http://bel.bahai.de/literaturo.html
Bahaismo kaj Esperanto
LA KREDO DE BAHБ’U’LLБH
Mond-Religio
Deklaro verkita por
La Speciala Komitato de la Unuiĝintaj Nacioj por Palestino
Julio, 1947
Shoghi Effendi
1 La Kredo starigita de Bahб’u’llбh naskiĝis en Persujo ĉirkaŭ la mezo de la deknaŭa jarcento kaj, rezulte de la sinsekvaj elpeloj de ĝia Fondinto, kulminis per Lia ekzilo al la Turka puna kolonio ‘Akkб kaj Liaj postaj morto kaj enterigo en ties proksimo, starigis sian daŭran spiritan centron en la Sankta Lando, kaj nun konstruas la fundamenton de sia tutmonda administrejo en la urbo Haifa.
2 Egale en la pretendoj klare asertitaj de sia Aŭtoro kaj la ĝenerala karaktero de la kreskado de la Bahaa komunumo en ĉiu kontinento de la terglobo, ĝi povas esti konsiderata neniel alie ol kiel mond-religio destinita evolui en la daŭro de la tempo en mondĉirkaŭantan civilizacion.
REESPRIMO DE ETERNAJ VEROJ
3 Kvankam ĝi devenis de Islбmo ŝiana, kaj kvankam en la fruaj tagoj de ĝia evoluado la sekvantoj de la Mahometana kaj Kristana Kredoj konsideris ĝin malgrava sekto, azia kulto, aŭ ido de la Mahometana religio, tamen ĉi tiu Kredo nun montras pli kaj pli sian rajton esti akceptita, ne kiel unu plua religia sistemo aldoniĝinta al la batalantaj kredoj, kiuj dum tiel multaj generacioj apartigis la homaron kaj malklarigis ĝian sorton, sed prefere kiel reesprimo de la eternaj veroj, sur kiuj baziĝas ĉiuj antaŭaj religioj, kiel unuiganta potenco inspiranta la aliĝintojn de ĉi tiuj religioj per nova spirita forto, fervoriganta ilin per novaj espero kaj homamo, flamiganta ilin per nova vido de la fundamenta unueco de iliaj religiaj doktrinoj, kaj malkaŝanta antaŭ iliaj okuloj la gloran destinon, kiu estas preta por la homaro.
4 La fundamenta principo proklamita de Bahб’u’llбh, la sekvantoj de Lia Religio firme kredas, estas, ke la religia vero ne estas absoluta sed relativa, ke la Dia Revelacio estas konstanta kaj progresa procedo, ke ĉiuj grandaj religioj de la mondo estas Di-devenaj, ke iliaj bazaj principoj plene harmonias, ke iliaj celoj kaj intencoj estas unusamaj, ke iliaj instruoj estas ja facetoj de unu vero, ke iliaj funkcioj estas komplementaj, ke ili diferencas nur en la negravaj aspektoj de siaj doktrinoj, kaj ke iliaj misioj reprezentas sinsekvajn stadiojn en la spirita evoluado de la homaro.
AKORDIGI BATALANTAJN KREDOJN
5 La celo de Bahб’u’llбh, la Profeto de ĉi tiu nova kaj granda epoko, kiun la homaro jam eniris – Tiu, kies alveno plenumas la profetaĵojn de la Malnova kaj Nova Testamentoj, kiel ankaŭ tiujn de la Korano, rilate al la veno de la Promesito je la fino de la mondaĝo, en la Tago de Juĝado – ne estas detrui, sed plenumi la Revelaciojn pasintajn, akordigi prefere ol akcenti la diferencojn de la batalantaj kredoj, kiuj disrompas la nuntempan socion.
6 Lia celo tute ne estas malgrandigi la rangon de la antaŭaj Profetoj aŭ malgravigi iliajn instruojn; kontraŭe, Li celas reesprimi tiujn bazajn verojn, kiujn ĉi tiuj instruoj konservas, laŭ maniero, kiu konformiĝus al la bezonoj, kaj akordus kun la kapableco, kaj taŭgus por la problemoj, la malbonoj kaj la embarasoj, de la epoko, en kiu ni vivas. Estas Lia misio proklami, ke la infanaĝo de la homaro pasis for, ke la konvulsioj okazantaj en la nuna stadio de ĝia virigo malrapide kaj dolorige pretigas ĝin atingi la plenaĝecon, kaj proklamas la alproksimiĝon de tiu Epoko de Epokoj, kiam oni faros plugilojn el glavoj, kiam la Regno promesita de Jesuo Kristo estos starigita, kaj la paco de la planedo definitive kaj daŭre certigita. Nek pretendas Bahб’u’llбh tutplenecon por Sia Revelacio, sed plivole kondiĉas, ke pli plena grado de la vero, kiun la Ĉionpova komisiis al Li certigi al la homaro de tiel danĝera krizo en ĝia sorto devas esti malkaŝota je estontaj stadioj en la konstanta kaj senlima evoluado de la homaro.
UNUECO DE LA HOMARO
7 La Bahaa Kredo subtenas la unuecon de Dio, akceptas la unuecon de Liaj Profetoj, kaj instruas la principon de la unueco tuthomara. Ĝi proklamas la neceson kaj la neeviteblecon de la unuiĝo de la homaro, deklaras, ke tio iom post iom alproksimiĝas, kaj pretendas, ke nenio krom la alieciga spirito de Dio, kredanta pere de Lia elektita Interparolanto, povos finfine sukcesi efektivigi ĝin. Plue, ĝi ordonas al siaj sekvantoj la ĉefan devon senkatene serĉadi la veron, kondamnas ĉian antaŭjuĝon kaj superstiĉon, deklaras la celon de religio esti la antaŭenigo de amikeco kaj konkordo, proklamas ĝian esencan harmonion kun scienco, kaj akceptas tion ĉi kiel la ĉefan rimedon por la pacigo kaj la ordema progreso de la homa socio. Ĝi klare subtenas la principon de egalaj rajtoj, oportunaĵoj kaj privilegioj por viroj kaj virinoj, insistas je deviga edukado, forigas ekstremojn de malriĉeco kaj riĉeco, nuligas la pastraran oficon, malpermesas sklavecon, asketecon, almozpetadon kaj monaĥecon, ordonas monogamion, malinstigas al eksedziĝo, emfazas la neceson precise obeadi al onia registaro, altigas ian laboron plenumitan en la spirito de servo al Diadoro, instigas aŭ la kreon aŭ la elekton de internacia helplingvo, kaj konturas tiujn instituciojn, kiuj devos starigi kaj eternigi la ĝeneralan pacon de la homaro.
LA HEROLDO
8 La Bahaa Kredo centras ĉirkaŭ tri centraj Figuroj, la unua el kiuj estis junulo, naskiĝinto de Shнrбz, nomita Mнrzб ‘Alн-Muhammad, konata kiel Bбb (Pordo), kiu en Majo, 1844, en la aĝo de dudek-kvin jaroj, pretendis esti tiu Heroldo, Kiu, laŭ la sanktaj Skriboj de antaŭaj Diepokoj, devos anonci kaj pretigi la vojon por la veno de Iu pli granda ol Li, Kies misio estus, laŭ tiuj samaj Skriboj, inaŭguri epokon de justeco kaj paco, epokon aklamitan kiel la kompletigo de ĉiaj antaŭaj Diepokoj, kaj enkonduki novan ciklon en la religia historio de la homaro. Rapida kaj severa persekutado, inaŭgurita de la kuniĝintaj fortoj de Eklezio kaj Ŝtato en Lia patrujo, rapidigis sinsekve Lian areston, Lian ekzilon en la montojn de Adhнrbayjбn, Lian malliberigon en la fortikaĵojn de Mбh-Kъ kaj Chihrнq, kaj Lian ekzekutiĝon, en Julio, 1850, per pafroto en la publika placo de Tabrнz. Ne malpli ol dudek mil sekvantoj Liaj estis mortigitaj kun tiel sovaĝa krueleco, ke tio elvokis la varman kompaton kaj la profundan admiron de pluraj Okcidentaj verkistoj, diplomatoj, vojaĝantoj kaj kleruloj, kelkaj el kiuj mem vidis tiujn abomenajn perfortojn, kaj estis instigitaj priskribi ilin en siaj verkoj kaj taglibroj.
BAHБ’U’LLБH
9 Mнrzб Husayn-‘Alн, titolita Bahб’u’llбh, (la Gloro de Dio), naskiĝinto de Mбzindarбn, Kies venon antaŭdiris Bбb, estis atakita de tiuj samaj fortoj de senscieco kaj fanatikeco, estis enkarcerigita en Tihrбn, estis ekzilita en 1852 el Sia patrujo al Baghdбd, kaj de tie al Konstantinoplo kaj Adrianoplo, kaj fine al la mallibereja urbo ‘Akkб, kie Li restis enkarcerigita dum ne malpli ol dudek-kvar jaroj, kaj en kies apudeco Li mortis en 1892. Dum Sia ekzilo, kaj precipe en Adrianoplo kaj ‘Akkб, Li formulis la leĝojn kaj ordonojn de Sia Epoko, klarigis en pli ol cent volumoj la principojn de Sia Kredo, proklamis Sian Revelacion al la reĝoj kaj regantoj Kristanaj kaj Mahometanaj, de la Oriento kaj la Okcidento, skribis al la Papo, la Kalifo de Islбmo, la Ĉefaj Magistratanoj de la Respublikoj de la Amerika Kontinento, la tuta Kristana pastraro, la ĉefoj de Islбmo sunnana kaj ŝiana, kaj la ĉefpastroj de la Zoroastra religio. En ĉi tiuj skriboj Li proklamis Sian Revelacion, alvokis tiujn, al kiuj Li skribis, atenti Lian vokon kaj aliĝi al Lia Kredo, avertis ilin pri la sekvoj de ilia rifuzo, kaj denuncis en kelkaj okazoj iliajn arogantecon kaj tiranecon.
‘ABDU’L-BAHБ
10 Lia plej aĝa filo, ‘Abbбs Effendi, konata kiel ‘Abdu’l-Bahб (la Servanto de Dio), elektita de Li kiel Lia rajtigia posteulo kaj la aŭtoritata klariganto de Liaj instruoj, kiu de frua infaneco proksime kunestis kun Sia Patro kaj partoprenis Liajn ekzilon kaj afliktadojn, restis malliberulo ĝis 1908, kiam, rezulte de la Revolucio de la Junaj Turkoj, Li estis liberigita. Li ekloĝis en Haifa, kaj baldaŭ poste Li enterprenis Sian trijaran vojaĝadon al Egiptujo, Eŭropo kaj Nord-Ameriko, dum kiu Li klarigis antaŭ grandegaj aŭdantaroj la instruojn de Sia Patro kaj antaŭdiris la alproksimiĝon de tiu katastrofo, kiu estis baldaŭ okazonta al la homaro. Li reiris hejmen ĵus antaŭ la unua Mondmilito, dum kiu Li estis en konstanta danĝero ĝis la liberigo de Palestino pere de la milisistaro komandita de Generalo Allenby, kiu montris la plejan bonkorecon al Li kaj al la malgranda anaro de Liaj kunekzilitoj en ‘Akkб kaj Haifa. En 1921 Li mortis, kaj oni enterigis Lin en ĉerkujon sur la Monto Karmelo en la maŭzoleo, kiu, je la definitive instruo de Bahб’u’llбh, estis konstruita por la kadavro de Bбb, kiun oni estis jam translokiginta el Tabrнz en la Sanktan Landon, post kiam ĝi estis konservita kaj kaŝita dum ne malpli ol sesdek jaroj.
ADMINISTRA ORGANIZO
11 La forpaso de ‘Abdu’l-Bahб signis la finon de la unua kaj Heroa Epoko de la Bahaa Kredo kaj enkondukis la komencon de la Formiga Epoko, destinita vidi la laŭgradan aperon de ĝia Administra Organizo, kies starigo estis antaŭdirita de Bбb, kies leĝoj estis revelaciitaj de Bahб’u’llбh, kies institucioj estis konturitaj de ‘Abdu’l-Bahб en Lia Testamento, kaj kies fundamentojn konstruas nun la naciaj kaj lokaj konsilantaroj elektitaj de la konfesintaj aliĝintoj de la Kredo, kaj kiuj pretigas vojon por la kreo de la Tutmonda Konsilantaro titolita la Universala Domo de Justeco, kiu, kune kun mi kiel ĝia difinita ĉefo kaj la aŭtoritata klariganto de la Bahaaj instruoj, devos kunordigi kaj direkti la aferojn de la Bahaa komunumo, kaj kies sidejo estos starigita por ĉiam en la Sankta Lando, proksime apud ĝia tutmonda spirita centro, la ripozejoj de ĝiaj Fondintoj.
12 La Administra Organizo de la Kredo de Bahб’u’llбh, kiu estas destinita evolui en la Bahaan Mondŝtaton, kaj kiu jam travivis la atakojn lanĉitajn kontraŭ ĝiaj institucioj de tiaj timigaj malamikoj kiaj la reĝoj de la dinastio Qбjбr, la Kalifoj de Islбmo, la ekleziaj ĉefoj de Egiptujo, kaj la Nazia reĝimo en Germanujo, jam etendis siajn disbranĉiĝojn al ĉiu kontinento de la terglobo, de Islando ĝis la ekstremaĵo de Ĉilio, estis starigita en ne malpliol okdek-ok landojn de la mondo, kunigis en sian anaron reprezentantojn de ne malpli ol tridek-unu rasoj, kalkulas inter siaj subtenantoj Kristanojn el diversaj sektoj, Mahometanojn el la sunnana kaj ŝiana sektoj, Judojn, Hindojn, Sikhojn, Zoroastranojn, kaj Budhanojn. Ĝi eldonis kaj dissemis, pere de siaj difinitaj komitatoj, Bahaan literaturon en kvardek-ok lingvoj, jam firmigis sian fundamenton per la korporaciigo de kvin Naciaj Konsilantaroj kaj sepdek-du lokaj Konsilantaroj, en landoj tiel disaj kiel Sud-Ameriko, Hindujo kaj la Antipodoj – korporaciigoj, kiuj leĝe rajtigas al siaj difinitaj reprezentantoj havi posedaĵojn kiel kuratoroj de la Bahaa komunumo. Ĝi prizorgas la internaciajn, naciajn kaj lokaj havaĵojn, taksitajn je kelkmilionoj da pundoj kaj lokitajn en ĉiu kontinento de la terglobo; havas en kelkaj landoj la privilegion de oficiala rajtigo flanke de la civilaj aŭtoritatuloj, kio ebligas al ĝi liberiĝi de impoŝtado por siaj havaĵoj kaj soleni Bahaajn geedziĝojn, kaj kalkulas inter siaj majestaj konstruaĵoj du Templojn, unu en Rusa Turkestano kaj la alia sur la bordo de la lago Michigan en Wilmette, en la apudaĵo de Chicago.
13 Ĉi tiu Administra Organizo, malsimila al la sistemoj, kiuj evoluis post la morto de la Fondintoj de la diversaj religioj, estas dia je origino, apogas sin secure sur la leĝojn, la instruojn, la ordonojn kaj instituciojn, kiujn la Fondinto de la Kredo specife revelaciis kaj klare starigis, kaj funkcias en preciza akordo kun la klarigoj de la aŭtoritataj Klarigantoj de siaj sanktaj skriboj. Kvankam furioze atakata ekde sia komenco, tamen, per sia karaktero, unika en la religia historio de la mondo, ĝi sukcesis konservi la unuecon de sia diverseca kaj disa subtenantaro, kaj ebligis al ili lanĉi, kune kaj sisteme, enterprenojn en ambaŭ duonsferoj difinitajn por vastigi siajn limojn kaj firmigi siajn administrajn instituciojn.
14 En ĉi tiu rilato atentinde estas, ke la Kredo, kiun ĉi tiu organizo servas, gardas kaj antaŭenigas, estas esence supernatura, supernacia, tute senpolitika, senpartia, kaj diametre kontraŭ iu sistemo aŭ skolo, kiu strebas altigi iun ajn rason, klason aŭ nacion. Ĝi estas libera de iu ajn formo de eklezieco, havas nek pastraron nek ritojn, kaj estas subtenata nur per libervolaj donacoj de siaj konfesintaj aliĝintoj. Kvankam lojalaj al siaj respektivaj registaroj, kvankam inspiritaj per la amo al siaj patrujoj kaj deziremaj ĉiam antaŭenigi ties plej bonajn interesojn, tamen la sekvantoj de la Bahaa Kredo, rigardantaj la homaron kiel unu enton, kaj profunde dediĉitaj al ĝiaj esencaj interesoj, ne hezitos subigi ĉiajn interesojn, ĉu persona, regiona aŭ nacia, al la superaj interesoj de la generaleco de la homaro, plene sciantaj, ke, en mondo de interdependaj popoloj kaj nacioj, la profito de unu parto estas plej bone atingita per la profito de la tuto, kaj ke nenia daŭra rezulto povas esti atingata de unu el la elementaj partoj se la generalaj interesoj de la ento estas malatentigitaj.
15 Nek oni preterlasu la fakton, ke la Kredo jam pretendis kaj montris sian sendependan religian karakteron, estis liberigita el la katenoj de ortodokzeco en iuj Islбmaj landoj, akiris en unu el tiuj landoj nepetitan ateston pri sendependa stato, kaj sukcesis gajni al si la lojalecon de la reĝino.
TRIBUTOJ DE ALTRANGULOJ
16 “Ĝi estas kiel vasta ĉirkaŭbrakumo,” estas la tributo mem de Reĝino Marie de Rumanujo, “kuniganta ĉiujn tiujn, kiuj serĉis vortojn de espero. Ĝi akceptas ĉiujn glorajn Profetojn antaŭajn, ĝi detruas neniajn aliajn kredojn kaj lasas malfermaj ĉiujn pordojn… La Bahaa instruo pacigas la animon kaj esperigas la koron. Al tiuj, kiuj serĉas certecon, la vortoj de la Patro estas kiel fonto en la dezerto post longa vagado… Estas mirinda Revelacio, kiun Bahб’u’llбh kaj Lia filo ‘Abdu’l-Bahб donis al ni. Ni ne starigis ĝin atakeme, sciantaj, ke la ĝermo de eterna vero, kiu kuŝas ĉe ĝia koro, je enradikiĝos kaj disvastiĝos… Ĝi estas la Revelacio de Kristo renovigita, preskaŭ en la samaj vortoj, sed adaptita al pli ol miljara diferenco, kiu kuŝas inter la jaro unu kaj hodiaŭ… Se iam la nomo de Bahб’u’llбh aŭ de ‘Abdu’l-Bahб kaptos vian atenton, ne metu iliajn skribojn for de vi. Serĉu iliajn librojn kaj permesu, ke iliaj gloraj, pacigaj, amkreaj vortoj kaj lecionoj profundiĝu en viajn korojn, kiel ili profundiĝis en la mian.”
17 “La instruoj de la Bбbanoj,” skribis Leo Tolstoj, “…havas grandan estontecon. Mi do simpatias tutkore kun Bбbismo, ĉar ĝi instruas al la homoj fratecon kaj egalecon kaj oferon de la material vivo por servado al Dio… La instruoj de la Bбbanoj, kiuj venis al ni el Islбmo, evoluis iom post iom pro la instruoj de Bahб’u’llбh, kaj nun prezentas al ni la plej altan kaj plej puran formon de religia instruado.”
18 “Portu ĉi tiujn principojn al la diplomatoj,” estas la konsilo de la mortinta Prezidento Masaryk, “al la universitatoj kaj kolegioj kaj aliaj lernejoj, kaj ankaŭ skribu pri ili. Estas la homoj, kiuj efektivigos universalan pacon.” “La Bahaa instruo,” estas la atesto de Prezidento Eduard Benes, “estas unu el la grandaj instrumentoj por la fina venko de la spirito kaj de la homaro… La Bahaa Religio estas unu el la grandaj moralaj kaj sociaj fortoj en la tuta mondo hodiaŭ. Mi estas pli konvinkita ol iam ajn, en la plimultiĝantaj moralaj kaj politikaj krizoj en la mondo, ke ni devas havi pli grandan internacian kunordon. Tia kredo, kia estas la Bahaa Religio, kiu pretigas la vojon por universala organizado de paco, estas necesa.”
19 “Se estis ja iu Profeto lastatempe,” deklaras Pastro T. K. Cheyne en sia ‘The Reconciliation of Races & Religions,’ “estas al Bahб’u’llбh, ke ni devas turni nin. Karaktero estas la fina juĝo. Bahб’u’llбh estis viro de la plej alta klaso – tiu de Profetoj.” “Estas ja eble,” deklaras Vicgrafo Samuel de Karmel, “montri punktojn de fundamenta konsento inter ĉiuj kredoj. Tio estas la esenca cello de la Bahaa religio, kies fundamento kaj kreskado estas unu el la plej trafaj movadoj, kiuj venis el la Oriento en lastatempaj generacioj.”
20 “Palestino,” estas la skribita atesto de Profesoro Norman Bentwich, “ja povas nun esti konsiderata kiel la lando ne de tri sed de kvar kredoj, ĉar la Bahaa religio, kies sidejo de kredo kaj pilgrimado estas en ‘Akkб kaj Haifa, atingas la karakterecon de mondreligio. Laŭ ĝia influo en la lando, ĝi estas faktoro funkcianta por internacia kaj interreligia kompreno.”
21 Kaj fine, estas la juĝo esprimita de ne malpli elstara persono ol la mortinta Mastro de Balliol, Profesoro Benjamin Jowett: “Povus rezulti, ke la Bбba religio havas la promeson de la estonto.” Profesoro Lewis Campbell, eminenta studinto de D-ro Jowett, konfirmis ĉi tiun deklaron per cito de liaj vortoj: “Ĉi tiu Bahaa Kredo estas la plej brila lumo, kiu venis en la mondon post la tempo de Jesuo Kristo. Atentadu ĝin, kaj neniam lasu ĝin for el via vido. Ĝi estas tro granda kaj tro proksima, por ke ĉi tiu generacio komprenu ĝin. Nur la estonto povos malkaŝi ĝian gravecon.”
(Represita de World Order Magazine, Volumo XIIIa, Numero 7a, Oktobro, 1947)
(© World Order Magazine – Presita en Usono)
Esperantigis Roan U. Orloff
PERLOJ DE L'SAĜO
el la Skriboj de Bahб'u'llбh
tradukita el la angla laŭ kompilaĵo farita de Kambiz Poostchi kaj Peter Spiegel,
aperinta en 1992 germanlinge sub la titolo “Bahб’u’llбh – Im Land der Einheit”
ĉe Horizonte Verlag GmbH, Stuttgart
tradukita kaj eldonita de
© Bahaa Esperanto-Ligo, 1994
Bahaa Esperanto-Ligo (BEL)
Eppsteiner Str. 89, DE-65719 Hofheim-Langenhain, Germanio
T +49-(0)6192-9929-16 F +49-(0)6192-9929-99
< http://www.bel.bahai.de >
< bel@bahai.de >
ENHAVO
LA HOMO ESTAS MIA MISTERO
Amo kiel krea impulso
Ekkono de dia perfekteco
Homa menso - Dia revelacio
Minejo plena je juveloj
La koro - rezidejo de Dio
La naturo de la amo
Sur la pado de serĉado
Kvalitoj de vera serĉanto
LA UNUECO DE LA HOMO
La saĝo en la ordonoj de Dio
La naturo de la animo
Postmorta Vivo
Vera riĉeco
La potenco de meditado
Pura perceptado
La homa vorto
Diskurso pri la vero
Vortoj de saĝeco
Fruktoj sur la arbo de l'homo
La akcepto de la amanto
LA UNUECO DE LA HOMARO
La lumo de homara unueco
La tero estas nur unu lando
Unu animo kaj unu korpo
Antaŭsignoj de minacaj skuoj
Universala Pac-kunveno
Respekto al la naturo
Justeco kaj unueco
Forigo de ĉiuj limoj
Vera libereco
Fonto de ĉia konfliktado
LA UNUECO DE LA RELIGIOJ
La ĉefa rolo de dia revelacio
La unueco de la religioj
La relativeco de revelacio
Ĉeno de sinsekvaj revelacioj
La ekzemplo de Jesuo Kristo
Benadoj
KREADO KAJ REVELACIO
La senco de la mondo
Plej Evidenta - kaj Plej Kaŝita
Vojo al la ekkono de Dio
Pli proksima ol la vivovejno
Diaj Edukantoj
Bibliografio
Antaŭparolo
La skriboj de Bahб'u'llбh (1817-1892) kovras la tutan terenon de mistika saĝo, tra la naturo kaj senco de la homa estado, ĝis la vizio de unuiĝanta homaro, de la antaŭkondiĉoj por interna paco ĝis tiuj de globala pacordo. Ne povas mirigi, ke Leo Tolstoj' vidis en la skriboj de Bahб'u'llбh “ la ŝlosilon al la sekreto de la universo ” kaj malkovris en ili “ la plej belan kaj puran formon de religia instruo ” kaj ke Mahatmo Gandhi' trovis en ili “ la esperon de la homaro ”.
Bahб'u'llбh en la plej eta aĵo de la universo perceptas rivelaĵon de Dio - sed samtempe difinas Dion kiel la “ Plej Kaŝitan el la Kaŝitaj ”. Li vidas la homon kiel migranton survoje al pliaj, senlimaj mondoj de Dio - kaj Li samtempe atribuas al li la responson por civilizacio kaj kulturo en tiu ĉi vivo. Li senrestrikte rekonas la veron kaj mision de ĉiuj antaŭaj religioj - sed Li ankaŭ kunligas tiujn en granda panoramo de unu sola Dia Volo revelaciiĝanta en ili. Kaj Li anticipas la konsekvencojn de tiu ĉi nova, plej ampleksa mondpercepto por la monda politiko: de la iom-post-ioma enkonduko de kolektiva sekurec-strukturo por gardi la mondan pacon, tra la establo de monda federacio, ĝis la fondo de mondkulturo konsciiĝanta pri sia plej valora trezoro - homoj, kiuj en pleja sendependo kaj memstaro serĉas la veron kaj je tio kunfandas sciencan kleron kun etikaj kaj moralaj principoj.
Bahб'u'llбh estas la fondinto de Baha-ismo, la religio, kiu hodiaŭestas disvastiĝinta super praktike la tuta terglobo. Tiu ĉi libreto kunmetas centrajn tekstojn el Liaj ampleksaj skriboj kaj tiel ebligas unuan aliron al Liaj instruoj, el kiuj la homaro povas ĉerpi la inspirojn por fronti la ĝin defiantajn grandegajn spiritajn kaj sociajn problemojn kaj taskojn. (1)
La homo estas Mia mistero
Amo kiel krea impulso
Ho filo de l' homo! Vualita en Mia antaŭmemora estado kaj en la pratempa eterneco de Mia esenco Mian amon al vi konsciis Mi; tial Mi kreis vin, gravuris en vin Mian bildon kaj rivelis al vi Mian belecon.
(Kaŝitaj Vortoj, araba 3 / The Hidden Words, p.6)
Kreinte la mondon kaj ĉion, kio vivas kaj moviĝas en ĝi, Li elektis, per la senpera efiko de Sia libera kaj suverena volo, doti la homon per la unika distingo kaj kapablo, koni Lin kaj ami Lin - kapablo, kiu nepre devas esti rigardata kiel la genera impulso kaj ĉefa celo por ĉio kreita...
(Gleanings, 27: 2, p.65)
Ĉiujn aferojn Mi deziris por vi, kaj ankaŭ vin pro vi mem. (Gleanings, 122:1, p.260)
Ekkono de dia perfekteco
Ĉio ajn en la ĉieloj kaj ĉio ajn sur la tero estas rekta pruvo por okazanta en ĝi revelacio de la atributoj kaj nomoj de Dio, ĉar en ĉiu atomo estas konservataj la signoj, kiuj elokvente atestas la revelacion de tiu Plej Granda Lumo. Vere, sen la potenco de tiu ĉi revelacio neniu aĵo povus ekzisti. Kiel helaj estas la lumoj de sciado brilantaj en atomo kaj kiel vastaj la oceanoj de saĝeco ondantaj en guto! Je plej alta grado tio validas por la homo, kiu el inter ĉio kreita estas vestita per la robo de tiaj donacoj kaj estas elelektita por la gloro de tia distingo. Ĉar en li potenciale riveliĝas ĉiuj atributoj kaj nomoj de Dio en tia grado, kiun neniu alia kreaĵo atingas aŭ superas. Ĉiuj ĉi nomoj kaj atributoj aplikeblas al li. Ĉar tiel Li diris: “ La homo estas Mia mistero, kaj Mi estas lia mistero. ”
(Gleanings, 90: 1, p.177)
En ĉiu el vi Mi perfektigis Mian kreadon, tiel ke la grandiozeco de Mia verko estu plene rivelata al la homoj. Sekvas el tio, ke el si mem ĉiu homo estis kaj estos kapabla aprezi la Belecon de Dio, la Glorata ... Ĉar la kredo de iu ajn homo dependas nur de li mem.
(Gleanings, 75: 1, p.143)
El la majesta fonto kaj el la esenco de Lia favoro kaj malavaro Li konfidis al ĉio kreita Signon de Sia sciado, tiel ke neniu el Liaj kreitaĵoj estu senigita de sia doto esprimi, ĉiu laŭ sia kapablo kaj rango, tiun ĉi scion. Tiu ĉi signo estas la spegulo de Lia beleco en la mondo kreita. Ju pli granda la peno por fajnigi tiun ĉi subliman kaj noblan spegulon, des pli fidinde ĝi reflektos la gloron de la nomoj kaj atributoj de Dio kaj malkaŝos la mirindaĵojn de Liaj signoj kaj sciado.
