�odko�ci. Pi�kna hrabina ubrana by�a w prze�roczyste, niebieskie jedwabie, kt�re nie kry�y jej obfitych kszta�t�w, lecz to bynajmniej jej niekr�powa�o.
Katarzyna zauwa�y�a, �e jest niezwykle wzburzona, gdy�przygryza�a wargi i zaciska�a nerwowo palce.
- Oto dziewczyna, ja�nie pani - rzek�a przewodniczka Katarzyny.
Pani de La Tremoille wyda�a okrzyk zadowolenia, po czym,wskazuj�c na drzwi, rozkaza�a:- Wyjd�cie wszystkie! I niech nikt mi nie przeszkadza pod �adnympozorem!
- Nawet ja? - spyta�a dw�rka, kt�ra przyprowadzi�a Katarzyn�, akt�ra musia�a by� faworyt� hrabiny.
- Nawet ty, Wioletto! Chc� zosta� z ni� sama! Masz czuwa� zadrzwiami, �eby nikt nam nie przeszkodzi�. Wezw� ci�, kiedy b�dziesz mipotrzebna.
Wioletta wysz�a niech�tnie, zamkn�wszy drzwi, a wraz z ni�pozosta�e dw�rki. Obie przeciwniczki, wielka pani i fa�szywa Cyganka,zosta�y same, przypatruj�c si� sobie badawczo. Katarzyna z dzik� i typowokobiec� satysfakcj� stwierdzi�a, �e uroda jej rywalki nieco przywi�d�a.
Zauwa�y�a zmarszczki w k�cikach oczu i wok� ust i fioletowe podkowypod szarozielonymi oczami. Jej biodra i d�ugie nogi okry�y si� t�uszczem, aci�kie piersi lekko obwis�y. Pi�tno rozpustnego �ycia by�o a� nadtowidoczne. Katarzyna stara�a si� nie ukaza� rado�ci, jakiej dozna�a na tenwidok. Tymczasem hrabina tak�e rozbiera�a wzrokiem sw� rywalk�.
- Na co czekasz, zamiast pa�� przede mn� na kolana, dziewkonikczemna? - krzykn�a. - Czy tw�j sztywny kr�gos�up nie pozwala ciodda� ho�du twojej pani?
Katarzyna przygryz�a wargi, oskar�aj�c si� o g�upot�. Przez chwil�bowiem zapomnia�a o swojej roli. Szybko pochyli�a g�ow� i wyszepta�a:- Przebacz, pani, prostej dziewczynie, ale zapomnia�am przez chwil�,gdzie jestem. Moje oczy zosta�y o�lepione. My�la�am, �e znalaz�am si� nadworze kr�lowej keshalyi, wr�ek naszego ludu.
Ponura twarz hrabiny zab�ys�a zarozumia�ym u�miechem.
Komplement, chocia� wypowiedziany przez tak niegodn� osob�, by�zawsze komplementem.
- Mo�esz wsta� - powiedzia�a �askawie - i usi��� na tej poduszce. To,co mam ci do powiedzenia, mo�e trwa� d�ugo.
Wskaza�a na poduszk� le��c� na stopniach jej �o�a. Katarzynaspe�ni�a rozkaz, a hrabina wyci�gn�a si� na pos�aniu. Przy tym niespuszcza�a oczu z przeciwniczki, taksuj�c j� z natarczywo�ci�, kt�ra wko�cu sta�a si� niezno�na. Po chwili, kt�ra wyda�a si� Katarzynie ca��wieczno�ci�, hrabina zacz�a m�wi�:- Tak... Jeste� naprawd� pi�kna. Zbyt pi�kna! Nie wr�cisz wi�cej doja�nie pana. Mog�aby� by� niebezpieczna na d�u�sz� met�, gdy� pan niepotrafi post�powa� z kobietami. W dodatku wygl�dasz na inteligentn�.
- Wi�c co si� ze mn� stanie? Je�eli nie wr�c� do pana, obawiam si�,�e...
- Niczego si� nie obawiaj! Je�eli b�dziesz mi dobrze s�u�y�,zatrzymam ci� przy sobie, a wtedy nic ci nie grozi. W przeciwnym razie...
Pocz�tek zdania zabrzmia� wystarczaj�co gro�nie i Katarzyna nieprosi�a o zako�czenie. Pochyli�a pokornie g�ow�, czekaj�c, co dalejnast�pi.
- Spe�ni� twe rozkazy - odpowiedzia�a cicho.
Pani de La Tremoille nie spieszy�a si� z wyjawieniem dalszegoci�gu. Leniwie wyci�gn�a nagie ramiona po puchar wina stoj�cy nastopniu �o�a i wychyli�a go do dna, powoli smakuj�c ka�dy �yk. Po czym,rzuciwszy w k�t opr�nione naczynie, nachyli�a nad Katarzyn� zar�owion� twarz z b�yszcz�cymi oczami.
- Powiada si�, �e istoty twego pokroju znaj� si� na czarach, naprzepowiadaniu przysz�o�ci i na przyrz�dzaniu tajemnych eliksir�w. M�wisi�, �e potraficie sprowadzi� nieszcz�cie, �mier�... a nawet mi�o��. Czyjest to prawd�?
- By� mo�e... - odpowiedzia�a ostro�nie Katarzyna, domy�laj�c si�,do czego zmierza hrabina.
Przed ni� pojawi�a si� pewna szansa.. Je�eli ta zepsuta, rozpustnakobieta uwierzy w jej sztuczki i jej oddanie, mo�e uda si� doprowadzi� jejplan do ko�ca i zniszczy� hrabin�, a wraz z ni� jej obmierz�ego ma��onka...
- A czy znasz - ci�gn�a poufnym tonem hrabina - eliksirwywo�uj�cy mi�o��, kt�ry wlewa �ar w �y�y, ka�e zapomnie� o m�dro�ci,o wstydzie, a nawet o wstr�cie? Czy znasz taki nap�j magiczny, kt�ryczyni cz�owieka powolnym drugiemu?
Katarzyna unios�a g�ow�, zmuszaj�c si� do spojrzenia w twarzrywalki. Przypomnia�a sobie chwile szale�stwa, jakie prze�y�a wramionach Fera, i mijaj�c si� z prawd�, o�wiadczy�a:- Tak, znam nap�j mi�o�ci, po kt�rego wypiciu potrzeba mi�o�ci stajesi� tortur� po�eraj�c� cia�o, je�li si� jej nie zadowoli. Nie ma takiej kobietyczy m�czyzny, kt�rzy mogliby si� oprze� jego sile!
Twarz hrabiny poja�nia�a zwyci�sko. Zerwa�a si� nagle, pobieg�a wdrugi k�t pokoju, otworzy�a stoj�cy tam kuferek i zanurzywszy w nim r�ce,wyci�gn�a z niego gar�cie pe�ne z�ota.
- Patrz tylko, c�ro Egiptu! Ca�e to z�oto b�dzie twoje, je�li dasz miten nap�j!
Katarzyna potrz�sn�a g�ow� na znak dezaprobaty. Widz�c jejpogardliwy u�miech, hrabina wypu�ci�a z d�oni klejnoty, kt�re brz�cz�c,opad�y jak z�oty deszcz na dno kufra.
- Nie chcesz? - spyta�a niedowierzaj�co.
- Nie! Z�oto topi si� i ulatuje na wietrze. O wiele bardziej cenna jesttwoja ochrona, pani. Daj mi twe zaufanie, pozw�l mi s�u�y�... a b�d� wzupe�no�ci wynagrodzona!
- Na g�ow� mej matki! M�wisz hardo, c�ro Egiptu, i podobasz misi�! Jak ci� zowi�?
- Tchalai. To barbarzy�skie imi�.
- Dziwne imi�... Pos�uchaj mnie, Tchalai! Podobasz mi si�! Daj mieliksir, o kt�ry ci� prosz�, a nie b�dziesz �a�owa�!
- Nie mam go przy sobie, pani. Abym mog�a go sporz�dzi�, musiszspe�ni� dwa �yczenia.
Hrabina rzuci�a si� w jej stron�, chwyci�a jej r�ce i �cisn�a jekonwulsyjnie, po�erana jak�� tajemnicz� pasj�.
- M�w! Spe�ni� ka�de twe �yczenie!
- Musz� wr�ci� do swoich.. nie, nie na d�ugo - doda�a szybko,widz�c, �e hrabina marszczy brwi - musz� tylko wzi�� od nichodpowiednie sk�adniki...
- Zgoda! O �wicie, kiedy tylko otworz� bramy, odprawi� ci� podeskort� do obozowiska! Tylko nie pr�buj ucieczki: �ucznicy, kt�rzy b�d�ci� pilnowali, dostan� rozkaz, aby strzela�.
- To zbyteczne, pani! Bardzo mi dobrze w zamku!
- Doskonale! A drugie �yczenie?
- Musz� wiedzie�, dla kogo przeznaczony jest eliksir. Aby nabra�mocy, musz� wypowiedzie� zakl�cia i poda� nazwisko tego, kt�ry gowypije!
Nast�pi�a cisza, podczas kt�rej Katarzyna domy�li�a si�, �e to�yczenie nie podoba�o si� hrabinie, lecz koniecznie musia�a si�dowiedzie�, jaki m�czyzna wzbudzi� w jej rywalce uczucie takgwa�towne, �e popchn�o j� do szukania pomocy u prostej Cyganki.
Po chwili pani de La Tremoille wyj�a z jednego z kufr�w czarn�aksamitn� opo�cz�, nakry�a w�osy srebrzyst� woalk� i odwr�ciwszy si� doKatarzyny rzuci�a:- Zaraz si� dowiesz! Chod� ze mn�!
Hrabina uj�a p�on�c� pochodni� i obie kobiety wysz�y z pokoju. Nakorytarzu czuwa�a Wioletta, kt�r� hrabina odes�a�a na spoczynek, i ruszy�aschodami prowadz�cymi do wielkiej komnaty. Po kilku krokach Katarzynaujrza�a, �e otwiera ma�e drzwi ukryte w murze. Za nimi ci�gn�� si� niski iw�ski korytarz, kt�ry zdawa� si� nie mie� ko�ca. W �rodku panowa�ywilgo� i zimno, a pochodnia hrabiny okropnie dymi�a. Wreszcie hrabinazatrzyma�a si�, poda�a pochodni� Katarzynie i powiod�a r�k� po jednej ze�cian. Pod naciskiem jej d�oni fragment muru uchyli� si�, ukazuj�c ma�y,dobrze zamaskowany otw�r, przez kt�ry dochodzi�y dono�ne odg�osyzabawy i wida� by�o komnat�, gdzie kr�l wydawa� bal. Hrabina poci�gn�aKatarzyn� za rami�.
- Popatrz tam, w stron� kominka. Widzisz kr�la?
Katarzyna pochyli�a si� i rzeczywi�cie zobaczy�a m�czyzn� w z�otejkoronie siedz�cego na tronie pod niebieskim baldachimem. Pozna�a go.
Niewiele si� zmieni� od czas�w Joanny d'Arc. Ci�gle ta d�uga, ponuratwarz, te wypuk�e, wodniste oczy. Troch� przyty�. Jego twarz by�a jakbybardziej pe�na, a spojrzenie straci�o ten wyraz tropionego zwierz�cia, takniepasuj�cy do osoby kr�lewskiej.
W�adca u�miecha� si� w�a�nie do m�odzie�ca niezwyk�ej urody,osiemnasto- lub dziewi�tnastoletniego, kt�rego cia�o pr�y�o si� wygodnierozci�gni�te na poduszkach pokrywaj�cych stopnie tronu. Katarzynapomy�la�a, �e w jego urodzie jest co� kobiecego.
Wtedy us�ysza�a za sob� g�os hrabiny.
- Widzisz m�czyzn� le��cego na stopniach?
- Widz�. Czy to...
- Tak! To on! To brat kr�lowej. Nazywa si� Karol Andegawe�ski,hrabia Maine.
Katarzyna powstrzyma�a w por� okrzyk zdziwienia. Brat kr�lowej?
A wi�c najm�odszy syn kr�lowej Jolanty! S�ynny hrabia Maine, o kt�regouroku s�ysza�a ju� w Angers. I to w takim m�odym m�czy�nie, kt�remuniedawno zacz�� si� sypa� w�s, zakocha�a si� pani de La Tremoille? Mia�aco najmniej dwadzie�cia lat wi�cej ni� on!
Tymczasem hrabina zasun�a ruchom� �cian�. Katarzyna nie mia�anawet czasu, aby rozejrze� si� za La Tremoille'em. Znowu by�a sam nasam z hrabin�, kt�rej ogarni�ta pasj� twarz w �wietle �uczywa wyda�a si�odra�aj�ca. Wyobrazi�a sobie, co si� stanie z t� kobiet�, kiedy lata poczyni� na jej ciele spustoszenia. Prawdziwa czarownica.. Jednak grazapowiada�a si� obiecuj�co. Dlatego nale�a�o ci�gn�� j� dalej. Popatrzy�ana hrabin� niewinnie i udaj�c wielkie zdziwienie zapyta�a:- I jak�e to? Nie kocha ci�, pani?
- W�a�nie! Odgrywa przede mn� komedi� szlachetnych uczu� irycerskiego honoru, przedk�adaj�c nade wszystko mego ma��onka.. takjakby rycerze kr�lowej Jolanty raczyli szambelana innymi uczuciami ni�nienawi��! Obawiam si�, czy nie chowa w sercu uczucia do jakiej� m��dki.
A ja chc�, �eby pokocha� mnie, tylko mnie! Rozumiesz, Tchalai? Musi by�m�j... przynajmniej przez jedn� noc! Je�li to si� uda, potem b�d� umia�a gozatrzyma�!
Katarzyna milcza�a. Z pewno�ci� diabelski nap�j Tereiny m�g�spowodowa�, by hrabina otrzyma�a t� noc mi�o�ci, kt�rej tak pragn�a.
Nagle jednak Katarzyna poczu�a, �e nie ma ochoty przyczyni� si� do tego.
Ten czaruj�cy m�odzian, tak czysty i weso�y... trudno jej by�o wyobrazi�go sobie w ramionach tej perwersyjnej, dojrza�ej kobiety. Wydawa�o si�jej, �e pope�ni�aby �wi�tokradztwo, profanacj�.
Ale hrabina nalega�a.
- Uczyni�am, co chcia�a�, c�ro Egiptu. Jutro rano moi �ucznicyzaprowadz� ci� do twego obozu, aby� mog�a zaopatrzy� si� w niezb�dnesk�adniki. Musisz dotrzyma� s�owa!
Katarzyna z trudem otrz�sn�a si� z nieprzyjemnego wra�enia. Wko�cu, jakie znaczenie mia�o, czy ch�opiec sp�dzi jedn� noc z t� kobiet�?
To z pewno�ci� mi�o�� hrabiny uchroni�a go do tej pory od gniewuszambelana. Wiadome bowiem by�o, jak obecno�� m�odego hrabiego przykr�lu by�a szambelanowi nie na r�k�. Bez mi�o�ci hrabiny wystarczy�zr�czny wypadek, aby usun�� m�odzie�ca z placu boju.
Popatrzy�a hrabinie prosto w oczy.
- Dotrzymam swej obietnicy! - oznajmi�a.
- A wi�c wracajmy! Dzisiejszej nocy b�dziesz spa�a obok mego �o�a,a jutro urz�dzimy ci pos�anie w mojej garderobie.
I obie kobiety, jedna za drug�, wysz�y z w�skiego tajemnegoprzej�cia.
* * *
Na zaimprowizowanym pos�aniu, z�o�onym z wielu aksamitnychpoduszek, nie spa�o si� wygodnie. Katarzyna nie mog�a zmru�y� oka,my�l�c z obaw� o tym, jak zachowa si� szambelan, kiedy odkryje, �e jegosmakowity k�sek znikn��. Ponadto w pokoju hrabiny, wype�nionymmocnym zapachem perfum, panowa� zaduch nie do wytrzymania. Kiedybladym �witem poczu�a, �e kto� potrz�sa jej ramieniem, by�a na wp�przytomna ze zm�czenia i bola�a j� g�owa. Z trudem rozpozna�a dw�rk�Wiolett�.
- No, dalej! Wstawaj! Na dole czeka na ciebie sier�ant i dw�ch�ucznik�w, kt�rzy maj� zaprowadzi� ci� do twego obozu.
Katarzyn� denerwowa� bezczelny ton Wioletty. Nale�a�o znale��spos�b, aby skutecznie usadzi� j� na miejscu! Najwyra�niej faworytahrabiny nie czu�a do niej najmniejszej sympatii. Ale widz�c, �e paniTremoille smacznie �pi, pomy�la�a, �e t� spraw� zostawi sobie na p�niej,gdy� k��tnia z Wiolett� mog�aby obudzi� hrabin�, a na tym wcaleKatarzynie nie zale�a�o.
Chwil� p�niej w towarzystwie wielkiego, brodatego sier�anta,najwyra�niej niezadowolonego z porannej wyprawy, i dw�ch �ucznik�wzd��a�a w kierunku wielkiej bramy. R�ana jutrzenka rozja�nia�a niebo, anad wilgotn� ziemi� unosi�a si� mg�a. Poranny o�ywczy wiatr by�b�ogos�awie�stwem po wielu dniach sp�dzonych w zamkni�ciu. Katarzynaprzysz�a do siebie, lecz jej umys� dr��y�a jedna uparta my�l. Czy dotrze doTereiny niezauwa�ona przez Fera? Je�eli nie ba� si� przedrze� do zamku,aby si� z ni� zobaczy�, z pewno�ci� gotowy by� pope�ni� dla niej i inneszale�stwa. A je�li przyjdzie mu do g�owy, �eby j� wyrwa� z r�k stra�nik�w?
Do obozu Cygan�w nie by�o daleko. Po przebyciu barbakanuwystarczy�o zej�� do fosy otaczaj�cej zamek.
Katarzyna s�dzi�a, �e o tak wczesnej porze obozowisko b�dziepogr��one we �nie, lecz ku jej zdziwieniu wszyscy byli od dawna nanogach i w�r�d woz�w panowa�o niecodzienne o�ywienie. Jedne kobietyrozpala�y ogniska, inne nosi�y wod� z rzeki. Wok� wozu
Przybycie wystrojonej Katarzyny w otoczeniu stra�y wystraszy�o izdziwi�o Cygan�w. Czego mog�a chcie� od nich ta nieznajoma, kt�r� przezlito�� przyj�li do swego grona? Kilku Cygan�w przyj�o bojow� postaw�,a ich z�y wzrok nie wr�y� niczego dobrego. W tej chwili jednak Tereina,rozpalaj�ca ogie� pod kocio�kiem, rozpoznawszy t�, kt�r� uwa�a�a zaswoj� siostr�, podbieg�a do Katarzyny, u�miechaj�c si� rado�nie.
- Tchalai! Wr�ci�a�! A ja g�upia my�la�am, �e ju� nigdy ci� niezobacz�!
- Wr�ci�am tylko na chwil�, Tereino! I chc� rozmawia� tylko z tob�!
Musz� ci� o co� prosi�, a jak widzisz... jestem pilnowana!
Sier�ant eskortuj�cy Katarzyn� patrzy� nieufnie na �niade twarzeCygan�w; ten ca�y ruch w obozie najwyra�niej mu si� nie podoba�, gdy�nie spuszcza� d�oni z r�koje�ci szpady. Zdenerwowanie sier�anta musia�osi� udzieli� �ucznikom, kt�rzy wyci�gn�li strza�y z ko�czan�w i trzymali jew pogotowiu. Tereina patrzy�a na te przygotowania z przera�eniem.
- Jaka szkoda! Mia�am nadziej�, �e przynosisz wiadomo�ci od Fera powiedzia�a zawiedziona.
Pomimo gro�nej postawy rycerzy Cyganie zbli�yli si� do obydwukobiet na tyle, aby s�ysze�, o czym rozmawiaj�. Jeden z nich krzykn��:- W�a�nie! Gdzie jest Fero? Powiedz, co si� z nim sta�o, bo je�li nie...
- Uciszcie si�! - przerwa�a Tereina z gniewem. - Zapomnieli�cie, �ewed�ug prawa jest jego �on�?
- I �e moi ludzie nie pud�uj�? - doda� sier�ant. - Rozst�pcie si�! Tejkobiecie nie mo�e spa�� w�os z g�owy... chyba �eby chcia�a uciec.
Co m�wi�c, wyci�gn�� szabl�. Cyganie cofn�li si�, pokazuj�c z�byjak zbite psy.
- Nie wiem, gdzie jest Fero - odpar�a Katarzyna. - Wczorajwidzia�am si� z nim na dziedzi�cu. By� przebrany za wie�niaka. Stra�wyrzuci�a go za bram�.
- Ale wieczorem znowu poszed� do zamku. Wiedzia�, �e odb�dzie si�bal, wi�c wzi�� ze sob� tresowanego nied�wiedzia. Liczy� na to, �e ka��mu pokazywa� sztuczki podczas balu. Nied�wied� wr�ci� w nocy sam... iby� ranny...
- Przysi�gam ci, Tereino, �e nie wiedzia�am, i� Fero wr�ci� dozamku! Co za nierozwa�ny krok!
Tereina spu�ci�a g�ow�. Po jej policzkach pop�yn�y �zy.
- Kocha ci� tak bardzo. Chcia� ci� uwolni� za wszelk� cen�...
Chcia�abym wiedzie�, co si� z nim sta�o. .
Zap�akane oczy ma�ej Cyganki zmi�kczy�y serce sier�anta, kt�rys�ysz�c to, wymamrota�:- Cz�owiek z nied�wiedziem? Zosta� pojmany, kiedy prze�azi� przezokno w wie�y. Broni� si� jak lew, a jego zwierz� oszala�o. Wywi�za�a si�szamotanina i nied�wied� uciek�.
- A m�j brat? A Fero?
- Zosta� wrzucony do lochu i czeka go s�d!
- Po co s�d? - krzykn�a Katarzyna. - Zosta� schwytany, kiedypr�bowa� dosta� si� do wie�y, zgoda. Ale czy to tak wielka zbrodnia, abygo trzyma� w lochu i s�dzi�? Czy nie wystarczy�o wyrzuci� go za mury?
Twarz sier�anta spowa�nia�a, a jego oczy sta�y si� na powr�t twarde.
- By� uzbrojony. Zabi� jednego z naszych w��cznik�w! Musi i�� pods�d! A teraz do�� tego! Za�atw, co ci kazano, i wracajmy! Nie mamzamiaru stercze� tu d�u�ej!
Tereina wybuchn�a szlochem. Zrozumia�a r�wnie dobrze jakKatarzyna, jaki los czeka Fera. Cygan zabi�, a wi�c zostanie powieszony...
je�li nie gorzej. Katarzyna poci�gn�a za rami� ma�� przyjaci�k�, czuj�c,�e i jej zbiera si� na p�acz. Wesz�y obie do wozu, a rycerze stan�li na stra�ypo obu stronach wej�cia.
Wiadomo�� o bliskiej �mierci Fera zabola�a j� do �ywego. Zakocha�si� w niej do szale�stwa i przez t� jedn� noc mi�o�ci zaryzykowa� dla niej�ycie. A teraz musi odda� swe m�ode �ycie przez t� bezsensown� mi�o��. .
Trzeba by�oby co� zrobi�, �eby go uratowa�! Je�li przyniesie pani de LaTremoille upragniony eliksir, mo�e zgodzi si� u�askawi� Cygana. Aletrzeba by�o dzia�a� szybko.
Zdecydowanym ruchem chwyci�a Terein� za ramiona i potrz�sn�adziewczyn� gwa�townie.
- Przesta� p�aka� i pos�uchaj mnie! Musz� wr�ci� do zamku,spr�buj� go uratowa�. Ale przedtem musisz mi da� pewn� rzecz.
Tereina wytar�a spuchni�te oczy, usi�uj�c si� u�miechn��.
- Wszystko, co mam, nale�y do ciebie, siostro. Czego ci potrzeba?
- Potrzebuj� tego eliksiru, kt�ry mi da�a� tamtej nocy... przypominaszsobie? Powiedz, jak si� go przyrz�dza. �ycie nas wszystkich zale�y, by�mo�e, od tego napoju. Mo�esz mnie nauczy�, jak si� go robi?
Tereina spojrza�a na ni� ze zdziwieniem.
- Nie wiem, w jakim celu prosisz mnie o ten eliksir, Tchalai, leczje�eli twierdzisz, �e �ycie ludzkie zale�y od niego, nie b�d� stawia�a ci�adnych pyta�. Musisz jednak wiedzie�, �e przygotowanie napoju trwad�ugo i �e przepisu nie mo�na nikomu przekaza�. Aby go przyrz�dzi�, niewystarczy wiedza, trzeba jeszcze mie� co� w rodzaju daru. W przeciwnymrazie nie b�dzie skutkowa�... Trzeba zna� odpowiednie zakl�cia...
- Czy mo�esz mi go zrobi� sama? - przerwa�a Katarzyna,niecierpliwi�c si�. - To bardzo powa�na sprawa. . i niezwykle pilna!
- Du�o ci tego trzeba? Na ilu osobach chcesz go wypr�bowa�?
- Tylko na jednej!
- W takim razie mam to, czego ci potrzeba!
Tereina prze�lizgn�a si� na ty� wozu, spo�r�d le��cych tamkolorowych stroj�w wyci�gn�a ma��, okr�g�� flaszeczk� z kamionki iw�o�y�a j� ostro�nie w d�o� Katarzyny, zaciskaj�c na swym skarbie palceprzyjaci�ki.
- Masz. Przygotowa�am go na tw� noc po�lubn�. Jest wi�c tw�j. Zr�bz nim, co zechcesz. Wiem, �e u�yjesz go w dobrym celu.
Katarzyna odruchowo obj�a ma�� czarodziejk� i poca�owa�a j� woba policzki.
- Nawet gdyby co� z�ego przytrafi�o si� Ferowi, pozostan� na zawszetwoj� siostr�. Chcia�abym zabra� ci� ze sob�, ale na razie nie mog�!
- I tak musz� tutaj zosta�. Oni mnie potrzebuj�.
W tej chwili zniecierpliwiony sier�ant rozchyli� po�y plandeki,wsadzi� g�ow� do wozu i krzykn��:- Dosy� tego gadania! Po�piesz no si�, kobieto! Musz� wype�nia�rozkazy!
Zamiast odpowiedzi Katarzyna jeszcze raz uca�owa�a Terein� iwsun�wszy flaszeczk� do mieszka, zwinnym ruchem wyskoczy�a z wozu.
- Jestem gotowa! Sko�czone!
Stra�nicy otoczyli j� i ca�a grupa ruszy�a z powrotem. Przechodz�cw�r�d zgromadzonego plemienia, Katarzyna napotka�a w t�umie wzrokDunichy i odwr�ci�a g�ow�, nie mog�c znie�� jadu nienawi�ci. Dunicha zpewno�ci� uwa�a�a, �e Fero zosta� uwi�ziony z winy Katarzyny... i jejnienawi�� by�a sto razy silniejsza ni� tamtego dnia, kiedy mia�y walczy� nano�e o wzgl�dy Fera...
Postanowi�a by� bardziej czujna; Dunicha mia�a wszelkie powody,�eby szuka� zemsty.
Nagle odwr�ci�a si�, s�ysz�c odg�os tr�bek za sob�. S�o�ce sta�o ju�wysoko. W jego promieniach Loara b�yszcza�a, tocz�c swe wody mi�dzytrawiastymi brzegami. Na mo�cie wida� by�o wielki, kolorowy orszakzmierzaj�cy w stron� zamku. Rycerze w wojennych zbrojach, niepasuj�cado nich grupa dam w jasnych strojach jad�cych na ma�ych konikach, a w�rodku du�a karoca z podniesionymi firankami. Wewn�trz dama ca�a wbia�ych mu�linach, mamka z niemowl�ciem na r�ku, dwie s�u��ce i trzydziewczynki w wieku od trzech do o�miu lat. Oddzia� �ucznik�w, paziowiei herold na przedzie, chor��y trzymaj�cy ci�ki sztandar, na kt�rymKatarzyna z bij�cym sercem zobaczy�a herb Francji, a obok niego herbAndegawenii.
Sier�ant zacz�� j� pop�dza�.
- Nie widzisz, �e to kr�lowa? - zapyta�. - �eby� nie zapomnia�aukl�kn��, kiedy nasza dobra pani b�dzie przeje�d�a�!
Katarzyna postanowi�a spe�ni� rzetelnie rozkaz sier�anta. Obawia�asi� bowiem, �e kr�lowa - znana z doskona�ej pami�ci - rozpozna j� mimoprzebrania, �e przypomni sobie jedn� ze swych ulubionych dam dworu,kt�ra sp�dzi�a u niej wiele d�ugich miesi�cy.
Tote� kiedy kr�lewska kawalkada w�r�d okrzyk�w rado�cimieszka�c�w Amboise przechodzi�a obok niej, Katarzyna szybko ukl�k�a,skromnie spu�ciwszy g�ow�... tym bardziej �e zauwa�y�a nadci�gaj�c� odstrony zamku grup� pan�w na czele z Gilles'em de Rais'em, kt�rzy mieliw�adczyni� powita�.
Na szcz�cie nie zwr�cono na ni� uwagi. Kiedy orszak znikn�� wczelu�ciach bramy mostu zwodzonego, pomy�la�a, �e wreszcie mo�epodnie�� g�ow�, lecz wtedy ujrza�a przed oczami ko�skie nogi i us�ysza�am�odzie�czy g�os nad sob�.
- Co zrobi�a ta kobieta i dlaczego prowadzisz j�, sier�ancie?
Pytaj�cy m�g� mie� nie wi�cej ni� dziesi�� lat. Chudy, z szerokimiko�cistymi ramionami, mia� ma�e, czarne i przenikliwe oczka. Po sposobie,w jaki nosi� g�ow�, po dorodnym koniu, a zw�aszcza po stroju na wp�czerwonym, na wp� czarno-bia�ym, jaki przystoi ksi���tom krwi, Katarzyna pozna�a delfina Ludwika, starszego syna kr�la.
Tymczasem sier�ant, czerwony z zadowolenia, odpowiedzia�:- Nie prowadz� jej, panie, lecz eskortuj� z rozkazu szlachetnej panide La Tremoille!
Katarzyna ku swemu zdziwieniu zobaczy�a, �e delfin wzruszywszyramionami, prze�egna� si� po�piesznie i bezceremonialnie splun�� naziemi�.
- Maureta�ska niewolnica, czy tak? Nie cierpi� tej przekl�tej rasy, aleco do pani de La Tremoille, to nic nie zdo�a mnie zdziwi�... Jej podobne...
Nie zd��y� sko�czy� zdania, gdy� w tej chwili jaki� je�dziec zbli�y�si� do niego i szepn�� mu co� na ucho, z pewno�ci� doradzaj�c wi�cejumiarkowania w doborze s��w. Na widok tego rycerza Katarzynapoczerwienia�a po czubek g�owy, a jej strach zamieni� si� w prawdziw�panik�. Pomimo zbroi okrywaj�cej ca�e jego cia�o rozpozna�a krzy�Jerozolimy wyhaftowany na kolczudze, a w szczeg�lno�ci t� pi�kn� twarzwidoczn� pod uniesion� przy�bic�. Piotr de Breze! M�czyzna, kt�ry wAngers zakocha� si� w niej od pierwszego wejrzenia i prawie poprosi� o jejr�k�! Nale�a� do spisku przeciw de Tremoille'owi, wi�c na pewno jej niezdemaskuje. Ba�a si� tylko, �e mo�e si� zdradzi�, wyra�aj�c zaskoczenie ztak nieoczekiwanego spotkania.
Katarzyna patrzy�a na niego z prawdziwym zachwytem i czu�arado��, kt�rej nie potrafi�a wyja�ni�. Rzeczywi�cie, Piotr de Brezewygl�da� wspaniale na swoim siwym koniu bojowym. Wydawa�o si�, �estalowa zbroja okrywaj�ca jego posta� jest lekka jak pi�rko, tako� samod�uga lanca z drewna jesionowego, kt�r� mia� przytroczon� do uda.
- Panie - m�wi� de Breze - po�pieszmy si�. Kr�lowa czeka.
Wypowiadaj�c te s�owa, spojrza� wymownie na Katarzyn� i lekko si�u�miechn��. Nie by�o w�tpliwo�ci, �e j� rozpozna� i �e przyby� tu dla niej,nara�aj�c si� na gniew kr�la i na nienawi�� La Tremoille'a, gdy� w zamkunie �yczono sobie jego obecno�ci... Nie tylko odnalaz� sw� mi�o��, lecz nadodatek potrafi� bez s��w wyzna� jej swe uczucia po raz drugi. Nie�mia�yu�miech Piotra de Brezego nie uszed� uwagi delfina, kt�ry pocz�stowa� gokpi�cym spojrzeniem.
- Do diaska, wydaje mi si�, szlachetny rycerzu, �e masz tak samopod�y gust jak pani de La Tremoille. Ruszajmy!
Zostawiwszy Katarzyn�, delfin spi�� konia, zmuszaj�c w ten spos�bpana de Brezego, aby pod��y� za nim. Katarzyna patrzy�a za oddalaj�c� si�dumn� sylwetk� rycerza, dop�ki nie znikn�� w bramie zamczyska. Chwil�potem, ruszaj�c w dalsz� drog�, czu�a w sercu nadziej� i przyp�yw nowychsi�. Zauwa�y�a, �e de Breze nosi� dumnie przypi�t� do ramienia czarnosrebrzyst� chust�, kt�r� ongi� mu podarowa�a. Wtedy zadeklarowa�, �echce by� jej rycerzem, i wszystko wskazywa�o na to, �e by� nim nadal. Odtej chwili jego obecno�� b�dzie dawa� jej poczucie bezpiecze�stwa, takpotrzebne w tym zamku, gdzie wszystko nape�nia�o j� strachem. B�dziemog�a nawet, je�li zajdzie taka potrzeba, umrze� bez obawy, �e niezostanie pomszczona, gdy� przypomnia�a sobie przysi�g�, kt�r� sk�ada� jejna kolanach. Je�eli jej plan si� nie powiedzie, on w�asnymi r�kami zabijeLa Tremoille'a, nawet gdyby musia� potem wpa�� w r�ce kata.
Przekraczaj�c zwodzony most, Katarzyna stara�a si� przep�dzi�my�li o rycerzu. W tym zamku uwi�ziony by� bowiem cz�owiek, kt�rym�g� przez ni� straci� �ycie.
Kiedy Katarzyna ze stra�nikami wesz�a na dziedziniec zamku, by�otam pe�no ludzi. Do orszaku kr�lowej do��czy�a s�u�ba zamkowawy�adowuj�ca kufry podr�ne, wida� by�o wysokich rang� rycerzy idygnitarzy. Wkr�tce zobaczy�a szczup�� posta� kr�la, kt�ry prowadzi� sw�ma��onk� za r�k�, kieruj�c si� do schod�w. Katarzyna w t�umie szuka�agor�czkowo pewnego dumnego profilu, szerokich ramion i ciep�egospojrzenia, �ucznicy jednak poci�gn�li j� w kierunku schod�w, kt�reprowadzi�y do komnat pani de La Tremoille.
Drzwi pokoju hrabiny by�y zamkni�te. Przed nimi sta�a Wiolettaubrana w d�ugi p�aszcz. Faworyta ruchem d�oni odes�a�a rycerzy, lecz niepozwoli�a Katarzynie wej�� do �rodka.
- Teraz nie wolno!
- Dlaczego?
Wioletta nie uzna�a za stosowne odpowiedzie�.
Tymczasem do uszu Katarzyny dotar�y odg�osy gwa�townej k��tni,kt�rej nie by�y w stanie zag�uszy� grube, d�bowe drzwi. Trudno by�o nierozpozna� ostrego g�osu hrabiny.
- Zatrzymam t� dziewczyn� tak d�ugo, jak mi si� spodoba!
- Co za mucha ci� ugryz�a, �eby miesza� si� w moje sprawy! Na coci ona?
- To moja sprawa! B�d� cierpliwy... Oddam ci j�, kiedy ju� nieb�dzie mi potrzebna!
Katarzyna zrozumia�a, �e nie mo�e si� spodziewa� niczego dobregopo kobiecie, kt�r�, jak si� jej zdawa�o, owin�a sobie wok� palca.
Wioletta, jakby odgaduj�c jej my�li, roze�mia�a si� szyderczo i wyszepta�a:- Czy to ci� dziwi? A co ty sobie wyobra�a�a�? �e zostaniesz dam�do towarzystwa?
Katarzyna wzruszy�a ramionami i udaj�c niewini�tko, powiedzia�a:- My�la�am, �e wielka pani potrafi si� odwdzi�czy� za oddan�przys�ug�. Ale, w ko�cu... to nie ma znaczenia.
Spok�j Katarzyny musia� zrobi� wra�enie na dw�rce, bo nagleprzesta�a si� �mia� i rzuciwszy na Cygank� nieufne spojrzenie, prze�egna�asi� po�piesznie, jakby zobaczy�a samego diab�a. Rozmowa urwa�a si� i wtej samej chwili drzwi otworzy�y si� z �oskotem i wybieg� z nich hrabia wrozwianej czerwono-z�otej opo�czy. Na widok Katarzyny zatrzyma� si�chwil�, rzucaj�c dziewczynie p�omienne spojrzenie, po czym bez s�owaruszy� w kierunku schod�w z pr�dko�ci� nies�ychan� jak na takiegogrubasa.
Katarzyna przeszy�a wzrokiem Wiolette, kt�ra u�miechn�a si� zpogard� i niedbale pchn�a d�bowe drzwi.
- Teraz mo�esz wej��!
Katarzyna ku swej rado�ci us�ysza�a za sob� trza�ni�cie drzwi.
- Nie tak g�o�no, Wioletto! - krzykn�a pani de La Tremoille. Okropnie boli mnie g�owa!
W pokoju panowa� niezwyk�y ba�agan, a hrabina - ubrana, lecznieuczesana - nerwowo przemierza�a pok�j tam i z powrotem. Wsz�dziele�a�y porozrzucane liczne przedmioty, kt�re posz�y w ruch w czasiek��tni. Katarzyna odnios�a wra�enie, �e znalaz�a si� w klatce jednego ztych dzikich zwierz�t, kt�re trzymaj� wielcy panowie i ksi���ta.
Szakala ju� w niej nie by�o, lecz zosta�a rozw�cieczona samica, storazy gro�niejsza ni� on sam. I rzeczywi�cie, gniew hrabiny obr�ci� si�przeciw Katarzynie.
- M�j szlachetny ma��onek pragnie ci� bardziej, ni� to przystoi! Dodiab�a, zachowuje si� jak zwierz� w rui!
- Je�li tak zale�y mu na mnie - odpowiedzia�a ch�odno Katarzyna - toznaczy, �e jeszcze mnie nie mia�. To pani mnie przed nim uratowa�a.
- Uratowa�a? Co to znaczy? A czeg� wi�cej mo�e pragn�� taka jakty? Zapominasz, dziewczyno, �e jestem jego �on�!
- Jestem twoj� s�ug�, pani. Otrzymawszy twoje rozkazy, my�la�am,�e mog� zapomnie� o szambelanie.
Spokojny ton Katarzyny ostudzi� wzburzenie hrabiny. Na dodatekprzypomnia�a sobie, �e istotnie potrzebuje us�ug tej Cyganki.
Gor�czkowym g�osem zapyta�a:- Przynios�a� mi to, o co ci� prosi�am?
Katarzyna kiwn�a g�ow�, lecz przy tym skrzy�owa�a r�ce na piersi,jakby mia�a zamiar broni� skarbu, kt�ry ukry�a pod bluzk�.
- Przynios�am, lecz musz� ci� najpierw o co� prosi�, pani!
Hrabina ju� wyci�gn�a r�ce po upragniony eliksir, a jej oczyzab�ys�y niecierpliwym po��daniem.
- M�w szybko i daj mi to!
- Wczoraj obiecywa�a� mi z�oto, je�eli przynios� ci cudowny nap�jmi�o�ci. Odm�wi�am, a i teraz go nie chc�... lecz chc� czego� innego...
- Wiem, chcesz mi s�u�y�! Ju� raz to m�wi�a�. A teraz daj!
- Owszem, m�wi�am i podtrzymuj� to, lecz dzisiejszego rankasprawy przybra�y inny obr�t. Przyw�dca mego plemienia jest wi�ziony wtym zamku. Jego �ycie wisi na w�osku. Chc�, �eby darowano mu �ycie!
- Nic mnie nie obchodzi �ycie jakiego� tam dzikusa! Dawajbuteleczk�, bo ka�� moim s�u��cym, aby ci j� wyrwa�y si��!
Katarzyna powoli wyj�a fiolk� zza bluzki i trzyma�a j� nawyci�gni�tej d�oni.
- Oto ona! Je�eli jednak ktokolwiek si� do mnie zbli�y, rozt�uk� j� oziemi�! Twoje s�u��ce nie zd��� mi jej zabra�! I obiecuj�, �e nie dostanieszjej, je�li Fero nie wr�ci do swoich!
Wykrzywiona konwulsyjnie twarz hrabiny wskazywa�a, jak ostr�walk� toczy�y w jej umy�le gniew, pasja i chciwo��. W ko�cu zwyci�y�ata ostatnia.
- Zaczekaj tu na mnie! P�jd� zobaczy�, co si� da zrobi�.
I narzuciwszy na g�ow� i ramiona jedwabny szal, wysz�a z pokoju.
Katarzyna zosta�a sama. Ten pok�j przygniata� j� swoj� duszn�atmosfer�. Wszystkie te ci�kie zapachy nie pozwala�y zapomnie� owszetecznicy, kt�ra tu mieszka�a. Zacisn�a palce na krogulcuwygrawerowanym na r�koje�ci sztyletu, jakby szukaj�c w nim wsparcia.
Ile� to razy dotyka�a go silna r�ka Arnolda! Musia�a zostawi� na nimtroch� swej energii! Przypomniawszy sobie twarz drogiego m�a, niemog�a powstrzyma� �ez, pal�cych i ci�kich od wyrzut�w sumienia... Cozosta�o teraz z tego pi�knego cia�a? Co zosta�o z dumnej twarzy? Nawspomnienie spotkanych po drodze tr�dowatych przeszy� j� dreszczgrozy... W�a�nie kobieta, kt�ra tu mieszka�a, by�a przyczyn� wszystkiego,ca�ego nieszcz�cia, kt�re dotkn�o Arnolda i Katarzyn�! Z jak�� rado�ci�wbi�aby jej ten sztylet prosto w serce! Ale trzeba by�o poczeka�... ci�gleczeka�. .
Powr�t pani de La Tremoille przerwa� tok jej my�lenia. Hrabinau�miechn�a si�, lecz by� to z�y, okrutny u�miech.
- Chod� ze mn� - powiedzia�a. - Twoje �yczenie zosta�o spe�nione.
Tak jak poprzedniej nocy wysz�y jedna za drug�, tym razem jednaknie sz�y do tajemnego przej�cia. Po przebyciu dziedzi�ca uda�y si� wkierunku wie�y, w kt�rej znajdowa�o si� wi�zienie. Po drodze Katarzynazauwa�y�a Tristana Eremit� graj�cego w warcaby z ch�opcami stajennymi.
Na jej widok rycerz odwr�ci� si� i popatrzy� na ni� pytaj�cymwzrokiem, jakby w jej spojrzeniu chcia� znale�� odpowied�, po co udajesi� do wi�ziennych loch�w, i to w takim towarzystwie.
U podn�a wie�y wida� by�o ma�e i tak niskie drzwi, �e przyprzechodzeniu przez nie obie kobiety musia�y si� schyli�. Za progiempanowa� okropny zi�b. Ani s�o�ce, ani �wiat�o nie mia�y wst�pu do tego�wiata ciemno�ci i cierpienia.
W g��bi kilku stra�nik�w gra�o w g�sk� w �wietle dymi�cej lampkioliwnej. Na kla�ni�cie palc�w hrabiny jeden z nich zerwa� si� i ruszy� wstron� w�skich schod�w gin�cych gdzie� nisko w ziemi, o�wietlaj�c drog�uczywem, kt�re zapali� od lampki. Katarzyna nie zwraca�a jednak uwagina te wszystkie szczeg�y, ws�uchana w okropne, mro��ce krew j�ki, kt�re,o dziwo, s�ab�y, w miar� jak schodzili w d�. Katarzyna spojrza�a ze zgroz�na drzwi, przed kt�rymi stan�li. To zza nich dobiega�y potworne j�ki,kt�rym wt�rowa�y odg�osy regularnych uderze�.
�o�nierz bez s�owa pchn�� drzwi, kt�re zreszt� nie by�y zamkni�te.
W �rodku, przywi�zany do s�upa, sta� p�nagi m�czyzna, kt�regobiczowa�o dw�ch odzianych w sk�ry kat�w z wygolonymi g�owami. Obokna zydlu siedzia� de La Tremoille, przygl�daj�c si� scenie. Skazaniec niemia� ju� si�y trzyma� si� na nogach i raczej zwisa� wzd�u� s�upa, naci�gaj�c przywi�zane nadgarstki. Jego g�owa zwisa�a nieruchomo, a tu��wby� jedn� krwaw� mas�, na kt�r� nie przestawa�y pada� razy. Ziemiawok� by�a spryskana krwi�.
Katarzyna cofn�a si� pod �cian�, szukaj�c oparcia w spojrzeniuhrabiny. Ta jednak nie patrzy�a na ni�, gdy� zbyt zaj�ta by�a t� scen�.
Rozdymaj�c nozdrza napawa�a oczy potwornym widokiem.
Po chwili j�ki skazanego usta�y. Kaci przestali uderza� i zanim jedenz nich odgarn�� d�ugie, czarne w�osy spadaj�ce ofierze na twarz, Katarzynapozna�a Fera. .
O�lepiona bezsiln� w�ciek�o�ci� chcia�a chwyci� za sztylet Arnolda,lecz jej d�o� napotka�a glinian� fiolk�, na kt�rej si� zatrzyma�a. W tejchwili jeden z kat�w oznajmi�:- Nie �yje, panie.
La Tremoille westchn�� ze znudzeniem i z wielkim wysi�kiempodni�s� swe t�uste cia�o z drewnianego zydla.
- C�, nie by� taki silny, na jakiego wygl�da�. Wrzuci� go do rzeki!
- Nie zgadzam si�! - rzek�a hrabina, wkraczaj�c do akcji. Obieca�am tej oto dziewczynie, �e wr�ci do swoich! A wi�c, niechajwr�ci... a potem przep�dzi� ich st�d!
Jej spojrzenie, wype�nione perwersyjn� rado�ci�, pad�o naprzyklejon� do �ciany, blad� z przera�enia Katarzyn�.
- No widzisz - powiedzia�a, cedz�c s�owa z upiorn� s�odycz�. Spe�niam ka�de twe �yczenie!
Katarzyna na jej obra�liwe spojrzenie odpowiedzia�a spojrzeniemwyra�aj�cym tak� nienawi�� i pogard�, �e hrabina odruchowo cofn�a si� okrok.
Tymczasem Katarzyna wyj�a ma�� buteleczk� i powoli zacz�azaciska� na niej palce z si��, kt�r� pot�gowa� jej gniew, a� w ko�cuflakonik nie wytrzyma� i p�k�. Wtedy rzuci�a go w twarz hrabinie.
- I ja tak�e spe�niam, pani, twe �yczenia!
Blad� twarz hrabiny wykrzywi�a potworna z�o��. Jej warga, na kt�r�spad�o kilka kropel krwi skaza�ca, nadawa�a jej wygl�d nienasyconejwampirzycy. Dr��cym palcem wskaza�a na Katarzyn� i sykn�a:- Zabra� st�d t� kobiet�! Przywi�za� j� na miejscu jej wsp�lnika ibiczowa�! Bez lito�ci! Biczowa�, a� zdechnie!
Katarzyna poczu�a, �e jest zgubiona. Wszystko zepsu�a przez chwil�gniewu. Przepad�a zemsta, przepad�y plany kr�lowej Jolanty. Zrozumia�a,�e nie wyjdzie �ywa z tego lochu, lecz mimo to wcale nie �a�owa�a tego,co uczyni�a.
Kaci ju� si� rzucili, aby j� pojma�, kiedy La Tremoille, kt�ry do tejpory tylko przygl�da� si� ca�emu zaj�ciu, powstrzyma� ich ruchem d�oni.
- Zaczekajcie! - krzykn�� i zwracaj�c si� do hrabiny, doda�: - Mojadroga, zapominasz, �e ta kobieta nale�y do mnie i tylko ja mog�decydowa� o jej losie! Czy�by� nie pami�ta�a, �e ci j� jedynie. .
po�yczy�em?
Na te s�owa hrabina zacisn�a pi�ci i rzuci�a si� na m�a.
- Obrazi�a mnie! Ta wstr�tna Cyganka! Uderzy�a mnie. Musi by�ukarana!
- Ale�, moja kochana, zostanie ukarana... w odpowiednim czasie.
Tymczasem musisz si� zadowoli� tym, �e zostanie wrzucona do lochu.
Natomiast co do mnie, to chcia�bym wiedzie�, co takiego zawiera�abuteleczka, kt�rej strata napawa ci� takim gniewem.
- To nie twoja sprawa!
- A jednak chcia�bym si� tego dowiedzie�. Hej! Wy tam! Wrzuci�Cygank� do lochu! I pami�tajcie! Niech nikt nie wa�y si� jej tkn�� bezmego rozkazu!
- Co za ostro�no��! - sykn�a hrabina z nienawi�ci�. - Mo�na by rzec,�e dziewczyna jest ci nies�ychanie droga!
- W rzeczy samej, duszko. Jak�e jednak ona ci� nienawidzi! Zbyt ci�kocham, droga hrabino, i u�yj� wszelkich �rodk�w, aby pozna� przyczyn�tej nienawi�ci. A teraz chod�my ju�!
I u�miechaj�c si� kpi�co, poda� ma��once d�o�. Katarzyna pomy�la�a,�e mo�e szambelan wcale nie ba� si� a� tak bardzo swej po�owicy. A mo�enabra� pewno�ci, bo wykry� przeciw niej bro�, kt�r� nie omieszka si�pos�u�y�?
Dziwne to ma��e�stwo, z��czone tak silnie �a�cuchem chciwo�ci inienawi�ci, skierowa�o si� do drzwi. Katarzyna pomy�la�a, �e najwi�ksz�dla nich kar� by�oby zamkni�cie obojga w ciasnym pokoju, aby hiena �ar�asi� z szakalem przez ca�� wieczno��...
W tej chwili jeden z kat�w po�o�y� ow�osion� �ap� ze sk�rzan�opask� na jej ramieniu i poci�gn�� j� w g��b izby tortur. Jego kompanzabra� si� do odwi�zywania nieruchomego cia�a Fera, kt�re osun�o si� naziemi� z g�uchym �oskotem. Katarzynie zbiera�o si� na p�acz. Tenm�czyzna, kt�rego cia�o tak niedawno wibrowa�o wraz z jej cia�em, tenami�tne usta, kt�re obsypywa�y j� ca�� poca�unkami, szepcz�cnajgor�tsze s�owa mi�o�ci.. teraz ten cz�owiek by� jedn� krwaw� mas�,kt�ra za chwil� powr�ci do obozu. Katarzyna wyobrazi�a sobie rozpaczTereiny i jej piersi� wstrz�sn�� szloch.
- Pr�ny tw�j p�acz, dziewczyno, kiedy sama podpisa�a� na siebiewyrok! Co ci� ugryz�o, �e zaatakowa�a� t� okropn� kobiet�?
Poniewa� Katarzyna nie odpowiada�a, kat ci�gn�� dalej.
- I pomy�le�, �e b�d� musia� uszkodzi� tak� �adn� dziewczyn� jak ty!
Hrabina ka�e ci drogo zap�aci� za zniewag�!
- Co mi mo�e zrobi�?
- Hrabina nie zadowoli si� zwyk�ym powieszeniem. . Ka�e ci�torturowa�... Ale obiecuj� ci, �e postaram si� by� niezr�czny, �eby skr�ci�twe m�ki.
Kat wykaza� wiele dobrej woli, lecz to, o czym m�wi�, by�o straszne.
Po wyj�ciu z izby tortur poprowadzi� swego wi�nia w�skim korytarzem,w kt�rym wida� by�o troje drzwi z �elaznymi sztabami. Jedne z nich sta�yotworem. Kat wepchn�� Katarzyn� do wilgotnego i ma�ego lochu, kt�regoca�e umeblowanie stanowi� pozielenia�y ze staro�ci dzban, wi�zkazbutwia�ego siana i �elazne kajdany przymocowane do muruzardzewia�ymi �a�cuchami. Odrobina dziennego �wiat�a przedziera�a si� down�trza przez ma�e okienko, kt�re musia�o znajdowa� si� tu� nad ziemi�,s�dz�c po s�cz�cych si� z niego stru�kach b�ota.
- No to jeste�my na miejscu - powiedzia� kat. - Daj r�ce!
Wyci�gn�a d�onie bez oporu. Ci�kie, �elazne kajdany zatrzasn�ysi� wok� jej delikatnych nadgarstk�w, kt�re kat trzyma� przez chwil�, niewypuszczaj�c, i przygl�da� si� im z podziwem.
- Masz �adne r�ce - powiedzia�. - Jak prawdziwa dama. Szkodatakich r�k... Tak, s� dni, kiedy m�j zaw�d jest bardzo smutny.
- W takim razie dlaczego go wykonujesz?
P�aska twarz kata przybra�a wyraz dzieci�cego zdziwienia, anie�mia�y u�miech ukaza� krzywe i po��k�e z�by.
- Zwyczajnie. . Nie potrafi� robi� nic innego. M�j ojciec by� katem,m�j dziad r�wnie�. To pi�kny zaw�d i mo�e daleko zaprowadzi�, je�li si�jest do�� zr�cznym. Mo�e kt�rego� dnia zostan� katem przysi�g�ym wdu�ym mie�cie - rozmarzy� si�. - Gdyby tylko kr�l chcia� wr�ci� doPary�a!
Katarzyna ze zgroz� patrzy�a na plamy jeszcze �wie�ej krwib�yszcz�cej na jego pot�nym, ow�osionym torsie. Zauwa�y� to iu�miechn�� si�, staraj�c si� ukry� zmieszanie.
- Nie musisz si� mnie ba�... A teraz spr�buj zasn��! Katarzyna niechcia�a go urazi� ani uczyni� z niego swojego wroga, wi�c spyta�a:- Jak ci� zowi�?
- To mi�o, �e pytasz. Niecz�sto mi si� to zdarza, wiesz? Zowi� mnieCzerwony Bonawentura.. tak, Bonawentura. Moja matka m�wi�a, �e to�adne imi�. .
- I mia�a racj� - powiedzia�a powa�nie Katarzyna. - To bardzo �adneimi�.
* * *
Oczy Katarzyny szybko przyzwyczai�y si� do mroku panuj�cego wlochu. Okienko, cho� niewielkie, pozwala�o przynajmniej rozr�ni� dzie�od nocy. Dzi�kowa�a Bogu, �e nie wrzucono jej do jednego z tych loch�wukrytych g��boko pod ziemi�, gdzie nie dociera� ani jeden promie� s�o�ca,takiego, w jakim siedzia�a w Rouen.
Tkwi�c na przegni�ym sianie, liczy�a mijaj�ce godziny. Jej zakute wkajdany drobne r�ce pomimo znacznego na nich ci�aru mog�y si�porusza�, a nawet, przy odrobinie wysi�ku, mog�aby si� z nich uwolni�. .
Ale na razie nie nale�a�o pr�bowa�, nara�aj�c si� na potworny b�l.
Mia�a jeden pow�d do rado�ci: nie zosta�a przeszukana i czu�a podsercem ostatni� desk� ratunku, sztylet Arnolda. Dzi�ki niemu nie b�dziemusia�a znosi� tortur, kt�re z pewno�ci� wymy�la�a dla niej hrabina. Jedenzdecydowany cios i wszystko si� sko�czy... Nie b�dzie j�cze� na m�kach inie dostarczy swej rywalce powodu do zadowolenia. .
Z daleka dochodzi�y odg�osy z zamku, do kt�rych do��czy� kobiecy�piew, tajemniczy i rozdzieraj�cy... Katarzynie wyda�o si�, �e ju� kiedy�s�ysza�a ten g�os.
Nagle uzmys�owi�a sobie, �e ten �piew nie by� wytworem jejwyobra�ni, lecz kto� naprawd� �piewa�, i to bardzo blisko... Tak jakby g�osdochodzi� zza muru... Chcia�a rzuci� si� w jego stron�, lecz powstrzyma�yj� �a�cuchy, o kt�rych zapomnia�a i kt�re napi�wszy si� gwa�townie,zahamowa�y jej rozp�d i rzuci�y ni� o ziemi�. Kajdany wpi�y si� wprzeguby r�k, lecz w tej chwili �adne p�ta nie by�yby w staniepowstrzyma� jej szale�czego okrzyku rado�ci.