(Gleanings, 124: 2, p.262)
Homa menso - Dia revelacio
Laŭrange la unua kaj primara inter tiuj favoroj, kiujn la Ĉiopova donis al la homo, estas la kapablo de kompreno. Ekipante lin per tiu ĉi doto, Li havis neniun alian celon ol kapabligi Sian kreiton ekkoni kaj rekoni la unusolan veran Dion – laŭdata estu Lia gloro. Tiu ĉi talento donas al la homo la povon distingi kaj percepti la veron en ĉiuj aferoj, gvidas lin al tio, kio estas ĝusta, kaj helpas lin malkovri la misterojn de la kreita mondo. Laŭrange la dua estas la vidpovo, la ĉefa ilo, per kiu lia kompreno povas funkcii. La sensoj de aŭdado, de la koro kaj aliaj devas ankaŭ esti kalkulataj inter la talentoj, per kiuj la homa korpo estas dotita. Super ĉio laŭdata estu la Ĉiopova, Kiu kreis tiujn ĉi fortojn kaj aperigis ilin en la homa korpo. Tiuj talentoj estas esencaj propraĵoj de la homo. Kio superas ĉiujn aliajn donaĵojn, kio laŭ sia karaktero estas nedetruebla kaj apartenas al Dio Mem, estas la donaco de Dia Revelacio. Ĉiu bonaĵo donita de la Kreinto al la homo, ĉu materia, ĉu spirita, estas subordigita sub tiu. Ĝi estas kaj ĉiam estos en sia esenco la Pano, kiu devenas el la ĉielo. Ĝi estas la superega atesto de Dio, la plej klara pruvo de Lia vero, la signo de Lia perfekta bonkoreco, la simbolo de Lia ĉion-ampleksanta korfavoro, la pruvo de Lia amoplena providenco, la simbolo de Lia perfektega graco. Vere, kiu rekonas en tiu ĉi Tago Lian Manifestiĝon, tiu ricevas sian parton el tiu ĉi plej alta donaĵo de Dio.
(Gleanings, 95: 1 kaj 3, p.194-195)
Minejo plena je juveloj
La homo estas la plej alta talismano. Sed la manko de adekvata edukado senigis lin je tio, kio estas lia esenca posedaĵo. Per unu vorto el la buŝo de Dio li estis kreita; per unu plia vorto li estis gvidata rekoni la Fonton de sia edukiĝo; per ankoraŭ unu aldona vorto liaj rango kaj destino estis garantiitaj... Konsideru la homon kiel minejon riĉan je juveloj de netaksebla valoro. Nur edukado atingas, ke ĝi malkaŝas siajn trezorojn, kaj kapabligas la homojn profiti el tio.
(Gleanings, 122, p.259-260)
Se vi povus kompreni, per kiuj mirindaĵoj de Mia malavareco kaj donacemo Mi decidis konfide doti viajn animojn, vi certe malligus vin el via katenigo al ĉio kreita kaj ekhavus veran scion pri vi mem - scion egalan al la kompreno de Mia propra Esto. Vi trovus vin mem sendependaj de ĉio krom Mi kaj perceptus per via interna kaj via ekstera okulo, same klare kiel evidentas la revelacio de Mia brila Nomo, la en vi ondantajn marojn de mia korfavoro kaj malavareco.
(Gleanings, 153: 6, p.326-327)
La koro - rezidejo de Dio
Ho filo de l' spirito! Jen Mia unua konsilo: Posedu puran, bonvoleman kaj radiantan koron, ke via estu suvereneco pratempa, nepereonta kaj ĉiamdaŭra.
(Kaŝitaj Vortoj, araba 1 / The Hidden Words, p.5)
Ho amiko, la koro estas la rezidejo de eternaj misteroj, ne faru ĝin hejmo de efemeraj pensoj: ne malŝparu la trezoron de via altvalora vivo sklaviĝante al tiu ĉi mondo fluge pasanta. Vi venas el la mondo de l' sankteco - ne ligu vian koron al la tero; vi estas loĝanto en la korto de l'proksimeco - ne elektu la hejmon de l'polvo.
(Seven Valleys, p.35)
Ho Mia Frato! Pura koro estas kiel spegulo; purigu ĝin, per la polurilo de amo kaj malligiteco, de ĉio alia krom Dio, por ke en ĝi povu lumi la vera suno kaj aŭrori la eterna mateno. Tiam vi klare komprenos la signifon de “ Nek Mia tero nek Mia ĉielo Min entenas, sed entenas Min sole la koro de Mia fidela servanto ”.
(Seven Valleys, p.21)
Purigu vian koron de la mondo kaj ĉiuj ĝiaj vanaĵoj kaj ne toleru, ke la amo al fremdulo ĝin eniras kaj ekloĝas en ĝi. Nur kiam vi purigas vian koron de ĉiu spuro de tia amo, la brilo de la lumo de Dio povos ĵeti sian radiadon sur ĝin, ĉar al neniu Dio donis pli ol unu koron... Kaj ĉar la homa koro, tia kia Dio ĝin formis, estas unu kaj nedividita, konvenas al vi atenti, ke ĝia inklino ankaŭ estu unu kaj nedividita. Tial do algluiĝu per via tuta korinklino al Lia amo kaj detenu vian koron de la amo al iu ajn krom Li, por ke Li helpu vin mergiĝi en la oceano de Lia unueco...
(Gleanings, 114: 15, p.237-238)
La naturo de la amo
Kompreni Liajn vortojn kaj kapti la sencon de la eldiroj de la ĉielaj Birdoj neniel dependas de homa klereco. Ĝi dependas nur de la pureco de la koro, de la ĉasteco de la animo kaj de la libereco de la spirito.
(Certitude, p.211)
Klinu viajn korojn al la konsiloj de via vera, via nekomparebla Amiko... La Vorto de Dio povas esti komparata al ŝoso, kies radikoj estas plantitai en la koroj de la homoj. Estas devige al vi, akceli ĝian kreskon per la vivantaj akvoj de saĝeco, per puraj kaj sanktaj vortoj, por ke ĝia radiko firme engrundiĝu kaj ĝia branĉaro etendiĝu ĝis la ĉielo kaj ankoraŭ pli alten.
(Gleanings, 43: 9, p.97)
Kiam la sincera amanto kaj sindona amiko atingas la ĉeeston de la Amato, la brila beleco de la Adorato kaj la kora ardo de la amanto ekflamigos incendion, per kiu forbrulos ĉiuj vualoj kaj kovroj. Vere, ĉio, kion li havas, de la koro ĝis la haŭto, estos ekflamigita, tiel ke restos nenio krom la Amiko.
(Seven Valleys, p.36)
Sur la pado de serĉado
Ho Miaj servantoj! Se vi malkovrus la kaŝitajn, la senbordajn oceanojn de Mia nedetruebla riĉeco, vi certe taksus la mondon, ja eĉ la tutan kreitaĵon, kiel nenion. Igu la flamon de serĉado bruli en viaj koroj per tia ardo, ke ĝi ebligu al vi atingi Vian plej altan kaj plej majestan celon - la ŝtupon, sur kiu Vi povos proksimiĝi al via Plej-Amata kaj unuiĝi kun Li.
(Gleanings, 153: 2, p.323)
Dum tiu ĉi migrado la vojaĝanto restados en ĉiuj landoj kaj loĝados en ĉiuj regionoj. En ĉiu vizaĝo li serĉas la belecon de la Amiko; kaj en ĉiu lando li elrigardos al sia Amato. Neniun kunestadon li evitas kaj serĉas la kunulecon de ĉiu ajn, por ke li eble malkovru la sekreton de la Amiko en iu animo aŭ ekvidu la belecon de la Amato en iu vizaĝo.
(Seven Valleys, p.7)
Kvalitoj de vera serĉanto
Ho Mia frato! Kiam vera serĉanto decidiĝas surpaŝi la padon de serĉado, kiu kondukas al la ekkono de la Praglora, li devas antaŭ ĉio purigi kaj poluri sian koron, la sidejon de la rivelado de la internaj misteroj de Dio, je la obskuriga polvo de ĉiu akirita klero kaj je la sugestoj de la enkorpiĝoj de satanaj ĥimeroj. Li devas purigi sian bruston, la sanktejon de fidela amo al la Amato, je ĉiu makulo kaj sanktigi sian animon je ĉio apartenanta al akvo kaj argilo, je ĉiuj ombraj kaj efemeraj ligiĝoj. Li devas tiel purigi sian koron, ke neniu resto de amo aŭ malamo plu konserviĝu en ĝi, por ke amo ne inklinigu lin al devio, aŭ malamo ne forpelu lin de la vero.
La serĉanto devas ĉiutempe fidi al Dio, devas forturni sin de la mondularo, malligi sin de la mondo de polvo kaj alkroĉiĝi al Tiu, Kiu estas la Sinjoro de la Sinjoroj. Li neniam rajtas klopodi altigi sin super aliaj, devas forlavi de la tabelo de sia koro ĉiun spuron de fiero kaj vanteco, devas alkroĉi sin al pacienco kaj sindonemo, observi silenton kaj deteni sin de vana parolado. Ĉar la lango estas malica fajro, kaj troa parolado mortiga veneno. Materia fajro forkonsumas la korpon, sed la fajro de la lango forvoras kaj koron kaj animon. La potenco de la unua daŭras nur difinitan tempon, sed la efikoj de la alia tutan jarcenton.
Tiu serĉanto ankaŭ taksu kalumnion kiel gravan devion kaj tenu sin ekster ĝia rego, ĉar kalumniado estingas la lumon de la koro kaj sufokas la vivon de la animo...
Li helpu al la senhavuloj, kaj al la mizeruloj neniam rifuzu sian favoron. Li montru afablecon al la bestoj kaj des pli al siaj kunhomoj, kiuj ja estas dotitaj per la potenco esprimiĝi. Li ne hezitu oferi sian vivon por la Amato kaj ne permesu, ke la malaprobo de la homoj turnu lin for de la Vero. Li ne deziru por aliaj, kion li ne deziras por si mem, kaj ne promesu, kion li ne plenumos. Plenkore la serĉanto evitu kunestadon kun malbonuloj kaj preĝu, ke estu pardonitaj iliaj pekoj. Li ekskuzu la pekinton kaj neniam malestimu ties malaltan staton, ĉar neniu scias, kia estos lia propra fino. Kiel ofte en la horo de morto pekinto atingas la esencon de la kredo, kaj trinkante la senmortigan nektaron, ekflugas al la ĉielaj Kohortoj. Kaj kiel ofte devota kredanto en la horo de la ascendo de sia animo tiel sanĝiĝas, ke li falas en la plej abisman fajron!...
Nur kiam la lampo de serĉado, de plej serioza strebado, de sopira deziro, de pasia sindono, de fervora amo, de ravigo kaj ekstazo eklumas en la koro de la serĉanto kaj la brizo de Lia korfavoro blovas super lia animo, la tenebro de eraro dispeligos, la nebuloj de dubado kaj malkonfido leviĝos kaj la lumoj de scio kaj certeco envolvos lian animon. En tiu horo la Mistika Heroldo, portanta la ĝojigan mesaĝon de la Spirito, brile kiel la aŭroro eklumos el la Urbo de Dio, kaj per trombon-blovo de ekkono vekos la koron, la animon kaj la spiriton el la dormo de senatento. Tiam la multnombraj favoroj kaj graco-elversoj de la sankta kaj eterna Spirito havigos al la serĉanto tian novan vivon, ke li trovos sin dotita per nova okulo, nova orelo, nova koro kaj nova menso. Li kontemplos pri la evidentaj signoj de la universo kaj penetros en la kaŝitajn misterojn de la animo. Rigardante per la okulo de Dio, li ekvidos en ĉiu atomo pordon, kiu kondukos lin al la ŝtupo de plena certeco. Li malkovros en ĉiuj aferoj la misterojn de Dia Revelacio kaj la pruvojn de daŭra Manifestado.
Mi ĵuras je Dio! Kiu surpaŝas la padon de gvido kaj serĉas ascendi la altojn de virteco por atingi tiun ĉi gloran kaj superan ŝtupon, tiu enspiros, eĉ el mil-mejla distanco, la bonodoron de Dio kaj perceptos, kiel leviĝas la matena brilo de dia Gvido super la Aŭroro de ĉiuj aferoj. Ĉiu aĵo, kiel ajn malgranda, estos por li malkovro, gvidanta lin al lia Amato, la Celo de lia serĉo. Tiel granda estos la juĝkapablo de tiu ĉi serĉanto, ke li povos distingi inter vero kaj malvero, same kiare kiel li distingas sunbrilon disde ombro. Kiam en la plej foraj anguloj de la Oriento dispersiĝas la dolĉaj aromoj de Dio, li certe rekonos kaj enspiros ilian parfumon, eĉ se li estadus en la ekstrema fino de la Okcidento. Same, li klare distingos ĉiujn signojn de Dio - Liajn mirindajn eldirojn, Liajn grandiozajn verkojn kaj potencajn farojn - disde la agoj, la vortoj kaj vojoj de la homoj, same kiel juvelisto rekonas la gemojn inter la ŝtonoj, aŭ kiel ĉiu homo distingas inter printempo kaj aŭtuno, varmo kaj malvarmo. Kiam la kanalo de la homa animo estas purigita je ĉiuj mondumaj kaj katenantaj ligigoj, ĝi nepre sentos la spiron de la Amato el nemezureblaj distancoj kaj, gvidata de ĝia bonodoro, atingos kaj eniros la Urbon de Certec. Tiu ĉi Urbo estas nenio alia ol la Vorto de Dio, revelacita en ĉiu epoko kaj dia misio.
(Gleanings, 125: 1 k.s., p.264)
La unueco de la homo
La saĝo en la ordonoj de Dio
La komenco de ĉiuj aferoj estas la ekkono de Dio, kaj la celo de ĉiuj aferoj estas la strikta obeo al ĉio ajn, kio estas malsupren sendita el la plej alta ĉielo de la Dia Volo, kiu trapenetras ĉion, kio estas en la ĉieloj, kaj ĉion, kio estas sur la tero.
(Gleanings, 2: 1, p.5)
Tiuj, kiujn Dio dotis per komprenemo, senrezerve rekonos, ke la ordonoj fiksitaj de Dio konsistigas la plej efikan rimedon por la konservado de ordo en la mondo kaj por la sekureco de ĝiaj popoloj... Ho vi popoloj de la mondo! Sciu kun certeco, ke Miaj ordonoj estas la lampoj de Mia amoplena providenco inter Miaj geservantoj kaj la ŝlosiloj de Mia graco por Miaj kreitoj...
(Gleanings, 155: 2, p.331-332)
Vere, la leĝoj de Dio similas al la maro, kaj la homidoj ai la fiŝoj - se ili nur komprenus! Observi ilin, tamen, oni devas kun takto kaj saĝo...
(Citita en: Synopsis and Codification, p.4)
La naturo de la animo
Vi demandis Min pri la naturo de la animo. Sciu vere, ke la animo estas signo de Dio, ĉiela juvelo, kies realon la plej kleraj homoj ne kapablas kompreni kaj kies misteron neniu menso, eĉ ne la plej sagaca, rajtas esperi iam malkaŝi. Ĝi estas la unua inter ĉiuj kreitaj aĵoj, kiu proklamas la perfektecon de sia Kreinto, rekonas Lian gloron, tenas sin je Lia vero kaj adorkliniĝas antaŭ Li. Se ĝi fidelas al Dio, ĝi reflektos Lian lumon kaj finfine revenos al Li. Sed se ĝi malsukcesas esti lojala al sia Kreinto, ĝi fariĝos viktimo de egoo kaj pasio kaj fine dronos en iliaj profundoj.
(Gleanings, 82: 1, p.158-159)
Sciu, ke la animo de la homo estas sanktigita kaj sendependa de ĉia kadukeco de korpo aŭ menso. Ke malsanulo montras signojn de malforteco, ŝuldigas al la malhelpoj, kiuj intervenas inter lia korpo kaj lia animo, ĉar la animo mem restas netuŝata de korpaj difektoj. Rigardu la lumon de la lampo. Kvankam ekstera objekto povas perturbi ĝian radiadon, la lumo mem plubrilas kun nereduktita intenso. Sammaniere, ĉiu malsano atakanta la korpon de la homo estas malhelpo, kiu detenas la animon manifesti sian ennaskitan forton kaj potencon. Sed kiam ĝi forlasas la korpon, ĝi evidentigos tian superecon kaj disvolvos tian influon, kiajn neniu surtera energio povas egali. Ĉiu virta, ĉiu purigita kaj sanktigita animo estos dotita per pleja fortego kaj ĵubilos en senlima ĝojo.
Rigardu ankaŭ la sunon, kiu malheligas pro la nuboj. Observu, kiel ĝia brileco ŝajne malkreskas, kvankam efektive la fonto de la lumo restas senŝanga. La animo de la homo estu komparata al la suno, kaj ĉiuj aferoj surteraj estu rigardatai kiel lia korpo. Dum neniu ekstera obstaklo intervenas inter ambaŭ la korpo kiel tuto plu reflektos la lumon de la animo kaj estos subtenata de ĝia forto. Sed tuj kiam vualo ŝoviĝas inter ili, la brileco de tiu lumo ŝajnas malkreski.
Rigardu refoje la sunon, kiam ĝi estas tute kaŝita malantaŭ la nuboj. Kvankam la tero ankoraŭ estas heligata de ĝia lumo, la lumkvanto estas tamen konsiderinde reduktita. Nur kiam la nuboj denove forestas, la suno povas ree brili per sia plena splendoro. Nek la ĉeesto de la nubo nek ĝia foresto povas iel influi la ennaskitan brilecon de la suno. La animo de la homo estas la suno, per
kiu lia korpo estas iluminata kaj el kiu ĝi ricevas sian nutron, kaj tiel ĝi estu komprenata.
(Gleanings, 80: 2-4, p.153-155)
Postmorta vivo
Kaj nun pri via demando koncerne la homan animon kaj ĝian pluvivon post la morto. Sciu vere, ke la animo post sia elkorpigo daŭre progresos, ĝis ĝi atingos la ĉeeston de Dio, en stato kaj kondiĉo, kiujn nek la evoluo de epokoj kaj jarcentoj, nek la variadoj kaj hazardoj de ĉi tiu mondo povos sanĝi. Ĝi ekzistos tiel longe, kiel ekzistos la Regno de Dio, Lia suvereneco, Lia povo kaj Lia potenco. Ĝi aperigos la signojn de Dio kaj Liajn atributojn kaj rivelos Liajn indulgemon kaj favoron.
La naturo de la animo post la morto neniam povos esti priskribata, kaj ne estas dece kaj permesite malkaŝi ĝian tutan karakteron al la okuloj de la homoj. La Profetoj kaj Mesaĝistoj de Dio estas malsupren sendataj kun la sola celo konduki la homaron al la rekta Vojo de l' Vero. La celo de Ilia revelacio estas la edukado de ĉiuj homoj, por ke en la horo de morto ili ascendu al la trono de la Plejalta en pleja pureco kaj sankteco kaj en absoluta malligiteco. La lumo, kiun tiuj ĉi animoj disradias, kaŭzas la progreson de la mondo kaj la antaŭenigon de ĝiaj popoloj. Ili similas al gisto, kiu fermentigas la mondon de l' esto, kaj konsistigas la vivoforton, per kiu manifestiĝas la artoj kaj mirakloj de la mondo.
(Gleanings, 81: 1, p.155)
Ho filo de la Plejsupera! Faris Mi la morton por vi ĝojportanto. Pro kio malĝojas vi? Igis Mi la lumon superŝuti vin per sia splendoro. Kial vi vualiĝas antaŭ ĝi?
(Kaŝitaj Vortoj, araba 32 / The Hidden Words, p.12)
Vera Riĉeco
Se vi avidas tiun ĉi vivon kaj ĝiajn vantaĵojn, vi estus devintaj aspiri ilin, kiam vi estis ankoraŭ enfermitaj en la uteroj de viaj patrinoj, ĉar tiam vi konstante alproksimiĝis al ili, se vi nur povus tion percepti. Aliflanke, ekde kiam vi naskiĝis kaj atingis maturecon, vi ĉiam pli retiriĝis de la mondo kaj altiriĝis al la polvo. Kial do vi tiel avide amasigas la trezorojn de la tero, kiam viaj tagoj estas nombritaj kal viaj ŝancoj preskaŭ perditaj? Do, ĉu vi, malatentaj, ne volas forskui vian dormemon?
(Gleanings, 66: 4, p.127)
Ho Miaj servantoj! Se vi komprenus, kion miraklan el Mia malavaro kaj donacemo mi volas konfidi al viaj animoj, vi certe liberigus vin de la ligiteco al ĉio kreita kaj ekhavus veran scion pri viaj propraj memoj - scion, kiu estas la sama kiel la kompreno de Mia propra Esto.
(Gleanings, 153: 6, p.326)
La potenco de meditado
Benita estas la punkto, kaj la domo, kaj la loko, kaj la urbo, kaj la koro, kai la monto, kaj la ŝirmejo, kaj la kavo, kaj la valo, kaj la lando, kaj la maro, kaj la insulo, kaj la kampo, kie oni Dion mencias kaj Lin laŭde gloras.
(Preĝoj / Bahб’н Prayers, p.iii)
Ho Vi, Kiu estas la Sinjoro de ĉiuj nomoj kaj la Farinto de la ĉieloj! Mi petegas Vin je tiuj, kiuj estas la Tagiĝoj de Via nevidebla Esenco, la Plej Laŭdegata, la Plejglora, faru mian preĝon fajro forbrulig-onta la vualojn, kiuj ekludas min de Via beleco, kaj lumo, kiu gvidos min al la oceano de Via Ĉeesto.
(Preĝoj p.61 / Bahб’н Prayers, p.7-8)
Envoku, ho Mia servanto, la versojn de Dio, kiujn ricevis vi, samkiel ili estas envokataj de tiuj proksimiĝintaj al Li, por ke la dolĉeco de Via melodio instigu vian propran animon kaj altiru la korojn de ĉiuj homoj. Kiu tiel citas, en la privateco de sia ĉambro, la versojn revelaciitajn de Dio, kaŭzos la disigantajn anĝelojn de la Ĉiopova disigi foren la bonodoron de la vortoj elbuŝitaj de li kaj faros la koron de ĉiu honestulo altenpulsi. Kvankam li eble, unue, restas nekonscia pri ĝia efekto, tamen la beno de la graco donacita al li nepre devas pli aŭ malpli frue ekinflui je lia animo. Tiaj estas la misteroj de la Revelacio de Dio dekretitaj per la bena Volo de Tiu, Kiu estas la Fonto de potenco kaj saĝo.
(Gleanings, 136: 2, p.295)
Se iu citas nur unu verson de la Sankta Skribo en spirito de brila ĝojo, tio estas pli bona por li, ol tedite legadi ĉiujn Sanktajn Librojn de Dio, la Helpo en danĝero, la Memekzistanta. Studu la sanktajn versojn tiakvante, ke vi ne laciĝu kaj ne malvigliĝu. Ne ŝarĝu viajn animojn per tio, kio elĉerpas kaj subpremas ilin, sed malpezigu kaj levu ilin, por ke sur la flugiloj de la Sanktaj versoj ili soru al la tagiĝejo de Liaj evidentaj signoj.
(Aqdas, 149, p.73-74)
Pura Perceptado
Ho kunulo de Mia Trono! Malbonon nek aŭdu nek vidu; ne vin humiligu nek suspiru nek ploru. Ne malice parolu ke ne devos vi aŭdi tian parolon pri vi mem; kaj ne grandigu la kulpojn de aliaj ke viaj propraj kulpoj ne aspektu grandaj; kaj ne deziru ies humiligon ke ne evidentiĝu via propra humileco. Pasigu do la tagojn de via vivo, kiuj estas malpli ol momento vanua, kun menso senmakula, koro senpeka, pensoj puraj kaj karaktero sanktigita, tiel ke, libera kaj kontenta, povos vi demeti ĉi mortan ĉelon, rifuĝi al la mistika paradizo kaj restadi en la eterna reĝejo por ĉiam.
(Kaŝitaj Vortoj, persa 44 / The Hidden Words, p.37-38)
Ho filo de l' esto! Kiel povis vi forgesi viajn proprajn kulpojn kaj okupiĝi pri la kulpoj de aliaj? Kiu ajn tion faras estas malbenita de Mi.
(Kaŝitaj Vortoj, araba 26 / The Hidden Words, p.11)
Se vi rimarkas la pekon de aliulo, prisilentu ĝin, por ke Dio prisilentu vian propran pekon. Vere, Li estas la Diskreta, la Sinjoro de graco plej abunda.
(Son of the Wolf, p.55)
La homa vorto
Homa parolo estas realo, kiu aspiras ekhavi influon kaj kiu devas esti moderigata. Rilate ĝian influon, tiu ĉi dependas de ĝia rafiniteco, kiun siavice kondiĉas la pureco kaj malligiteco de la koroj. Rilate ĝian moderecon, tiu ĉi devas esti kombinita kun takto kaj saĝo kiel estas preskribite en la sanktaj Skriboj kaj Epistoloj. Ĉiu vorto estas dotita per spirito, tial la parolanto aŭ klariganto siajn vortojn zorge diru je tempo kaj cirkonstancoj konvenaj, ĉar la impreso, kiun ĉiu vorto kaŭzas, klare evidentas kaj percepteblas... Unu vorton oni povas kompari kun fajro, alian kun lumo, kaj la efikon, kiun ambaŭ kaŭzas, manifestiĝas en la mondo. Tial saĝa homo plena je scio prefere parolu per vortoj mildaj kiel lakto, por ke la homidoj estu nutrataj kaj edifataj per tio kaj atingu la finan celon de l' homa ekzisto, kiu estas la stato de vera kompreno kaj nobleco.
(Tablets, 11: 30, p.172-173)
Neniu saĝulo povas demonstri siajn sciojn alie ol per siaj vortoj. Tiel evidentiĝas la signifo de la Vorto, kiel estas konfirmite en ĉiuj Skriboj, ĉu el tempoj antikvaj aŭ modernaj. Ĉar estas ĝia potenco kaj viviga spirito, per kiu la popolo de la mondo atingis tiel eminentan pozicion. Krome, vortoj kaj eldiroj estu kaj impresaj kaj funde efikaj. Kiel ajn, neniu vorto ekhavos tiujn ambaŭ kvalitojn antaŭ ol eldirita sole pro Dio kaj kun deca respekto por la kondiĉoj de la okazo kaj de la homoj.
(Tablets, 11: 29, p.172)
Diskurso pri la vero
Interrilatu kun ĉiuj homoj... en spirito de afableco kaj kamaradeco. Se vi scias pri iu vero, se vi posedas juvelon, kiun aliaj malhavas, dividu ĝin kun ili per parolo plej afabla kaj bonvola. Se ĝi estas akceptita, se ĝi plenumas vian intencon, via celo estas atingita. Se iu malakceptas ĝin, lasu lin kaj petu Dion lin gvidi. Gardu vin, ke vi ne traktu lin bruske. Afabla lango estas kiel magneto por la hom-koroj. Ĝi estas la pano de la spirito, ĝi vestas la vortojn per signifo, ĝi estas la fontano de la lumo de saĝeco kaj komprenemo.
(Gleanings, 132: 5, p.289)
Vortoj de saĝeco
La fonto de ĉio bona estas fidi Dion, submetigi al Lia ordono kaj kontenti pri Lia sankta volo kaj bonplaĉo.
La esenco de saĝeco estas obei Dion, tremi antaŭ Lia skurĝo kaj puno kaj timi Lian juĝon kaj ordonon.
La esenco de religio estas atesti pri tio revelaciita de la Sinjoro kaj observi, kion Li ordonis en Sia potenca Libro.
La fonto de ĉia gloro estas akcepti ĉion ajn donitan de la Sinjoro kaj kontenti pri tio, kion Dio ordonis.
La esenco de amo estas por la homo turni sian koron al la Amato, fortranĉi sin de ĉio ajn krom Li kaj deziri nenion krom tio, kio estas la deziro de lia Sinjoro.
Vera rememoro estas mencii la Sinjoron, la Ĉiel-Laŭdatan, kaj forgesi pri ĉio ajn krom Li.
Vera fido estas por la servanto elfari sian profesion kaj siajn devojn en tiu ĉi mondo, firme teniĝi je la Sinjoro kaj serĉi nenion ol nur Lian gracon, ĉar en Liaj manoj troviĝas la destino de ĉiuj Liaj servantoj.
La esenco de malkroĉiĝo estas por la homo turni sian rigardon al la kortego de Dio, eniri Lian Ĉeeston, akiri Lian aprobon kaj stari kiel atestanto antaŭ Li.
La esenco de vera kompreno estas atesti sian propran povrecon kaj submetiĝi al la Volo de la Sinjoro, la Suverena, la Graca, la Ĉio-Potenca.
La fonto de kuraĝo kaj potenco estas antaŭenigi la Vorton de Dio kaj senŝancele stari en Lia Amo.
La esenco de karitato estas por la servanto mencii la benojn de sia Sinjoro kaj esprimi sian dankon al Li ĉiutempe kaj ĉiakondiĉe.
La esenco de kredo estas fari poke da vortoj kaj multe da agoj; ĉar sciu vere, ke tiu pli vortanta ol aganta estu prefere morta ol viva.