- Saro! Saro! To ja... - Ugryz�a si� w j�zyk, �eby nie wypowiedzie�swojego prawdziwego imienia. - To ja, Tchalai! S�yszysz mnie? Wstrzyma�a oddech i z bij�cym sercem zacz�a nas�uchiwa�.
W przylegaj�cym lochu umilk� �piew i nast�pi�a cisza, a ju� pochwili da�o si� s�ysze� st�umione:- Bogu niech b�d� dzi�ki!
Jej g�os by� teraz ledwo s�yszalny. Katarzyna pomy�la�a, �e nie�atwob�dzie si� porozumiewa�, chyba �e krzycz�c. Trudno. Najwa�niejsze, i�Sara przebywa�a obok. A Tristan? Przecie� powiedzia�, �e czuwa nad ni�.
A dzisiaj widzia� Katarzyn� udaj�c� si� do wi�zienia z pani� de LaTremoille. Z pewno�ci� zauwa�y�, �e hrabina wysz�a z wi�zienia bez niej, iwyci�gn�� z tego w�a�ciwe wnioski.
Je�li szambelanowa nie ka�e zg�adzi� jej natychmiast, mo�e b�dziejaka� szansa ratunku. To w g��bi ponurych loch�w nadzieja przychodzinajszybciej i nie chce opu�ci� skaza�ca. Pomimo odradzaj�cej si� nadzieiserce Katarzyny wype�ni�o si� strachem przed zbli�aj�c� si� noc�, kt�rapogr��y j� w nieprzeniknionych ciemno�ciach. Ponure otoczenie zatraca�ostopniowo kontury i w ko�cu przyszed� moment, kiedy nawet plama jejbia�ej r�ki przesta�a by� widoczna. Sara odgaduj�c w g��bi swego lochuniepok�j Katarzyny, zawo�a�a:- Spr�buj zasn��, Tchalai! Teraz noce s� kr�tkie.
Katarzyna u�o�y�a si� na s�omie i zamkn�a oczy, staraj�c si� zasn��,kiedy do jej uszu dosz�y jakie� dziwne ha�asy. Znieruchomia�a,nadstawiaj�c uszu i wstrzyma�a oddech. Us�ysza�a ciche skrzypienie drzwii wyczu�a obecno�� jakiej� istoty ludzkiej w swej celi. Poczu�a czyj� oddech, coraz bli�ej i bli�ej... Zimny pot wyst�pi� jej na czo�o. Chwyci�asztylet, staraj�c si� nie porusza� �a�cuchami. W tej chwili jaka� ci�kaposta� zwali�a si� na jej brzuch. Katarzyna wyda�a potworny okrzyk, kt�ryodbi� si� g�o�nym echem a� na dziedzi�cu. Dwie ow�osione �apy chwyci�yj� za szyj� i zacz�y dusi�. Jej twarz owion�� okropny, kwa�ny oddechnapastnika. Powodowana dzikim pragnieniem �ycia unios�a sztylet w g�r�i uderzy�a z ca�� si��. Ostrze zag��bi�o si� w czyich� plecach a� por�koje��. Cia�em napastnika wstrz�sn�y drgawki, r�ce trzymaj�ce jej szyj�opad�y bezsilnie i w tej samej chwili poczu�a jaki� ciep�y i lepki p�ynsp�ywaj�cy po jej ciele. Z trudem odsun�a trupa na bok. R�wnocze�niedrzwi lochu otworzy�y si� i dw�ch ludzi wpad�o do �rodka, o�wietlaj�csobie drog� �uczywem. Na widok trupa le��cego obok zakutej w �a�cuchy isp�ywaj�cej krwi� Katarzyny m�czy�ni stan�li jak wryci. Katarzynaspojrza�a na nich jak lunatyk, z ledwo�ci� rozpoznaj�c Tristana Eremit� ikata Bonawentur�.
- Chcia� mnie udusi� - powiedzia�a bezbarwnym g�osem. - Zabi�amgo.
- Dzi�ki Bogu... - wymamrota� Tristan blady jak kreda. - Ba�em si�,�e przyb�d� za p�no.
Nast�pnie zwr�ci� si� do kata, kt�ry patrzy� na Katarzyn� oniemia�yz przera�enia.
- Czy zapomnia�e� o rozkazach otrzymanych od pana? Wiesz, �eodpowiadasz g�ow� za �ycie tej kobiety!
Bonawentura poszarza� na twarzy i skierowa� na Tristana b�agalnespojrzenie.
- Tak, panie... Ja... pami�tam.
- No, to masz szcz�cie, �e przyby�em w por�! A teraz zabierz st�d to�cierwo i pozb�d� si� go dyskretnie. Tylko nas troje wie o tym.
Bonawentura schyli� si� i z wielkim trudem, pomimo swej si�y,podni�s� cia�o i zarzuci� je sobie na plecy.
- Wrzuc� go do lochu obok.
- Po�piesz si�! Czekam na ciebie!
Kat, wychodz�c z ci�arem, rzuci� Tristanowi spojrzenie pe�newdzi�czno�ci. Kiedy tylko znikn�� za drzwiami, Tristan pochyli� si� nadKatarzyn�.
- Szybko! Nie mamy wiele czasu! Dzi� wiecz�r, kiedy jak co dzie�przyszed�em porozmawia� z Sar� pod okno piwniczne, zobaczy�em tegocz�owieka, pazia pani de La Tremoille, skradaj�cego si� do wi�zienia.
Zrozumia�em, co si� �wi�ci, i poszed�em za nim. Moja liberia stanowinajlepsz� przepustk�... Potem us�ysza�em tw�j krzyk i przybieg�em. .
- Czy przyszed�e� po mnie? Tristan ze smutkiem zaprzeczy� ruchem g�owy.
- Jeszcze nie tym razem. Mniej wi�cej za godzin� wielki szambelanodwiedzi ci� tutaj. .
- Jak si� o tym dowiedzia�e�?
- Przypadkiem us�ysza�em, jak kaza� jednej z niemych Greczynekw�o�y� do wora pieczonego kurczaka i flaszk� wina... Najwyra�niej ci�glemu na tobie zale�y. My�l� jednak, �e w podobnej norze nie zbierze mu si�na cielesne igraszki. A poza tym, jest chory... i z pewno�ci� niezdolny dowi�kszego wysi�ku.
- Tak czy inaczej, nie dopuszcz� do tego. M�j sztylet zada��miertelny cios jeden raz, zada i drugi!
- Tylko nie daj si� ponie�� emocjom, tak jak to zrobi�a� w izbietortur. Mog�a� zgubi� nas wszystkich! Teraz musz� odej��. Pan de Brezeczeka na mnie w ogrodzie.
Kiedy wsta�, szykuj�c si� do wyj�cia, Katarzyna chwyci�a gokurczowo za rami�.
- Kiedy ujrz� ci� znowu?
- By� mo�e nast�pnej nocy... Mo�e wcze�niej, je�li to b�dziekonieczne. Nie b�j si� niczego! Czuwamy nad tob� i s�dz�, �e dla ciebiepan de Breze got�w jest poder�n�� gard�o La Tremoille'owi na oczachsamego kr�la! A wi�c odwagi!
W tej chwili do celi wszed� Bonawentura, wi�c Katarzyna spyta�a:- Panie, a jak wyja�ni�, sk�d wzi�a si� ta krew na moim ubraniu?
- Opowiesz, co si� wydarzy�o i �e Bonawentura ci� uratowa�,zabijaj�c napastnika. On tylko na tym skorzysta w oczach szambelana, atobie to k�amstwo nie mo�e zaszkodzi�.
Kat u�miechn�� si� szeroko.
- Jeste� dla mnie zbyt �askaw, panie. Gdybym m�g� si� czym�odwdzi�czy�...
- To si� zobaczy p�niej! A teraz zamknij drzwi i strze� ich jak okaw g�owie!
Nie patrz�c na Katarzyn�, Tristan wyszed� z lochu i ci�kie drzwizamkn�y si� za nim. Znowu zapanowa�y egipskie ciemno�ci. Z s�siedniejceli nie dobiega�y �adne d�wi�ki. Katarzyna pragn�a za wszelk� cen�odzyska� utracony spok�j. Potrzebowa�a go, aby stawi� czo�o La Tremoille'owi, kt�ry mia� si� za chwil� zjawi�.
I rzeczywi�cie, po chwili zgrzytn�y zamki i do lochu wkroczy�szambelan w towarzystwie kata, kt�ry o�wietla� mu drog�, trzymaj�c wg�rze kaganek. Szambelan na widok zmaltretowanej twarzy Katarzyny i�lad�w krwi stan�� jak wryty, nie mog�c opanowa� wzburzenia.
- Co tu si� sta�o? Jeste� ranna? Przecie� wyra�nie poleci�em. .
Bonawentura wcisn�� g�ow� w ramiona, trz�s�c si� ze strachu.
Katarzyna postanowi�a natychmiast przyj�� mu z pomoc�.
- Kto� pr�bowa� mnie zabi�, panie! Ten cz�owiek us�ysza� mojewo�anie o pomoc.. i uratowa� mi �ycie!
- Dobrze zrobi�! Trzymaj... to dla ciebie! I zostaw nas samych!
Rzuci� w stron� kata z�ot� monet�, kt�r� ten z�apa� w locie i zacz��wycofywa� si� w uk�onach. La Tremoille rozejrza� si� za czym� dosiedzenia, lecz nie znalaz�szy niczego, musia� pozosta� w pozycji stoj�cej.
Ze swojej opo�czy wyci�gn�� worek i poda� go Katarzynie.
- Masz! Musisz by� g�odna. Jedz i pij! Potem porozmawiamy. Alemusisz si� po�pieszy�.
Katarzyna, kt�ra nie mia�a nic w ustach od wielu godzin, nie kaza�asobie tego dwa razy powtarza�. Chciwie rzuci�a si� na kurczaka i na chleb,a po chwili wszystkie te smako�yki wraz z flaszk� wina znikn�y w jejpustym �o��dku.
- Dzi�kuj� ci, panie, jeste� dla mnie taki dobry! - obdarowa�aszambelana spojrzeniem pe�nym wdzi�czno�ci.
Jej serce wype�ni�a nadzieja. Pierwszy raz przebywa�a sam na sam zszambelanem. Czy�by nadszed� czas wyr�wnania krzywd? La Tremoillerozp�yn�� si� w u�miechu, kt�ry zamieni� jego twarz w setki t�ustychwa�eczk�w. Katarzyna poczu�a na g�owie pulchn� d�o� i jednocze�nieus�ysza�a fa�szywy szept:- No, sama widzisz, �e nie chc�, aby ci si� sta�a krzywda. Wiem, �ejeste� niewinna. Czy� nie opu�ci�a� mnie wbrew w�asnej woli?
- Tak by�o, panie! Jaka� m�oda i bardzo pi�kna dziewczyna przysz�apo mnie - odpar�a z dzieci�c� prostot�.
- Wioletta de Champchevrier! Wiem, co to za jedna! To konfidentkamojej ma��onki, lecz ty, moja ma�a, jeste� moj� przyjaci�k�, nieprawda�?
Czy� nie by�em zawsze dobry dla ciebie?
- Bardzo dobry, panie!
- A wi�c nadesz�a pora, �eby� sobie o tym przypomnia�a... Powiedzmi, co zawiera�a buteleczka, kt�r� st�uk�a� i kt�rej skorupy cisn�a� wtwarz hrabiny?
Katarzyna schyli�a g�ow�, jakby walczy�a z sam� sob� i nieodpowiedzia�a od razu. La Tremoille zniecierpliwi� si�.
- Dalej�e, m�w! Wiesz, �e to jest w twoim interesie!
Unios�a g�ow� i spojrza�a szambelanowi prosto w twarz z wyrazemniewinnej szczero�ci.
- Masz racj�, panie... A ty nigdy nie zrobi�e� mi krzywdy... Ot�buteleczka zawiera�a eliksir mi�o�ci, kt�ry potrzebny by� twej ma��once!
- Nap�j mi�osny! - La Tremoille wykrzywi� grube wargi, a jego�renice zw�zi�y si�. - A czy wiesz, dla kogo by� przeznaczony?
Odpowiedz!
Katarzyna nie waha�a si�. Nie mog�a narazi� na niebezpiecze�stwom�odego ksi�cia du Maine. Energicznie potrz�sn�a g�ow�.
- Nie, panie, tego nie wiem!
Szambelan spochmurnia�, bawi�c si� nerwowo ko�cami z�otegopasa.
- Nap�j mi�o�ci, m�wisz... - wyszepta� w ko�cu. - Po co? Mojama��onka nie szuka mi�o�ci, lecz tylko rozkoszy.
Katarzyna zaczerpn�a g��boko powietrza, walcz�c z silnym,ogarniaj�cym j� podnieceniem. Nadesz�a chwila, aby postawi� wszystkona jedn� kart�, wypowiedzie� s�owa, kt�re zmusi�yby przeciwnika doopuszczenia kryj�wki.
- Jest to silnie dzia�aj�cy eliksir, panie. Ten, kto go wypije, staje si�bezwolnym narz�dziem w r�kach osoby, kt�ra kaza�a mu go wychyli�...
Pani de La Tremoille chcia�a za jego pomoc� wydrze� pewnemum�czy�nie tajemnic� skarbu...
S�owa te wywo�a�y nadspodziewanie mocny skutek. Szambelanpoczerwienia�, a jego oczy zacz�y ciska� b�yskawice. ChwyciwszyKatarzyn� za ramiona, potrz�sn�� ni�, wykrzykuj�c:- Jaki skarb? Powiedz wszystko, co o tym wiesz! M�w�e wreszcie!
Katarzyna z doskonale odgrywanym przera�eniem skuli�a si�,patrz�c na szambelana ze strachem.
- Jestem tylko prost� dziewczyn�, panie. Ale potrafi� s�ucha� i wielerzeczy rozumiem. . W moim dalekim kraju opowiada si� o walcz�cychmnichach, kt�rzy ongi� przybyli, aby broni� grobu Zbawiciela i kt�rzyodjechali, unosz�c wielkie bogactwa. Kiedy wr�cili do kraju Frank�w,�wczesny kr�l kaza� ich wszystkich straci�...
La Tremoille ko�cem r�kawa wyciera� pot sp�ywaj�cy mu po twarzy.
Jego oczy b�yszcza�y jak roz�arzone w�gle.
- Templariusze! - wyszepta�, czuj�c, �e mu zasch�o w ustach. - M�wdalej!
- Powiada si�, �e przed �mierci� ukryli swoje skarby, znacz�c skrytkiza pomoc� niezrozumia�ych znak�w. Jeden tylko cz�owiek potrafi jeodcyfrowa�! Ten w�a�nie cz�owiek interesuje hrabin�!
Twarz szambelana wyra�a�a rozczarowanie. By� zawiedziony i niezamierza� tego ukrywa�.
- Ale nikt nie wie, gdzie znajduj� si� te znaki, czy� nie?
Twarz Katarzyny poja�nia�a w anielskim u�miechu, a jej oczyspogl�da�y na szambelana z niewinn� s�odycz�.
- Nie powinnam tego m�wi�, panie... ale poniewa� by�e� dla mnietaki dobry... a pani taka okrutna. Obieca�a mi, �e u�askawi Fera, atymczasem pozwoli�a mu umrze� na moich oczach! My�l�, �e ona wie,gdzie znajduj� si� znaki... Kt�rej� nocy udawa�am, �e �pi�, i us�ysza�am, com�wi�a. M�wi�a o zamku, w kt�rym uwi�ziono templariuszy, zanimpos�ano ich na stos... ale nie mog� przypomnie� sobie jego nazwy...
Wszystko to zosta�o wypowiedziane tak naturalnie, �e gdybyszambelan zwietrzy� podst�p, to po tych s�owach z pewno�ci� pozby�by si�podejrzliwo�ci. Ponownie chwyci� Katarzyn� za ramiona.
- Masz sobie przypomnie�! Rozkazuj�, aby� sobie natychmiastprzypomnia�a! Czy chodzi o Pary�... czy to mo�e wielka wie�a Temple?
M�w!
Katarzyna zaprzeczy�a ruchem g�owy.
- Nie... to na pewno nie Pary�. Chwileczk�... to taka trudna nazwa...
co� jak Ninon. .
- Chinon! Chodzi o Chinon?
- Chyba tak, ale nie mam pewno�ci. Czy jest tam bardzo wielkawie�a?
- Olbrzymia! Wie�a Coudray. To w niej zostali zamkni�citemplariusze wraz z ich mistrzem Jakubem de Molayem w czasie procesu.
- W takim razie to w�a�nie w tej wie�y wyryte s� napisy!
Pasibrzuch by� tak podniecony, �e zacz�� chodzi� po celi tam i zpowrotem. Katarzyna patrzy�a na niego z dzik� satysfakcj�. T� histori�opowiedzia� jej kiedy� Arnold. Pewnego wieczoru, po zniszczeniu d�brMontsalvych, opowiedzia� jej, jak w zamierzch�ych czasach pewientemplariusz z ich rodu zosta� wyznaczony przez wielkiego mistrza wraz zdwoma innymi bra�mi do ukrycia s�ynnego skarbu. Nied�ugo potem zabra�sw�j sekret do grobu.
- Ludzie powiadaj�, �e w wi�zieniu - m�wi� Arnold - w wielkiejwie�y w Chinon, mistrz templariuszy nakre�li� znaki kluczowe, kt�rychnikt nie potrafi odczyta�. Widzia�em je sam, ale w�wczas nieprzywi�zywa�em do nich wi�kszego znaczenia. Wtedy by�em bogaty,beztroski... Teraz chcia�bym odnale�� ten skarb, aby odbudowa� pot�g�naszego rodu.
Katarzyna przypomnia�a sobie opowie�� Arnolda, jeszczeprzebywaj�c w Angers, kiedy wszyscy g�owili si� nad przyn�t�, kt�rapozwoli�aby zwabi� La Tremoille'a do Chinon. Teraz przyn�ta zosta�azarzucona, ryba po�kn�a haczyk! Powodzenie akcji zdawa�o si�przes�dzone. Szambelan kr��y� po celi jak nied�wied� w klatce. S�ysza�a,jak ogarni�ty gor�czk� z�ota mamrota� pod nosem:- Musz� znale�� tego cz�owieka! Musz� zmusi� go do m�wienia...
- Panie - przerwa�a �agodnie Katarzyna - czy pozwolisz, abym ci da�apewn� rad�?
Spojrza� na ni� tak, jakby zupe�nie zapomnia� o jej istnieniu.
- Na twoim miejscu, panie, utrzymywa�abym spraw� w wielkiejtajemnicy i uda�abym si� do Chinon wraz z dworem, a nawet z kr�lem,je�liby zasz�a taka potrzeba, �eby pilnowa� szlachetnej ma��onki. Niespuszczaj�c z niej oka, na pewno dowiedzia�abym si�, kim jest interesuj�cyj� cz�owiek!
Szambelan pokra�nia� z zadowolenia. Porwa� sw�j kaganek i zacz��wali� pi�ci� w drzwi.
- Stra�nik! Do mnie!
Widz�c, �e gotuje si� do wyj�cia, Katarzyna krzykn�a:- Panie, miej lito�� nade mn�! Nie zapomnij o biednej Cygance!
Szambelan rzuci� w jej stron� roztargnione spojrzenie.
- Tak... Tak! Mo�esz by� spokojna. Ale pami�taj, �e masz milcze�jak gr�b, w przeciwnym razie.. !
Nie doko�czy�, lecz Katarzyna zrozumia�a, �e w jednej chwilistraci�a ca�� warto�� w jego oczach. �e od tej chwili liczy� si� dla niegotylko skarb. Wkr�tce wyjedzie wraz z dworem do Chinon, zapominaj�c oobiekcie swego dotychczasowego po��dania i �e w ten spos�b zostaniezdana na nie�ask� hrabiny, kt�ra zadba o to, aby si� jej pozby�. Czy Tristanprzyb�dzie na czas z pomoc�? Przycisn�a r�koje�� sztyletu do dr��cychust.
- Arnoldzie, b�dziesz pomszczony! Wykona�am swoje zadanie... Ateraz niech B�g ma mnie w swojej opiece!
* * *
Przez reszt� nocy nikt nie pojawi� si� w wi�zieniu Katarzyny.
Dopiero ko�o po�udnia przyszed� Bonawentura, przynosz�c pod�� straw�,troch� zupy podejrzanego koloru, w kt�rej p�ywa� g��b kapusty, kawa�ekczarnego chleba i dzban wody. Kat wydawa� si� bardzo przygn�biony. Misk� z chlebem i dzban postawi� u st�p Katarzyny.
- Oto tw�j obiad - rzek� z g��bokim westchnieniem. - Wola�bymprzynie�� ci co� lepszego, ale zjedz cho� troch�. Musisz nabra� si�...
Katarzyna z obrzydzeniem odsun�a nog� okropn� zup�, kt�rej niepotrzebowa�a po zjedzeniu kurczaka.
- Nie jestem g�odna. Ale powiedz, dlaczego twierdzisz, �e b�d� mipotrzebne si�y.
- Dlatego, �e to ma si� sta� tej nocy. Zostaniesz st�d zabrana, a jab�d� musia�... Ale przebaczysz mi? Powiedz, �e mi przebaczysz! To niemoja wina... Musz� spe�nia� swoje obowi�zki.
Katarzyna poczu�a ucisk w gardle. Zrozumia�a, co kat mia� na my�li.
Tej nocy zostanie poddana torturom na oczach hrabiny. Sztylet pozwoliunikn�� tortur, ale nie �mierci, a ona nie chcia�a umiera�, pragn�awydosta� si� z tego ciemnego lochu, ujrze� b��kit nieba, ogrza� si� wpromieniach s�o�ca, ujrze� drzewa i kwiaty. Chcia�a ujrze� synka, g�ryOwernii i Arnolda. Nie mog�a umrze� z dala od niego! Byle dotkn��jeszcze raz jego r�ki, tylko jeden ostatni raz.. i umrze�. Ale nie wcze�niej!
- S�uchaj, cz�owieku - powiedzia�a po�piesznie. - Musisz odnale��rycerza, z kt�rym tu przyszed�e� tej nocy.
- Giermka wielkiego szambelana?
- W�a�nie! Nie wiem nawet, jak si� nazywa, ale ty z pewno�ci� gorozpoznasz. Przeka� mu to, co mnie powiedzia�e� przed chwil�.
- A je�eli go nie znajd�? Pan szambelan ma wielu giermk�w.
- Musisz go odnale��! B�agam ci�!
Wsta�a i uj�a w swe dr��ce d�onie olbrzymie �apy kata, patrz�c naniego b�agalnie. Musi zawiadomi� Tristana, w przeciwnym razieFlamandczyk przyb�dzie za p�no!
Olbrzym zamruga� bezrz�symi powiekami z wielkim zak�opotaniem.
- Mog� spr�bowa�.. Jednak to nie b�dzie �atwe. W zamku trwaj�przygotowania do wyjazdu. Jutro kr�l wyrusza do Chinon.
Pod Katarzyn� ugi�y si� kolana. Ta cenna wiadomo�� by�a jawnymdowodem jej zwyci�stwa. Kr�l i La Tremoille wraz z nim udawali si� doChinon, gdzie ju� czekali na nich ludzie konetabla Richemonta. W�ciek�ezwierz� zmierza�o prosto do zastawionej na nie pu�apki. Je�eli jednakBonawentura nie odnajdzie Tristana, nie b�dzie jej dane do�y� dniazwyci�stwa...
Nast�pi�y d�ugie, nieko�cz�ce si� godziny oczekiwania, w czasiekt�rych Katarzyna s�ysza�a jedynie bicie swego serca. Czu�a obecno��wiernej Sary za grubym murem, ale nie mia�a si�y krzycze�. Wraz zzachodem s�o�ca jej strach przybra� na sile. Dobiega�y j� odg�osyprzygotowa�, nawo�ywania s�u�by, okrzyki rycerzy, ca�y ten radosnyrozgardiasz poprzedzaj�cy chwil� wyjazdu. Wok� niej pulsowa�o �ycie, aona czeka�a na �mier�. .
W ko�cu us�ysza�a szcz�k otwieranego judasza. W w�skimzakratowanym otworze ukaza�a si� twarz kata, czerwona od blaskurozedrganego p�omienia �wiecy.
- Nie znalaz�em go... Przebacz mi.
- Szukaj dalej!
- Nie mog�. Musz� przygotowa� si� do drogi - odpowiedzia� kat izatrzasn�� judasza.
Katarzyna zrozumia�a, �e to ju� koniec, �e od ludzi nie mo�e ju�niczego si� spodziewa�. Upad�a na kolana i ukry�a twarz w d�oniach.
- Panie m�j... - wyszepta�a - poniewa� taka jest Twoja wola,poniewa� musz� umrze�, b�agam Ci�, oszcz�d� mi m�czarni! Pozw�l misamej z tym sko�czy�!
Chwyci�a za sztylet i przycisn�a go do piersi. W jej d�oni krogulecby� gor�cy jak �ywy ptak, pewny jak najlepszy przyjaciel. Wiedzia�adok�adnie, w kt�re miejsce nale�y wbi� ostrze, aby dosi�g�o serca... Podlew� piersi�... Przytkn�a ostrze do tego miejsca, rozcinaj�c sk�r� podbluzk�.
To uk�ucie obudzi�o j� z odr�twienia. Nie chcia�a umiera� tu, w tymciemnym lochu. Chcia�a zada� sobie �miertelny cios na oczach wroga,okrasi� ostatni� chwil� rado�ci� z przegranej hrabiny! Rzuci� jej s�owanienawi�ci prosto w twarz przed wydaniem ostatniego oddechu! Tak, takb�dzie lepiej!...
Na korytarzu da� si� s�ysze� szcz�k ostr�g. Katarzyna zamkn�wszyoczy, zacz�a si� modli�, aby B�g da� jej dosy� odwagi. Kroki zatrzyma�ysi� przed drzwiami. Skrzypn�y zamki.
- �egnaj, Michale. . �egnaj, drogi Arnoldzie... Spotkamy si� w raju.
B�d� tam na was czeka�...
Za drzwiami sta�o czterech �o�nierzy, a do lochu wszed� sam kat. Nag�owie mia� czerwony kaptur opadaj�cy a� na ramiona, z dwomaokr�g�ymi otworami na oczy.
Bez s�owa zdj�� kajdany z r�k Katarzyny i chcia� je zwi�za� naplecach, ale Katarzyna powiedzia�a:- Uczy� mi ostatni� �ask� i zwi�� me r�ce z przodu!
Zobaczy�a, �e w otworach kaptura oczy kata s� wyj�tkowob�yszcz�ce. Nie wyrzek� ni s�owa, tylko zwi�za� jej r�ce tak, jak sobie�yczy�a. Z ulg� stwierdzi�a, �e sznura nie �cisn�� zbyt mocno.
Zdecydowanym krokiem ruszy�a ku drzwiom i gotowa do drogistan�a mi�dzy �o�nierzami. Kat szed� na ko�cu. Katarzyna nie mia�aodwagi spojrze� na drzwi lochu Sary. Nie odwracaj�c si�, krzykn�a tylko:- �egnaj, Saro! �egnaj! M�dl si� za mnie!
- B�d� si� modli�a, Tchalai!
Wkr�tce otworzy�y si� przed skazan� niskie drzwi izby tortur. Po ichprzekroczeniu Katarzyna odnios�a wra�enie, �e schodzi do piekie�.
Po�rodku, ze skrzy�owanymi ramionami, sta�o dw�ch muskularnychkat�w. Mieli nagie torsy, czerwone kaptury na g�owach, a na ichramionach zaci�ni�te by�y sk�rzane opaski. Centralne miejsce izbyzajmowa�o �o�e tortur, z kt�rego zwisa�y �a�cuchy, a w koszach �arowychzanurzone by�y okropne narz�dzia, szczypce, dzidy i no�e. Na zydlu, kt�rywczoraj zajmowa� szambelan, siedzia�a hrabina, ca�a w zielonych i z�otychbrokatach, u�miechaj�c si� z niezwyk�ym okrucie�stwem. U jej st�p, naczarnej aksamitnej poduszce, siedzia�a Wioletta, wdychaj�c zapach perfumz poz�acanej kuli. Widok tych wystrojonych jak na bal kobiet by�odra�aj�cy. Katarzyna zmierzy�a je pogardliwym wzrokiem.
Hrabina wybuchn�a histerycznym �miechem.
- Ale� z ciebie harda dziewczyna! Mo�esz mi jednak wierzy�, �e ju�za chwil� ci to przejdzie, kiedy nasz poczciwy Bonawentura wypr�buje natobie swoje wyrafinowane sposoby. Czy wiesz, co to za metody?
- Wszystko mi jedno!... Ale nie widz� tu ksi�dza. .
- Ksi�dza? Dla takiej ma�ej czarownicy? Pomiot szata�ski niepotrzebuje ksi�dza, aby uda� si� w drog� do piek�a! Natomiast bardzomnie ciekawi, jak czarownica znosi tortury. Czy znasz, c�ro Egiptu, czary,kt�re u�mierzaj� b�l? Czy zachowasz zimn� krew, kiedy kat b�dzie ciwyrywa� paznokcie, kiedy odetnie ci nos albo uszy lub, na przyk�ad,cho�by wtedy, kiedy b�dzie ci� obdziera� ze sk�ry czy kiedy wy�upi cioczy?
- Nie znam takiego zakl�cia. Ale je�li jeste� prawdziw�chrze�cijank�, pani, daj mi czas, abym mog�a zm�wi� ostatni� modlitw�.
Hrabina zawaha�a si�. Wida� by�o, �e ma ochot� odm�wi� ostatniejpro�bie swej ofiary. Spojrza�a na stoj�cych obok �o�nierzy. Wiedzia�a, �enie ma prawa tak post�pi�, gdy� sama mog�aby by� oskar�ona obezbo�no��. A to by�oby zbyt niebezpieczne.
- Niech tak b�dzie - zgodzi�a si� niech�tnie. - Tylko si� po�piesz!
Rozwi�za� jej r�ce!
Kat zbli�y� si� do niej i rozwi�za� sznury kr�puj�ce jej d�onie.
Katarzyna ukl�k�a na ziemi, odwracaj�c si� ty�em do hrabiny. Pochyli�ag�ow�, skrzy�owa�a r�ce na piersi i ostro�nie wyj�a sztylet zza stanika. Jejserce wali�o jak oszala�e. Zacisn�a d�o� na r�koje�ci i zamachn�a si�.
W tej chwili Bonawentura, zauwa�ywszy co si� �wi�ci, rzuci� si� nani�, odepchn�� z ca�ej si�y do ty�u i wyrwa� �miertelne ostrze z jej d�oni.
Katarzyna upadaj�c na ziemi�, krzykn�a w rozpaczy. Jej okrzykowiwt�rowa�y krzyki hrabiny i dw�rki.
Katarzyna jak przez mg�� zauwa�y�a, �e w izbie dzieje si� co�dziwnego.
Ni st�d, ni zow�d rozgorza�a b�jka pomi�dzy katami izgromadzonymi w k�cie �o�nierzami. Kaci chwyciwszy za miecze, kt�renie wiadomo sk�d si� wzi�y, ci�li na lewo i prawo, pos�uguj�c si� nimii�cie po mistrzowsku. Bonawentura zr�cznym ciosem powali� jednego z�o�nierzy i zag��bi� w jego gardle sztylet Katarzyny. Walka nie trwa�ad�ugo. Wkr�tce ziemia us�ana zosta�a trupami �o�nierzy, a hrabina ze sw�faworyt� sta�y z ods�oni�tymi szyjami, do kt�rych jeden z kat�w przy�o�y�ostrza szpad.
- Mordercy! - wy�a hrabina. - Kanalie! Czego chcecie?
- Nic takiego, ja�nie urodzona - odpowiedzia� flegmatycznie jeden zkat�w, w kt�rym - pomimo kaptura - Katarzyna pozna�a Tristana Eremit�.
- Chcieli�my tylko nie dopu�ci� do tego, aby� pope�ni�a kolejn� zbrodni�!
- Kim jeste�? - nie dawa�a za wygran� hrabina.
- To nie twoja sprawa, za pozwoleniem... Hej, wy tam, jeste�ciegotowi?
Jeden z kat�w podni�s� oniemia�� Katarzyn� z ziemi, a potem poda�r�k� Sarze. Kobiety rzuci�y si� sobie w ramiona, lecz ich gard�a by�y tak�ci�ni�te ze wzruszenia, �e nie mog�y wypowiedzie� s�owa.
Tymczasem Tristan, nie spuszczaj�c z nich oczu, rozkaza�:- Zwi�za� mi tamte damy, tylko �wawo, i wrzuci� do lochu!
Rozkaz zosta� wykonany z nadgorliwo�ci� godn� pochwa�y.
Pani de La Tremoille wraz z Wiolett�, pieni�c si� ze z�o�ci, zosta�yzawleczone do lochu.
- Ch�tnie poder�n��bym im gard�a - powiedzia� Tristan - ale maj�jeszcze pewn� rol� do spe�nienia. Ot� bez swej ma��onki La Tremoillezapewne nie uda�by si� do Chinon.
Co m�wi�c, zdj�� z g�owy kaptur, kt�ry �po�yczy�" sobie chwilowood kata Bonawentury, ukazuj�c Katarzynie uszcz�liwion� twarz.
- Katarzyno, twoje zadanie sko�czone! Spe�ni�a� je pierwszorz�dnie!
Teraz kolej na nas! Musimy ci� st�d wyci�gn��!
- A co si� sta�o z prawdziwym Bonawentur�? - zaniepokoi�a si�Katarzyna.
- O niego si� nie martw! Pewnie �pi gdzie� w k�cie snemsprawiedliwego, zmo�ony wielk� ilo�ci� wina z dodatkiem usypiaj�cegoproszku, kt�rym si� raczy� dla dodania sobie kura�u przed podj�ciemobowi�zk�w w izbie tortur!
- A pozostali kaci? Kim s�?
- Zaraz ci ich przedstawi�.
W tej chwili powr�cili kaci i jednym ruchem �ci�gn�li z g��wkaptury. Jednym z nich okaza� si� pan de Breze, drugim by� nieznajomy,poka�nej postury i o inteligentnym wyrazie twarzy. Piotr de Breze, niezwa�aj�c na miejsce ani por�, ukl�k� przed Katarzyn� i poca�owa� jej d�o�.
- Katarzyno, gdybym nie m�g� ci� uratowa�, wybra�bym �mier�!
Katarzyna uj�a jego g�ow� w obie r�ce i przytuli�a do siebie.
- Jak mam ci dzi�kowa�, Piotrze?... I pomy�le�, �e przed chwil�straci�am wszelk� nadziej� w Boga i ludzi. .
- Widzia�em, �e zadasz sobie �mier� raczej, ni�li mia�aby� odda� si�w r�ce kata - powiedzia� Tristan zaj�ty zdejmowaniem ubior�w z�o�nierzy. - Czuwa�em nad tob�, boj�c si�, by� nie pr�bowa�a zada� sobiezbyt wcze�nie �miertelnego ciosu. Musieli�my poczeka� na sposobn�chwil�, aby nikt nie przeszkodzi� nam w akcji.
Sara szlocha�a z rado�ci, ciesz�c si� jak dziecko z odnalezieniaKatarzyny. Ale jak zwykle szybko przysz�a do siebie i osuszaj�c oczyr�bkiem sukni, zapyta�a:- Co tu jeszcze robimy?
- Ty, Katarzyna i Tristan za�o�ycie uniformy �o�nierzy. Ja i JanArmenga, kt�ry jest koniuszym Ambro�ego de Lore'a, przywdziejemynasze normalne stroje - powiedzia� de Breze. - Nast�pnie wyjdziemy nadziedziniec. Przy wej�ciu czekaj� na nas okulbaczone konie. Ja stan� naczele. Mam glejt.
- Od kogo? Od La Tremoille'a? - spyta�a ze �miechem Katarzyna.
- Nie. Od kr�lowej Marii, kt�ra nam sprzyja. Wcale nie �yje w takimu�pieniu, jak si� niekt�rym wydaje. Doprowadzimy was do granicterytorium Amboise, a potem Armenga i ja wr�cimy do zamku. Alemusimy si� �pieszy�! Musz� was prosi�, moje panie, aby�cie si� rozebra�y.
Katarzyna zacz�a rozsznurowywa� sukienk�, przynaglaj�c Sar�,kt�ra zrz�dzi�a, �e znowu musi przebra� si� za m�czyzn�. Panowiewyci�gn�li schowane w kufrze stroje i kobiety ukrywszy si� w ciemnymk�cie komnaty, szybko na�o�y�y m�skie opo�cze, ale za nic w �wiecie niechcia�y za�o�y� kolczug. Kr�tkie p�aszcze z wyhaftowanym herbemkr�lewskim powinny wystarczy� do stworzenia odpowiedniego wra�enia.
�elazne he�my, druciane siatki i za du�e trzewiki by�y a� nadtoniewygodne...
Kiedy ukaza�y si� w nowym przebraniu, Piotr de Breze nie m�g�powstrzyma� si� od �miechu.
- Ca�e szcz�cie, �e jest noc. . i �e dwie mile st�d czekaj� na was innestroje, bo w tym przebraniu daleko by�cie nie zasz�y.
Po chwili zbli�y� si� do Katarzyny i uj�� jej d�onie w swe r�ce.
- Za chwil� znowu b�d� musia� ci� opu�ci�, Katarzyno! A tak bardzochcia�bym czuwa� nad tob� ca�y czas! Ale, niestety, powinienem zosta� wzamku, gdy� moje znikni�cie mog�oby wzbudzi� podejrzenia.
- Spotkamy si� w Chinon, Piotrze!
- Nigdy si� nie spotkacie, je�li b�dziecie si� tak grzeba�! - wtr�ci�Tristan. - Ruszajmy w drog�! Ty, panie, id� przodem!
Piotr de Breze i koniuszy stan�li na czele grupy, kt�ra ruszy�aschodami prowadz�cymi do sali stra�y. Pomimo ci�kiego strojuKatarzynie zdawa�o si�, �e rosn� jej skrzyd�a. Jeszcze nigdy nie czu�a si�taka lekka, taka szcz�liwa. Po tym, jak otar�a si� o �mier�, teraz cieszy�asi� �yciem. Czy jest uczucie bardziej upajaj�ce? Wspanialsze? Jej zbytdu�e buty �lizga�y si� po starych schodach, lecz nie zwraca�a na to uwagi.
Breze ze szpad� w d�oni otwiera� poch�d. W sali stra�y nale�a�ounieszkodliwi� dw�ch �o�nierzy. Z �o�nierzami uporano si� z �atwo�ci�,zwi�zano ich, zakneblowano i u�o�ono na posadzce.
- Wychodzimy! - powiedzia� Piotr.
Wkr�tce znale�li si� na dziedzi�cu, gdzie nieliczne kosze �aroweledwie rozja�nia�y mroki nocy. Katarzyna z wdzi�czno�ci� wznios�a oczydo nieba, kt�re wygl�da�o jak ciemny aksamit rozja�niony bladym ogonemDrogi Mlecznej. Wdycha�a pe�n� piersi� ch�odne, orze�wiaj�ce powietrze.
Widzia�a przed sob� szerokie plecy Piotra de Brezego, kt�ry schowa�szpad� do pochwy. Pomimo tego czu�o si�, �e zachowuje najwy�sz�ostro�no��. Jan Armenga zamyka� poch�d. Mini�to wie��, przy kt�rejdrzema�o dw�ch w��cznik�w opartych ci�ko na broni. Katarzyna rzuci�aniespokojne spojrzenie w stron� pi�ter. U Gilles'a de Rais'go panowa�yciemno�ci, ale za to La Tremoille'owi gor�czka z�ota nie pozwala�azmru�y� oka, gdy� w jego apartamentach migota�y p�omienie �wiec.
Po burzliwym dniu nast�pi�a spokojna noc. Dzi�ki obecno�cikr�lowej usta�y ha�a�liwe rozrywki, a przygotowania do wyjazdu zm�czy�ywszystkich. Pot�ny dziedziniec by� opustosza�y. W oddali wida� by�ostoj�cych stra�nik�w.
- Czy oni nas nie zatrzymaj�? - Katarzyna spyta�a Tristana.
- To by mnie bardzo zdziwi�o - odpowiedzia�. - To ludzie kr�lowej,kt�rych postawili�my na stra�y tej nocy. Nie wiem, co takiegonaopowiada�a� La Tremoille'owi, ale wida�, �e musia�o to zrobi� na nimwra�enie, gdy� tej nocy wszystko idzie w zamku na opak.
- Czy nasza ucieczka nie odwiedzie go od wyjazdu?
- Z ca�� pewno�ci� nie. Pomy�li, �e jej sprawcami s� Cyganie. PaniLa Tremoille nie widzia�a naszych twarzy, a to, �e hrabina sp�dzi�a noc wlochu, na pewno uraduje jej czu�ego ma��onka.
- Cisza! - rozkaza� de Breze.
Zbli�ano si� do stra�y. Nale�a�o jeszcze min�� spuszczan� krat� imost zwodzony, ale Katarzyna by�a spokojna. Cz�owiek, kt�ry szed� przedni�, wydawa� si� jej anio�em wyzwolenia. Pod jego opiek� nic z�ego niemog�o si� przytrafi�. .
Konie czeka�y przywi�zane u studni. Katarzyna pomy�la�a zniepokojem, �e w tym ci�kim ekwipunku nigdy nie wskoczy na siod�o.
Ale de Breze pomy�la� i o tym. Podczas gdy on sam podszed� do stra�y,aby zamieni� z nimi s�owo, Jan Armenga wzi�� od niej pik�, opar� j� omur, po czym chwyciwszy Katarzyn� wp�, podni�s� j� jak pi�rko i posadzi� na koniu. Nast�pnie przy pomocy Tristana odda� podobn� przys�ug�Sarze. Katarzyna czu�a, �e za chwil� parsknie �miechem, gdy� wyobrazi�asobie zdumienie stra�nik�w na widok pana wsadzaj�cego kurtuazyjnie nakonie dw�ch zwyk�ych �o�nierzy. Po chwili us�ysza�a g�os Piotra.
- Wystarczy, jak otworzycie boczne drzwi. Jest nas tylko pi�ciu! Ws�u�bie kr�lowej!
- Wedle rozkazu, panie! - odpowiedzia� czyj� g�os i ju� po chwilima�a krata unios�a si�, a lekki most powoli zacz�� si� opuszcza�.
By�o jasne, �e Piotr de Breze chcia� unikn�� ha�asu, jaki wywo�a�bywielki most zwodzony. Teraz on z kolei wskoczy� na konia i rzucaj�ckr�tkie �naprz�d", ruszy� pierwszy, znikaj�c pod niskim sklepieniem. Zanim pod��y�o trzech przebranych �o�nierzy. Przeje�d�aj�c obokstra�nik�w, Katarzyna i Sara pochyli�y nisko g�owy, opuszczaj�c takg��boko, jak tylko si� da�o swe he�my i przybieraj�c niedba�� postaw�m�czyzn... Wszystko przebieg�o pomy�lnie i wreszcie przed nimi nie by�oju� �adnych przeszk�d, tylko bezkresne, rozgwie�d�one niebo, b�yszcz�cedach�wki miasta i ciemna, l�ni�ca wst�ga rzeki... Katarzyna upaja�a si�rze�kim powietrzem, wdychaj�c je pe�n� piersi�. Ten lekki wiatr nios�cyzapach r� i wiciokrzew�w, po d�ugich godzinach sp�dzonych w�r�dmd�ych wyziew�w piwnicznego lochu, by� jak upojny eliksir �ycia...
Na nowo us�ysza�a g�os de Brezego, kt�ry rozkazywa� stra�om, bynie spuszczali kraty, gdy� niebawem wr�ci.
Je�d�cy pokonali galopem drog� dojazdow� do zamku i wkr�tcedojechali do bram u�pionego miasta, kt�re podobnie jak bramy zamkuotwarty si� przed nimi dzi�ki glejtowi de Brezego.
Teraz konie sz�y st�pa. Droga wznosi�a si� w kierunku ciemnegolasu. Kiedy tylko zbiegowie zag��bili si� w�r�d szeleszcz�cych zaro�li,Piotr de Breze podni�s� r�k� i zeskoczy� z konia.
- Tutaj si� rozstaniemy - powiedzia�. - Dalej pojedziecie sami, gdy�ja i Armenga musimy by� przy kr�lowej, kiedy b�dzie opuszcza�a zamek.
Co do was...
- Wiem, panie - przerwa� Tristan. - Mamy uda� si� do kasztelu wMesvres, dwie mile st�d, gdzie na nas czekaj�.
Pomimo ciemno�ci panuj�cej w�r�d le�nej g�stwiny Katarzynazobaczy�a b�yszcz�ce w szerokim u�miechu bia�e z�by Piotra de Brezego.
- Powinienem wiedzie�, �e nigdy nie zapominasz o niczym,przyjacielu! A wi�c, powierzam ci pani� Katarzyn�, Tristanie! Wiesz, jakbardzo jest mi droga. Kasztel w Mesvres nale�y do mego kuzyna Ludwikaz Amboise. Tam b�dziecie bezpieczni. Odpoczniecie, odzyskacie si�y idacie paniom stroje odpowiednie ich randze...
- A gdzie potem mamy si� uda�, Piotrze? Czy si� zobaczymy?
Chcia�abym by� w Chinon �wiadkiem ko�ca La Tremoille'a! - rzuci�azaniepokojona Katarzyna.
Pan de Breze podszed� do niej, zdj�� z jej g�owy przyt�aczaj�cy j�he�m i cisn�� go w krzaki.
- Niechaj cho� przez chwil� b�dzie mi dane popatrze� na tw� s�odk�twarz, zanim si� rozstaniemy. Oczywi�cie, udasz si� do Chinon, gdziekr�lowa Jolanta ma do��czy� do swego zi�cia. Spotkasz si� tam z ni�, jakju� b�dzie po wszystkim. W Chinon zatrzymasz si� w ober�y �PodKrzy�em Wielkiego �wi�tego Mexme". Powiedz ober�y�cie, �e ja ci�przysy�am, a b�dzie ci wiernie s�u�y�. Jest to dobry i wierny poddanykr�la, a poniewa� ongi� da� schronienie Dziewicy Orlea�skiej, da�by si�pokraja� na kawa�ki przez pami�� o niej. Naka� mu ca�kowit� dyskrecj�, anie dopu�ci do ciebie nikogo.
Nast�pi�a tak g��boka cisza, �e Katarzyna i pan de Breze moglis�ysze� bicie swych serc... Pozostali odeszli na bok. Katarzyna utkwi�a wPiotrze oczy pe�ne wdzi�czno�ci i wyci�gn�a do niego r�ce, kt�reuchwyci� w locie, kl�kn�wszy uprzednio na jedno kolano, tak jak w izbietortur.
- Dzi�kuj� ci, m�j rycerzu - wyszepta�a z gard�em �ci�ni�tym zewzruszenia. - Dzi�kuj� ci za wszystko. Jak mam wyrazi� to, co czuj� w tejchwili? Doprawdy, nie znajduj� w�a�ciwych s��w. .
- Moja s�odka pani, �yj� tylko mi�o�ci� do ciebie.. Gdyby� zgin�a,moje serce przesta�oby bi�... Nie szukaj zb�dnych s��w.
I z�o�y� swe usta na d�oniach, kt�re �ciska� jak szaleniec. Katarzynapochyli�a si� nad kl�cz�cym i wycisn�a skromny poca�unek na kr�tkich,jasnych w�osach m�odzie�ca, uwalniaj�c jednocze�nie swe d�onie zu�cisku.
- Do rych�ego zobaczenia, panie! Niech B�g ci� ma w swej opiece! I zwracaj�c si� do koniuszego, krzykn�a: - Pom� mi, panie!
Armenga podbieg�, aby wsadzi� j� na konia, Katarzyna podnios�ad�o� i pozdrowi�a Piotra, kt�ry stoj�c w trawie, nie spuszcza� z niejrozanielonych oczu.
- Kiedy spotkamy si� nast�pnym razem, b�d� na powr�t Katarzyn� rzuci�a rado�nie. - Zapomnij o Egipcjance! I to tak szybko, jak ja samapragn� o niej zapomnie�! Raz jeszcze dzi�kuj� wam wszystkim!
Spi�wszy konia ostrogami, ruszy�a w las, a za ni� pod��yli Tristan iSara.
Zachodz�ce s�o�ce rzuca�o krwistoczerwone blaski na wysokie, szarebudowle Chinon, na dach�wki miasta, otoczonego pot�nymi murami,kt�re wygl�da�y tak, jakby wychodzi�y prosto z rzeki Vienne. Po jejspokojnych wodach w�r�d �wiergotania zimorodk�w i szybkiego lotujask�ek sun�y barki przewo�nik�w. Wiecz�r by� ciep�y i w powietrzurozchodzi� si� zapach �wie�o skoszonego siana, kiedy Katarzyna wraz zSar� i Tristanem Eremit� przeszli przez pierwsz� bram� i znale�li si� podmurami kolegiaty �wi�tego Mexme. Nale�a�o jeszcze przej�� drug� bram�,bram� Verdun, kt�ra broni�a wst�pu do samego miasta. Na wzg�rzu sta�zamek sk�adaj�cy si� z trzech cz�ci: fortu �wi�tego Jerzego,zbudowanego dawno temu przez Plantagenet�w, zamku �rodkowego inajdalej stoj�cego Coudray, zwie�czonego okr�g��,trzydziestopi�ciometrow� wie�� Chinon - miasto-twierdza zdecydowaniezas�ugiwa�o na tak� nazw� i Katarzyna z rozkosz� kontemplowa�a imponuj�c� kamienn� pu�apk�, w kt�rej wkr�tce mia� si� znale�� jej wr�g.
Czas up�ywa� szybko. Wydawa�o si� jej, �e wszystkie tragicznewydarzenia z Amboise by�y daleko poza ni�. A przecie� min�y dopierotrzy dni, od kiedy Tristan z panem de Brezem wyrwali j� z obj�� �mierciczyhaj�cej w piwnicach kr�lewskiego zamku...
Po rozdzieleniu si� w lesie Katarzyna, Sara i Tristan w swych�o�nierskich przebraniach dotarli do kasztelu w Mesvres, gdzie Katarzynawreszcie mog�a przybra� w�asn� sk�r�. Dzi�ki gor�cej k�pieli, mocnemuszorowaniu, nacieraniu alkoholem etylowym, potem t�ustym krememsporz�dzonym ze �wi�skiego sad�a, jej sk�ra sta�a si� taka bia�a jakdawniej. Pozosta� tylko lekki, z�ocisty odcie�, kt�ry zawdzi�cza�a bardziej�yciu na �wie�ym powietrzu ni� emulsjom mistrza Wilhelma. Nast�pnieodpi�a czarne warkocze, umy�a w�osy, stwierdzaj�c, �e pokaza�y si� jasneodrosty. Niestety w�osy nale�a�o obci��, i to bardzo kr�tko.
Katarzyna nie waha�a si�. Wr�czy�a Sarze no�yczki, m�wi�c:- No dalej, tnij!
Sara z ci�kim sercem zabra�a si� do dzie�a. Po ostrzy�eniuKatarzyna mia�a na g�owie kr�tk�, jasn� czuprynk� i wygl�da�a jak ch�opi�albo m�ody pa�, co, rzecz dziwna, nie ujmowa�o jej kobieco�ci.
- To okropne! - o�wiadczy�a Sara. - Nie mog� na ciebie patrze�!
- Nie przejmuj si�, ja r�wnie�! - odpar�a Katarzyna.
Teraz, w czarnej sukni, pelerynie z czarnego adamaszku i wysokimstroiku z mu�linu w kszta�cie ksi�yca, znowu by�a dam�, a Sara odnalaz�az prawdziw� ulg� swoje dawne, wygodne stroje s�u��cej, Tristan za�przywdzia� z powrotem kostium z czarnego zamszu. Przechodnie iprzekupki odwracali g�owy na widok pi�knej i wynios�ej kobiety wsurowej �a�obie.
Po przej�ciu bramy Verdun troje podr�nych zag��bi�o si� wruchliwej uliczce, w kt�rej wiosenny wiatr porusza� licznymi szyldami.
Przez otwarte okna mo�na by�o dostrzec gospodynie krz�taj�ce si� przykocio�kach z jedzeniem. Sklepy nie by�y jednak tak pe�ne towar�w jakdawniej. Z powodu trwaj�cej wojny nie dociera�y tu towary z zagranicy.
Najgorzej wiod�o si� kupcom korzennym, sukiennikom i ku�nierzom,pozbawionym dawnych jarmark�w. Za to stragany handlarzy jarzynugina�y si� od �wie�ych warzyw i kwiat�w. Rzeka dostarcza�a ryb, a wie�drobiu. Ulic� wype�nia� swojski zapach kapusty i w�dzonki.
- Jestem g�odna jak wilk - oznajmi�a Katarzyna.
- A ja m�g�bym zje�� w�asnego konia - odpar� Tristan.
W miejscu rozwidlenia uliczek, pod �cian� jednego z dom�w, przywielkim g�azie modli� si� mnich odziany w czarny, wys�u�ony habit,wo�aj�c, �e ten kamie� pom�g� Dziewicy Orlea�skiej zsi��� z konia, kiedyzes�a� j� tutaj B�g, i �e Joanna powr�ci pewnego dnia, by przegna�antychrysta.
Wok� niego zgromadzi�a si� garstka m�czyzn i kobiet, kt�rzyprzytakiwali mu milcz�co. Domy w tej cz�ci miasta wydawa�y si� nowszei bogatsze. By�o to Grand Carroi, serce Chinon. Tristan pocz�� rozgl�da�si� za ober��, kt�ra wkr�tce ukaza�a si� oczom zdro�onych podr�nych.
Ju� z daleka zobaczyli jej pi�kny czerwono-niebieski szyldprzedstawiaj�cy �wi�tego Mexme w aureoli, kt�ry, przy ca�ej swojejgodno�ci, mia� potwornego zeza.
Skierowali si� do wej�cia. Katarzyna i Sara pozosta�y w siodle,podczas gdy Tristan uda� si� na poszukiwanie gospodarza. By�a to pi�kna,b�yszcz�ca czysto�ci� ober�a. Ma�e okienne szybki po�yskiwa�y w s�o�cu,a belki sprawia�y wra�enie, jakby przed chwil� zosta�y odkurzone. Niemin�a chwila, a w progu pojawi� si� Tristan w towarzystwie wysokiegojegomo�cia obdarzonego przez natur� ow�osieniem pokrywaj�cym prawieca�� twarz. Spo�r�d g�stej brody, krzaczastych brwi i sumiastych w�s�wwy�ania� si� wielki jak warz�chew nochal i para czarnych, niespokojnych,nienapawaj�cych zaufaniem oczu. Katarzyna, po bia�ym fartuchu i takimsamym czepcu oraz po wielkim no�u kuchennym wisz�cym na jegobrzuchu domy�li�a si�, �e to sam im� Baranek, w�a�ciciel ober�y �PodKrzy�em Wielkiego �wi�tego Mexme". Patrz�c na niego, nie mog�a powstrzyma� u�miechu, gdy� ten baranek w zadziwiaj�cy spos�bprzypomina� grubego zwierza.
Tymczasem imponuj�ca ta figura zgi�a si� przed Katarzyn� wp� zewszystkimi oznakami g��bokiego szacunku.
- To dla mnie wielki zaszczyt, szlachetna pani, �e mog� ci�przyjmowa� w mych niskich progach. Przyjaciele pana de Brezego s� tutaju siebie. Lecz obawiam si�, �e moje pokoje b�d� dla ciebie zbyt ciasne,pani.
- Nie przejmuj si�, mistrzu Baranku - odpar�a Katarzyna, przyjmuj�cd�o�, kt�r� poda� z wielk� kurtuazj�, �eby pom�c jej zsi��� z konia. Wystarczy, �e ja i moja s�u��ca znajdziemy u ciebie wikt i pos�anie, aprzede wszystkim spok�j. Co za� si� tyczy mistrza Tristana, to s�dz�. .
- O mnie si� nie martw, pani - przerwa� Flamandczyk. - Ruszam wdalsz� drog� zaraz po wieczerzy.
Katarzyna unios�a brwi.
- A gdzie� to, m�j panie?
- Do Parthenay, gdzie czeka na mnie konetabl. Nie mam czasu dostracenia. Nie obawiaj si� jednak, wr�c�. Mistrzu Baranku, czy wiesz, comasz czyni�?
Gospodarz mrugn�� do niego porozumiewawczo i u�miechn�� si�.
- Wiem, panie! Panowie zostan� zawiadomieni. A ta szlachetna panib�dzie u mnie ca�kowicie bezpieczna. Raczcie wej�� do �rodka, a ka��natychmiast podawa� do sto�u!
Troje podr�nych, prowadzonych przez im� Baranka, wesz�o do�rodka. Ich ko�mi i sakwami podr�nymi zaj�li si� ch�opcy, do kt�rych tonale�a�o.
Na go�ci oczekiwa�a t�ga, czarnow�osa kobieta ze z�otym krzy�emna szyi, odziana w pi�kn� sukienk� z cienkiej bawe�ny. Na widokKatarzyny wykona�a niski uk�on. Im� Baranek u�miechn�� si� z dum�.
- To moja po�owica! Ma na imi� Pernelka. Jest prawdziw�pary�ank�!
Prawdziwa pary�anka mizdrz�c si�, poprowadzi�a Katarzyn� w g��bizby, otworzy�a niskie drzwi wychodz�ce na prze�licznie urz�dzony iton�cy w kwiatach dziedziniec. Dalej wida� by�o drewniane schodyprowadz�ce na zadaszone kru�ganki, z kt�rych wchodzi�o si� do pokoigo�cinnych. Pernelka otworzy�a ostatnie z d�bowych, rze�bionych drzwi iodwracaj�c si� do Katarzyny, powiedzia�a:- Mam nadziej�, �e tutaj b�dzie wygodnie! Przynajmniej b�dzie panimia�a spok�j!
- Wielkie dzi�ki, dobra Pernelko. Jak widzisz, nosz� �a�ob� i nadewszystko pragn� spokoju.
- Pewnie, pewnie - odpar�a ober�ystka. - Wiem, co to znaczy...
Mamy tu niedaleko ko�ci� pod wezwaniem �wi�tego Maurycego. Naszproboszcz to �wi�ty cz�owiek! A do tego ma taki g�os, �e najgorszy b�lu�mierzy! Trzeba go s�ysze�, jak m�wi kazanie!
Im� Baranek, znaj�c gadatliwo�� swej po�owicy, zawo�a�:- Hola! Hola! Dosy� tego, kobieto! Zejd� na d� i daj odpocz��szlachetnej pani!
Katarzyna u�miechn�a si� do Pernelki.
- Przy�lij mi tu mego towarzysza, dobra Pernelko, i szybko podawajwieczerz�! Jeste�my zm�czeni i umieramy z g�odu!
Ober�ystka uk�oniwszy si�, znikn�a, zostawiaj�c Katarzyn� z Sar�,kt�ra natychmiast zacz�a krz�ta� si� po pokoju, pr�buj�c, czy materace s�mi�kkie, czy drzwi i okna zamykaj� si�, jak nale�y. Okno wychodzi�o naulic�, pozwalaj�c na obserwowanie, kto wchodzi i wychodzi. Meble by�yproste, lecz dobrej jako�ci, d�bowe z okuciami z �elaza. Czerwone tapetydodawa�y przytulno�ci temu mi�emu wn�trzu.
- B�dzie nam tu dobrze - powiedzia�a Sara z wyra�nymzadowoleniem.
Widz�c, �e Katarzyna spogl�da w zamy�leniu przez okno, zapyta�a:- O czym my�lisz?
- My�l�... - westchn�a m�oda kobieta - �e dosy� mam ju� takiego�ycia. Ober�a wydaje si� mi�a, lecz wo�a�abym d�ugo tutaj nie mieszka�.
Chcia�abym... ujrze� mojego ma�ego Micha�a. Nawet nie wiesz, jak bardzomi go brak! Tak d�ugo go nie widzia�am.
- Cztery miesi�ce - powiedzia�a Sara nieco zaskoczona.
Pierwszy raz Katarzyna da�a wyraz t�sknocie za synkiem. Nigdy onim nie wspomina�a, by� mo�e w obawie, �e obraz dziecka os�abi jejodwag�. Jednak tego wieczoru w jej oczach pojawi�y si� �zy. Sarazauwa�y�a, �e Katarzyna przygl�da si� m�odej kobiecie ko�ysz�cej wramionach berbecia z jasnymi w�osami. Kobieta �mia�a si�, trzymaj�c wd�oni ciastko z dziurk�, do kt�rego dzieci� wyci�ga�o niecierpliwie pulchner�czki. Ten zwyk�y i czaruj�cy obrazek pozwoli� Sarze zrozumie�, co czu�ow tej chwili serce Katarzyny. Obj�a j� czule i przytuli�a.
- Jeszcze troch� cierpliwo�ci, duszko! To ju� prawie koniec twychzmaga�!
- Tak... wiem, lecz ja nigdy nie b�d� taka jak ta kobieta. Jest radosnai szcz�liwa. Z pewno�ci� ma m�a. Musi go kocha�. Popatrz, jak b�yszcz�jej oczy!... A c� ja. Kiedy sko�cz� t� tu�aczk�, zamkn� si� w zamku ib�d� �y� tylko dla Micha�a, a potem, kiedy mnie opu�ci, zostanie mi ju�tylko B�g i czekanie na �mier�, podobnie jak Izabeli, mojej te�ciowej...
Sara pomy�la�a, �e czas usun�� t� ponur� mg��, kt�ra opad�a namy�li jej drogiej pani.
- Dosy� tego! Pomy�l o tym, co masz teraz do zrobienia! Zostawprzysz�o�� w spokoju. Tylko jeden Pan B�g wie, co ci jeszcze pisane! Aleoto pan Tristan!
Istotnie, po kr�tkim pukaniu do pokoju wszed� Flamandczyk zes�u��cym, kt�ry ni�s� naczynia i bia�e serwetki, a za nim drugi zewszystkim, co by�o potrzebne do nakrycia sto�u. W mgnieniu oka st� by�gotowy i troje w�drowc�w zasiad�o do kie�basek z bobem i baraniej pieczeni.
Gdy zaspokoili pierwszy g��d, czarne my�li Katarzyny gdzie�ulecia�y. Po sko�czonym, obficie popijanym miejscowym winem, posi�kuTristan wsta� od sto�u, aby si� po�egna�.
- Zaraz ruszam, pani Katarzyno. Jutro wieczorem musz� stan�� wParthenay, aby pozna� ostatnie rozkazy. Kr�l przybywa jutro, lecz o �wiciedo tej ober�y zjad� panowie Pregent de Coetivy i Ambro�y de Lore orazwszyscy spiskowcy. Pan Jan de Bueil tak�e ma si� jutro zjawi�. Kiedy ju�wszyscy b�d� na miejscu, odb�dzie si� tutaj zebranie spiskowc�w. Ot� wg��bi dziedzi�ca, w skale, na kt�rej wznosi si� zamek, znajduj� si� wykutegroty s�u��ce za piwnice dla doskona�ych, le�akuj�cych tam win... Onew�a�nie najlepiej nadaj� si� na tajne spotkanie. Musisz czeka� i czuwa�.
Lecz pami�taj! Pani La Tremoille ma dobry wzrok!
- Mo�esz by� spokojny - odpar�a Katarzyna, podaj�c mu ostatnidzban wina. - Nie jestem szalona!
Tristan duszkiem wypi� wino i znikn�� jak zjawa.
* * *
Nast�pnego dnia, kiedy orszak kr�lewski zbli�a� si� do miasta, zarogatkami panowa�o niezwyk�e o�ywienie. Gdy w mie�cie zacz�ydzwoni� wszystkie dzwony, Katarzyna, pomimo ostrego zakazu, za�o�y�ana g�ow� czarny woal i wyjrza�a przez okno. Ponad mrowiem g��wzgromadzonych przy Grand Carroi �opota� las chor�gwi, je�y�y si� lance ipiki rycerzy. Odzianego w zbroj� kr�la otacza� szwadron rycerzy orazkaroce, w kt�rych jecha�a kr�lowa i La Tremoille z ma��onk�. Ju� dawno�aden ko� nie by� w stanie unie�� wielkiego szambelana. Na widok jegoherbu Katarzyna cofn�a si� odruchowo. Pomimo �e w ober�y czu�a si�bezpieczna, nie mog�a powstrzyma� uczucia strachu. Zreszt� a� do tejchwili nie wierzy�a w swoje zwyci�stwo, a wyobra�nia m�wi�a jej osamych przeszkodach. Jednak sta�o si�! La Tremoille by� tu!
Orszak przeszed� powoli w�r�d t�umu, kt�ry wykrzykiwa�: �Bo�echro�!", i znikn�� na stromym podje�dzie prowadz�cym do zamku... Kiedyznikn�� ostatni rycerz i ostatni pow�z, Katarzyna odwr�ci�a si� do Sary zoczami b�yszcz�cymi triumfem.
- Przyjecha�! Wygra�am!
- Tak - westchn�a Cyganka. - Wygra�a�. Teraz rycerze kr�lowejJolanty musz� osaczy� dzikie zwierz�.
- Nic nie odb�dzie si� beze mnie! - krzykn�a Katarzyna. - Musz� wtym uczestniczy�, a je�li poniesiemy kl�sk�, chc� podzieli� losspiskowc�w! Mam do tego prawo!
Sara nie odpowiedzia�a, lecz zabra�a si� do naprawy rozdartegop�aszcza swej pani. Dopiero jeden dzie� obie kobiety przebywa�y wober�y, a Sara ju� kr��y�a jak lew w klatce i wynajdywa�a sobie zaj�cia.
Dla Katarzyny ta przymusowa bezczynno�� tak�e by�a trudna dozniesienia. Prawie ca�y czas sp�dza�a przy oknie, obserwuj�c ruch uliczny.
Godziny up�ywa�y jednak powoli, a ona p�on�a ch�ci� dzia�ania. Teraz,kiedy by� tu La Tremoille, pragn�a wr�ci� na plac boju.
Gdy nadesz�a noc i na wie�y zegarowej zabrzmia�y d�wi�ki dzwonuzwanego Marie Javelle, kt�ry nadawa� rytm �yciu w mie�cie, a na ulicyzapanowa�a cisza, Katarzyna otworzy�a okno i wychyli�a si�, niezas�aniaj�c sobie twarzy woalk�. Wok� zapad�a noc b�yszcz�cagwiazdami, prawdziwa noc stworzona dla zakochanych, a nie intryg. Poprzeciwnej stronie ulicy za zamkni�tymi okiennicami spali dobrzymieszczanie - wytw�rca he�m�w i aptekarz.
Katarzyna machinalnie wznios�a oczy na sklepienie niebieskie, jakbyw poszukiwaniu srebrzystej zbroi Dziewicy Joanny.
- Joanno - wyszepta�a. - Pom� mi! Dzi�ki tobie unikn�am �mierci iodnalaz�am szcz�cie. Zawdzi�czam je tobie... Spraw, �eby moje wysi�kinie posz�y na marne... Spraw, abym odzyska�a utracon� mi�o��, utraconeszcz�cie...
Nagle jej rozmy�lania zosta�y przerwane: co� �wie�ego i pachn�cegomusn�o jej szyj� i sprowadzi�o z powrotem na ziemi�. Instynktowniewyci�gn�a r�ce, w kt�re wpad� bukiet r� w chwili, kiedy ju� mia� upa��na ziemi�. Zbli�y�a kwiaty do nosa. Spojrza�a przed siebie i w cieniu domuz naprzeciwka ujrza�a wysok� ciemn� posta� id�c� w jej stron�. Z�atwo�ci� rozpozna�a Piotra de Brezego, kt�ry stan�� na �rodku ulicy,spogl�daj�c na wdzi�czny obraz kobiety rysuj�cy si� w otwartym oknie.
Katarzyna us�ysza�a, jak cicho wymawia jej imi�...
Wzruszenie nie pozwala�o jej m�wi�, a serce zacz�o bi� szybciej.
Poczu�a, �e czerwienieje po czubek g�owy jak jaka� m��dka, gdy� de Brezew cztery sylaby jej imienia w�o�y� wi�cej uczucia ni� w poemat. Naglezapragn�a wyci�gn�� ku niemu r�ce. .
W tej chwili promie� ksi�yca o�wietli� szczyt dachu, ze�lizgn�� si�po dach�wkach a� na ulic� i rzuci� jasny blask na nieruchom� sylwetk�m�odzie�ca, po czym pad� na otwarte okno i wsun�� si� do pokoju.
Katarzyna odruchowo cofn�a si� za framug�. Zauwa�y�a, �e m�ody cz�owiek pos�a� jej czubkami palc�w poca�unek.
Teraz by�o zbyt niebezpiecznie sta� w oknie mimo silnej pokusy.
Mia�a ochot� spojrze� jeszcze raz w t� twarz, kt�r� uczucie czyni�o takwzruszaj�c�... Wychyli�a si� znowu, lecz na ulicy nie by�o ju� nikogo...
Piotr znikn��. Powoli zamkn�a okno i opu�ci�a �aluzje, zapali�a �wiec� i zwestchnieniem zawodu uj�a w d�o� bukiet r� le��cy na stole. Zamkn�wszy oczy, j�a wdycha� upajaj�cy zapach kwiat�w. Ciep�y g�os Piotrawibrowa� ci�gle w jej uszach...
Sta�a tak z twarz� ukryt� w �wie�ych p�kach pokrytych kroplamirosy, kiedy nagle dobieg� j� drwi�cy g�os Sary, kt�r� musia�o obudzi�wiat�o ksi�yca.
- Co za dziwna ober�a! Nie zauwa�y�am, �eby za murami ros�ykwiaty!
Katarzyna, wyrwana brutalnie ze s�odkiego zamy�lenia, pos�a�a jejpoirytowane spojrzenie, lecz po chwili zacz�a si� �mia�. Sara siedzia�awyprostowana na pos�aniu.
- Jakie pi�kne kwiaty! - rzuci�a. - Da�abym g�ow�, �e zosta�yzerwane w przyzamkowym ogrodzie i �e przyni�s� je tutaj pewienm�odzian!
- Nie dawaj g�owy. Ale... Masz racj�... Piotr je tu wrzuci�.
Sara przesta�a si� u�miecha�, a na jej twarzy pojawi� si� cie� smutku.
- To ju� m�wisz mu po imieniu?
Katarzyna poczerwienia�a i odwr�ci�a si�, �eby ukry� zmieszanie. Wmilczeniu zacz�a si� rozbiera�, lecz Sara postanowi�a nie da� za wygran�.
- Powiedz prawd�, Katarzyno. Co czujesz do tego przystojnegorycerza o p�owych w�osach?
- A co mam ci odpowiedzie�? - powiedzia�a m�oda kobieta zezniecierpliwieniem. - Jest pi�kny, m�ody, uratowa� mi �ycie i kocha mnie...
Uwa�am, �e jest czaruj�cy, to wszystko!
- To wszystko? - powt�rzy�a jak echo Cyganka. - To du�o!
Pos�uchaj, moja droga. Ja wiem najlepiej, ile wycierpia�a� i �e nadalcierpisz z powodu samotno�ci, lecz. .
Sara zawaha�a si�, nie mog�c si� zdecydowa�, czy wypowiedzie� to,co mia�a na ko�cu j�zyka.
- Lecz?
- Strze� si� mi�o�ci. Wiem, �e ten m�ody cz�owiek posiada wszelkieatuty, by zauroczy� kobiet�, jestem te� pewna, �e jego uczucie jest szczerei �e dobrze jest czu� si� kochan� i samej kocha�. Ale ja ci� znam i wiem,�e nie by�aby� d�ugo szcz�liwa z innym cz�owiekiem, gdy� ten, kt�regonazwisko nosisz, zbyt g��boko zapad� ci w serce, aby� mog�a o nimzapomnie�.
- A kto tu m�wi o zapominaniu? - wyszepta�a Katarzyna. - Jakmog�abym zapomnie� o Arnoldzie, ja, kt�ra �yj� tylko dla niego?
- Je�li pozwolisz, aby inny m�czyzna przekona� ci�, �e powinna�odt�d �y� dla niego. Znam ci� zbyt dobrze; je�li mu ulegniesz, to wcze�niejczy p�niej stara mi�o�� upomni si� o swoje prawa, obraz Arnoldazniszczy tego drugiego, a ty staniesz si� jeszcze bardziej sama izrozpaczona, a na dodatek b�d� ci� z�era� wyrzuty sumienia, �ezdradzi�a�.. i b�dziesz si� wstydzi� samej siebie.
Katarzyna zdawa�a si� nieobecna, stoj�c nieruchomo w d�ugiej bia�ejkoszuli. Po chwili wyszepta�a z wyrzutem w g�osie:- A przecie� po tamtej nocy z Ferem sama radzi�a� mi, �eby oddawa�si� przyjemno�ciom bez skrupu��w! Czy dlatego, �e chodzi�o o cz�owiekaz twego plemienia?
Sara poblad�a. Zapad�a g��boka, pe�na napi�cia cisza. Po chwiliCyganka wsta�a z pos�ania i podesz�a do Katarzyny.
- Nie, nie dlatego, �e by� jednym z moich. To dlatego, �e by�am�wi�cie przekonana, i� Fero nigdy nie zagrozi twemu sercu. A m�odo��domaga si� przyjemno�ci. Rozkosz uwalnia zmys�y, czyni cia�o lekkim,rozgrzewa krew w �y�ach... Podczas gdy mi�o�� czyni z cz�owiekaniewolnika i cz�sto jest niszczycielska... Gdybym wiedzia�a, �e twoje sercenie ucierpi, sama pchn�abym ci� w ramiona tego rycerza. Kilka nocyrozkoszy dobrze by ci zrobi�o, lecz ty nie nale�ysz do tych, kt�re oddaj� si�na zimno. A czy wiesz, jak cierpia�by przez ciebie pustelnik z Calves, tw�jm��? On musi czu�, �e nale�ysz tylko do niego, aby znie�� swojem�czarnie. Wszyscy s�dz�, �e jeste� wdow�, a twoje szaty s� myl�ce tak�edla ciebie samej. Przed �wiatem, przed Ko�cio�em, a nawet w obliczuprawa jeste� wdow�, gdy� za Arnoldem zamkn�y si� bramy przytu�ku dlatr�dowatych i zosta� skre�lony z listy �ywych. Ale on �yje, Katarzyno, anajmocniej �yje w twoim sercu. Je�li wyp�dzisz go z serca... wtedy umrzenaprawd�. . A ty b�dziesz wiedzia�a, �e to nieprawda.
W miar� jak Sara m�wi�a, Katarzyna pochyla�a sw� ostrzy�on�g�ow�, a� ca�kiem znikn�a w ramionach przyjaci�ki. Echo s��w Saryzapad�o ci�ko w jej dusz�, rozdzieraj�c niezabli�nion� ran�.
- Jeste� okrutna, Saro... - wyszepta�a z bole�ci�. - Ja przecie� tylkow�cha�am kwiaty...
- Nie, nie, sama wiesz, �e to nieprawda. Zawsze by�a� wobec mnie iinnych szczera. B�d� szczera i tym razem. Twoja wdzi�czno�� dla tegorycerza prowadzi ci� na niebezpieczn� drog�, kt�r� nie powinna� i��.
Twoja prawdziwa droga prowadzi do wzg�rz Owernii, do Micha�a i doMontsalvych!
Delikatnie przyci�gn�a Katarzyn� do siebie i pog�aska�a j� pomokrym policzku.
- Nie miej �alu do swojej starej Sary, duszko. Wiesz, �e odda�abym�ycie i swoj� cz�� raju, aby� mog�a by� szcz�liwa. Wiesz, �e kocham ci�jak w�asne dziecko. Jednak - doda�a dr��cym g�osem - wiesz tak�e, �eodda�am kawa�ek serca temu dumnemu Arnoldowi, kt�rego widzia�ampewnej nocy p�acz�cego jak dziecko nad swoim zmarnowanym �yciem,nad swoj� pot�pion� mi�o�ci�... Pami�tasz?
- Przesta�! Przesta� mnie dr�czy�! - powiedzia�a Katarzyna,wybuchaj�c szlochem. - Wiesz dobrze, �e �aden m�czyzna nigdy mi gonie zast�pi, �e nigdy nie pokocham innego tak, jak jego kocha�am... jakci�gle go kocham.
Jej s�owa by�y szczere. Pomimo to.. nie potrafi�a zatrze� w swejpami�ci brzmienia tamtego g�osu, spojrzenia tamtych b��kitnych oczu. .
Na wie�y wielki dzwon Marie Javelle wydzwoni� p�noc. Saradelikatnie, lecz zdecydowanie poprowadzi�a Katarzyn� do ��ka. Samotnybukiet r� zosta� na stole. .
* * *
Rozterki sercowe nie by�y jednak w tej chwili najwa�niejsze inast�pnego wieczoru Katarzyna ju� o nich nie my�la�a, gdy� zbli�a�a si�pora dzia�ania. Pod koniec dnia ober�ysta przyszed� na g�r� i z wielkimszacunkiem, lecz bez niepotrzebnych s��w oznajmi� Katarzynie, �eprzyjdzie po ni�, gdy wybije p�noc.
- Dok�d p�jdziemy? - zapyta�a.
- Niedaleko st�d, szlachetna pani. A dok�adnie, w g��b dziedzi�ca,ale prosz�, aby� czyni�a mo�liwie jak najmniej ha�asu. Nie wszyscymieszka�cy tej ober�y nam sprzyjaj�. .
- Wiem. Chcia�abym jednak spyta�, czy wszyscy, na kt�rychczekasz, ju� przybyli?
- Wszyscy, pani. Panowie de Lore i de Coetivy graj� w szachy odwczoraj rana, a pan de Bueil w�a�nie przyby� do miasta, ale uda� si� dozamku...
- A to dlaczego?
- Jest bratankiem wielkiego szambelana i chocia� s�u�y kr�lowejJolancie, jeszcze go tam przyjmuj�. Nie zapomnij, szlachetna pani, op�nocy!...
Reszta dnia min�a Katarzynie bardzo szybko. Wkr�tce oka�e si�,jaki czeka j� los. Je�li spisek si� uda, to m�ody Karol Andegawe�ski mo�ezast�pi� pana La Tremoille'a u boku kr�la. By�by to powr�t do �ask, prawodo �ycia z ods�oni�t� twarz�. Ale je�li spisek si� nie powiedzie... czekawszystkich �mier�, niezale�nie od p�ci i rangi.
Gdy rozleg� si� sygna� na gaszenie �wiate�, Katarzyna znowupodesz�a do okna, ale go nie otworzy�a. Wiedzia�a, �e Piotr de Breze niepojawi si� tej nocy pod jej oknem. Zobaczy go dopiero p�niej. Zreszt�by�a zbyt zdenerwowana, aby si� tym martwi�.
* * *
Wybi�a p�noc, kiedy ciche skrobanie do drzwi postawi�o j� na nogi.
Otworzywszy, zobaczy�a na progu ciemn� posta�. Ca�y dom ton�� wmroku, ogie� w kuchni zosta� przysypany popio�em, jak ka�dego wieczoru,ale rzucaj�cy mleczn� po�wiat� ksi�yc o�wietla� na dziedzi�cu drewnianefilary galerii i posta� ober�ysty, kt�ry ze wzgl�du na okoliczno�ci zamieni�bia�y str�j na kaftan z ciemnej we�ny. Wsz�dzie panowa�a cisza.
Gospodarz bez s�owa uj�� Katarzyn� za r�k� i wyprowadzi� j� nadziedziniec. Szli wzd�u� zabudowa�, unikaj�c �wiat�a ksi�yca, a� doska�y, na kt�rej wznosi�a si� twierdza. Gdzieniegdzie pojawia�y si� k�pkiro�linno�ci i wsz�dzie wida� by�o ciemne groty.
- Tutaj dawno temu mieszkali jaskiniowcy - szepn�� ober�ysta,widz�c, �e Katarzyna zatrzyma�a si� na chwil�, aby na nie popatrze�. Niekt�re z nich s� jeszcze zamieszkane, inne, jak na przyk�ad moja, s�u��jako piwnice lub schronienie.
To m�wi�c, popchn�� okr�g�e wrota wykonane z wielkich, niedbaleociosanych drewnianych pali, kt�re zamyka�y wej�cie do groty.
Przekroczywszy pr�g, ober�ysta wzi�� ze skalnego wg��bienia lamp�oliwn� i zapali� j�. Oczom Katarzyny ukaza�a si� wielka piwnica wykuta wskale kredowej, pe�na r�nej wielko�ci beczek. Wydobywa� si� z nich silnyzapach wina. W rogu na stole le�a�y narz�dzia bednarskie, w stoj�cej obokkadzi moczy�y si� puste butelki. Ca�o�� wygl�da�a tak zwyczajnie, �eKatarzyna spojrza�a na gospodarza ze zdziwieniem. Czy� tak mia�owygl�da� miejsce konspiracji?
Za ca�� odpowied� im� Baranek u�miechn�� si�, poszed� w g��bpiwnicy i przesun�� beczk�, kt�ra nie wydawa�a si� wiele wa�y�,ods�aniaj�c pod�u�ny otw�r.
- Przejd� t�dy, szlachetna pani - powiedzia� ober�ysta. - Ja przesun�beczk� na swoje miejsce. To wej�cie musi by� ukryte. Znajdujemy si� pod�rodkowym zamkiem. Nad naszymi g�owami �pi kr�l.
Katarzyna wesz�a bez wahania do ma�ego, o�wietlonego pochodni�korytarza, na kt�rego ko�cu znajdowa�o si� inne pomieszczenie.
Korytarzyk mierzy� zaledwie kilka krok�w. Po ich przej�ciu Katarzyna i jejprzewodnik znale�li si� u wej�cia do olbrzymiej groty, gdzie wznosi�y si� igin�y w cieniu sklepie� schody wykute w kredowej skale. Tu tak�e by�okilka beczek, ale przewr�conych, a na nich siedzia�o czterech m�czyzn.
Nie odzywali si� ani s�owem. Nieruchomi niczym pos�gi, wydawalisi� na co� czeka�, skupieni wok� lampy. Wszyscy odwr�cili si� na widokprzybywaj�cych.
Poza Piotrem de Brezem Katarzyna rozpozna�a rude w�osy i smutn�twarz Ambro�ego de Lore'a, eleganck� i szczup�� sylwetk� Jana de Bueila,barczystego, o stanowczym wyrazie twarzy Breto�czyka, Pregenta deCoetivy'ego, a kiedy powstali, uk�oni�a si� im uprzejmie. Piotr uj�� j� zar�k� i podprowadzi� bli�ej m�czyzn. Przywita� j� Jan de Bueil, poleciwszyuprzednio ober�y�cie, aby czuwa� na zewn�trz.
- Jeste�my szcz�liwi, pani, �e ci� widzimy, i jeszcze bardziejszcz�liwi, i� mo�emy ci pogratulowa�. Obecno�� pana de La Tremoille'aw Chinon stanowi oczywisty dow�d pani sukcesu. Jeste�my ci bardzowdzi�czni...
- Nie dzi�kuj mi, panie de Bueil. Zrobi�am to dla was, to pewne, i dladobra kr�lestwa, ale r�wnie� dla siebie samej oraz po to, by pom�ci� megoukochanego ma��onka. Pom�cie mi w tej zem�cie, a b�dziemy kwita.
To m�wi�c, wysun�a delikatnie d�o� z r�ki Piotra i podchodz�c dopozosta�ych m�czyzn, doda�a:- Wierzcie, �e idzie tu o honor... i o �ycie Montsalvych, panowie.
Aby nazwisko, kt�re nosz�, mog�o nadal istnie�, La Tremoille musiumrze�!
- Stanie si� pod�ug pani �yczenia - uci�� kr�tko Coetivy. - Ale, doczarta, jak ci si� uda�o sprowadzi� tutaj tego wieprza? Wiem, �e trudno jestodm�wi� czego� kobiecie tak pi�knej jak ty, ale widz�, �e dysponujeszsilniejsz� broni�, ni� s�dzili�my.
W lekko schlebiaj�cym tonie, jakim przem�wi� breto�ski szlachcic,da�o si� wyczu� wiele niedom�wie�. Katarzyna nie da�a si� na to nabra�.
Uci�a sucho:- Rzeczywi�cie, nie uwa�am siebie za ca�kiem g�upi�, panie, ale niepos�u�y�am si� broni�, do jakiej czynisz aluzje... lecz po prostuprzypomnia�am sobie histori�, kt�r� opowiedzia� mi niegdy� m�j ma��onekArnold de Montsalvy.
Nazwisko nieszcz�nika wywo�a�o odpowiedni skutek. Coetivyzaczerwieni� si� zawstydzony swoimi my�lami i bez wykr�t�w powiedzia�:- Wybacz mi, pani. Nie zas�ugujesz na takie aluzje.
U�miechn�a si� do niego, nie odpowiadaj�c, a nast�pnie usiad�a nabeczce, kt�r� jej podsuni�to, i powt�rzy�a swoj� ostatni� rozmow� z panemde La Tremoille'em. S�uchali z wypiekami na twarzach, jak dzieci, kt�rymopowiada si� niezwyk�� histori�. S�owo �skarb" wywo�a�o jak zwyklewielkie wra�enie. Przywodzi�o na my�l pe�ne tajemniczo�ci cienietemplariuszy, ich niepokoj�ce i fantastyczne sylwetki i nieod��czne z nimikolory i tajemnice Wschodu. Katarzyna spostrzeg�a z lekkimrozbawieniem, jak ich rozmarzone oczy b�yszcz� coraz silniej...
- Chcia�bym si� dowiedzie�, czy te napisy istniej� naprawd� - rzuci�w ko�cu Ambro�y de Lore.
- M�j ma��onek widzia� je, panie - powiedzia�a �agodnie Katarzyna.
W tej chwili spod kredowego sklepienia doszed� do uszu zebranychdono�ny g�os:- Ja r�wnie� je widzia�em, ale, do czarta, chcia�bym wiedzie�, cooznaczaj�!
Na schodach gin�cych w czelu�ciach groty ukaza�o si� dw�chm�czyzn w zbroi. Ten, kt�ry szed� pierwszy, z odkryt� g�ow�, by�cz�owiekiem ju� starszym, lecz dobrze zbudowanym. Katarzynarozpozna�a siwe w�osy, wielk� twarz i grube rysy oraz inkwizytorskiespojrzenie Raoula de Gaucourta, obecnie namiestnika Chinon, kt�regopozna�a jako gubernatora Orleanu. Ju� prawie od sze��dziesi�ciu latGaucourt zawsze walczy� z Anglikami, kt�rzy po obl�eniu Harfleur,m�nie bronionego przez niego w roku 1415, wi�zili go przez dziesi�� lat.
By� to Berryjczyk powolny i ci�ki jak wo�y z jego p�l, uparty i waleczny,lecz niepozbawiony bystro�ci. Wierny kr�lowi a� do za�lepienia,prostolinijny. Pocz�tkowo Joanna d'Arc wzbudza�a w nim nieufno�� i walczy� przeciw niej, ale mia� zbyt wiele wrodzonej uczciwo�ci, aby nieprzyzna� si� do pomy�ki. Jego obecno�� tej nocy w piwnicy im� Barankaby�a tego najlepszym dowodem.
Cz�owiek id�cy za nim by� o wiele m�odszy i chudszy. Jegofizjonomia nie wyr�nia�a si� niczym szczeg�lnym i m�g�by przej��niepostrze�enie, gdyby nie zaci�te spojrzenie szarych oczu. By� toprzyboczny namiestnika. Nazywa� si� Olivier Fretard. Id�c trzy kroki zaswoim panem, ni�s� pod pach� jego he�m i nie patrzy� na zgromadzonych.
Katarzyna mia�a jednak wra�enie, �e bacznie ich obserwuje.
Raoul de Gaucourt gestem pozdrowi� zebranych i stan�� przedKatarzyn�. Po jego kamiennej twarzy przesun�� si� cie� u�miechu.
- Z wi�ksz� przyjemno�ci� witam ci� w Chinon, pani de Montsalvy,ni� wita�em ci� w Orleanie jako pani� de Brazey - rzek� bez wst�pu. - Dolicha, nigdy bym nie pomy�la�, �e to z mi�o�ci do Montsalvy'egowpakowa�a� si� w to gniazdo os! A tw�j szlachetny ma��onek robi�wszystko, �eby ci� powieszono.
Katarzyna mimo woli zaczerwieni�a si�. To by�a prawda. Bezinterwencji Dziewicy, kt�ra uratowa�a j� w drodze na szafot, niechybniesko�czy�aby na szubienicy z wyroku s�du, kt�remu przewodniczyliGaucourt i Arnold. Za�lepiony nienawi�ci� Arnold marzy� tylko o tym, abysi� jej pozby�... Ale te straszne wspomnienia nie pozostawi�y �adnejgoryczy... To, co pozosta�o, to by�a... tak, to by�a odrobina �alu...
Bez zmru�enia oka wytrzyma�a spojrzenie starego namiestnika.
- Czy uwierzysz mi, panie, kiedy powiem, �e �al mi tamtychczas�w? Ten, kt�ry zosta� moim ukochanym ma��onkiem, �y� i by� w pe�nisi�, nawet je�li u�ywa� ich przeciw mnie. Jak�e mog�abym tego nie�a�owa�?
Spojrzenie, jakim zmierzy� j� Gaucourt, z�agodnia�o. Naglepochwyci� jej d�o�, uni�s� do ust, uca�owa� i pu�ci� gwa�townie.
- No, no - mrukn��. - Jeste� go, pani, godna. I wykona�a� dobr�robot�, ale koniec z uprzejmo�ciami. Teraz, panowie, musimy om�wi�nasz� akcj�. Nie ma wiele czasu. La Tremoille nie lubi tego zamku i niepozostanie w nim d�ugo. Je�li si� zgodzicie, jutro w nocy przyst�pimy dodzia�ania.
- Czy nie musimy czeka� na rozkazy konetabla? - zaoponowa� Breze.
- Rozkazy? Jakie rozkazy? - mrukn�� Gaucourt. - Mamy robot� dowykonania i trzeba zrobi� to szybko. No, a gdzie si� podzia� im� Baranek?
Chyba znajdzie si� jeszcze troch� wina w jego piwnicy. Umieram zpragnienia.
- Jest na zewn�trz na czatach - powiedzia� Jan de Bueil.
Ledwo co sko�czy� zdanie, gdy pojawi� si� im� Baranek we w�asnejosobie z lamp� oliwn� w r�ce, prowadz�c dw�ch zdro�onych ludzi.
Na ich widok z ust Katarzyny wyrwa� si� okrzyk rado�ci, gdy� wjednym rozpozna�a Tristana Eremit�. Powita� ich Pregent de Coetivy.
- Ach! Eremita! Rosnivinen! Czekali�my na was. S�dz�, �eprzynosicie rozkazy od konetabla?
- Rzeczywi�cie - odpowiedzia� Tristan. - Oto pan Jan de Rosnivinen,kt�ry b�dzie go reprezentowa� przy realizacji zadania. Poniewa�, rzeczjasna, nie ma mowy, aby przyby� osobi�cie. Wiecie wszyscy, w jakiej jestza�y�o�ci z kr�lem. Nie wolno, aby nasz pan s�dzi�, �e to zemsta, musimy�le�, �e to dzia�anie w imi� dobra publicznego.
M�wi�c to, podszed� do Katarzyny i sk�oni� si� z szacunkiem.
- Pan konetabl zobowi�za� mnie, pani, do uca�owania w jego imieniutej pi�knej d�oni. Jest ci g��boko wdzi�czny i ma nadziej�, �e zechcesz wprzysz�o�ci zaliczy� go do grona swoich najbardziej oddanych s�ug.
Ta kr�tka przemowa mia�a nadzwyczajny skutek. Katarzyna poczu�anatychmiast, �e zmienia si� wok� niej atmosfera. Do tej pory, pomimomi�ych s��w, nie czu�a si� swobodnie po�r�d tych m�czyzn. Odnosi�awra�enie, �e okazywali jej szacunek ze wzgl�du na Arnolda. Jej zachowanie musia�o si� wydawa� tym m�czyznom zbyt dziwne, zbyt dalekie odpanuj�cych zwyczaj�w. My�leli bez w�tpienia, �e powinna komu� zleci�wykonanie zemsty i czeka�, oddaj�c si� modlitwom i medytacjom wklasztorze. Ale ona by�a gotowa gra� do ko�ca rol�, jak� sobiewyznaczy�a. C� znaczy�y dla niej ludzkie s�dy?
Nie m�wi�c s�owa, Raoul de Gaucourt usadowi� Katarzyn� i samusiad� obok.
- Siadajcie, panowie, musimy si� w ko�cu dogada�. Czas ku temunajwy�szy. Ober�ysto, przynie�cie nam co� do picia i znikajcie.
Ober�ysta w po�piechu ustawi� dzbany na desce pomi�dzy dwiemabeczkami. W czasie gdy to robi�, w grocie panowa�a cisza. Dopiero kiedywyszed�, Gaucourt przesun�� wzrokiem po wszystkich zebranych.
- Wiecie ju� wszystko, co najwa�niejsze. La Tremoille mieszka wwie�y Coudray pilnowanej przez pi�tnastu kusznik�w. Znaczy to, �e bezemnie nie b�dziecie mogli nawet si� tam zbli�y�. Pod moimi bezpo�rednimirozkazami mam trzydziestu ludzi, kt�rzy stanowi� sta�y garnizon w zamku.
Z kr�lem przyby�o oko�o trzystu zbrojnych, Francuz�w i Szkot�w.
Wszyscy s�, oczywi�cie, pod rozkazami szambelana. Pierwsze pytanie, czymacie �o�nierzy?
- Ja mam pi��dziesi�ciu ludzi rozmieszczonych w lesie odpowiedzia� Jan de Bueil.
- To wystarczy - oceni� Gaucourt. - Wykorzystamy dzia�anie przezzaskoczenie i to, �e zamek jest du�y, co zmusza do rozproszenia oddzia��wmi�dzy fortem �wi�tego Jerzego a wie�� Coudray, oraz to, �e ja stan� naczele, ja, namiestnik. Ponadto furta, kt�r� otworz� wam jutro o p�nocy,je�li oczywi�cie dojdziemy do porozumienia, znajduje si� mi�dzy wie��M�y�sk� i wie�� Wieloboczn�, gdzie mieszka najwi�ksza podpora pana deLa Tremoille'a, inaczej m�wi�c, marsza�ek de Rais...
Na wspomnienie Gilles'a Katarzyna zadr�a�a i zblad�a. Musia�azacisn�� z�by, zagry�� wargi, aby opanowa� strach, jaki to nazwisko wniej wywo�ywa�o. Z rado�ci, �e zmierza do celu, zapomnia�a o okrutnymsinobrodym rycerzu... Ale Jan de Bueil odpowiedzia�:- Ja r�wnie� mieszkam w wie�y Wielobocznej, wprowadz� ludzi dozamku, a p�niej powr�c� do wie�y wraz z Ambro�ym de Lore'em. Wedw�ch unieruchomimy Gilles'a de Rais'go. Nie b�dzie m�g� uj�� zkomnaty.
Zosta�o to powiedziane z takim spokojem, �e strach Katarzynyzmala�. Dla tych rycerzy Gilles de Rais nie by� wcale straszny.
Namiestnik przytakn�� z aprobat�.
- Bardzo dobrze, zajmiecie si� wi�c de Rais'em. Ja i Olivier Fretard,m�j przyboczny tutaj obecny, b�dziemy starali si� os�abi� stra�enajbardziej, jak to mo�liwe, i odepchn�� je od wie�y Coudray.
Pi��dziesi�ciu ludzi de Bueila, prowadzonych przez pan�w Brezego,Coetivy'ego wraz z Rosnivinenem i Eremit�, zaatakuje wielkiegoszambelana, kt�ry mieszka sam w baszcie.
- Gdzie mieszka kr�l? - zapyta�a Katarzyna.
- W zamku �rodkowym, w apartamencie znajduj�cym si� za Wielk�Sal�. Kr�lowa poprosi go, aby sp�dzi� z ni� noc, czego on nigdy nieodmawia, bo na sw�j spos�b kocha �on� za s�odycz i spok�j, jaki znajdujeu jej boku. Kr�lowa zrobi wszystko, aby go uspokoi� w przypadkualarmu... Najtrudniej b�dzie zbli�y� si� do zamku. Noce s� jasne i stra�eczuwaj�ce na wa�ach mog� wszcz�� alarm... W takim przypadku wszystkoby�oby stracone.
- Dopilnujcie wi�c, panowie, aby wasi ludzie nie mieli �adnej zbroi,�adnego stalowego odzienia, gdy� ha�as by�by niebezpieczny. Tylko sk�rai we�na.
- Jaka bro�? - zapyta� kr�tko Jan de Bueil.
- Sztylety i miecze dla szlachty, topory i sztylety dla �o�nierzy. Awi�c postanowiono: o p�nocy otwieramy furt�. Wchodzicie. Nast�pnieBueil i Lore kieruj� si� do wie�yBoisy, a w tym czasie inni zajmuj� si� baszt�. Coetivy i TristanEremita wraz z dziesi�tk� ludzi otocz� j�, podczas gdy Breze i Rosnivinenudadz� si� na pi�tro, aby wykona� egzekucj� na panu de La Tremoille'u.
Spiskowcy potwierdzili wszystko ruchem g�owy. Wtedy da� si�s�ysze� g�os Katarzyny:- A ja?
W miar� jak Gaucourt m�wi�, czu�a w sercu rosn�ce oburzenie, gdy�nie przydzielono jej �adnego zadania. Nie mog�a ju� d�u�ej milcze�.
Zrobi�o si� cicho. Wszystkie oczy zwr�ci�y si� w jej stron� i wewszystkich wyczyta�a pot�pienie, nawet w oczach Piotra de Brezego. Aleto znowu Gaucourt wyrazi� opini� wszystkich.
- Pani - powiedzia� grzecznie, lecz stanowczo - prosili�my ci� tutajtej nocy, aby ci powiedzie�, co uczynimy. To by�o oczywiste, jeste�my cito winni. Ale to, co jest do zrobienia, dotyczy tylko m�czyzn. Zas�u�y�a�sobie na nasz� wielk� wdzi�czno��, to pewne, ale. .
- Chwileczk�, panie namiestniku - uci�a Katarzyna, wstaj�cgwa�townie. - Nie przyjecha�am do Chinon wy��cznie po to, abywys�ucha� komplement�w, mi�ych s��wek, a nast�pnie po�o�y� si�wygodnie w �o�u i czeka�, a� zaatakujecie zwierzyn�. Chc� bra� w tymudzia�!
- To nie jest miejsce dla kobiety! - wykrzykn�� Lore. - W walce niema miejsca dla sp�dnic!
- Zapomnijcie, �e jestem kobiet�. Patrzcie na mnie jak naprzedstawiciela Arnolda de Montsalvy'ego.
- �o�nierzy zdziwi twoja, pani, obecno��.
- W�o�� m�ski str�j. Ale jeszcze raz m�wi�, panowie, musz� tamby�. To jest moje prawo. B�d� go dochodzi�.
Zrobi�o si� cicho. Katarzyna zobaczy�a, �e wszyscy porozumiewaj�si� wzrokiem. Nawet Breze by� nieprzychylny jej pro�bie, wyczyta�a to wjego wzroku. Jedynie Tristan o�mieli� si� stan�� po jej stronie.
- Nie mo�ecie jej tego odm�wi� - powiedzia� z powag� w g�osie. Zgodzili�cie si�, �eby nara�a�a si� na niebezpiecze�stwa, aby umo�liwi�wam ten atak, a teraz j� odtr�cacie? By�oby niesprawiedliwe pozbawi� j�zwyci�stwa.
Nie odpowiadaj�c, Raoul de Gaucourt skierowa� si� ku schodomwykutym w skale, postawi� nog� na pierwszym stopniu i dopiero w�wczassi� odwr�ci�.
- Masz racj�, Tristanie. To by�oby niesprawiedliwe. Do jutra. Op�nocy.
Nikt si� nie odezwa�. Nikt nie o�mieli� si� zaprotestowa�. Ignoruj�cPiotra de Brezego, kt�ry ofiarowa� jej rami�, chc�c odprowadzi� j� doober�y, Katarzyna uj�a pod r�k� Tristana.
- Chod�, przyjacielu. Najwy�szy czas, aby� odpocz�� - powiedzia�a�agodnie, kieruj�c si� ku wyj�ciu z groty.
Nawet nie spojrza�a na Piotra. Nie stan�� przecie� po jej stronie.
Mia�a mu za z�e t� zdrad�.
Kiedy wesz�a do izby, Sara podnios�a si� na �okciu i popatrzy�a nani�.
- No wi�c? - spyta�a.
- Jutro o p�nocy.
- W sam� por�. W ko�cu nadejdzie kres tej szalonej przygody.
Zadowolona z takiego obrotu sprawy Sara odwr�ci�a si� na drugi boki zasn�a.
* * *
Czerwcowa noc by�a jasna i wilgotna.
Katarzynie - ubranej w ciemny, p��cienny, ciasno zasznurowanykaftan - by�o bardzo gor�co, kiedy udawa�a si� wraz z innymi w kierunkuzamku. Obok niej, rami� w rami�, maszerowali Bueil, Lore, Coetivy,Breze i Rosnivinen. Z ty�u Tristan wraz ze zbrojnymi zamykali poch�d.
Oddzia� pi��dziesi�ciu ludzi przemieszcza� si�, nie czyni�cwi�kszego ha�asu ni� armia z�o�ona z widm. Rozkazy Jana de Bueila by�ystanowcze i jasne: �adnej zbroi, gdy� stal czyni�aby ha�as. M�czy�ni mielina sobie sk�ry bawole i za pasem zatkni�te sztylety i topory. Nic nie da�osi� wyczyta� na skupionych twarzach. Milcz�cy i zdyscyplinowani jakdobrze naoliwione machiny wojenne, posuwali si� w kierunkuprzybli�aj�cych si� z ka�d� chwil� mur�w. Wkr�tce skryli si� w cieniuwie�y Wielobocznej.
Katarzyna pomy�la�a, �e ta pi�kna i jasna noc stanowi dziwn�opraw� dla zbrodni. Wola�aby, aby niebo by�o czarne i mgliste, ale mimowszystko przepe�nia�a j� radosna duma. To ona spowodowa�a ten wymarszm�czyzn. Je�li byli tutaj, aby wzi�� udzia� w tym polowaniu na szakala, wkt�rym ka�dy ryzykowa� g�ow�, to dlatego, �e ona gor�co tego pragn�a.
Za par� chwil zwyci�y lub przegra, bez mo�liwo�ci odwrotu. Opuszczaj�cober��, udzieli�a Sarze ostatnich instrukcji i po�egna�a si� z ni�.
- Je�li nie wr�c�, udasz si� do Montsalvy i pojedziesz do megoma��onka powiedzie�, �e umar�am dla niego. Potem b�dziesz si�opiekowa� Micha�em.
- Nic z tego - powiedzia�a spokojnie Sara. - Ty powr�cisz.
- Sk�d wiesz?
- Twoja godzina jeszcze nie nadesz�a. Czuj� to.
W miar� jak zbli�ali si� do zamku, Katarzyna zacz�a my�le�, �eSara mog�a si� tym razem pomyli�.
Oddzia�, kt�ry wcze�niej wyda� si� jej pot�ny, zdawa� si� male�, wmiar� jak ros�y mury z b�yszcz�cymi hurdycjami pokrytymi szarym�upkiem. Westchn�a ci�ko i natychmiast r�ka Piotra de Brezego chwyci�ajej d�o�. Ale wyrwa�a j� gwa�townie... Nie by�a to odpowiednia pora naczu�o�ci; w tej chwili chcia�a by� dla otaczaj�cych j� m�czyzn tylko iwy��cznie towarzyszem broni.
- Katarzyno - rzek� z wyrzutem m�odzieniec - czemu stronisz odemnie?
Nie zd��y�a odpowiedzie�. Wtr�ci� si� Coetivy.
- Cisza! - rozkaza�. - Zbli�amy si�. Rzeczywi�cie, byli ju� naszczycie wzg�rza u st�p mur�w, na kt�rych mo�na by�o dostrzec stra�e.
�adne �wiat�o nie pali�o si� w zamku. W kr�lewskich apartamentach kr�lbez w�tpienia spa� w szerokim �o�u u boku kr�lowej Marii, lecz ta zpewno�ci� mia�a oczy szeroko otwarte. Obieca�a czuwa�, aby uspokoi�ma��onka w razie alarmu. A poza tym, jak�e mog�aby zasn��, wiedz�c, cosi� stanie?
Na rozkaz de Bueila oddzia� przywar� do muru i sta� si� niewidocznydla stra�y, podczas gdy m�ody kapitan zmierza� w kierunku ukrytej furty.
Katarzyna wstrzyma�a oddech. U swych st�p widzia�a strome dachymiasta, po�yskuj�ce w �wietle ksi�yca, �ci�ni�te pasem kamiennychmur�w, i b�yszcz�c� wst�g� rzeki. G��boki d�wi�k dzwonu Marie Javelleoznajmiaj�cy p�noc wywo�a� u niej dr�enie. Za t� zamkni�t� bram�czekali ju� zapewne Gaucourt i Fretard.
- Otwieraj�! - szepn�� jaki� g�os.
Rzeczywi�cie, w otworze pojawi�o si� rozedrgane, ��te �wiate�ko.
Otwieraj�cy trzyma� lamp�. Katarzyna dostrzeg�a dwie postaci odziane wstal. Byli to namiestnik i jego przyboczny, kt�rzy nie musieli si� ukrywa� imogli nosi� zbroje. Jeden po drugim spiskowcy w�lizgn�li si� przez furt�podtrzymywan� przez Fretarda. Katarzyna sz�a za Piotrem de Brezem,kt�ry nerwowym ruchem chwyci� j� za rami� i poci�gn�� za sob�.
Zagniewana, wyrwa�a mu si�. Znajdowa�a si� na dziedzi�cu Coudray, zdrugiej strony wie�y M�y�skiej, najbardziej wysuni�tej na wsch�d z ca�egozespo�u obronnego. Par� s��ni przed ni� sta�a olbrzymia okr�g�a wie�a, wkt�rej spa� jej wr�g.
Nadszed� upragniony moment!
Gaucourt, trzymaj�c w g�rze latarni�, przygl�da� si� uwa�niewszystkim mijaj�cym go ludziom i liczy� ich. Po przej�ciu ostatniego�o�nierza furta zamkn�a si� r�wnie cicho, jak zosta�a otwarta, anamiestnik stan�� na czele grupy. Wskaza� u�pion� baszt�. Ponad g�ow�Katarzyna s�ysza�a wolny, rytmiczny krok stra�nik�w na murach. �adennie przystan��. Operacja odbywa�a si� w g��bokiej ciszy. Bueil i Loreskierowali si� ku wie�y, podczas gdy Coetivy i Tristan na czele grupyzbrojnych znikn�li cicho w cieniu baszty. Przekraczaj�c bram� wie�yCoudray, Katarzyna musia�a kilka razy g��boko odetchn��, gdy� bij�ceserce wstrzymywa�o oddech. Instynktownie chwyci�a za sztylet wetkni�tyza pas, zacisn�a lew� r�k� na jego r�koje�ci.
W s�abym �wietle lampek oliwnych spiskowcy w�lizgiwali si� terazw ciszy, niczym d�ugi, czarny w��, na pi�tro, gdzie mieszka� wielkiszambelan.
Stra�nicy, rozpoznawszy namiestnika, nie reagowali. Zostaliunieszkodliwieni, zanim nawet zd��yli otworzy� usta. Wsz�dzie by�ocicho. Otworzywszy drzwi gwa�townym ruchem, spiskowcy wtargn�li doolbrzymiej komnaty, gdzie spa� La Tremoille. Jego pot�ny oddechporusza� aksamitne zas�ony �o�a. Pali�a si� tylko jedna z�ota lampka i wcieniu zas�on mo�na by�o dostrzec zwalist� mas� jego cia�a u�o�onego naboku.
Wszystko potoczy�o si� bardzo szybko. Czterech m�czyzn rzuci�osi� w kierunku La Tremoille'a. Obudzi� si�, lecz nie by� w stanie si�podnie��, wi�c zacz�� krzycze�. R�koje�� szabli uderzy�a go w g�ow�,rani�c skro�, kt�ra zacz�a krwawi�.
- Zabi� go! - krzykn�a Katarzyna, tak upojona zemst�, �e niepoznawa�a samej siebie.
Wydobywaj�c sztylet zza pasa, rzuci�a si� do przodu, ale jaki�cz�owiek, w kt�rym rozpozna�a Jana de Rosnivinena, wyrwa� go z jej r�ki.
- To nie jest robota dla kobiet! - krzykn�� Breto�czyk, rzucaj�c si� doprzodu. - Daj mi sztylet.
Ze wszystkich si� wbi� go w brzuch szambelana, kt�ry zawy� z b�lu.
Uderzyli i inni, ale nikt nie zdo�a� uciszy� grubasa, kt�ry wy� jakzarzynany w rze�ni wieprz.
Krzyki obudzi�y ludzi w zamku, narasta� niebezpieczny ha�as.
Jeszcze chwila, a wpadnie zwabiona krzykami stra�.
- Jest zbyt t�usty - krzykn�� Gaucourt z niesmakiem. - Sztylety niemog� dosi�gn�� serca. Zwi��cie go, zakneblujcie i zabierzcie. Musiopu�ci� zamek w ci�gu pi�ciu minut.
- Po co go zabiera� - sprzeciwi�a si� Katarzyna. - Powiesi� go!
- Nie mamy czasu - powiedzia� namiestnik - ani dobrego sznura.
Przewieziemy go do Montresor do Bueila. Zostawi�em na zewn�trz koniena wszelki wypadek. Niech jaki� cz�owiek p�jdzie uprzedzi� Bueila, abyzwi�za� i zakneblowa� Gilles'a de Rais'go i do��czy� do nas na dole.
W mgnieniu oka La Tremoille zmieni� si� w wielk�, wystraszon�,j�cz�c� mas� tocz�c� wystraszonymi, wychodz�cymi z orbit oczami.
W tym momencie przybieg� pozostaj�cy na dole Olivier Fretard.
- Kr�l si� obudzi�. Pyta, co oznacza ten ha�as. Przy�le swoje stra�e.
- Szybko, zabierzcie go! - krzykn�� Gaucourt. - Ja id� do kr�la.
W ci�gu kilku chwil wszystko zosta�o za�atwione na oczachzdziwionej Katarzyny, kt�rej krzyki La Tremoille'a mrozi�y krew w�y�ach. Dziesi�ciu ludziom uda�o si� unie�� nieruchome i ociekaj�ce krwi�cielsko. Stoczyli si� raczej, ni� zeszli ze schod�w, przebieglib�yskawicznie przez dziedziniec i wybiegli przez furt�. Piotr de Brezechcia� zabra� r�wnie� Katarzyn�, ale ta krwawa jatka oraz rozchodz�cy si�md�y zapach krwi by�y ponad jej si�y. O ma�o nie zemdla�a przy wielkim�o�u. Czyje� silne rami� podtrzyma�o j� w momencie, kiedy mia�a upa��, ipomog�o wyj�� z komnaty.
Na dziedzi�cu �wie�e, nocne powietrze ocuci�o j�. Otworzy�a oczy ipopatrzy�a na de Brezego, niczego nie rozumiej�c. Jednak pami��powr�ci�a jej natychmiast i zr�cznym ruchem wy�lizgn�a si� ztrzymaj�cych j� ramion.
- Prosz� mnie pu�ci�! - krzykn�a. - Dzi�kuj� ci, panie.. Gdzie jestLa Tremoille? Co z nim zrobiono?
Piotr wskaza� gestem na oddzia� oddalaj�cy si� �cie�k� w stron�miasta.
- Popatrz, pani! Zabrali go do Montresor. B�dzie os�dzony.
Fala krwi nap�yn�a do twarzy Katarzyny.
- A jego �ona? - zapyta�a z w�ciek�o�ci�. - Zostawicie j� tutaj wspokoju? Jest gorsza od niego i nienawidz� jej jeszcze bardziej.
- Nie mo�na si� do niej dosta�.. Jej apartament znajduje si� w zamku�rodkowym, w pobli�u apartament�w kr�la. Teraz musimy jecha�.
- Doprawdy? - krzykn�a Katarzyna z w�ciek�o�ci�. - Jed�, panie,je�li chcesz. Ja zostaj�. Nie spoczn�, dop�ki z ni� nie sko�cz�... Musz�uregulowa� rachunki.
M�wi�c to, zacz�a szuka� sztyletu za pasem i zdziwi�a si�, �e gotam nie ma. P�niej przypomnia�a sobie, �e Rosnivinen wyrwa� go jej, abywbi� a� po r�koje�� w brzuch szambelana, sk�d Breto�czyk wyrwa� go iodrzuci� precz. Z pewno�ci� zosta� na posadzce komnaty.
- Musz� wraca� - powiedzia�a. - Zgubi�am sztylet.
- Co tam sztylet, Katarzyno! Jeste�, pani, szalona. Stra� ci� z�apie.