La esenco de vera sekureco estas gardi silenton, prezenti al si la finon de la aferoj kaj rezigni pri la mondo.
La komenco de grandanimeco estas, kiam homo utiligas siajn havaĵojn por si mem, por sia familio kaj por la malriĉuloj el inter liaj samkredanoj.
La esenco de bonfarto estas ami Min; kiu Min amas, ĉion posedas, kaj kiu Min ne amas, tiu vere apartenas al la povraj kaj senhavaj. Tio ĉi estas kion la Fingro de l' Gloro kaj Brilego revelaciis.
La fonto de ĉio malbona estas por la homo forturni sin de sia Sinjoro kaj kroĉi sian koron al aferoj profanaj.
La plej arda fajro estas pridubi la signojn de Dio, vante disputi pri tio, kion Li revelaciis, nei Lin kaj orgojle sian egoon eksponi antaŭ Li.
La fonto de ĉia klero estas la scio pri Dio, plej altigita estu Lia Gloro, kaj tiu ĉi ne akireblas krom nur per la kono de Lia Dia Manifestiĝo.
La esenco de malnobliĝo estas forlasi la ombron de la Malavara kaj serĉi ŝirmon ĉe la Malbona.
La fonto de devio estas malkredi je la Unu vera Dio, konfidi sin al alia krom nur al Li kaj fuĝi Lian Ordonon.
Veran perdon suferas tiu, kies tagoj pasis en plena ignoro pri si mem.
La esenco de ĉio al vi revelaciita de Ni estas justeco, estas por la homo liberigi sin de vantaj kapricoj kaj imitadoj, percepti per la okulo de l' unueco la gloran faron de Liaj manoj kaj rigardi ĉion ajn per la okulo de l' serĉanto.
Tiel Ni instruis vin, manifestis por vi Vortojn de Saĝeco, ke vi estu dankoplena al la Sinjoro, via Dio, kaj gloru pri tio inter ĉiuj popoloj.
(Tablets, 10: 1 k.s., p.155-157)
Fruktoj sur la arbo de l'homo
Ho filo de l' polvo! Vere, Mi diras al vi: el ĉiuj homoj la plej neglektema estas tiu vante disputanta kaj strebanta sin mem altigi super sian fraton. Diru, ho gefratoj! Lasu farojn, ne vortojn, esti via ornamo. (Kaŝitaj Vortoj, persa 5 / The Hidden Words, p.24)
Scioj estas kvazaŭ flugiloj por la vivo de l' homo, kaj kvazaŭ eskalo por lia ascendo. Ĉiu devas ilin akiri. Tamen, estu studataj tiaj sciencoj, kiuj donas profiton al la popoloj de la tero kaj ne tiaj, kiuj per vortoj komenciĝas kaj per vortoj finiĝas. Granda estas vere la servoj al la popoloj de la mondo, kiujn povas scienco kaj tekniko pretendi por si. Vere, scioj estas efektiva trezoro por la homo kaj fonto de gloro, de riĉo, de ĝojo, de majesto, de gajo kaj sereno por li.
(Tablets, 5: 15, p.51-52)
Ho Miaj servantoj! Estas vi la arboj de Mia ĝardeno; devas vi doni bonajn kaj miraklajn fruktojn por ke vi mem kaj aliaj de tio profitu. Tial estas devige por ĉiu okupiĝi je metio aŭ profesio, ĉar en tio troviĝas la sekreto de bonstato, ho homoj de kompreno! Ĉar rezultoj dependas de rimedoj kaj la graco de Dio estu al vi ĉiel sufiĉa. Arboj senfruktaj estis kaj ĉiam estos por la fajro.
(Kaŝitaj Vortoj, persa 80 / The Hidden Words, p.50)
La akcepto de la amanto
Je la justeco de la unusola vera Dio! Se nur splito el juvelo perdiĝus kaj entombiĝus sub monto ŝtona kaj estus kaŝita transe de l'sep maroj, tamen la Mano de l'Ĉiopotenca ĝin certe en tiu ĉi Tago rivelus, pura kaj senigita je skorioj.(Citita en: Advent of Divine Justice, p.80)
Tiu, kiu akiros el la akvoj de Mia Revelacio, gustumos ĉiujn neĝeneblajn ĝuojn ordonitajn de Dio ek de la komenco senkomenca ĝis la fino senfina.
(Citita en: World Order, p.107)
La unueco de la homaro
La lumo de homara unueco
Mia celo estas nenio alia ol la plibonigo de la mondo kaj la trankvilo de ĝiaj popoloj. La bonfarto de la homaro, ĝia paco kaj ĝia sekureco estos neatingeblaj, antaŭ ol ĝia unueco estos firme starigita. Tiu unueco ne povas esti atingita, dum la konsiloj revelaciitaj de la Plumo de la Plejalta suferas malatenton kaj neglekton.
(Gleanings, 131: 2, p.286)
La vorto de Dio estas lampo, kies lumo estas la jena eldiro: Vi estas la fruktoj de unu arbo kaj la folioj de unu branĉo. Interrilatu en plej granda amo kaj harmonio, en amikeco kaj kamaradeco. Li, Kiu estas la Suno de l'Vero, estas Mia atestanto! Tiel potenca estas la lumo de unueco, ke ĝi povas heligi la tutan mondon. La unusola vera Dio, Kiu konas ĉiujn aferojn, Mem atestas la pravecon de tiuj vortoj.
(Gleanings, 132: 3, p.288)
Ke la diversaj komunumoj de la tero kaj la multnombraj religiaj sistemoj neniel rajtas nutri sentojn de malamikeco inter la homoj, tio apartenas en tiu ĉi Tago al la esenco de la Kredo de Dio kaj de Lia Religio. Tiuj ĉi principoj kaj legoj, tiuj ĉi firme starigitaj kaj potencaj sistemoj, devenas el unu Fonto kaj estas la radioj de unu Lumo. Ke ili diferencas unuj de la aliaj, devas esti aljuĝita al la variantaj postuloj de la epokoj, en kiuj ili estis proklamataj.
(Gleanings, 132: 1, p.287-288)
La tero estas nur unu lando
La sanktejo de unueco estas starigita; ne rigardu unu la alian kiel fremdulojn. Vi estas la fruktoj de unu arbo kaj la folioj de unu branĉo...
(Gleanings, 112: 1, p.218)
Ne gloru sin tiu, kiu amas sian propran landon, sed tiu, kiu amas la tutan mondon. La tero estas nur unu lando, kaj ĉiuj homoj ĝiaj civitanoj.
(Tablets, 11: 13, p.167)
Ho idoj de l’ homoj! Ĉu vi ne scias, kial Ni kreis vin ĉiujn el la sama polvo? Ke neniu sin altigu super la alia. Kontemplu konstante en viaj koroj kiel estas vi kreitaj. Ĉar Ni kreis vin ĉiujn el la sama substanco devas vi esti kiel unusola animo, marŝi per la samaj piedoj, manĝi per la sama buŝo kaj loĝi en la sama lando, ke elde via plej interna esto, pere de viaj faroj kaj agoj, la signoj de unueco kaj la esenco de malligiteco estu manifestataj. Tia estas Mia konsilo al vi, ho kohortoj de l’ lumo! Atentu ĉi tiun konsilon, ke vi akiru la frukton de l’ sankteco de la arbo mire glora.
(Kaŝitaj Vortoj, araba 68 / The Hidden Words, p.20-21)
Komparu la mondon kun la homa korpo, kiun, kvankam kompleta kaj perfekta je sia kreo, pro diversaj kialoj afliktas seriozaj perturboj kaj malsanoj. Eĉ ne unu tagon ĝi ekhavas trankvilon, male, ĝia malsaneco serioze kreskas, ĉar ĝi falis en la manojn de ignoraj kuracistoj, kiuj senbridigis siajn proprajn dezirojn kaj grave eraris. Kaj se foje, pro la flego de kapabla kuracisto, iu membro de tiu korpo resaniĝis, la cetero tamen restis afliktita kiel antaŭe. Kion la Eternulo ordonis kiel suverenan kuracilon kaj plej fortan rimedon por resanigi la tutan mondon, estas la unuiĝo de ĉiuj popoloj en unu universala Religio, unu komuna Kredo. Tio tute ne estas atingebla krom per la potenco de lerta, ĉiopova kaj inspirita Kuracisto...
(Gleanings, 120: 1 kaj 3, p.254-255)
Unu animo kaj unu korpo
En tiu ĉi epoko, nova vivo viglas en ĉiuj popoloj de la tero; kaj ĝis nun neniu malkovris ĝian kaŭzon aŭ perceptis ĝian motivon...
(Gleanings, 96: 2, p.196)
Tiu, Kiu estas via Sinjoro, la Plejkompatema, vartas en Sia koro la deziron vidi la tutan homaron kiel unu animon kaj unu korpon. Rapidu akiri vian porcion el la favoro kaj graco de Dio en tiu ĉi Tago, kiu eklipsas ĉiujn aliajn Tagojn kreitajn.
(Gleanings, 107: 1, p.214)
Antaŭsignoj de minacaj skuoj
Ve, la ventoj de malespero blovadas el ĉiu direkto, kaj la malpaco, kiu dividas kaj afiktas la homaron, kreskadas ĉiutage. La signoj de okazontaj konvulsioj kaj ĥaoso estas nun distingeblaj, ĉar la aktuala ordo havas lamentindajn mankojn.
(Gleanings, 110: 1, p.216)
La mondo suferas pro akuŝodoloro, kaj ĝia maltrankvilo kreskas tagon post tago. Ĝi fiksiĝas je ribelado kaj malkredo. Tia estos ĝia stato, ke malkovri ĝin nun ne estus konvene kaj dece.
(Gleanings, 61: 12, p.118)
En ĉiuj aferoj modereco estas dezirinda. Se io estas farata ekscese, tiam ĝi montriĝos fonto de malbono. Rigardu la civilizacion de la Okcidento, kiel ĝi perturbas kaj maltrankviligas la popolojn de la mondo. Infera maŝino estas elpensita kaj montriĝas armilo, tiel detrua, tiel kruela, kian oni neniam antaŭe vidis aŭ aŭdis. Purigo el tia profunde radikanta kaj ĉion ampleksanta putreco efektiviĝos nur, se la popoloj de la mondo unuiĝas en sia klopodo pri komuna celo kaj akceptas unu universalan kredon... Strangaj, perpleksigaj aferoj ekzistas en la tero; sed ili estas kaŝitaj antaŭ la mensoj kaj kompreno de la homoj. Tiuj objektoj kapablas sanĝi la tutan teran atmosferon, kaj kontaĝo kun ili estus mortiga.
(Tablets, 6: 31 kaj 32, p.69)
Universala Pac-kunveno
Nepre venos tempo, kiam deviga neceso okazigi vastan, ĉio-ampleksan kunvenon de l'homoj estos universale rekonata. La regantoj kaj reĝoj de la tero devos ĉeesti kaj, partoprenante ĝiajn konsiliĝojn, devos konsideri tiajn vojojn kaj rimedojn, kiuj metos la fundamenton de la Granda Paco tutmonda inter la homoj. Tia paco postulas, ke la Grandaj Potencoj decidu, pro la trankvileco de la popoloj sur la tero, ke ili plene akordiĝu inter si. Se iu rego militas kontraŭ alia, ĉiuj kune devas leviĝi kaj malebligi lin. Se tio estos plenumita, la nacioj de la mondo ne plu bezonos armilojn, krom por konservi la sekurecon de siaj regnoj kaj por gardi la internan ordon en siaj teritorioj.
(Gleanings, 117: 1, p.249)
Por ĉiuj popoloj de la mondo estas devige, elsarki siajn diskordojn kaj restadi en perfekta unueco kaj paco sub la ombro de l' Arbo de Lia ŝirmo kaj amzorgo... La hodiaŭa ordo baldaŭ estos forbalaita kaj nova ordo disvolvita anstataŭe.
(Gleanings, 4: 1, p.6)
La oficistoj de la Domo de Justeco havas la devon akceli la establon de la Minora Paco, por ke la popoloj de la tero liberiĝu de la sarĝo de ekscesaj ŝtataj elspezoj. Tio ĉi estas deviga kaj nepre esenca, des pli ĉar malamikado kaj konfliktado estas la veraj kialoj de aflikto kaj mizero. (2)
(Tablets, 7: 19, p.89)
Estas la devo de la regantoj de la mondo... aŭ de la ministroj de la tero kune interkonsiliĝi kaj elekti unu el la ekzistantaj lingvoj aŭ novan lingvon instruotan al la infanoj en ĉiuj lernejoj de la mondo, kaj same unu skribon. Tiel la tuta tero estos fine konsiderata kiel ununura lando. (3)
(Tablets, 3: 6, p.22)
Respekto al la naturo
Ĉiu juĝkapabla homo migranta surtere efektive hontas konsciante, ke tio, al kio li ŝuldas sian bonstaton, sian riĉecon, sian potencon, sian superecon, sian progreson kaj ĉiun sian forton, estas laŭ la volo de Dio la nuda tero, kiun ĉiuj homoj tretadas per siaj piedoj. Sendube, ĉiu kiu konscias pri tiu ĉi vero, estos purigita kaj sanktigita de ĉia fiero, aroganteco kaj orgojlo.
(Son of the Wolf, p.44)
Pri kio vi rajtas fanfaroni? Ĉu estas via mangaĵo kaj trinkaĵo, pri kiu vi fieras, ĉu estas la trezoroj, kiujn vi akumulas en viaj kestoj, la diverseco kaj la valoro de la ornarnaĵoj, per kiuj vi dekoras vin? Se vera gloro konsistus en la posedo de tiel pasemaj objektoj, tiam la tero, sur kiu vi iras, nepre devus fanfaroni antaŭ vi, ĉar laŭ la decido de la Ĉiopova ĝi provizas kaj donacas al vi ĝuste tiujn aferojn. Profunde en ĝi estas entenata ĉio, kion vi posedas, samkiel Dio tion ordonis. El ĝi, kiel signon de Lia malavaro, vi ĉerpas viajn riĉaĵojn.
(Gleanings, 118: 7, p.252-253)
Se homo ŝatas dekori sin per la ornamaĵoj de la tero, porti ĝiajn vestaĵojn kaj ĝui la bonon, kiun ĝi kapablas donaci, tio ne povas malutili al li, se li ne permesas, ke io ŝoviĝu inter li kaj Dio; ĉar Dio destinis ĉiujn bonaĵojn, ĉu ili kreiĝis en la ĉielo aŭ sur la tero, por tiuj el Liaj servantoj, kiuj vere kredas je Li.
(Gleanings, 128: 4, p.276)
Justeco kaj unueco
Ho filo de l' spirito! La plej amata el ĉiuj aferoj antaŭ Miaj okuloj estas Justeco; ne turnu vin for de ĝi, se vi deziras Min, kaj ne malatentu ĝin, por ke Mi fidu al vi. Per ĝia helpo vi vidos per viaj propraj okuloj kaj ne per la okuloj de l' aliuloj kaj vi konos per via propra konado kaj ne pere de l' konado de viaj proksimuloj. Kontemplu pri ĉi tio en via koro, kiel decas al vi esti. Vere, justeco estas Mia donaco al vi kaj la signo de Mia mizerikordo. Loku ĝin, do, antaŭ viaj okuloj.
(Kaŝitaj Vortoj, araba 2 / The Hidden Words, p.5-6)
La lumo de l' homo estas justeco. Ne estingu ĝin per la malicaj ventoj de subpremado kaj tiraneco. La celo de justeco estas la efektivigo de unueco inter la homoj.
(Tablets, 6: 26, p.66-67)
Neniu lumo estas komparebla al la lumo de justeco. La starigo de ordo en la mondo kaj la trankvilo de la nacioj dependas de ĝi.
(Son of the Wolf, p.28-29)
Ho filo de homo! Se via okulo estas turnita al mizerikordo, forlasu la aferojn, kiuj donas profiton al vi kaj firme teniĝu je tio, kio utilas al la homaro. Kaj se via okulo estas turnita al justeco, elektu por via proksimulo, kion vi elektas por vi mem.
(Tablets, 6: 20, p.64)
Forigo de ĉiuj limoj
La ekvilibro de la mondo estas renversita pro la vibra influo de tiu ĉi plej granda, tiu ĉi nova Universala Ordo. La bonorda vivo de la homaro revolucie ŝanĝiĝas pro la efiko de tiu ĉi unika, tiu ĉi mirinda Sistemo, kian mortemaj okuloj ĝis nun neniam vidis.
(Gleanings, 70: 1, p.136)
Interrilatu kun la sekvantoj de ĉiuj religioj en spirito de afableco kaj frateco. Ĉio, kio instigis la idojn de l'homo eviti unu la alian kaj kaŭzis malpacon kaj dividon inter ili, estas, pro la revelacio de tiuj ĉi vortoj, nuligita kaj forigita. El la ĉielo de la Volo de Dio kaj kun la celo nobligi la mondon de l'esto kaj levi la mensojn kaj la animojn de la homoj estas malsuprensendita, kio estas la plej efika instrumento por la edukado de la tuta homaro. La plej alta esenco kaj la plej perfekta esprimo de ĉio, kion la popoloj de antikva tempo iam diris aŭ skribis, estas, pere de tiu ĉi plej potenca Revelacio, malsuprensendita el la ĉielo de la Volo de la Ĉion-Posedanta, de la Ĉiam-Ekzistanta Dio. Jam de praa tempo estas revelaciite: “ Amo al la patrujo estas elemento de la Kredo de Dio. ” La Lango de Grandeco, tamen, en la tago de Lia manifestiĝo proklamas: “ Ne gloru sin tiu, kiu amas sian patrujon, sed tiu, kiu amas la tutan mondon. ” Per la potenco liberigita de tiuj ĉi gloregaj vortoj Li donas freŝan impulson, montras novan direkton al la birdoj de la homaj koroj kaj malaperigas ĉian spuron de restriktoj kaj limigoj el la sankta Libro de Dio. Ho popolo de Justeco! Estu same brila kiel la lumo kaj same radia kiel la fajro, kiu ardis en la Brulanta Arbusto. La brileco de la fajro de via amo sendube kunfandos kaj unuigos la interbatalantajn popolojn kaj gentoin de la tero, dum kontraŭe la sovaĝeco de la flamo de malamikeco kaj malamo rezultigos nur malpacon kaj ruinigon.
(Gleanings, 43: 6-7, p.95-96)
Ni vere plenumis Nian devon admoni la homojn kaj alporti ai ili, kion Dio, la Plejpotenca, la Plejlaŭdata, komisiis al Ni. Se ili atentus Min, ili vidus la teron kiel alian teron... Miaj signoj kovras la teron, kaj Mia potenco ĉirkaŭas la tutan homaron, kaj tamen la homoj estas kuŝantaj en stranga dormo!
(Citita en: Promised Day, p.6)
Vera libereco
Se oni meditus pri tio, kion revelacias la Skriboj malsuprensenditaj el la ĉielo de la sankta Volo de Dio, oni tuj rekonus ilian celon, ke ĉiuj homoj estu rigardataj kiel unu animo... Se la kleruloj kaj mondsaĝuloj nuntempaj permesus al la homaro enspiri la parfumon de kamaradeco kaj amo, ĉiu perceptema koro komprenus la signifon de vera libereco kaj malkovrus la misteron de enperturba paco kaj absoluta trankvilo.
(Gleanings, 122: 1, p.260)
Konsideru la etmensecon de la homoj. Ili petas la nocan kaj forĵetas la utilan... Vera libereco signifas submetiĝi al Miaj ordonoj, eĉ se apenaŭ vi tion komprenas. Se la homoj sekvus tion, kion Ni malsuprensendis al ili el la ĉielo de Revelacio, ili certe atingus plenan liberecon. Feliĉa estas tiu, kiu komprenas la Celon de Dio en ĉio, kion Li malkaŝas el la ĉielo de Sia Volo, kiu trapenetras ĉion kreitan.
(Gleanings, 159: 1 kaj 3, p.335-336)
Fonto de ĉia konfliktado
Vi scias, ke la diverseco, kiun la migranto vidas dum sia vojaĝo en la mondo de la fenomenoj, kuŝas sole en li mem... La koloro de la lumo estas malsama, depende de tio, kie ĝi brilas: ekzemple, la radioj, kiuj pasas tra flava lampovitro, aperas flavaj, tra blanka blankaj kaj tra ruĝa ruĝaj. La diversecon ne kaŭzas la lumo, sed la loko, kiun ĝi trafas... Tiel vi povas kompreni la diferencon en la aĵoj. Se la migranto atentas nur pri la loko de la fenomeno, se li rigardas kvazaŭ nur la diverskolorajn vitrojn, do li vidas flavan, ruĝan aŭ blankan lumon. Pro tia maniero de prijuĝado la homaro ekkverelis kaj la mondo vualiĝis pro mallumiga polvo, kiun la homa etmenseco disblovis. Aliaj vidas la lumradiojn, dum la triaj, kiuj trinkis el la vino de unueco, vidas nenion ol la sunon mem.
Ĉar la migrantoj iradas sur tiuj tri malsamaj niveloj, iliaj rekono kaj titolado de la aferoj estas malsamaj, kaj tiel daŭre naskiĝas antagonismoj. Kelkaj restadas sur la nivelo de unueco kaj parolas de tiu mondo, aliaj troviĝas en la mondoj de limigo, aliaj en la lando de egoo, kaj ankoraŭ aliaj estas tute ĉirkaŭataj de vualoj... Ho mia frato! Pura koro estas kiel spegulo, purigu ĝin je ĉio krom Dio per amo kaj malligiĝo, por ke la vera suno reflektiĝu en ĝi kaj aŭroru la eterna mateno.
(Seven Valleys, p.18-21)
La unueco de la religioj
La ĉefa celo de la dia revelacio
Ho vi homidoj! La fundamenta celo, kiu animas la Kredon de Dio kaj Lian Religion, estas certigi la bonstaton de la homaro, akceli ĝian unuecon kaj nutri la spiriton de amo kaj kamaradeco inter la homoj. Ne permesu, ke ĝi fariĝos fonto de malpaco kaj diskordo, de malamo kaj malamikeco.
(Tablets, 11: 15, p.168)
Sciu, ke en ĉiu periodo kaj epoko ĉiuj diaj ordonoj estas ŝanĝataj kaj aliformataj konforme al la bezono de la tempo, escepte de la leĝo de amo, kiu, simile al fonto, ĉiam ŝprucas kaj neniam ŝanĝiĝas.
(Citita en: Nova Epoko, p.174)
Estas la Celo de la unusola vera Dio ... kiam Li revelacias sin al la homoj, malkaŝi tiujn juvelojn, kiuj kuŝas kaŝite en la minejo de iliaj veraj kaj plejinternaj memoj.
(Gleanings, 132: 1, p.287)
Ĉu ne estas la celo de ĉiu Revelacio kaŭzi transformadon de la kompleta karaktero de la homaro, transformadon, kiu manifestiĝas ekstere kiel ankaŭ interne, kiu ŝanĝas kaj ĝian internan vivon kiel ankaŭ ĝiajn eksterajn kondicojn? Ĉar se ili ne kapablus ŝanĝi la karakteron de la homaro, evidente estus vanaj la universalaj Manifestiĝoj de Dio.
(Certitude, p.240)
Kaj nun koncerne vian demandon pri la naturo de la religio. Sciu, ke tiuj, kiuj estas vere saĝaj, komparas la mondon kun la homa templo. Same kiel la homa korpo bezonas kostumon por esti vestita, la korpo de la homaro devas esti ornamita per la mantelo de justeco kaj saĝeco. Ĝia robo estas la Revelacio donacita al ĝi de Dio. Kiam tiu ĉi robo estas plenuminta sian devon, la Ĉiopova certe ĝin novigos. Ĉar ĉiu epoko postulas novan kvanton el la lumo de Dio. Ĉiu Dia Revelacio estas teren sendita tia, ke ĝi konvenas al la cirkonstancoj de la epoko, en kiu ĝi aperas.
(Gleanings, 34:7, p. 79)
La unueco de la revelacioj
Sciu kun certeco, ke la esenco de ĉiuj Profetoj de Dio estas unu kaj la sama. Ilia unueco estas absoluta. Dio, la Kreinto, diras: Ne ekzistas iu ajn distingo inter la Portantoj de Mia Mesaĝo. Ili ĉiuj havas nur unu celon; ilia sekreto estas la sama sekreto. Ke unu aŭ iuj el ili estas preferataj aŭ glorataj pli ol la ceteraj, nenial permeseblas. Ĉiu vera Profeto konsideras Sian Mesaĝon fundamente egala al la Revelacio de ĉiu alia Profeto aperinta antaŭ Li.
(Gleanings, 34: 3, p.78)
Estu singardaj, ho vi, kiuj kredas je la Unueco de Dio, ke vi ne estu tentataj fari ian distingon inter iuj el la Manifestiĝoj de Lia Afero aŭ diskriminacion rilate al la signoj, kiuj akompanis kaj proklamis ilian Revelacion. Tio ĉi fakte estas la vera signifo de Dia Unueco, ho ke vi apartenu al tiuj, kiuj komprenas kaj kredas tiun ĉi veron. Plue, estu certigitaj, ke la verkoj kaj agoj de ĉiu el tiuj Manifestiĝoj de Dio, kio ajn rilatas al ili kaj kion ajn ili proklamos en la estonteco, estas senescepte ordonitaj de Dio kaj respegulas Lian Volon kaj Celon. Kiu ajn faras la plej etan diferencon inter iliaj personoj, iliaj vortoj, iliaj mesaĝoj, iliaj agoj kaj kondutoj, vere malkredas je Dio, malakceptas Liajn signojn kaj perfidas la Aferon de Liaj Mesaĝistoj.
(Gleanings, 24: 1, p.59)
Tiuj ĉi sanktigitaj Speguloj, tiuj Mateniĝoj de gloro pratempa, estas ĉiuj la surteraj Reprezentantoj de Tiu, Kiu estas la centra Astro de la universo, ĝia Esenco kaj fina Celo. De Li devenas iliaj scio kaj potenco; de Li derivigas ilia suvereneco. La beleco de ilia vizaĝo estas nur reflekto de Lia bildo, kaj ilia revelacio signo de Lia senmorta gloro.
(Gleanings, 19: 3, p.47)
Ĉar tiuj ĉi Birdoj de la eterna Trono ĉiuj estas teren sendataj el la ĉielo de la Volo de Dio kaj ĉar ili ĉiuj leviĝas por proklami Lian nerezisteblan Kredon, ili devas esti rigardataj kiel unu animo kaj kiel la sama persono... Se vi observas per klarvidaj okuloj, vi vidos, ke ili ĉiuj rezidas en la sama sanktejo, leviĝas al la sama ĉielo, sidas sur la sama trono, parolas la saman lingvon kaj proklamas la saman Kredon... Ili diferenciĝas nur rilate al la intenso de sia revelacio kaj la malsama forto de sia lumo... Tiurilate ĉiu Manifestiĝo de Dio havas apartan individuecon, definitive indikitan mision, antaŭdestinitan revelacion kaj speciale difinitajn limigojn. Ĉiu el ili estas konata sub malsama nomo, karakterizata per speciala atributo kaj plenumas difinitan mision... Pro tiu ĉi diferenco en ilia rango kaj misio la vortoj kaj paroloj fluantaj el tiuj Fontoj de Dia scio ŝajnas diverĝi kaj malkongrui. Sed vidite per la okuloj de tiuj inicitaj pri la misteroj de Dia saĝo, ĉiuj iliaj eldiroj estas efektive nur la esprimo de unu Vero.
(Gleanings, 22: 1 k.s., p.50-53)
La relativeco de revelacio
Sciu kun certeco, ke en ĉiu Misio la lumo de Dia Revelacio estas donacita al la homoj rekte proporcie al ilia spirita kapacito. Rigardu la sunon! Kiel feblaj estas ĝiaj radioj en la momento, kiam ĝi aperas super la horizonto. Kiel ĝia varmo kaj forto grade kreskas, kiam ĝi proksimigas al la zenito, lasante al ĉio kreita la eblecon adaptiĝi al la pliiĝanta intenseco de ĝia lumo. Kiel ĝi subiras iom post iom, ĝis ĝi atingas la punkton de estingiĝo. Se ĝi malkasus en unu momento ĉiujn siajn latentajn energiojn, ĝi sendube kaŭzus difekton al ĉiuj kreitaj aĵoj... Same, se la Suno de l'Vero, en la plej frua stadio de sia manifestiĝo, rivelus la plenan mezuron de siaj potencoj, per kiuj la providenco de la Ĉiopova dotis gin, la tero de homa kompreno dezertigus kaj estus forkonsumita; ĉar la homaj koroj nek eltenus la intensecon de ĝia riveliĝo nek povus reflekti la radiadon de ĝia lumo. Konsternite kaj pereigite ili ĉesus ekzisti.
(Gleanings, 38: 1, p.87-88)
Ĉiu Profeto, Kiun la Ĉiopova kaj Senkompara Kreinto decidas sendi al la popoloj de la tero, estas konfidita per tia Mesaĝo kaj komisiita agadi en tia maniero, kiel plej bone konvenas al la bezonoj de la epoko, en kiu Li aperas. La celo de Dio, kiam Li sendas Siajn Profetojn al la homoj, estas duobla. La unua estas liberigi la homidojn el la mallumo de nescio kaj gvidi ilin al la lumo de vera kompreno. La dua estas sekurigi la pacon kaj trankvilon de la homaro kaj provizi ĉiujn rimedojn, per kiuj ambaŭ povas efektiviĝi.
(Gleanings, 34: 5, p.79-80)
Ĉeno de sinsekvaj revelacioj
Kontemplu per via interna okulo pri la vico de sinsekvaj Revelacioj, kiu ligas la Manifestiĝon de Adam' kun tiu de Bab'. Mi atestas antaŭDio, ke ĉiu el tiuj Manifestiĝoj estis teren sendita pro la efiko de la Dia Volo kaj Intenco, ke ĉiu estis la portanto de specifa Mesaĝo, ke al ĉiu estis konfidita Libro die revelaciita kaj ke ĉiu estis komisiita ekspliki la rnisterojn de potenca Tabelo. La mezuro de la Revelacio, karakteriza por ĉiu el ili, estis precize antaŭdifinita.
(Gleanings, 31: 1, p.74)
La Profetoj de Dio estu rigardataj kiel kuracistoj, kies tasko estas progresigi la bonfarton de la mondo kaj ĝiaj popoloj, por ke per la spirito de unueco ili kuracu la malsanecon de dividita homaro... Neniu homo, kiel ajn klarvida, povas iam esperi ascendi la altojn, kiujn la saĝeco kaj kompreno de la Dia Kuracisto atingis. Nenia miraklo do, se la kuracado preskribita de la kuracisto en tiu ĉi tago ne montriĝas identa al tiu, kiun li preskribis antaŭe. Kiel povus esti alie, kiam la malsanoj plagantaj la suferanton postulas en ĉiu stadio de lia malsaneco apartan medikamenton? ... Tial al la plejinterna esenco de tiuj Profetoj estu direktita la okulo de ĉiu juĝkapabla homo.
(Gleanings, 36: 1, p.85)
La ekzemplo de Jesuo Kristo
Vi sciu, ke kiam la Filo de Homo (4) cedis Sian spiron al Dio, la tuta kreita mondo ploris kun granda lamento. Sed per Lia sinofero freŝa vivoforto estis inspirita en ĉio kreita. La pruvoj por tio, atestataj inter ĉiuj popoloj de la tero, nun estas evidentaj al vi. La plej profunda saĝeco, kiun la saĝuloj proklamas, la plej profunda erudicio, kiun la menso disvolvas, la artoj, kiujn la plej lertaj manoj kreas, la influo, kiun efektivigas la plej potencaj regantoj, estas nur manifestaĵoj de la viviga forto liberigita de Lia transcenda, Lia trapenetra kaj brilega Spirito. Ni atestas, ke kiam Li aperis en la mondo, Li disĵetis la brilegon de Sia gloro sur ĉio kreita. Per Li la leprulo resaniĝis el la lepro de perverso kaj nescio... Per Lia potenco, naskita de la Ĉiopova Dio, la okuloj de la blindulo malfermiĝis kaj la animo de la pekinto sanktiĝis. Lepro povas esti interpretita kiel vualo, kiu trudiĝas inter la homo kaj la rekono de la Eternulo, lia Dio... Ni atestas, ke per la potenco de la Vorto de Dio ĉiu leprulo puriĝas, ĉiu malsano kuraciĝas, ĉiu homa malforteco foriĝas. Estas Li, kiu purigas la mondon. Benata estas la homo, kiu kun vizaĝo lume radianta turnas sin al Li.
(Gleanings, 36: 1-3, p.85)
Benadoj
Benita la dormanto, kiun vekas Mia Brizo. Benita la senviva, kiun vigligas Miaj revivigaj spiroj. Benita la okulo, kiun konsolas la vido de Mia beleco. Benita la vojaĝanto, kiu direktas siajn paŝojn al la Tabernaklo de Mia gloro kaj majesto. Benita la afliktita, kiu serĉas rifuĝon en la ombro de Mia baldakeno. Benita la brule soifa, kiu rapidas al la milde fluantaj akvoj de Mia ama prizorgo. Benita la nesatigebla animo, kiu sin purigas je siaj egoaj deziroj pro amo al Mi kaj eksidas ĉe la bankeda tablo, kiun Mi sendis el la ĉielo de l'dia graco por Miaj elektitoj. Benita la mizera, kiu firme tenas la kordonon de Mia gloro; kaj la senhava, kiu venas en la ombron de la Tabernalklo de Mia riĉeco. Benita la senscia, kiu serĉas la fontanon de l'Min-kono; kaj la malatenta, kiu algluiĝas al la kordono de l' memoro pri Mi. Benita la animo, kiu estas levita per Mia vigliga spiro kaj akiris enlason en Mian ĉielan Regnon. Benita la homo, kiun la dolĉ-odoroj de l'reunuiĝo ekscitis kaj proksimigis al la Aŭroro de Mia Revelacio. Benita la orelo, kiu aŭdis, kaj la lango, kiu atestis, kaj la okulo, kiu vidis kaj rekonis la Sinjoron Mem en Sia grandega gloro kaj majesto, dekorita per potenco kaj regado. Benitaj estas tiuj, kiuj atingis Lian ĉeeston. Benita la homo, kiu serĉis iluminiĝon de la Suno de Mia Vorto. Benita li, kiu ornamis sian frunton per la diademo de Mia amo.
(Tablets, 2: 25, p.16-17)
Kreado kaj Revelacio
La senco de la mondo
Rigardu la mondon kaj iom kontemplu pri ĝi. Ĝi rivelos la libron pri si mem antaŭviaj okuloj kaj vidigos, kion la Plumo de via Sinjoro, la Kreanto, la Ĉion-Scianta, enskribis en ĝi. Ĝi konigos al vi tion, kio estas en ĝi kaj sur ĝi, kaj donos al vi tiel klarajn eksplikojn, ke vi sendependiĝos de ĉia elokventa klarigado. Diru: La naturo en sia esenco estas la enkorpiĝo de Mia Nomo, la Formanto, la Kreanto. Ĝiaj manifestaĵoj estas variaj pro diversaj kaŭzoj, kaj en tiu ĉi malsameco estas signoj por homoj distinge perceptantaj. La naturo estas la Volo de Dio kaj ĝia esprimiĝo en kaj per la mondo kreata. Ĝi estas elverŝo de la Providenco ordonita de la Ordonanto, la Plej Saĝa. Se iu asertus, ke ĝi estas la Volo de Dio manifestita en la mondo de l'estado, neniu rajtus kontesti tiun aserton. Ĝi estas ekipita per tia potenco, ke ties realecon kleruloj ne kapablas kompreni. Fakte, homo de vera kompreno perceptas en ĝi nenion ol nur la brilantan radiadon de Nia Nomo, la Kreanto. Diru: Tiu Ĉi estas ekzistado, kiu ne konas kadukiĝon, kaj la Naturo mem perdiĝas en konsterno antaŭ ĝiaj revelacioj, ĝiaj katenantaj evidentoj kaj ĝia brilanta gloro, kiuj sterniĝas super la universo.
(Tablets, 9: 13-14, p.141-142)
Guto el la ondanta oceano de Lia senfina graco ornamis la tutan kreaĵaron per la dekoro de ekzistado, kaj briso el Lia senkompara Paradizo vestis ĉiun estaĵon per la robo de Lia sankteco kaj gloro. Brilero el la nesondebla profundo de Lia suverena kaj trapenetra Volo estigis el absoluta nenio kreaĵon senliman laŭ amplekso kaj senfinan laŭ daŭro. La mirakloj de Lia grandanimeco neniam ĉesos, kaj la fluon de Lia korfavora graco neniam eblos haltigi. Lia kreado ne havis komencon kaj ne povos havi finon.
(Gleanings, 26: 2, p.61)
La Plej Evidenta - kaj la Plej Kaŝita
Ho Vi, Kiu estas la plej evidenta el la evidentaj kaj la plej kaŝita el la kaŝitaj...
(Preĝoj p.8 / Bahб'н Prayers, p.143)
Ĉio, kion la saĝuloj kaj mistikuloj diris kaj skribis, neniam transpasis nek iam ajn transpasos la limojn, al kiuj la limigita racio de la homo estas strikte submetita. Al kiuj ajn altoj sorus la menso de la plej elstaraj homoj, kiel ajn ekstremaj estus la profundoj, kiujn la malligita kaj komprenanta koro povos penetri – tiaj menso kaj koro neniam transcendos tion, kio estas la kreaĵo de iliaj propraj konceptoj kaj la produkto de iliaj propraj pensoj. La meditado de la plej profunda pensulo, la devotado de la plej sankta el la sanktuloj, la plej altaj laŭdoj esprimitaj de la homo per plumo aŭ lango estas nur reflektoj de tio, kio estas kreita en li mem per la revelacio de la Eternulo, lia Dio. Kiu kontemplas en sia koro pri tiu ĉi vero, tuj konsentos, ke ekzistas limoj, kiujn homa estaĵo ne povas transpasi. Ĉiu provo, farata ekde la komenco, kiu ne havas komencon, imagi al si Dion kaj koni Lin, estas limigata pro la karaktero de Lia propra kreaĵo, kiun Li ekzistigis pere de la efiko de Sia propra Volo kaj nur por kontentigi Sian propran Memon. Nemezureble Li superas la homan racion, kiu strebas kompreni Lian Esencon, kaj la homan langon, kiu provas priskribi Lian misterecon. Neniu ligilo de rekta kontakto iam povos ligi Lin kun la aferoj kreitaj de Li, nek povos la plej spekulativaj kaj strangaj aŭdoj de Liaj kreitoj adekvate prezenti Lian naturon.
(Gleanings, 148: 1, p.317-318)
Vojo al la ekkono de Dio
Al ĉiu perceptanta kaj lumigita koro estas evidente, ke Dio, la nekonebla Esenco, la sankta Estaĵo, estas altege ekzaltita super ĉiu homa atributo kiel korpa ekzisto, ascendo kaj descendo, eliro kaj eniro... Li estas kaj ĉiam estis vualita en la praeterneco de Sia Esenco kaj restos en Sia Realo por ĉiam kaŝita antaŭ la homa vido... Ĉar la pordo al la ekkono de la Prahonora de l'Tagoj estas fermita antaŭ la vizaĝo de ĉiuj estaĵoj, la Fonto de senfina graco... faris, ke tiuj lumaj Gemoj de Sankteco aperadis el la regno de la spirito en la nobla formo de la homa templo kaj manifestiĝis al ĉiuj homoj, por ke ili komuniku al la mondo la misterojn de la neŝanĝebla Estaĵo kaj rakontu pri la subtiloj de Lia nepereonta Esenco... Ĉiuj Profetoj de Dio, Liaj plej-favorataj, Liaj sanktaj kaj elektitaj Mesaĝistoj estas sen iu escepto la portantoj de Liaj nomoj kaj la enkorpiĝoj de Liaj atributoj.
(Gleanings, 19: 1 k.s., p.46-48)
Pli proksima ol la vivovejno
La multnombraj favordonoj de la Sinjoro de ĉiuj estaĵoj ĉiutempe sterniĝis, pere de la Manifestiĝoj de Lia Dia Esenco, super la tero kaj ĉiuj vivantaj sur ĝi. Eĉ ne unu momenton Lia graco estas retenata, nek la pluvo de Lia amfavoro ĉesis versiĝi sur la homaro.
(Gleanings, 13: 2, p.18)
Mia sankta, Mia die ordonita Revelacio povas esti komparata al oceano, en kies profundoj estas kaŝitaj sennombraj perloj de alta valoro, de nesuperebla brileco. Estas la devo de ĉiu serĉanto, ekmoviĝi kaj strebadi atingi la bordojn de tiu oceano, por ke proporcie al la fervoro de sia serĉado kaj la penoj faritaj li ĝuu la bonojn antaŭdestinitajn sur la nenuligeblaj kaj kaŝitaj Tabeloj de Dio... Tiu ĉi grandega, tiu ĉi nesondebla kaj ondanta Oceano estas proksima, mirinde proksima al vi. Vidu, ĝi estas pli proksima al vi, ol via vivovejno! Rapide kiel palpebrumo de okulo vi povas, se vi nur volas, atingi kaj profiti tiun nepereontan favoron...
(Gleanings, 153: 5, p.326)
Ho filo de l' amo! Estas vi nur unu paŝon for de la gloraj altoj supre kaj de la ĉiela arbo de l’ amo. Faru vi unu paŝon kaj per la sekva antaŭeniru en la regnon de senmorteco kaj eniru la pavilonon de l’ eterneco. Aŭskultu do al tio, kio estas revelaciita de la plumo de l’ gloro.
(Kaŝitaj Vortoj, persa 7 / The Hidden Words, p.25)
Diaj Edukantoj
Por ĉiu el Vi la plej alta devo estas elekti tion por si mem, kion neniu alia povas ĝeni kaj kion neniu alia povas uzurpi de li. Kaj tio - tiel atestas al Mi la Ĉiopova - estas la amo de Dio, se vi nur povus kompreni tion. Konstruu por vi tiajn domojn, kiajn pluvoj kaj inundoj neniam povos detrui, kiuj protektos vin kontraŭ la transiroj kaj hazardoj de tiu ĉi vivo.
(Gleanings, 123: 2-3, p.261)
Estas klare kaj evidente, ke la lampo ne brilos, antaŭ ol ĝi estas eklumigita, kaj se la malpuro ne estas forviŝita de la surfaco de la spegulo, ĝi neniam povos montri la bildon de la suno nek reflekti ties lumon kaj radiadon.
Kaj ĉar ne povas ekzisti rekta rilato por ligi la unusolan veran Dion kun Lia kreaĵaro, kaj ĉar nenia simileco povas ekzisti inter la efemera kaj la Eterna, la dependa kaj la Absoluta, Li ordonis, ke en ĉiu misio kaj epoko pura kaj senmakula Animo estu manifestata en la regnoj de la tero kaj de la ĉielo. Tiuj ĉi Esencoj de Malligiteco, tiuj ĉi brilantaj Realoj estas la kanaloj de la ĉion-trapenetra graco de Dio. Orientitaj per la lumo de senerara gvido kaj vestataj per pleja suvereneco Ili havas la taskon, uzi la inspiron de Siaj vortoj, la elverŝojn de Sia neerarema graco kaj la sanktigan brizon de Sia Revelacio por purigi ĉiun sopirantan koron kaj akcepteman spiriton je la skorioj kaj polvo de mondumaj zorgoj kaj limigoj. Tiam kaj nur tiam la Konfidaĵo de Dio, latenta en la homa realo, elmergiĝos, brila kiel la leviĝanta Astro de Dia Revelacio, de malantaŭ la vualo de kaŝiteco kaj starigos la insignon de sia rivelita gloro sur la suproj de la homaj koroj.
(Gleanings, 27: 3-4, p.66-67)
Notoj
(1 ) Iom modifita antaŭparolo de Peter Spiegel el la germanlingva eldono.
(2) Bahб'u'llбh distingas inter la “ Minora Paco ”, tutmonda packon-trakto, kaj la “ Plej Granda Paco ”, pli poste unuiganta ĉiujn popolojn en unu justa kaj harmonia tutmonda socio regata de unu sama kredo. La (Universala) Domo de Justeco estas la plej alta instanco en la administra strukturo de la bahaa mondkomunumo.
(3) Bahб'u'llбh preskribas la adopton de universala lingvo kaj skribo. Liaj skriboj antaŭvidas du ŝtupojn en tiu procezo. La unua ŝtupo konsistas en la elekto de ekzistanta aŭ inventita lingvo, kiu tiam estos instruata en ĉiuj lernejoj de la mondo kiel dua (helpa) apud la gepatraj lingvoj. La registaroj de la mondo pere de siaj parlamentoj estas alvokataj efektivigi tiun ĉi gravegan leĝon. La dua ŝtupo, en la dista futuro, estos la fina adopto de unu sola lingvo kaj komuna skribo por ĉiuj surtere. (Aqdas, p.250)
(4) Jesuo Kristo
Bibliografio
A Synopsis and Codification of the Kitab-i-Aqdas, the Most Holy Book of Bahб'u'llбh;
Universal House of Justice, Bahб'н World Centre, Haifa, Israel, 1973 (Synopsis and Codification)
Bahб'н Prayers; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1985 / Bahaaj Preĝoj; Bahaa Esperanto-Ligo, Frankfurt, Germanio, 1992 (Preĝoj)
Bahб'u'llбh:
– The Hidden Words; Bahб'н Publishing Trust, London, Great Britain, 1975 / La Kaŝitaj Vortoj de Bahб'u'llбh; Bahaa Esperanto-Ligo, Fortaleza, Cearб Brazilo, 1981; reviziita eldono: Bahaa Esperanto-Ligo, Bacelona, 2009 (Hidden Words / Kaŝitaj Vortoj)
– Epistle to the Son of the Wolf; Bahб'н Publiŝing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1988
(Son of the Wolf)
– Gleanings of the Writings of Bahб'u'llбh; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1983
(Gleanings)
– Kitбb-i-Нqбn. The Book of Certitude; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1989
(Certitude)
– Tablets of Bahб'u'llбh revealed after the Kitбb-i-Aqdas; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1988 (Tablets)
– The Kitбb-i-Aqdas. The Most Holy Book; The Universal House of Justice, Bahб'н World Centre, Haifa, Israel, 1992 (Aqdas)
– The Seven Valleys and The Four Valleys; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1991 (Seven Valleys)
Effendi, Shoghi:
– The Advent of Divine Justice; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1990
– The Promised Day Is Come; Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1980
– The World Order of Bahб'u'llбh: Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1991
Esslemont, J. E.:
Bahб'u'llбh and the New Era; London, 1923. Third Revised Edition, Bahб'н Publishing Trust, Wilmette, Illinois, USA, 1970 / Bahб'u'llбh kaj la nova epoko; Bahaa Esperanto-Ligo, Kolonjo 1930, Dua reviziita eldono, Wilmette, Illinois, USA, 1978 (Nova Epoko)
BAHAAJ PREĜOJ
Preĝoj revelaciitaj de Bбb, Bahб'u'llбh kaj 'Abdu'l-Bahб
Bahaaj Preĝoj
Traduko de Bahaa Esperanto-Ligo (BEL)
Bahaa Esperanto-Ligo
Eppsteiner Str. 89, DE-65719 Hofheim, Germanio
www.bel.bahai.de - bel@bahai.de
© Bahaa Esperanto-Ligo, 2009 – 166 BE
Preĝoj revelaciitaj de Bбb
Gloro estu al Vi, ho Eternulo, Vi Kiu ekzistigis ĉion kreitan per la potenco de Via ordono. Ho Eternulo! Asistu tiujn, kiuj abnegaciis ĉion alian krom Vi, kaj donu al ili grandan venkon. Sendu sur ilin, ho Eternulo, la tutan aron da anĝeloj en la ĉielo kaj sur la tero kaj ĉie inter tiuj, por helpi Viajn servantojn, por asisti kaj fortigi ilin, por igi ilin kapablaj atingi sukceson, por subteni ilin, por kroni ilin per gloro, por doni al ili honoron kaj altecon, por riĉigi ilin kaj por igi ilin triumfantaj en brila venko. Vi estas ilia Sinjoro, la Sinjoro de la ĉieloj kaj de la tero, la Sinjoro de ĉiuj mondoj. Plifortigu tiun ĉi Kredon, ho Eternulo, per la forto de ĉi tiuj servantoj kaj ebligu al ili superi ĉiujn popolojn de la mondo; ĉar, vere, ili estas Viaj servantoj malligitaj de ĉio alia krom Vi, kaj Vi vere estas la protektanto de la fidelaj kredantoj. Permesu Vi, ho Eternulo, ke iliaj koroj, per lojaleco al tiu ĉi Via nerompebla Kredo, plifortiĝu super ĉio en la ĉielo kaj sur la tero kaj kio ajn estas inter ili; fortigu, ho Eternulo, iliajn manojn per la signoj de Via majesta potenco, por ke ili manifestu Vian potencon antaŭ la okuloj de la tuta homaro.
(
Ĉu estas alia foriganto de malfacilaĵoj krom Dio ? Diru: Laŭdata estu Dio! Li estas Dio! Ĉiuj estas Liaj servantoj kaj ĉiuj obeas Lian ordonon!
(
Diru: Dio sufiĉas al ĉio kaj super ĉio, kaj nenio en la ĉieloj nek sur la tero krom Dio sufiĉas. Vere, Li estas en Si Mem la Scianto, la Subtenanto, la Ĉio-pova.
(
Ho Eternulo! Ebligu al ĉiuj popoloj de la mondo akiri enlason en la Paradizon de Via Kredo, por ke neniu kreito restu ekster la limoj de Via bonŝato. De pratempoj Vi estas potenca fari kio ajn plaĉas al Vi kaj transcendanta ĉion ajn, kion Vi deziras.
(
Preĝoj revelaciitaj de Bahб’u’llбh
Envoku, ho Mia servanto, la versojn de Dio, kiujn ricevis vi, samkiel ili estas envokataj de tiuj proksimiĝintaj al Li, por ke la dolĉeco de Via melodio instigu vian propran animon kaj altiru la korojn de ĉiuj homoj. Kiu tiel citas, en la privateco de sia ĉambro, la versojn revelaciitajn de Dio, kaŭzos la disigantajn anĝelojn de la Ĉiopova disigi foren la bonodoron de la vortoj elbuŝitaj de li kaj faros la koron de ĉiu honestulo altenpulsi. Kvankam li eble, unue, restas nekonscia pri ĝia efekto, tamen la beno de la graco donacita al li nepre devas pli aŭmalpli frue ekinflui je lia animo. Tiaj estas la misteroj de la Revelacio de Dio dekretitaj per la bena Volo de Tiu, Kiu estas la Fonto de potenco kaj saĝo.
(
Benita estas la punkto, kaj la domo, kaj la loko, kaj la urbo, kaj la koro, kai la monto, kaj la ŝirmejo, kaj la kavo, kaj la valo, kaj la lando, kaj la maro, kaj la insulo, kaj la kampo, kie oni Dion mencias kaj Lin laŭde gloras.
(
Ĉiuj laŭdoj, ho mia Dio, estu al Vi, Kiu estas la Fonto de ĉia gloro kaj majesto, de grandeco kaj honoro, de suvereneco kaj reĝeco, de alteco kaj favoro, de sankta timo kaj potenco. Kiun ajn Vi volas, Vi altiras al la Plej Sankta Oceano, kaj al kiu ajn Vi deziras, Vi donacas la honoron konfesi Vian Eternan Nomon. El ĉiuj, kiuj estas en la ĉielo kaj sur la tero, neniu povas rezisti la efikon de Via suverena volo. De eterne Vi regas la tutan kreitaron, kaj Vi ĉiam regados super ĉiuj kreitaĵoj. Ne estas alia Dio krom Vi, la ĉiopova, la Plejlaŭdegata, la Plejpotenca, la Plejsaĝa. Lumigu, ho Eternulo, la vizaĝojn de Viaj servantoj, por ke ili vidu Vin, kaj purigu iliajn korojn, por ke ili turnu sin al la kortego de Viaj ĉielaj favoroj kaj konfesu Tiun, Kiu estas Via Malkaŝanto kaj la Fonto de Via Esenco. Vere, Vi estas la Reganto de ĉiuj mondoj. Ne estas alia Dio krom Vi, la Senlima,la Ĉionvenkanta.
(
Laŭdegata estas Via nomo, ho Eternulo mia Dio! Vi estas Tiu, Kiun ĉio adoras kaj Kiu Mem adoras nenion, Kiu estas la Sinjoro de ĉio kaj estas nenies vasalo, Kiu scias ĉion kaj estas konata de neniu. Vi deziris konigi Vin al la homoj; tial Vi, per unu vorto el Via buŝo, ekestigis la kreaĵaron kaj formis la universon. Ne estas alia Dio krom Vi, la Formanto, la Kreanto, la Ĉiopova, la Plejpotenca. Mi petegas al Vi, je ĝuste tiu vorto, kiu ekbrilis super la horizonto de Via volo, ebligu al mi trinki profunde el la vivakvoj, per kiuj vivigis Vi la korojn de Viaj elektitoj kaj vigligis la animojn de tiuj amantaj Vin, por ke mi ĉiutempe kaj ĉiakondiĉe mian vizaĝon plene turnu al Vi. Vi estas la Dio de potenco, de gloro kaj graco. Ne estas alia Dio krom Vi, la Reganto Supera, la Ĉioglora, la Ĉioscia.
(
Mi vekiĝis sub Via ŝirmo, ho mia Dio, kaj decas al tiu, kiu serĉas tiun ŝirmon, restadi en la Sanktejo de Via protekto kaj la Fortikaĵo de Via defendo. Iluminu mian internan estaĵon, ho mia Eternulo, per la majesto de la Tagiĝo de Via Revelacio, samkiel Vi iluminis mian eksteran estaĵon per la matena lumo de Via favoro.
(
Mi ellitiĝis ĉi-matene pro Via favoro, ho mia Dio, kaj iris for el mia hejmo, fidante tutplene je Vi kaj konfidante min al Via prizorgo. Donu al mi el la ĉielo de Via kompato benon Vian kaj ebligu al mi reveni hejmen tiel sekure, kiel vi ebligis al mi foriri sub Via protekto, kun miaj pensoj konstante fiksitaj al Vi. Ne estas alia Dio krom Vi, la Unusola, la Ne-komparebla, la Ĉioscia, la Plejsaĝa.
(
Ho mia Dio, mia Mastro, la Celo de mia deziro! Ĉi tiu servanto Via sopiras dormon en la ŝirmejo de Via kompato kaj ripozon sub la baldakeno de Via favoro, petegante Viajn prizorgon kaj protektadon. Mi petas Vin, ho mia Eternulo, je Via okulo nedorma, protekti miajn okulojn, ke ili vidu nenion krom Vi. Plifortigu, do, ilian vidpovon, por ke ili distingu Viajn signojn kaj ekvidu la Horizonton de Via Revelacio. Vi estas Tiu, antaŭ la signoj de Kies ĉiopotenco la kvintesenco de potenco tremas. Ne estas alia Dio krom Vi, la Ĉiopova, la Ĉionvenkanta, la Senkondiĉa.
(
Glorata estu Vi, ho Eternulo mia Dio! Mi petegas Vin je Li, Kiu estas Via Plej Alta Nomo, Kiun amare afliktis tiuj el Viaj kreitoj, kiuj rifuzis Vian veron, kaj Kiu estis ĉirkaŭata de angoroj, kiajn neniu buŝo povus eldiri, permesu, ke mi memoru Vin kaj festu Vian laŭdon en ĉi tagoj, kiam ĉiuj sin turnis for de Via beleco, disputis kontraŭ Vi kaj senestime sin turnis for de Tiu, Kiu estas la Revelacianto de Via Kredo. Ekzistas neniu, ho mia Eternulo, por helpi Vin krom Via propra Memo, kaj nenia potenco por Vin asisti krom Via propra. Mi petegas al Vi: faru min kapabla resti fidela al Via amo kaj Via memoro. Tio estas, vere, al mi ebla, kaj Vi estas Tiu, Kiu konas ĉion en mi. Vi vere estas la Konanto, la Scianto pri ĉio. Ne senigu min, ho mia Eternulo, je la briloj de la lumo de Via vizaĝo, kies klaro iluminas la tutan mondon. Ne estas alia Dio krom Vi, la Plejpotenca, la Plejglora, la Ĉiam-Pardonanta.
(
Ho Vi, Kies vizaĝo estas la objekto de mia adoro, Kies beleco estas mia sanktejo, Kies restadejo estas mia celo, Kies laŭdo estas mia espero, Kies providenco estas mia akompananto, Kies amo estas la kaŭzo de mia estado, Kies mencio estas mia konsolo, Kies proksimeco estas mia deziro, Kies ĉeesto estas mia plej kara strebo kaj plej alta aspiro, mi petegas Vin ne deteni de mi, kion Vi ordonis por la elektitoj el inter Viaj sekvantoj. Kaj donacu al mi la bonon de tiu ĉi mondo kaj de la mondo venonta. Vi vere estas la Reĝo de ĉiuj homoj. Estas neniu Dio krom Vi, la Ĉiam-Pardonanta, la Plej Malavara.
(
Laŭdata estu Via nomo, ho Eternulo mia Dio! Mi petegas Vin je Via Nomo, per kiu eksonis la Horo kaj venis la Releviĝo, kaj kaptis timo kaj tremo ĉiujn, kiuj estas en la ĉielo kaj sur la tero, pluvigu el la firmamento de Via mizerikordo kaj el la nuboj de Via tenera kompatemo tion, kio ĝojigos la korojn de Viaj servantoj, kiuj turnis sin al Vi kaj helpis Vian Aferon. Protektu Viajn geservantojn, ho mia Eternulo, kontraŭ la sagoj de vantaj kapricoj kaj vanaj imagoj, kaj donu al ili, el la manoj de Via graco, trinkon de la milde fluanta akvo de Via kono. Vere, Vi estas la Ĉiopova, la Plejalta, la Ĉiam-Pardonanta, la Plej Malavara.
(
Kreu en mi puran koron, ho mia Dio, kaj renovigu en mi trankvilan konsciencon, ho mia Espero! Per la spirito de potenco firmigu min en Via Kredo, ho mia Plejamata, kaj per la lumo de Via gloro revelaciu al mi Vian vojon, ho Vi, la Celo de mia deziro! Per la potenco de Via transcenda forto levu min en la ĉielon de Via sankteco, ho Fonto de mia ekzisto, kaj per la brizoj de Via eterneco ĝojigu min, ho Vi, Kiu estas mia Dio! Viaj ĉiamaj melodioj spiru trankvilon sur min, ho mia Akompananto, kaj la riĉoj de Via praa vizaĝo liberigu min de ĉio krom Vi, ho mia Mastro, kaj la sciigo de la revelacio de Via nepereonta Esenco alportu al mi ĝojon, ho Vi, Kiu estas la plej malkaŝita el la malkaŝitaj kaj la plej kaŝita el la kaŝitaj!