- I c� z tego? Niech mnie �api�, je�li chc�. W ka�dym razie nie mamochoty si� ukrywa�. Z podniesion� g�ow� i w bia�y dzie� chc� prosi� kr�lao nasz� rehabilitacj�. Kr�lowa Jolanta obieca�a mi to. Je�li mnie z�api�,poinformuj j� o tym. Co do sztyletu, m�j ma��onek nie rozstawa� si� z nimnigdy. Zale�y mi na nim i id� po niego.
Rzuci�a si� znowu w kierunku baszty, gdzie przy wej�ciu k��bi�a si�grupka zbrojnych, niezdecydowanych, co maj� robi�. Wbieg�a mi�dzy nichi zosta�aby z pewno�ci� pojmana, gdyby w tym momencie nie pojawi� si�powracaj�cy z apartament�w kr�la Raoul de Gaucourt. Breze zawo�a� go iw kilku s�owach wyja�ni�, co si� dzieje. Ten odsun�� �o�nierzy ruchemszpady.
- Zostawcie t�. . tego ch�opca - powiedzia� gro�nie. - Znam go...
Wracajcie do kwater.
�o�nierze oddalili si� pos�usznie i wkr�tce znikn�li. U st�p basztyzostali tylko Breze, Katarzyna i Gaucourt.
Twarz namiestnika, jeszcze pokryta krwi�, by�a ponura i surowa.
Piotr wnioskowa� z tego, �e sprawy nie maj� si� najlepiej i zapyta�:- Co z kr�lem? Czy on wie? Co robi? Gaucourt wzruszy� ramionamii za�mia� si� sucho.
- Kr�l? Zasn��. Kr�lowa zapewni�a go, �e ha�as, kt�ry go obudzi�,jest dla jego dobra i uwierzy�, nie domagaj�c si� dodatkowych wyja�nie�,zapyta� tylko, czy konetabl bierze w tym udzia�. Powiedzia�a mu, �e nie, ito mu wystarczy�o. Mamy czas do rana na przygotowanie wyja�nie�.
Zareagowa� dok�adnie tak, jak na �mier� de Giaca.
- Dziwny kr�l - szepn�� Piotr. - Zapomina w ci�gu minuty o tych,kt�rych wyni�s� na wy�yny, o tych niezast�pionych faworytach.
Katarzyna nie mia�a czasu na filozofowanie. Uwa�a�a, �e ma jeszczeco� do za�atwienia i zostawiwszy m�czyzn, chcia�a wej�� do wie�yCoudray. Powstrzyma� j� Gaucourt.
- Chwileczk�, dok�d idziesz, pani?
- Na g�r�, po sztylet mojego ma��onka.
- Ja p�jd�. Mam tam jeszcze co� do za�atwienia - uci�� kr�tkonamiestnik.
- Wi�c id� z tob�, panie. Czeg� si� mam obawia�. La Tremoille jestju� w drodze do Montresor. Je�li mnie zatrzymaj�, ty, panie, mnieuwolnisz.
- La Tremoille rzeczywi�cie zosta� wywieziony, lecz jego �onapozosta�a. Obudzi� j� ha�as. Wychodz�c od kr�la, widzia�em j� biegn�c�korytarzem, na wp� rozebran�, jakby by�a szalona. Rzuci�em si� w po�cig,ale uciek�a. Widzia�em, jak przesz�a mostkiem do baszty. Jest na g�rze.
- I chcesz mi przeszkodzi�, panie, abym tam posz�a. Nie licz na to,namiestniku. Musia�by� mnie zwi�za�!
Wyrywaj�c rami�, kt�re Gaucourt nadal trzyma�, rzuci�a si� w stron�w�skich, kamiennych schod�w, przeskakuj�c po cztery stopnie zezr�czno�ci� kota. Nienawi�� dodawa�a jej skrzyde�. Ciesz�c si�, �e wko�cu stawi czo�o nieprzyjaci�ce, zapomnia�a nawet, �e nie jestuzbrojona. S�ysza�a jedynie pie�� zwyci�stwa.
Zatrzyma�a si� na progu komnaty, pozbawiona tchu i zaskoczonawidokiem, jaki zobaczy�a. Pani de La Tremoille, ubrana w koszul�ods�aniaj�c� ramiona i piersi, grzeba�a w kufrze, wyci�gaj�c z niegoklejnoty, kt�re gromadzi�a w jedwabnej chu�cie po�o�onej obok. S�dz�c postrasznym ba�aganie, jaki wsz�dzie panowa� i kt�ry nie by� wynikiemataku, musia�a ju� myszkowa� w innych miejscach. Katarzynau�miechn�a si� z pogard�. Ta kobieta nigdy si� nie zmieni. Mogli zabi� jejm�a, a ona bardziej przejmowa�a si� spadkiem ni� jego losem. .
Zaj�ta grabie��, nie zauwa�y�a wchodz�cej. Katarzyna z�apa�a sztyletle��cy na posadzce kilka krok�w od niej. Powstrzyma�a grymasobrzydzenia, gdy� ca�y by� pokryty krwi�.
Nagle drgn�a. Hrabina de La Tremoille znieruchomia�a i zacz�adysze�, jakby zabrak�o jej powietrza. Katarzyna zobaczy�a, jak podnosi wr�ce i kieruje w stron� pal�cej si� nadal lampki jaki� przedmiot, kt�ryzab�ysn�� tysi�cami ogni. Czarny diament!
Nigdy jeszcze Katarzyna nie widzia�a na �adnej ludzkiej twarzypodobnego wyrazu zach�anno�ci. Oczy kobiety wysz�y z orbit, mia�a suchewargi. To tego w�a�nie szuka�a. Dr�a�a z podniecenia...
Lodowaty g�os Katarzyny poderwa� j� na r�wne nogi.
- Prosz� mi to odda� - powiedzia�a ch�odno. - Ten diament nale�y domnie.
Hrabina zwr�ci�a na ni� og�upia�y wzrok, jej �renice zw�zi�y si� ipowr�ci�y do nich przebieg�o�� i okrucie�stwo.
- Kim jeste�?
Katarzyna za�mia�a si� szyderczo i podesz�a na �rodek komnaty.
Lampka o�wietli�a jej drobn� sylwetk� odzian� w m�ski str�j.
- Przypatrz mi si�, pani! Przypatrz si� dobrze. Czy nigdy mnie niewidzia�a�?
Przyciskaj�c diament do piersi, hrabina zbli�y�a si� nieufnie, zewzrokiem utkwionym w twarzy oprawionej, niczym klejnot, w czarn�,drucian� siatk�. Zmylona bez w�tpienie m�skim strojem, potrz�sn�ag�ow�.
- Nazywano mnie Tchalai... - zacz�a Katarzyna.
Tamta za�mia�a si� bezd�wi�cznie i odwr�ci�a na pi�cie.
- To mo�liwe, twoja twarz tak niewiele dla mnie znaczy�a. Mia�a�szcz�cie i uciek�a�, no to teraz wynocha! Mam tu jeszcze co� dozrobienia! Co za� tyczy si� tego diamentu. .
U�miech zgas� na ustach Katarzyny. Chwyci�a hrabin� i wykr�caj�cjej �okie�, zmusi�a do odwr�cenia twarzy.
- Pos�uchaj uwa�nie, przekl�ta! M�wi�, �e ten diament nale�y domnie, bo ty i ten wieprz, tw�j m��, ukradli�cie mi go.
- Wynocha! - wrzasn�a hrabina z w�ciek�o�ci�. - Od kiedy to osobytwego pokroju maj� takie diamenty?
- Nie jestem Cygank�. Udawa�am, �e ni� jestem, aby zniszczy�ciebie i twojego m�a. Przypatrz mi si� lepiej. W niczym nie przypominamc�r Egiptu... Mam jasne w�osy i brwi.
- Wi�c kim jeste�? Powiedz i id� do diab�a, to boli! Katarzynaprzytkn�a czubek sztyletu do bia�ej szyi hrabiny.
- To ty p�jdziesz do diab�a, a po�l� ci� tam ja, Katarzyna deMontsalvy!
- Montsalvy... - hrabina wyj�ka�a nazwisko, a w jej zielonych oczachpojawi� si� strach.
Ostrze sztyletu zrani�o j�, pokaza�a si� krew. Palce Katarzynyzacisn�y si� nerwowo na przegubie d�oni kobiety, kt�ra j�kn�a z b�lu.
- Na kolana!!! - rozkaza�a Katarzyna. - Na kolana. I pro� Boga owybaczenie za z�o, jakie czyni�a�, za mego torturowanego ma��onka, zaJoann� d'Arc, za spl�drowane kr�lestwo, za tyle niewinnych ofiar. .
- �aski! - zawy�a hrabina. - Nie zabijaj mnie! To nie ja...
- Co wi�cej, jeste� tch�rzem - powiedzia�a Katarzyna z niesmakiem.
- No, na kolana!
W�ciek�o�� da�a jej r�kom nieoczekiwan� si��. Powoli kolanahrabiny zacz�y si� ugina�. Szcz�ka�a z�bami. Na nieszcz�cie g�osGaucourta dochodz�cy z ty�u odwr�ci� na chwil� uwag� Katarzyny.
- Nie mo�esz zabi� tej kobiety, pani Katarzyno. Nale�y do nas.
Przeciwniczka skorzysta�a z chwilowej nieuwagi. Wyrwa�a si�Katarzynie ze zr�czno�ci� �mii i chwyci�a sztylet. Bezbronna Katarzynaznalaz�a si� naprzeciw prawdziwej furii. Oczy kobiety p�on�y, z�byszcz�ka�y.
- Tym razem mi nie umkniesz - wysycza�a.
Z oczami wbitymi w przeciwniczk�, Katarzyna cofn�a si� o krok.
Przewiduj�c, �e m�czy�ni rzuc� si� na hrabin�, zatrzyma�a ich jednyms�owem.
- St�jcie! Cokolwiek my�licie, ona nale�y do mnie.
Katarzyna wyczu�a za sob� tr�jn�g, na kt�rym sta�a lampka. Przedsob� widzia�a wykrzywion� twarz pani de La Tremoille, zbli�aj�cej si� zpodniesionym sztyletem.
Si�gn�a r�k� do ty�u, uchwyci�a lampk� oliwn� i z ca�ej si�y rzuci�ani� w twarz nieprzyjaci�ki.
Odpowiedzia� jej krzyk b�lu. Hrabina cofn�a si�, r�kami si�gaj�ctwarzy poparzonej rozgrzan� oliw�. J�zyki ognia �lizga�y si� po jejw�osach, pali�y przezroczyst� koszul�. Gaucourt zerwa� z �o�a nakrycie izarzuci� na p�on�c� hrabin�, kt�ra skr�ca�a si� z b�lu i wy�a jak rannezwierz�.
Katarzyna schyli�a si� powoli i podnios�a upuszczony sztylet. Teraz,kiedy wszystko by�o sko�czone, poczu�a, �e opuszczaj� j� si�y. GdybyPiotr de Breze nie podtrzyma� jej, upad�aby na kolana. Spojrza�a przy tymna Gaucourta niewidz�cym wzrokiem.
- Teraz zostawiam ci j�, panie... Co z ni� zrobisz?
Gaucourt pochyli� si�, zarzuci� sobie na rami� j�cz�cy tobo�ek ispojrza� Katarzynie w twarz.
- To ty, pani, musisz zdecydowa�. Mia�a� racj�, to by�o twoje prawo.
Breze opowiedzia� mi o wszystkim. Chcia�em pos�a� j� do m�a, leczwrzuc� j� do loch�w, je�li taka jest twoja wola. Na nic lepszego niezas�uguje.
Katarzyna potrz�sn�a g�ow�.
- Nie, zostawcie j� przy �yciu! Zostawcie ich oboje przy �yciu, gdy�B�g nie chcia�, aby zgin�li z naszych r�k. Niech �yj� obok siebie z tr�demw duszach i plam� na honorze. Ona zosta�a oszpecona, on jest kalek�pokrytym ranami, z kt�rych, by� mo�e, nigdy si� nie wyli�e... Niech si�usma�� w swoim w�asnym piekle! Niech �wiat o nich zapomni. Jazosta�am pomszczona!
Jej napi�te nerwy pu�ci�y. Uczepiwszy si� ramienia pana de Brezego,poprosi�a:- Zabierz mnie st�d, Piotrze! Zabierz mnie!
- Chcesz do��czy� do innych w Montresor? - spyta� �agodnie.
Pokr�ci�a przecz�co g�ow�.
- Nie chc� nikogo widzie�. Sko�czcie sami rozpocz�te dzie�o, mojejest ju� sko�czone. Wracam do ober�y.
Gdy jednak opuszcza�a zniszczon� komnat�, spostrzeg�a na g�rzeklejnot�w po�yskuj�cy z�owrogo czarny diament Garina. Wyci�gn�a r�k�,chwyci�a go...
- Nale�y do mnie - wyszepta�a.
R�ka pana de Brezego otoczy�a jej dr��ce ramiona.
- M�wi�, �e ten wspania�y klejnot jest przekl�ty i �e przynosinieszcz�cie.
Popatrzy�a przez chwil� na spoczywaj�cy w jej d�oni kamie�.
- To prawda - rzek�a z powag�. - Ten kamie� sieje �mier� inieszcz�cia. Ale ta, kt�rej go ofiaruj�, potrafi odp�dzi� nieszcz�cia icofn�� �mier�.
Podtrzymywana przez m�odzie�ca opu�ci�a w ko�cu baszt� Coudray.
Zatrzyma�a si� na dziedzi�cu i podnios�a oczy ku niebu. Gwiazdy ju�zgas�y. Zosta�a tylko jedna, cudownie po�yskuj�ca, a od wschodu nahoryzoncie rysowa�a si� jasna smuga. W powietrzu czu�o si� �wie�o��jutrzenki. Piotr otuli� j� opo�cz�.
- Chod�my - powiedzia�. - Zazi�bisz si�, pani. Ona nie poruszy�a si�jednak, patrz�c na niebosk�on.
- Rodzi si� dzie� - szepn�a. - Nowy dzie�. Wszystko si� dla mniesko�czy�o, karta zosta�a odwr�cona.
- Wszystko mo�e rozpocz�� si� na nowo, Katarzyno - szepn��gor�co. - Ten dzie� mo�e by� pierwszym dniem nowego �ycia, pe�negorado�ci i s�o�ca, gdyby� tylko zechcia�a. Katarzyno, powiedz mi...
�agodnie, lecz stanowczo zamkn�a mu usta d�oni� i u�miechn�a si�smutno.
- Nie, Piotrze. Nie m�w nic wi�cej.. Jestem zm�czona, bardzozm�czona. Odprowad� mnie tylko i nic nie m�w.
Przytuleni do siebie jak para zakochanych, zacz�li schodzi� powoliw kierunku �pi�cego miasta.
Przekroczywszy wysok� bram� o podw�jnych skrzyd�ach okutychstal�, Katarzyna zobaczy�a przed sob� olbrzymi dziedziniec zamkuChinon. Szkoccy �ucznicy stoj�cy naprzeciw siebie w dw�ch szeregachtworzyli nieruchomy, jakby z�o�ony z pos�g�w, szpaler; jedynie pi�raczapli ozdabiaj�ce ich czapki porusza�y si� �agodnie w wieczornymwietrze. Na osiemnastostopniowych schodach prowadz�cych do WielkiejSali, gdzie czeka� na nich kr�l, sta�o nieruchomo dziesi�ciu herold�w ztr�bkami u boku.
Serce w piersi Katarzyny bi�o mocno. Min�o w�a�nie dziesi�� dni odbohaterskiej, udanej akcji przeciw wielkiemu szambelanowi. Na wp�ywy, uwi�ziony w Montresor, La Tremoille czeka�, a� zostan� spe�nionewszystkie warunki, kt�re mia�y ocali� mu �ycie: olbrzymi okup, dymisjaze wszystkich stanowisk, a w przysz�o�ci obowi�zkowe zamieszkanie wzamku Sully, jedynym, jaki mu pozostawiono. M�oda kobieta chcia�azapomnie� o okrutnym tyranie, kt�ry tak strasznie zawa�y� na jej losach ilosach Montsalvych. Dzisiaj wybi�a godzina triumfu. Kr�lowa Jolantaprzekaza�a jej informacj�, �e wieczorem, 15 czerwca, kr�l przyjmie j� zwielk� pomp�.
Czeka�a na t� chwil� w ober�y im� Baranka z niecierpliwo�ci�, alenie w odosobnieniu. Teraz mog�a wychodzi� i przyjmowa� go�ci. Niegrozi�o jej ju� �adne niebezpiecze�stwo.
Nazajutrz po upadku pana de La Tremoille'a Gilles de Raisukradkiem opu�ci� Chinon o �wicie. Arogancja nadal malowa�a si� natwarzy marsza�ka, pomimo �e wraca� do swych andegawe�skich d�br niejako zwyci�zca, lecz jako zwyci�ony. Widz�c go tak wyje�d�aj�cego,Katarzyna u�miechn�a si� do siebie ponuro:- Kt�rego� dnia - mrukn�a przez z�by - ty r�wnie� zap�acisz mi zawyrz�dzone z�o. Nie zapomn� ci tego.
Kiedy zbli�y�a si� do schod�w, heroldowie podnie�li do ust d�ugiesrebrzyste tr�bki. Ich d�wi�k wype�ni� powietrze i wywo�a� u Katarzynydr�enie. Odruchowo spojrza�a za siebie na sylwetk� Tristana Eremity,kt�ry kroczy� za ni� z szacunkiem, w odleg�o�ci trzech krok�w. Pewnagorycz m�ci�a jednak rado�� tego wieczoru. Katarzyna mia�a nadziej�, �ePiotr de Breze w tak wa�nej chwili b�dzie obok niej. Ale od momentu,kiedy wyszli z baszty Coudray i odprowadzi� j� do ober�y, gdzie� znikn��.
Nikt nie umia� powiedzie�, co si� z nim sta�o. Jedynie Tristanowiwydawa�o si�, �e tego samego dnia widzia� Piotra opuszczaj�cego Chinongalopem. Nikt go ju� potem nie spotka�.
Kiedy fanfary zamilk�y, a Katarzyna wst�powa�a wolno po schodach,otworzy�y si� wysokie drzwi do Wielkiej Sali, ukazuj�c cudown�iluminacj�. Pali�a si� tu co najmniej setka �wiec; �ciany, wysokie na sze��metr�w, pokryte by�y kobiercami, nar�cza kwiat�w zdobi�y posadzk� a� dowielkiego kominka w g��bi sali.
Gdy drzwi si� otworzy�y, zgromadzony tam wytworny, barwny t�umzamilk�. W pobli�u kominka Katarzyna dostrzeg�a wysoki kr�lewski tron,os�oni�ty b��kitno-z�otym baldachimem. Siedzia� na nim kr�l, a KarolAndegawe�ski sta� obok, tryskaj�cy m�odo�ci�, w stroju ze z�ocistego sukna. W jednej z wn�k okiennych zobaczy�a kr�low� w otoczeniu dw�rek,lecz wzrok jej spocz�� na starszym m�czy�nie, kt�ry sta� przy wej�ciu dosali i kt�ry ruszy� w jej kierunku, wspieraj�c si� na bia�ej lasce: by� toksi��� de Vendome, wielki mistrz kr�lewskiej ceremonii.
Uk�oni� si� przed ni� i poda� rami�, chc�c podprowadzi� do tronu,gdy nagle mi�dzy grupkami pochylonych pan�w i pa� przecisn�a si�szybko kobieca posta� w �a�obie. Przepe�niona wzruszeniem Katarzynarozpozna�a kr�low� Jolant�. Ta zwr�ci�a si� uprzejmie do k�aniaj�cego si�Lionela de Vendome'a:- Je�li pozwolisz, m�j kuzynie, ja zaprowadz� pani� de Montsalvy dokr�la - powiedzia�a.
- Protok� milknie, kiedy rozkazuje kr�lowa - odpowiedzia� wielkimistrz z u�miechem.
Jolanta wyci�gn�a r�k� do pochylonej w uk�onie Katarzyny:- Chod�, moja przyjaci�ko.
Rami� w rami�, w�r�d g��bokiej ciszy, obie kobiety przesz�y przezd�ug� sal�; jedna okaza�a i pi�kna z koron� na ciemnych warkoczach,druga ol�niewaj�ca urod� pomimo surowo�ci �a�obnego stroju. Obie by�yw czerni, lecz str�j Jolanty wykonany by� z aksamitu i atlasu, podczas gdyKatarzyna mia�a na sobie sukni� z delikatnej we�ny, a jej jasn� g�ow�przys�ania� �a�obny welon. W miar� jak zbli�a�y si� do tronu, Katarzynablad�a, a powaga chwili �ciska�a jej serce. Szczup�a posta� kr�la w stroju zciemnoniebieskiego aksamitu delikatnie haftowanego z�otem stawa�a si�coraz wi�ksza i Katarzyna pomy�la�a z b�lem, �e ta przyjacielska d�o�,kt�ra j� wiedzie, winna nale�e� do Arnolda. Przeszliby razem po�rodkutriumfalnego szpaleru, bez tego szarpi�cego b�lu i z pewno�ci� nie wstrojach �a�obnych. I w�a�nie jemu, swojej utraconej mi�o�ci, dedykowa�at� chwil�.
Znowu stan�� jej przed oczami obraz m�a, powalonego niczymuderzony piorunem d�b na zgliszczach domostwa zrujnowanego ispalonego na rozkaz tego kr�la, kt�ry tu na ni� czeka�. Wydawa�o jej si�,�e s�yszy jeszcze rozpaczliwy szloch tego najdzielniejszego ze wszystkichm�czyzn, i musia�a zamkn�� oczy, aby powstrzyma� �zy.
Kiedy tak sz�y, panowie i szlachetne damy k�aniali si� i przykl�kali,a ho�d sk�adany kr�lowej rozci�ga� si� r�wnie� na jej towarzyszk�.
Widzia�a, jak ksi���ta krwi schylaj� g�owy, a kiedy podesz�y do st�p tronu,kr�l wsta�. Jego br�zowe oczy popatrzy�y na ni� z uwag�. Katarzynapoczu�a, �e si� rumieni. Mimo �e natura nie by�a dla Karola VII zbytszczodra, z jego w�t�ej sylwetki i brzydkiej twarzy emanowa� majestat. By�przecie� kr�lem, tym kr�lem, dla kt�rego, nosz�c nazwisko Montsalvy,ofiarowuje si� krew, �ycie i maj�tek. Nie spuszczaj�c wzroku z suwerena,Katarzyna zgi�a wolno kolana, podczas gdy da� si� s�ysze� g�os kr�lowejJolanty:- Panie m�j i synu - powiedzia�a. - Zechciej przyj�� w swej dobrociKatarzyn�, ksi�n� de Montsalvy, pani� Lasu Kasztanowego, kt�raprzyby�a prosi� ci� o pomoc i napraw� szk�d oraz strasznych cierpie�,jakich dozna�a z r�k by�ego wielkiego szambelana.
- Panie - doda�a Katarzyna gor�co - prosz� o sprawiedliwo�� nie dlasiebie, lecz dla mego ma��onka, umar�ego w rozpaczy, dla Arnolda deMontsalvy'ego, kt�ry zawsze wiernie ci s�u�y�. Jestem tylko jego �on�.
Kr�l u�miechn�� si�, zszed� do m�odej kobiety, uj�� j� za r�ce ipom�g� wsta�.
- Pani - powiedzia� �agodnie - to raczej kr�l powinien znajdowa� si�u twoich st�p, aby prosi� o wybaczenie. Wiem o wszystkichnieszcz�ciach, jakie sta�y si� udzia�em najwierniejszego z moichkapitan�w, wstydz� si� tego i odczuwam wielki b�l. To dla mnie terazbardzo wa�ne, aby �ycie pani i jej syna powr�ci�o do normy, �eby zamekw Montsalvy odzyska� sw� dawn� �wietno��. Niech przyjdzie naszkanclerz!
Mieni�cy si� t�um rozst�pi� si� ponownie, aby przepu�ci� Regnaultade Chartres, arcybiskupa Reims i wielkiego kanclerza Francji. Katarzyna zpewnym zdziwieniem patrzy�a na wchodz�cego pra�ata, kt�ry by��miertelnym wrogiem Joanny d'Arc, a teraz bez w�tpienia przez ostro�no��opu�ci� ob�z pana de La Tremoille'a. Odczuwa�a do niego instynktown�niech��, by� mo�e z powodu jego wynios�ego spojrzenia i wyrachowanegowyrazu twarzy. Ale nagle zrobi�o si� jej gor�co. Kilka krok�w zakanclerzem szed� cz�owiek w zakurzonym ubraniu i ze zm�czon� twarz�:by� to Piotr de Breze. U�miechn�� si� do niej z daleka, a Katarzyna, id�c zapierwszym impulsem, odwzajemni�a u�miech. Ale nie by�o czasu na stawianie pyta�. Karol VII zwr�ci� si� do Regnaulta de Chartres:- Panie kanclerzu, czy masz to, po co pojecha� do Montsalvy pan deBreze?
Za ca�� odpowied� arcybiskup wyci�gn�� d�o� w stron� Piotra;m�odzieniec poda� mu zwini�ty pergamin, brudny i pognieciony. Regnaultde Chartres rozwin�� przedziurawiony w czterech rogach pergamin.
Katarzynie odp�yn�a z twarzy krew. Pozna�a ten potargany, brudny,podziurawiony, na wp� starty dokument. Ten sam, kt�ry przybitoczterema strza�ami na jeszcze dymi�cych ruinach Montsalvy. By� to edykt,kt�ry og�asza� Arnolda de Montsalvy'ego zdrajc� kr�la i kr�lestwa,wiaro�omc� skazanym na wygnanie. Widzia�a, jak lekko dr�y w palcachkanclerza, podobnie jak powiewa� na wieczornym wietrze w Montsalvy.
Nast�pnie podszed� cz�owiek ubrany na czerwono, w kt�rymKatarzyna rozpozna�a kata, a za nim dw�ch s�u��cych nios�cych naczyniez roz�arzonymi w�glami. Zaw�adn�� ni� strach, dusi�a nieopanowanatrwoga. Ta ponura czerwona posta� przywo�ywa�a zbyt jeszcze bliskie istraszne wspomnienia. Oprawca nie skierowa� si� jednak do nikogo zzebranych.
Regnault de Chartres podszed� z pergaminem. W ciszy da� si�s�ysze� jego g�os:- My, Karol, si�dmy tego imienia z �aski Boga Wszechmog�cegokr�l Francji, rozkazujemy, aby edykt m�wi�cy o zdradzie i skazuj�cy nawygnanie pot�nego i szlachetnego pana Arnolda, ksi�cia Montsalvy, panaLasu Kasztanowego w kraju owerniackim, jak r�wnie� jego potomk�w,zosta� na zawsze uniewa�niony. Rozkazujemy, aby ten edykt zosta� uznanyza fa�szywy, k�amliwy i zdradziecki i aby jako taki zosta� zniszczonydzisiaj na naszych oczach.
Kanclerz wydoby� z kieszeni par� no�yc, przeci�� czerwon�,zniszczon� wst�g� podtrzymuj�c� Wielk� Piecz�� Francji i poda� j�kr�lowi, uca�owawszy wcze�niej z szacunkiem. Nast�pnie wr�czy�pergamin katu. Ten chwyci� go obc�gami i zanurzy� w naczyniu z �arem.
Delikatna materia skr�ci�a si�, jakby tkwi�o w niej �ycie, a potemsczernia�a i sp�on�a, wydaj�c nieprzyjemny zapach, ale dop�ki pali� si�jeszcze najmniejszy kawa�ek, Katarzyna nie spu�ci�a z niego wzroku.
Kiedy pergamin sp�on�� ca�kowicie, podnios�a g�ow� i napotka�a wzrokkr�la, kt�ry u�miechn�� si� do niej.
- Twoje miejsce jest przy nas, Katarzyno de Montsalvy, woczekiwaniu, a� tw�j syn doro�nie, aby m�c nam s�u�y�. Witaj w tymzamku, gdzie zamieszkasz od dzisiaj. Jutro nasz kanclerz da ci dokumentypotwierdzaj�ce ca�kowity zwrot d�br i w�o�ci, a skarbnik wyp�aci ci wz�ocie nale�ne odszkodowanie za wyrz�dzone krzywdy. Niestety, z�otowszystkiego nie naprawi i kr�l bardzo tego �a�uje.
- Panie - szepn�a wzruszonym g�osem - je�li taka jest wola Boga,r�d Montsalvych nadal ci b�dzie s�u�y�, jak to czyni� zawsze. Dzi�kuj�, �epozwalasz im czyni� to nadal.
- Id� teraz, pani, pok�oni� si� swojej kr�lowej. Czeka na ciebie.
Katarzyna odwr�ci�a si� w stron� Marii Andegawe�skiej stoj�cej opar� krok�w dalej w�r�d dam dworu, kt�re u�miecha�y si� serdecznie.
Ukl�k�a u st�p tej brzydkiej i dobrej kobiety, niepozornej z wygl�du, lecznieumiej�cej czyni� z�a. Maria przyj�a powracaj�c� z otwartymiramionami.
- Moja droga Katarzyno - powiedzia�a, ca�uj�c j�. - Jestemszcz�liwa, �e ci� widz�! Mam nadziej�, �e zajmiesz miejsce w�r�d damdworu.
- Tylko na kr�tki czas, pani... bo musz� wraca� do mojego syna.
- Mo�esz go tutaj sprowadzi�. Miejsce dla ksi�nej de Montsalvy,kt�ra do nas wraca!
Przyj�cie, jakie zgotowano Katarzynie, by�o bardzo mi�e. Zna�a ju�kilka dam dworu i z rado�ci� odnalaz�a mi�� Ann� de Bueil, pani� naChaumont, kt�r� spotka�a w Angers. Odnalaz�a te� Joann� du Mesnil,kt�r� pozna�a, kiedy tamta by�a dam� dworu w Bourges, jak r�wnie� pani�de Brosset, ale nie zna�a ani pani de La Roche-Guyon, ani ksi�niczkiJoanny Orlea�skiej, c�rki odwiecznego wi�nia Londynu. Zdziwi�a si�, �enie widzi Ma�gorzaty de Culan, kt�ra by�a jej przyjaci�k�, i poczu�asmutek, dowiedziawszy si�, �e dziewczyna wybra�a s�u�b� Bogu. Ale wobecnej szcz�liwej chwili, kiedy odnalaz�a swoje prawdziwe miejsce, nicnie mog�o prawdziwie jej zasmuci�. By�a jak kamie� wyrwany z muruprzez silny huragan, kt�ry murarz osadzi� znowu na swoim miejscu po�r�djemu podobnych. Przyjemnie by�o ponownie zobaczy� mi�e, u�miechni�tetwarze, us�ysze� �yczliwe s�owa po tylu smutnych dniach!
Kilku m�czyzn spragnionych kontaktu z bohaterk� dnia podesz�o dogrupki kobiet. Oszo�omiona zobaczy�a, �e podchodz� do niej: pi�knyksi��� d'Alencon, bastard Orleanu, Jan de Dunois, kt�ry kiedy� uratowa� j�od tortur, marsza�ek de La Fayette i wielu innych. Nie wiedzia�a, komuodpowiedzie�, do kogo si� u�miechn��, a jednocze�nie szuka�a w�r�dm�czyzn Piotra, kt�ry wr�ci� z Owernii, wi�c chcia�a z nim porozmawia�.
Nagle jaki� g�os z gasko�skim akcentem zad�wi�cza� rado�nie zaplecami i kaza� jej si� odwr�ci�. - M�wi�em, �e zobaczymy si� na dworze kr�la Karola. Czyu�miechniesz si� tak�e do starego przyjaciela?
Wyci�gn�a do nowo przyby�ego obie r�ce, walcz�c z ch�ci�rzucenia mu si� na szyj�.
- Kadet Bernard! - rzek�a serdecznie. - Ciesz� si�, �e ci� widz�,panie. Nie zapomnia�e� o mnie?
- Nigdy nie zapominam o przyjacio�ach - odpowiedzia� Bernardd'Armagnac - szczeg�lnie, je�li nosz� takie nazwisko. Pozw�l, pani.
Uj�� j� za rami� i odprowadzi� na bok. Nie przeszkadzano im. Grupkitworzy�y si� wok� kr�la i kr�lowej, �ycie dworskie toczy�o si� dalej woczekiwaniu na sygna� do wieczerzy. Id�c obok niego, Katarzynaspogl�da�a na przypominaj�c� fauna twarz ksi�cia de Pardiaca. Brunatneoblicze o br�zowych oczach i spiczastych uszach, przebieg�e i bystre,przypomina�o jej okrutne godziny w Montsalvy. Bernard uratowa� j� iArnolda od �mierci, ukrywaj�c ich w Carlat. Bez niego B�g jeden wie, coby si� z nimi sta�o.
Kiedy podeszli do wn�ki okiennej, Bernard przystan�� i powa�nymg�osem zapyta�:- Gdzie on jest? Co si� z nim sta�o? Zblad�a i spojrza�a na niego zprzestrachem.
- Arnold? Ale�... czy nie wiesz, panie? Jego ju� nie ma.
- Nie wierz� w to ani troch� - odrzek�. - W Carlat wydarzy�o si� co�,czego nie rozumiem. Hugo Kennedy, z kt�rym si� spotka�em, milczy jakryba. Ka�dy przysi�ga, �e Arnold nie �yje, ale ja jestem pewien czego�zupe�nie przeciwnego. Powiedz mi prawd�, Katarzyno, mam prawo wiedzie�.
Potrz�sn�a g�ow� ze smutkiem, odsuwaj�c machinalnie czarnywelon.
- To prawda, Bernardzie, prawda gorsza od �mierci i dlategochcia�abym, aby� nie stawia� pyta�. Jest tak straszna! Wiesz przecie�,panie, �e dla ca�ego �wiata m�j ma��onek nie �yje.
- Dla ca�ego �wiata, ale nie dla mnie, Katarzyno. Jestem w podobnejjak ty sytuacji. Dopiero od kilku dni zosta�em na nowo przyj�ty na dw�r.
Do niedawna walczy�em na p�noc od Sekwany w towarzystwie La Hire'ai Xaintrailles'a. Oni r�wnie� nie wierz� w niewyt�umaczaln� �mier� Montsalvy'ego.
- Jak to si� dzieje, �e nie ma ich tutaj - zapyta�a Katarzyna, staraj�csi� zmieni� temat. - Chcia�abym si� z nimi spotka�.
Ale ksi��� de Pardiac nie zamierza� odst�pi� od tematu.
Odpowiedzia� kr�tko:- Walczyli przeciw Robertowi Willoughby nad rzek� Oise. Gdybymnie by� z nimi, wr�ci�bym do Carlat. To moje w�o�ci, pami�taj o tym, pani,i potrafi�bym wyrwa� prawd� od tych z zamku, nawet gdybym musia�uciec si� do tortur.
- Tortury! Tortury! Czy wszyscy musicie si� pos�ugiwa� t� straszn�metod�? - odpowiedzia�a Katarzyna z dr�eniem.
- Metody s�, jakie s� - odpowiedzia� spokojnie - liczy si� wynik.
M�w, Katarzyno, wiesz, �e wcze�niej czy p�niej i tak si� dowiem. Daj� cis�owo szlachcica, �e tw�j sekret b�dzie dobrze strze�ony. Wiesz przecie�,pani, �e nie pytam przez pr�n� ciekawo��.
Patrzy�a na niego przez chwil�. Jak�e mog�aby w�tpi� w szczero��jego s��w po tym wszystkim, co dla nich zrobi�? Zrobi�a pe�en rezygnacjiruch.
- Powiem ci, panie.
W kr�tkich s�owach opowiedzia�a Bernardowi straszn� prawd� natemat Arnolda. A kiedy zamilk�a, ksi��� gasko�ski by� trupio blady.
Brzegiem brokatowego r�kawa star� sp�ywaj�cy po twarzy pot. Naglepoczerwienia� ze z�o�ci i rzuci� na m�od� kobiet� w�ciek�e spojrzenie.
- A ty, pani, zostawi�a� go w tym wiejskim lazarecie po�r�dposp�lstwa, aby powoli kona�? Jego, najbardziej godnego z naswszystkich?
- C� mog�am zrobi�? - wykrzykn�a Katarzyna z rozdra�nieniem. By�am sama przeciw ca�emu garnizonowi, przeciw ca�ej wiosce... Tak by�musia�o. On sam tego chcia�. Zapominasz, �e nie mieli�my ju� nic,�adnego innego schronienia opr�cz Carlat, kt�re zawdzi�czali�my tobie?
Bernard d'Armagnac odwr�ci� g�ow�, wzruszy� ramionami, a nast�pnieobrzuci� Katarzyn� niepewnym spojrzeniem.
- To prawda. Wybacz mi, pani... ale on tam nie mo�e zosta�. Czy nieda�oby si� umie�ci� go w jakim� ustronnym zamku i da� mu do dyspozycjikilku oddanych s�u��cych?
- Kt� odwa�y�by si� s�u�y� choremu na tr�d? - szepn�a Katarzyna.
- Ale mo�e da�oby si� co� za�atwi�. Tylko gdzie? On nie chce si� zbytoddala� od Montsalvy.
- Co� wymy�l� i dam ci zna�, pani. Bo�e Wszechmog�cy, nie mog�znie�� my�li, �e on si� teraz znajduje w takim miejscu.
Katarzynie �zy nap�yn�y do oczu.
- A ja? Czy s�dzisz, �e mog� to znie��? Od miesi�cy ta my�l mnieprze�laduje. Gdybym nie mia�a syna, pojecha�abym z nim, niezostawi�abym go samego. C� znaczy�oby umrze� na t� straszn� chorob�,gdybym by�a razem z nim? Ale mam Micha�a... i Arnold mnie odepchn��.
Mia�am zadanie do wykonania, ale to ju� zrobione.
Kadet Bernard popatrzy� na ni� z zainteresowaniem, zagryzaj�ccienkie wargi.
- Wi�c co teraz b�dziesz robi�a, pani?
Nim zd��y�a odpowiedzie�, wysoka posta� odziana w b��kitny str�jstan�a obok nich, a ostry g�os zapyta�:- Czy�by� wywo�a� �zy u pani de Montsalvy, ksi��� panie? W tychoczach s� �zy.
- Widz�, �e masz dobry wzrok, panie - odpowiedzia� wynio�leBernard, niezadowolony, �e im przeszkodzono. - Mog� zapyta�, co ci� toobchodzi?
O ile wtargni�cie pana de Brezego zaskoczy�o Bernardad'Armagnaca, o tyle ton Bernarda wyda� si� nie podoba� panuandegawe�skiemu.
- �aden z przyjaci� pani Katarzyny nie lubi ogl�da� smutku na jejtwarzy.
- Takim przyjacielem jak ja, ty nigdy nie b�dziesz, panie de Breze, aco wi�cej, jestem przyjacielem jej ma��onka.
- By�e�, panie - sprostowa� Breze. - Czy� nie wiesz, �e szlachetnyArnold de Montsalvy odszed� w chwale?
- Twoja postawa, panie, pe�na troski o.. wdow� pozwalaprzypuszcza�, �e ci� to wcale nie martwi. Co do mnie...
Katarzyna, przestraszona wisz�c� w powietrzu k��tni�, wtr�ci�a:- Panowie! Prosz�! Nie chcecie chyba uczci� mego powrotu do �asksprzeczk�? Co na to powie kr�l, co powiedz� kr�lowe?
Agresywna postawa Bernarda zdziwi�a j�. Wiedzia�a jednak, �e oddawna istnia�a rywalizacja mi�dzy panami z p�nocy i po�udnia. Ci dwaj zpewno�ci� nienawidzili si�, a ona stanowi�a jedynie pretekst. Obydwajm�czy�ni zamilkli, lecz spojrzenia, jakie wymienili, �wiadczy�y o ichw�ciek�o�ci. Katarzyna zrozumia�a, i� p�on� ch�ci� kontynuowania zwady,i wiedzia�a, �e nie powstrzyma ich na d�ugo. Odruchowo zacz�a szuka�wok� siebie pomocy i dostrzeg�a Tristana Eremit� trzymaj�cego si�skromnie na uboczu. Da�a mu wzrokiem znak, wi�c nadbieg� u�miechni�tyi uprzejmy.
- Kr�lowa Jolanta szuka ci�, pani Katarzyno. Czy mog� ci� do niejzaprowadzi�?
Piotr de Breze chcia� jednak zachowa� Katarzyn� dla siebie.
U�miechn�� si� wi�c ch�odno do Tristana.
- Sam j� odprowadz� - rzek� �ywo.
S�ysz�c to, Kadet Bernard otworzy� usta, a zasmucona Katarzynazrozumia�a, �e wszystko zacznie si� od nowa. Umiera�a z ch�ciporozmawiania z Piotrem. Wraca� z Montsalvy, musia� mie� wiele rzeczydo opowiedzenia. Ale jak ukry� si� wraz z nim przed nieufnymspojrzeniem Kadeta Bernarda, kt�ry zdawa� si� uwa�a� za obro�c� prawArnolda? Na szcz�cie, dok�adnie w tej chwili zbli�y� si� do nich wielkimistrz ceremonii.
- �yczeniem naszego pana jest, aby� spo�y�a wieczerz� przy jegostole, pani. Pozw�l wi�c, �e ci� tam zaprowadz�.
Z piersi Katarzyny wydoby�o si� westchnienie ulgi. Skierowa�a wstron� ksi�cia pe�en wdzi�czno�ci u�miech i przyjmuj�c d�o� podan� przezstarego szlachcica, po�egna�a kr�tko obu przeciwnik�w, kieruj�c si� dosali bankietowej.
Kr�lewska wieczerza by�a dla Katarzyny wielkim triumfem, azarazem pr�b�. Triumfem, bo siedz�c po prawicy kr�lowej Marii, by�a wcentrum zainteresowania. Po�r�d tych jasnych at�as�w i tych mlecznychcia� podkre�lonych g��boko wyci�tymi dekoltami, kaftan�w haftowanychw kwiaty, jej uroda otulona czarnym, surowym strojem l�ni�a niczymz�owrogi diament po�yskuj�cy w�r�d klejnot�w Garina. Kr�l spogl�da� nani� nieustannie. Kaza� jej podawa� jad�o ze swoich p�misk�w, a kr�lewskipodczaszy nalewa� jej to samo wino, kt�re pi� kr�l, wino z Andegawenii,kt�re lubi� najbardziej. Ale by�a to te� ci�ka pr�ba, gdy� widzia�a z�espojrzenia, jakie wymieniali siedz�cy blisko Bernard d'Armagnac i Piotr deBreze. Rado�� Katarzyny psu�a obawa, �e nawet obecno�� kr�la niepow�ci�gnie ich gniewu. Wydawa�o si� jej, �e siedzi na beczce prochu,tote� ucieszy�a si� z zako�czenia wieczerzy i powrotu wszystkich doWielkiej Sali, gdzie zacz�y si� ta�ce. �a�oba zwalnia�a j� z dalszegouczestnictwa w zabawie, zwr�ci�a si� wi�c do kr�lowej Marii i kr�lowejJolanty z pro�b�, by pozwoli�y jej odej��, na co zgodzi�y si� bez s�owa.
Dwaj s�u��cy z pochodniami odprowadzili j� do nowego miejscazamieszkania. Opu�ci�a sal� z wysoko podniesion� g�ow�, odprowadzonaspojrzeniami pe�nymi podziwu.
Komnata, kt�r� jej przydzielono, znajdowa�a si� w wie�ySkarbniczej; Sara czeka�a ju� tam na ni� z ca�ym majdanem. Stroskanamina Katarzyny zaniepokoi�a Cygank�.
- By�a� kr�low� dzisiejszego wieczoru, czemu wi�c przypisa� tenniepok�j na twarzy?
Opowiedzia�a Sarze o wszystkim, wyjawiaj�c, �e mia�a wielk�ochot� porozmawia� przez chwil� z Piotrem i �e ksi��� d'Armagnacprzeszkodzi� jej w tym.
- Chcia�abym si� przecie� dowiedzie�, jak czuje si� m�j syn! wykrzykn�a. - Nie s�dzi�am, �e to mo�e by� powodem do pojedynku.
- S� chwile, kiedy nie zastanawiasz si� zbytnio - stwierdzi�a Sara. S�dzisz, �e ksi��� de Pardiac jest g�upi? Dlaczego tak wielki pan jak deBreze jecha� dzie� i noc, aby przywie�� stary, po��k�y pergamin?
Wystarczy�oby przecie� wys�a� kt�rego� z je�d�c�w kr�lewskich zrozkazem kanclerza. Ta wyprawa to wyznanie mi�o�ci, podobnie jak teczarno-bia�e wst�gi, kt�re m�ody de Breze obnosi wsz�dzie z tak� dum�,jakby nosi� sam wizerunek Pana Boga.
- C� z tego? - zaprotestowa�a niezadowolona Katarzyna. - Je�linawet Piotr g�osi si� moim rycerzem i afiszuje swoj� mi�o��, nie wiem, coto mog�oby obchodzi� pana Bernarda d'Armagnaca. Fakt, i� jest kuzynemkr�la, nie daje mu prawa do wtr�cania si� w sprawy innych.
Oczy spogl�daj�cej na Katarzyn� Sary zw�zi�y si�.
- To nie kuzyn kr�la miesza si� do twoich spraw. To przyjacieltwojego ma��onka z lat dzieci�cych. Ju� raz ci� ostrzega�am przedsk�onno�ciami m�odego de Brezego. Teraz robisz si� niewdzi�czna. Niezarzuca�a� Kadetowi Bernardowi, �e miesza si� do nie swoich spraw, kiedyzgasi� stos pod tob� i Montsalvym, kiedy da� ci Carlat na siedzib�.
Przypomnij sobie, jak wielka przyja�� ��czy go z panem Arnoldem. Tencz�owiek nie zgodzi si� nigdy, aby� nale�a�a do innego. Ma instynkt psa,kt�ry pod nieobecno�� pana strze�e jego w�asno�ci. Nale�ysz do jegoprzyjaciela i ka�dy musi o tym pami�ta�.
- Je�li taka jest moja wola, nikt inny nie ma nic do powiedzenia przerwa�a Katarzyna.
Nie czu�a si� dobrze w swojej sk�rze i w czarnym welonie, kt�rywi�zi� jej twarz. Czerwcowa noc by�a ciep�a, chcia�a zdj�� mu�lin, alenerwowe palce okaza�y si� niezr�czne i przerwa�y cienki materia�.
- Pom� mi! - wykrzykn�a poirytowana. - Widzisz, �e nie mog�sobie poradzi�.
Sara u�miechn�a si� i spokojnie zacz�a odpina� welon. Katarzynasiedzia�a na taborecie i nie odzywa�a si� ani s�owem.
Z�o�� musia�a z niej wyparowa�, musia�a posiedzie� przez chwil� wciszy, aby si� uspokoi�. Kiedy Sara sko�czy�a prac�, Katarzyna zdj�asukni� i poda�a j� s�u��cej, zostaj�c tylko w cienkiej, batystowej koszuli.
Sara zacz�a czesa� jej kr�tkie, kr�cone w�osy, nadaj�ce jej dziwny iczaruj�cy wygl�d greckiego pastuszka. Widz�c, �e Katarzyna powoli si�odpr�a, zapyta�a �agodnie:- Czy mog� ci zada� pytanie?
- Ale�... tak.
- Jak s�dzisz, jak zareagowa�by na pana de Brezego pan deXaintrailles lub kapitan La Hire?
Katarzyna nie odpowiedzia�a i Sara poczu�a si� ukontentowana t�cisz�, kt�ra wed�ug niej stanowi�a najlepsz� odpowied�. Oczywi�cieporywczy La Hire wyzwa�by od razu, nawet w obecno�ci kr�la,bezwstydnika o�mielaj�cego si� afiszowa� ze sw� mi�o�ci� do �onyprzyjaciela. Co do Xaintrailles'a, Katarzyna wyobrazi�a sobie bez trudub�ysk z�o�ci w jego br�zowych oczach, gro�ny u�miech na wargach. By�azbyt uczciwa, aby nie rozumie�, �e racja jest po ich stronie, ale nie godzi�asi�, by traktowano j� jak osob� nieodpowiedzialn�, jak ma��, nierozs�dn�dziewczynk�, kt�rej trzeba pilnowa�. Zaw�adn�a ni� potrzebapodkre�lenia w�asnej niezale�no�ci.
Kiedy by�a ju� uczesana, w�o�y�a lekk�, bia�� sukienk� przepasan�pod piersiami szerokim srebrnym pasem, na usta na�o�y�a czerwon�szmink� i odwr�ci�a si� do Sary, rzucaj�c jej pe�ne wyzwania spojrzenie.
- Id� po pana de Brezego! - rozkaza�a.
Przez moment Sara sta�a jak og�upia�a. Potem poczerwienia�a ipowt�rzy�a:- Chcesz, �ebym...
- ...�eby� posz�a po niego - powt�rzy�a Katarzyna z u�miechem. Chc� z nim rozmawia�. Za�atw to tak, aby Kadet Bernard nie �ledzi� go jakszpicel. Uspok�j si�, b�dziesz mog�a asystowa� przy rozmowie.
Sara zawaha�a si� przez chwil�. Mia�a ch�� odm�wi�, ale wiedzia�a,�e Katarzyna jest zdolna uda� si� po niego sama.
- Ach! - powiedzia�a. - W ko�cu to jest twoja sprawa.
Wysz�a z godno�ci�, co rozbawi�o m�od� kobiet�. Sara wspanialezna�a si� na grze, a role tragiczne wychodzi�y jej najlepiej. W ten spos�bokazywa�a sprzeciw.
Par� chwil p�niej Cyganka wr�ci�a z poblad�ym ze szcz�ciaPiotrem de Brezem, kt�ry ledwie przekroczy� pr�g, rzuci� si� do st�pKatarzyny i chwyci� d�o�, kt�r� okry� poca�unkami.
- Moja s�odka pani! Po�era�a mnie ch��, aby si� z tob� spotka�.
Wyczu�a� to i pos�a�a� po mnie. Jaki� jestem szcz�liwy...
P�on�� z nami�tno�ci, gotowy na wszelkie szale�stwa, i Katarzynacieszy�a si� przez chwil� z uleg�o�ci tego m�odego, przykutego do jej st�plwa, kt�rego si�a sz�a w parze z urod�. Kt�rej z kobiet nie pochlebia�abymi�o�� takiego m�czyzny? Spostrzeg�a, �e Sara, pomimo niech�tnychs��w, jakie wyg�osi�a, wychodz�c, stan�a w g��bi komnaty przy �o�u zr�kami skrzy�owanymi na brzuchu, niewidoczna, lecz obecna, przyjmuj�cniewr�c� nic dobrego postaw� pe�n� determinacji. Nie wolno by�obardziej jej denerwowa�.
- Wsta�, panie, i usi�d� obok mnie na �awie. Chcia�am si� z tob�spotka� bez �wiadk�w.. przede wszystkim dlatego, �eby ci podzi�kowa�za to, �e pojecha�e� do Montsalvy, chocia� mog�e� wys�a� umy�lnego.
Jestem ci za to wdzi�czna.
Piotr de Breze potrz�sn�� jasn� g�ow� i u�miechn�� si�.
- Przecie� nie chcia�aby�, pani, aby kto� obcy zaj�� si� spraw� tak ciblisk�. Chcia�em r�wnie� - opr�cz pergaminu - przywie�� ci wie�ci otwoich najbli�szych, za kt�rymi pewnie t�sknisz.
U�miech szcz�cia pojawi� si� na twarzy Katarzyny.
- To prawda - powiedzia�a �agodnie. - Opowiadaj o moim synku...
Jak on si� czuje?
- Wspaniale! Jest pi�kny, silny i radosny... Ju� dobrze m�wi,wszyscy s� pod jego urokiem, a najbardziej pewien olbrzym o imieniuWalter, kt�ry wsz�dzie za nim chodzi. To najpi�kniejsze dziecko, jakiekiedykolwiek widzia�em. Jest podobny do ciebie.
Ale Katarzyna potrz�sn�a g�ow�.
- Nie sil si�, przyjacielu, na k�amstwa, jakich zawsze domagaj� si�rodzice, Micha� jest Montsalvym od st�p do g��w.
- Ma tw�j urok... a to najwa�niejsze.
- Prawdziwy rycerz powinien by� podobny do ojca - mrukn�a zzakotar Sara. - To ci komplement powiedzie� kobiecie, �e syn jest jej �ywymportretem!
Zaskoczony Piotr rzuci� spojrzenie w kierunku �o�a. Katarzynaroze�mia�a si�, ale niezbyt pewnie. Czu�a, �e nadchodzi burza, gdy� Saranie nale�a�a do kobiet zachowuj�cych swe my�li dla siebie.
- No, no, Saro, nie zrz�d�. Pan de Breze chcia� mi tylko zrobi�przyjemno��. Chod� tutaj.
Cyganka zbli�y�a si� niech�tnie. Z trudem ukrywa�a antypati�, jak�wzbudza� w niej ten m�ody cz�owiek.
- Mnie nie sprawi�oby to przyjemno�ci. A r�wnie� nie sprawi miprzyjemno�ci, je�li jutro b�d� plotkowa�, �e pan de Breze by� w tejkomnacie.
- Potrafi� uciszy� z�e j�zyki - wykrzykn�� m�odzieniec. - Wt�ocz�oszczerstwa do garde� ich autor�w, a je�li zajdzie potrzeba, to nawet zapomoc� szpady.
- Po ka�dym oszczerstwie co� pozostaje. Je�li naprawd� lubisz pani�Katarzyn�, nie pozostawaj tutaj, panie. To jej pierwsza noc w tym zamku ijest wdow�. Nie powiniene� si� zgodzi� na przyj�cie tutaj.
- Przecie� to ty po mnie przysz�a�. A poza tym, kt�ry m�czyznazrezygnowa�by z ofiarowanej chwili szcz�cia - doda�, patrz�c naKatarzyn� z podziwem. - Za ka�dym razem, kiedy ci� widz�, pani,znajduj� ci� coraz pi�kniejsz�... Czemu nie chcesz, abym si� tob�zaopiekowa� na zawsze?
- Bo - wykrzykn�a Sara, widz�c, �e Piotr nie podnosi si� i trac�c wko�cu cierpliwo�� - moja pani jest dostatecznie doros�a, aby si� sob� zaj��.
Ja r�wnie� jestem tutaj po to.
- Saro! - wykrzykn�a czerwona ze z�o�ci Katarzyna. - Przekraczaszgranic�. Prosz� ci�, zostaw nas samych.
- Nie pozwol� zniszczy� twojej reputacji. Je�li temu panu zale�y natobie, tak jak twierdzi, zrozumie, o co mi chodzi.
- Zapominasz, �e nas uratowa�.
- Je�li po to, aby ci� teraz pogr��y�, nie jestem mu wcale wdzi�czna.
Zbity z tropu t� nieoczekiwan� scen�, Piotr de Breze zawaha� si�przez chwil�, co robi�. Walczy� z ch�ci� ostrego skarcenia tej kobiety,kt�r� uwa�a� za krn�brn� s�u��c�, ale nie chcia� sprawi� przykro�ciKatarzynie. Wola� wi�c skapitulowa�.
- Ona ma racj�, Katarzyno. Lepiej, bym sobie poszed�. Chocia� niewiem do ko�ca, co ona ma mi do zarzucenia. Nie ma w tym nic z�ego, �ekocham ci� ca�ym sercem i dusz�.
- W�a�nie to mam ci, panie, za z�e - powiedzia�a Sara powa�nie. - Alenie mo�esz tego zrozumie�. Do widzenia, wyprowadz� ci�, panie.
Teraz przysz�a kolej na Katarzyn�, aby u�cisn�� m�odzie�cowi r�k�.
- Wybacz jej, panie, to nadmierne oddanie. Czuwa nade mn� troch�zbyt zazdro�nie. Ale nie powiedzia�e� mi nic o mojej te�ciowej. Jak ona si�czuje?
Na czole pana de Brezego pojawi�a si� zmarszczka. Nieodpowiedzia� od razu, zawaha� si� najwyra�niej i Katarzyna zaniepokoi�asi�.
- Co z ni�? Nie jest chyba chora?
- Nie, na honor! Wydaje si� by� w dobrym zdrowiu, lecz jaki�wewn�trzny smutek chyba dr��y jej serce. Och! - dorzuci� pospiesznie,widz�c, �e oczy Katarzyny wype�niaj� si� �zami. - Nie powinienem by� citego m�wi�. Mo�e si� myl�.
- Nie - powiedzia�a Katarzyna ze smutkiem. - Nie pomyli�e� si�,panie. Wiem, co j� dr�czy. Dobranoc, Piotrze. . i dzi�kuj�. Zobaczymy si�jutro.
Wargi m�odzie�ca zatrzyma�y si� na d�oni, kt�ra pozosta�a ch�odna.
By�o tak, jakby starsza pani de Montsalvy wesz�a nagle do komnaty ztwarz� przepe�nion� smutkiem, kt�ry nie opuszcza� jej od czasu, kiedyodszed� Arnold. Sara, �ledz�ca wyraz twarzy Katarzyny, wyprowadzi�apana de Brezego, kt�ry odszed� bez s�owa, lecz z �alem, staraj�c si�napotka� ju� niewidz�ce spojrzenie. Katarzyna nie zauwa�y�a nawet, kiedyodszed�. Dopiero po powrocie Sary zorientowa�a si�, �e ju� go nie ma, ipodnios�a na ni� nieobecny wzrok.
- Ju� odszed�? - Poniewa� Sara potwierdzi�a ruchem g�owy,dorzuci�a z gorycz�: - Jeste� zadowolona?
- Tak, jestem zadowolona... wystarczy�o tylko wspomnie� pani�Izabel�, aby� si� od niego odwr�ci�a. B�agam ci�, Katarzyno, dla naszegowsp�lnego dobra nie daj sobie zawr�ci� w g�owie temu czaruj�cemulekkoduchowi. S�dzisz, �e ogrzeje ci� ciep�o tej mi�o�ci? Sparzysz si�, je�linie b�dziesz ostro�na...
Ale Katarzyna nie mia�a ochoty na dyskusj�. Wzruszy�a ramionami izacz�a wygl�da� przez okno, za kt�rym zalega�a ciemna noc. S�owawyda�y si� jej nagle puste i niepotrzebne. D�wi�cza�y w g�owie niczymserce dzwonu. Potrzebowa�a powietrza, przestrzeni. Spogl�daj�c na u�pione miasto, wdychaj�c zapach rzeki, poczu�a nagle bolesny smutek, pustk� izniech�cenie...
Triumf odniesiony dzisiejszego wieczoru zostawi� posmak goryczy.
To pewne, �e La Tremoille zosta� pokonany i okrutnie ukarany, jego �onar�wnie�. To pewne, �e r�d Montsalvych odzyska� utracone ziemie. Alejakim zwyci�stwem mog�a poszczyci� si� ona, Katarzyna? Czu�a si� jeszcze bardziej osamotniona i nawet je�li kr�l odda� jej pozycj� i fortun�, to itak z tego nie skorzysta. Wkr�tce pojedzie do surowej Owernii, aby nadalpracowa� na chwa�� Montsalvych. Nadal samotna!
Na tym radosnym i mieni�cym si� dworze, gdzie wszyscy zdawalisi� �y� chwil� obecn�, j� zmuszano do umartwiania si�. Cho� by�a m�oda ipi�kna, nie mog�a kocha�.. i to w�a�nie w chwili, kiedy tak bardzopotrzebowa�a mi�o�ci, w momencie kiedy pragnienie trzymaj�cej j� przy�yciu zemsty nareszcie zosta�o ugaszone.
Odwr�ci�a si� gwa�townie, stan�a przed Sar� i krzykn�a ze z�o�ci�:- A je�li mam ochot� �y�? Je�li mam ochot� kocha�, a nie by�pogrzeban� za �ycia?! Nie chc� by� przedmiotem czci. Mam cia�o, kt�redr�y, serce, kt�re bije, krew, kt�ra p�ynie. Chc� istnie�!
Czarne oczy Sary wytrzyma�y bez s�owa spojrzenie Katarzyny, alito��, kt�r� m�oda kobieta w nich dostrzeg�a, jeszcze bardziej spot�gowa�ajej z�o��. Krzykn�a:- No i co mi na to powiesz?
- Nic - odpowiedzia�a g�ucho Sara. - Nikt ci w tym nie przeszkodzi...
nawet ja.
- Tak w�a�nie my�l�. Dobranoc. Chc� zosta� sama, bo to jedyne, comi wolno.
Po raz pierwszy od bardzo dawna Sara nie spa�a tej nocy w komnacieKatarzyny, lecz w s�siaduj�cej z ni� ubieralni.
* * *
W nast�pnych dniach Piotr de Breze nie opuszcza� Katarzyny. Nosi�jej mszalnik, kiedy sz�a do kaplicy, siada� obok niej przy stole, towarzyszy�na spacerze, a wieczorami prowadzili d�ugie rozmowy w zaciszu wn�kiokiennej, podczas gdy kr�lewscy muzykanci grali, a inni ta�czyli. Na ichwidok wszyscy zaczynali si� u�miecha�. Nawet kr�lowa Mariapowiedzia�a, kiedy razem tka�y dywany:- Piotr de Breze to czaruj�cy m�odzieniec, nieprawda�, moja droga?
- Czaruj�cy... wasza wysoko�� ma racj�.
- A poza tym, to cz�owiek warto�ciowy. S�dz�, �e zajdzie daleko i ta,kt�ra wybierze go za ma��onka, dokona dobrego wyboru.
Katarzyna zaczerwieni�a si� i opu�ci�a g�ow�, ale skr�powanie nietrwa�o d�ugo. Wok� niej wszyscy spiskowali. Rzeczy i ludzie zdawali si�popycha� j� w stron� Piotra, u�atwia� im spotkania. Jedynie Kadet Bernardm�g�by im w tym przeszkadza�, ale ten, jakby za zrz�dzeniem jakich�czar�w, znikn��. Uda� si� do Montresor, do Jana de Bueila. Co do Sary,zachowywa�a wobec Katarzyny postaw� pe�n� rezerwy i odzywa�a si�tylko wtedy, kiedy by�o to konieczne. Nie by�o ju� nieko�cz�cej si�paplaniny w czasie porannej toalety, nie by�o przestr�g ani rad. Twarz Sarynie wyra�a�a niczego. Wydawa�a si� oboj�tna, lecz czasem rankamiKatarzyna odkrywa�a na jej twarzy �lady �ez, kt�re przez chwil� budzi�ywyrzuty w jej sercu. Jednak nie trwa�o to d�ugo. Wystarczy�o, �e pojawi�si� Piotr, a m�oda kobieta, odpychaj�c wszystko, co mog�oby przy�mi� tonowe upojenie, lgn�a �apczywie w stron� tego �r�d�a m�odo�ci i beztroski.
Noc�, w ciszy komnaty, zdawa�a sobie spraw�, �e coraz trudniej jest si� jejbroni� przed zalotami Piotra, przed s�owami mi�o�ci, przed pieszczot�warg na jej r�kach, przed rzucanymi spojrzeniami domagaj�cymi si� czego� wi�cej; by�o to jak �agodne, trawiaste zbocze, troch� �liskie, lecz takukwiecone, �e przyjemnie by�o po nim schodzi�. Dla zbola�ego sercaKatarzyny ta letnia mi�o�� mia�a �wie�o�� r�y.
Kt�rego� wieczoru, kiedy przechadzali si� obydwoje po sadzie,spok�j nocy, g��boki cie� ga��zi pokrytych kwiatami i owocami, s�owami�o�ci szeptane przez Piotra pchn�y Katarzyn� w jego ramiona. Opar�ag�ow� na piersi m�odzie�ca, pozwoli�a mu si� obj��...
Przytuli� j� do siebie �agodnie i stali tak przez chwil�, nie �mi�c si�poruszy�, ws�uchuj�c si� w bicie swych serc. Katarzyna nareszcie poczu�asi� bezpieczna. Kocha� j�, nale�a� ca�kowicie do niej. Wystarczy�o jednos�owo, a nale�a�by do niej na ca�e �ycie. A on czeka� tylko na to w�a�nies�owo.
Podnios�a g�ow�, aby popatrze� poprzez ga��zie na rozgwie�d�oneniebo, lecz w tej w�a�nie chwili wargi m�odzie�ca przywar�y do jej warg,najpierw �agodnie, a potem chciwie. Czu�a, �e Piotr dr�y, i przywar�asilniej do jego okrytych jedwabiem ramion. Ten poca�unek by� jeszcze nie�mia�y. Katarzyna czu�a, �e Piotr powstrzymuje si�, aby nie zgnie�� jej wramionach, nie poci�gn�� na mi�kk� traw�. Us�ysza�a b�agalne pytanie:- Katarzyno, Katarzyno, kiedy b�dziesz moja? Widzisz przecie�, �enie mog� �y� bez ciebie.
- B�d� cierpliwy, przyjacielu.. Musisz da� mi jeszcze troch� czasu.
- Dlaczego? B�dziesz moja, czuj� to, jestem tego pewien! Przedchwil�, kiedy ci� ca�owa�em, dr�a�a�. Katarzyno, obydwoje jeste�mym�odzi, nami�tni.. dlaczego mamy czeka�, marnowa� pi�kne godziny,kt�re ofiarowuje nam czas? Wkr�tce b�d� musia� odjecha�. Wielu z moichtowarzyszy powr�ci�o ju� do walki, pozosta�em w�a�ciwie tylko ja, aAnglicy nadal zajmuj� lepsze pozycje w Maine i Normandii. Wyjd� zamnie, Katarzyno.
Potrz�sn�a g�ow�.
- Nie, Piotrze. . jeszcze nie! Jest zbyt wcze�nie. .
- Wi�c przynajmniej b�d� moja, a ja obiecuj� czeka� na ciebie. Gdyzostaniesz moj� �on�, b�d� ci�gle ci� adorowa�. Katarzyno, b�d� moja,zanim odjad�. Od pierwszego spotkania tw�j obraz nie daje mi spokoju zaka�dym razem, kiedy tylko zamkn� oczy.
Katarzyna poczu�a, �e si� czerwieni. Ona r�wnie� pami�ta�aniespodziewane wtargni�cie Piotra do komnaty podczas jej k�pieli.
Widzia� j� ju� bez odzienia i, co ciekawe, dzi�ki temu wydawa� jej si� kim�bliskim, jakby zna�a go ju� od dawna.
Wspar�a si� mi�kko na jego piersi. Jedn� r�k� przytula� j� do siebie,a drug� rozwi�zywa� powoli srebrne wst��ki kryzy, poszerzaj�c w tenspos�b skromne wyci�cie sukni i szukaj�c ciep�a jej cia�a. Pozwala�a muna to bierna i szcz�liwa, czujna jedynie na ogarniaj�cy j�, wyp�ywaj�cy ztajemnych g��bi jej cia�a, niepok�j.
Zdecydowanym ruchem zdj�� jej kryz� i ods�oni� ramiona.
Wydekoltowana sukienka ods�oni�a piersi, kt�re zacz�� delikatnie pie�ci�,chc�c obudzi� rozkosz w tym od dawna po��danym ciele. Osun�li si�powoli na traw�. Wszystkie zapachy lata sprzymierza�y si� przeciwwstydowi Katarzyny, kt�ra spocz�a na mi�kkiej trawie z zamkni�tymioczami, dr��ca od poca�unk�w Piotra. Pr�bowa� rozwi�za� szeroki pas usukni, lecz niecierpliwym, niezr�cznym d�oniom to si� nie udawa�o.
Zacz�a si� �mia� i unios�a si� nieco, aby mu pom�c. Nagle �miech zamar�jednak na jej ustach, zmieni� si� w okrzyk przera�enia. Obok nich sta�m�czyzna z obna�onym mieczem w d�oni. Rozpozna�a kr�tk� brod�Bernarda d'Armagnaca!
- Wstawaj, Piotrze de Breze, odpowiesz mi za to!
- Za co? - zapyta� m�odzieniec, podpar�szy si� na �okciu.
- O ile wiem, Katarzyna nie jest ani twoj� �on�, ani siostr�.
- Za to, �e� uw�acza� honorowi Arnolda de Montsalvy'ego, mojegotowarzysza broni, mojego przyjaciela! W czasie jego nieobecno�ci pilnuj�tego, co jest jego w�asno�ci�.
- W�asno�ci umar�ego? - zapyta� pogardliwie de Breze.
- Katarzyna jest wolna, zostanie moj� �on�, zostaw nas w spokoju.
Katarzyna odgad�a, �e Gasko�czyk ma ochot� powiedzie� wszystko,wykrzycze� prawd�. Przestraszy�a si� i szepn�a b�agalnie:- Bernardzie, lito�ci!
Zawaha� si�, po czym rzuci� ostro:- Nie wiesz, co m�wisz, panie! Chwy� za bro�, je�li nie chcesz,abym nazwa� ci� tch�rzem!
- Bernardzie - powt�rzy�a wystraszona Katarzyna. - Nie maszprawa... Zabraniam ci!
Z�apa�a Piotra za szyj�, nie�wiadoma swej nago�ci, szalona zprzestrachu, �e poleje si� krew. Ale odsun�� j� stanowczo.
- Zostaw mnie, Katarzyno! To nie twoja sprawa. Zosta�emzniewa�ony!
- Zabraniam wam si� bi� si�! Mog� si� kocha�, z kim mi si� podoba!
- Chcia�bym, pani - rykn�� Bernard z w�ciek�o�ci� - aby La Hire lubXaintrailles zobaczyli ci� w takim stanie, na wp� rozebran� jak jak��rozpustnic�, uczepion� samca, o kt�rego �ycie si� obawia! Udusiliby ci�od razu. Lepiej wygl�da�a� na stosie w Montsalvy.
- Za tak� obelg� zabij� ci�, Pardiac! - wrzasn�� Piotr z w�ciek�o�ci�,podnosz�c z trawy miecz. - Bro� si�!
Przy pierwszym uderzeniu mieczy posypa�y si� iskry. Dr��ca i choraze wstydu Katarzyna wycofa�a si� pod drzewa i machinalnie zacz�apoprawia� toalet�. W tej chwili nienawidzi�a samej siebie, zawstydzonas�owami Bernarda.
Walka by�a zaciek�a. Wydawa�o si�, �e si�y s� r�wne, Piotr de Brezeby� wy�szy i pot�niejszy, lecz Kadet Bernard dotrzymywa� mu krokudzi�ki zadziwiaj�cej wprost zr�czno�ci. Atakowa� i wycofywa� si� zszybko�ci� w�a. Ci�ki miecz wydawa� si� przed�u�eniem chudegoramienia. S�ycha� by�o szybkie oddechy walcz�cych.
Wsparta o chropowaty pie� Katarzyna stara�a si� uspokoi� bicieserca. Nie wybaczy�aby sobie, gdyby Piotr zosta� zabity, lecz gdyby �mier�dosi�g�a Bernarda, czu�aby si�, jakby to zgin�� Arnold. W ka�dym razie,je�li kt�ry� z nich zginie, ona b�dzie zha�biona i zostanie przep�dzona zdworu. Ca�y ci�ar jej winy spadnie na syna. Micha� zap�aci za b��dy swejmatki.
Za�ama�a r�ce, wstrzymuj�c szloch.
- Panie Bo�e, zlituj si� nade mn�! - szepn�a b�agalnie. - Zr�b co�,aby powstrzyma� t� walk�.
Od strony s�abo o�wietlonego o tej porze zamku nie dochodzi� �adend�wi�k. Szcz�k mieczy zdawa� si� wype�nia� powietrze. D�wi�cza� wuszach przera�onej Katarzyny niczym dzwon katedralny. Jak takipotworny ha�as m�g� nie zainteresowa� ciekawskich, chocia�by stra�y?
Nagle rozleg� si� cichy krzyk, kt�remu zawt�rowa�a Katarzyna.
Zraniony w rami� Piotr osun�� si� na ziemi�. Kadet Bernard cofn�� si� iopu�ci� miecz. Katarzyna rzuci�a si� w stron� rannego. Strugi krwi p�yn�yz rany, a grymas b�lu wykrzywia� pi�kn� twarz m�odzie�ca.
- Zabi�e� go, panie! - szepn�a zrozpaczona. - On umrze.
Ale Piotr uni�s� si� na ramieniu i pr�bowa� si� u�miechn��.
- Nie, Katarzyno!... Nie zabi� mnie. Wracaj szybko do zamku i niem�w nikomu o tym, co tu zasz�o.
- Nie zostawi� ci�, panie.
- Ale� tak! Nie ma powodu do obaw... On mi pomo�e - doda�,wskazuj�c ruchem g�owy przeciwnika.
- Dlaczego mia�by ci pom�c, skoro pragnie wy��cznie twojej�mierci?
W ciemno�ci b�ysn�y wilcze z�by Gasko�czyka, kt�ry spokojnieoczy�ci� miecz i wsadzi� go do pochwy.
- Zaprawd�, moja droga, nic nie wiesz o m�czyznach. Uwa�asz, �em�g�bym go zabi�? Masz mnie za rze�nika? Tw�j zalotnik, pani, dosta�lekcj�, na jak� zas�u�y�. Mam nadziej�, �e nauczy go to rozumu, ot iwszystko! Wracaj do siebie i milcz. Zajm� si� nim.
Pochyli� si� ju�, aby pom�c rannemu we wstawaniu, ale Piotrpowstrzyma� go ruchem d�oni.
- W takim razie odmawiam. Nigdy z niej nie zrezygnuj�, panieBernardzie. Tak wi�c, b�dziesz musia� mnie zabi�.
- No wi�c zabij� ci� p�niej! Kiedy wyzdrowiejesz - powiedzia�spokojnie Bernard. - Wracaj teraz do siebie, Katarzyno - doda� kr�tko - ipozw�l mi dzia�a�. �ycz� ci dobrej nocy.
Oddali�a si� pos�usznie, ujarzmiona rozkazuj�cym tonem jego g�osu,opu�ci�a ogr�d, przesz�a przez wysok�, jeszcze otwart� bram� prowadz�c�na dziedziniec zamku, nie wiedz�c nawet, w kt�r� stron� idzie. P�on�a zewstydu i poni�enia. Prowadzi� j� instynkt. Kiedy dosz�a do swej komnaty,zobaczy�a, �e na progu stoi Sara. Na ten widok wstyd zamieni� si� w z�o��.
Obrzuci�a Cygank� w�ciek�ym spojrzeniem.
- Kto przys�a� Kadeta Bernarda do sadu? To ty? Sara wzruszy�aramionami.
- Czy� ty oszala�a? Nawet nie wiedzia�am, �e wr�ci�. Widz�, �e tenBreze zawr�ci� ci w g�owie. Tracisz zdrowy rozs�dek...
- Zachowaj dla siebie te uwagi. Tak, pr�bowano go dzisiaj zabi�.
Kadet Bernard pojedynkowa� si� z nim... zrani� go. Ale wszyscy tracicieczas, bo nie uda si� wam nas rozdzieli�! Kocham go, s�yszysz? Kocham goi b�d� jego, kiedy tylko zechc�. A im szybciej, tym lepiej!
- Zgadzam si� z tob� - rzuci�a ch�odno Sara. - Zachowujesz si�dok�adnie jak kotka w rui. Potrzebujesz m�czyzny, to go bierz! Ale niewierz� nic a nic w twoj� mi�o�� do niego. Udajesz sama przed sob�,Katarzyno. Wiesz dobrze, �e si� ok�amujesz.
Obr�ciwszy si� na pi�cie, Sara wesz�a do ma�ego pokoiku, staranniezamykaj�c za sob� drzwi. Zaskoczona jej gwa�townym wyj�ciemKatarzyna patrzy�a na zamkni�te drzwi z os�upieniem. Poczu�a ucisk wgardle. Mia�a dziecinn� ochot� zap�aka�, znale�� schronienie w ramionachstarej przyjaci�ki. Ta wa��, kt�ra je rozdzieli�a, by�a dla niej bardziejbolesna, ni� chcia�a to przyzna�. Wykorzysta�a do obrony dum� i nagleokaza�o si�, �e duma ta jest bardzo krucha. Przez te wszystkie lata ��czy�oje tyle uczucia, tyle przyja�ni, tak wiele wsp�lnie do�wiadczy�y! Sarazast�pi�a jej matk�. Katarzynie wydawa�o si�, �e straci�a cz�stk� siebie.
Zrobi�a kilka krok�w w stron� drzwi, podnios�a r�k�, aby zastuka�,ale przypomnia�a sobie rannego Piotra, us�ysza�a jego s�owa mi�o�ci. Je�elipozwoli Sarze, ta bez wahania wyrwie j� z r�k m�odzie�ca. A Katarzynanie chcia�a straci� tego ju� nieoczekiwanego i tak kruchego szcz�cia. Jejr�ka opad�a powoli wzd�u� sukni. Jutro p�jdzie do Piotra, sama b�dzie si�nim opiekowa�, nawet je�li wszyscy dojrz� w tym przepowiedni�przysz�ego zwi�zku. A poza tym, kt� m�g�by jej przeszkodzi� sta� si�pani� de Breze? Piotr b�aga�, aby si� zgodzi�a, a ona mia�a na to ochot�.
Przekonana o swej racji osun�a si� na �o�e.
By�o ju� p�ne popo�udnie, kiedy Katarzyna opu�ci�a swoj� komnat�i skierowa�a swe kroki do wie�y Wielobocznej, gdzie mia� swoj� kwater�Piotr de Breze. Zas�aniaj�c si� migren�, wym�wi�a si� ze spaceru do sadu,gdzie kr�lowa Maria wraz z damami dworu zamierza�y sp�dzi� par�godzin na s�uchaniu pie�ni minstrela i wygrzewaniu si� w s�o�cu.
Prawd� powiedziawszy, migrena nie by�a ca�kiem udawana. Odsamego rana skronie Katarzyny �ciska�a metalowa obr�cz. M�oda kobietaspa�a bardzo �le i z trudem obudzi�a si� p�nym rankiem. Na pr�nowzywa�a Sar�, nikt nie odpowiada� i kiedy zaniepokojona zdecydowa�a si�przekroczy� pr�g zamkni�tych drzwi, stwierdzi�a, �e ubieralnia jest pusta.
Nie by�o nikogo, a na skrzyni le�a� kawa�ek pergaminu.
Dotkn�a go czubkiem palca z nagle �ci�ni�tym sercem, jakbyobawia�a si� potwierdzenia tego, co odgadywa�a. Kilka s��w nakre�lonychniezr�cznym pismem Sary wcale jej nie zaskoczy�o:
Czu�a si� samotna, opuszczona.. prawie wzgardzona! Wczorajmusia�a znosi� przepe�nione pogard� spojrzenie ksi�cia de Pardiaca, adzisiaj uciek�a od niej Sara. ��cz�ce je wi�zi jakby zosta�y nagleprzerwane... Wi�zi te, Katarzyna teraz to zrozumia�a, mia�y swe korzenieg��boko w sercu. Ich zerwanie pozbawi�o j� cz�ci jej samej.
W pierwszej chwili chcia�a wybiec z komnaty, kaza� �ciga� Sar� isprowadzi� j� si��. Musia�a odej�� wczesnym rankiem, kiedy otwartobramy, a wi�c nie zasz�a jeszcze daleko. Ale Katarzyna rozmy�li�a si�.
Mia�aby wys�a� po�cig za t� wspania�� kobiet� jak za jakim� z�oczy�c�?
Nie mog�a jej tego zrobi�. Jedynym rozwi�zaniem by�o uda� si� samej najej poszukiwanie... By�a na to zdecydowana.
W chwili kiedy ko�czy�a si� ubiera�, do drzwi zapuka� pa� ikl�kaj�c, wr�czy� jej wiadomo��, kt�ra tym razem pochodzi�a od Piotra:
Uda�a si� po prostu do Montsalvy... za jaki� czas wszystko si� u�o�y. Cowi�cej, wyruszenie w �lad za Sar� znaczy�oby, �e przywi�zuje do tejucieczki du�� wag�. To samo uczucie, kt�re wczoraj nie pozwoli�o jejzastuka� do drzwi, powstrzyma�o j� od osiod�ania konia.
Prawd� powiedziawszy, Katarzyna stara�a si� nie analizowa� swoichpoczyna�. Pod�wiadomie nie by�a z siebie dumna, ale im bardziej jejprawdziwa natura protestowa�a, tym bardziej ona sama umacnia�a si� wbuncie. U�miech Piotra na�o�y� opask� na jej oczy. By� zwiastunemczego�, na co nie mia�a ju� nadziei: mi�o�ci, przyjemno�ci, s�odyczy,mi�ego �ycia w �wiecie bez cierpienia, wszystkiego, co by�o udzia�emm�odo�ci. By�a niczym skowronek zachwycony po�yskuj�cym lustrem. Jejoczy nie chcia�y, nie mog�y zobaczy� niczego innego...
Przy wej�ciu do wie�y, gdzie mieszka� de Breze, ten sam pa� czeka�,aby zaprowadzi� j� do pana. Pok�oni� si� g��boko, a nast�pnie w milczeniuwywi�za� si� ze swej misji. Otworzy� jakie� drzwi i oczarowana Katarzynaznalaz�a si� w pomieszczeniu zalanym �wiat�em zachodz�cego s�o�ca,gdzie Piotr le�a� w �o�u.
- Nareszcie! - wykrzykn��, wyci�gaj�c w jej stron� obie r�ce,podczas gdy pa� wycofa� si� dyskretnie, a m�oda kobieta podesz�a do �o�a.
- Czekam ju� na ciebie, pani, tyle godzin!
- Zastanawia�am si�, czy przyj�� - wyszepta�a wzruszona jegowidokiem w tym �o�u.
Nigdy jeszcze nie wydawa� si� jej tak pi�kny, bardziej poci�gaj�cyjak w tej chwili. Jego mocna pier� rysowa�a si� na tle poduszek zczerwonego jedwabiu. Opatrunek zas�ania� lewe rami�, lecz Piotr niewydawa� si� bardzo cierpie�. Twarz mia� mo�e troch� blad�, lecz oczyb�yszcza�y. R�ce, kt�rymi trzyma� d�onie Katarzyny, by�y gor�ce, ale napewno nie tylko z powodu gor�czki.
- Zastanawia�a� si�, pani? - szepn�� z wyrzutem, staraj�c si�przyci�gn�� j� do siebie. - Dlaczego?
Opiera�a si� opanowana nag�ym za�enowaniem. Obecno�� wkomnacie m�czyzny wyda�a si� jej nagle nie na miejscu.
- Bo nie powinno mnie tu by�! Pomy�l, panie, co by si� sta�o, gdybykto� mnie tutaj zobaczy�. Po tym, co si� zdarzy�o wczoraj...
- Wczoraj nic si� nie zdarzy�o. Zwichn��em sobie rami�, spadaj�c zeschod�w. Troch� gor�czkuj�, wi�c zosta�em u siebie. C� w tymniezwyk�ego? Przysz�a�, pani, w swej anielskiej dobroci, aby dowiedzie�si�, jak si� czuj�. C� bardziej normalnego?
- A... Kadet Bernard?
- Poluje z kr�lem, kt�ry, jak zapewne wiesz, �ciga dzika od samegorana. A poza tym, czy s�dzisz, pani, �e pozwol�, aby ci� straszy�? Usi�d�tutaj. Jeste� zbyt daleko... Zdejmij welon, kryj�cy tw� urocz� twarz.
Pos�ucha�a, u�miechaj�c si�, wzruszona wymaganiamirozpieszczonego dziecka, kt�re tak mocno kontrastowa�o z jego wspania��sylwetk� m�czyzny.
- Dobrze - powiedzia�a. - Ale zostan� tylko przez chwil�. Kr�lwkr�tce powr�ci, a Kadet Bernard wraz z nim.
- Nie chc� wi�cej s�ysze� tego imienia, Katarzyno! - wykrzykn��czerwony ze z�o�ci m�odzieniec. - Jeste� wolna i nie ma powodu, abywtr�ca� si� do nas. Potraktowa� ci� niegodnie. Jeszcze si� z nim policz�.
Moja s�odka przyjaci�ko, pozw�l mi si� tob� opiekowa�.
- Przecie�... nie przeszkadzam ci w tym, panie - powiedzia�a zwestchnieniem Katarzyna. - Opiekuj si� mn�, m�j przyjacielu. Bardzo tegopotrzebuj�!
- A ja pragn� tego ze wszystkich si�. Jeszcze nie zrozumia�a�, jakbardzo ci� kocham, Katarzyno, w przeciwnym razie powiedzia�aby� �tak".
M�wi�c to, przyci�gn�� j� do siebie i delikatnie przywar� wargami dojej opuszczonych powiek. Jego g�os zmieni� si� w szept.
- Na co mamy czeka�? Od kiedy powr�ci�a� do �ask, wszyscyspodziewaj� si�, �e og�osimy nasze zar�czyny. Sam kr�l...
- Kr�l jest taki dobry... ale nie wiem, tak szybko...
- Szybko? Tyle kobiet wychodzi powt�rnie za m�� w miesi�c po�mierci ma��onka. Nie mo�esz by� sama w tym bezu�ytecznie pi�knym�wiecie. Potrzeba ci szpady i obro�cy, a dziecku potrzebny jest ojciec.
Jego usta przesuwa�y si� szybkimi poca�unkami w kierunku jej ust.
Przywar� do nich nami�tnie, a ona, szcz�liwa i pozbawiona wszelkichsmutk�w, zamkn�a oczy.
- Powiedz, �e mnie kochasz, moja mi�o�ci - poprosi� czule. - Zosta�moj� �on�! Powiedz �tak", Katarzyno, moja ukochana.
Te czu�e s�owa wyrwa�y Katarzyn� z oszo�omienia. �Mojaukochana"! Tak m�wi� do niej Arnold. . i z jakim uczuciem. Wydawa�o si�jej, �e s�yszy g�os ma��onka. �Katarzyno, moja ukochana". Nikt nie potrafi�m�wi� tego tak jak on... Oczy jej zwilgotnia�y, lecz szepn�a suchymiwargami:- Nie... to niemo�liwe!
Odsun�a si� od niego, zmuszaj�c do rozplecenia ramion, kt�rejeszcze przed chwil� �ciska�y j� tak mocno. Zapyta� z lekk� irytacj�:- Ale dlaczego niemo�liwe? Dlaczego? Ju� ci m�wi�em, pani, nikogoto nie zdziwi, a tym bardziej twoich bliskich. Nawet pani de Montsalvyspodziewa si�, �e zostaniesz moj� �on�. Dobrze rozumie, �e nie mo�esz�y� samotnie.
Katarzyna wsta�a gwa�townie. Poblad�a patrzy�a na Piotraniedowierzaj�cym, a jednocze�nie przestraszonym wzrokiem.
- Co powiedzia�e�, panie? �le us�ysza�am.
Zacz�� si� �mia�, ponownie wyci�gaj�c w jej stron� ramiona.
- Ale� jeste� wystraszona, pani. Moje serduszko, wyolbrzymiaszsprawy tak naturalne, a...
- Powt�rz, panie, co powiedzia�e� - rzek�a twardo Katarzyna. - Comoja te�ciowa mo�e mie� z tym wsp�lnego?
Piotr nie odpowiedzia� od razu. U�miech zgas� na jego ustach, a brwizmarszczy�y si� lekko.
- Nie powiedzia�em nic nadzwyczajnego! Jakim tonem do mnieprzemawiasz, najdro�sza!
- Zostaw ton, jakim si� do ciebie zwracam, i, na mi�o�� bosk�,odpowiedz! Co ma z tym wsp�lnego pani de Montsalvy?
- Prawd� m�wi�c, niewiele. Powiedzia�em tylko, i� spodziewa si�, �ezostaniesz moj� �on�. W czasie pobytu u niej w Montsalvy zwierzy�em si�jej z mojej wielkiej mi�o�ci do ciebie i wyjawi�em m� gor�c� ch��po�lubienia ci� i wiar�, �e ci� do tego przekonam. To normalne... takbardzo obawia�em si�, i� zechce, aby� �y�a wspomnieniami u jej boku wOwernii. Ale ona to zrozumia�a.
- Co zrozumia�a? - zapyta�a Katarzyna z b�lem w g�osie. - Dlaczegoo�mieli�e� si� jej o tym m�wi�? Kto ci pozwoli�?
Zmieniona twarz ukochanej zrobi�a na Piotrze wra�enie.
Wyczuwaj�c instynktownie, �e musi si� broni� przeciwnieprzewidzianemu niebezpiecze�stwu, okr�ci� si� prze�cierad�em iwyskoczy� z �o�a. Katarzyna osun�a si� na �aw� z oczami ci�kimi odpowstrzymywanych �ez i dr��cymi r�kami. Powtarza�a:- Dlaczego... dlaczego to zrobi�e�, panie? Nie mia�e� prawa.
Ukl�k� przy niej i uj�� w d�onie jej lodowate r�ce.
- Katarzyno - szepn��. - Nie rozumiem twej rozpaczy. Przyznaj�, �emo�e pospieszy�em si� troch�, ale chcia�em si� zorientowa�, czy nie b�dzieprzeszk�d, je�li zdecydujesz si� mnie po�lubi�. Wcze�niej czy p�niej,jakie to ma znaczenie?
By�o mu naprawd� przykro, zrozumia�a to i nie mog�a mie� mu zaz�e. Wyrwana gwa�townie z marze�, kt�rymi �y�a od tygodni, wini�a tylkosam� siebie. Popatrzy�a na niego ze smutkiem w oczach.
- A co powiedzia�a moja te�ciowa, panie?
- I� ma nadziej�, �e b�dziemy szcz�liwi, �e zapewni� ci pozycj� i�ycie, na jakie zas�ugujesz.
- Tak powiedzia�a? - zapyta�a Katarzyna ze �ci�ni�tym gard�em.
- Ale� tak. Widzisz wi�c, �e niepotrzebnie si� martwisz. Odpychaj�cramiona usi�uj�ce j� powstrzyma�, Katarzyna wsta�a.
- Niepotrzebnie... Pos�uchaj, Piotrze: �le zrobi�e�, m�wi�c to tejszlachetnej kobiecie.
Poderwa� si� gwa�townie. By� z�y i chwyci� j� za ramiona.
- Przesta� si� tak dziwnie zachowywa�! Popatrz na mnie, pani. To,co m�wisz, jest g�upie. Nie zrobi�em jej krzywdy i nie masz prawa kara�nas za to. To duma przemawia przez ciebie, Katarzyno, a prawda jest taka,�e obawiasz si� os�du. Ale nie masz racji. Jeste� wolna, m�wi�em ci to storazy i powtarzam jeszcze raz. Tw�j ma��onek nie �yje.
- �yje! - rzuci�a Katarzyna w rozpaczy.
Piotr ugi�� si� pod ci�arem tych s��w. R�ce opad�y mu bezw�adnie.
- �yje? Co chcesz przez to powiedzie�?
- Nic ponad to, co us�ysza�e�. M�j ma��onek umar� dla ludzi i �wiata,lecz nie umar� dla Pana.
- Nie rozumiem... wyt�umacz mi.
Jeszcze raz opowiedzia�a bolesn� histori�, wyzna�a straszn� prawd�,a w miar� jak m�wi�a, czu�a si� wyzwolona. By�o tak, jakby odrzuci�a ca�eupojenie ostatnich dni, ten poci�g jednocze�nie romantyczny i zmys�owy,kt�ry rzuci� j� w ramiona m�odzie�ca. Przywo�uj�c Arnolda do �ycia,odzyska�a �wiadomo�� swej mi�o�ci do niego. Wydawa�o si� jej, �e mo�esi� od niego odwr�ci�, zapomnie� o nim, ale oto o�y� na nowo, obecnymi�dzy ni� a m�czyzn�, kt�rego, jak jej si� wydawa�o, kocha�a. Kiedypowiedzia�a wszystko, spojrza�a Piotrowi prosto w oczy.
- Teraz wiesz, panie, wszystko... Wiesz, �e m�wi�c tej biednej matceo ma��e�stwie, pope�ni�e� z�y uczynek. . za kt�ry jestem ca�kowicieodpowiedzialna. Nie powinnam by�a dawa� ci najmniejszej nadziei.
Odwr�ci� si�. Wyda�o si� nagle, �e postarza� si� o dziesi�� lat.
- To straszne, Katarzyno... i bardzo �a�uj�... Ale o�mielam si�powiedzie�, �e to w niczym nie zmienia mej mi�o�ci do ciebie ani mejdecyzji po�lubienia ci� wcze�niej czy p�niej. Moja ukochana, b�d� naciebie czeka� tak d�ugo, jak b�dzie potrzeba.
- �Moja ukochana" - szepn�a. - On mnie tak nazywa�... M�wi� to takpi�knie.
De Breze zesztywnia�, gdy� to por�wnanie nie by�o dla niegokorzystne.
- M�wi� to z ca�ego serca... Katarzyno - powiedzia� oburzony. Obud� si�! Cierpia�a� bardzo, ale jeste� m�oda, pe�na �ycia. Kocha�a�swego ma��onka, kiedy by�o to mo�liwe. Ale nie mo�esz ju� nic dla niegozrobi�... A teraz kochasz mnie.
- Nie!
Kiedy cofn�� si� o krok ze �ci�gni�tymi rysami i b�yskiem z�o�ci woczach, powt�rzy�a:- Nie, Piotrze, nie kocham. . Wierzy�am w to przez chwil�,przyznaj�, nawet jeszcze godzin� temu w to wierzy�am. Ale otworzy�e� mioczy. S�dzi�am, �e mog� ci� pokocha�, lecz myli�am si�... Nigdy niepokocham innego m�czyzny, bo kocham Arnolda.
- Katarzyno! - j�kn�� bole�nie.
- Nie mo�esz tego zrozumie�, Piotrze. Zawsze kocha�am tylko jego,oddycha�am tylko dla niego... Jestem cia�em z jego cia�a i cokolwiek bymu si� sta�o, jakiekolwiek nieszcz�cia by go dotkn�y, b�dzie dla mnietym jedynym... jedynym m�czyzn� na �wiecie. Sara opu�ci�a mnie dzisiajrano z twojego powodu, a ona si� nie myli. Nale�� do Arnolda... wy��czniedo niego. Dop�ki b�dzie tli�o si� we mnie �ycie, tak ju� pozostanie.
Zapad�o milczenie. Piotr odsun�� si� od niej i podszed� do okna.
S�o�ce prawie zasz�o, z�ociste �wiat�o stawa�o si� powoli fioletowe...
Zza rzeki doszed� d�wi�k tr�bki, potem nast�pnej, a odpowiedzia�oim szczekanie sfory ps�w.
- Kr�l wraca - powiedzia� odruchowo Piotr. G�uchy d�wi�k jegog�osu wywo�a� u Katarzyny dr�enie.
Odwr�ci�a si� w stron� Piotra. Nie patrzy� na ni�... Sta� nieruchomoprzy oknie.
Zdawa� si� zastanawia� z opuszczon� g�ow�, lecz nagle Katarzynaspostrzeg�a, �e jego ramiona dr��. Zrozumia�a, �e p�acze... Poczu�aolbrzymi� lito��. Powoli podesz�a, podnios�a r�k�, aby j� po�o�y� na jegoramieniu, ale nie odwa�y�a si�.
- Piotrze - szepn�a - chcia�abym, aby� si� nie smuci�.
- Nie mo�esz temu zapobiec - odpowiedzia� twardo. Ponowniezaleg�a mi�dzy nimi cisza, a potem nie odwracaj�c si�, zapyta�:- Co zrobisz, pani?
- Wyjad� - odpowiedzia�a bez wahania. - Pojad� do rodziny, powiemim, �e nic si� nie zmieni�o, �e nadal jestem jego �on�. .
- A potem w tych swoich g�rach b�dziesz czeka�a na �mier�? zapyta� z gorycz�.
- Nie... potem wyrw� Arnolda z tego strasznego lazaretu, gdziepozwoli�am mu si� zaszy�, zabior� w jaki� odleg�y, spokojny zak�tek ipozostan� z nim a�. .
Panem de Brezem wstrz�sn�� dreszcz przera�enia. Odwr�ci� si�gwa�townie, zwracaj�c ku m�odej kobiecie zrozpaczon� twarz.
- Nie mo�esz tego zrobi�... Masz syna, nie masz prawa pope�ni�samob�jstwa, i to w tak straszny spos�b.
- To �ycie bez niego jest samob�jstwem... Spe�ni�am swoje zadanie.
R�d Montsalvych ponownie sta� si� tym, czym by�. La Tremoille zosta�pokonany. Teraz mog� pomy�le� o sobie... i o nim.
Nie czyni�c najmniejszego ha�asu, podesz�a do drzwi i otworzy�a je.
Za nimi czeka� pa�. Na progu jeszcze si� odwr�ci�a. Stoj�cy przy okniePiotr uczyni� ruch, jakby wyci�ga� ramiona.
- Katarzyno - szepn�� b�agalnie. - Zosta� ze mn�!
Ona jednak potrz�sn�a g�ow�, u�miechaj�c si� �agodnie.
- Nie, Piotrze. Zapomnij o mnie. Tak b�dzie lepiej.
Nast�pnie, jakby obawiaj�c si� tego g�osu, kt�ry j� tak wzrusza�,odwr�ci�a si� szybko i zbieg�a po schodach.
Kiedy wysz�a na dziedziniec, graj�cy na rogach my�liwi przeje�d�aliprzez bram�. Po�r�d nich dostrzeg�a kr�la, a tu� obok niego drobn� posta�u�miechni�tego Bernarda d'Armagnaca.
Raptem ma�y dziedziniec zape�ni� si� pe�nym �ycia, kolorowymt�umem. Przybieg�o par� dam, inne wygl�da�y przez okna, �artuj�c zmy�liwymi. S�ycha� by�o okrzyki i wybuchy �miechu. Tym razemKatarzyna nie mia�a ochoty przy��czy� si� do nich. Znowu zaw�adn�a ni�my�l o Arnoldzie. Od tych ludzi oddziela� j� mur, zbyt wysoki, aby da�osi� go przekroczy�. Tylko jedna d�o� mog�aby wprowadzi� j� z powrotemdo tego �wiata, kt�ry sta� si� jej obcy. Ta d�o� nie mia�a jednak ani prawa,ani mo�liwo�ci, aby to uczyni�. Ale tak naprawd�, nie mia�o to znaczenia.
Musia�a p�j�� za przeznaczeniem i teraz spieszno jej by�o do swoich.
* * *
Nast�pnego ranka Katarzyna po�egna�a si� z kr�lem, uprzednio ztrudem uzyskawszy od kr�lowej Marii zgod� na wyjazd, gdy� ta nie mog�azrozumie� jej po�piechu.
- Dopiero co przyjecha�a�, moja droga. Czy ju� si� nami znudzi�a�?
- Nie, pani... ale t�skni� za synem i jestem potrzebna w Montsalvy.
- Wi�c jed�, lecz wr�� z dzieckiem najszybciej, jak b�dzie tomo�liwe. Znajdziesz miejsce w�r�d moich dam dworu, a delfin ju�wkr�tce b�dzie potrzebowa� pazi�w.
Karol VII powiedzia� m�odej kobiecie mniej wi�cej to samo i doda�:- Tak pi�knych kobiet nie spotyka si� cz�sto, a ty, pani, ju� chcesznas opu�ci�? C� jest takiego w Owernii, �e tak pragniesz si� tam uda�?
- To wspania�a kraina, panie, i na pewno by� j� pokocha�. Czeka tamna mnie syn. I ruiny...
Zmarszczka pojawi�a si� na czole kr�la, ale zaraz znik�a podu�miechem.
- A ty, pani, czujesz si� na si�ach, aby wzi�� si� za odbudow�?
Wspaniale, pani Katarzyno! Lubi�, kiedy kobieta ��czy w sobiezdecydowanie, energi� i tyle urody. Ale czy znajdzie si� tam miejsce dlamego przyjaciela, Piotra de Brezego? Czy pojedzie z tob�, pani? Bardzo gotutaj potrzebuj�...
Katarzyna zesztywnia�a i opu�ci�a oczy, pr�buj�c opanowa�zmieszanie. Nie by�a jeszcze ca�kowicie wyleczona z marze�. Imi� Piotrawywo�ywa�o bolesne wspomnienia.
- On nie pojedzie ze mn�, panie. Pan de Breze jest moim dobrymprzyjacielem, prawdziwym rycerzem. Ale ma swoje �ycie, tak jak ja mamswoje. Wzywa go pole walki, a ja musz� zaj�� si� domem.
Karolowi nie by�o brak og�ady. Z lekkiego dr�enia g�osu m�odejkobiety wywnioskowa�, �e co� si� wydarzy�o i wi�cej nie nalega�.
- Czas jest pomocny w wielu sprawach, pi�kna pani... przez momentmy�la�em, �e b�dziemy mie� wkr�tce zar�czyny, ale, jak wida�, myli�emsi�. Czy pozwolisz jednak, pani Katarzyno, aby kr�l da� ci rad�? Niechcia�bym, aby� w przysz�o�ci czego� �a�owa�a. To by�oby niesprawiedliwe.
Wzruszona kr�lewsk� troskliwo�ci� bardziej, ni� chcia�a przyzna�,Katarzyna ukl�k�a, aby poca�owa� d�o� Karola. U�miechn�a si� dzielnie.
- Nie b�d� niczego �a�owa�a. Ale jestem waszej wysoko�ciwdzi�czna za dobro�. Nigdy jej nie zapomn�.
U�miechn�� si� do niej z nie�mia�o�ci�, jak� zawsze odczuwa� wobecno�ci pi�knych kobiet.
- By� mo�e wkr�tce udam si� do Owernii - powiedzia� w zadumie. Wi�c jed� teraz, ksi�no de Montsalvy. Jed� spe�ni� swoje zadanie. Wiedztylko, �e kr�l ma nadziej� zobaczy� ci� w niedalekiej przysz�o�ci... I �ezabierasz ze sob� jego szacunek.
Odszed�, pozostawiaj�c po�rodku wielkiej sali kl�cz�c� Katarzyn�.
S�ysza�a jego cichn�ce kroki i wsta�a powoli. By�a troch� mniej smutna.
Przepe�nia�a j� duma. Karol rozmawia� z ni� nie jak z kobiet�, lecz jak zjednym z kapitan�w, tak jak z pewno�ci� rozmawia�by z Arnoldem.
Musia�a jeszcze po�egna� si� z kr�low� Jolant�. Uda�a si� do niejnatychmiast, maj�c zamiar po raz trzeci poda� to samo wyt�umaczenie, alenie by�o to potrzebne. Kr�lowa Czterech Kr�lestw u�ciska�a j� tylko.
- Dobrze robisz - powiedzia�a. - Tego si� po tobie spodziewa�am.
M�ody Breze nie by�by dla ciebie odpowiedni. . w�a�nie dlatego, �e jestm�ody.
- Je�li tak uwa�asz, kr�lowo, czemu mi o tym nie powiedzia�a�?
- Bo przecie� chodzi o twoje �ycie. Nikt nie ma prawa kierowa�losem innych. Nawet... co ja m�wi�... przede wszystkim stara kr�lowa.
Wracaj do Owernii. Nie brak tam pracy. Potrzebujemy w naszychprowincjach ludzi takich jak Montsalvy. Ludzie waszego pokroju, mojadroga, s� tacy jak g�ry w tej krainie: nie mo�na ich zniszczy�! Ale niechcia�abym ci� straci� ca�kowicie.
Ruchem d�oni Jolanta wezwa�a do siebie Ann� de Bueil, kt�ra jakzwykle haftowa�a co� przy kominku.
- Podaj mi szkatu�k� z ko�ci s�oniowej - poleci�a kr�lowa.
Kiedy dw�rka j� przynios�a, kr�lowa zanurzy�a w niej d�ugie,szczup�e palce i wyci�gn�a wspania�y pier�cie� ze szmaragdem i zwygrawerowanym herbem, kt�ry poda�a zaskoczonej Katarzynie.
- Dawno temu emir Saladin da� ten szmaragd jednemu z moichprzodk�w, kt�ry wybawi� go od �mierci. We� go, Katarzyno, na pami�tk�,na znak mojej przyja�ni i wdzi�czno�ci dla ciebie. Dzi�ki tobie mo�emy wko�cu sprawowa� w�adz�, kr�l i ja.
Katarzyna zacisn�a dr��c� d�o� na wspania�ym klejnocie. Nast�pnieukl�k�a, aby uca�owa� d�o� swej pani.
- Pani... Taki wspania�y prezent! Nie wiem, co powiedzie�...
- Nie m�w nic. Jeste� taka jak ja: wzruszenie nie pozwala ci znale��odpowiednich s��w i tak jest bardzo dobrze. Ten pier�cie� przyniesie ciszcz�cie i mo�e b�dzie ci pomocny. Wszyscy moi poddani we Francji, wHiszpanii, a tak�e na Sycylii, Cyprze i w Jeruzalem na widok tego klejnotuoka�� ci pomoc. Daj� ci go jako list �elazny, gdy� czuj�, �e mo�esz gopotrzebowa�. Zale�y mi, aby ci� kiedy� zn�w zobaczy� i to w dobrymzdrowiu.
Audiencja by�a sko�czona. Katarzyna uk�oni�a si� po raz ostatni. �egnaj, pani...
- Nie, Katarzyno - u�miechn�a si� kr�lowa. - Nie �egnaj, lecz dowidzenia. Niech ci� B�g prowadzi!
Je�li Katarzyna s�dzi�a, �e to ju� koniec po�egna�, by�a w b��dzie.
Gdy wysz�a na dziedziniec, aby uda� si� do kancelarii po dokumentrehabilitacyjny, wpad�a prosto na Bernarda d'Armagnaca, kt�ry chodzi� podziedzi�cu tam i z powrotem, jakby na kogo� czeka�. Nie widzia�a go odczasu wydarze� w sadzie i spotkanie nie sprawi�o jej najmniejszejprzyjemno�ci. Chcia�a przej��, udaj�c, �e go nie dostrzega, ale rzuci� si� wjej stron�.
- Czeka�em na ciebie, pani. W zamku m�wi si� tylko o twoimwyje�dzie. Kiedy dowiedzia�em si�, �e jeste� u kr�lowej Jolanty,postanowi�em na ciebie zaczeka�. Ani ty, ani ona nie nale�ycie do kobietprzed�u�aj�cych po�egnania.
- Masz racj�. �egnaj ksi���! - powiedzia�a ch�odno Katarzyna.
Skruszony u�miech zmarszczy� inteligentn� twarz gasko�skiegoszlachcica.
- Ach! Widz�, �e jeste� bardzo na mnie obra�ona! Pewnie maszracj�. Przychodz� prosi� ci� o wybaczenie, Katarzyno. Tamtej nocy by�emw�ciek�y. Mog�em was zabi�.
- Ale tego nie zrobi�e�, panie. Wierz mi, jestem ci bardzo wdzi�czna.
S�dzi�a, �e jej godna postawa zawstydzi Kadeta Bernarda. Ku jejwielkiemu zaskoczeniu nic takiego nie nast�pi�o. Gasko�czyk wybuchn���miechem.
- Katarzyno, przesta� si� d�sa�. Wierz mi, to do ciebie nie pasuje!
- Pasuje czy nie, niczego innego nie mam w zanadrzu. S�dzisz,panie, �e po tym wszystkim rzuc� ci si� na szyj�?
- Powinna�, pani. Uratowa�em ci� przecie� od strasznego g�upstwa.
Gdyby� uleg�a zalotom tego bawidamka, �a�owa�aby� teraz z ca�ego serca.
- Co mo�esz wiedzie� na ten temat?
- Przesta�, pani. Breze nie umar� od ciosu mego miecza. Gdyby ci nanim naprawd� zale�a�o, posz�aby� do jego komnaty jeszcze tej samej nocy,a nie uczyni�a� tego.
- Posz�am nast�pnego dnia.
- Ale wysz�a� stamt�d z zaczerwienionymi oczami i z min� kogo�,kto podj�� wa�n� decyzj�. Widzisz, pani, �e jestem dobrze poinformowany.
- Co� mi m�wi, �e twoi szpiedzy nie powiedzieli ci wszystkiego.
- Tak, Katarzyno! Przypomnia�a� sobie o ma��onku. Gdyby tak nieby�o, dlaczego opuszcza�aby� zamek? Dlaczego Breze przejecha� przedgodzin� przez zwodzony most na czele swojego oddzia�u? Pojecha� napomoc panu de Lore, kt�rego Anglicy zaatakowali w twierdzy SaintCeneri.
- Ach! - szepn�a cicho m�oda kobieta. - Wi�c on wyjecha�?
- Tak. Wyjecha�. Bo go odepchn�a�! Nie zawiod�em si� na tobie,Katarzyno. Jeste� t�, kt�r� wybra� wielki Montsalvy. Chcesz, �eby�myzawarli pok�j? Mam wielk� ch�� ponownie zosta� twoim przyjacielem.
Jego �al i skrucha by�y autentyczne, a Katarzyna nie umia�a d�ugo si�gniewa� na kogo�, kto potrafi� przyzna� si� do b��d�w. U�miechn�a si� iwyci�gn�a r�ce do m�odzie�ca. - Ja r�wnie� si� myli�am. Zapomnijmy o wszystkim, Bernardzie...
Przyjed� do Montsalvy, kiedy b�dziesz w Lectoure. Jeste� tam zawsze milewidziany. Powierz� ci Micha�a, kiedy przyjdzie czas, aby zosta� paziem.
Wierz�, �e potrafisz uczyni� go takim, jakim chcia�by go widzie� Arnold.
A teraz po�egnajmy si�.
- Mo�esz na mnie liczy�! Do widzenia, pi�kna Katarzyno.
Zanim zda�a sobie spraw�, wzi�� j� za ramiona i uca�owa� w policzki.
- Powiem panom Xaintrailles'owi i La Hire'owi, jakim jeste�dzielnym kapitanem. Chcia�em da� ci na drog� eskort�, ale zdaje si�, �ekr�l ju� o to zadba�.
- Na szcz�cie tak. Wol� kogo� bardziej spokojnego od tychpiekielnych Gasko�czyk�w. Aby utrzyma� ich w ryzach, potrzeba silnejr�ki, a ja nie jestem Arnoldem de Montsalvym!
Kadet Bernard, kt�ry ju� si� oddala�, zatrzyma� si�, odwr�ci� nachwil�, popatrzy� na Katarzyn� i rzek� powa�nie:- S�dz�, �e jeste�.
* * *
Kiedy nast�pnego ranka Katarzyna przeje�d�a�a ko�o wie�yZegarowej, dachy Chinon i spokojne wody rzeki Vienne roz�wietla�ajutrzenka. Wszystkie dzwony miasta bi�y na Anio� Pa�ski, a unosz�cy si�w powietrzu d�wi�k dotar� a� do ma�ej grupki ludzi wyje�d�aj�cych zzamku. Eskorta, kt�r� kr�l da� do dyspozycji Katarzynie, sk�ada�a si� zBreto�czyk�w. Na ich czele sta� Tristan Eremita, kt�ry poprzedniegowieczoru poinformowa� Katarzyn�, �e b�dzie jej towarzyszy� a� doMontsalvy, a nast�pnie do��czy do konetabla Richemonta w Parthenay.
Bardzo si� z tego ucieszy�a. Kr�l nie m�g� lepiej wybra�. Ten cichyFlamandczyk bardzo si� nadawa� do takiego zadania. Cechowa�y gozimna krew, przebieg�o��, spokojna odwaga i umiej�tno�� dowodzenia.
Powiedzia�a mu to.
- Zajdziesz daleko, przyjacielu Tristanie. Masz wszelkie dane, abysta� si� kim� wa�nym.
Zacz�� si� �mia�.
- Nie dalej jak wczoraj... powiedziano mi to samo. Czy wiesz, paniKatarzyno, �e nasz dziesi�cioletni delfin zainteresowa� si� moj� osob�?
Obieca� mi, �e si� mn� zajmie, kiedy zostanie kr�lem. To chyba naszewyczyny przeciw panu de La Tremoille'owi zrobi�y na nim wra�enie.
Oczywi�cie nie przywi�zuj� zbyt du�ej wagi do tego rodzaju obietnic.
Ksi���ta, zw�aszcza m�odzi, nie maj� dobrej pami�ci.
Katarzyna potrz�sn�a g�ow�. Przypomnia�a sobie badawcze, ostre iz trudem daj�ce si� wytrzyma� spojrzenie delfina Ludwika. Spojrzenie,kt�re nie potrafi zapomnie�.
- S�dz�, �e b�dzie o tym pami�ta� - powiedzia�a kr�tko.
Tristan potrz�sn�� tylko g�ow� z pow�tpiewaniem. Jecha� terazspokojnie obok niej, troch� oci�a�y, jak cz�owiek znaj�cy d�ugie imonotonne jazdy, umiej�cy spa� w siodle. Z kapturem naci�gni�tym naoczy, aby ochroni� je przed promieniami wschodz�cego s�o�ca, poddawa�si� miarowemu marszowi konia.
Katarzyna na�o�y�a ch�opi�cy str�j, kt�ry mia�a na sobie,opuszczaj�c Angers. Lubi�a wk�ada� m�skie odzienie, w kt�rym czu�a si�swobodniej. Z nogami wygodnie u�o�onymi w strzemionach, spogl�da�a namiasto, jakby widzia�a je po raz pierwszy. Odnios�a w nim zwyci�stwo,kt�rego pragn�a, i jeszcze inne, nieoczekiwane - nad sam� sob�. Chinonsta�o si� jej bardzo drogie w momencie, kiedy je opuszcza�a.