(
Ho mia Dio, la Dio de donacado kaj kompato! Vi estas la Reĝo, per Kies ordona vorto la tuta kreitaro estis kreita; kaj Vi estas tiu Ĉion-donanto, la faroj de Kies servantoj neniam malebligas al Li montri Sian favoron, nek nuligas la signojn de Lia donacemo. Permesu al ĉi tiu servanto, mi petegas al Vi, atingi tion, kio estas la kaŭzo de lia saviĝo en ĉiu mondo el Viaj mondoj. Vere, Vi estas la Ĉio-pova, la Plej Potenca, la Ĉio-scia, la Plej-saĝa.
(
Glorata estu Via Nomo, ho Eternulo, mia Dio! Mi petegas Vin je Via potenco, kiu ĉirkaŭas ĉiujn kreitaĵojn, kaj je Via suvereneco, kiu superas la tutan universon, kaj je Via Vorto, Kiu estas kaŝita pro Via saĝeco kaj per Kiu Vi kreis la ĉielon kaj la teron, ke Vi ebligu al ni esti konstantaj en nia amo al Vi kaj en nia obeado al Via volo, kaj ke ni fiksu nian rigardon al Via Vizaĝo kaj atestu Vian gloron. Ebligu al ni, ho mia Dio, dissemi Viajn signojn inter Viaj kreitoj kaj gardi Vian Kredon je Via regno. Eterne Vi ekzistas sendepende de la mencio de ĉiuj el Viaj kreitoj kaj ĉiam restos tia, kia Vi estas. En Vin mi metas mian tutan konfidon, al Vi mi turnas mian vizaĝon, la kordonon de Via amema prizorgo mi firme tenas, kaj al la ombro de Via kompato mi rapidas. Ne pelu min kiel ĉagreniton for el Via pordo, ho mia Dio, kaj ne detenu de mi Vian favoron, ĉar nur al Vi mi sopiras. Ne estas alia Dio krom Vi, la Ĉiam-Pardonanta, la Plej-Donacema. Laŭdado estu al Vi, ho Vi, Kiu estas la Plejamata de tiuj, kiuj konas Vin.
(
Ho Dio, mia Dio! Mi forlasis mian hejmon, firme tenante la kordonon de Via amo, kaj plene mi subigis min al Via prizorgo kaj Via protektado. Mi petegas Vin je Via povo, per kiu Vi protektis Viajn amatojn kontraŭ la ribelemaj kaj malicaj, kaj kontraŭ ĉiu obstina subpremanto kaj ĉiu malvirta aganto, kiu erarvagadas fore de Vi, gardu min sekura per Via malavaro kaj Via graco. Ebligu al mi do reveni al mia hejmo per Via potenco kaj Via forto. Vi estas, vere, la Ĉiopova, la Helpo en Dangero, la Mem-Ekzistanta.
(
Multe da frostaj koroj, ho mia Dio, ekflamis per la fajro de Via Kredo, kaj multaj dormantoj vekiĝis per la dolĉeco de Via voĉo. Kiom da vaguloj serĉis rifuĝon sub la ombro de la arbo de Via unueco, kaj kiom da soifantoj anhele strebis al la fonto de Viaj vivigaj akvoj dum la tagoj Viaj! Benata estas tiu, kiu direktis sin al Vi kaj hastis por atingi la Tagiĝon de la Lumoj de Via Vizaĝo. Benata estas tiu, kiu sin tutkore turnis al la Leviĝejo de Via Revelacio kaj la Fonto de Via inspiro. Benata estas tiu, kiu elspezis sur Via vojo, kion Vi estis donacinta al li pro Viaj malavaro kaj favoro. Benata estas tiu, kiu en sia korimpeta sopiro al Vi ĵetis for ĉion alian krom Vi. Benata estas tiu, kiu ĝuis konfidan komunon kun Vi kaj senigis sin je ĉiuj ligoj al iu ajn krom Vi. Mi petegas Vin, ho mia Eternulo, je Tiu, Kiu estas Via Nomo, Kiu per la potenco de Via suvereneco kaj forto leviĝis super la horizonto de Sia malliberejo, ke Vi ordonu al ĉiuj tion, kio estas konvena al Vi kaj kio decas je Via plejalteco. Via potenco vere superas ĉion.
(
Ho mia Eternulo! Faru Vian belecon mia mangaĵo kaj Vian ĉeeston mia trinkaĵo, kaj Vian plaĉon mia espero, kaj gloradon al Vi mia agado, kaj rememoron pri Vi mia akompananto, kaj la potencon de Via suvereneco mia helpo, kaj Vian restadejon mia hejmo, kaj mian vivejon la loko, kiun Vi sanktigis de la limoj metitaj al tiuj, kiuj kvazaŭ per vualo estas forfermitaj de Vi. Vi estas vere la Ĉio-pova, la Plejglora, la Plejpotenca.
(
Mi petegas ai Vi, ho mia Dio, je Via nomo, kies brileco ĉirkaŭas la teron kaj la ĉielon, ebligi al mi tiel cedi mian volon al tio, kion Vi dekretis en Viaj Epistoloj, ke mi ĉesu trovi en mi ian deziron krom tio, kion Vi deziras pere de la potenco de Via suvereneco, kaj ian volon krom tio, kion Vi difinas por mi de Via volo.
(
Ho mia Dio! Ho mia Dio! Unuigu la korojn de Viaj servantoj kaj revelaciu al ili Vian grandan celon. Ili sekvu Viajn ordonojn kaj estu fidelaj al Via leĝo. Helpu ilin, ho Dio, en ilia penado kaj donu al ili forton por servi al Vi. Ho Dio! Ne lasu ilin solaj, sed gvidu iliajn paŝojn per la lumo de Via scio kaj ĝojigu iliajn korojn per Via amo. Vere, Vi estas ilia Helpanto kaj ilia Eternulo.
(
Laŭdegata estu Via nomo, ho mia Dio, ĉar Vi manifestis tiun Tagon, kiu estas la Reĝo de la Tagoj, la Tagon, kiun Vi anoncis al Viaj Elektitoj kaj Viaj Profetoj en Viaj plej elstaraj Epistoloj, la Tagon, en kiu Vi elverŝis la lumon de la gloro de ĉiuj Viaj nomoj super la tuta kreitaro. Granda estas la beniteco de ĉiu ajn, kiu direktis sin al Vi kaj eniris Vian ĉeeston kaj kaptis la sonojn de Via voĉo. Mi petegas Vin, ho mia Eternulo, je la nomo de Tiu, Kiun adorplene ĉirkaŭas la regno de Viaj nomoj, ke bongrace Vi volu asisti al tiuj karaj al Vi, por ke ili gloru Vian vorton inter la servantoj Viaj kaj disverŝu la laŭdadon al Vi inter Viaj kreitoj, por ke Via revelacio rave plenigu la animojn de ĉiuj vivantaj sur Via tero. Ĉar Vi gvidis ilin, ho mia Eternulo, al la vivigaj akvoj de Via graco, permesu do je Via malavareco, ke ili ne estu tenataj for de Vi; kaj ĉar Vi alvokis ilin al Via tronejo, ne forpelu ilin do el Via ĉeesto, je Via ama prizorgo. Venigu sur ilin, kio plene malligos ilin de ĉio krom Vi, kaj igu ilin kapablaj altigi ĝis la sfero de Via proksimeco, tiel ke nek la leviĝo de la subpremanto nek la sugestoj de tiuj, kiuj malkredas je Via plej majesta kaj plej forta Memo, sukcesu deteni ilin de Vi.
(
Preĝoj revelaciitaj de 'Abdu'l-Bahб
Ho Vi bonkora Sinjoro! Vi kreis la tutan homaron el la sama radiko. Vi decidis, ke ĉiuj apartenu al la sama familio. En Via Sankta Ĉeesto ili ĉiuj estas Viaj servantoj, kaj la tuta homaro trovas protekton en Via Sanktejo. Ĉiuj kolektiĝis ĉirkaŭ Via Festena Tablo. Ĉiuj estas lumigataj de la lumo de Via Providenco. Ho Dio! Vi estas bonkora al ĉiuj. Vi zorgas pri ĉiuj, protektas ĉiujn, donas vivon al ĉiuj. Vi donacis al ĉiu kaj ĉiuj talentojn kaj kapablojn, kaj ĉiuj estas mergiĝintaj en la Maro de Via Kompatemo. Ho Vi bonkora Sinjoro! Unuigu ĉiujn. Faru, ke la religioj akordiĝu kaj unuigu la popolojn, ke ili konsideru sin kiel unu familion kaj la tutan teron kiel unu hejmon. Vivu ili kune en perfekta harmonio! Ho Dio! Levu la standardon de la unueco de la homaro. Ho Dio! Starigu la Plej Grandan Pacon! Kuneforĝu, ho Dio, la korojn! Ho Vi bonkora Patro, Dio! Ĝojigu niajn korojn per la bonodoro de Via amo. Briligu niajn okulojn per la Lumo de Via Gvido. Ĝojigu niajn orelojn per la belsono de Via Vorto kaj protektu nin ĉiujn en la fortikaĵo de Via Providenco. Vi estas la Potenca kaj la Forta, Vi estas la Pardonema, kaj Vi estas Tiu, Kiu indulgas la mankojn de la tuta homaro.
(
Ho mia Eternulo! Vi scias, ke la homoj estas ĉirkaŭataj de doloroj kaj afliktoj kaj de malfacilaĵoj kaj ĉagrenoj. Ĉiu tento kaptas la homon, kaj ĉiu terura mizero atakas lin kvazaŭ serpento. Ne estas ŝirmo kaj rifuĝo por li krom sub la flugiloj de Viaj protekto, gardo, zorgo kaj konservado. Ho Vi Kompatema! Ho mia Eternulo! Via protektado estu mia armo, Via konservado mia ŝirmo, humileco antaŭ la pordo de Via unueco mia gvardio, kaj Viaj zorgado kaj defendo miaj fortikaĵo kaj restadejo. Protektu min de la sugestoj de memo kaj deziro, kaj gardu min de ĉiu malsano, tento, malfacilaĵo kaj aflikto. Vere, Vi estas la Protektanto, la Gardanto, la Konservanto, la Sufiĉanto, kaj vere Vi estas la Kompatema el la Plej Kompatemaj!
(
Ho mia Dio! Ho mia Dio! Vere, mi alvokas Vin kaj preĝas antaŭ Via sojlo, petante Vin, ke ĉiuj Viaj benoj descendu sur ĉi tiujn animojn. Distingu ilin per Via favoro kaj Via vero. Ho Eternulo! Unuigu kaj kunligu la korojn, akordigu ĉiujn animojn kaj ĝojigu la spiritojn per la signoj de Viaj sankteco kaj ununureco. Ho Eternulo! Faru ĉi tiujn vizaĝojn radiantaj per la lumo de Via unueco. Fortigu la lumbojn de Viaj servantoj por la servado al Via regno. Ho Eternulo, Vi la posedanto de senlima kompato! Ho Dio de senkulpigo kaj pardonemo! Pardonu niajn pekojn, ekskuzu niajn malfortojn kaj igu nin turniĝi al la reĝejo de Via indulgo, alvokante la regnon de forto kaj potenco, humiliĝante ĉe Via sanktejo kaj submetiĝante antaŭ la gloro de Viaj evidentecoj. Ho Sinjoro Dio! Faru nin ondoj de l'maro, floroj de l’ĝardeno, unuiĝintaj, unuanimaj per la donaco de Via amo. Ho Eternulo! Vastigu la brustojn per la signoj de Via ununureco kaj faru la tutan homaron steloj brilantaj desur la sama alto de gloro, perfektaj fruktoj kreskantaj sur Via arbo de vivo. Vere, Vi estas la Ĉiopova, la Mem-Ekzistanta, la Donanta, la Pardonanta, la Senkulpiganto, la Ĉio-scia, la Ununura Kreanto.
(
Ho Vi, bonema Dio! Jen Viaj geservantoj, kiuj kolektiĝis en tiu ĉi kunveno, sin turnis al Via regno kaj bezonas Vian favoron kaj benon. Ho Vi Dio! Malkaŝu kaj evidentigu la signojn de Via ununureco entenatajn en ĉiuj realoj de la vivo. Revelaciu kaj disvolvu la virtojn, kiujn Vi metis latentaj kaj kaŝitaj en tiujn ĉi homajn realojn. Ho Dio! Ni estas kvazaŭ plantoj, kaj Via malavaro estas kiel la pluvo; refresigu kaj kreskigu tiujn ĉi plantojn per Via donacado. Ni estas Viaj servantoj; liberigu nin el la katenoj de materia ekzisto. Ni estas sensciaj; saĝigu nin. Ni estas mortaj; vivigu nin. Ni estas materiaj; dotu nin per spirito. Ni estas senprivilegiaj; malkaŝu al ni Viajn misterojn. Ni estas senhavaj; riĉigu kaj benu nin el Via senlima trezorejo. Ho Dio! Revivigu nin; donu al ni vidkapablon; donu al ni aŭdkapablon; kutimigu nin je la misteroj de la vivo, por ke la sekretoj de Via regno revelaciiĝu al ni en ĉi mondo de ekzisto kaj ke ni konfesu Vian ununurecon. Ĉiu donaco devenas de Vi; ĉiu beno estas Via. Vi estas potenca. Vi estas forta. Vi estas la Donanto, kaj Vi estas la Ĉiam-Malavara.
(
Ho Vi, kompatema Sinjoro, Vi Kiu estas malavara kaj pova! Ni estas servantoj Viaj ŝirmataj sub Via providenco. Rigardu nin per Via favoro. Donu lumon al niaj okuloj, aŭdkapablon al niaj oreloj kaj komprenon kaj amon al niaj koroj. Faru niajn animojn gajaj kaj feliĉaj per Via ĝoja sciigo. Ho Sinjoro! Montru al ni la vojon al Via regno kaj vivigu nin ĉiujn per la spiroj de Via Sankta Spirito. Havigu al ni vivon eternan kaj sendu al ni honoron senfinan. Unuigu la homaron kaj lumigu la homan mondon. Sekvu ni ĉiuj Vian vojon, soifu ni al Via bonplezuro kaj serĉu ni la misterojn de Via Regno. Ho Dio! Unuigu nin kaj kunigu niajn korojn per Via nedisŝirebla ligo. Vere, Vi estas la Donanto, la Bonema kaj la Ĉio-pova.
(
Eternulo! Kompatindaj estas ni, donu al ni Vian favoron; malriĉaj, donacu al ni porcion el la oceano de Via riĉeco; senhavaj, provizu nin; malaltigitaj, donu al ni Vian gloron. La birdoj de la ĉielo kaj la bestoj de la kampo ĉiutage sian nutraĵon ricevas de Vi, kaj ĉiuj partoprenas Viajn prizorgon kaj amfavoron. Ne senigu tiun ĉi malfortulon je Via mirinda favoro, kaj per Via potenco donu al ĉi tiu senhelpulo Viajn donacojn. Donu al ni nian ĉiutagan panon kaj permesu Vian pliigon de la vivnecesaĵoj, por ke ni dependu de neniu krom Vi, komuniiĝu plene kun Vi, iru laŭ Viaj vojoj kaj proklamu Viajn misterojn. Vi estas la Ĉio-pova kaj la Amema kaj la Provizanto de la tuta homaro.
(
Ho Dio, mia Dio! Ŝirmu Viajn fidelajn servantojn je la malbonoj de memo kaj pasio, protektu ilin per la gardema okulo de Via amfavoro je ĉiuj malico, malamo kaj envio, ŝirmu ilin en la nekaptebla fortikaĵo de Via prizorgo, kaj, sekuraj je la pikiloj de dubo, faru ilin la malkaŝantoj de Viaj gloraj signoj, lumigu iliajn vizaĝojn per la brilegaj radioj elvenantaj el la Tagiĝo de Via dia unueco, feliĉigu iliajn korojn per la versoj revelaciitaj el Via sankta regno, fortikigu iliajn lumbojn per Via ĉion-reganta potenco, kiu venas el Via regno de gloro. Vi estas la Plej Donacema, la Protektanta, la Ĉio-pova, la Bonvola.
(
Ho Vi kompatema Dio! Dankoj estu al Vi por ke Vi vekis kaj konsciigis min. Vi donis al mi vidantajn okulojn kaj donacis al mi aŭdantajn orelojn. Vi kondukis min al Via regno kaj gvidis min sur Vian vojon. Vi montris al mi la ĝustan direkton kaj igis min eniri la Arkeon de Saviĝo. Ho Dio! Igu min konstanta, firma kaj fidela. Protektu min de teruraj provoj kaj gardu kaj ŝirmu min en la fortikaĵo de Via Sankta Interligo kaj Testamento. Vi estas la Potenca! Vi estas la Vidanta! Vi estas la Aŭdanta! Ho Vi kompatema Dio! Donacu al mi koron, kiu estu iluminita kiel spegulo per la lumo de Via amo, kaj inspiru al mi pensojn kapablajn ŝanĝi la mondon al rozĝardeno per la elverŝoj de ĉiela graco. Vi estas la Kompatema, la Malavara! Vi estas la Granda Bonfara Dio!
(
Li estas la Kompatema, la Ĉion-Donacanta! Ho Dio, mia Dio! Vi vidas min, Vi konas min; Vi estas mia Haveno kaj mia Rifuĝejo. Neniun mi serĉis nek celos krom Vi; neniun vojon mi paŝis nek paŝos krom tiun de Via amo. En la senluma nokto de malespero mia okulo turnas sin atendema kaj esperplena al la tagiĝo de Via senlima korfavoro, kaj en la tagiĝa horo mia velkanta animo refresiĝas kaj fortikiĝas je rememoro pri Viaj beleco kaj perfekteco. Tiu, kiun la graco de Via kompatemo helpas, kvankam li estu nur guto, fariĝos senlima oceano, kaj la plej eta atomo, kiun asistas la alfluado de Via bonkoreco, brilegos kiel radianta stelo. Ŝirmu sub Via protektado, ho Vi Spirito de pureco, Vi Kiu estas la Ĉion-Donacanta Provizanto, ĉi tiun sindediĉan, enamiĝintan servanton Vian. Helpu lin en ĉi tiu mondo surtera resti konstanta kaj firma en Via amo, kaj permesu, ke ĉi tiu kriple fluganta birdo atingu rifuĝejon kaj ŝirmejon en Via dia nesto, kiu restadas sur la ĉiela arbo.
(
Ho mia Sinjoro, mia Amato, mia Deziro! Konsolu min en mia soleco kaj akompanu min en mia ekzilo. Forigu mian ĉagrenon. Faru min fidela al Via beleco. Senigu min de ĉio krom Vi. Allogu min per la bonodoro de Via sankteco. Kunigu min en Via Regno kun tiuj, kiuj seniĝis de ĉio krom Vi kaj alstrebas servi ĉe Via sankta sojlo, pretaj labori por Via Afero. Ebligu al mi esti unu el Viaj servantinoj, kiu atingis Vian bonfavoron. Vere, Vi estas la Graca, la Malavara.
(
(
Ho Vi, pardonema Sinjoro! Vi estas la ŝirmo de ĉiuj ĉi Viaj servantoj. Vi konas la sekretojn kaj scias pri ĉiuj aferoj. Ni ĉiuj estas senhelpaj, kaj Vi estas la Potenca, la Ĉiopova. Ni ĉiuj estas pekantoj, kaj Vi estas la Pardonanto de pekoj, la Mizerikorda, la Kompatema. Ho Eternulo! Ne atentu niajn malperfektecojn. Traktu nin laŭ Via graco kaj malavaro. Multaj estas niaj malperfektecoj, sed senlima estas la oceano de Via pardonemo. Nia malforteco estas doloriga, sed klaraj estas la evidentoj de Via helpo kaj asisto. Tial firmigu kaj fortigu nin. Ebligu al ni fari tion, kio decas ĉe Via sankta Sojlo. Lumigu niajn korojn, donacu al ni klarvidajn okulojn kaj atentemajn orelojn. Revivigu la mortintojn kaj kuracu la malsanulojn. Donu riĉon al la malriĉuloj kaj donu pacon kaj sekuron al la timemaj. Akceptu nin en Via regno kaj lumigu nin per la lumo de gvidado. Vi estas la Potenca kaj la Ĉio-pova. Vi estas la Grandanima. Vi estas la Indulga. Vi estas la Bonkora.
(
Ho Dio! Refreŝigu kaj ĝojigu mian spiriton. Purigu mian koron. Iluminu miajn fortojn. Mi metas ĉiujn miajn aferojn en Vian manon. Vi estas mia Gvidanto kaj Rifuĝejo. Mi ne plu estos malĝoja kaj ĉagrenita; mi estos feliĉa kaj ĝojplena. Ho Dio! Mi ne plu estos zorgoplena, nek mi permesas, ke afliktoj turmentu min. Mi ne plu fiksiĝos je la malagrablaj aferoj de la vivo. Ho Dio! Vi estas plia amiko al mi ol mi estas al mi mem. Mi dediĉas min al Vi, ho Eternulo!
(
Ho Eternulo, mia Dio! Asistu Viajn amatojn, por ke ili estu firmaj en Via Kredo, iru Viajn vojojn kaj estu persistemaj en Via Afero. Donu al ili Vian gracon por kontraŭstari la atakojn de egoismo kaj pasio kaj por sekvi la lumon de la ĉiela gvidado. Vi estas la Potenca, la Graca, la Mem-Ekzistanta, la Donacanto, la Kompatema, la Ĉio-pova, la Plej Malavara.
(
Ho mia Dio, helpu Vian servanton levi alten la Vorton kaj refuti, kio estas vana kaj falsa, kaj establi la veron, dissemi la sanktajn versojn, riveli la radiojn kaj briligi la matenan lumon en la koroj de la fidelaj. Vi estas vere la Donema, la Pardonanta.
(
(
Ho Eternulo, mia Dio kaj mia Haveno en mia aflikto! Mia Ŝildo kaj mia Ŝirmo en miaj turmentoj! Mia Azilo kaj mia Rifuĝejo en horo de bezono, kaj en mia izoleco mia Kunulo! En mia angoro mia Konsolo, kaj en mia soleco amema Amiko! La Foriganto de la doloregoj de miaj ĉagrenoj, kaj la Pardonanto de miaj pekoj! Nur al Vi mi turnas min, fervore petegante Vin per mia tuta koro, mia menso kaj mia lango, ke Vi protektu min de ĉio, kio kontraŭas Vian volon en ĉi tiu ciklo de Via dia unueco, kaj ke Vi purigu min de ĉiu malpuro, kiu malebligas al mi celadi senmakula kaj pura al la ombro de la arbo de Via graco. Kompatu, ho Eternulo, la malfortulojn, sanigu la malsanulojn kaj forigu la brulantan soifon. Feliĉigu la bruston, en kiu la fajro de Via amo bruletas, kaj ardigu ĝin per la flamo de Viaj ĉielaj amo kaj spirito. Ornamu la tabernaklojn de la dia unueco per la vesto de sankteco kaj metu sur mian kapon la kronon de Via favoro. Lumigu mian vizaĝon per la brileco de la astro de Via donacemo kaj favore helpu min servadi ĉe Via sankta sojlo. Superplenigu mian koron per amo al Viaj kreitaĵoj kaj permesu al mi farigi la signo de Via kompato, la montranto de Via favoro, la antaŭeniganto de konkordo inter Viaj amatoj, sindona al Vi, laŭtiganta Vian laŭdon kaj forgesema pri mi mem, sed ĉiam atenta pri tio, kio apartenas ai Vi. Ho Dio, mia Dio! Ne detenu de mi la brizojn de Via pardono kaj favoro kaj ne senigu min je la fontoj de Via helpo kaj bonvolo. Sub la ombro de Viaj ŝirmantaj flugiloj lasu min nesti kaj ĵetu sur min la rigardon de Via ĉionprotektanta okulo. Malligu mian langon por laŭdi Vian nomon inter Via homaro, ke mia voĉo leviĝu en grandaj kunvenoj, kaj el miaj lipoj senĉese fluu Via laŭdo. Vere, Vi estas la Donema, la Glora, la Potenca, la Ĉio-pova.
(
Apartaj Preĝoj
Infanoj kaj Junuloj
Ho Dio! Eduku ĉi tiun malgrandan bebon en la sino de Via amo kaj donu al ĝi lakton el la mamo de Via Providenco. Kultivu ĉi freŝan planton en la rozĝardeno de Via amo kaj helpu ĝin kreski per la pluvo de Via donacemo. Faru ĝin infano de la regno kaj gvidu ĝin al Via ĉiela reĝlando. Vi estas potenca kaj bona, kaj Vi estas la Donacanto, la Grandanima, la Sinjoro de nesuperebla donacemo.
(
Ho Dio! Eduku ĉi tiujn infanojn. Ĉi infanoj estas la plantoj de Via horto, la floroj de Via kampo, la rozoj de Via ĝardeno. Faru, ke Via pluvo akvumu ilin, ke la Suno de l'Realo brilu sur ilin per Via amo. Viaj brizoj freŝigu ilin, por ke ili estu edukataj, kresku kaj evoluu, kaj montriĝu en pleja beleco. Vi estas la Donanto. Vi estas la Mizerikorda.
(
Ho Dio! Lumigu ĉi tiun junulon kaj favoru ĉi tiun malfortulon. Donacu al li scion, garantiu al li forton ĉiutage pliiĝantan kaj gardu lin sub la ŝirmo de Via protektado, tiel ke il estu pur-savita de ĉia peko, sindonu por la servo al Via Kredo, konduku la devojiĝintojn, gvidu la malriĉulojn kaj malfortulojn, liberigu la kaptitojn kaj veku la dormantojn, por ke ĉiuj estu benataj per rememoro kaj adoro al Vi. Vi estas la Potenca, la Saga!
(
Ho Dio! Gvidu min, protektu min, faru min lumanta lampo kaj stelo brila. Vi estas la Pova kaj la Potenca.
(
Gepatroj
Ho Dio, mia Dio! Mi petegas al Vi je la sango de Viaj fidelaj amantoj, kiuj estis tiel ravitaj de Via vorto, ke ili rapidis al la Pinto de Gloro, al la loko de plejglora martireco, kaj mi petegas Vin je la misteroj, kiuj kuŝas konservitaj en Via scio kaj je la perloj, kiuj estas trezore gardataj en la oceano de Via donacemo : pardonu min kaj mian patron kaj mian patrinon. El tiuj, kiuj montras kompaton, Vi vere estas la Plej Kompatema. Ne estas alia Dio krom Vi, la Ĉiam-Pardonanta, la Plej Malavara.
(
Ho Eternulo! En tiu ĉi Plej Granda Misio Vi akceptas la propeton de infanoj por siaj gepatroj. Tio estas unu el la apartaj senlimaj donacoj de tiu ĉi Misio. Tial, ho Vi bona Sinjoro, akceptu la peton de tiu ĉi servanto Via ĉe la sojlo de Via ununureco kaj mergu lian patron en la oceanon de Via graco, ĉar ĉi tiu filo leviĝis por plenurni al Vi servojn kaj ĉiutempe penadas sur la vojo de Via amo. Vere, Vi estas la Donanto, la Pardonanto kaj la Bonkora!
(
Geedziĝo
Gloro estu al Vi, ho mia Dio! Vere, tiu ĉi Via servanto kaj tiu ĉi Via servantino kuniĝis sub la ombro de Via mizerikordo kaj estas unuigitaj pro Viaj favoro kaj malavaro. Ho Eternulo! Asistu ilin en tiu ĉi Via mondo kaj Via Regno kaj destinu por ili ĉian bonon pere de Viaj malavareco kaj graco. Ho Eternulo! Firmigu ilin en ilia serviteco antaŭ Vi kaj asistu ilin en ilia servado al Vi. Lasu ilin fariĝi la signoj de Via Nomo en Via mondo kaj protektu ilin per Viaj donacoj, kiuj estas neelĉerpeblaj en tiu ĉi mondo kaj en la mondo venonta. Ho Eternulo! Ili estas petegantaj la venon de la regno de Viaj benfavoroj kaj alvokantaj la reĝejon de Via ununureco. Vere, ili geedziĝas obeemaj al Via ordono. Faru, ke ili estigu la signoj de harmonio kaj unueco ĝis eterne. Vere, Vi estas la Ĉiopova, la Ĉie-estanta kaj la Ĉio-potenca.
(
Forpasintoj
Ho mia Dio! Ho Vi, pardonanto de pekoj, donacanto de bonoj, forpelanto de afliktoj! Vere, mi petegas Vin pardoni la pekojn de tiuj, kiuj lasis sian fizikan veston kaj ascendis en la mondon spiritan. Ho mia Eternulo! Purigu ilin de misfaroj, forpelu iliajn ĉagrenojn kaj sanĝu ilian sombron al lumo. Faru, ke ili eniru la ĝardenon de feliĉo, lavu ilin per la plej pura akvo kaj lasu ilin ekvidi Vian helegon sur la monto plej alta.
(
Sanigo
Ho Dio, mia Dio! Mi petegas al Vi je la oceano de Via kuraco, kaj je la brilo de la Tagstelo de Via favoro, kaj je Via Nomo, per kiu Vi subigis Viajn servantojn, kaj je la penetra forto de Via plej supera Vorto kaj la potenco de Via plej majesta Plumo, kaj je Via mizerikordo ekzistanta jam de antaŭ la kreo de ĉiuj en la ĉielo kaj sur la tero, purigu min per la akvoj de Via malavaro de ĉiu aflikto kaj malordo, kaj de ĉia feblo kaj malforto. Vi vidas, ho mia Sinjoro, la peteganton Vian atendanta ĉe la sojlo de Via graco, kaj tiun, kiu metis ĉiujn siajn esperojn je Vi, alkroĉita al la kordono de Via malavaro. Ne lasu lin, mi petegas al Vi, sen tio, kion li serĉas el la oceano de Via graco kaj de la tagstelo de Via ama prizorgo. Potenca Vi estas fari kion Vi ŝatas. Estas neniu alia Dio krom Vi, la Ĉiam-Pardonanta, la Plej Malavara.
(Bahб’u’llбh)
Via nomo estas mia kuraco, ho mia Dio, kaj rememoro pri Vi mia medikamento. Proksimeco al Vi estas mia espero, kaj amo al Vi mia akompananto. Via mizerikordo al mi estas mia sanigo kaj mia helpo en tiu ĉi mondo kaj en la mondo venonta. Vi vere estas la Ĉio-dona, la Ĉio-scia, la Plejsaĝa.
(
Fasto
La Kitбb-i-Aqdas (Plej Sankta Libro) diras: “
Laŭdo estu al Vi, ho Sinjoro mia Dio! Mi petegas al Vi je tiu ĉi Revelacio, per kiu malhelo estas renversita al lumo, per kiu la Templo Frekventata estas konstruita, kaj estas revelaciita la Skribita Epistolo, kaj la fermita Skrib-rulaĵo elvolvita, alsendu sur min kaj sur tiujn apud mi tion, kio ebligos al ni sori en la ĉielojn de Via transcenda gloro kaj kio forlavos de ni la makulojn de tiaj duboj, kiuj baris al la suspektemaj la vojon al la tabernaklo de Via unueco. Mi estas tiu, ho mia Dio, kiu firme tenis la kordonon de Via ama prizorgo kaj kroĉis sin al la orlo de Viaj mizerikordo kaj favoroj. Ordonu por mi kaj por miaj amatoj la bonon de tiu ĉi mondo kaj de la mondo venonta. Liveru do al ili la Kaŝitan Donon, kiun Vi ordonis por la plej-elektitaj el Viaj kreitoj. Tiuj ĉi, ho mia Eternulo, estas la tagoj, por kiuj Vi dekretis al Viaj servantoj observi la faston. Benata estas tiu, kiu observas la faston eltute pro Vi kaj kun absoluta sindeteno de ĉio krom Vi. Helpu min kaj helpu ilin, ho mia Dio, obei Vin kaj sekvi Viajn preskribojn. Vi vere havas la povon fari kion Vi elektas. Ne estas alia Dio krom Vi, la Ĉio-scia, la Plejsaĝa. Ĉiu laŭdo estu al Dio, la Sinjoro de ĉiuj mondoj.
(
Epistolo al Aĥmad
Li estas la Rego, la Ĉio-scia, la Saĝa!
Jen, la Najtingalo de l' Paradizo kantas sur la branĉoj de la Arbo de Eterneco, proklamante per melodioj sanktaj kaj dolĉaj al la sinceruloj la ĝojan sciigon pri la proksimeco de Dio, vokante la kredantojn je la Dia Unueco al la kortego de la Ĉeesto de la Grandanima, konigante al la purkoraj la mesaĝon revelaciitan de Dio, la Reĝo, la Glora, la Senkompara, gvidante la amantojn al la trono de sankteco kaj al tiu ĉi majesta Belo.
Vere, ĉi tiu estas la Belo Plej Granda, profetita en la Libroj de la Mesaĝistoj, per Kiu la vero estos distingata de malvero kaj la saĝeco de ĉiu ordono estos testata. Vere, Li estas la Arbo de Vivo, kiu produktas fruktojn de Dio, la Majesta, la Potenca, la Granda.
Ho Aĥmad! Atestu, ke vere Li estas Dio kaj ne estas alia Dio krom Li, la Reĝo, la Protektanto, la Senkompara, la Ĉiopova. Kaj ke Tiu, Kiun Li sendis sub la Nomo de Ali (1) estis la Ĝusta de Dio, Kies ordonojn sekvas ni ĉiuj.
Diru: Ho homoj, obeŭ la ordonojn de Dio, donitajn en la Bajano (2) de la Glora, la Saĝa. Vere, Li estas la Reĝo de la Mesaĝistoj kaj Lia Libro estas la Patrina Libro, ho ke vi tion sciu.
Tiel sendas la Najtingalo Sian vokon al vi el ĉi tiu malliberejo. Nur ĉi klaran mesaĝon Li havas por transdoni. Kiu ajn deziras, turnu sin for de ĉi tiu konsilo, kaj kiu ajn deziras, tiun lasu serĉi la padon al sia Sinjoro.
Ho homoj, se vi malakceptas ĉi tiujn versojn, je kia pruvo kredis vi je Dio ? Prezentu ĝin, ho aro da falsuloj.
Sed ne, je Tiu, en Kies mano estas mia animo, ili ne estas kaj neniam estos povantaj tion fari, eĉ se ili kuniĝus por reciproke sin helpi.
Ho Aĥmad! Ne forgesu Miajn favordonojn dum Mi forestas. Memoru Miajn tagojn dum viaj tagoj kaj Mian turmenton kaj ekzilon en ĉi tiu fora malliberejo. Kaj estu tiel firma en Mia amo, ke via koro ne ŝanceliĝu, eĉ se la glavoj de la malamikoj pluve atakas vin kaj ĉiuj ĉieloj kaj la tero leviĝas kontraŭ vi.
Estu al Miaj malamikoj kiel fajroflamo, sed kiel rivero de eterna vivo al Miaj amatoj, kaj ne apartenu al tiuj, kiuj dubas.
Kaj se vi estas premata de afliktoj sur Mia vojo aŭ de malnobligo pro Mi, ne ĉagreniĝu pro tio.
Fidu je Dio, via Dio kaj la Eternulo de viaj prapatroj; ĉar la homoj vagadas sur la padoj de iluzio, senigite je la kapablo vidi Dion per siaj propraj okuloj, aŭ aŭdi Lian Melodion per siaj propraj oreloj. Tiaj Ni trovas ilin, same kiel vi tion atestas.
Tiel iliaj superstiĉoj fariĝis vualoj inter ili kaj iliaj propraj koroj kaj fortenas ilin de la vojo de Dio, la Majesta, la Granda.
Estu certa, ke vere, kiu turnas sin for de ĉi tiu Belo, ankaŭ forturnis sin de la Mesaĝistoj de la pasinteco kaj elmontras fieron kontraŭ Dio, de eterno al eterno.
Lernu bone ĉi tiun epistolon, ho Aĥmad. Kantu ĝin en viaj tagoj kaj ne detenu vin de tio. Ĉar vere Dio destinis por ĉiuj, kiuj kantas ĝin la rekompencon de cent martiroj kaj servon en ambaŭ mondoj. Ĉi tiujn benojn Ni donacis al vi kiel Nian difavoron kaj kiel gracon el Nia ĉeesto, por ke vi apartenu al la dankemaj.
Je Dio! Se iu en aflikto aŭ malĝojo citas ĉi tiun epistolon kun absoluta sincero, Dio dispelos lian ĉagrenon, solvos liajn malfacilojn kaj forigos liajn afliktojn.
Vere, Li estas la Mizerikorda, la Kompatema. Laŭdata estu Dio, la Sinjoro de ĉiuj mondoj.
(
(1) Ali, la Ĝusta de Dio, t.e. Bбb, la profeto heroldinta Bahб’u’llбh-on
(2) Bayбn, la libro de Bбb
Devigaj Preĝoj
Estas tri ĉiutagaj devigaj preĝoj... La kredanto estas tute libera en sia elekto de unu el inter tiuj tri preĝoj, sed estas devigita citi unu el ili kaj tion fari laŭ la specifa maniero respektive donita. (Shoghi Effendi). “Matene” “tagmeze” kaj “vespere” menciitaj je la Devigaj Preĝoj, signifas respektive la intervalojn inter sunleviĝo kaj tagmezo, inter tagmezo kaj sunsubiro, kaj de sunsubiro ĝis du horojn poste. (Kitбb-i-Aqdas). La tri devigaj preĝoj estas distingitaj kiel “mallonga”, “mezlonga” kaj “longa”; dum la citado la kredanto turnu sian vizaĝon al la kiblo (adorpunkto, t.e. por bahaanoj, Bahĝi apud Akko en Israelo, kie troviĝas la sankta tombo de Bahб’u’llбh).
La Mallonga Deviga Preĝo (
Mi atestas, ho mia Dio, ke Vi kreis min, por ke mi konu Vin kaj adoru Vin. Mi atestas ĉi- momente mian senfortecon kaj Vian potencon, mian povrecon kaj Vian riĉecon. Ne estas alia Dio krom Vi, la Helpo en Danĝero, la Mem-Ekzistanta.
(
La Mezlonga Deviga Preĝo (
Fortigu mian manon, ho Dio, ke ĝi firme tenu Vian Libron per tia fideleco, ke la mondularo havu nenian potencon super ĝi. Ŝirmu ĝin, ke ĝi ne enmiksiĝu en io, kio ne konvenas al ĝi. Vi estas vere la Ĉio-pova, la Plejpotenca.
Mi turnis mian vizaĝon al Vi, ho mia Eternulo! Lumigu ĝin per la lumo de Via rigardo. Protektu ĝin, ke ĝi ne turnu sin al iu alia krom Vi.
Dio atestas, ke ne estas alia Dio krom Li. Liaj estas la regnoj de Revelacio kaj kreo. Vere, Li malkaŝis Tiun, Kiu estas la Tagiĝo de Revelacio, Kiu parolis sur Sinajo, per Kiu la Plejalta Horizonto ekbrilis kaj parolis la Lotosa Arbo, trans kiun neniu povas superi, kaj per Kiu estas proklamita la voko al ĉiuj en la ĉielo kaj sur la tero: “Jen, la Ĉionposedanta estas veninta. Tero kaj ĉielo, gloro kaj regado apartenas al Dio, la Sinjoro de ĉiuj homoj, kaj la Posedanto de la Trono en la alto kaj sur la tero malsupre!”
Ekzaltita Vi estas super mia laŭdo kaj la laŭdo de ĉiu apud mi, super mia priskribo kaj la priskribo de ĉiuj, kiuj estas en la ĉielo kaj ĉiuj, kiuj estas sur la tero!
Ne senigu je siaj esperoj, ho mia Dio, tiu, kiu kun petegantaj fingroj sin alkroĉis al la orlo de Via kompatemo kaj Via graco, Ho Vi, Kiu el ĉiuj kompatemaj estas la Plejkompatema!
Mi atestas Vian unuecon kaj Vian ununurecon, kaj ke Vi estas Dio kaj ke ne estas alia Dio krom Vi. Vi vere revelaciis Vian Aferon, plenumis Vian Interligon kaj larĝe malfermis la pordon de Via graco al ĉiuj, kiuj restadas en la ĉielo kaj sur la tero. Beno kaj paco, saluto kaj gloro estu sur Viaj amatoj, kiujn la sanĝiĝoj kaj hazardoj de la mondo ne sukcesis malhelpi turni sin al Vi kaj kiuj fordonis ĉion sian, esperante ricevi tion Vian. Vere, Vi estas la Ĉiam-Pardonanta, la Plej Malavara.
(
(
La Longa Deviga Preĝo (
Ho Vi, Kiu estas la Sinjoro de ĉiuj nomoj kaj la Farinto de la ĉieloj! Mi petegas al Vi je Tiuj, Kiuj estas la Tagiĝoj de Via nevidebla Esenco, la Plej Ekzaltita, la Plejglora, faru mian preĝon fajro forbrulonta la vualojn, kiuj elkludas min de Via beleco, kaj lumon, kiu gvidos min al la oceano de Via Ĉeesto.
Ho Vi Sopiro de la mondo kaj Amato de la nacioj! Vi vidas, ke mi turnas min al Vi, senigita je ĉia ligo al iu ajn krom Vi kaj kroĉante min al Via kordono, per kies movo ekscitiĝis la tuta kreaĵaro. Mi estas Via servanto, ho mia Eternulo, kaj la filo de Via servanto. Vidu, mi estas preta plenumi Vian volon kaj Vian deziron, sopirante nenion ol nur Vian bonplaĉon. Mi petegas al Vi je la Oceano de Via kompato kaj la Suno de Via graco, faru kun Via servanto, kion Vi volas kaj ŝatas. Je Via potenco, kiu nemezureble superas ĉiujn menciojn kaj laŭdojn! Kio ajn estas revelaciita de Vi, estas la sopiro de mia koro kaj al mia animo la plej kara. Ho Dio, mia Dio! Ne rigardu miajn esperojn kaj miajn farojn, sed rigardu nur Vian volon, kiu ampleksas la ĉielojn kaj la teron. Je la Plej Granda Nomo, ho Vi Sinjoro de ĉiuj nacioj! Mi deziras nur kion Vi deziras kaj amas nur kion Vi amas.
Vi transcendas la priskribon de ĉiu ajn krom Vi mem kaj ĉies komprenon escepte Vian propran.
Faru mian preĝon, ho mia Eternulo, fonto de vivantaj akvoj, per kio mi vivu tiel longe, kiel daŭros Via suvereneco, kaj menciu Vin en ĉiu el Viaj mondoj.
Ho Vi, de Kiu disigite koroj kaj animoj fandiĝas kaj per la fajro de Ties amo la tuta mondo estas ekflamigita! Mi petegas al Vi je Via Nomo, per kiu Vi subigis la tutan kreaĵaron, ne detenu de mi, kio estas ĉe Vi, ho Vi, Kiu regas super ĉiuj homoj! Vi vidas, ho mia Eternulo, kiel tiu ĉi fremdulo rapidas al sia plej ekzaltita hejmo sub la tendo de Via majesto kaj en la regno de Via kompato; kaj kiel tiu ĉi pekinto serĉas la oceanon de Via pardono, kaj tiu ĉi malaltulo la korton de Via gloro kaj tiu ĉi povra kreaĵo la aŭroron de Via riĉeco. Via estas la aŭtoritato ordoni, kion ajn Vi volas. Mi atestas, ke Vi estas glorenda en Viaj agoj kaj obeenda en Viaj ordonoj, kaj restu senrestrikta en Via dekretado.
Vi vidas, ho mia Dio, kiel ekscitiĝis mia spirito en miaj membroj kaj korpo, aspirante adori Vin kaj sopirante memori kaj glori Vin; kiel ĝi atestas pri tio, kion la Lango de Via Ordono atestis en la regno de Via parolo kaj en la ĉielo de Via scio. En tiu ĉi stato, ho mia Eternulo, mi ame elpetas de Vi ĉion, kio estas ĉe Vi, por ke mi montru mian malriĉon kaj gloru Vian donacemon kaj Viajn riĉaĵojn kaj deklaru mian senfortecon kaj evidentigu Vian forton kaj Vian potencon.
Ne estas alia Dio krom Vi, la Ĉiopova, la Plej Malavara. Ne estas alia Dio krom Vi, la Ordonanto, je la komenco same kiel je la fino. Ho Dio, mia Dio! Via pardonemo kuraĝigis min, kaj Via kompatemo fortigis min, kaj Via voko min vekis, kaj Via graco min levis kaj min kondukis al Vi. Kiu do mi estas, ke mi povus kuraĝi stari ĉe la pordego al la urbo de Via proksimeco aŭ turni mian vizaĝon al la lumoj, kiuj brilas el la ĉielo de Via volo? Vi vidas, ho mia Eternulo, kiel tiu ĉi mizera kreaĵo frapas al la pordo de Via graco, kaj kiel tiu ĉi forpasema animo serĉas la riveron de daŭra vivo el la manoj de Via donacemo. Estas Via la ordono ĉiutempe, ho Vi, Kiu estas la Sinjoro de ĉiuj nomoj; kaj mia estas la rezigno kaj volonta subigo sub Via volo, ho Kreinto de la ĉieloj!
Pli granda ol ĉiu grandulo estas Dio!
Tro alta Vi estas por ke la laŭdo de tiuj, kiuj estas proksimaj al Vi, povus ascendi ĝis la ĉielo de Via proksimeco aŭ ke la birdoj de la koroj de tiuj, kiuj estas sindonaj al Vi, atingus la enirejon de Via pordego. Mi atestas, ke Vi estas sanktigita super ĉiuj atributoj kaj sankta super ĉiuj nomoj. Ne estas alia Dio krom Vi, la Plej Laŭdegata, la Plelglora.
Mi atestas pri tio, kion atestis ĉio kreita kaj la ĉielaj Kohortoj kaj la loĝantoj de la plejalta Paradizo kaj krom ili la Lango de Majesto el la plejglora Horizonto, ke Vi estas Dio, ke ne estas alia Dio krom Vi, kaj ke Tiu, Kiu estis malkaŝita, estas la Kaŝita Mistero, la Konservata Simbolo, per Kiu la literoj de l' “Estu!” estas interligitaj kaj kunmetitaj. Mi atestas ke estas Li, Kies nomo estas skribita de la Plumo de la Plejalta kaj Kiu estas menciita en la Libroj de Dio, la Sinjoro de la Trono en la alto kaj sur la tero.
Ho Sinjoro de ĉio estanta kaj Posedanto de ĉio videbla kaj nevidebla! Vi vidas miajn larmojn kaj miajn suspirojn kaj aŭdas mian ĝemadon kaj ploron kaj la lamentadon de mia koro. Je Via potenco! Miaj mispaŝoj retenis min proksimiĝi al Vi; kaj miaj pekoj tenis min for de la korto de Via sankteco. Via amo, ho mia Eternulo, riĉigas min, kaj la separo de Vi detruas min kaj la malproksimeco de Vi konsumas min. Mi petegas al Vi je Viaj pied-signoj en tiu ĉi sovaĝejo kaj je la vortoj “Ĉi tie mi estas. Ĉi tie mi estas”, kiujn Viaj Elektitoj eldiris en tiu ĉi vastejo, kaj je la spiroj de Via Revelacio kaj la mildaj ventoj de la Mateniĝo de Via Manifestiĝo, ordonu, ke mi rigardu Vian belon kaj observu ĉion ajn en Via Libro.
Gloron al Vi, ho mia Dio, ke Vi helpis al mi memori Vin kaj laŭdegi Vin kaj konigis al mi Tiun, Kiu estas la Mateniĝo de Viaj signoj, kaj klinigis min antaŭ Via Moŝteco kaj humiligis min antaŭ Via Dieco kaj igis min rekoni tion, kio estas proklamita de la Lango de Via majesto.
Ho Dio, mia Dio! Mia dorso estas klinita per la ŝarĝo de miaj pekoj kaj mia malatentemo detruas min. Kiam mi kontemplas miajn malbonajn farojn kaj Vian bonvolemon, mia koro fandiĝas en mia interno kaj mia sango bolas en miaj vejnoj. Je Via Beleco, ho Vi, la Sopiro de la mondo! Mi ruĝiĝas levante mian vizaĝon al Vi, kaj miaj petantaj manoj hontas etendiĝi al la ĉielo de Via donacemo. Vi vidas, ho mia Dio, kiel miaj larmoj malhelpas al mi memori Vin kaj glori Viajn virtojn, ho Vi, la Sinjoro de la Trono en la altoj kaj sur la tero malsupre! Mi petegas al Vi je la signoj de Via Reĝeco kaj je la misteroj de Via Regado, faru kun Viaj amatoj, kiel konvenas al Via boneco, ho Sinjoro de ĉio estanta, kaj kiel decas al Via graco, ho Reĝo de la vidata kaj nevidata!
Gloron al Vi, ho nia Dio, ke Vi malsupren-sendis al ni tion, kio proksimigas nin al Vi, kaj ke Vi dotas nin per ĉio bona sendita de Vi en Viaj Libroj kaj Viaj Skriboj. Protektu nin, ni petegas al Vi, ho mia Eternulo, kontraŭ la multegai vanaj fantazioj kaj senfruktaj imagoj. Vi vere estas la Potenca, la Ĉio-scia.
Mi atestas, ho mia Dio, kion Viaj Elektitoj atestis, kaj rekonas, kion la loĝantoj de la plejalta Paradizo kaj tiuj ĉirkaŭantaj Vian potencan Tronon rekonis. La regnoj de la tero kaj de la ĉielo estas Viaj, ho Sinjoro de la mondoj!
(
La disvolviĝo
de
Bahaa Esperanto-Ligo
de ĝia fondo ĝis hodiaŭ
Enkonduke
La Bahaa Kredo estas monda religio fondita meze de deknaŭa jarcento de Bahб'u'llбh[1], kiun liaj adeptoj, la bahaanoj, kredas esti la Promesito de ĉiuj epokoj. La kerna celo de Bahaismo estas la unueco de la tuta homaro, la kreo de tutmonda socio surbaze de unueco en diverseco. Bahб'u'llбh diras: «Kion la Eternulo ordonis kiel suverenan kuracilon kaj plej fortan rimedon por resanigi la tutan mondon, estas la unuiĝo de ĉiuj popoloj en unu universala religio, unu komuna Kredo. »[2]
Ja ĉiuj Kredoj kaj la tradicioj de preskaŭ ĉiuj popoloj promesas estontecon en kiu paco kaj harmonio regos surtere kaj la homaro vivos en prospero. Tiu promesita epoko, tiel kredas bahaanoj, kun la veno de Bahб'u'llбh komenciĝis kaj ke estas liaj instruoj kiuj ebligas al la homaro konstrui tiun novan mondon.
Unu el la principaj instruoj de Bahб’u’llбh koncernas la enkondukon de universala lingvo: «La tago alproksimiĝas kiam ĉiuj popoloj de la mondo akceptos universalan lingvon kaj komunan skribon. Kiam tio estas atingita, ĉiu homo, kiun ajn urbon li vizitos, kvazaŭ eniros en sian propran domon... Tiu vere estas homo, kiu hodiaŭ dediĉas sin al la servo al la tuta homaro... Ne gloru sin tiu, kiu amas sian propran landon, sed tiu, kiu amas la tutan homaron. La Tero estas nur unu lando, kaj ĉiuj homoj ĝiaj civitanoj.»[3]
Surbaze de tio ne povas mirigi ke jam tre frue en la disvolviĝo de bahaa komunumo stariĝis intimaj ligoj al la Esperanto-movado. Estas fakte indikoj ke komence de la dudeka jarcento la tiutempaj bahaanoj estis grandparte konvinkitaj ke estas ĝuste Esperanto tiu internacia helpa lingvo, kies enkondukon profetas iliaj sanktaj skriboj. Lidia Zamenhof en letero de marto 1938 eĉ konsideris Esperanton «tiu lingvo, kiu – mi estas profunde konvinkita – estis kreita rekte sub la influo de Bahб'u'llбh, kvankam la aŭtoro de la lingvo tion ne sciis.»[4] Siatempe almenaŭ en Eŭropo plejmulto el la bahaanoj estis ŝajne se ne aktivaj esperantistoj minimume apogantoj de la Lingvo Internacia.
Al tio ankaŭ forte kontribuis la favora sinteno de 'Abdu'l-Bahб[5] elmontrita precipe dum liaj historiaj vojaĝoj al la Okcidento en 1911–1913 kiam ankaŭ plurfoje li parolis antaŭ esperantistoj, esprimis sian altan estimon pri la movado kaj rekte alvokis al plua disvastigo de la lingvo. Post la forpaso de 'Abdu'l-Bahб en 1921, kiam la bahaan komunumon ekgvidis lia nepo Shoghi Effendi[6], ankaŭ tiu plu kuraĝigis lerni kaj uzi la lingvon kaj i.a. mem plurfoje per plej estimaj kaj kuraĝigaj vortoj salutis Universalan Kongreson.
Tamen devas oni konscii ke ne povas la bahaanoj decidi pri la estonta monda helplingvo, sed ke tion devos efektivigi la politikaj gvidantoj de la homaro, ke «la registaroj de la mondo pere de siaj parlamentoj estas alvokataj efektivigi tiun ĉi gravegan leĝon»[7]. Sekve la bahaanoj sin engaĝas por la ĝenerala principo enkonduki – iun ajn! – internacian helpan lingvon.
La nuntempan sintenon bone resumas la jena citaĵo: «La Universala Domo de Justeco[8] sentas ke, se ĝi elektus iun lingvon por la bahaanoj uzota kiel internacia helpa lingvo, tio kaŭzus pli da malfaciloj ol per tio estus solvataj nuntempe. La amikoj [t.e. la bahaanoj], tamen, rememorante ke tio estas unu el la tre gravaj principoj de la Kredo, farus bone se ili subtenus la ideon ĉiam kiam eblas kaj preĝus ke la tempo ne plu foras kiam la registaroj de la nacioj adoptos unu solan lingvon por esti instruata en ĉiuj lernejoj de la mondo kiel helpa al la gepatra lingvo de la lernantoj.»[9]
Jen ankaŭ koncize la fokuso de la bahaaj esperantistoj, kiuj ek de la sepdekaj jaroj de la 20a jarcento kolektiĝas en la Bahaa Esperanto-Ligo.
Estas indikoj ke la ideo pri fondo de ia asocio de bahaaj esperantistoj leviĝis jam komence de la sesdekaj jaroj kaj precipe antaŭ la 1966-a UK en Budapeŝto. Tiuj ĉi klopodoj estas ligitaj al la persono de Adelbert Mьhlschlegel. Ili tamen restis sen konkretaj rezultoj.
Estis nur post kiam en Brazilo Paŭlo Amorim Cardoso en 1971 estis akceptinta la Kredon, ke per liaj klopodoj, kaj helpe de precipe Roan Orloff-Stone, Usono, la ideo relative rapide realiĝis.
Per letero de julio 1971 Cardoso skribis – tiam nome de kaj kiel sekretario de la Loka Spirita Asembleo de la bahaanoj de Fortaleza, Brazilo –, ke «ni celas fondi Bahaan Internacian Esperanto-Asocion». Li aldonis skizon de statuto, kiu difinis kiel celojn de la fondota asocio eldonadon de bahaa literaturo en Esperanto kaj la disvastigon de la Kredo inter la esperantistoj kaj de la lingvo Esperanto inter la bahaanoj.
Aldonita al lia letero estis listo kun sume 18 nomoj de bahaaj esperantistoj en Brazilo (8), Hindio (1), Hispanio (1), Irano (1), Portugalio (1) kaj Usono (6). La letero de Cardoso estis supozeble skribita al ĝuste tiuj personoj. Sed estis almetita krome ankoraŭ listo de pliaj 47 adresoj en 13 landoj, preskaŭ la duono el Usono, kompilita de Roan Orloff-Stone. Krome Cardoso komencis verki sub la nomo
Estis dum la 57-a UK en 1972 en Portland, Usono, ke kunvenis la naŭ partoprenantaj bahaanoj kaj decidis submeti peton al la Universala Domo de Justeco, ke ĝi aprobu la fondon de asocio de bahaaj esperantistoj. Post konsulto de Adelbert Mьhlschlegel, kiu tiam estis jam «Mano de la Afero de Dio» kaj laŭ ĝi «entuziasma» pri tiu propono, la Universala Domo de Justeco donis sian aprobon per letero datita la 19-an de marto 1973 (18.19.129 de la Bahaa Epoko): jen la naskiĝdato de Bahaa Esperanto-Ligo.
Per la 5-a n-ro (aprilo 1973) de la
Tiu elekto sekvis la modelon de la bahaaj spiritaj asembleoj (ĉiu membro voĉdonis por naŭ nomoj el ĉiuj membroj; sen kandidatigoj). Per aparta letero de la 30-a de julio (kiu tamen portas nur la daton laŭ la bahaa kalendaro: 18-an de Kalemat' 130) estis diskonigata la rezulto de tiu elekto en kiu voĉdonis 30 personoj. Elektitaj estis s-ro Paŭlo Amorim Cardoso (Brazilo), s-ino Roan Orloff-Stone (Usono), s-ro Habib Taherzadeh (Israelo [Bahaa Mondcentro]), d-ro Adelbert Mьhlschlegel (Svisio), s-ro Badiollah Samimy (Irano), s-ro Manuel de Freitas (Portugalio), s-ro S.C. Gupta (Hindio), s-ro Chagzin Kim (Koreio) kaj s-ino Leonora Stirling Armstrong (Brazilo). La oficperiodo de la estraro estis fiksita al tri jaroj.
Per n-ro 9 (novembro 1973) de la
Kaj en la sekva 10-a n-ro (januaro 1974) estis anoncata: «Jen la unua estraro de nia jam karega Bahaa Esperanto-Ligo: Kunordiganto: Adelbert Mьhlschlegel el Germanio, Vickunordiganto: Habib Taherzadeh el Israelio, Sekretario: Paŭlo Amorim Cardoso el Brazilo, Vicsekretariino: Roan U. Orloff Stone el Usono, Kasisto: Manuel Freitas el Protugalio, Vickasisto: Leonora Stirling Armstrong el Brazilo.» Krome estis anoncata ke laŭ pli frua decido ĉiuj tiuj membriĝintaj ĝis la formiĝo de tiu unua estraro aŭtomate fariĝus fondaj membroj de BEL: estis 80 membroj el 17 landoj.