Poczciwi ludzie zaczynali dzie�. Ze wszystkich stron s�ycha� by�otrzask odmykanych okiennic, otwierano sklepiki i stragany. Wczorajszasilna ulewa obmy�a drobny bruk. Kiedy przybyli do wielkiegoskrzy�owania, Katarzyna dostrzeg�a w pobli�u studni kilkunastoletni�dziewczynk�, kt�ra, siedz�c na cembrowinie, wi�za�a bukiety r�. Te r�eby�y takie �wie�e... i przypomina�y Katarzynie inny bukiet, kt�rywrzucono jej kt�rego� wieczoru przez okno w ober�y im� Baranka.
Zatrzyma�a konia tu� obok kwiaciarki.
- Twoje r�e s� pi�kne. Sprzedaj mi jeden bukiet. Dziewczynkapoda�a jej najpi�kniejszy.
- Nale�y si� pi�� centym�w, szlachetny panie - powiedzia�a,k�aniaj�c si� z u�miechem, ale zaraz poczerwienia�a jak wi�nia, bior�cz�ot� monet�, kt�r� dosta�a w zamian za kwiaty, i wykrzykn�a rado�nie: Och! Dzi�kuj�, szlachetny panie!
Katarzyna ruszy�a w dalsz� drog�, kieruj�c si� w stron� mostufortecznego na rzece Vienne. Zanurzy�a twarz w kwiatach i z zamkni�tymioczami wdycha�a cudowny zapach. Tristan zacz�� si� �mia�.
- D�ugo ju� nie zobaczymy takich r�. W tej biednej Owernii nierosn� wcale. Ich dom jest tutaj, w Turenii.
- Dlatego je kupi�am. B�d� przywo�ywa� t� s�odk� krain� nad Loar� ijeszcze inne wspomnienia... wspomnienia, kt�re mo�e odejd�, kiedy tekwiaty zwi�dn�.
Zbrojny oddzia� przekroczy� most, pozdrawiany przez �o�nierzy zestra�y, kt�rzy rozpoznali ludzi konetabla. Po drugiej stronie rzeki konieruszy�y galopem. Katarzyna i jej eskorta znikn�li w tumanie kurzu.
By�o ju� dobrze po dziesi�tej wiecz�r i dawno zapad� zmrok, kiedyKatarzyna i Tristan Eremita wraz z eskort� zacz�li zbli�a� si� doMontsalvy, kresu wyczerpuj�cej podr�y. S�o�ce osuszy�o drogi z b�ota,zamieniaj�c je w kurz. Na szcz�cie dobra pogoda pozwala�a na spanie podgo�ym niebem i d�ug� jazd�. Wzi�li du�o �ywno�ci na drog�, wi�c wzajazdach zatrzymywali si� rzadko. W wi�kszo�ci zreszt� nie mo�na by�onic dosta�.
W miar� jak si� zbli�ali do celu, niecierpliwo�� Katarzyny zdawa�asi� rosn��, a dobry humor ca�kiem j� opu�ci�. Niewiele m�wi�a igodzinami jecha�a z oczami utkwionymi gdzie� przed siebie, jakby gna� j�gor�czkowy po�piech. Tristan obserwowa� j� z boku, nie o�mieliwszy si�zadawa� pyta�. P�dzi�a najszybciej, jak to by�o mo�liwe, wzdychaj�c zez�o�ci�, kiedy trzeba by�o si� zatrzyma�. Ale konie potrzebowa�ywypoczynku.
Kiedy jednak przejechali przez Aurillac, Katarzyna kaza�a zwolni�,jakby obawiaj�c si� zbli�y� do tych g�r, w�r�d kt�rych nadal bi�o serceArnolda. A kiedy oczom ich ukaza�y si�, niczym ciemna korona, mury iwie�e Montsalvy, zatrzyma�a konia i sta�a przez chwil� nieruchomo, ze�ci�ni�tym sercem, spogl�daj�c na pejza�, z kt�rym nie mia�a czasu si�oswoi�.
Zaniepokojony Tristan podjecha� do niej.
- Co si� z tob� dzieje, pani Katarzyno?
- Nie wiem... przyjacielu Tristanie, nagle poczu�am strach!
- Strach przed czym?
- Nie wiem - powt�rzy�a. - Jakby jakie�... przeczucie.
Nigdy jeszcze nie czu�a czego� podobnego: d�awi�cego l�ku przedtym, co czeka�o j� za tymi niemymi murami. Pr�bowa�a sobiewyt�umaczy�, �e nic si� nie dzieje. Przecie� tam by� Micha�, Sara, Walter.
Jednak nawet obraz synka nie odsun�� tego uczucia. Zwr�ci�a wzrok wstron� Tristana.
- Jed�my - powiedzia�a w ko�cu. - Ludzie s� zm�czeni.
- Ty r�wnie�, pani - rzek� Flamandczyk. - W drog�!
O tej porze bramy by�y ju� zamkni�te, wi�c Tristan wyci�gn�� zzapasa r�g i zatr�bi� trzy razy. Po chwili zza blanki wychyli� si� cz�owiek zlatarni�.
- Kto tam?
- Otwieraj - krzykn�� Tristan. - Szlachetna pani Katarzyna deMontsalvy wraca do dworu. Otwieraj!
Stra�nik wyda� nieartyku�owany d�wi�k. �wiat�o znik�o, a w chwil�p�niej ci�ka brama otworzy�a si� ze zgrzytem. Cz�owiek pojawi� si�ponownie i podszed� do koni, podnosz�c latarni�.
- To rzeczywi�cie nasza pani - powiedzia� uradowany. - Niech B�gci� b�ogos�awi, bo przybywasz w por�. Pos�a�em po zarz�dc�, abyprzywita� ci� godnie.
Rzeczywi�cie, jedyn�, w�sk�, uliczk� grodu bieg�a ko�ysz�ca si�posta�. Uradowana Katarzyna pozna�a starego Saturnina. Bieg� tak szybko,jak pozwala�y mu stare nogi i wykrzykiwa�:- Pani Katarzyna! Powr�ci�a pani Katarzyna! Powr�ci�a nasza pani.
Dzi�ki ci Wszechmog�cy!
By� bardzo zdyszany. Wzruszona i lekko rozbawiona Katarzynachcia�a zeskoczy� z konia, aby go powita�, lecz on rzuci� si� w jej stron�.
- Zosta� w siodle, pani. Stary Saturnin chce ci� poprowadzi� doopactwa, jak niegdy� prowadzi� ci� do swego folwarku.
- Jestem taka szcz�liwa, �e ci� widz�, Saturninie, i �e jestem wMontsalvy.
- Zobacz, szlachetna pani, jak wszyscy ciesz� si� z twego powrotu.
Rzeczywi�cie, jakby za spraw� czar�w, wsz�dzie otwiera�y si� okna idrzwi, a z nich wychyla�y si� postacie dzier��ce w r�kach �uczywa. Wjednej chwili uliczka roz�wietli�a si�, a zgodny ch�r radosnych g�os�w j��wykrzykiwa�:- Wr�ci�a nasza pani!
- Zazdroszcz� ci - szepn�� Tristan. - Takie powitanie musi ci� bardzoradowa�.
- To prawda. Nie spodziewa�am si� tego, przyjacielu Tristanie.
Jestem taka szcz�liwa... Taka szcz�liwa!
Mia�a w oczach �zy. Sztywny z dumy Saturnin uj�� konia za uzd� iprowadzi� powoli ulic�. Katarzyna przejecha�a wzd�u� dw�ch szpaler�wludzi; p�on�ce �uczywa roz�wietla�y ich radosne twarze. Wida� by�ojedynie b�yszcz�ce oczy i otwarte usta, z kt�rych wydobywa�y si� okrzykirado�ci.
- Czeg� si� wi�c obawiasz, pani? - szepn�� Tristan. - Wszyscy ci�tutaj uwielbiaj�.
- Chyba tak. Nadal nie wiem, czego si� ba�am. To jest cudowne! Tojest...
S�owa zamar�y na jej ustach. Zbli�yli si� do otwartej bramy opactwa.
Katarzyna zobaczy�a na progu olbrzymi� posta� Waltera. Spodziewa�a si�,�e te� podbiegnie do niej, jak to zrobi� Saturnin. Ale olbrzym ani drgn��.
Co wi�cej, skrzy�owa� ramiona, jakby broni�c przej�cia. Jego twarz by�ajak z granitu. Nie malowa� si� na niej ani cie� u�miechu. Katarzynazadr�a�a, gdy jej spojrzenie skrzy�owa�o si� z lodowatym spojrzeniem jegooczu.
Zsiad�a z konia przy pomocy Saturnina i podesz�a do Normandczyka.
Patrzy� na ni�, nie czyni�c najmniejszego ruchu, nie robi�c w jej stron�najmniejszego kroku. Pr�bowa�a si� u�miechn��.
- Walterze! - krzykn�a. - Ciesz� si�, �e ci� widz�! Ale �adne s�owopowitania nie wydoby�o si� z zaci�ni�tych ust. Zapyta� sucho:- Czy przybywasz pani sama?
- Jak to? - spyta�a ze zdziwieniem.
- Pytam, czy jeste�, pani, sama? - powt�rzy� niewzruszenieNormandczyk. - Nie ma z tob� tego bawidamka, kt�rego zamierzaszpo�lubi�? Z pewno�ci� pozosta� w tyle, aby� mog�a wjecha� do grodu.
Katarzyna poczerwienia�a gwa�townie, troch� z upokorzenia, atroch� ze z�o�ci. Bezczelno�� Waltera nieco j� zmiesza�a. O�miela� si�atakowa� j� gwa�townie przed wszystkimi. Nie chcia�a straci� twarzy,musia�a wi�c dzia�a�. Podesz�a zdecydowanym krokiem w stron� bramy.
- Z drogi! - powiedzia�a ch�odno. - Kto ci pozwoli� zadawa� mipytania?
Walter ani drgn��. Jego olbrzymia sylwetka nadal zagradza�aprzej�cie. Tristan zmarszczy� brwi, podni�s� r�k� do miecza. AleKatarzyna powstrzyma�a go szybkim gestem.
- Zostaw, przyjacielu Tristanie. To moja sprawa. No, no - rozkaza�atwardo - daj mi przej��! Czy to tak wita si� pani� powracaj�c� do domu?
- To nie jest tw�j dom, to dom opata. A ty, Katarzyno, czy jeste�jeszcze tego godna, aby by� tutaj pani�?
- C� za zarozumia�o��! - wykrzykn�a wyprowadzona z r�wnowagi.
- Czy to przed tob� mam si� t�umaczy�? Chc� zobaczy� moj� te�ciow�.
Walter odsun�� si� z niech�ci�. Katarzyna przesz�a sztywno obokniego i wesz�a na dziedziniec opactwa. Wtedy on rzuci� ch�odno:- �piesz si�, pani! Ona ju� d�ugo nie po�yje.
Katarzyna zatrzyma�a si� gwa�townie. Przez chwil� sta�anieruchomo, a nast�pnie odwr�ci�a w stron� Normandczyka wystraszonespojrzenie.
- Jak to? - wyj�ka�a. - Co powiedzia�e�?
- �e umiera. Ale chyba nie przeszkadza ci to specjalnie. Znikniejeszcze jedna k�opotliwa wi�.
- Nie wiem, kim jeste�, przyjacielu - rzuci� z w�ciek�o�ci� Tristan ale twoje zachowanie jest do�� szczeg�lne. Czemu zachowujesz si� takniegrzecznie wobec swojej pani?
- A ty kim jeste�, panie? - zapyta� pogardliwie Walter.
- Tristan Eremita, koniuszy Jego Wysoko�ci konetabla, zobowi�zanyprzez kr�la do przywiezienia ksi�nej de Montsalvy do domu i doprzypilnowania, aby nie spotka�o jej nic z�ego. Czy jeste� zadowolony?
Walter potwierdzi� ruchem g�owy. Wyrwa� pochodni� p�on�c� podsklepieniem i poprowadzi� podr�nych w stron� domu go�cinnegoopactwa. Po ruchu, jaki panowa� w wiosce, cisza w klasztorze by�azaskakuj�ca. Mnisi spali ju� w celach, opata nie by�o wida�. Pali�o si�tylko kilka �wieczek. Na progu nie by�o nikogo i Katarzyna schwyci�aWaltera za rami�.
- Co z Sar�? Czy ona tutaj jest? Popatrzy� na ni� zdumiony.
- Dlaczego mia�aby tutaj by�? Nigdy ci� nie opuszcza�a...
- A jednak mnie opu�ci�a - powiedzia�a Katarzyna ponuro. Zamierza�a wr�ci� do Montsalvy. Nie wiem nic ponad to, �e nie spotka�amjej na drodze.
Walter nie odpowiedzia� od razu. Jego szare oczy spojrza�y na ni�pytaj�co. Wzruszy� ramionami i wyszepta� z gorzk� ironi�:- Wi�c ona r�wnie�, pani Katarzyno! Jak mog�a� uczyni� tyle z�a?
Zrozpaczona, prawie wykrzykn�a:- Jakiego z�a? C� takiego uczyni�am, aby zas�u�y� na wasz�niech��? O co mnie oskar�acie?
- O to, �e przys�a�a� tutaj tego cz�owieka! - powiedzia� twardoWalter. - Mog�a� zosta� jego, je�li mia�a� tak� ochot�, ale nie musia�a�przysy�a� go tutaj, aby paradowa� i g�osi� wszem i wobec wielk� mi�o�� dociebie! Jak s�dzisz, dlaczego umiera pani de Montsalvy... ta prawdziwa? Zpowodu zwierze� twojego kochanka, pani!
- Nie jest moim kochankiem! - zaprotestowa�a gwa�townieKatarzyna.
- Twojego przysz�ego ma��onka, pani, je�li tak brzmi lepiej.
Katarzyna chwyci�a obur�cz ci�k� r�k� Normandczyka. Odczulaolbrzymi� ch��, aby si� usprawiedliwi�. Nie mog�a ju� d�u�ej znosi�ci�aru tych oskar�e�.
- Pos�uchaj mnie, Walterze. Czy uwierzysz mi, je�li ci obiecam, �enie zostanie moim m�em, a mo�e nawet nigdy wi�cej go nie zobacz�?
Olbrzym nie odpowiedzia� od razu, wydawa� si� szuka� odpowiedziw oczach Katarzyny. Ale powoli jego twarz zacz�a �agodnie�.
Spontanicznie uj�� d�onie m�odej kobiety.
- Tak - powiedzia� ciep�o - uwierz� ci, pani. I jak�e b�d� szcz�liwy!
Chod� teraz szybko powiedzie� jej, �e nigdy nie my�la�a�, aby zast�pi�kim� innym pana Arnolda. Bardzo z tego powodu cierpia�a!
Tristan Eremita spogl�da� na nich z szeroko otwartymi oczami.
Najwyra�niej nic z tego nie rozumia�. Nie m�g� zrozumie�, dlaczego takawielka pani usprawiedliwia si� przed takim grubianinem. Spostrzeg�a to,u�miechn�a si� i rzek�a kr�tko:- Nie mo�esz tego zrozumie�, przyjacielu Tristanie. Wszystko ciwyt�umacz�.
Sk�oni� si�, nie odpowiadaj�c i odgaduj�c, �e jest zbyteczny.
Poprosi�, aby zaprowadzono go tam, gdzie on i jego ludzie b�d� mogliodpocz��. Walter wskaza� na grubego, zaspanego i ziewaj�cego mnicha.
- To jest brat Euzebiusz, od�wierny, kt�ry zajmie si� wami.
Zaprowadzi konie do stajni, ludzie po�o�� si� na s�omie w stodole, a ty,panie, dostaniesz komnat�.
Tristan sk�oni� si� ponownie przed Katarzyn�, a nast�pnie wraz zeswoimi lud�mi oddali� si� za bratem Euzebiuszem.
M�oda kobieta przekroczy�a ze wzruszeniem pr�g domu go�cinnego,kt�ry opu�ci�a wiele miesi�cy temu wraz z Arnoldem i KadetemBernardem, aby uda� si� do Carlat. Z ca�ych si� stara�a si� przep�dzi�smutne wspomnienia. Potrzebowa�a du�o odwagi, aby wyj�� naprzeciwtemu, co j� tutaj czeka�o.
W w�skim, niskim przedsionku spojrza�a na Waltera.
- A m�j syn?
- O tej porze �pi.
- Chc� go zobaczy�. Ju� tak dawno...
Walter u�miechn�� si� zdawkowo i uj�� Katarzyn� za r�k�.
- Chod�, pani, to doda ci odwagi.
Zaprowadzi� j� do ma�ej, ciemnej izby, z kt�rej przechodzi�o si� doinnego, s�abo o�wietlonego pomieszczenia, w kt�rym Katarzyna dostrzeg�astar� Donat�, �on� Saturnina, �pi�c� na �awie. �wiat�o �wiecy ukazywa�ozm�czon� twarz kobiety.
- Ju� od trzech nocy czuwa przy naszej pani. Zwykle �pi przypaniczu.
To m�wi�c, wzi�� z kufra �wiec� i zapali� j� od �uczywa p�on�cegonad drzwiami. Potem stan�� przy ��ku ma�ego Micha�a, unosz�c dr��cyp�omie� nad g�ow� dziecka. Zachwycona Katarzyna osun�a si� na kolana,sk�adaj�c r�ce jak przed tabernakulum.
- M�j Bo�e - wyj�ka�a. - Jaki on �liczny! A jaki podobny do ojca doda�a dr��cym g�osem.
By�a to prawda. Pod g�st� czupryn� z�ocistych lok�w rysowa� si� ju�wyra�ny profil Arnolda. Okr�g�e, r�owe policzki, na kt�re d�ugie rz�syrzuca�y �agodny cie�, mia�y dzieci�c� s�odycz, ale ma�y nos wyra�a� ju�dum�, a zamkni�te usta zdecydowanie.
Serce Katarzyny topnia�o z czu�o�ci, lecz nie o�mieli�a si� pochyli�nad ch�opcem. Wygl�da� jak ma�y �pi�cy anio�ek i obawia�a si�, �enajmniejszy ruch mo�e go obudzi�.
Spostrzeg� to Walter, kt�ry r�wnie� przygl�da� si� dziecku z dum�.
- Mo�esz go, pani, poca�owa� - powiedzia� z u�miechem. - Kiedy �pi,mog� bi� pioruny, a on ani nie drgnie.
Pochyli�a si� wi�c z uwielbieniem i dotkn�a wargami lekkowilgotnego czo�a. Micha� si� nie obudzi�, ale na jego twarzyczce pojawi�si� u�miech.
- M�j malutki - szepn�a przepe�niona mi�o�ci�. - M�j malutki!
Ch�tnie zosta�aby tu przez ca�� noc, kl�cz�c przy ��ku syna ipatrz�c, jak �pi, lecz w s�siednim pomieszczeniu da� si� s�ysze� kaszel.
Przebudzona Donata rzuci�a si� w g��b izby.
- Pani Izabela musia�a si� obudzi� - szepn�� Walter.
- Id� do niej - powiedzia�a Katarzyna.
Teraz doszed� do niej �wiszcz�cy oddech przerywany suchymkaszlem.
Wbieg�a �wawo do pomieszczenia nieco wi�kszego od klasztornejceli. Na znajduj�cej si� w rogu w�skiej pryczy le�a�a wychudzona Izabelade Montsalvy. Pochylona nad Izabel� Donata stara�a si� napoi� j� zi�kamizdj�tymi z ma�ego olejowego podgrzewacza. Chora jednak dusi�a si� i nieby�a w stanie prze�kn�� ani kropli. Katarzyna ze �ci�ni�tym sercempochyli�a si� nad poczerwienia�� od gor�czki twarz�. Jak ona si�postarza�a, jak schud�a od wyjazdu Katarzyny, jaka wydawa�a si� s�aba!
Na obliczu, z kt�rego odp�yn�a ca�a krew, wida� by�o jedynie szukaj�cepowietrza wysuszone wargi i zbyt wielkie oczy.
Zniech�cona Donata odwr�ci�a si�, aby odstawi� lecznicz� mikstur�,i znalaz�a si� twarz� w twarz z Katarzyn�. W jej zm�czonych oczachb�ysn�y jednocze�nie �zy i rado��.
- Pani Katarzyna - wyszepta�a. - Dzi�ki Bogu! Przybywasz na czas.
Katarzyna po�o�y�a szybko palec na ustach, aby uciszy� star�kobiet�, lecz ta potrz�sn�a smutno g�ow�.
- Och! Mo�emy rozmawia�. Ona nas nie s�yszy. Ma tak� gor�czk�,�e tylko majaczy.
Rzeczywi�cie, z bladych ust chorej wyrwa�o si� kilka s��w, w�r�dkt�rych wstrz��ni�ta Katarzyna us�ysza�a imiona swoje i Arnolda. Atakkaszlu wstrz�saj�cy gwa�townie starym cia�em uspokaja� si� po trochu.
Stopniowo twarz Izabeli stawa�a si� bledsza, lecz oddech by� nadal g�o�nyi chrapliwy. W oczach chorej by�o b�aganie. Izabela zdawa�a si� straszliwiecierpie� w tej gor�czce, a Katarzyna czu�a, �e to ona jest przyczyn� tegoudr�czenia.
Powoli uj�a gor�c� d�o� zaciskaj�c� si� na szorstkim prze�cieradle iz�o�y�a na niej poca�unek, a nast�pnie przy�o�y�a j� do policzka, jak cz�stoczyni�a to dawniej.
- Matko - powiedzia�a �agodnie. - Matko, pos�uchaj mnie. Sp�jrz namnie. Jestem tutaj. . obok ciebie. To ja, twoja c�rka... Katarzyna.
Wydawa�o si�, �e w pe�nym b�lu i niepewnym spojrzeniu starejkobiety pojawi�o si� o�ywienie. Usta zamkn�y si�, nast�pnie otworzy�y.
Wydoby� si� z nich d�wi�k:- Ka... tarzyna.
- Tak - powiedzia�a m�oda kobieta. - To ja... Jestem tutaj.
Oczy chorej zacz�y kr��y�, a jej wzrok spocz�� na pochylaj�cej si�nad wychud�ymi d�o�mi m�odej kobiecie.
- To na nic, pani Katarzyno - szepn�a ze smutkiem Donata. - Jestnieprzytomna.
- Ale� nie. Dochodzi do przytomno�ci. Matko! Popatrz na mnie.
Poznajesz mnie?...
Ca�� si�� woli usi�owa�a przywo�a� rozdygotan� pami�� chorej. Takbardzo pragn�a przekaza� swoj� si�� temu wycie�czonemu cia�u. Jeszczeraz szepn�a b�agalnie:- Popatrz na mnie. To ja, Katarzyna, twoja c�rka, �ona Arnolda.
Na d�wi�k tego imienia lekkie dr�enie przebieg�o przez wysuszonecia�o Izabeli. Spojrzenie, tym razem przytomne, spocz�o na zatrwo�onejtwarzy m�odej kobiety.
- Katarzyna - szepn�a. - Powr�ci�a�?
- Tak, matko... powr�ci�am. Ju� nigdy ci� nie opuszcz�.. nigdywi�cej.
Ciemne oczy chorej popatrzy�y na ni� z trwog� zabarwion�niepewno�ci�.
- Zostaniesz? A ten m�odzieniec... Breze?
- On wzi�� swoje marzenia za rzeczywisto��. Nigdy wi�cej go niezobacz�. Jestem Katarzyn� de Montsalvy i chc� ni� pozosta�, matko.
Jestem �on� Arnolda! I pozostan� ni� na zawsze.
Wyraz szcz�cia i ulgi rozja�ni� rysy chorej. Jej r�ka, wczepiona wr�k� Katarzyny, sta�a si� mi�kka i wiotka.
- Bogu niech b�d� dzi�ki - westchn�a. - Tedy umr� spokojna.
Zamkn�a na chwil� oczy, potem otworzy�a je ponownie i popatrzy�az czu�o�ci� na Katarzyn�. Zrobi�a znak, aby ta pochyli�a si� nad ni�, iszepn�a tajemniczo:- Wiesz, widzia�am go.
- Kogo, matko?
- Mojego syna. Przyszed� do mnie... Nadal jest taki pi�kny. Takipi�kny!
Gwa�towny atak kaszlu przerwa� jej s�owa. Twarz zrobi�a si�purpurowa. Wzrok sta� si� zamglony. Donata podesz�a z fili�ank�.
- Medyk m�wi, �eby dawa� jej do picia wywar z kwiat�w maku,malwy i suszonych fio�k�w, gdy kaszle, ale to nie takie �atwe.
Z pomoc� Katarzyny uda�o si�, mimo trudno�ci, wla� chorej dogard�a kilka kropli p�ynu. Kaszel zel�a�. Napi�te cia�o odpr�y�o si�powoli, ale oczy pozosta�y zamkni�te.
- Mo�e teraz za�nie - szepn�a Donata. - Id� odpocz��, paniKatarzyno. Tak d�uga podr� zm�czy�a ci�. B�d� przy niej czuwa�a dosamego rana.
- Ty te� jeste� wyczerpana, Donato.
- Och! Jestem silna jak ko� - odpowiedzia�a z u�miechem starawie�niaczka. - Twoja tutaj obecno��, pani, dodaje mi si�.
Katarzyna wskaza�a ruchem g�owy na chor�, kt�ra zdawa�a si�zasypia�. - Od dawna to trwa?
- Od ponad tygodnia, szlachetna pani. Starsza pani uda�a si� zFortunatem tam.. do Calves. W powrotnej drodze z�apa�a ich ulewa, a onanie chcia�a si� nigdzie schroni�, aby przeczeka�. Powr�ci�a przemoczona,przemarzni�ta, szcz�kaj�ca z�bami. W nocy dosta�a silnej gor�czki. Od tego czasu niedomaga.
Katarzyna wys�ucha�a opowiadania Donatki, nie przerywaj�c jej anis�owem. Przepe�nia�y j� wyrzuty sumienia. Tak dobrze rozumia�a reakcj�Izabeli. Matczyne serce chcia�o wynagrodzi� Arnoldowi z�o, jakiewyrz�dzi�a Katarzyna, nawet je�li o nim nie wiedzia�. Bo jakby mia� si�dowiedzie� w tym grobowcu, jakim jest przytu�ek dla tr�dowatych? Odg�osy ze �wiata nie dochodzi�y do miejsca przebywania tych nieszcz�snychistot pogrzebanych za �ycia, kt�re tolerowano jedynie pod warunkiem, �eb�d� trzyma�y si� na uboczu i �e mo�na b�dzie o nich zapomnie�.
Katarzyna zapyta�a odruchowo:- No w�a�nie, a gdzie jest Fortunat?
Walter - przygl�daj�cy si� �pi�cemu Micha�owi - odpowiedzia�:- Dzisiaj jest pi�tek, pani Katarzyno. Fortunat uda� si� wczoraj doCalves, jak robi co tydzie�. Nie opu�ci� ani jednego razu i zawsze idzie napiechot� na znak pokory.
- Macie wi�c tak du�o jedzenia, �e mo�ecie je tam posy�a�?
- Nie. Czasami Fortunat zabiera tylko ma�y bochenek chleba lub ser,czasami zupe�nie nic. Siada wtedy na kopcu, z kt�rego wida� przytu�ektr�dowatych, i patrzy tak godzinami... To dziwny ch�opak, ale przyznaj�,pani Katarzyno, �e nigdy nie spotka�em si� z podobn� wierno�ci�.
Zmieszana Katarzyna odwr�ci�a si�, aby ukry� poczerwienia�� zewstydu twarz. To pewne, ma�y, gasko�ski stajenny dawa� jej niez�� lekcj�.
Nic nie mog�o usun�� z jego pami�ci pana. Kiedy Katarzyna por�wna�aswoje zachowanie z zachowaniem Fortunata, musia�a przyzna�, �e Gasko�czyk jest g�r�.
- Ja te� nie - szepn�a. - Kt� by pomy�la�, �e ten ch�opak tak si�przywi��e do Arnolda. A kiedy wr�ci. . stamt�d?
- Jutro w ci�gu dnia.
* * *
Jednak nast�pnego dnia Fortunat nie powr�ci�. Katarzynaprzypomnia�a sobie o nim wieczorem, kiedy zebrali si� we wsp�lnej sali nawieczerz�. Ca�y dzie� przesiedzia�a przy Izabeli, kt�ra czu�a si� troch�lepiej. Poza tym przeprowadzi�a d�ug� rozmow� z przeorem opactwa. By�ju� najwy�szy czas, aby zabra� si� do odbudowy zamku. Teraz mia�a na to�rodki. Kr�lewski skarbnik wyp�aci� jej okr�g�� sumk� w z�otych dukatach.
Bernard de Calmont, m�ody opat z Montsalvy, by� cz�owiekiemenergicznym i inteligentnym. Katarzyna ofiarowa�a mu wspania�y rubin wpodzi�ce za opiek� nad bliskimi i zacz�a snu� projekty odbudowy zamku.
Jeden z mnich�w opactwa, brat Sebastian, zosta� zobowi�zany dosporz�dzenia plan�w, jeszcze inny do znalezienia kamienio�omu, sk�dmo�na by wydobywa� budulec. Jak we wszystkich wielkich opactwach,r�wnie� i w Montsalvy znajdowali si� mnisi paraj�cy si� r�nymizawodami.
- W ka�dym razie - powiedzia� jej opat - mo�ecie mieszka� tutaj takd�ugo, jak chcecie. Dom go�cinny znajduje si� na uboczu zabudowa�opactwa, tak wi�c obecno�� m�odej kobiety, nawet do�� d�uga, nie b�dzienieodpowiednia.
Za�atwiwszy t� spraw�, Katarzyna zaj�a si� Tristanem i jego lud�mi,kt�rzy nast�pnego ranka mieli odjecha� do Parthenay. �o�nierze zostaliszczodrze wynagrodzeni. Co do Tristana, Katarzyna podarowa�a mu ci�kiz�oty �a�cuch z turkusami, kt�ry niegdy� nale�a� do Garina de Brazeya.
- B�dziesz go mia� na pami�tk� od nas - powiedzia�a, zak�adaj�c mu�a�cuch na szyj�. - No� go cz�sto i wspominaj Katarzyn�.
Tristan u�miechn�� si� i szepn�� g�osem zapewne bardziejwzruszonym, ni�by tego pragn��:- S�dzisz, pani, �e potrzebuj� tego kr�lewskiego klejnotu, aby o tobiepami�ta�? Cho�bym �y� i dwie�cie lat, nigdy bym o tobie nie zapomnia�.
Ale z rado�ci� b�d� nosi� ten �a�cuch przy wi�kszych okazjach, a tak�e zdum�, gdy� pochodzi od ciebie.
Wsp�lnie zjedzona wieczerza by�a ostatni� przed rozstaniem.
Katarzyna odczuwa�a prawdziwy smutek z powodu roz��ki z tymma�om�wnym, lecz oddanym i odwa�nym towarzyszem podr�y. Chcia�awi�c, aby - mimo choroby te�ciowej - wieczerza nie by�a zwyczajna. Przypomocy Donaty i dzi�ki dobrej woli kucharki opactwa przygotowa�aposi�ek, kt�ry mo�e nie by� zbytkowny, ale wy�mienity.
Ubrana w jedn� z nielicznych szykownych sukien, jakie jej jeszczepozosta�y, zasiad�a do wieczerzy, a Walter podawa� do sto�u, wykazuj�cwi�cej dobrej woli ni� umiej�tno�ci. Dw�jka przyjaci� zjad�a z du�ymapetytem kapu�niak i pieczone kap�ony.
Kiedy wstali od sto�u, Katarzyna widz�c, �e nasta�a ju� noc,zaniepokoi�a si� nieobecno�ci� Fortunata. Przez ca�y dzie� czeka�a na jegopowr�t z bezsensown� nadziej�, �e przyniesie jakie� nowe wie�ci, jakbymo�na si� by�o spodziewa� odmiany w przypadku chorego na tr�d... Kiedydowiedzia�a si�, �e jeszcze nie powr�ci�, do rozczarowania do��czy�niepok�j. Stwierdzi�a, �e i Walter wygl�da na zatroskanego.
- Musia� si� gdzie� zatrzyma� po drodze - powiedzia�a, gdy wr�ci� odbrata od�wiernego. - Powr�ci jutro.
Normandczyk pokr�ci� g�ow�.
- Fortunat? On zawsze przybywa z dok�adno�ci� zegara. Wychodzi otej samej porze i powraca o tej samej porze, tu� przed wieczerz�. To niejest normalne, �e go jeszcze nie ma.
Jego spojrzenie skrzy�owa�o si� ze spojrzeniem Katarzyny. Co�musia�o si� Fortunatowi przytrafi�, ale co? Mo�liwe, �e spotka�a go jaka�z�a przygoda, chocia� region by� do�� spokojny, od kiedy Armaniacywzmocnili garnizon w Carlat, a energiczny opat Bernard de Calmontzarz�dza� opactwem. Poza tym Anglicy opuszczali kolejne forteceOwernii.
- Poczekajmy - powiedzia�a Katarzyna. - Jutro o �wicie wyrusz� muna spotkanie.
Katarzyna mia�a ochot� rzec: �P�jd� z tob�", ale powstrzyma�a si�.
Nie mog�a pozostawi� chorej Izabeli, kt�ra w chwilach powrotu do�wiadomo�ci wzywa�a j� do siebie i by�a tak szcz�liwa z obecno�ciKatarzyny, �e ta nie chcia�a jej tego pozbawia�. Westchn�a wi�c tylko:- Dobrze. Zrobisz, jak zechcesz.
Przed snem zrobi�a obch�d domu, staraj�c si� jak najlepiej spe�nia�obowi�zki gospodyni. Poniewa� opat odda� jej do dyspozycji domgo�cinny, chcia�a, aby wszystko sz�o jak najlepiej. Zajrza�a nawet do stajni,gdzie umieszczono konie eskorty, ale raczej z sentymentu ni� poczuciaobowi�zku. Zaskoczona, zobaczy�a tam Morgan�, bia�� klacz, kt�r� Szkot,Hugo Kennedy, wierny danej obietnicy, przyprowadzi� z Carlat. Morganaby�a dla niej jak przyjaci�ka. Rozumia�y si� bardzo dobrze i przywita�yrado�nie.
- Tak wi�c b�dziemy si� razem starze� - powiedzia�a Katarzyna zodrobin� melancholii w g�osie, g�aszcz�c bia�� sier�� klaczy. - Zostanieszpoczciw�, star� szkap� swojej cnotliwej pani.
Wielkie, inteligentne oczy Morgany spogl�da�y na Katarzyn�diabolicznie, a towarzysz�ce temu r�enie dawa�o jasno do zrozumienia, �ema�a klacz wcale w to nie wierzy... By�o to tak zaskakuj�ce, �e Katarzynawybuchn�a �miechem. Da�a Morganie kawa�ek cukru, a nast�pnieklepn�a j� �agodnie po zadzie.
- Jak widz�, marz� ci si� przygody, moja �liczna, lecz musisz o nichzapomnie�.
Po opuszczeniu stajni Katarzyna chcia�a poby� przez chwil� nadziedzi�cu, gdy� noc by�a wyj�tkowo pi�kna, ale nadesz�a Donata,m�wi�c, �e przygotowa�a jej ��ko w izbie s�siaduj�cej z izb� Izabeli.
- Chcia�abym spa� przy niej - zaprotestowa�a Katarzyna. - Czuwa�a�ju� wystarczaj�co d�ugo. Musisz si� wyspa�.
- Ja mog� spa� nawet na �awie - rzek�a wie�niaczka z dobrotliwymu�miechem. - My�l�, �e tej nocy b�dzie dobrze spa�a. Brat pigularz da� midla niej napar z maku. . Ty, pani, powinna� r�wnie� napi� si� odrobin�.
Jeste� taka zdenerwowana.
- S�dz�, �e b�d� dobrze spa�a i bez tego.
Posz�a uca�owa� Micha�a, kt�ry odmawia� modlitw� pod okiemWaltera. Przyja�� ��cz�ca dziecko i pot�nego Normandczyka by�ajednocze�nie zabawna i zaskakuj�ca. Obydwaj rozumieli si� bardzodobrze. Chocia� Walter odnosi� si� do ma�ego panicza z szacunkiem, tojednak nie pozwala� mu na wszystkie fanaberie, za� ch�opczyk uwielbia�Waltera i podziwia� jego si��.
Micha� powita� matk�, jakby nigdy si� nie rozstawali. Podbieg� nama�ych, jeszcze niepewnych n�kach i rzuci� si� jej w ramiona, r�czkamiobj�� za szyj� i przytuli� jasn� g��wk� do g�owy Katarzyny, a nast�pniewestchn�� ze szcz�cia.
- Mamusia. .
Katarzyna rozp�aka�a si�.
Tego wieczoru sama zanios�a go do ��eczka, poca�owa�a izostawi�a, aby m�g� wys�ucha� opowie�ci Waltera. CodziennieNormandczyk opowiada� ma�emu przyjacielowi jak�� histori� lub jejfragment, je�li by�a zbyt d�uga. Zawsze by�y to stare legendy z P�nocy,pe�ne duch�w, fantastycznych bog�w i walecznych dziewic. Malec s�ucha�z uwag� i w ko�cu zasypia�.
Katarzyna wycofa�a si� na palcach, w momencie gdy Walter m�wi�:
Jej ostatnia my�l dotyczy�a Sary. Jechali tak szybko, �e musieli j� gdzie�min�� po drodze, nie zdaj�c sobie z tego sprawy. Ale z pewno�ci� ju�wkr�tce tu przyb�dzie. Nawet nie pomy�la�a, �e Sarze mog�oby si� co�przytrafi�. By�a niezniszczalna, zna�a sekrety przyrody i przyroda by�a jejprzyjazna. Ju� wkr�tce przyb�dzie. Tak, ju� wkr�tce...
Syn Eryka Czerwonego przemierza� ju� od jakiego� czasu zielonewody bezkresnego oceanu, a Katarzyna zapad�a w g��boki sen.
Gdzie� w �rodku nocy mia�a dziwn� wizj�. Nie wiedzia�a, czy �pi,czy te� jest na wp� obudzona. Wydawa�o si� jej, �e otwiera oczy ispogl�da na izb�. Wsz�dzie panowa�a cisza, a w komnacie Izabeli pali�a si�jeszcze lampa. Ze swego �o�a Katarzyna widzia�a �pi�c� na wy�o�onejpoduchami �awie Donat�... Nagle jaka� posta� stan�a przy �o�u chorej...
by� to ubrany na czarno m�czyzna w masce. Strach �cisn�� Katarzyniegard�o. Chcia�a krzykn��, lecz �aden d�wi�k nie wydoby� si� z gard�a.
Chcia�a si� poruszy�, ale cia�o sta�o si� ci�kie i bezwolne, jakbyprzywi�zane do �o�a. Zobaczy�a, �e m�czyzna pochyla si� nad prycz�Izabeli, robi jaki� ruch, a nast�pnie wyprostowuje si�. By�a przekonana, �enieznajomy chce zabi� chor�, wi�c otworzy�a usta, z kt�rych nie wydoby�si� �aden d�wi�k...
Nast�pnie m�czyzna cofn�� si� i odwr�ci�, mask� trzymaj�c w r�ce.
Strach Katarzyny zmieni� si� nagle w olbrzymi� rado��. Rozpozna�adumny profil, ciemne oczy i stanowcze usta swego ma��onka. Arnold!
Bezkresna fala szcz�cia, mo�liwa tylko w marzeniach, ogarn�a Katarzyn�. By� tutaj, powr�ci�... Bez w�tpienia B�g uczyni� ten cud, bo jego twarzby�a wyra�na i pi�kna. Nie by�o na niej najmniejszego �ladu straszliwejchoroby. Ale czemu by� taki blady i smutny?
Ogarni�ta mi�o�ci�, kt�ra os�ab�a na chwil�, a teraz powraca�ajeszcze silniejsza, chcia�a go zawo�a�, wyci�gn�� ramiona... ale by�a bezsi�. Spowijaj�ca j� mg�a prawie dusi�a.. Zobaczy�a, jak Arnold znika wniej bezlito�nie, kieruj�c si� w stron� izby Micha�a. Poczu�a si� opuszczona i smutna. Znikn��, pomy�la�a zrozpaczona Katarzyna, nie zobacz� goju� nigdy... nigdy wi�cej!
* * *
Obudzi�a si� o �wicie. Us�ysza�a, jak Tristan wzywa Breto�czyk�wna ko�. Zbli�a�a si� godzina ich odjazdu i Katarzyna wsta�a, aby si�po�egna�. Dokona�a tego z wielkim wysi�kiem, czu�a si� bowiemzm�czona, g�ow� mia�a ci�k�, a nogi wiotkie. Ale przez okno wdar� si�promie� s�o�ca, jeszcze nie�mia�y o tej wczesnej porze. W s�siedniej izbieus�ysza�a gaworzenie Micha�a. Szybko przemy�a twarz i na�o�y�a sukni�.
Nie mog�a zapomnie� o swoim �nie. Im d�u�ej o nim my�la�a, tymbardziej chcia�o jej si� p�aka�, gdy� pami�ta�a przera�aj�ce historie oludziach, kt�rzy w godzinie �mierci pojawiali si� tym, kt�rzy ich kochali,aby ich o tym zawiadomi�. Sen z ubieg�ej nocy by� tak prawdziwy, �em�g� stanowi� tragiczne ostrze�enie! Mo�e Arnold.. nie, nie mog�a nawetwypowiedzie� tego s�owa. Ale ta przed�u�aj�ca si� nieobecno�� Fortunata?
Mo�e otrzyma� tam z�� wiadomo��? Mo�e choroba poczyni�astraszne post�py?
Chyba oszalej� - pomy�la�a Katarzyna. - Walter musi tam pojecha�...
Albo raczej pojad� razem z nim. Donata zajmie si� dzisiaj te�ciow�, a dlaMorgany pi�� mil w jedn� stron� i pi�� mil z powrotem to �aden problem.
Powr�cimy na wiecz�r.
Posz�a uca�owa� syna. Przechodz�c, stwierdzi�a, �e Izabela jeszcze�pi, i wysz�a na dziedziniec. Breto�czycy byli ju� na koniach, a u wr�tstajni Tristan rozmawia� z Walterem. Widz�c Katarzyn�, podeszli do niej.
Mimo smutku, kt�ry �ciska� jej serce, stara�a si� u�miechn�� do wyje�d�aj�cego.
- Szcz�liwej drogi, przyjacielu Tristanie. Podzi�kuj konetablowi, �epozwoli� ci towarzyszy� mi w podr�y.
- Z pewno�ci� b�dzie chcia� wiedzie�, kiedy dost�pimy zaszczytuujrzenia ci� ponownie, pani Katarzyno.
- Obawiam si�, �e niepr�dko, chyba �e przyjedziecie tutaj. Mam wOwernii tyle do zrobienia. Wszystko musi by� tu jak dawniej.
- Owernia nie jest daleko. Wiem, �e kr�l zamierza do niej przyby�, ikiedy w ko�cu pojedna si� z Richemontem, mo�e wszyscy b�dziemyzjednoczeni.
- Niech ci� B�g wspomaga. Do zobaczenia, przyjacielu. Uca�owa�d�o�, kt�r� mu poda�a, i wskoczy� na siod�o.
Wrota opactwa otworzy�y si� szeroko, ukazuj�c wiosk�, gdzie ju�krz�ta�y si� gospodynie. Tristan stan�� na czele oddzia�u, a kiedyprzeje�d�a� przez �wi�ty pr�g, odwr�ci� si�, zdj�� czarny, filcowy kapeluszi pomacha� nim.
- Do zobaczenia, pani Katarzyno.
- Do zobaczenia, przyjacielu Tristanie!
Kilka chwil p�niej zamkn�y si� ci�kie wrota, a dziedziniecopustosza�. Katarzyna podesz�a do stoj�cego przy stajni Waltera.
- Mia�am tej nocy dziwny sen, Walterze... Ogarn�y mnie smutnemy�li. Postanowi�am wi�c uda� si� z tob� na spotkanie Fortunata. Nawetje�li b�dziemy musieli pojecha� a� do Calves, wr�cimy na wiecz�r. We�jakiego� konia i osiod�aj mi Morgan�.
- Chcia�bym bardzo - odpowiedzia� spokojnie Normandczyk - ale,niestety, nie jest to mo�liwe.
- Dlaczego?
- Bo Morgany nie ma.
- Jak to?
- M�wi� prawd�: Morgana znikn�a. Zobacz, pani, sama. .
Zaskoczona Katarzyna posz�a za Walterem do stajni. Sta�o tam kilkakoni, ale nie by�o w�r�d nich bia�ej klaczy. Katarzyna popatrzy�a naWaltera ze zdziwieniem.
- Gdzie ona jest?
- Sk�d mam wiedzie�. Nikt nic nie widzia� ani nie s�ysza�. Brak jestjeszcze jednego z koni ofiarowanych nam przez opata, Rolanda.
- To nieprawdopodobne! Jak te dwa konie mog�y st�d uciec? Nikttego nie widzia�?
- Mo�e dlatego, �e ten, kto je zabra�, wszed� niedostrze�ony. Musia�dobrze zna� opactwo.
- No wi�c - powiedzia�a Katarzyna, osuwaj�c si� na wi�zk� s�omy jaki z tego wniosek?
Walter nie odpowiedzia� od razu. Zastanawia� si�. Po chwili spojrza�na Katarzyn� niepewnie.
- Roland to ko�, kt�rego cz�sto dosiada� Fortunat, gdy jecha� doAurillac lub gdzie indziej...
- A kiedy udawa� si� do Calves?
- Nie. Tam chodzi� tylko na piechot�. . z powodu pana Arnolda.
Teraz zamilk�a Katarzyna. Wyci�gn�a �d�b�o s�omy i �u�a jeodruchowo. R�ne my�li przychodzi�y jej do g�owy. W ko�cu podnios�ag�ow�.
- Zastanawiam si�, czy to naprawd� by� sen... czy to nie jakie�przeczucie.
- Co chcesz, pani, przez to powiedzie�?
- Nic, potem ci wyt�umacz�. Osiod�aj dwa konie i uprzed�wszystkich, �e wyje�d�amy na ca�y dzie�. W�o�� m�ski str�j.
- Dok�d jedziemy?
- Do Calves, i to tak szybko, jak to mo�liwe.
Na skrzy�owaniu dr�g je�d�cy zatrzymali si�, nie wiedz�c, w kt�r�stron� si� uda�. Biedna wioska Calves by�a ju� bardzo blisko, a nahoryzoncie Katarzyna spostrzeg�a z przestrachem bazaltow� ska�� Carlatnaje�on� wie�ami i murami. Prze�y�a tam najokropniejsze w swym �yciuchwile, a widz�c to znajome otoczenie, poczu�a, jak znika jej odwaga.
Do skrzy�owania zbli�y� si� wracaj�cy z pola wie�niak z motyk� naramieniu. Walter odezwa� si� do niego z konia:- Czy wiesz, dobry cz�owieku, gdzie mieszkaj� tr�dowaci?
Cz�owiek prze�egna� si� gwa�townie i wskaza� na jedn� z dr�g.
- Jed�cie a� do rzeki, zobaczycie wielki ogrodzony budynek. To tam.
Ale nie przyje�d�ajcie potem do wioski.
Przyspieszaj�c kroku, ruszy� w stron� chaty. Katarzyna skierowa�akonia we wskazanym kierunku.
- Jed�my - powiedzia�a tylko.
Droga schodzi�a do ma�ej rzeczki Embene, op�ywaj�cej nast�pnieska�� Carlat. Jej bieg znaczy�y rosn�ce tam wierzby. Katarzyna jecha�a naczele, nic nie m�wi�c. Ogarn�o j� wielkie wzruszenie, kiedy zbli�a�a si�do miejsca, kt�re tak cz�sto widzia�a w snach. Za chwil� znajdzie si� obokArnolda, o kilka krok�w od miejsca jego pobytu. Mo�e nawet uda si� jejgo zobaczy�. Na t� my�l serce zacz�o jej bi� szybciej, ale pomimo to ztrudem udawa�o jej si� zapomnie� o z�ych przeczuciach trapi�cych j� odsamego rana.
Droga skr�ca�a teraz w ma�y lasek. Nier�wny, pe�en kolein ib�otnistych dziur teren musia� by� rzadko ucz�szczany. Niebo przys�ania�ag�sta zas�ona z li�ci. By�o p�ne popo�udnie. Droga do Calves zaj�aKatarzynie i Walterowi o wiele wi�cej czasu, ni� s�dzili. Las ten wygl�da�jak ro�linna zapora stworzona przez ludzi chc�cych si� odgrodzi� odtr�dowatych z Calves. Na dole zbocza dwoje je�d�c�w okr��y�o ska�� iznalaz�o si� poza granic� lasu, nad brzegiem rzeki.
W�ska dolina, gdzie da� si� s�ysze� jedynie �agodny szmer wody,by�a przera�liwie smutna. Na skraju lasu Katarzyna zatrzyma�a si�gwa�townie. Walter podjecha� do niej i obydwoje, rami� w rami�, stalinieruchomo, skamieniali z os�upienia. Przed ich oczami, kilka s��ni dalej,wznosi�y si� mury ogrodzenia.. same mury, gdy� po�rodku nie by�o nic, zwyj�tkiem poczernia�ych �cian ostro�uku, kt�ry musia� by� wej�ciem dokaplicy. Wielka wyrwana brama zwisa�a na zawiasach, ukazuj�cwewn�trzny dziedziniec leprozorium pe�en popalonych zgliszcz. Cisz�zak��ca�o jedynie z�owr�bne krakanie kr���cych po niebie kruk�w.
Katarzyna zblad�a, zamkn�a oczy i zachwia�a si� w siodle, jakbyzaraz mia�a zemdle�.
- Arnold nie �yje - wyj�ka�a. - To jego ducha widzia�am tej nocy!
Jednym skokiem Walter znalaz� si� na ziemi. Mocne ramiona unios�ym�od� kobiet� z siod�a. U�o�y� j�, blad� i szcz�kaj�c� z�bami, przy drodze,a potem zacz�� rozciera� jej lodowate d�onie.
- Pani Katarzyno... We� si� w gar��! Odwagi... B�agam - prosi�przera�ony.
Ona stawa�a si� jednak coraz bardziej nieobecna. Czu�a, �e �ycie zniej ucieka, odp�ywa z cia�a jak woda. Uderzy� j� wi�c dwukrotnie wtwarz, staraj�c si� kontrolowa� si�� uderzenia. Blade policzki nabra�ykolor�w. Katarzyna otworzy�a oczy i popatrzy�a na niego ze zdziwieniem.
U�miechn�� si� do niej niepewnie.
- Wybacz, pani. Nie mia�em wyboru. Przynios� ci wody.
Okr��y� spalone budynki i pobieg� ku rzece, nape�ni� wod�zawieszony przy pasie kubek i da� jej pi�. Opiekowa� si� ni� niczymmatka. Jej reakcja by�a gwa�towna: wybuchn�a p�aczem. Pozwoli� jej si�wyp�aka�, wiedz�c, �e �zy przynosz� ulg�. Nie powiedzia� ani s�owa, nieuczyni� �adnego ruchu, aby powstrzyma� d�awi�cy j� szloch. PowoliKatarzyna odzyska�a spok�j. Po d�ugiej chwili zwr�ci�a w stron�Normandczyka blad� twarz. W poczerwienia�ych oczach czai�a si�rozpacz.
- Trzeba si� dowiedzie�, co si� sta�o - powiedzia�a mocniejszymg�osem.
Walter poda� jej r�k� i pom�g� wsta�. Uchwyci�a j� mocno,szcz�liwa, �e czuje si�� daj�c� oparcie przed tym, co j� jeszcze czeka.
Przy jego pomocy podesz�a do zniszczonej bramy, za kt�r� wida� by�oruiny opactwa Saint-Geraud d'Aurillac, sprawuj�cego opiek� nadprzytu�kiem dla tr�dowatych. Jej serce bi�o mocno, gdy przekracza�a pr�g,kt�ry Arnold przekroczy�... na zawsze.
�zy p�yn�y wci�� po policzkach, powoli i bez ko�ca, ale niezwraca�a na to uwagi. Zniszczenie wewn�trz by�o ca�kowite. Pozosta�yjedynie sczernia�e ruiny, tak bardzo przypominaj�ce Katarzynie ruinyMontsalvy. Po�ar strawi� wszystko z wyj�tkiem kilku najgrubszychmur�w. Ale nie pozosta� ani jeden dach, ani jedna brama, tylko rozrzuconekamienie, nad kt�rymi pochyla� si� teraz Walter.
- Po�ar zgas� niedawno - powiedzia�. - Kamienie s� jeszcze ciep�e.
- M�j Bo�e - j�kn�a Katarzyna s�abym g�osem. - Tam pod gruzamispoczywa m�j ukochany ma��onek.. moja mi�o��.
Ukl�k�a na zgliszczach i pr�bowa�a odsuwa� kamienie niezr�cznymi,dr��cymi d�o�mi. Walter podni�s� j� niemal przemoc�.
- Pani Katarzyno, nie mo�esz tu pozosta�. Idziemy. Ale opiera�a si� zniespodziewan� si��.
- Zostaw mnie. . chc� tutaj zosta�! On tu jest...
- Nie s�dz�, a i ty, pani, w to nie wierzysz. A nawet gdyby tak by�o,na co si� przyda twoja obecno�� na tych zgliszczach.
- M�wi� ci, �e on nie �yje! - krzykn�a wyprowadzona z r�wnowagiKatarzyna. - Tej nocy widzia�am jego ducha. Przyszed� w masce do izbymojej te�ciowej, pochyli� si� nad ni� i znikn��.
- I nie wszed� do twojej izby, pani? Czy pani Izabela spa�a, czy nie?
- Spa�a. Nic nie widzia�a. S�dzi�am najpierw, �e to sen, ale terazwiem, �e nie �ni�am, widzia�am ducha Arnolda.
Znowu zacz�a szlocha�. Walter chwyci� j� za ramiona, silniepotrz�sn�� i zacz�� m�wi�:- M�wi� ci, pani, �e to nie by� duch! Duch zbli�y�by si� r�wnie� dociebie. Z ca�� pewno�ci� pan Arnold nie wiedzia� o twoim powrocie, wi�cdo ciebie nie podszed�.
- Co chcesz przez to powiedzie�?
Katarzyna uspokoi�a si� natychmiast i popatrzy�a na Waltera, jakbynagle zwariowa�.
- Chc� przez to powiedzie�, �e duchy wiedz� wszystko, co si� tyczy�yj�cych. Podszed�by do ciebie, pani. A poza tym, czemu mia� na twarzymask�?
- S�dzisz, �e widzia�am Arnolda?
- Trudno powiedzie�. Ale dziej� si� dziwne rzeczy. Mo�e Fortunatwidzia� si� z panem Arnoldem i powiedzia� mu, �e jego matka jestumieraj�ca? Na �o�u �mierci tr�d nie jest ju� niebezpieczny. Mo�e chcia� j�zobaczy� po raz ostatni. Do ciebie nie podszed�, bo nie wiedzia�, �ewr�ci�a�. Przecie� Fortunat o tym nie wiedzia�.
- No, to gdzie jest teraz? Co si� tutaj sta�o? Sk�d te ruiny, ta cisza?
- Nie wiem - odpowiedzia� zamy�lony Walter - ale spr�buj� si�dowiedzie�. Mo�e Fortunat m�g�by nam powiedzie�, gdzie jest panArnold, mo�e m�g�by r�wnie� wyja�ni� nam, co sta�o si� z Morgan� iRolandem.
Powoli odci�gn�� j� od ruin. Katarzyna sz�a za nim jak wystraszonedziecko i spogl�da�a z nadziej� w oczach.
- Naprawd� wierzysz w to, co m�wisz?
- Czy kiedykolwiek m�wi�em co� innego, ni� my�la�em? Szczeg�lnietobie, pani?
Bliska �ez, u�miechn�a si� do niego, a Normandczyk poczu�, �eogarnia go wzruszenie. By� jej bardzo oddany i nie pragn�� niczego innego,jak tylko widzie� j� szcz�liw�. Niestety. Wydawa�o si�, �e los uwzi�� si�na ni�, a za chwil� s�abo�ci, o kt�r� si� oskar�a�a, czeka�o j� tyle �ezzar�wno teraz, jak i w przysz�o�ci!
- Nie r�b mi zbyt wiele nadziei - szepn�a b�agalnie - je�li nie chceszmojej �mierci.
- Musisz by� silna. Spr�bujemy si� czego� dowiedzie�. Jed�my st�d iposzukajmy kogo�, kto potrafi nam powiedzie�, co si� tutaj sta�o.
Wsiedli na konie i opuszczaj�c wymar�� dolin�, skierowali si� wstron� siedlisk ludzkich, w stron� czystego nieba. Teraz jako pierwszyjecha� Walter, szukaj�c �lad�w �ycia w tym opustosza�ym miejscu.