La unuaj aktivecoj de la Ligo estis, apud la kolekto de membroj, la eldono de unuaj simplaj bahaaj materialoj en Esperanto kaj traktado pri la esperantigo de bahaaj terminoj kiel ekz. la 19 monatonomoj de la bahaa kalendaro (aldone al la 15-a n-ro de
Malgraŭ ĉiaj atingoj la unuaj jaroj por la nova Ligo estis sufiĉe malfacilaj. Precipe pro la disĵetiteco tra la tuta mondo de ne nur la membraro sed ankaŭ la estraranoj la agado limiĝis al tiu de unuopuloj kaj multo koncentriĝis ĉe la sekretario. La unua estis P. A. Cardoso, Brazilo. Apud li plej grava por la disvolviĝo de la Ligo estis Roan Orloff-Stone, Usono, kiu partoprenis ĉiujn UK-ojn inter 1976 kaj 1988. La Ligo tiel povis helpe de tiuj ĝiaj motoroj kaj kelkaj kromaj membroj kutime almenaŭ reprezenti Bahaismon ĉe la UK-oj.
En 1976 BEL faris provon al revivigo de
Per ties dua numero estis konigata la rezulto de la dua balotado en 1976. Antaŭ ĝi Cardoso atentigis pri tio ke laŭ la statuto «povas esti estrarano nur Bahaan(in)o scipovanta Esperanton» kaj ke en alia kazo la balotado ne validus. Kaj li permesis al si forigi el la membrolisto por la balotado tiujn pri «kiuj mi scias, ke ili ne parolas la lingvon internacian»!
Nove eniris la estraron – anstataŭ Kim kaj Armstrong – s-ro Ali Akbar Milani, Anglio, kaj s-ro John T. Dale Jr., Usono, kiu fariĝis ĝia nova sekretario («kundordiganto» restis Adelbert Mьhlschlegel, «vickunordiganto» fariĝis Badiollah Samimy, Irano, kaj nova vickasisto la novelektita A. A. Milani; la ceteraj oficoj restis senŝanĝe).
Same kiel antaŭe Cardoso, nun la nova sekretario, John T. Dale, Usono, signife difinis la trajtojn de la Ligo. Per multa elano li kontribuis ideojn pri la plua evoluado de la Ligo kaj iniciatis kelkajn, ĉefe eldonajn projektojn. Ankaŭ li transprenis la redaktadon de la bulteno de la Ligo al kiu li donis la nomon
Aperis post tiu unua, kvarpaĝa numero tamen nur ankoraŭ du numeroj, ambaŭ sen tempindiko sed probable en 1979, sub la redaktado de Dale. N-ro 24 estis 16-paĝa kaj n-ro 25 eĉ 60-paĝa. Tiu ĉi lasta inkluzivis tradukojn de sciencaj novaĵ-artikoloj kaj pri la Unuiĝintaj Nacioj, originalajn kaj tradukitajn poemojn kaj prozaĵojn, tradukojn de preĝoj kaj meditaĵoj de Bahб'u'llбh, raportojn de diversaj personoj, radio-programan skripton pri la Kredo, artikolon pri la institucio de la Mashriqu'l-Adhkбr (maŝrekol'-azkar' = bahaa templo), leterojn al la redaktisto, anoncojn pri novaj eldonaĵoj, kaj ilustraĵojn.
La Ligo en tiu periodo daŭre plusuferis pro la disĵetiteco de la membraro kaj tio ke eĉ la estraranoj la plej multajn anojn tute ne konis persone. Tiutempe, en 1979, oni devis ankaŭ ĉesigi kontakton kun la bahaaj esperantistoj en Irano (sur la balotlisto en 1976 estis 16 irananoj), kiuj, post la t.n. «islama revolucio» en tiu jaro, estus endanĝerigitaj per korespondado kun la Okcidento.
Unu el la ĉefaj taskoj, kiujn donis al si John Dale kiel sekretario de BEL, «estis korekti la oftegajn miskomprenojn inter la bahaanoj mem pri Esperanto». Li trovis ke la plej multaj bahaanoj favoras aŭ la anglan kiel estontan mondlingvon aŭ, malgraŭ ke eble favoraj al Esperanto, ne emas ĝin lerni kaj uzi antaŭ ol la Universala Domo de Justeco rekte petus tion. «Por alfronti tiajn miskomprenojn kaj malhelpojn al la laboro de la BELanoj, mi komencis krei diversajn aferojn: (1) Kompilaĵon de la Bahaaj Skribaĵoj pri Esperanto kaj la lingva problemo. ... (2) Kolekti diversajn historiajn bahaajn esperantajn dokumentojn kaj tradukojn en Esperanto de diversaj bahaaj tekstoj. ... (3) Krei informfoliojn kaj bazajn dokumentojn en la angla kaj la esperanta lingvoj, kiuj estus helpaj al la disvastiĝo de BEL inter la bahaanoj kaj esperantistoj. Ekzemploj de tiaj aferoj inkluzivis
Krome estis eldonitaj en 1976 trilingve (portugale, hispane kaj esperante; ĝi ankaŭ aperis en sia angla originalo) la broŝuro
En 1979 Dale sendis leteron kun ekzemplero de la
Similon jam pli frue estis farinta Cardoso. Sed tiuj klopodoj restis senfruktaj. La Universala Domo de Justeco konservis sian politikon kaj ne emis entrepreni ian oficialan, eĉ se nur eksperimentan enkondukon de Esperanto ene de la bahaanaro. Cardoso evidente iom post iom tiel seniluziiĝis per la vaneco de siaj tiurilataj esperoj ke kelkajn jarojn poste li forlasis la Kredon (la trian estraron de 1980 li tamen servis ankoraŭ kiel prezidanto; gia sekretariino fariĝis Roan Orloff-Stone, vic-prezidanto Manuel de Freitas kaj kasisto Ali Milani).
En 1981 la Ligo donis al si novan statuton, kiu i.a. reduktis la nombron de estraranoj al kvin kaj difinis la taskojn de la kvar oficistoj (estrarestro, vic-estrarestro, sekretario kaj kasisto). La nova estraro anoncita en la n-ro «Printempo-Somero, 1983» de la
Tiuperiode, ek de la dua duono de la okdekaj jaroj kiam la agadcentra torĉo pli kaj pli transiris de Ameriko al okcidenta Eŭropo, precipe Germanio, la Ligo spertis signifan antaŭenpuŝon. Tion multe helpis ke tiutempe Esperanto ene de la bahaa komunumo akiris la reputacion de «enirbileto» al la landoj malantaŭ la t.n. «fera kurteno», kien la Kredo dum la pasintaj jardekoj ne povis penetri. Tiurilate grave rolis la UK 1986 en Pekino, kiun partoprenis pli ol deko da BELanoj el preskaŭ sammulte da landoj, kaj la jubilea UK 1987 en Varsovio, kiun partoprenis la probable plej multaj bahaanoj iam ĉeestintaj Universalan Kongreson: ĉirkaŭ kvindek el preskaŭ dudek landoj.
Apud la centra Ligo funkciis – kaj parte funkcias ĝis hodiaŭ – bahaaj Esperanto-komitatoj resp. BEL-sekcioj en Germanio, Usono, Britio kaj Svisio (en 1993 aldoniĝis Bulgario). Post la IJK en Krakovo 1987 dum kelkaj jaroj la Ligo eĉ povis starigi junularan sekcion, JuBEL, kiu sukcesis dum manpleno da sinsekvaj Internaciaj Junularaj Kongresoj kaj aliaj porjunularaj eventoj certigi partoprenon de kelkaj junaj esperantistoj bahaanoj kaj kontribui la ties programoj.
Kaj BEL mem povis fine de la okdekaj kaj komence de la naŭdekaj jaroj organizi serion da t.n.
En 1992 la pola redaktoro kaj tiama vicprezidanto de UEA, Roman Dobrzynski, prezentis dum la UK en Vieno la esperantan version de sia filmo pri Bahaismo kaj ĝia mondcentro en Haifa, Israelo, sub la titolo «La ŝafejo de la naŭa Profeto» – filmo je kies realigo lin subtenis ankaŭ BELanoj.
Prosperis ankaŭ la eldonado: Aperis la du belaj, multkoloraj broŝuroj
BEL en 1988 dum la Roterdama UK denove ŝanĝis sian statuton kaj i.a. reampleksigis la nombron da estraranoj al naŭ kaj komencis proceduron de nomumado kaj aprobado por certigi funkcikapablan estraron.
Noveniris la estraron elektitan en 1988 Pierre Daoust (Belgio), Bijan Ghaznavi (Svisio), Paul Friedman (Novzelando), Roberta McFarland (Usono), June K. Fritz (Usono), Lynda Hill (Britio) kaj Bernhard Westerhoff (Germanio); restis Heinz-Dieter Maas kaj Pierre Parini (kiu fariĝis sekretario). Jam unu jaron poste dum la UK en Brajtono eniris ĝin Cynthia Libby (Usono) kaj prof. Ingo Hofmann (Germanio) kaj la
En la sekva numero Dale denove mankas kaj ankaŭ Hill, sed aperas Janet Rawling-Keitel (Germanio). Tiu konsisto restis ĝis la UK 1992 en Vieno kiam noveniris d-ro Stanislav Koncebovski (Germanio), Luc Feidangai (Centrafrika Respubliko) kaj Michele Gregory (Israelo/Bahaa Mondcentro) kaj reeniris Bernhard Westerhoff, kiu fariĝis sekretario/kasisto (restis Heinz-Dieter Maas, kiel prezidanto, Janet Rawling-Keitel, kiu fariĝis vicprezidantino, Pierre Parini kaj Paul Friedman; komence vakis «reprezentanto por Ameriko», kiu poste fariĝis Cynthia Libby).
La okan, en 1995 formitan estraron konsistigis: Heinz-Dieter Maas (Germanio), prezidanto, Heide Martha Otto (Germanio, poste Albanio), vicprezidantino, Bernhard Westerhoff (Germanio), sekretario/kasisto, Irene Bennett (Britio), Michele Gregory (Israelo, poste Usono), d-ro Stanislav Koncebovski (Pollando, poste Germanio), Cynthia Libby (Usono), John MacLeod (Ĉinio) kaj Janet Rawling-Keitel (Germanio).
La sekvaj ĝisnunaj estraroj havis la jenan konsiston:
La naŭa de 1998: Michele Gregory (Usono), prezidantino, d-ro Eric B. Coffinet (Francio), vicprezidanto, Bernhard Westerhoff (Germanio), sekretario, Anneke Schouten-Buys (Nederlando), kasistino, Ciprian Jauca (Kanado), Heinz-Dieter Maas (Germanio), Loftur Melberg-Sigurjonsson (Islando), Heide Martha Otto (Albanio), Maria Taŝeva (Bulgario).
La deka de 2001: d-ro Eric B. Coffinet (Francio), prezidanto, Heide Martha Otto (Albanio), vicprezidantino, Bernhard Westerhoff (Germanio), sekretario, Anneke Schouten-Buys (Nederlando), kasistino, Evgeniev Delcov (Rusio), Bradley McDonald (Novzelando), Loftur Melberg-Sigurjonsson (Islando), Andrea Ottrok (Hungario), Maria Taŝeva (Bulgario).
La dekunua de 2004: Heide Martha Otto (Israelo / Bahaa Mondcentro), prezidantino, Maria Taŝeva (Bulgario), vicprezidantino, Bernhard Westerhoff (Germanio), sekretario, Anneke Schouten-Buys (Nederlando), kasistino, d-ro Eric B. Coffinet (Francio), Evgeniev Delcov (Rusio), Bradley McDonald (Novzelando), Loftur Melberg-Sigurjonsson (Islando), Andrea Ottrok (Hungario).
La dekdua de 2007: Heide Martha Otto (Israelo / Bahaa Mondcentro), prezidantino, d-ro Eric B. Coffinet (Francio), vicprezidanto, Bernhard Westerhoff (Germanio), sekretario, Anneke Schouten-Buys (Nederlando), kasistino, Nicholas Bridgewater (Britio), Bradley McDonald (Novzelando), Loftur Melberg-Sigurjonsson (Islando), Andrea Ottrok (Hungario), Alina Ŝlajĥova (Ukrainio).
La administran responson por BEL la Universala Domo de Justeco estis asignitia al tiu Nacia Spirita Asembleo (NSA) en kies lando vivas ĝia sekretario; tiel ĝi migris de Brazilo (Cardoso) tra Usono (Orloff-Stone) kaj Luksemburgio (Parini) al Germanio (Westerhoff), kie ĝi restas ekde 1992.
Dum la lastaj jardekoj la agadon de la BEL karakterizas sufiĉa konstanteco je relative malalta agadnivelo. La
La
En la jubilea jaro 1987 la Universala Domo de Justeco estis kontribuinta 10.000 nederlandajn guldenojn al la starigo de la tiam planita Centro Zamenhof en Bjalistoko. Kiam evidentiĝis ke tiu ne realiĝos BEL nome de la Universala Domo de Justeco interkonsentis kun la Fondumo Zamenhof donaci tiun sumon al la Porinfana Klinika Hospitalo Doktoro Ludoviko Zamenhof en Bjalistoko por ke tiu povu ekipi unu sian salonon kaj donu al ĝi la nomon de Lidia Zamenhof. La kontrakto pri tio estis solene subskribata surloke la 29-an de majo 1993 – koincide la datreveno de la forpaso de Bahб’u’llбh.
Je la organizado de la UK 1997 en Adelajdo, Aŭstralio, aparte amplekse kontribuis per diversaj servoj la surloka bahaa komunumo. Kaj konekte kun la UK en Tel-Aviv en 2000 dekduo da BEL-anoj faris antaŭe tritagan pilgrimadon al la bahaa mondcentro en Haifa, kiu estis ankaŭ celo de unu el la oficialaj kongresoj ekskursoj, kaj poste forte subtenis la LKK-n je la organiza laboro precipe dum la unua kongresa tago. Tiun kongreson formale salutis dum la inaŭguro oficiala reprezentanto de la Universala Domo de Justeco; kaj estraranoj de UEA faris viziton al la sidejo de la Universala Domo de Justeco kaj estis tie akceptita de unu el ĝiaj membroj.
Jaron pli frue, en 1998 dum la UK en Montpeliero, Francio, BEL festis sian 25-jariĝon kaj okaze de tiu jam en somero 1997 eldonis festlibran broŝuron
En 2002 plia grava iniciato de la Universala Domo de Justeco, nome alvoko al interreligia toleremo kaj dialogo, direktita al la gvidantoj de la religioj, estis subtenata de BEL per traduko de la alvoko kaj ĝia dissemado en esperantaj rondoj, precipe religiaj.
Kiel jam dum al la unua Nitobe-Simpozio 1996 in Prago ankaŭ al tiu en Pekino 2004 estis invitita kaj kontribuis oficiala reprezentanto de la Bahaa Internacia Komunumo, la NRO reprezentanta la tutmondan bahaanaron ĉe UNO. Okaze de la 100-a UK BEL transdonis al UEA la gratulojn de la Universala Domo de Justeco, same kiel tri jarojn poste okaze de la 100-jariĝo de UEA mem.
Grava projekto, kiu origine devus pretiĝi jam ĉirkaŭ la 25-jariĝo de la Ligo sed bedaŭrinde ankoraŭ ne finrealiĝis, estas ampleksa kompilaĵo, iniciatita jam de John Dale, el la bahaaj skriboj kaj kelkaj kromaj fontoj pri la principo de internacia helpa lingvo kaj la uzo de la araba, la persa, la angla, Esperanto kaj aliaj planlingvoj kiel eblaj internaciaj helplingvoj.
La membraro de BEL dum la jaroj iom post iom kreskis ĝis super 400, sed post reviziado komence de la naŭdekaj jaroj preskaŭ duoniĝis – por tamen iom post iom realtiĝi ĝis aktuale denove preskaŭ 400 en ĉirkaŭ 60 landoj. Plej multnombras la anoj nun en Germanio kaj Bulgario (po pli ol 50), Britio, Rusio, Ukrainio kaj Usono (po pli ol 20), Aŭstralio, Hispanio kaj Pollando (po pli ol 10).
La Ligo dekomence sin financas per libervolaj donacoj de siaj membroj kaj neniam aplikis kotizsistemon. Krome ĝi ricevas foje subtenojn de unuopaj Naciaj Spiritaj Asembleoj (NSA) – de pluraj jaroj jam la germana NSA ĝin regule subtenas – aŭ de aliaj bahaaj instancoj.
BEL dum la lastaj jaroj fokusis sian agadon je aktiva partopreno de la Universalaj Kongresoj, foja artikolado en la esperanta gazetaro kaj la eldonado de kelkaj gravaj dokumentoj, ĉu komplete kiel en 1986
La novaj komunikaj teknologioj ankaŭ ne preterpasis Bahaan Esperanto-Ligon: Jam delonge ĝi havas sian propran hejmpaĝon (www.bel.bahai.de) kaj ankaŭ por la interna komunikado pli kaj pli utiligas perretan korespondadon, precipe ĝia estraro.
LA
PROMESO
DE
MONDA PACO
Mesaĝo
de la Universala Domo de Justeco
al la popoloj de la mondo
BAHAA MONDA CENTRO
l985
Oktobro l985
Al la popoloj de la mondo:
La granda Paco, al kiu la homoj de bona volo dum jarcentoj plenkore sopiris, kiun viziuloj kaj poetoj el sennombraj generacioj prirevis kaj kiun la sanktaj skriboj de la homaro promesis de epoko al epoko, finfine estas je la atingo de la nacioj. Unuafoje en la historio la homo havas la eblecon panorame superrigardi nian tutan planedon kun ĝiaj multaj diversaj popoloj. La monda paco estas ne nur ebla, sed neevitebla. Ĝi estas la venonta ŝtupo en la evoluo de tiu ĉi planedo — laŭ la vortoj de granda pensulo: “La planedigo de la homaro”.
Ĉu paco estu atingita nur post neimageblaj teruraĵoj kaŭzitaj de obstina persistado de la homaro ĉe arkaikaj kondutmanieroj, aŭ ĉu ĝi nun estu efektivigita per decidaj agoj surbaze de interkonsiliĝo — jen la du eblecoj, el kiuj la homoj devas elekti. En tiu kriza tempo, kiam la gravegaj problemoj sin trudantaj al la nacioj fariĝas komuna koncernaĵo por la tuta mondo, ne kontraŭbatali la tajdon de konflikto kaj malordo estus senkonscience senrespondeca.
Inter la pozitivaj signoj elstaras la ĉiam kreskanta forto de la paŝoj cele al mondordo entreprenitaj unuafoje komence de nia jarcento per la kreo de la Ligo de Nacioj, kiun sekvis sur pli larĝa bazo la Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj; la akiro de sendependeco post la Dua Mondmilito atingita de la plimulto de ĉiuj nacioj sur la tero, kio indikas la finon de la procezo de formiĝo de nacioj, kaj la implikiĝo de tiuj junaj nacioj kune kun la jam establitaj en aferoj de komuna intereso; la sekvanta forta kresko de la kunlaboro inter ĝis tiam izolitaj kaj interkverelantaj popoloj kaj grupoj en internaciaj entreprenoj pri scienco, klerigo, juro, ekonomio kaj kulturo; la kreskado de senprecedence granda nombro de internaciaj humanecaj organizaĵoj dum la pasintaj jardekoj; la disvastiĝo de virinaj kaj junularaj movadoj postulantaj la ĉesigon de milito; kaj la spontanea ekesto de vastiĝantaj retoj de interligoj inter simplaj homoj, kiuj serĉas interkompreniĝon pere de persona interkomunikado.
La scienca kaj teknika progreso en tiu Ci eksterordinare benita jarcento aŭspicias pn forta impeto al la socia disvoivio de nia planedo kaj indikas la rimedojn, per kiuj la praktikaj problemoj de la homaro povas esti soivitaj. Iii fakte provizas la rimedojn por majstri la multfacetan vivon de unuiginta mondo. Sed ankoraŭ ekzistas haroj. Duhoj. miskomprenoj. antaŭjugoj, suspektemo kaj miopecaj meminteresoj turmentas naciojn kaj popolojn en iliaj interrilatoj.
Instigitaj de profunde sentata spirita kaj morala devo, ni volas atentigi vin en tiu Ci favora tempo pn la profundaj ekkonoj, kiujn Bahб’u’llбh, la Fondinto de la Bahaa Kredo, kies Sindikoj ni estas, komunikis unue antaŭ ph ol unu jarcento al la regantoj de la homaro.
“La ventoj de malespero“, skribis Bahб’u’llбh, “biovas ei Ciu direkto, kaj la maipaco, kiu fendas kaj turmentas ia homan rason, kreskadas de tago ai tago. La signoj de minacaj skuoj kaj kaoso nun estas klare videblaj, des ph ke ia nuna ordo aspektas mizere malperfekta.“ La komuna sperto de ia homaro profunde konfirmis tiun Ci profetan prijugon. La mankoj en la aktuala ordo evidentias en ha nekapablo de ia suverenaj tatoj organizitaj en Unuigintaj Nacioj ekzorci ia timigan fantomon de ha milito, ia minacanta kolapso de la internacia ekonomia ordo, ha disvastigo de anarkio kaj terorismo kaj ha nemezureblaj suferoj, kiuj tiuj i kaj aliaj piagoj kaŭzas ah multaj miiionoj da homoj. Verdire, agresemo kaj konflikto tiagrade farigis karakterizaj trajtoj de niaj sociaj, ekonomiaj kaj religiaj sistemoj, ke multaj homoj estis kondukitaj al la konvinkigo, ke tia konduto estas ennaskita en la homa naturo kaj tial neeiradikebla.
El la fiksigo de tiu Ci opinio rezultis parahiza kontraŭdiro en ha homaj aferoj. Unuflanke, homoj ei Ciuj nacioj dekiaras ne nur sian pretecon, sed eC sian sopiron ah paco kaj harmonio, ah Cesigo de ha turmentaj Cagrenoj, kiuj maltrankviligas ilian Ciutagan vivon. Aliflanke, senkritika korisento estas donita al la tezo, ke homoj estas neangebie egoismaj kaj agresemaj kaj tial nekapabiaj starigi socian ordon samtempe progresan kai pacan, dinamikan kaj harmonian — ordon, kiu donas liberecon al individua kreemo kaj iniciato, sed bazigas sur kunlaboro kaj reciprokeco.
Dum la neceso de paco farigas ph kaj ph urga, tiu Ci fundamenta kontraŭdiro, kiu malebhigas gian reahigon, necesigas skrupulan ekzamenadon de ha hipotezoj, sur kiuj laŭ generaha konvinko la historia dilemo de ha homaro estas bazita. Senpasia esploro evidentigas, ke tiaj opinioj ne nur ne speguhas ha veran karakteron de la homo, sed eC prezentas distordan bihdon de ha homa spirito. Kontentigo pn tiu Ci punkto ebhigos ah Ciuj homoj hiberigi konstruajn sociajn fortojn, Car tiuj konformas ah ha homa naturo kaj akcelos harmonion kaj kunagadon anstataŭ mihito kaj malpaco.
Elekti tian kurson ne signifas malkonfesi ha pasintecon de ha homaro, sed kompreni gin. La Bahaa Kredo konsideras ha nuntempan konfuzon en ha mondo kaj ha fatahan staton de ha homaj aferoj kiel naturan fazon en organika procezo kondukonta fine kaj nerezistebhe al la unuigo de ha homa raso en ununura socia ordo, kies limoj estas tiuj de nia phanedo. La homaro, kiel difinita unueca organismo, transpais evohunivelojn anahogajn al ha agoj de bebeco kaj infaneco en la vivoj de giaj unuopaj membroj kaj nun trovigas kulmine de sia impetema junago proksimigante al sia delonge atendata ago de matureco.
Honesta rekono, ke antaŭjugoj, milito kaj ekspluatado estis la esprimo de nematuraj stupoj en Iongdaŭra historia procezo kaj ke la homaro nuntempe travivas la neeviteblan tumulton, kiu karakterizas gian kolektivan transiron en la agon de matureco, ne estas kialo por malespero, sed antaŭkondieo por la giganta entrepreno, konstrui pacan mondo. Ke tia entrepreno estas ebla, ke la necesaj konstruaj fortoj fakte ekzistas, ke unuigaj sociaj strukturoj povas esti starigitaj, tio estas la tezoj, pn kies ekzamenado ni urge petas vin.
Kiajn am suferojn kaj tumultojn la venontaj jaroj alportu, kiel ajn malhelaj estu la cirkonstancoj de la tujproksima futuro — la Bahaa komunumo kredas, ke la homaro povas alfronti tiun severan jugon kun fido je gia fina rezulto. Anstataŭ signali la finon de civilizacio, la revoluciaj angoj, al kiuj la homaro estas pelata ph kaj ph rapide, utilos por liberigi “la potencialon imanentan en la rango de ha homo“ kaj evidentigi “la plenan mezuron de ha destino surtera, la ennaskitan grandiozon de ha realo.“
I
La talentoj, kiuj distingas la homan rason disde eiuj aliaj vivospecoj, sumigas je tio, kio estas konata kiel la homa spirito; la racio estas gia esenca kvalito. Tiuj talentoj ebligis al la homaro konstrui civilizaciojn kaj prosperi materie. Sed tiaj atingoj solaj neniam kontentigis la homan spiriton, kies mistera naturo inklinigas gin ah transcendeco, strebado ah nevidebla sfero, ah ha fina realeco, la nesciebha esenco de esencoj nomita Dio. La religioj, ahportitaj ah la homaro de sinsekvo de spiritaj Iumiloj, formis la eefan ligilon inter la homaro kaj tiu fina realeco, kaj iii stimuhis kaj fajnigis la kapablon de ha homaro, akiri spiritan sukceson kune kun socia progreso.
Neniu serioza klopodo pn ordigo de ha hornaj aferoj, pn atingo de monda paco, povas ignori religion. Gia perceptado kaj praktikado fare de ha homo formas grandskale ha teksajon de ha historio. Eminenta historiisto priskribis la religion kiel “kapablon de la homa naturo“. Ke ha degenero de fiu kapablo konsiderinde kontrihuis ah la konfuzo en la socio kaj al la konfliktoj en kaj inter la homoj, ne povas esti kontestata. Sed objektiva observanto same ne povas kontesti ha fortan influon de religio sur ha esencajn esprimoformojn de civilizacio. Krom tio, gian nepran neceson por la socia ordo pruvis gia rekta efiko ah juro kaj moralo.
Skribante pn rehigio kiel socia forto, Bahд‘u‘lhih diris: “Religio estas la plej grava rimedo por la starigo de ordo en la mondo kaj por la paca kontentigo de iuj. kiuj logas en Rihate al ha eklipso aŭ kadukigo de religio, ii skribis: “Se malhehigus ha lampo de religio, la sekvoj estus kaoso kaj konfuzo, kaj ha humoj de honesteco kaj justeco, de trankviho kaj paco eesus brili.“ Elnombrante tiajn konsekvencojn, ha Bahaaj skriboj atentigas, ke “la perversigo de la homa naturo, ha dekadenco de la homa konduto, ha degenerigo kaj disfalo de homaj institucioj malkaigas en tiaj cirkonstancoj sub giaj plej aaj kaj abomenaj aspektoj. La homa karaktero perdas sian dignon, eiu fido estas ancehita, ha nervoj de disciplino mahstreigas, ha voeo de ha homa konscienco estas silentigata, ha sento de deco kaj honto pahigas, konceptoj de devo, solidareco, reciprokeco kaj lojaheco estas tordataj, kaj ha sento mcm de pacemo, gojo kaj espero iom post iom estingigas.“
Se do ha homaro alvenis al punkto de parahiza konflikto, gi devas rigardi sin mcm, sian propran neglektemon, ha hogajn voeojn, kiujn gi aŭskultis, por trovi ha fonton de ha miskomprenoj kaj konfuzigo praktikitaj en ha nomo de rehigio. Tiuj, kiuj blinde kaj egoisme gluigis je siaj apartaj ortodoksismoj kaj kredigis al siaj adeptoj erarajn kaj kontraŭdirajn interpretaojn pn ha eldiroj de la Profetoj de Db. portas pezan respondecon por tiu ei konfuzo — konfuzo Carpentita ella artefaritaj bariloj starigitaj inter kredo kaj racio, scienco kaj religio. Car ee objektiva ekzameno de la faktaj eldiroj de la Fondintoj de la grandaj religioj kaj de la cirkonstancoj. en kiuj iii devis plenumi sian mision, trovigas nenio, kio apogus la disputojn kaj antaŭjugojn, kiuj perturbas la religiajn komunumojn kaj tial eiujn homajn aferojn.
La instruo, ke ni traktu aliajn kiel ni mem atus esti traktataj — etika principo, kiu varie ripetigas en iuj grandaj religioj — donas forton al la ei-supra observo en du rilatoj: gi resumas la moralan sintenon. la pacigan aspekton, kiu etendigas tra tiuj i religioj sendepende de la loko aŭ tempo de ilia ekesto; i krome reliefigas aspekton de unueco, kiu estas ilia esenca virto — virto, kiun la homaro en sia senkohereca bildo pn historio fiaskis rekoni.
Se la homaro estus vidinta la Edukantojn de sia komuna infanago en ilia vera karaktero, nome kiel perantojn de unusama civiliza procezo, tiam gi gajnus netakseble ph grandan utilon ei la akumula efiko de iliaj sinsekvaj misioj. Sed, bedaŭrinde, gi malsukcesis en tio.