Katarzyna jecha�a za nim z opuszczon� g�ow�, usi�uj�c jako�uporz�dkowa� my�li, w kt�rych r�wne miejsce zajmowa�y nadzieja ismutek. Nagle wszystko to, co do tej pory by�o dla niej wa�ne, przesta�oistnie�. Liczy�a si� tylko jedna sprawa, chcia�a si� dowiedzie�, czy Arnold�yje. Nie zazna�aby ju� chwili spokoju, gdyby si� tego nie dowiedzia�a.
Kiedy wyjechali z ciemnego lasu, Walter wspi�� si� w strzemionach iwyci�gn�� r�k� w kierunku po�udniowym.
- Popatrz, pani. Widz� dym i lepiank� na tym wzg�rzu. Stamt�d zpewno�ci� wida� dachy przytu�ku dla tr�dowatych. To znaczy by�o wida�!
Ma��, skromn� chatk� pokrywa�a wyblak�a strzecha. Aby nieprzestraszy� mieszka�c�w, Katarzyna i Walter przywi�zali wierzchowcedo drzewa i wspi�li si� strom� �cie�k�, kt�ra wiod�a a� do wr�t. Odg�os ichkrok�w wywo�a� na pr�g star� zgarbion� wie�niaczk� w ��tym czepcu. Wjednej r�ce trzyma�a k�dziel, a drug� wspiera�a si� na kiju, jednak oczy,kt�re podnios�a na przyby�ych, by�y m�ode i przenikliwe: dwa b�awatki wzwi�d�ej, usianej zmarszczkami twarzy.
- Nie b�j si�, dobra kobieto - powiedzia� Walter naj�agodniej, jaktylko umia�. - Nie uczynimy ci krzywdy. Chcemy ci� tylko o co� zapyta�.
- Wejd�cie, �askawi panowie, czym chata bogata.
- Nie chcemy ci przeszkadza� - powiedzia�a Katarzyna - i mamyma�o czasu.
Tak m�wi�c, odwr�ci�a si� i spogl�da�a na krajobraz rozpo�cieraj�cysi� u jej st�p. Rzeczywi�cie, poza ciemn� lini� drzew wida� by�o ruinyleprozorium. Wskaza�a je ruchem d�oni.
- Czy wiesz, co tam si� wydarzy�o?
Na twarzy starej kobiety pojawi� si� strach, prze�egna�a si� par� razyi co� wymrucza�a, a potem rzek�a:- To przekl�te miejsce. . Nie wolno o nim m�wi�, bo przynosinieszcz�cie.
- To zale�y - powiedzia�a Katarzyna, wyci�gaj�c z sakiewki sztuk�z�ota i wsuwaj�c j� w pomarszczon� d�o� starej kobiety. - M�w, co wiesz,dobra kobieto, a dostaniesz jeszcze jedn�.
Staruszka spojrza�a z niedowierzaniem i nagryz�a monet�, abyupewni� si�, czy jest prawdziwa.
- Z�oto! - powiedzia�a. - �adniutkie i dobre z�oto. Ju� dawno takiegonie widzia�am. Co chcesz wiedzie�, m�odzie�cze?
- Kiedy sp�on�� przytu�ek dla tr�dowatych?
Pomimo otrzymanego z�ota staruszka odwr�ci�a g�ow� z wyra�n�niech�ci�. Zawaha�a si�, zacisn�a pomarszczon� r�k� na z�otej monecie ipodj�a decyzj�.
- Czwartkowej nocy tr�dowaci zupe�nie oszaleli. Dzie� wcze�niejzmar� od uk�szenia �mii mnich, kt�ry si� nimi opiekowa�. Przez ca�y dzie�s�ysza�am, jak p�akali, wyli jak pot�pie�cy! G�ry od tego dr�a�y. Jakbynagle otworzy�y si� czelu�ci piekie�. Ludzie z wioski si� wystraszyli.
My�leli, �e tr�dowaci wyjd� i ich zaatakuj�. Pobiegli wi�c do Carlat prosi�o pomoc. Wtedy przybyli zbrojni...
Przesta�a m�wi�, rzucaj�c na ruiny wystraszone spojrzenie. Znowusi� prze�egna�a.
- I co by�o dalej? - zapyta�a Katarzyna, oddychaj�c z trudem.
- Przybyli noc� - staruszka ci�gn�a opowie�� s�abn�cym g�osem. Tr�dowaci nadal zawodzili z rozpaczy... Ale p�niej.. by�o jeszcze gorzej!
Katarzyna czu�a, �e robi si� jej s�abo. Usiad�a na stoj�cej przy chatce�aweczce i otar�a r�kawem sp�ywaj�cy z czo�a pot.
- Ko�cz.. na lito��!
- Ci �o�dacy to byli prawdziwi barbarzy�cy - powiedzia�a staragwa�townie. - Zabarykadowali bram�. . a potem pod�o�yli ogie�.
Odpowiedzia� jej podw�jny okrzyk przera�enia. Jak gromemuderzona, Katarzyna wspar�a si� o �cian�.
- Arnold! - wyj�ka�a. - M�j Bo�e!
Stara nabra�a rozp�du, m�wi�a dalej jakby ze z�o�ci�.
- �o�dacy byli pijani, bo ludzie z wioski nie szcz�dzili im napitku,aby mieli odwag� uda� si� do tr�dowatych. Wrzeszczeli, �e trzebazniszczy� to gniazdo pot�pie�c�w, �e dolina musi zosta� oczyszczona. Op�nocy nie by�o ju� s�ycha� krzyk�w, tylko trzask ognia.
Zamilk�a i by� ku temu najwy�szy czas. Katarzyna zas�ab�a. Walterpochyli� si� nad ni� i uj�� j� pod rami�.
- Idziemy - rzek� �agodnie. - Musimy jecha�!...
Ale ona pozostawa�a nieruchoma, jakby nieobecna. Stara patrzy�a nani� z zaciekawieniem.
- M�ody panicz bardzo cierpi. Czy zna� kt�rego� z tychnieszcz�nik�w?
- To nie panicz, to kobieta - odpowiedzia� kr�tko Walter. - Tak, zna�ajednego z nich.
Katarzyna nic ju� nie s�ysza�a. Siedzia�a jak skamienia�a, a w g�owieko�ata�a jej tylko jedna my�l.
- Nie �yje! Zabili go!
Zapomnia�a o wszystkim, co m�wi� Walter, oczami wyobra�niwidzia�a tylko p�on�cy noc� stos. Bola�o j� serce, jakby stalowe szponyusi�owa�y je wyrwa� z jej piersi.
Stara wesz�a chy�kiem do cha�upy i wynios�a z niej kubek.
- Prosz�, szlachetna pani, napij si� zio�owego wina. To ci dobrzezrobi.
Katarzyna wypi�a i poczu�a si� lepiej, wi�c chcia�a wsta�, alestaruszka zaproponowa�a:- Mo�ecie si� tutaj przespa�. Zbli�a si� noc, a drogi nie s� pewne.
Je�li nikt na was nie czeka, zosta�cie do rana... Nie ma tutaj wyg�d... aleofiarowuj� go�cin� z ca�ego serca.
Walter popatrzy� na blad� twarz z trudem utrzymuj�cej si� na nogachKatarzyny. By�a zbyt s�aba, aby wraca� tej nocy do Montsalvy.
- Zostajemy - powiedzia�. - Bardzo dzi�kujemy za go�cin�.
Przez ca�� noc Walter czuwa� u wezg�owia s�omianego materaca, nakt�rym Katarzyna na pr�no szuka�a snu. Przez ca�� noc usi�owa� tchn��nadziej� w dusz� m�odej kobiety. Powtarza� ci�gle to samo. To nie duchawidzia�a Katarzyna. Z pewno�ci� by� to Arnold, kt�remu uda�o si� uj�� zpo�aru przy pomocy Fortunata... i obaj m�czy�ni musieli uciec, zabieraj�ckonie. Nie chcia�a jednak mu wierzy�. Dlaczego Arnold mia�by ucieka� zMontsalvy? Tam przynajmniej znalaz�by schronienie u Saturnina, kt�ry pomimo strachu przed tr�dem - na pewno by�by go przyj��... Nie,odpowiada� na to Walter, z pewno�ci� obawia� si�, �e mo�e zarazi� swychbliskich. Zbli�y� si� do matki tylko dlatego, i� wiedzia�, �e jest umieraj�ca.
Fortunat zawi�z� go mo�e do innego leprozorium. Podobno w okolicachConques jest jeszcze jedno.
- Nie rozpaczaj, pani Katarzyno... Pojedziemy do Montsalvy, a zakilka dni powr�ci Fortunat. Wierz mi.
- Bardzo chcia�abym ci wierzy� - westchn�a Katarzyna - ale brak miodwagi. Rozczarowa�am si� ju� tyle razy.
- Wiem. Jednak up�r i odwaga pozwalaj� zwalczy� przeciwno�ci.
Kt�rego� dnia, pani Katarzyno, i do ciebie los si� u�miechnie.
- Nie, nie m�w nic wi�cej. Spr�buj� by� rozs�dna... Spr�buj� ciwierzy�...
Ale to jej si� nie udawa�o. Wstaj�cy dzie� zasta� j� wyczerpan� izrozpaczon�. Podzi�kowa�a gor�co wie�niaczce za go�cin�, a nast�pnie wrani�cym jej oczy i serce blasku s�o�ca wyruszy�a wraz z Walterem doMontsalvy.
Nie dostrzeg�a nic ze wspania�ego krajobrazu zielonej doliny wok�Truyere. Jecha�a z opuszczon� g�ow�, z przymkni�tymi oczami, z ci�kimjak armatnia kula sercem. Pami�� o tamtej nocy, kt�ra, jak przypuszcza�a,przynios�a Arnoldowi �mier�, spowodowa�a, �e �ycie straci�o barwy. Niedostrzega�a ani wspania�ej zieleni drzew, ani ukwieconych p�l, ani blaskus�o�ca. By�o tak, jakby co� w niej umar�o. Wyja�owiony umys� nieznajdowa� nawet modlitwy, aby prosi� niebiosa o pomoc. Bliskablu�nierstwa, oskar�a�a Boga o t� straszn� niesprawiedliwo��. Jak�� cen�kaza� jej p�aci� za ka�d� z �ask, kt�rymi obdarza� j� tak oszcz�dnie?
Zrozumia�a teraz, �e nigdy do tej pory nie uwa�a�a Arnolda zanaprawd� straconego dla �wiata. Zosta� wykluczony ze �wiata �yj�cych,ale by� gdzie� nieopodal pod tym samym niebem i Katarzyna mog�a si� znim po��czy�, kiedy zako�czy swoje dzie�o. A teraz c� jej pozosta�o?
Bezgraniczna pustka i smak popio�u w ustach. Od czasu do czasu Walterkierowa� do niej jakie� s�owa, aby wyrwa� j� z unicestwiaj�cego smutku.
Odpowiada�a monosylabami, a nast�pnie pop�dza�a konia, wysuwaj�c si�o par� s��ni do przodu. Wytrzymywa�a tylko samotno��.
Jednak�e kiedy wjechali do Montsalvy, co� si� w niej obudzi�o, co�,co przypomina�o rado��. Na progu domu go�cinnego zobaczy�a Sar�trzymaj�c� w ramionach Micha�a. Sta�a nieruchomo z dzieckiemprzytulonym do serca niczym wiejska Madonna, ale gdy je�d�cy wjechalina dziedziniec, przenikliwe oczy Cyganki dostrzeg�y zmienion� twarzKatarzyny, jej spojrzenie lunatyczki. Surowe rysy Sary z�agodnia�y.
Wystarczy� jej widok Katarzyny, aby serce odgad�o, �e sta�o si� co� z�ego.
Nie spuszczaj�c z niej wzroku, poda�a Micha�a Donacie i wybieg�aje�d�com na spotkanie.
Nie pad�o �adne s�owo. Kiedy Sara podesz�a do wierzchowcaKatarzyny, ta ze�lizgn�a si� z konia i przywar�a ze szlochem do otwartychramion Cyganki. Jakie� wspania�e wydawa�o si� w chwili rozpaczy toschronienie, na jaki� czas utracone! Wygl�d Katarzyny by� tak godnypo�a�owania, �e z kolei Sara zala�a si� �zami. Wesz�y do domu, obejmuj�csi� wzajemnie.
Tutaj Katarzyna uspokoi�a si� troch� i podnios�a na przyjaci�k�zap�akan� twarz.
- Saro! Moja dobra Saro!... Skoro powr�ci�a�, to znaczy, �e niejestem ca�kowicie przekl�ta!
- Ty przekl�ta? Moje biedactwo... C� ci przysz�o do g�owy?
- Jest przekonana, �e pan Arnold zgin�� w p�omieniach, kt�repoch�on�y leprozorium w Calves - powiedzia� powa�nym g�osem Walter.
- Nie chce s�ucha� �adnych s��w pocieszenia.
- Tak - powiedzia�a Sara, odzyskuj�c ca�� swoj� dzielno�� na widokdawnego wroga. - Opowiedzcie mi wszystko.
Pozostawiaj�c Katarzyn�, aby mog�a przywita� si� z synem, zabra�aNormandczyka do kuchni. W kilku s�owach Walter opowiedzia� jej owszystkim: o powrocie Katarzyny, o chorobie pani Izabeli, o tajemniczychnocnych zwidach m�odej kobiety, o znikni�ciu koni i w ko�cu o dramacie,jaki rozegra� si� w Calves. Sara wys�ucha�a go, nie przerywaj�c.
Odnotowywa�a w my�lach najmniejszy szczeg� opowie�ci. Kiedysko�czy�, sta�a przez chwil� w milczeniu ze skrzy�owanymi ramionami ispogl�da�a na ciemne palenisko kominka.
W ko�cu podesz�a do siedz�cej na taborecie i ko�ysz�cej Micha�aKatarzyny, kt�ra spogl�da�a na ni� z trwog�.
- Co o tym s�dzisz? - zapyta� Walter.
- �e masz racj�, m�j ch�opcze. Pan nie zgin��. To niemo�liwe.
- Jakby mu si� uda�o uciec? - zapyta�a Katarzyna.
- Nie wiem. Ale ty nie widzia�a� ducha. Duchy nie nosz� masek.
Wiem co� na ten temat.
- Bardzo bym chcia�a ci wierzy� - westchn�a Katarzyna. - Alepowiedz mi, co mam robi�?
- Poczeka� kilka dni - tak jak m�wi Walter. Do tego czasu powr�cipewnie Fortunat.
- A je�li nie powr�ci?
- Pojedziemy do Calves z Saturninem i kilkoma lud�mi.
Przeszukamy ruiny, a� nabierzemy pewno�ci. Ale jestem pewna, �e panArnold nie zgin�� w Calves...
Tym razem odrobina nadziei za�wita�a w sercu Katarzyny niecomocniej. ��czy�y j� z Sar� tak silne zwi�zki, �e uwa�a�a j� za osob�nieomyln� w swoich os�dach i maj�c� niekiedy dziwne widzenia... Nic niepowiedzia�a, tylko uj�a r�k� przyjaci�ki i przytuli�a do swego policzka zpokor�, jak dziecko prosz�ce o wybaczenie. Sara popatrzy�a z czu�o�ci� napochylon� w jej stron� jasn� g�ow�. W zapadaj�cym zmierzchu klasztornydzwon wezwa� na mod�y.
- Mnisi id� do kaplicy - powiedzia�a Sara. - Ty tak�e powinna� i��si� pomodli�.
Katarzyna potrz�sn�a g�ow�.
- Nie mam ochoty, Saro. Po co mam si� modli�? Je�li B�gprzypomina sobie o mnie, to tylko po to, aby mnie skrzywdzi�.
- Jeste� niesprawiedliwa. Uda�o ci si� przecie� wywalczy� dlaMontsalvy prawo do istnienia.
- Ale za jak� cen�!
- Za cen�, jakiej jeszcze nie znasz... Chyba �e �a�ujesz tego, kt�regopozostawi�a� w Chinon? - doda�a Sara.
Chcia�a zobaczy�, jak Katarzyna zareaguje na wspomnieniem�czyzny, z kt�rego powodu si� rozsta�y.
- Kog� mam �a�owa�, je�li nie wiem, co sta�o si� z Arnoldem?
Te s�owa m�wi�y same za siebie.
* * *
Gor�czka trawi�ca Izabel� zdawa�a si� zmniejsza�. Starsza pani ju�nie majaczy�a, kaszla�a mniej, ale by�a coraz s�absza, jak dogasaj�calampka.
- Nie uratujemy jej - powiedzia�a Sara czuwaj�ca przy jej wezg�owiuna zmian� z Katarzyn�.
- Mo�na by rzec - powiedzia�a Katarzyna - �e ona nie chce ju� �y�.
Ani �adne lekarstwa, ani wiedza medyka z Aurillac nie by�y w staniezatrzyma� �ycia w tym wyczerpanym ciele. Izabela gas�a powoli. Le�a�agodzinami, spokojnie i nieruchomo, z r�kami skrzy�owanymi na r�a�culub ksi��eczce do modlitwy. Jedynie poruszaj�ce si� lekko wargi wskazywa�y na to, �e si� modli.
* * *
Kt�rego� wieczoru, trzy dni po powrocie Katarzyny i Waltera zCalves, stara dama unios�a powieki i popatrzy�a na Katarzyn� siedz�c�obok niej na taborecie.
- Modl� si� za ciebie, moje dziecko - powiedzia�a cichutko. - ZaMicha�a i za mojego syna. Nie opuszczaj go w nieszcz�ciu, Katarzyno.
Kiedy mnie ju� nie b�dzie, czuwaj nad nim z daleka. Spotka�o go takwielkie nieszcz�cie.
Katarzyna zacisn�a d�onie i zakaszla�a, aby ukry� wzruszenie.
Izabela nie wiedzia�a nic o tym, co wydarzy�o si� w Calves. Jak�e trudnoby�o gra� przed ni� komedi�, udawa� spok�j, kiedy dusz� Katarzynyprzepe�nia�a trwoga! Ka�da minuta, jaka up�yn�a od ich powrotu, by�atortur�. Wierz�c w to, co powiedzia�a Sara, czeka�a bezskutecznie napowr�t Fortunata. Mimo wszystko uda�o si� jej u�miechn�� czule dote�ciowej:- Nie obawiaj si�, matko. Nigdy go nie opuszcz�. Chcia�abymwybudowa� dla niego siedzib� niedaleko st�d, aby m�g� �y� z dala odinnych, ale w lepszych warunkach, bardziej odpowiednich dla jegoprzyzwyczaje�, jego rangi. Marz�, aby wyrwa� go z tego ohydnegoleprozorium.
W oczach chorej zab�ys�a rado��. Wyci�gn�a chud� r�k� i u�cisn�ad�o� Katarzyny.
- Tak, tak. Uczy� to. Zabierz go z tego nieszcz�snego miejsca, skoroznowu jeste�my bogaci.
- Bardzo bogaci, matko - u�miechn�a si� Katarzyna, powstrzymuj�c�zy. - Montsalvy odrodzi si� pi�kniejsze ni� dawniej, silniejsze ni�dawniej... Brat Sebastian, architekt z klasztoru, kre�li ju� plany nowegozamku, a Saturnin wspomagany przez brata Placyda przygotowuje si� dootwarcia nowego kamienio�omu od strony Truyere. Ca�a wioska znajdzietam zatrudnienie, jak tylko zostan� zako�czone przygotowania. Nied�ugob�dziesz mia�a godn� ciebie siedzib�.
Izabela potrz�sn�a g�ow�, u�miechaj�c si� melancholijnie. Jej oczyspocz�y na zielonym szmaragdzie, podarowanym przez kr�low� Jolant�.
Katarzyna nigdy nie rozstawa�a si� z nim. Widz�c zainteresowanie tympier�cieniem, zdj�a go i wsun�a do spoczywaj�cej na prze�cieradle,jeszcze pi�knej, cho� wychud�ej r�ki, kt�rej kszta�t przypomina� r�k�Arnolda.
- To dow�d przyja�ni Jolanty Andegawe�skiej dla naszej rodziny.
Zachowaj go, matko, bardzo ci pasuje.
Izabela popatrzy�a na klejnot z prawie dziecinn� rado�ci�, a nast�pniespojrza�a na Katarzyn� wzrokiem pe�nym mi�o�ci.
- Przyjm�, ale tylko jako po�yczk�. Wkr�tce, moja c�rko, odzyskaszgo z powrotem. Tak, tak. Nie zaprzeczaj. Wiem i jestem przygotowana.
Nie boj� si� �mierci, wr�cz przeciwnie. Zabierze mnie wkr�tce do tych,kt�rych op�akiwa�am przez ca�e �ycie, do mojego drogiego ma��onka, domojego Micha�a, kt�rego pr�bowa�a� uratowa�. Tak b�dzie bardzo dobrze.
Przez chwil� siedzia�a w milczeniu, podziwiaj�c szmaragd.
Nast�pnie zapyta�a:- A ten wspania�y czarny diament? Co si� z nim sta�o? Katarzynapoczu�a lekki niepok�j.
- Straci�am go, ale p�niej odzyska�am. Uczyni� wiele z�ego iobieca�am, �e to ju� si� nigdy nie powt�rzy.
- Jak to?
- Za kilka dni ofiaruj� ten przekl�ty diament tej, kt�ra nie musi si�obawia� jego diabelskiej mocy.
- Czy naprawd� jest taki niebezpieczny?
Katarzyna wsta�a i popatrzy�a na ma�� izb�. Jak tamtej nocy, ujrza�apo�ar, kt�ry strawi� Calves. Zacisn�a z�by, aby nie krzykn�� z trwogi, anast�pnie szepn�a z nienawi�ci� i strachem:- Bardziej, ni� przypuszczasz, matko. Czyni z�o ka�degostworzonego przez Boga dnia, ale ja pozbawi� go tej mocy! Przywi���szatana u st�p tej, kt�ra zdusi�a kiedy� w�a go�ymi stopami. W p�aszczuCzarnej Madonny czarny diament straci swoj� moc.
W oczach Izabeli b�yszcza�y teraz �zy, ale zapali�o si� jakie� �wiat�o.
- Katarzyno, by�a� nam przeznaczona. Instynktownie chcesz post�pi�zgodnie ze star� tradycj� pan�w na Montsalvy, kt�rzy w czasach wojny iniebezpiecze�stwa udawali si� do Puy, aby prosi� o pomoc bosk� i abyz�o�y� w ofierze najpi�kniejsze klejnoty. My�lisz, Katarzyno, jakprawdziwa pani de Montsalvy.
Katarzyna nic na to nie odpowiedzia�a. Mi�dzy ni� a Izabel� s�owaby�y zbyteczne, porozumiewa�y si� w milczeniu. Zreszt� w tej chwiliwszed� do chorej z wizyt�, jak ka�dego wieczoru, opat Bernard.
Uca�owawszy jego pier�cie�, Katarzyna wycofa�a si�, pozostawiaj�c ichsamych. Chcia�a uda� si� do kuchni, gdzie Sara k�pa�a Micha�a, ale kiedyprzechodzi�a przez refektarz, zobaczy�a, �e nadbiega brat furtian.
- Pani Katarzyno - powiedzia� - stary Saturnin prosi, aby� zechcia�auda� si� do niego. M�wi, �e chodzi o co� bardzo wa�nego.
Pe�ni�cy funkcj� zarz�dcy w Montsalvy Saturnin mia� za zadanierekrutowa� pracownik�w do budowy zamku. S�dz�c, �e chodzi o jaki�problem zwi�zany z zatrudnieniem lub zap�at�, Katarzyna uzna�a, �e niewarto informowa� o tym Sary.
- W porz�dku, ju� id� - odpowiedzia�a. - Dzi�kuj�, bracieEuzebiuszu.
Upewniwszy si� w ma�ym lusterku, �e jej niebieska suknia i bia�y,lniany czepek s� czyste, Katarzyna wysz�a z klasztoru i skierowa�a kroki wstron� domu Saturnina, kt�ry znajdowa� si� przy g��wnej ulicy. Tegowieczoru wie�niacy wracali z p�l, gdy� by� to okres �niw. Po raz pierwszyod wielu lat pszenica i owies uros�y bez przeszk�d. Spieszono si�, abypostawi� stogi i zwie�� zbo�e do stod�.
Na ulicy Katarzyna natkn�a si� na grupki zadowolonychwie�niak�w. Ich opalone twarze os�ania�y s�omiane kapelusze, a szerokorozpi�te bluzy ods�ania�y spocone cia�a. Kobiety podkasa�y suknie i sz�y zodkrytymi nogami, z grabiami i sierpami na ramionach. Wszyscypozdrawiali Katarzyn� u�miechem, uniesieniem kapelusza lub uk�onem iradosnym: �Dobry wiecz�r, mi�o�ciwa pani", kt�re rozgrzewa�o jej serce.
Ci dzielni ludzie zaakceptowali j� spontanicznie z powodu cierpie�, jakie znimi dzieli�a, i ze wzgl�du na pami�� Arnolda...
W Montsalvy czu�a si� naprawd� u siebie.
Dom zarz�dcy Saturnina i Donaty znajdowa� si� tu� przypo�udniowej bramie do Montsalvy. By� to jeden z naj�adniejszychbudynk�w w wiosce, prawie mieszcza�ski, a Donata utrzymywa�a w nimi�cie flamandzk� czysto��.
Stary Saturnin czeka� na Katarzyn� na progu domu, z czapk� w r�ce.
Na jego twarzy malowa�a si� troska. Przywita� Katarzyn� z szacunkiem ipoda� r�k�, aby poprowadzi� j� do domu.
- Jest tutaj pewien pasterz, pani Katarzyno. Przyby� niedawno zVieillevie, wioski po�o�onej o cztery mile st�d, w dolinie rzeki Lot, iopowiada dziwne rzeczy. Dlatego wola�em nie prowadzi� go do opactwa ipoprosi�em ci�, pani, aby� przysz�a.
- Dobrze zrobi�e�, Saturninie - odpowiedzia�a szybko Katarzyna.
Wstrzyma�a oddech, kiedy m�wi� o dolinie rzeki Lot.
- C� dziwnego opowiada?
- Zaraz si� dowiesz, pani. Wejd�my do �rodka.
W kuchni, gdzie wisz�ce przy kominie cynowe naczynia b�yszcza�yniczym srebra, a kamienna posadzka l�ni�a czysto�ci�, na �awie przy stole zczarnego d�bu siedzia� m�ody ch�opak ubrany w zgrzebne p��tno i czapk� zbaraniej sk�ry. Jad� chleb z serem, kt�rym pocz�stowa� go Saturnin, alepodni�s� si� grzecznie, kiedy wesz�a Katarzyna, i powita� j� niezdarnie, poczym sta�, czekaj�c, a� si� do niego odezw�.
- Ten ch�opak jest jednym z pasterzy pana de Vieilleviego. A ty,przyjacielu, stoisz przed pani� de Montsalvy. Opowiedz jej, co widzia�e� wniedziel� rano.
Pasterz zaczerwieni� si� troch�, bez w�tpienia zawstydzonyobecno�ci� wielkiej pani, ale jego s�owa, na pocz�tku ledwie s�yszalne,wywo�a�y w Katarzynie wielkie zaciekawienie.
- W niedziel� rano pas�em owce na wzg�rzu nad Garrigue.
- M�w g�o�niej - nakaza� mu Saturnin - ledwie ci� s�yszymy.
Ch�opak odchrz�kn�� i zacz�� m�wi� g�o�niej.
- Widzia�em dw�ch je�d�c�w, kt�rzy zdawali si� jecha� odMontsalvy, jeden du�y, ubrany na czarno, mia� nawet czarn� mask� ijecha� na pi�knej, bia�ej jak �nieg klaczy.
- To by�a Morgana - rzek�a wstrz��ni�ta Katarzyna. - Morgana i. .
- Drugi to by� ma�y, chudy, ��tawy cz�owieczek ze spiczast� brod�.
Ten pierwszy... je�dziec w masce nawet si� nie odezwa� i nie popatrzy� namnie. Trzyma� si� troch� na uboczu, g�aszcz�c d�oni� w r�kawicy karkswego konia, kt�ry niecierpliwie bi� w ziemi� kopytami.
- Co ci powiedzia� ten mniejszy?
- Zapyta� mnie, czy znam zarz�dc� z Montsalvy. Odpowiedzia�em, �ewidzia�em go ze dwa lub trzy razy i �e jestem pasterzem u pana deVieilleviego. Wtedy ma�y, ��ty cz�owieczek zapyta�, czy zgodzi�bym si�zawie�� list do mistrza Saturnina mo�liwie jak najszybciej. I da� mijednego talara za fatyg�.
- Gdzie jest ten list? - zapyta�a Katarzyna.
- Oto on - odpowiedzia� Saturnin, podaj�c Katarzyniezapiecz�towany list, kt�ry wzi�a dr��c� r�k�.
- Nie otwiera�e� go?
- Nie ja powinienem go otworzy� - powiedzia� zarz�dca. - Zobacz,pani, co tam zosta�o napisane.
Na pergaminie napisano kilka s��w:
- Dobrze si� spisa�e�, ch�opcze. Id� teraz odpocz��. Ale Katarzynazatrzyma�a go.
- Poczekaj, chc� ci wynagrodzi� trud, pasterzu.
Zacz�a szuka� w sakiewce, ale m�ody ch�opiec uczyni� gestodmowy.
- Nie, szlachetna pani. Ju� otrzyma�em zap�at�. Je�li chcesz, kupmoje sery, nie przyjm� niczego innego.
- Kupi� twoje sery, ch�opcze. Niech B�g ci� b�ogos�awi!
Opr�ni�a sakiewk� do r�ki os�upia�ego pasterza. Odszed�,wykrzykuj�c s�owa podzi�kowania, kt�rych Katarzyna ju� nie s�ysza�a.
Chcia�a jak najszybciej zosta� sama, aby przeczyta� cenny list.
Kiedy pasterz znik� z pola widzenia, zwr�ci�a spojrzenie naSaturnina.
- Nikt nie mo�e si� dowiedzie�, kogo spotka� ten ch�opiec. A wszczeg�lno�ci pani Izabela.
- To by� pan Arnold?
- Tak, Saturninie, to by� on. Leprozorium sp�on�o par� dni temu.
Uda�o mu si� uciec jakim� cudem. Ale lepiej, �eby pani Izabela niedowiedzia�a si� o tym. Powiemy tylko Donacie, Sarze i Walterowi.
- Nie ma obawy. Nikt si� o niczym nie dowie. Dla wszystkich tutaj,nawet dla opata, pan Arnold zgin�� w Carlat. Nadal b�d� tak my�le�. Terazzostawi� ci�, pani, przez chwil� sam�.
- Dzi�kuj� ci, Saturninie, jeste� taki dobry. Wyszed� na palcach,starannie zamykaj�c za sob� drzwi.
Katarzyna usiad�a na czystych kamieniach wygaszonego paleniska ipowoli rozwin�a pergamin. R�ce dr�a�y jej z podniecenia i rado�ci, leczdo oczu cisn�y si� �zy, tak �e z trudem odcyfrowywa�a �mia�e pismoswego ma��onka. Przesun�a r�k� po oczach i czole, jakby chcia�a usun��niewidzialn� zas�on�.
- M�j Bo�e - za�mia�a si� nerwowo. - Nigdy mi si� nie uda. Musz�si� uspokoi�!
Odetchn�a trzy razy g��boko, przetar�a oczy. Teraz widzia�a ju�wyra�nie.
Jakie� nieszcz�cia spowodowa�o jego gadulstwo, jego wyznania mi�o�ci.
Rych�� �mier� Izabeli, ucieczk� Arnolda i jej okrutne wyrzuty sumienia.
Arnold odjecha� daleko, bardzo daleko, my�l�c, �e by�a mu niewierna.
Pisa�, �e kocha j� nadal i dlatego odje�d�a. Jak d�ugo jeszcze b�dzie trwa�ata mi�o�� bez jej wsparcia. Ogarn�a j� bezsilna z�o�� r�wnie� na siebie.
Jak mog�a zapomnie� starego pielgrzyma i rad�, jakiej im udzieli�.
Dlaczego nie zostawi�a tego wszystkiego, dlaczego szuka�a jakiej� ma�oznacz�cej zemsty, zamiast zaprowadzi� ukochanego m�czyzn� tam, gdzieznajdowa� si� ratunek? Dlaczego ju� dawno temu nie pojecha�a z nim, abypr�bowa� niemo�liwego. W swoim gniewie zapomnia�a, �e Arnold nigdynie zgodzi�by si� na wsp�ln� wypraw�, aby jej nie zarazi�.
Kiedy opad�a z�o��, pozosta� tylko b�l. Skulona nad p�yt� paleniskaKatarzyna szlocha�a bez opami�tania, wzywaj�c nieobecnego. My�l, �eArnold m�g� si� czu� zdradzony i zapomniany, by�a dla niej nie dozniesienia. Pali�o j� to jak przypiekanie �elazem! Ze zgroz� przypomnia�asobie, jak w ogrodach Chinon omdlewa�a w ramionach Piotra de Brezego,i zacz�a si� przeklina�. Jak�� nieludzk� cen� przysz�o jej p�aci� za t�chwil� s�abo�ci?
Podnios�a g�ow�, zobaczy�a, �e jest sama w tym zamkni�tympomieszczeniu, jak w �rodku paj�czej sieci. Jej wystraszone spojrzeniepobieg�o w stron� okien i drzwi. Ona r�wnie� musi uciec, musi jecha� w�lad za Arnoldem. Potrzebny jest jej ko�, natychmiast! Musi pogna� przezdoliny i g�ry! Musi go odnale��. Musi go odnale�� za wszelk� cen�,czo�ga� si� do jego st�p, b�aga� o wybaczenie i nigdy nie opu�ci�... nigdywi�cej!
Jak szalona podbieg�a do drzwi, otworzy�a je i krzykn�a:- Saturnin, Saturnin, konia, a �ywo!
Nadbieg�, zaniepokojony, i patrz�c na zap�akan� kobiet� zczerwonymi i p�on�cymi oczami, zapyta�:- Pani! Co si� z tob� dzieje?
- Saturninie, potrzebuj� konia, natychmiast. Musz� jecha�!... Musz�go odnale��!
- Pani Katarzyno, zapada zmrok, bramy s� zamkni�te. Gdzie chceszjecha�?
- Musz� go odnale��, mojego pana... Arnolda! - wykrzykn�a zrozpacz� imi� ukochanego.
Saturnin potrz�sn�� g�ow� i zbli�y� si� do m�odej kobiety. Nigdy niewidzia� jej tak bladej i wstrz��ni�tej.
- Ty dr�ysz, pani!... Chod� ze mn�, zaprowadz� ci� do klasztoru. Niewiem, co si� sta�o, ale tej nocy nic nie da si� zrobi�. Musisz odpocz��.
Podni�s� pergamin, w�o�y� jej do r�k i �agodnie wyprowadzi� j� nazewn�trz. Pozwoli�a na to, protestuj�c jakby z g��bin snu.
- Nic nie rozumiesz, Saturninie. Musz� go dogoni�. Odjecha� takdaleko.. i na zawsze!
- Ju� dawno odszed� na zawsze, pani Katarzyno. I to do miejsca, sk�dsi� nie powraca. Chod�, pani, ze mn�. W klasztorze czekaj� na ciebieIzabela, Walter, Sara. Oni ci� kochaj� i pomog� ci, kiedy zobacz� twoj�rozpacz. Chod�my, pani Katarzyno.
�wie�e, wieczorne powietrze pomog�o jej przyj�� troch� do siebie.
Sz�a, wspieraj�c si� na ramieniu Saturnina i staraj�c si� uspokoi�. Musia�arozwa�y� wszystko na ch�odno. Saturnin mia� racj�, m�wi�c, �e Sara iWalter jej pomog�... Musi zapanowa� nad nerwami, musi przesta� my�le�,�e Arnold odszed� od niej na zawsze, �e zerwa� ��cz�ce ich jeszcze wi�zi.
Podnios�a g�ow� i stara�a si� trzyma� dzielnie, kiedy mijali ludzi naulicy. Gdy przybyli do klasztoru, zobaczyli opata stoj�cego w izdebcebrata furtiana.
- W�a�nie po ciebie szed�em, pani Katarzyno. Twoja te�ciowa straci�aprzytomno��.
- Jeszcze niedawno by�a w dobrej formie.
- Wiem. Rozmawiali�my spokojnie, ale nagle osun�a si� napoduszki i zacz�a ci�ko oddycha�... Brat pigularz i Sara czuwaj� przyniej.
Wiele wysi�ku kosztowa�o Katarzyn�, aby zapomnie� o swychzmartwieniach i pobiec do wezg�owia starej kobiety. W�o�y�a straszny listdo sakiewki i uda�a si� do Izabeli. Chora nadal le�a�a nieruchomo.
Pochylona nad ni� Sara usi�owa�a j� cuci�, podsuwaj�c pod nos flakonik zsolami, a brat pigularz naciera� jej skronie �wod� kr�lowej w�gierskiej".
Katarzyna pochyli�a si� nad te�ciow�.
- Czy bardzo z ni� �le?
- Wraca do przytomno�ci - szepn�a Sara.
- A ju� przypuszcza�am, �e to koniec.
- W ka�dym razie - rzek� mnich - nie poci�gnie ju� d�ugo. Ledwo si�trzyma.
Izabela rzeczywi�cie zacz�a odzyskiwa� przytomno��. Sarapodnios�a si� z westchnieniem i u�miechn�a si� do Katarzyny, leczu�miech ten zgas� prawie natychmiast.
- Ale ty jeste� bledsza od niej. Co si� sta�o?
- Wiem, gdzie jest Arnold - powiedzia�a Katarzyna g�ucho. - Mia�a�racj�, Saro, kiedy m�wi�a�, �e je�li pos�ucham Piotra de Brezego, b�d�a�owa�a przez ca�e �ycie. �al przyszed� bardzo szybko.
- No, m�w wreszcie!
- Nie, nie teraz. Saturnin czeka w refektarzu. Popro� go, �eby tamzosta�. Id� te� po Waltera i popro� czcigodnego opata, aby do nas do��czy�.
Sprawa jest bardzo powa�na.
* * *
Godzin� p�niej wszyscy wymienieni udali si� do kapitularzaopactwa, gdzie zaprosi� ich opat. Prowadzeni przez brata Euzebiusza,Katarzyna, Walter, Saturnin i Sara przeszli przez cichy o tej nocnej porzeko�ci�, w kt�rym przed pos��kiem Naj�wi�tszej Marii Panny, patronkikolegiaty, migota� p�omyk oliwnej lampki. Nast�pnie weszli do du�ej sali.
O�wietla�y j� cztery pochodnie umocowane przy podpieraj�cych sklepieniekolumnach. Czeka� tam na nich opat niczym duch w czarnej, d�ugiejszacie. Przechadza� si� powoli tam i z powrotem, z r�kami ukrytymi wszerokich r�kawach i z pochylonym czo�em. �wiat�o pochodni nadawa�otej m�odej, ascetycznej twarzy kolor ko�ci s�oniowej. By� to jednocze�niecz�owiek czynu - kieruj�cy opactwem mocn� r�k� - i duchowny. Jegomi�o�� do Boga by�a olbrzymia, w jego �yciu nie by�o miejsca na s�abo�ci ije�li na zewn�trz wydawa� si� surowy, a nawet gro�ny, chcia� w ten spos�butwierdzi� sw�j autorytet. W rzeczywisto�ci pod tym pozornymlodowatym ch�odem kry�a si� olbrzymia lito�� dla ludzi i gor�ce serce.
Na widok wchodz�cych stan�� i ruchem d�oni wskaza� Katarzynietaboret.
- Siadaj, moja c�rko. Jestem got�w wys�ucha� ci� i udzieli� rad, takjak prosi�a�.
- Dzi�kuj�, ojcze, gdy� jestem w wielkiej rozpaczy. Nieoczekiwanezdarzenie wstrz�sn�o moim �yciem, dlatego chcia�am prosi� ci� o pomoc.
Obecni tutaj to moi wierni s�udzy, przed kt�rymi nie mam �adnychtajemnic.
- M�w wi�c.
- Przede wszystkim musz� wyjawi� ci prawd� na temat rzekomej�mierci mego ma��onka Arnolda de Montsalvy'ego. Najwy�szy czas, aby�si� o tym dowiedzia�.
Opat wyci�gn�� blad� d�o�, chc�c Katarzyn� powstrzyma�.
- Oszcz�d� sobie fatygi, c�rko. Pani Izabela wyjawi�a mi naspowiedzi ten bolesny sekret. Poniewa� chcia�a� o tym m�wi�, zosta�emzwolniony z tajemnicy.
- Wi�c zechciej przeczyta� ten list, ojcze... przeczytaj go na g�os.
Walter nie umie czyta�, a Sara z trudem sk�ada litery.
Bernard de Calmont zacz�� czyta�. Katarzyna skrzy�owa�a ramiona izamkn�a oczy. Powolny i powa�ny g�os opata nadawa� s�owompo�egnania rozdzieraj�cy ton, kt�ry j� poruszy�, pomimo �e stara�a si�zachowa� spok�j. Za plecami s�ysza�a st�umione okrzyki swoichtowarzyszy, ale nie patrzy�a na nich. Otworzy�a oczy dopiero, kiedy opatsko�czy� czyta�. Zobaczy�a w�wczas, �e wszystkie spojrzenia s�skierowane na ni� i �e w oczach opata maluje si� g��boka lito��. Sarapo�o�y�a r�k� na jej ramieniu.
- Jakiej rady oczekujesz ode mnie, c�rko? - zapyta�. - I jakiejpomocy?
- Chcia�abym pojecha� za nim, ojcze, mimo �alu z powodu rozstaniaz moim dzieci�ciem. Poniewa� mam tylko jego, a on ma tylko mnie,musz� odnale�� go za wszelk� cen�. Pan de Breze s�dzi� w dobrej wierze,gdy� okazywa�am mu przyja��, �e zgodz� si� zosta� jego �on�. Nie zna�prawdy i nie wiedzia�, �e za �adn� cen� nie zgodz� si� nosi� innego - ni�Montsalvy - nazwiska. Dzia�a� nieodpowiedzialnie, jak cz�owiekzakochany... i wywo�a� straszne nieszcz�cia. Chcia�abym ci� prosi�, aby�zaj�� si� moim synem, czuwa� nad nim jak ojciec i zast�pi� mnie wposiad�o�ci Montsalvy, zajmuj�c si� budow� zamku. Moi s�udzypozostan�. Ja ruszam w drog�.
- Dok�d chcesz jecha�? W �lad za nim?
- Oczywi�cie. Nie chc� go straci� na zawsze.
- On ju� jest stracony na zawsze - rzek� opat surowo. - Zwr�ci� si� kuBogu. Czemu chcesz go sprowadzi� na ziemi�? Tr�d jest nieuleczalny.
- Chyba �e B�g zechce inaczej! Czy mam ci przypomnie�, ojcze, �ezdarzaj� si� cuda? Kto ci powiedzia�, �e nie odzyska zdrowia u grobu�wi�tego Jakuba w Galicii?
- Wi�c pozw�l mu si� tam uda� samemu, jak tego chce.
- A je�li odzyska zdrowie? Czy mam mu pozwoli�, aby z dala odemnie da� si� zabi�, walcz�c z niewiernymi?
- A co czyni�y kobiety, kiedy ich m�owie wyruszali na wyprawykrzy�owe?
- Niekt�re wyrusza�y z nimi. Chc� odnale�� m�czyzn�, kt�regokocham - rzuci�a Katarzyna z tak gwa�town� nut� w g�osie, �e opat spu�ci�wzrok i lekko zmarszczy� brwi.
- A... je�li nie wyzdrowieje? - zapyta� w ko�cu. - To rzadka �aska, nieuzyskuje si� jej �atwo.
Zapad�a cisza. Do tej pory pytania opata i odpowiedzi Katarzynykrzy�owa�y si� szybko, jak miecze pojedynkuj�cych si� rycerzy. Aleostatnie s�owa wywo�a�y wielki strach przed przekl�t� chorob�. Dr�enieprzebieg�o przez cia�a wszystkich zgromadzonych. Katarzyna wsta�a ipodesz�a do Chrystusa na krzy�u. - Je�li nie odzyska zdrowia, zostan� z nim, �yj�c, dop�ki on b�dzie�y�, i umr� na t� przekl�t� chorob�, ale razem z nim - rzek�a stanowczo zoczami wpatrzonymi w krzy�, jakby chcia�a go wzi�� za �wiadka.
- B�g zakazuje samob�jstwa. �y� z tr�dowatym to szuka�dobrowolnej �mierci - zaprotestowa� ch�odno opat.
- Wol� �y� z tr�dowatym ni� ze zdrowymi. Wol� �mier� z nim ni��ycie bez niego, nawet pot�pienie, je�li jest obraz� bosk� kocha� ze wszechmiar.
- Zamilcz! Je�li chcesz, aby twoje pro�by zosta�y wys�uchane, oka�skruch�. Wiedz o tym, �e zew mi�o�ci cielesnej obra�a czysto�� Pana.
- Wybacz mi, ojcze, ale nie potrafi� k�ama�, gdy chodzi o co�, co jestca�ym �yciem, ani m�wi� inaczej. Czy zgodzisz si� zast�pi� mnie wMontsalvy, opiekowa� si� moimi bliskimi, by� jednocze�nie panem iopatem a� do mojego powrotu?
- Nie!
S�owo, kt�re pad�o, by�o zdecydowane i ostateczne. Znowu zapad�ad�awi�ca cisza. Trzej niemi �wiadkowie tej sceny, stoj�cy za Katarzyn�,wstrzymali oddech. M�oda kobieta popatrzy�a z niedowierzaniem naszczup�� surow� twarz.
- Nie? Dlaczego, m�j ojcze?
By� to prawdziwy krzyk rozpaczy. Powoli osun�a si� na kolana iwyci�gn�a ramiona w b�agalnym ge�cie.
- Dlaczego? - zapyta�a ze �zami w oczach. - Pozw�l mi pojecha�.
Je�li strac� moj� mi�o�� na zawsze, moje serce przestanie bi�.
Surowe rysy opata z�agodnia�y. Podszed� do niej, pochyli� si� ipodni�s� j� �agodnie.
- Nie mo�esz teraz wyjecha�, moja c�rko. My�lisz jedynie o swejludzkiej nami�tno�ci, o swoim b�lu, mo�e zas�u�onym. Czy� nie dawa�a�temu m�odzie�cowi nadziei? Nie, nie odpowiadaj. Powiedz mi tylko, czyto mi�o�� popycha ci� do okrucie�stwa, czy nie ma w twoim sercu �adnejmi�o�ci dla bli�niego?
- Co chcesz przez to powiedzie�?
- Nie m�wi�c ju� o twoim synu, kt�ry powinien ci� powstrzyma�,czy chcesz, aby ta stara kobieta, kt�ra nie ma ju� nikogo innego, ta matka,kt�rej cierpienie jest z pewno�ci� znacznie wi�ksze od twojego, bo ty maszw g��bi serca nadziej� na odnalezienie ma��onka, umar�a samotnie, beztwojej czu�o�ci. Ona wie, �e ju� nigdy nie zobaczy swego syna. Czyby�aby� a� tak nieczu�a?
Katarzyna opu�ci�a g�ow�. W swej rozpaczy zapomnia�a o Izabeliumieraj�cej w ma�ej, klasztornej izbie. Micha� by� tym, kt�ry wzbudza� jejwahanie i m�g� j� powstrzyma�. Ale nie pomy�la�a o starej kobiecie. Terazrobi�a sobie wyrzuty, czuj�c jeszcze, jak protestuje jej mi�o��. Nikt si� nieliczy�, gdy chodzi�o o Arnolda.
- Nie - powiedzia�a, ale odwr�ci�a si�, by szuka� pocieszenia wramionach Sary, po czym doda�a z westchnieniem: - Zostaj�.
Wtedy da� si� s�ysze� szorstki g�os Waltera.
- Musisz zosta�, pani Katarzyno, dla umieraj�cej i dla dziecka, ale jajestem wolny i je�li mi pozwolisz, mog� pojecha� w �lad za panemArnoldem. Nic nie stoi na przeszkodzie. - Gwa�townym ruchem odwr�ci�si� w stron� opata, kt�rego przewy�sza� o g�ow�. - Daj mi konia i top�r,opacie! Nie boj� si� dalekich dr�g ani d�ugiej jazdy.
Katarzyna, o�ywiona tym wybuchem, spojrza�a na niego zwdzi�czno�ci�.
- To prawda. Przecie� jeste� jeszcze ty... B�dziesz m�g� mupowiedzie�, �e nigdy go nie zdradzi�am, ale wiesz dobrze, �e on nie zgodzisi� do mnie wr�ci�. Nikomu nie uda�o si� jeszcze nigdy zmieni� jego woli.
- Zrobi�, co b�d� m�g�. Je�li pan Arnold odzyska zdrowie,sprowadz� go tutaj, nawet si��. Je�li nie... powr�c� sam. Czy zgadzasz si�,pani, na m�j wyjazd?
- Jak�e mog�abym si� nie zgodzi�. Jeste� moj� ostatni� nadziej�.
- A wi�c w drog�! - wykrzykn�� Walter, kt�ry, jak wszyscy ludzieczynu, nie lubi� zb�dnych s��w. - Stracili�my ju� du�o czasu. Otw�rzciebramy grodu i na ko�. Na Odyna, potrafi� go odnale��.. nawet gdybymmia� jecha� do samego Mahometa!
- Jeste� w domu Pana - oburzy� si� opat. - Fa�szywi bogowie niemaj� tu nic do roboty. Chod�, Katarzyno, moja c�rko... p�jdziemypomodli� si� do Naj�wi�tszej Marii Panny za tego dzikusa, kt�ry nie ma oniej poj�cia. Nast�pnie wyprawimy go w drog�. Pomog� ci.
Godzin� p�niej, stoj�c mi�dzy Saturninem i Sar� przy po�udniowejbramie Montsalvy, Katarzyna przys�uchiwa�a si� nikn�cemu w dolinierzeki Lot galopowi konia unosz�cego na swym grzbiecie Waltera. Olbrzymzaopatrzony w �ywno��, ciep�e ubranie i p�kat� sakiewk�, odje�d�a� nasilnym perszeronie �ladami Arnolda i Fortunata.
Kiedy t�tent ucich�, Katarzyna otuli�a si� mocniej ciemn� opo�cz� izacz�a szuka� na firmamencie Drogi Mlecznej, kt�r� nazywano r�wnie�drog� �wi�tego Jakuba. Westchn�a.
- Czy uda mu si� znale�� Arnolda? Te po�udniowe regiony s� mur�wnie obce jak kraina Wielkiego Chana.
- Opat poradzi� mu, �eby jecha� drog� oznakowan� muszlami.
Powiedzia� te�, jak nazywaj� si� pierwsze etapy, poniewa� nie m�g� mutego napisa� - rzek� Saturnin. - Trzeba wierzy�, pani Katarzyno. Wiem, �e�wi�ta Panienka i �wi�ty Jakub b�d� nad nim czuwa�, chocia� on w nichnie wierzy. Nie opuszczaj� nigdy tych, kt�rzy z dobroci serca wyruszaj� naodleg�e szlaki.
- On ma racj� - w��czy�a si� Sara, ujmuj�c Katarzyn� za r�k�. Walter jest silny, inteligentny i przebieg�y. Ma w sobie wiar�, kt�rapozwala przenosi� g�ry. Wracajmy do domu. Pani Izabela czeka na nas.
Ca�uj�c synka, odnajdziesz si�y do wykonania czekaj�cych ci� jeszczezada�.
Katarzyna nie odpowiedzia�a. St�umi�a westchnienie �alu i powoliruszy�a w stron� klasztoru. Wiedzia�a jednak, �e chocia� na razie rozs�dekwzi�� g�r�, to ch�� udania si� �ladami Arnolda nie minie tak szybko.
Tego wieczoru d�ugo ko�ysa�a w ramionach Micha�a, ogrzewaj�czbola�e serce mi�o�ci� do dziecka.
Izabela de Montsalvy zgas�a spokojnie i bez cierpie� w dzie� po�wi�tym Michale. W przeddzie� �mierci dozna�a jeszcze ostatniej rado�ci:widzia�a, jak jej wnuk przyjmuje ho�d od wasali...
Saturnin i inni notable z Montsalvy zdecydowali, �e w dniu swoichurodzin ch�opiec zostanie oficjalnie uznany panem tego ma�ego grodu...
Teraz, kiedy kr�l zwr�ci� rodowi Montsalvych tytu�y i dobra, data 29wrze�nia wyda�a si� bardzo odpowiednia na t� uroczysto��, tym bardziej �ezbieg�a si� ze �wi�tem pasterzy, kt�re ka�dego roku o tej samej porzegromadzi�o na wzg�rzach Montsalvy wszystkich pasterzy baran�w zca�ego regionu.
Wyg�osi� uroczyste przem�wienie, mo�e troch� zagmatwane, alewszyscy uznali je za wspania�e, a nast�pnie mieszka�cy Montsalvy iwie�niacy z okolicznych gospodarstw podchodzili kolejno, aby uca�owa�r�czk� Micha�a. Malec �mia� si� rado�nie, uradowany pi�knym strojem zbia�ego aksamitu, uszytym przez Sar�. Najbardziej jednak interesowa� goz�oty �a�cuch z topazami, kt�ry matka w�o�y�a mu na szyj�. Uroczysto��troch� d�u�y�a si� ma�emu paniczowi, licz�cemu zaledwie dwa latka, aleta�ce pasterzy i walki wr�cz wywo�a�y jego entuzjazm. Stara pani deMontsalvy, kt�r� przyniesiono na noszach i usadowiono na trybunie obokMicha�a, patrzy�a na niego z uwielbieniem.
Pod koniec dnia Micha�, wspomagany przez matk�, rozpali� nawzg�rzu ognisko. A potem, kiedy ch�opcy i dziewcz�ta zacz�li ta�czy� natrawie przy d�wi�kach skrzypek, ma�y panicz, �pi�cy ju� od pewnegoczasu w ramionach Sary, zosta� zaniesiony do domu.
Przez ca�� noc Katarzyna s�ysza�a �piewy i ta�ce wasali, ciesz�c si� zich rado�ci, kt�rej jej ci�ka �a�oba nie zdo�a�a przy�mi�. Przez ca�y dzie�skrywa�a sw�j g��boki smutek, nie chc�c okaza�, jak okrutne jest dla niejto �wi�to. Ho�d oddany Micha�owi odsuwa� na dalszy plan jego ojca, okt�rym nie mieli �adnych wiadomo�ci od ponad p�tora miesi�ca.
* * *
Nast�pnego ranka zacni mieszka�cy z Montsalvy, kt�rzy po�o�yli si�spa� p�no i w dobrych nastrojach, zostali obudzeni pos�pnymiuderzeniami dzwonu i dowiedzieli si�, �e ich stara pani zako�czy�a �ycie.
Sara znalaz�a j� martw�, kiedy przynios�a jej rano kubek mleka. Izabelale�a�a na �o�u wyprostowana, z zamkni�tymi oczami i r�kami z�o�onymina r�a�cu. Na bladym palcu po�yskiwa� w �wietle s�onecznym szmaragdkr�lowej Jolanty. Sara sta�a przez chwil� na progu izby zaskoczonanadzwyczajnym pi�knem zmar�ej. Zniszczenia, jakie poczyni�a choroba,znikn�y, zmarszczki wyg�adzi�y si�. Dwa grube, siwe warkocze okala�yg�adk�, spokojn� twarz, a podobie�stwo do syna by�o uderzaj�ce.
Sara prze�egna�a si�, stawiaj�c przy drzwiach kubek z mlekiem, anast�pnie posz�a po Katarzyn�, kt�rej nad ranem uda�o si� zasn��.
Potrz�sn�a ni� gwa�townie, a kiedy ta zerwa�a si�, patrz�c na Sar�nieprzytomnie, szepn�a:- Pani Izabela przesta�a cierpie�, Katarzyno. Musisz wsta�. Ja p�jd�uprzedzi� opata. W tym czasie zabierz Micha�a z s�siedniej izby i powierzDonacie. �mier� to nie widowisko dla dziecka.
Katarzyna s�ucha�a jak lunatyczka. Od swego powrotu do Montsalvyspodziewa�a si� tej �mierci. Wiedzia�a, �e starsza pani oczekuje jej jakwybawienia. Zdrowy rozs�dek podpowiada� jej, �e nie powinna si�martwi�, gdy� Izabela osi�gn�a w ko�cu upragniony spok�j, lecz zdrowyrozs�dek nie m�g� nic zdzia�a� przeciw ogarniaj�cemu j� smutkowi. Zda�asobie spraw�, �e obecno�� Izabeli by�a cenniejsza, ni� s�dzi�a. Dop�ki �y�amatka Arnolda, Katarzyna mia�a z kim porozmawia� o nieobecnym, boprzecie� by�a to osoba znaj�ca go najlepiej. A teraz ten �agodny g�oszamilk�, pog��biaj�c jej samotno�� jeszcze bardziej. Arnold znikn��, Walterod miesi�ca nie dawa� znaku �ycia, a teraz Izabela...
Nieco p�niej Katarzyna z Sar� przygotowa�y zmar�� do ostatniejdrogi. Na�o�y�y jej habit klarysek, zgodnie z wyra�onym ju� dawno�yczeniem. Surowo�� czarnego stroju nadawa�a zmar�ej wyraznadzwyczajnego majestatu.
Ubieraj�c j�, Katarzyna zdj�a �agodnie z jej palca pier�cie�, kt�rego�wiecka wspania�o�� kontrastowa�a z zakonnym strojem. Potem d�ugospogl�da�y wraz z Sar� na zmar��, a kiedy ukl�k�y, aby odm�wi�modlitw�, nadszed� opat z dwoma klerykami, kt�rzy przynie�li kadzielnic�i kropielnic�.
Trzy nast�pne dni wydawa�y si� Katarzynie jakim� strasznym snem.
Cia�o zmar�ej zosta�o wystawione w prezbiterium ko�cio�a; czuwali przynim mnisi, a Katarzyna, Sara i Donata zmienia�y si� na kl�cznikuustawionym u st�p katafalku. Te godziny czuwania w cichym ko�cielewydawa�y si� Katarzynie czym� nierealnym. Otaczaj�cy cia�o zmar�ejmnisi, w kapturach zakrywaj�cych twarze, z r�kami ukrytymi w szerokichr�kawach, wygl�dali jak duchy w dr��cym �wietle grubych �wiec z ��tegowosku. Aby zapomnie� o strachu, Katarzyna stara�a si� modli�, chocia� ztrudem jej to przychodzi�o. Nie wiedzia�a, jak zwraca� si� do Boga. Owiele �atwiej przychodzi�o jej rozmawia� ze zmar��.
- Matko - m�wi�a cicho - tam, gdzie teraz jeste�, wszystko jest owiele �atwiejsze. Pom� mi! Spraw, aby Arnold powr�ci� lub przynajmniejdowiedzia� si�, �e nigdy nie przesta�am go kocha�! Tak mi ci�ko!
Woskowa twarz pozostawa�a jednak nieruchoma, a p�u�miech nazamkni�tych wargach zachowa� sw� tajemniczo��.
W miar� jak up�ywa� czas, Katarzynie by�o coraz ci�ej na sercu.
Czwartego dnia wieczorem cia�o Izabeli de Ventadour, pani naMontsalvy, zosta�o pochowane w obecno�ci t�umu ludzi. Zza drewnianychkrat ogrodzenia dochodzi�y g�osy mnich�w z opactwa, �piewaj�cychmiserere. Katarzyna ukryta pod �a�obnym welonem, kt�ry teraz nabra�nowego, podw�jnego znaczenia, patrzy�a, jak pod kamienn� p�yt� znika ta,kt�ra trzydzie�ci pi�� lat wcze�niej da�a �ycie ukochanemu synowi.
Kiedy opuszcza�a sanktuarium, jej spojrzenie napotka�o spojrzenieopata, kt�ry wyg�asza� ostatnie wieczne odpoczywanie racz jej da� Panie.
W spojrzeniu tym wyczyta�a jednocze�nie pytanie i pro�b�, ale odwr�ci�ag�ow�, jakby chcia�a unikn�� odpowiedzi. Przecie� �mier� Izabeli niezwr�ci�a jej wolno�ci. Ma�e r�czki Micha�a trzyma�y j� mocno na miejscu.
Nie mia�a �adnego powodu, aby go opuszcza�, gdy� Walter pojecha� w�lad za Arnoldem. Dop�ki nie przy�le jakich� wie�ci, trzeba b�dziecierpliwie czeka�...
* * *
Jesie� zabarwi�a g�ry wszystkimi kolorami z�ota i purpury. OkoliceMontsalvy l�ni�y czerwieni�, podczas gdy chmury na niebie stawa�y si�szare, a stada jask�ek odlatywa�y na po�udnie. Katarzyna �ledzi�a jewzrokiem, a� znikn�y za horyzontem. Za ka�dym takim odlotem m�odakobieta stawa�a si� coraz smutniejsza i bardziej zniech�cona. Z ca�ej duszyzazdro�ci�a tym beztroskim, spragnionym s�o�ca ptakom, kt�re odlatywa�ytam, gdzie i ona chcia�aby si� uda�.
Nigdy dni nie mija�y tak wolno i monotonnie jak teraz. Ka�degopopo�udnia, je�li by�o �adnie, Katarzyna, Sara i Micha� udawali si� a� dobramy Po�udniowej, gdzie mnisi i wie�niacy zacz�li stawia� fundamentypod nowy zamek. Za rad� opata zdecydowano si� nie odbudowywa�fortecy na dawnym miejscu, ko�o wzg�rza wulkanicznego, lecz przybramie do Montsalvy, tam gdzie zamek i wioska mog�y sobie nie��skuteczn� pomoc. W pami�ci wszystkich �ywe by�y jeszcze zniszczeniadokonane przez rozb�jnika Valettego.
Obie kobiety i dziecko sp�dza�y troch� czasu na budowie, potem sz�ydo lasu, aby przyjrze� si� pracy drwali. Obecnie, kiedy zmniejszy�o si�niebezpiecze�stwo ze strony Anglik�w, nale�a�o zaj�� si� wyr�bem las�w,kt�re w czasach po�ogi rozros�y si� i powr�ci�y do stanu dziko�ci. Cz�stos�u�y�y jako schronienie. Teraz trzeba by�o odzyska� ziemi� pod upraw�zbo�a i paszy. Oczy Katarzyny kierowa�y si� jednak ci�gle poza ciemn�lini� drzew, w odleg�e b��kity. Potem, trzymaj�c Micha�a za r�czki,kobiety wraca�y powoli do domu.
Kt�rej� nocy zacz�� wia� wiatr i drzewa straci�y li�cie, a dzie�p�niej okolic� przysypa� �nieg. Chmury wisia�y tak nisko, �e zdawa�y si�si�ga� ziemi, a zimne, poranne mg�y d�ugo nie chcia�y ust�pi�. Nadesz�azima i Montsalvy zapad�o w sen. Roboty przy budowie zamku zosta�ywstrzymane, ka�dy zamyka� si� w cieple swego domu. Katarzyna i Sarazrobi�y to samo. �ycie, kt�re regulowa� d�wi�k klasztornego dzwonu, sta�osi� bardzo monotonne. Nast�puj�ce po sobie dni by�y bardzo do siebiepodobne. Wype�nia�o je tkanie przy kominku. Patrz�c na wci�� pokryt��niegiem okolic�, Katarzyna zacz�a w�tpi�, czy kiedykolwiek nadejdziewiosna.
Ka�dego dnia jednak stara�a si� wychodzi� na powietrze. Wk�ada�aciep�e buty i otula�a si� grub� opo�cz� z kapturem, a nast�pnie udawa�a si�na przechadzk�... Zawsze kierowa�a kroki w stron� bramy Po�udniowej, alenie po to, by ogl�da� pokryte �niegiem miejsce swego przysz�ego domostwa. Przysiada�a na kamieniu, nie zwracaj�c uwagi na podmuchy wiatruczy �nieg, i obserwowa�a drog� biegn�c� od rzeki Lot, wypatruj�cznajomej sylwetki. Du�o czasu up�yn�o od wyjazdu Waltera. Min�y trzymiesi�ce i nadesz�o Bo�e Narodzenie. Do tej pory nie pojawi� si� nikt zwiadomo�ci�. By�o tak, jakby Walter rozp�yn�� si� w mgle...
Kiedy zaczyna�o zmierzcha� - zimowe dni s� przecie� takie kr�tkie Katarzyna wraca�a do domu wolnym krokiem, z dusz� coraz bardziejprzepe�nion� trwog�, a coraz mniej nadziej�.
Bo�e Narodzenie min�o, niczego nie zmieniaj�c w jej �yciu.
Katarzyna ci�gle my�la�a o Arnoldzie. Z pewno�ci� dotar� ju� doComposteli w Galicii. Ale czy niebo udzieli�o mu �aski uzdrowienia? AWalter? Czy uda�o mu si� do��czy� do uciekiniera? Czy byli razem, gdy onich my�la�a? Niestety, pytania te pozostawa�y nadal bez odpowiedzi.
- Gdy nadejdzie wiosna - obiecywa�a sobie Katarzyna - a nie dostan�adnej wiadomo�ci, ja r�wnie� udam si� na poszukiwanie Arnolda.
- Nie powr�c� wcze�niej jak na wiosn� - stwierdzi�a kt�rego� dniaSara, kiedy Katarzyna przez nieuwag� wypowiedzia�a swe my�li na g�os. Kt� wyruszy�by przez g�ry, kiedy �nieg zasypa� drogi? Zima tworzybariery, kt�rych najwi�ksza wola, najsilniejsza mi�o�� nie s� w staniepokona�. Musisz czeka�.
- Czeka� i czeka�. Nic, tylko czeka�! Nie mog� ju� wytrzyma� tegonieko�cz�cego si� oczekiwania! - wykrzykn�a Katarzyna. - Czy ca�e moje�ycie ma up�yn�� na ci�g�ym czekaniu?
Na tego rodzaju pytania Sara nie odpowiada�a. Wola�a przemilcze�lub zmieni� temat rozmowy, gdy� wszelkie t�umaczenia i przemawianie dozdrowego rozs�dku pot�gowa�y tylko smutek Katarzyny. Cyganka niewierzy�a w mo�liwo�� wyzdrowienia Arnolda. Nigdy nie s�ysza�a, aby kto�wyleczy� si� z tr�du. By�o nawet dziwne, �e �wi�ty Meen z Jaleyrac, patrondotkni�tych t� straszn� chorob�, zachowa� jeszcze �klient�w". Sara by�azbyt wielk� pogank�, aby wierzy� w moc ciesz�cego si� renom� �wi�tegoJakuba z Composteli. Spodziewa�a si� natomiast, �e je�li nie wynikn�nieprzewidziane okoliczno�ci, wcze�niej czy p�niej nadejd� od Walterajakie� wiadomo�ci. Nie przeszkadza�o jej to wzdycha�, kiedy widzia�a, jakdrobna, delikatna sylwetka Katarzyny w czarnym stroju oddala si� mimo�niegu, aby sprawdzi�, czy kto� nie przybywa drog� od doliny.
* * *
Kt�rego� styczniowego wieczoru, kiedy uda�a si� do swego punktuobserwacyjnego po d�ugiej nieobecno�ci spowodowanej strasznymich�odami, wyda�o jej si�, �e dostrzega na bia�ym szlaku jaki� ciemnypunkt. Punkt ten stawa� si� coraz wi�kszy. Natychmiast zerwa�a si� nar�wne nogi z bij�cym sercem...
Jaki� cz�owiek zbli�a� si� dolin�. Widzia�a powiewaj�ce na wietrzepo�y jego opo�czy. Szed� z trudem, gdy� wiatr wia� mu w twarz. Katarzynapostanowi�a wyj�� mu naprzeciw, lecz po paru krokach stan�a rozczarowana. Nie by� to Walter ani Arnold. Cz�owiek, kt�rego teraz widzia�abardzo dobrze, by� niski, szczup�y, o ciemnej karnacji. Przez chwil�s�dzi�a, �e to Fortunat, ale i ta nadzieja szybko si� rozwia�a. By� to kto�ca�kiem obcy.
Na g�owie mia� zielony kapelusz z lichym pi�rkiem. Ukryta pod nim�niada twarz wyra�a�a weso�o��. Widz�c kobiec� posta� na skraju drogi,u�miechn�� si� szeroko. Katarzyna dostrzeg�a, �e na plecach pod opo�cz�niesie jaki� pod�u�ny przedmiot.
W�drowny handlarz lub minstrel - pomy�la�a.
Kiedy podszed� bli�ej, stwierdzi�a, �e to minstrel. Pod czarn�opo�cz� mia� weso�y, czerwono-zielony, troch� zniszczony str�j. Na widokKatarzyny zdj�� kapelusz w ge�cie powitania.
- Kobieto - rzek� z silnym cudzoziemskim akcentem - co to za gr�d?
- To Montsalvy. Czy to tw�j cel podr�y, panie minstrelu?
- Na dzisiejszy wiecz�r tak. Na Madonn�, je�li wszystkie wie�niaczkis� tutaj tak urodziwe jak ty, to Montsalvy musi by� rajem.
- Niestety, to nie raj - odpowiedzia�a rozbawiona akcentemm�odzie�ca Katarzyna. - A je�li s�dzisz, panie minstrelu, �e zostanieszprzyj�ty na zamku, to spotka ci� rozczarowanie. Zamek w Montsalvyprzesta� istnie�. Znajdziesz tu tylko stare opactwo, gdzie rzadko si� �piewapie�ni mi�osne.
- Wiem o tym - odpar� minstrel. - Je�li nawet nie ma zamku, toprzecie� jest jego dziedziczka. Czy znasz pani� de Montsalvy? Jak mim�wiono, to najpi�kniejsza kobieta na �wiecie... ale nie s�dz�, aby by�api�kniejsza od ciebie.
- Musz� ci� rozczarowa� - rzek�a Katarzyna. - Ja jestem pani� deMontsalvy.
U�miech zgas� na weso�ej twarzy w�drowca. Ponownie zdj��kapelusz i przykl�k� na �niegu.
- Szlachetna pani, wybacz prostemu �piewakowi t� poufa�o��. .
- Przecie� nie mog�e� tego wiedzie�. Dziedziczki zamk�w nieprzechadzaj� si� same, a szczeg�lnie przy tak brzydkiej pogodzie.
Jakby na potwierdzenie tych s��w gwa�towny poryw wiatru zerwa�minstrelowi kapelusz z g�owy, a Katarzyn� zmusi� do uchwycenia si� pniadrzewa.
- Nie st�jmy tutaj - rzek�a. - Jest zimno i zapada mrok. Zamek leg� wgruzach, ale w domu opactwa mo�emy ofiarowa� ci go�cin�. Sk�d o mnies�ysza�e�?
Minstrel podni�s� si� i otrzepa� kolana ze �niegu. Mi�dzy jegobrwiami rysowa�a si� teraz zmarszczka, a na ustach nie pojawi� si� ju�u�miech.
- M�wi� mi o tobie, szlachetna pani, cz�owiek spotkany w g�rach napo�udniu. By� wysoki i silny. Prawdziwy olbrzym. Powiedzia� mi, �enazywa si� Walter Malencontre.
Katarzyna wyda�a okrzyk rado�ci, chwyci�a podr�nego pod rami� ipoprowadzi�a w stron� domu.
- Przysy�a ci� Walter? Co za szcz�cie! Jak on si� czuje? Gdzie ikiedy go spotka�e�?
Prowadz�c minstrela, kt�ry teraz wydawa� si� zaniepokojony,skierowa�a si� w stron� wioski, informuj�c Saturnina, kt�ry naprawia�okiennice swego domu:- Ten cz�owiek spotka� Waltera, ma od niego wie�ci! Stary zarz�dcado��czy� do nich z okrzykiem rado�ci.
Minstrel popatrzy� na niego z przestrachem.
- Szlachetna pani - rzek� w ko�cu - nawet nie pozwoli�a� mi si�przedstawi�!
- Zr�b to teraz - powiedzia�a Katarzyna rado�nie. - Ale dla mnienazywasz si� Walter.
M�czyzna zaprzeczy� ruchem g�owy.
- Nazywam si� Guido Cigala.. Jestem z pi�knego miasta, Florencji.
Aby uzyska� wybaczenie za moje liczne grzechy, uda�em si� do Galicii, dogrobu aposto�a. Pani, nie ciesz si� tak bardzo, nie przyjmuj mnie takdobrze. Wie�ci, kt�re przynosz�, s� z�e.
Katarzyna i Saturnin zatrzymali si� gwa�townie po�rodku drogi.
Zar�owiona z rado�ci twarz Katarzyny poblad�a.
- Ach - wyj�ka�a tylko.
Zaniepokojona spojrza�a b�agalnie najpierw na minstrela, potem naSaturnina, ale szybko odzyska�a przytomno�� umys�u i rzek�a:- Z�e czy dobre, potrzebujesz odpoczynku i nadal mo�esz liczy� nago�cin�. Powiedz nam tylko, jak si� czuje Walter?
Guido Cigala opu�ci� g�ow�, jakby czu� si� winny.
- Pani - szepn�� - s�dz�, �e on nie �yje. - Nie �yje!
Ten sam okrzyk wyrwa� si� Katarzynie i Saturninowi, kt�ry doda�:- To niemo�liwe. Walter nie m�g� umrze�.
- Nie powiedzia�em, �e na pewno - rzek� zmieszany Cigala. Powiedzia�em, �e wydaje mi si�.
- Opowiesz nam wszystko - przerwa�a Katarzyna.
W domu go�cinnym Sara zaj�a si� przybyszem, przynios�a mumisk� z wod� do umycia n�g, gor�c� zup�, chleb i ser oraz troch� wina, anast�pnie pos�a�a do du�ej sali, gdzie czekali Katarzyna, Saturnin i Donata;prawa go�cinno�ci wzi�y g�r� nad ciekawo�ci�. M�oda kobieta u�miechn�a si� smutno, widz�c, �e minstrel trzyma w r�ce wiol�.
- Ju� od dawna nie s�ysza�am tutaj muzyki - rzek�a �agodnie. - I niemam wcale do tego serca.
- Muzyka jest dobra na ukojenie zasmuconej duszy - rzek� Guido,k�ad�c instrument na �awie. - Ale najpierw odpowiem na pytania.
- Kiedy widzia�e� Waltera i gdzie?
- By�o to na prze��czy Ibaneta, troch� przed przytu�kiem wRoncevaux. Wpad�em do w�wozu i Walter przyszed� mi z pomoc�.
Sp�dzili�my razem noc w g�rach. Powiedzia�em mu, �e wracam do megokraju, zatrzymuj�c si� we wszystkich napotkanych po drodze zamkach.
Zapyta� mnie, czy mog� uda� si� do was i przekaza� wie�ci. Obieca�em muto. Po tym, co dla mnie zrobi�, nie mog�em mu odm�wi�. Troch� drogiwi�cej, troch� drogi mniej to dla mnie nic nie znaczy. Kaza� mi przekaza�wiadomo��.
- Jak� wiadomo��? - zapyta�a Katarzyna, pochylaj�c si� w stron�m�odzie�ca.
- Powiedzia�:
- To wszystko. Nic wi�cej mi nie powiedzia�, ale potem co� si�jeszcze wydarzy�o. Rozstali�my si� rano. Mia� jecha� drog�, kt�r�przyby�em, ja za� uda�em si� w stron� Roncevaux. Droga, kt�r� szed�em,pi�a si� w g�r� i przez d�ugi czas widzia�em twego przyjaciela, szlachetnapani. Jecha� spokojnie na koniu. I w�a�nie w chwili, kiedy mia� znikn�� miz oczu, sta�o si� co� strasznego. Trzeba rzec, �e w tamtych stronach lud jestdziki i gro�ny. Spotyka si� wielu rozb�jnik�w. Nie zaatakowali mnie, bouznali z pewno�ci�, �e jestem zbyt marn� zdobycz�. Ale taki podr�nik jakWalter, dobrze odziany, na dobrym koniu, to nie byle jaka gratka.
Widzia�em z daleka, jak wyskoczyli zza ska� i opadli na niego niczym r�jos. Broni� si� dzielnie, lecz by�o ich wielu. Widzia�em, jak pada pod ichciosami, a potem jeden z nich zabra� mu konia, inny ekwipunek. Trzechinnych rozebra�o cia�o, po czym wrzucili je do jednego z tych g��bokich jar�w, kt�rych sam widok przyprawia o dreszcze. . Z pewno�ci� ju� nie �y�,a je�li by�o inaczej, to dopom�g� mu upadek. Ale nie mog� przysi�c, �e nie�yje.
- A ty - oburzy� si� Saturnin - nie powr�ci�e�, aby si� upewni�? Niechcia�e� sprawdzi�, czy ten, kt�ry ci� uratowa�, nie potrzebuje pomocy?
Minstrel opu�ci� g�ow� i wzruszy� ramionami z gestem �wiadcz�cymo niemocy.
- Bandyci chyba mieli tam kryj�wk�, gdy� zostali na miejscu,czekaj�c bez w�tpienia na kolejnych podr�nych. C� mog�em zrobi� ja,s�aby i bezbronny przeciw tym dzikusom. Otch�a� by�a g��boka. Jakmia�em tam zej��? Pani - doda�, odwracaj�c si� w stron� Katarzyny zwyrazem b�agania na twarzy - prosz� ci�, uwierz mi, �e gdyby mo�na by�oco� uczyni� dla twego przyjaciela, zrobi�bym to, ryzykuj�c nawet �ycie.
Guido Cigala nie jest tch�rzem... musicie w to uwierzy�.
- Ale� wierz� ci, panie minstrelu - powiedzia�a zm�czona. - Niemog�e� nic uczyni�, dobrze to rozumiem. Lecz wybacz mi, je�li okazuj�b�l. Walter by� moim s�ug�, ale jego �ycie by�o dla mnie cenniejsze ni��ycie najbli�szego przyjaciela, wi�c my�l, �e nie ma go ju� w�r�d�ywych...
Wzruszenie przerwa�o jej wyw�d. �zy nap�yn�y do oczu i przezzaci�ni�te gard�o nie mog�a ju� wydoby� ani s�owa. Opu�ciwszypospiesznie sal�, pobieg�a do swej izby, gdzie osun�a si� na �o�e iwybuchn�a szlochem. Teraz wszystko si� sko�czy�o, na zawsze. Straci�awszystko, bo wraz ze �mierci� Waltera znik�a r�wnie� nadzieja odnalezienia Arnolda. Zdrowy lub nie, jej ma��onek nadal nie wiedzia�, �epozosta�a mu wierna i �e jej mi�o�� dla niego by�a coraz g��bsza. Znikn��teraz dla niej ca�kowicie, jakby przykry�a go p�yta grobowca. By� to dlaKatarzyny ostateczny cios...
P�aka�a przez d�u�szy czas i nie dostrzeg�a, �e Sara sta�a przy �o�u,nie wiedz�c, jak z�agodzi� ten olbrzymi b�l. Po d�u�szej chwili w ko�cuzaryzykowa�a:- Mo�e minstrel nie widzia� dok�adnie? Mo�e Walter nie zgin��?
- Jak m�g�by unikn�� �mierci? Je�li nie zosta� zabity, to z pewno�ci�zmar� w przepa�ci.
Kobiety ucich�y. Z dalekiej sali dochodzi�y odg�osy wioli. Minstrelgra� dla s�u�by, dla Donaty i Saturnina, a tak�e dla paru notabli zMontsalvy, kt�rzy chcieli pos�ucha� w�drownego pie�niarza, gdy� ju� oddawna nie mieli takiej okazji. Guido �piewa� star� pie�� o mi�o�ci rycerzaTristana i kr�lowej Izoldy: Izoldo, moja pani, Izoldo, moja ukochana,jeste� moj� �mierci�, jeste� moim �yciem...
Katarzyna st�umi�a szloch. Wydawa�o jej si�, �e poprzez pe�en skargi�piew minstrela s�yszy ciep�y i nami�tny g�os Arnolda, szepcz�cy jej doucha: �Katarzyno, Katarzyno, moja ukochana".
Smutek, jaki j� ogarn��, by� tak dotkliwy, �e musia�a zacisn�� z�by,aby powstrzyma� okrzyk b�lu. Tak, w swoim ziemskim �yciu mia�a ju�nie zobaczy� Arnolda, swej wielkiej mi�o�ci, wi�c by�oby lepiej opu�ci�ten �wiat natychmiast, ni� pogr��y� si� w wiecznym cierpieniu. Zamkn�ana chwil� oczy, zacisn�a d�onie, aby si� opanowa�, a kiedy zn�w jeotworzy�a, jej wzrok by� pe�en determinacji.
- Saro - powiedzia�a tak spokojnie, �e Cyganka zadr�a�a - musz�odjecha�. Skoro Walter nie �yje, musz� uda� si� na poszukiwanie megoma��onka.
- Na poszukiwanie? Ale gdzie?
- Tam, gdzie wiem, �e uda� si� na pewno: do Composteli w Galicii.
Mo�e zdo�am si� dowiedzie�, co si� z nim sta�o. A po drodze spr�buj�odnale�� cia�o biednego Waltera, aby pochowa� je w odpowiednimmiejscu. My�l, �e w tej godzinie i od tak dawna jest wystawiony na �erptactwa, jest nie do zniesienia.
- Ale droga jest d�uga i niebezpieczna. . Jak sobie poradzisz,biedactwo? Jak mo�e ci si� uda�, je�li nie uda�o si� Walterowi?
- Zbli�a si� �wi�ty dzie� Wielkiej Nocy. Co roku w tym dniu grupapielgrzym�w z Puy-en-Velay udaje si� do grobu �wi�tego Jakuba. P�jd� znimi. Niebezpiecze�stwo b�dzie mniejsze w gromadzie.
- A ja? - zaprotestowa�a zbuntowana Sara. - Czy nie mog� i�� z tob�?
Katarzyna potrz�sn�a przecz�co g�ow�. Wsta�a, po�o�y�a d�onie naramionach starej przyjaci�ki i popatrzy�a na ni� z czu�o�ci�.
- Nie, Saro. Tym razem pojad� sama. Po raz pierwszy, gdy� naszerozstanie w Chinon si� nie liczy, chc� pojecha� bez ciebie. Dlatego, �emusisz czuwa� nad tym, co mam najcenniejszego na �wiecie.. nad moimma�ym Micha�em. Gdyby� pojecha�a, kto by si� nim zaj��? Donata iSaturnin s� zbyt starzy. B�d� ci pomaga�, ale tobie powierzam mego syna.
B�dzie z tob� szcz�liwy i zajmiesz si� nim r�wnie dobrze jak ja. B�dzieszmu opowiada�a o mnie i o jego ojcu. A je�li B�g zechce, abym niepowr�ci�a...
- Zamilcz! - krzykn�a Sara. - Nie wolno ci m�wi� takich rzeczy. Tomi sprawia b�l.
Teraz i ona mia�a �zy w oczach. Wzruszona Katarzyna uca�owa�a j�gor�co.
- Planowanie przysz�o�ci jeszcze nikomu nie zrobi�o krzywdy, mojadobra Saro. Je�li nie wr�c�, poprosisz pan�w Xaintrailles'a i Bernardad'Armagnaca, aby zaopiekowali si� ostatnim z Montsalvych i zadbali ojego przysz�o��. Ale - zapewni�a z u�miechem - mam nadziej�, �epowr�c�.
Sara otar�a oczy, a nast�pnie odesz�a par� krok�w.
- W porz�dku - rzek�a. - Ja zostan�, a ty wyjedziesz. Ale jak opu�ciszMontsalvy? S�dzisz, �e opat zgodzi si� na to teraz ch�tniej ni� wewrze�niu?
- Nie dowie si�. Ju� dawno temu z�o�y�am �lubowanie, �e udam si�do Puy, aby ofiarowa� Naj�wi�tszej Marii Pannie ten przekl�ty czarnydiament. Musz� si� z nim rozsta� za wszelk� cen�, a im wcze�niej, tymlepiej. Widzisz, �e nieszcz�cie nie chce mnie opu�ci�. M�j wys�annikWalter, niezniszczalny Walter, zosta� pokonany w drodze. Opat wie, jakbardzo pragn� spe�ni� to �lubowanie. Pozwoli mi wyjecha�. �wi�tawielkanocne to dobry okres na uczczenie Naj�wi�tszej Panienki. Uznamoj� ch�� za normaln�.
- Na wszystko masz gotow� odpowied� - rzek�a Sara z gorycz�. - Niewierz�, aby� wymy�li�a ten plan teraz, kiedy przyszed� ten przekl�tyminstrel.
- Nie - wyzna�a Katarzyna. - My�l� o tym od dawna. Ale czyzgodzisz si� na wszystko, o co ci� poprosz�?
Sara wzruszy�a ramionami i podesz�a do �o�a, w kt�rym zamierza�aumie�ci� pojemnik z roz�arzonym w�glem dla ogrzania prze�cierade�.
- C� za pytanie! Czy� odm�wi�am ci kiedykolwiek pomocy? Askoro nie ma innego wyj�cia. . Ale tylko jeden B�g wie, ile mnie tokosztuje!
Kiedy Sara otwar�a drzwi, aby uda� si� po pojemnik, g�os GuidaCigala dotar� do izby. �piewa� teraz star� pie�� trubadura Arnolda Daniela,a jej s�owa tak uderzy�y obie kobiety, �e na chwil� zaniem�wi�y.
- Chcia�abym wiedzie�, kto przys�a� nam tego przekl�tego �piewaka.
Diabe�? A mo�e Pan B�g? W ka�dym razie jego g�os przypomina g�osprzeznaczenia.
* * *
Katarzyna s�usznie odgad�a, �e opat Montsalvy nie b�dzie jejprzeszkadza� w udaniu si� do Puy-en-Velay podczas �wi�t Wielkiej Nocy.
Upar� si� jedynie, aby ofiarowa� jej eskort� w osobie brata furtianaEuzebiusza, gdy� by�o nie do przyj�cia, aby szlachetna dama porusza�a si�po drogach sama. Towarzystwo mnicha oddala�o od niej niebezpiecze�stwo zar�wno ziemskie, jak i duchowe.
- Brat Euzebiusz jest cz�owiekiem �agodnym - rzek� opat - alezapewni ci skuteczn� ochron�.
Prawd� powiedziawszy, towarzystwo furtiana nie zachwyci�oKatarzyny. R�owa, kr�g�a posta� mnicha wydawa�a si� jej zbytprostoduszna, a ona nauczy�a si� ostro�no�ci. Zastanawia�a si�, czy opatBernard daj�c jej takiego stra�nika, nie przydzieli� jej jednocze�nieszpiega, kt�rego trzeba si� b�dzie jako� pozby� w Puy. Jak go przekona,aby wr�ci� do Montsalvy sam?
Ale trudno�ci minionego �ycia nauczy�y Katarzyn�, �e nie nale�ymartwi� si� na zapas, gdy� ka�dy dzie� przynosi swoje troski... Kiedyznajd� si� ju� na miejscu, wymy�li co�, aby pozby� si� swego anio�astr�a. My�la�a ju� tylko o tej podr�y, w kt�r� wybiera�a si� z wielk�nadziej� i gor�cym sercem.
Kiedy nadszed� czas postu, bia�y kobierzec przykrywaj�cy ca��okolic� gdzie� znikn��. �nieg stopi� si� i wiele ma�ych strumyk�w ruszy�owe wszystkich kierunkach, ��obi�c ca�� r�wnin� i g�rskie jary. Ziemia j�aukazywa� si� czarnymi p�atami, a potem wi�kszymi p�aszczyznami, kt�renie�mia�o zacz�y pokrywa� si� zieleni�. Troch� b��kitu pojawi�o si� wszarzy�nie nieba i Katarzyna pomy�la�a, �e najwy�szy czas wyruszy� wdrog�.
W �rod�, po niedzieli M�ki Pa�skiej, Katarzyna i brat Euzebiuszopu�cili Montsalvy na mu�ach po�yczonych od opata. By�o ciep�o, pada�niewielki deszcz, a chmury przesuwa�y si� szybko gnane po�udniowymwiatrem. By� to wiatr, kt�ry, wed�ug Saturnina, wywo�uje u owiec ko�owacizn�.
Sara i Katarzyna po�egna�y si� szybko. Obydwie uwa�a�y, �ewzruszenie zabija odwag� i niszczy wol�. Zreszt� wielkie scenypo�egnalne wzbudzi�yby czujno�� opata Bernarda. Nie p�acze si� zpowodu dwutygodniowej roz��ki.
Najgorsza by�a chwila rozstania z Micha�em. Powstrzymuj�c �zy,Katarzyna uca�owa�a synka. Mia�a wra�enie, �e nie zdob�dzie si� nawypuszczenie go z ramion. Sara musia�a si� wtr�ci� i odprowadzi� dzieckodo Donaty. Micha�, widz�c wzruszenie matki, zacz�� p�aka�, nie wiedz�cdlaczego.
- Kiedy go znowu zobacz�? - szepn�a Katarzyna, kt�ra naglepoczu�a si� nieszcz�liwa.
Niewiele brakowa�o, aby zrezygnowa�a z tej szalonej wyprawy.
- Wr�cisz, kiedy tylko zechcesz - powiedzia�a spokojnie Sara. - Niktci w tym nie przeszkodzi, je�li nie uda ci si� osi�gn�� celu. I prosz� ci�,Katarzyno, nie ku� Pana Boga!
Nie r�b nic ponad swoje si�y. S� chwile, kiedy trzeba pogodzi� si� zlosem, nawet je�li jest okrutny. Pomy�l o tym, �e ja nie zast�pi� Micha�owimatki.. Je�li przeszkody oka�� si� zbyt wielkie, wracaj, b�agam ci�... I nami�o�� bosk�. .
- Na mi�o�� bosk� - uci�a Katarzyna, u�miechaj�c si� przez �zy - niem�w nic wi�cej. W przeciwnym razie za pi�� minut zabraknie mi odwagi.
Kiedy jednak bramy opactwa otworzy�y si�, Katarzyn� ogarn�owspania�e uczucie wolno�ci, pewien rodzaj upojenia. Nie obawia�a si� ju�tego, co j� czeka�o. Musia�a wyj�� zwyci�sko ze wszystkich zasadzek.
Czu�a si� silniejsza, m�odsza i waleczniej sza ni� kiedykolwiek...
W ma�ym sk�rzanym mieszku umieszczonym na piersi wioz�aczarny diament. Straci� w jej oczach ca�� warto��, z wyj�tkiem jednej: by�kluczem do �wiata. Ofiarowanie go Madonnie z Puy znaczy�o otwarciedrogi, kt�ra, by� mo�e, zawiedzie j� do ma��onka.
Kiedy zostawili za sob� mury Montsalvy, Katarzyna poprawi�azsuwaj�cy si� z ramion ci�ki p�aszcz, a nast�pnie unios�a g�ow�, niezwracaj�c ju� uwagi na bicie dzwon�w w oddali.
Z oczami utkwionymi przed siebie ruszy�a w drog� bez s�abo�ci i �ez.
Miasto Puy-en-Velay wygl�da�o jak olbrzymia wielobarwna rzekawyp�ywaj�ca z ogromnego roma�skiego ko�cio�a zwie�czonego kopu�amii wie�ami. Katarzyna i Euzebiusz zatrzymali si� na chwil�, aby podziwia�ten niecodzienny widok. Kobieta spogl�da�a pe�na oczarowania na �wi�tewzg�rze, pradawn� g�r� Anis, odcinaj�c� si� od olbrzymiej ska�y, a dalejna dziwaczny szczyt wulkaniczny �wi�tego Micha�a z Aiguilhe, stercz�cyw stron� nieba jak palec, z ma�� kapliczk� na szczycie. Wszystko w tymdziwnym mie�cie zdawa�o si� s�u�y� Panu. Wszystko od niego pochodzi�oi zwraca�o si� ku niemu...
W miar� jak posuwali si� w g��b miasta, uderzy� ich jego od�wi�tnywygl�d i ruch na ulicach. Wsz�dzie powiewa�y flagi i kr�lewskie proporce,a z okien sp�ywa�y dywany i sztuki jedwabiu.
Katarzyna ze zdumieniem spostrzeg�a kr�lewskich Szkot�w.
- Miasto �wi�tuje - o�wiadczy� brat Euzebiusz, kt�ry nie wypowiada�w ci�gu dnia wi�cej ni� dziesi�� s��w. - Musimy si� dowiedzie� dlaczego.
Katarzyna nie odpowiedzia�a.
Uzna�a, �e nie ma takiej potrzeby, lecz przywo�a�a ch�opcabiegn�cego z dzbankiem w r�ku, najwyra�niej udaj�cego si� po wod� donajbli�szej studni.
- Z jakiej okazji te proporce i wszyscy ci ludzie?
Ch�opiec uni�s� w g�r� twarz usian� piegami, w kt�rej b�yszcza�yweso�e oczy, i uprzejmie zdj�� z g�owy zielon� czapeczk�.
- Nasz pan, kr�l, przyjecha� wczoraj do miasta wraz z kr�low� ica�ym dworem, aby modli� si� do Naj�wi�tszej Panienki i uczci� �wi�taWielkiej Nocy. Je�li szukacie kwatery, b�dziecie mieli k�opot. Wszystkieober�e s� przepe�nione, gdy� m�wi si�, �e pan konetabl ma tu dzisiajzjecha�.
- Kr�l i konetabl? - zdziwi�a si� Katarzyna. - Przecie� s� sk��ceni.
- W�a�nie w katedrze kr�l przywr�ci go ponownie do �ask. Dzisiajwieczorem zasi�d� do wsp�lnej wieczerzy.
- Czy to tutaj gromadz� si� pielgrzymi przed wypraw� doComposteli?
- Tak, szlachetna pani. W przytu�ku przykatedralnym jest ich pe�no.
Musisz si� spieszy�, je�li chcesz do nich do��czy�.
Ch�opiec wskaza� Katarzynie drog�. By�a prosta: trzeba by�o i��d�ug� ulic� zaczynaj�c� si� przy wie�y Panessac, przy kt�rej si�znajdowali, a kt�ra prowadzi�a a� do katedry Naj�wi�tszej Marii Panny.
Przed rozstaniem ch�opiec dorzuci� jeszcze:- Wszyscy pielgrzymi zaopatruj� si� u mistrza Croizata w pobli�uprzytu�ku. U niego mo�na kupi� mocne odzienie na d�ug� podr� i...
- Dzi�kuj� - przerwa�a mu Katarzyna, widz�c, �e oczy brataEuzebiusza, zwykle pozbawione wyrazu, spocz�y na niej z ciekawo�ci�. Idziemy poszuka� jakiej� kwatery.
- Niech B�g wam dopomo�e! Ale chyba wam si� to nie uda. Nawetpa�ac biskupa Wilhelma de Chalencona p�ka w szwach. Tam ulokowanyjest ca�y dw�r kr�lewski.
Ch�opiec oddali� si�, biegn�c. Nie by�o czasu do stracenia.
Pielgrzymi wyruszali nazajutrz po uroczystej mszy, a ona chcia�a wyruszy�wraz z nimi. Ze�lizgn�a si� z mu�a i odwr�ci�a w stron� brata Euzebiuszaspokojnie czekaj�cego na jej decyzj�.
- We� mu�y, m�j bracie, i id� do przytu�ku, aby dowiedzie� si�, czyznajdziemy tam miejsce. Oto z�oto na zap�at�. Ja chc� uda� si� od razu dokatedry, celu naszej pielgrzymki. Chcia�abym jak najszybciej z�o�y�Naj�wi�tszej Panience w ofierze to, co przynios�am, a nie wypada, abympojecha�a na mule do �wi�tego miejsca. Do��cz� do ciebie p�niej.
Stateczny brat od�wierny z Montsalvy skin�� g�ow� na znak, �erozumie, i wzi�wszy do r�ki lejce obu mu��w, spokojnie uda� si� w dalsz�drog�.
Katarzyna sz�a powoli brukowan� ulic�, na kt�rej da�y si� zauwa�y�liczne szyldy: handlarze dewocjonaliami s�siadowali z ober�ami,paszteciarniami i wszelkiego rodzaju kramikami. Siedz�c na progachdom�w, kobiety zr�cznymi palcami wprawia�y w ruch klockikoronczarskie.
Podr�niczka przystan�a obok jednej z koronczarek, m�odej i �adnej,kt�ra nie przerywaj�c pracy, mile si� do niej u�miechn�a. Katarzyna nieby�aby kobiet�, gdyby te cuda, kt�re wysz�y spod wprawnych palc�w, niezwr�ci�y jej uwagi. Jednak id�ca od strony katedry i �piewaj�ca nabo�nepie�ni procesja przypomnia�a Katarzynie o celu w�dr�wki. Uda�a si� wi�cw dalsz� drog�.
W miar� jak sz�a w g�r�, zapomina�a o ca�ym �wiecie.
Po stopniach wielkich zniszczonych schod�w, gin�cych w cieniuwysokich �uk�w roma�skich, wchodzili na kolanach ludzie. Szuminwokacji otacza� Katarzyn� niczym brz�czenie pszcz�, lecz nie zwraca�ana to uwagi. Z podniesion� g�ow� patrzy�a na przybli�aj�c� si�, pokryt�polichromi� fasad�, na kt�rej widnia�y dziwne arabskie rysunki,przywo�uj�ce na my�l odleg�e kraje. Jeszcze nie chcia�a przykl�kn��.
Chcia�a przyby� do s�awnego o�tarza, id�c, tak jak przyb�dzie do grobuaposto�a. Wch�on�� j� cie� kruchty. �ebracy, prawdziwe i fa�szywe kaleki,domagali si� ja�mu�ny j�kliwymi g�osami. Jeszcze inni gromadzili si�wok� starego kamienia z Fievres. W�a�nie wykrzykiwali, �e w WielkiPi�tek jaki� sparali�owany odzyska� w�adz� w nogach, ale Katarzyna niezwraca�a na nich najmniejszej uwagi.
Spogl�da�a na stopie� znajduj�cy si� na wysoko�ci wielkiej, z�oconejbramy do sanktuarium. Widzia�a na nim kilka s��w po �acinie:
Przekroczywszy pr�g, zanurzy�a si� w g�stym mroku ko�cio�a. Stopnietworzy�y rodzaj tunelu, w kt�rego g��bi a� do samego prezbiteriummigota�y �wiece. By�a to jakby �wietlista jutrzenka po wyj�ciu z ciemnejnocy. Kamienn� naw� wype�nia� powa�ny, pos�pny i monotonny �piew.
Kiedy w ko�cu wynurzy�a si� z mroku, wydawa�o jej si�, �e opu�ci�aten �wiat, tak dziwn� zobaczy�a dekoracj�. Z kamiennego o�tarzawzniesionego mi�dzy dwiema kolumnami z porfiru koloru krwi spogl�da�ana ni� oczami z emalii Czarna Madonna, otoczona licznymi �wiecami ilampkami z czerwonego szk�a.
Prezbiterium by�o puste, lecz postacie �wi�tych z fresk�wbizantyjskich wydawa�y si� o�ywa� w dr��cym �wietle �wiec. Katarzyn�zaw�adn�� przes�dny strach, pierwotny strach przed niebem i piek�emukryty w sercach ludzi. Powoli zgi�a kolana i osun�a si� na stopnieo�tarza, zafascynowana dziwn� figur�.
Niewielka i sztywno siedz�ca w z�otym p�aszczu wysadzanymcennymi kamieniami, Czarna Madonna mia�a dostojny i przera�aj�cywygl�d b�stw poga�skich. M�wiono, �e to krzy�owcy przywie�li j� zZiemi �wi�tej i �e by�a stara jak �wiat. Pod z�ot� koron� po�yskiwa�aczarna twarz z wymuszonym u�miechem. Jedynie zbyt bia�e emaliowaneoczy zdawa�y si� �y� i pod ich spojrzeniem Katarzyna zacz�a dr�e�,przyt�oczona barbarzy�skim majestatem figurki.
�a�obny, pos�pny �piew usta�. Ko�ci� spowija�a cisza, zak��conajedynie lekkim migotaniem �wiec. Wolnym ruchem Katarzyna zdj�a zszyi sk�rzany woreczek, wyj�a z niego diament i wyci�gn�a w z�o�onychd�oniach w stron� Madonny. Odwieczny gest ofiary rozpali� krwawe b�yskiw przekl�tym kamieniu. Nigdy nie b�yszcza� tak jak w tym sanktuarium,gdzie czu�o si� bosk� moc. W r�kach Katarzyny wygl�da� jak czarnes�o�ce zwr�cone ku bosko�ci.
- Dziewico Wszechmog�ca - wyszepta�a m�oda kobieta. - Przyjmijten kamie� b�lu i cierpienia. Zabierz go i spraw, aby znikn�� z niego nazawsze zamieszkuj�cy go demon, zabierz go, aby nieszcz�cie w ko�cunas opu�ci�o... aby w ko�cu do Montsalvy powr�ci�o szcz�cie. Abym odnalaz�a mego ma��onka.
Powoli po�o�y�a kamie� u st�p figurki i pad�a na twarz bez strachu,lecz opanowana nowym wzruszeniem.
- Oddaj mi go - wyszepta�a b�agalnie. - Oddaj mi go, Madonnomi�osierna. Nawet je�li przyjdzie mi jeszcze cierpie�, spraw, abym nako�cu tej drogi go odnalaz�a. Pozw�l przynajmniej, abym mog�a gozobaczy�... chocia� jeden, jedyny raz, �ebym mog�a mu powiedzie�, �e gokocham, �e nigdy nie przesta�am do niego nale�e� i �e nikt... nigdy niezajmie jego miejsca. Ulituj si�!... Ulituj si�! Pozw�l mi go odnale��. Potemb�dziesz mog�a zrobi� ze mn�, co ci si� spodoba.
Ukry�a twarz w d�oniach, kt�re szybko sta�y si� mokre od �ez, ipozosta�a tak przez d�u�szy moment, modl�c si� za swoje dziecko i zaSar�, p�acz�c cicho i czekaj�c pod�wiadomie na jak�� odpowied� na�arliw� modlitw�.
Nagle us�ysza�a:- Kobieto, nie tra� nadziei. Je�li twoja wiara jest wielka, b�dzieszwys�uchana.
Podnios�a g�ow�. Przed ni� sta� mnich w d�ugiej, bia�ej szacie z pe�n�dobroci twarz�. Z tej bia�ej postaci emanowa� taki spok�j, �e urzeczonaKatarzyna pozosta�a przed nim na kolanach ze z�o�onymi r�kami jak przedzjaw�. Mnich wyci�gn�� blad� r�k� w stron� po�yskuj�cego kamieniale��cego przy z�otym p�aszczu Madonny, ale go nie dotkn��.
- Sk�d masz, c�rko, ten bajeczny klejnot?
- Nale�a� do mego zmar�ego ma��onka, wielkiego skarbnikaBurgundii.
- Jeste� wdow�?
- Ju� nie, lecz m�czyzna, kt�rego po�lubi�am, zarazi� si� tr�dem iwyruszy� do grobu �wi�tego Jakuba b�aga� o wyleczenie, a ja chc� si� uda�na jego poszukiwanie.
- Czy zosta�a� w��czona do grupy pielgrzym�w? Musisz mie�po�wiadczenie spowiedzi oraz zgod� od przewodnika grupy. Wyruszaj�jutro.
- Wiem... Ale dopiero co przyby�am. S�dzisz, m�j ojcze, �e nie jestza p�no? - zapyta�a Katarzyna z obaw�.
Pe�en dobroci u�miech rozja�ni� twarz mnicha.
- Bardzo pragniesz uda� si� na t� pielgrzymk�, prawda?
- Pragn� tego bardziej ni� czegokolwiek na �wiecie!
- Wi�c chod�. Wys�ucham twojej spowiedzi i dam ci po�wiadczenie,a nast�pnie napisz� ci li�cik do przeora.
- Mo�esz wi�c sprawi�, aby przyj�to mnie w ostatniej chwili?
- Nigdy nie jest za p�no, aby zbli�y� si� do Boga. Nazywam si�Wilhelm de Chalencon i jestem biskupem tego miasta. Chod�, moja c�rko.
Z sercem przepe�nionym nadziej� Katarzyna ruszy�a w �lad za bia��postaci� pra�ata.
Opuszczaj�c ko�ci�, czu�a si� tak, jakby wyros�y jej skrzyd�a.
Od�y�a w niej nadzieja i nie by�o dla niej rzeczy niemo�liwych.
Wystarczy�o tylko mie� odwag�, a teraz mia�a jej w nadmiarze.
Przy wej�ciu do przytu�ku, kt�rego gotycka brama strze�ona przezkamienne lwy wychodzi�a na stopnie katedry, natrafi�a na czekaj�cego nani� brata Euzebiusza, kt�ry siedzia� na kamieniu i spokojnie odmawia�r�aniec. Kiedy podesz�a, spojrza� na ni� z nieszcz�liw� min�.
- Pani Katarzyno, nie ma ju� wolnych miejsc w dormitorium.
Pielgrzymi �pi� nawet na dziedzi�cu, lecz nie znalaz�em wolnychsiennik�w. Ja m�g�bym przespa� si� w klasztorze, ale co b�dzie z tob�?
- Ze mn�? To nie ma znaczenia. Prze�pi� si� na dziedzi�cu razem zinnymi. Zreszt�, bracie Euzebiuszu, czas najwy�szy, abym wyzna�a ciprawd�. Nie powr�c� z tob� do Montsalvy. Wraz z innymi pielgrzymamiwyrusz� jutro do Composteli. Nic nie mo�e mi w tym przeszkodzi�. Prosz�ci� o wybaczenie za k�opoty, jakie b�dziesz mia� z mojego powodu. Opat...
Szeroki u�miech rozpromieni� okr�g�� twarz brata Euzebiusza. Spodsutanny wyci�gn�� zw�j pergaminu i poda� go Katarzynie.
- Nasz czcigodny opat - przerwa� - kaza� mi przekaza� ci tendokument, pani Katarzyno. Mia�em ci go odda�, kiedy spe�nisz swoje�lubowanie. Czy to uczyni�a�?
- Uczyni�am.
- Oto dokument.
Katarzyna wzi�a zw�j z wahaniem, zerwa�a piecz�� i rozwin�a go.
Zawiera� tylko par� s��w, ale przeczytawszy je, poczu�a ogromn� rado��.
- Tak wi�c rozstajemy si�. Wracaj do Montsalvy, bracie Euzebiuszu,i powiedz czcigodnemu opatowi, �e wstyd mi, i� nie okaza�am muzaufania, ale mu dzi�kuj�. Oddaj te� mu�y, nie b�d� mi potrzebne.
Przeb�d� drog� na piechot� wraz z innymi.
Potem odwr�ci�a si� i odesz�a na drug� stron� ulicy, gdzie ko�ysa� si�pi�kny szyld przedstawiaj�cy pielgrzyma w wielkim kapturze, z kosturemw r�ku. By� to szyld sklepiku mistrza Croizata z artyku�ami niezb�dnymi wczasie pielgrzymki.
* * *
Na pielgrzymk� wyrusza�o oko�o pi��dziesi�ciu m�czyzn i kobietprzyby�ych z Owernii, z Franche-Comte i nawet z Niemiec. Grupowali si�regionami, ale kilka os�b pozostawa�o samych, decyduj�c si� na w�asnetowarzystwo.
Katarzyna wys�ucha�a wraz z nowymi towarzyszami mszywielkanocnej. Zobaczy�a przechodz�cego kilka krok�w od niej kr�laKarola VII, kt�ry zaj�� wysoki fotel, ustawiony dla niego w prezbiterium.
Rozpozna�a r�wnie� stoj�c� obok kr�la ros�� sylwetk� Artura deRichemonta. Konestabl Francji w czasie Wielkanocy odzyskiwa� oficjalnieswoj� rang� i przejmowa� obowi�zki. Widzia�a, jak w jego mocnychr�kach l�ni wielki miecz ozdobiony z�otymi liliami burbo�skimi. Widzia�ar�wnie� kr�low� Mari�, a w�r�d ludzi Richemonta rozpozna�a wysok�posta� Tristana Eremity. Mia�a wielk� ch�� przerwa� otaczaj�cy j�,milcz�cy kr�g i podej�� do nich.
Nie, nie nale�a�a ju� do tego po�yskuj�cego, kolorowego,zbytkownego �wiata. Mi�dzy nimi a ni� by�o teraz wczorajsze �lubowanieoraz bia�a szata duchownego celebruj�cego msz� w o�wietlonymprezbiterium. Katarzyna nie chcia�a przerywa� tej niewidzialnej barierydziel�cej j� od dworu, do kt�rego jeszcze formalnie nale�a�a. Przysz�o��by�a gdzie indziej i Katarzyna stara�a si� ukry� za plecami swych towarzyszy, brodatego, �piewaj�cego dono�nym g�osem chwata oraz chudej,bladej kobiety z fanatyzmem wpatruj�cej si� w l�ni�cy o�tarz. Katarzynaspogl�da�a na ni� jednocze�nie z lito�ci� i odraz�, pow�tpiewaj�c, czy tanajwyra�niej chora i zanosz�ca si� suchym kaszlem kobieta b�dzie wstanie znie�� trudy pielgrzymki.
Co do niej, kt� m�g�by rozpozna� ksi�n� de Montsalvy, pi�kn�wdow� z Chinon, w kobiecie odzianej w lnian� koszul�, sukni� z grubejwe�ny, solidne buty i grub� opo�cz� maj�c� ochroni� przed deszczem iwiatrami? Na g�owie mia�a wielki, czarny, pil�niowy kapelusz. W zawieszonej u pasa sakiewce znajdowa�y si� z�oto i sztylet Arnolda, wiernytowarzysz trudnych i niebezpiecznych chwil. W prawej r�ce dzier�y�a znakpielgrzyma, s�ynny pielgrzymi kostur - d�ugi kij, na kt�rego ko�cuuczepiona by�a okr�g�a manierka... Nie, nikt nie rozpozna�by tak odzianejKatarzyny, i to jej odpowiada�o. By�a tylko pielgrzymem po�r�d wieluinnych. .
* * *
Ceremonia dobiega�a ko�ca. Powa�ny g�os biskupa �yczy�odchodz�cym szcz�liwej drogi. Teraz po�wi�ci� kostury pielgrzymie,kt�re unios�y si� w jednakowym ge�cie. Ksi�a z wielkim, procesyjnymkrzy�em, maj�cy odprowadzi� pielgrzymk� a� do bram miasta, podnie�lisi� z miejsc. Katarzyna spojrza�a po raz ostatni na kr�la, konetabla orazbogato ubrany dw�r, chroniony przez �o�nierzy. W dali, nad ich g�owami,po�yskiwa� przekl�ty diament Garina, le��cy u st�p ma�ej Madonny.
Brama otwar�a si� i ukaza�o si� bladoniebieskie, zachmurzone niebo.
Stoj�c na progu, Katarzyna nabra�a w p�uca powietrza. Mia�awra�enie, �e bramy otworzy�y si� ku niesko�czono�ci i ku nadziei.
Za mnichami wysypali si� pokrzykuj�cy rado�nie pielgrzymi. Po obustronach ulicy t�oczyli si� ludzie przygl�daj�cy si� odchodz�cym.
Niekt�rzy wykrzykiwali �yczenia, inni s�owa po�egnania skierowane docz�onk�w rodzin i przyjaci�.
Po przekroczeniu mur�w obronnych, na kt�rych powiewa�ykr�lewskie proporce, ostatnia eskorta opu�ci�a pielgrzym�w. Ichprzyw�dca, pot�ny zuch o p�omiennych oczach, zaintonowa� mocnymg�osem pie�� marszow�, zawsze dodaj�c� odwagi pielgrzymom znu�onymd�ug� w�dr�wk�, dziwn�, star� pie�� w dawnym j�zyku.
Prosty i rytmiczny �piew wspiera� ich w marszu. Bieg� poprzezszeregi pielgrzym�w niczym zapalaj�cy si� proch.
Katarzyna r�wnie� w��czy�a si� do �piewu. Czu�a si� lekko ispokojnie, przepe�nia�a j� wi�ksza ni� zwykle energia. Za jej plecamidzwony znikaj�cego ju� miasta rozbrzmiewa�y z ca�� si��. Ich zwyci�skiton przyt�umi� straszne wspomnienie dzwonu z Carlat, kt�re od tak dawnawzbudza�o trwog� w jej sercu. Przepe�niona wiar� r�wnie siln� jak ta,kt�ra prowadzi�a niegdy� krzy�owc�w na podb�j Ziemi �wi�tej, by�a terazpewna, �e na ko�cu otwartej przed ni� drogi kt�rego� dnia odnajdzieArnolda. I gdyby musia�a i�� na koniec �wiata, aby go odnale��, a nawetumrze� dla niego, zrobi�aby to bez wahania.
Na szczycie stromego wzg�rza pielgrzym�w przywita�a fala zimnegowiatru z deszczem. Katarzyna opu�ci�a g�ow�, aby si� przed nim ochroni�,i wsparta na kosturze sz�a mu naprzeciw. A poniewa� nie chcia�a si�podda� si�om natury zaraz przy pierwszym zetkni�ciu, zacz�a �piewa�g�o�niej ni� zwykle. Wiej�cy wiatr by� wiatrem z po�udnia. Zanim dotar�do niej, przemierzy� nieznane ziemie, do kt�rych dzie� po dniu zbli�a�a si�coraz bardziej, aby odnale�� utracon� mi�o��.
Sprzyja� jej.