La revivigo de fanatika religia pasio en multaj landoj povas esti konsiderata nur kiel agonia barakto. La karaktero de la perfortaoj kaj detruaj agoj gin akompanantaj atestas gian spiritan bankroton. Fakte, unu ella plej strangaj kaj malgojigaj faktoj de la nuntempa eksplodigo de religia fanatikismo estas la grado, gis kiu. en eiu kazo. gi subfosas ne nur la spiritajn valorojn, kiuj kondukas al la unueco de la homaro, sed ankaŭ tiujn unikajn morahajn venkojn, kiujn perbatalis la religio, kies servanto gi aj nigas esti.
Kia ajn csenca forto la religio estis en ha historio de la hqmaro kaj kiel ajn drameca la nuntempa revivigo de la miiitema religia fanatikeco estas — religio kaj religiaj institucioj j am de multaj j ardekoj estas konsiderataj de kreskanta nombro da homoj kiel sensignifaj por la eefaj problemoj kaj afliktoj de la moderna mondo. Anstataŭe, iii aŭ sin turnis al la hedonisma aistrebado de materia kontentigo aŭ sekvas mcmfaritajn ideologiojn elpensitajn por hiberigi la socion ella cvidentaj malbonoj, sub kiuj gi suferas. Tro multaj cl tiuj ideologioj, bedaŭrinde, anstataŭ akcepti la koncepton de la unueco de la homaro kaj fortigi la harmonion inter diversaj popoloj, havis la tendencoj, diecigi la taton, submeti la tutan homaron al unu nacio, raso aŭ klaso, subprcmi eian diskuton kaj interangon de ideoj, aŭ senindulge elmeti milionoj n da malsatantoj al merkataj mckanismoj, kiuj tro evidente pliakrigas la mizeron de la piimulto de la homaro, samtcmpe ebhigante al mahgrandaj grupoj vivon en abundo, pn kiu niaj praavoj apenaŭ povis revi.
Kiel tragikaj estas ha rezuhtoj de ha kvazaŭrehigioj ehpensitaj de la sagemuloj de nia cpoko! El ha gisfunda seniluziigo de tutaj cniogantaroj, kiuj estis instruitaj kuhti ec ihiaj altaroj, povas esti dcrivita ha nercfutebla vcrdikto de la historio pn ilia valoro. La fruktoj de tiuj doktrinoj — post jardekoj de ph kaj ph senhima praktikado de potenco fare de tiuj, kiuj uIdas ah iii sian promocion en homaj aferoj — estas ha sociaj kaj ekonomiaj maisanoj, kiuj plagas eiun rcgionon de nia mondo en ha finaj jaroj de ha dudcka Jarcento. Ciuj ci tiuj eksteraj athktoj radikas cn ha spirita damago, spcgulita en la apatio, kiu ekposedis la amason de ha popoloj de eiuj nacioj, kaj en la estingigo de ha espero cn la koroj de elrabitaj kaj timophcnaj milionoj.
Venis la tempo, ke tiuj, kiuj predikas la dogmojn de matcriahismo — eu cn oriento aŭ okcidento, eu en kapitahismo aŭ sociahismo — dcvas fan sian raporton pn la morala gvido, kiun ihi ajnigis doni. Kie estas ha “nova mondo“ promesita de tiuj idcologioj? Kie estas ha intcrnacia paco, por kies ideahoj ihi proklamis sian sindonon? Kie estas ha breeaj trarompoj en novajn sferojn de kulturaj atingoj, faritaj per la glorigo de tiu raso, de jena nacio aŭ de iu difinita klaso? Kial la plejmuito de la popoloj de la tero ph kaj ph profundigas en maisaton kaj mizeron, kiam samtempe la nunaj arbitraciantoj en homaj aferoj disponas pn riCaoj, pn kiuj ha faraonoj kaj cezaroj aŭ eC la imperiaiismaj potencoj de la l9a jarcento ne povis revi?
Estas precipe en ha giorigo de la strebo al materiaj riCajoj — samtempe ha prakaŭzo kaj ha komuna trajto de Ciuj tiaj ideologioj — kie trovigas la radikoj, ei kiuj kreskas ia maivero, ke homoj estas neangebhe egoisrnaj kaj agresemaj. Guste Ci tie ha tereno devas esti ebenigita por ha konstruado de nova mondo taŭga por niaj posteuioj.
Ke materiahismaj idealoj, kiel montras ha sperto, mahsukcesis kontentigi la bezonojn de ha homaro, kondukas ah ia honesta rekono, ke necesas nova energia fortostreCo cele al soivo de ia vivodecidaj probiemoj de nia planedo. La netolereblaj cirkonstancoj regantaj en ia socio atestas pn komuna malsukceso de Ciuj — fakto, kiu tendencas piifortigi ia abatisojn je Ciu flanko anstataŭ malkonstrui ihn. Estas tute klare, ke urge necesas kornuna kuraca fortostreCo. Antaŭ Cio. tio estas afero de sinteno. Cu la hornaro daŭrigos sian obstinecon ahkroCante sin ah eluzitaj konceptoj kaj sentaŭgaj dogmoj? Aŭ Cu giaj gvidantoj, senkonsidere al ideohogio, elpaos kaj, kun decida volo, interkonsiligos en komuna serCo de taŭgaj solvoj?
Tiuj, kiuj zorgas pn ha futuro de ha homa raso, pripensu tiun Ci konsihon: “Kiarn delonge flegataj idealoj kaj de pratempoj honorataj institucioj, kiam sociaj principoj kaj rehigiaj formuloj Cesis stimuhi ha bonfarton de ha tuta homa komunumo, kiam iii ne plu servas la bezonojn de daŭre evohuanta homaro, tiam iii estu forbalaotaj kaj foretotaj en la rubujon de eluzitaj kaj lorgesitaj doktrinoj. Kiel, en mondo submetita al ha eterna lego de angigo kaj kadukigo, iii povus esti indulgataj de degenero, kiu nepre trafos Ciun homan institucion? Car ha juraj normoj, politikaj kaj ekonomiaj teorioj devas nur protekti ha interesojn de la homaro kiel tuto, kaj ha homaro ne devas esti krucumita pro ha sendifekta konservado de iu lego aŭ doktrino.“
II
La proskribo de atomaj armiloj, ha mahpermeso de aphikado de venena gaso aŭ ha interdikto de bakteria mihito ne forigos ha fundamentajn kaŭzojn de mihito. Kiel ajn gravaj tiaj praktikaj paoj evidente estas kiel ehementoj de interpacigo, iii per si mem estas tarnen tro supraaj por havi daŭran influon. La homoj estas sufiCe inventernaj en ha ehpensado de novaj militformoj kaj en ha utiligo de nutraoj, krudmaterialo, financoj, industrifortoj, ideologio kaj terorismo por renversi unu ha ahian en senfina strebo al supereco kaj povo. La totala diserigo de ha homaj aferoj ankaŭ ne estas kuracebha per reguhigo de apartaj konfliktoj aŭ mahkonsentoj inter unuopaj nacioj. Vere universaha kadro devas esti akceptita.
Certe, al naciaj gvidantoj ne mankas ha konscio pn ha mond- skala karaktero de ha problemo memevidenta en ha kreskantaj konfliktoj, kiujn iii Ciutage devas fronti. Kai ekzistas ha sennornbraj studoj kaj sohvoproponoj fare de multaj interesitaj kaj kleraj grupoj kaj de la instancoj de Unuigintaj Nacioj, kiuj ekskhudas Cian eblecon, esti neinformita pn ha defiaj bezonoj phenumendaj. Tarnen, ekzistas parahizo de voho; kaj tiu Ci devas esti zorge analizata kaj decide kuracita. Tiu Ci parahizeco radikas — kieh ni konstatis — en ha profunda konvinko pn ha neevitebla mahpacerno de ha homoj, kio kondukis ah ha malemo, koncedi ha subrneton de naciaj meminteresoj sub ha postulojn de ha rnonda ordo, kaj ah ha mahinkhino, kurage fronti ha gravegajn konsekvencojn de ha starigo de unuigita tutmonda aŭtoritato. Gi ankaŭ fontas eh ha nekapabho de grandskale sensciaj kaj subpremataj amasoj, khare esprimi sian sopiron ah nova ordo, en kiu ihi povos vivi en paco, harmonio kaj bonstato kun ha tuta homaro.
La eksperimentaj paoj direkte ah monda ordo, precipe depost ha Dua Mondrnihito, donas esperigajn signojn. La kreskanta tendenco de grupoj de nacioj ah ha formahigo de rihatoj, kiuj ehbigas ah iii kunhabori en aferoj de komuna intereso, indikas, ke fine Ciuj nacioj povas venki tiun Ci parahizon. La Asocio de Sudorientaj Aziaj Nacioj, la Karibia Komunao kaj Komuna Merkato, la Centramerika Komuna Merkato. la Konsilio por Reciproka Ekonomia Heipo, la Eŭropaj Komuna oj, la Ligo de Arabaj Statoj, la Organizajo por Afrika Unueco, la Organizao de Amerikaj Statoj, la Sudpacifika Forumo — Ciuj komunaj klopodoj reprezentitaj de tiaj organiza oj preparas la vojon al mondordo.
La kreskanta atento fokusita al keikaj ei la piej profunde radikantaj problemoj de nia pianedo estas piia esperiga signo. Spite al la evidentaj malperfektecoj de Unuiintaj Nacioj, la kvardeko da dekiaracioj kaj konvencioj akceptitaj de tiu Ci organizao, eC kiam registaroj ne estis tre entuziasrnaj en sia sindevigo. donis al ordinaraj hornoj senton pn nova vivimpulso. La Universala Deklaracio pn la Homaj Rajtoj, la Konvencio pn Prevento kaj Puno de la Krimo de Genocido kaj la simiiaj rimedoj por malebiigi Ciajn forrnojn de diskriminacio pro raso, sekso aŭ reiigia kredo; respekti la rajtojn de infanoj; protekti ciujn personojn kontraŭ torturo; elradiki malsaton kaj subnutritecon; utiligi sciencan kaj teknikan progreson favore al paco kaj bonstatigo de la homaro — Ciuj Ci tiuj entreprenoj, se kurae reaiigataj kaj plilarigataj, venigos la tagon, kiam la fantomo de miiito perdis sian povon regi ia intern aciajn riiatojn. Ne estas necese emfazi ia gravecon de ia temoj pntraktitaj de tiuj dekiaracioj kaj konvencioj. Tarnen, keikaj ei tiuj temoj pro sia rekta influo ai la starigo de rnondpaco menitas aidonan komenton.
Rasismo, unu ei la plej ruinigaj kaj obstinaj maibonoj, estas Cefa barilo kontraŭ la paco. Gia praktiko reprezentas ofendon ai ia homa digno tro kruela por esti subtenata sub iu am preteksto. La rasismo prokrastas ia disvoivion de ia senhimaj kapabloj de siaj viktimoj, koruptas siajn praktikantojn kaj maiebligas hornan progreson. La agnosko de ia unueco de ia homaro, efektivigota pere de taŭgaj juraj paoj, devas esti universale apogata, se oni volas solvi tiun Ci problemon.
La troa maiegaieco inter riCuloj kaj mairiCuloj, kiu estas fonto de akuta suferado, konservas la mondon en stato de nestabiieco, kvazaŭ Ce la sojlo al milito. Malmultaj socioj pntraktis tiun Ci situacion efike. La solvo postulas kombinitan aplikon de spiritaj, rnoralaj kaj praktikaj rimedoj. Nova rigardo al tiu Ci prohlemo estas necesa. akompanata de konsultado Ce ekspertoj el lara spektro de fakoj, libera je ekonomia kaj ideologia polemiko kaj inkluzivanta la homojn rekte koncernatajn en ia decidoj ure farendaj. Temas pn problemo, kiu estas iigita ne nur kun la neceso Cesigi ekstreman riCecon aŭ mainiCecon, sed ankaŭ kun tiuj spinitaj veroj, kies kompreno povas estigi novan universaiisman sintenon. La fortikigo de tia sinteno estas en si mem unu ella Cefaj partoj de la soivo.
Senbrida naciismo, distinge de sana kaj iegitima patriotismo, devas cedi al pll iara iojaieco. al la arno al la homaro kiel tuto. Bah‘u‘llдh dekiaris: “La tero estas nur unu lando, kaj la homaro estas iaj civitanoj.“ La koncepto de mondcivitaneco estas rekta rezulto de ia §rumpado de la mondo, dank‘ al scienca progreso, en ununuran najbarecon kaj de la nedisputebia interdependeco de ia nacioj. Arno al Ciuj popoioj de la rnondo ne ekskiudas arnon ai la propra iando. En mondskaia socio la avantao de parto estas piej bone certigita per progresigo de la avantago de la tuto. Nunaj internaciaj aktivecoj cl diversaj karnpoj, kiuj kontribuas al reciproka sirnpatio kaj sento de soiidareco inter la popoLoj, bezonas vastan pliigon.
Reiigia kvereiado estis, tra ia tuta histonio, kaŭzo de sennombraj miiitoj kaj konfliktoj, Cefa malheipiio al progreso, kaj i Ciam ph farias naŭzao por hornoj eh Ciaj kredoj kaj por nekredantoj. La anoj de Ciuj religioj devas akcepti fronti la fundamentajn demandojn, kiujn tiu Ci rnalpaco starigas, kaj trovi kharajn respondojn. Kiel solvigu la diferencoj inter iii en teorio kaj en praktiko? La religiaj gvidantoj de la hornaro estas konfrontitaj kun ia defio, konsideri, kun koroj pienaj de ha spirito de kompato kaj deziro ai ha vero, la mizeron de la homaro kaj demandi sin, Cu ne eblas, en humileco antaŭ ihia Cionpova Kreinto, submergi siajn teologiajn diferencojn en grandanima spirito de reciproka induigo, kio permesos al iii kunagadi por la progresigo de homa interkomprenigo kaj paco.
La emancipigo de la viririo. atingo de plena samrajteco inter la seksoj, estas unu ei la piej gravaj, kvankam maipii agnoskitaj, antaŭkondicoj por la paco. La rifuzo de tiu egaieco estas maijust4o kontraŭ unu duono de la homaro kaj estigas en viroj malutiiajn sintenojn kaj kutimojn, kiuj estas portataj ei la famiiio al la laborloko, en la poiitikan vivon kaj fine en la internaciajn riiatojn. Ekzistas neniaj kialoj, nek moraiaj, nek praktikaj aŭ bioiogiaj, kiu povus pravigi tian rifuzon. Nur kiam la virinoj estos akceptitaj kiel pienrajtaj partneroj en Ciuj kampoj de homa aktiveco, kreigos morala kaj psikoiogia klimato, en kiu internacia paco povas kreskadi.
Universala edukado, en kies servo staras jam armeo da sindediCaj homoj ei Ciuj kredoj kaj nacioj, bezonas ia piej grandan suhtenon. klun la registaroj de la mondo povas provizi. Car nescio estas sendube la Cefa kaŭzo de dekadenco kaj pereo de popoloj kaj de pludaŭro de antaŭjugoj. Neniu nacio akiros sukceson, se giaj civltanoj ne ricevas edukon. Manko de rimedoj limigas la ebiecon de muitaj nacioj plenumi tiun Ci bezonon kaj devigas al starigo de prioritatoj. La koncernaj decidohavaj instancoj agus sage, se iii donus Cefan prioritaton al ia edukado de virinoj kaj knabinoj, Car guste pere de kieraj patrinoj kicreco povas disvastigi plej efike tra la socio. En akordo kun la postuloj de nia epoko, la instruado de ia koncepto de mondcivitaneco devus esti konsiderata ankaŭ kiel elemento de ia regula edukado de Ciu infano.
Fundamenta manko de interkomunikado inter popoioj serioze subfosas la strebon al monda paco. Adopto de internacia helplingvo konsiderinde kontribuos al la soivo de tiu Ci problemo kaj postulas urgegan priatenton.
Du Cefaj punktoj devas csti emfazitaj en tiu Ci kunteksto. Unu estas, ke la Cesigo de milito ne simple estas afero de subskribo de traktatoj kaj protokoloj; gi estas kompleksa tasko, kiu necesigas novan fljjfl de rcciprokaj sindevigoj por solvi problemojn. kiuj kutime ne estas rilatigitaj al la klopodoj pn paco. Bazita sole sur politikaj interkonsentoj, la idco de kolektiva sekurcco estas himero. La alia punkto estas, ke la Cefa defio cn la traktado de problemoj de paco estas lcvi la debaton ai la niveio de principoj kaj ne resti Cc pura pragmatismo. Car, esence, paco ckfloras ei intcrna stato subtenata de spirita aŭ morala sinteno, kaj estas Cefe pere de veko de tiu Ci sinteno, ke ebios trovi daŭrajn solvojn.
Ekzistas spiritaj principoj, aŭ — kiel aiiaj atas din — homaj valoroj, per kiuj eblas trovi solvojn por kiu ajn socia problemo. Ciu bonintenca grupo povas generale eipcnsi praktikajn solvojn por siaj problemoj, sed bonaj intcncoj kaj praktikaj scioj kutimc ne sufiCas. La escnca merito de spiritaj principoj estas, ke iii ne nur ofertas perspektivon harmoniantan kun la vera karaktero de la homo, sed ankaŭ peras sintenon, impeton, volon kaj aspiron, kiuj faciiigas la malkovron kaj plenumon de praktikaj paoj. La tatestroj kaj Ciuj aŭtoritatuloj agus taŭgc en siaj kiopodoj al la solvo de la problemoj, sc iii unue idcntigus la koncernajn principojn kaj akccptus ihn kiel gvidiiojn.
III
La Cefa demando solvenda estas, kiel la hodiaŭa mondo kun giaj rigidaj konfliktostrukturoj povus angigi en mondon, kie regas harmonio kaj kunlaboremo.
Tutmonda ordo povas esti fondita nur sur neskuebla konscio pn la unueco de la homaro, spirita vero konfirmita de Ciuj homsciencoj. Antropologio, fiziologio kaj psikoiogio rekonas nur unu homan specion, kvankam senfine varian laŭ la malCefaj fenomenoj de ha vivo. La agnosko de tiu Ci vero postulas forlason de antaŭjugoj — antaŭjugoj de Ciuj specoj — pn raso, klaso, haŭtkoloro, kredo, nacio, sekso, grado de rnateria civilizacio, Cio, kio ebligas al la hornoj konsideri sin superaj al aliaj.
Rekono de la unueco de la hornaro estas la Cefa baza kondiCo por la reordigo kaj administrado de la mondo kiel unu lando, kiel la hejmo de la homaro. Universala akcepto de tiu Ci spirita principo estas esenca por Ciu sukcesa klopodo pn starigo de mondpaco. Tial tiu Ci principo devus esti proklamata mondskale, instruata en lernejoj kaj klarigata en Ciu nacio kiel preparo por la organika ango en la socio, kiun gi implicas.
El la Bahaa vidpunkto. la agnosko de la unueco de la homaro “postulas ne malpli ol la rekonstruo kaj la malarmado de la tuta civilizita mondo — mondo, organike unuinta en Ciuj esencaj aspektoj de gia vivo, gia politika funkciado, gia spirita aspiro, giaj komerco kaj financo, giaj skribo ka lingvo, kaj tarnen senlima en la diverseco de la naciaj karakterizajoj de giaj federaj unuoj.“
En siaj klarigoj pn la implicoj de tiu Ci centra principo, Shoghi Effendi, la Gardanto de la Bahaa Kredo, komentis en la jaro l93l: “Neniel celante la renverson de la ekzistantaj fundamentoj de la socio, gi klopodas plilargigi gian bazon, ahformi giajn instituciojn en maniero harmonianta kun la bezonoj de konstante angiganta mondo. Gi ne povas konflikti kun legitimaj fidelecoj, nek subfosi fundarnentajn lojalecojn. Gia intenco estas nek estingi la flamon de sana kaj inteligenta patriotismo en la koro de la homoj, nek aboli la principon de nacia aŭtonomio, tiel esenca, kiam la malbonoj de troa centralismo devas esti evitataj. Gi nek ignoras la diversecon de genta deveno, de klimato, de historio, de lingvo kaj tradicio, de pensado kaj kutimoj, kiuj diferencigas la popolojn kaj naciojn de la mondo, nek gi klopodas subpremi gin. Gi alvokas al ph granda lojaleco, al ph forta aspiro, ol iu ajn alia, kiu iam anirninstigis la homan mondon. Gi insistas pn la submeto de naciaj impulsoj kaj interesoj sub ha neprajn bezonojn de unuigita mondo. Gi rifuzas unuflanke ha troan centrahismon kaj ah- flanke malaprobas Ciujn strebojn al unuformeco. Gia moto estas unueco en diverseco.“
La atingo de tiaj celoj necesigas diversajn §tupojn en ha gustigo de naciaj politikaj sintenoj, kiuj nuntempe tuas anarkion pro manko de klare difinitaj legoj aŭ generale akceptitaj kai efektivigeblaj principoj por reguhigo de la interpopolaj rilatoj. La Ligo de Nacioj, la Unuigintaj Nacioj kaj la multaj organizajoj kaj konvencioj kreitaj de ihi sendube kontribuis al mihdigo de kelkaj negativaj konsekvencoj de internaciaj konfiiktoj, sed ihi montrigis nctaŭgaj malebhigi militon. Fakte ekflamis dekoj da militoj depost la Dua Mondmilito, kaj kelkaj ankoraŭ furiozas.
La Cefaj aspektoj de tiu Ci problcrno ekaperis jam en la l9a jarcento, kiarn Bahб’u’llбh unuafojc prczentis siajn proponojn por starigo de mondpaco. La principon de kolcktiva sekureco ii klarigis en siaj mcsagoj al la regantoj de la mondo. Shoghi Effendi komentis liajn proponojn jenamaniere: “Kion alian tiuj Ci gravaj vortoj povas signifi oh ha atcntigo pn ha necvitebla limigo de absoluta nacia suvereneco, kiel nepre ncccsa unua pao ah ha konstruo de la cstonta Fcderacio de Ciuj nacioj de ha mondo la formo de mohda Superstato devas esti disvolvita, je kies favoro Ciuj nacioj de la mondo volontc ccdos Cian pretcndon por multi. certajn rajtojn starigi impostojn kaj Ciujn rajtojn teni armadon, krom tiuj por sekurigi intcrnan ordon en siaj tcritorioj. Tia tato dcvos cntcni cn siaj kadroj Intcrnacian Ekzekutivon adekvatan por trudi phcjsupcran kaj ncrczisteblan aŭtoritatccon ah Ciu kontraŭstarcrna membro de ha komunurno; Mondparlamenton, kies mcmbroj estos clektitaj de la popoloj de ties landoj kaj kies elekto estos konfirmita de la respektivaj registaroj; kaj Phejsuperan Korturnon, kies jugdccidoj havos higan vahidecon, eC en tiuj kazoj kiarn ha partioj ne konsentis hibcrvolc subrncti sian kazon al gia jurisdikcio.
Tutmonda komunumo, en kiu Ciuj ekonomiaj bariloj estos por Ciam disrompitaj kaj la mterdependeco de kapitalo kaj laboro definitive rekonita; en kiu la brukriado de religia fanatikeco kaj disputado estos por Ciam silentigita; en kiu la flamo de rasa malamikeco estos fine estingita; en kiu unu sola kodo de internacia juro — rezulto de sage pripensataj decidoj de la federaciaj reprezentantoj de la mondo — havos kiel sankcion tujan kaj devigan intervenon de la kunigitaj fortoj de la federacianoj; kaj fine mondkomunumo, en kiu la furiozo de kaprica kaj militema naciismo estos angita en daŭran konscion pn mondcivitaneco — jen aspektas, en siaj Cefaj linioj, la Ordo anticipita de Bahб’u’llбh, Ordo konsiderota kiel la plej nobla frukto de mairapide maturiganta epoko.“
Pn la efektivigo de tiuj perspektivoj Bahб’u’llбh diris: “Devas veni la tempo, kiam la nepra neceso por okazigo de vasta, Cioampleksa kunveno de homoj estos universale rekonita. La regantoj kaj regoj de la tero nepre devas Ceesti gin, kaj, partoprenante giajn interkonsiligojn, iii devas priparoli tiajn vojojn kaj rimedojn, kiuj kondukos al la monda Plcjgranda Paco inter la homoj.”
La kurago, la decidemo, la pura motivo, la senegoisma arno de unu popolo al la alia — Ciuj spiritaj kaj etikaj kvalitoj necesaj por tiu grandega pao al paco fokusigas en la volo agi. Kaj por veki la necesan volon, oni devas serioze konsideri la realecon de la homo. nome ljan pensadon. Kompreni la gravecon de tiu Ci potenca realeco signifas samtemp konscii pn lд socia neceso efikigi gian unikan valoron pere de sincera, senpasia kaj amika interkonsiligo kaj agi surbaze de la rezultoj de tiu Ci procczo. Bahд‘u‘llh insiste atentigis pn la alta valoro kaj nepra neceso de interkonsiligo por la ordigo de la homaj aferoj. Li diris: “Interkonsiligo kreas ph profundan konscion kaj angas konjekton en certecon. Gi estas brila lumo, kiu en obskura mondo montras la vojon kaj donas gvidon. Por Cio ekzistas kaj plu ekzistos nivelo de perfcktcco kaj matureco. La matureco de la dono de kompreno manifestigas per interkonsiligo.“ Guste la klopodo atingi pacon pere de la interkonsihiga agado, kiun Ii proponis, povas liberigi tiel sanigan spiriton inter la popoloj de ha tero, ke nenia potenco sukcesus kontraŭstari la finan, triumfan rezulton.
Pri la agadrnanieroj de tiu Ci universala kunveno, ‘Abdu’l-Bahб, la filo de Bahб’u’llбh kaj rajtigita interpretanto de liaj instruoj, proponis ha jenon: “Iii devos fan ella Movado por Paco temon de generala interkonsiligo, kaj strebi per Ciuj siaj fortoj starigi Unuigon de la nacioj de ha mondo. Ihi devos fan devigan traktaton kaj interligon, kies kondiCoj cstu sagaj, nerompeblaj kaj firmaj. Iii devos proklami gin ah ha tuta mondo kaj akiri por gi la aprobon de la tuta homa raso. Tiu Ci supera kaj nobla entreprcno — la vera fonto de paco kaj bonfarto de la tuta mondo — cstu konsidcrata kiel sankta de Ciuj, kiuj logas surtere. Ciuj fortoj de ha homaro devas esti mobilizitaj por ccrtigi ha stabilecon kaj daŭron de fiu Ci Plejgranda Intcrligo. En tiu Ci universala Pakto, la ckstremoj kaj limoj de Ciu nacio cstu klare fiksitaj, ha principoj, sur kiuj bazigas la interrilatoj de la registaroj, neangeble difinitaj, kaj Ciuj internaciaj interkonsentoj kaj sindevigoj certigitaj. Same, ha grandeco de la armado de Ciu registaro cstu strikte limigita, Car sc oni permesus kreskadon de la militpreparoj kaj -fortoj al iu nacio, tio kaŭzus la suspektojn de ha aliaj. La fundamcnta principo de tiu Ci solena Pakto devus csti fiksita tiamaniere, kc, se iam iu registaro rompus ian gian kondiCon, Ciuj registaroj de la mondo devus elpai kaj redukti gin ah totala submetigo — ne, la tuta horna gento devus decidigi detrui tiun registaron per Ciuj disponeblaj fortoj. Se i tiu plej granda cl Ciuj kuraciloj cstus aplikita ah ha malsana korpo de la mondo, gi certe rcsanigus de siaj malsanoj kaj eterne restus bonfarta kaj sckura.“
La okazigo de tiu potenca kunvcno jam tro prokrastigis.
Tutkore ni alvokas la gvidantojn de Ciuj nacioj ehuzi tiun Ci oportunan horon kaj neancelebhc elpai por arangi tiun Ci universalan kunvenon. Ciuj fortoj de ha historio urgas la homan rason al tiu Ci ago, kiu markos por Ciam ha aŭroron de gia dclonge atcndata matureco.
Ĉu ne Unuiĝintaj Nacioj, kun plena apogo de siaj tatojmembroj, strebu al la aitaj celoj de tia giora evento?
Ke viroj kaj virinoj, gejunuloj kaj infanoj eie rekonu la eternan valoron de tiu necesega ago por eiuj popoloj kaj ievu siajn voeojn en plena konsento! Vere, estu la nuna generacio tiu, kiu maifermos tiun gioran etapon en la evolu de la socia vivo sur nia planedo!
IV
La optimismo, kiun ni sentas, fontas ei vizio, kiu transpasas ia esigon de miiito kaj le kreon de instancoj por intern acia kuniaboro Daŭra paco inter ia nacioj estas esenca stadio, sed ne, kiel Bahб’u’llбh konfirmas, la finfina celo en la socia evoluo de la homo. Super ia armistico, al kiu ia homaro estas perfortigita pro timo de la atoma infero, super la politika paco, pn kiu maivolonte konsentas suspektemaj rivaiantaj nacioj, super ia pragmataj arangoj pn sekureco kaj kunekzistado, super la multaj klopodoj de kunlaboro, kiun ebligas tiuj paoj, trovias ia plej alta celo: la unuigo de eiuj homoj de la mondo en unu universala familio.
Malkonkordo estas dangero, kiun la nacioj kaj popoloj de la mondo ne povas elteni ph longe; la konsekvencoj estas tro teruraj por kontempladi. tro evidentaj por bezoni jun klangon. “La bonfarto de ha homaro“, skribis Bahд‘u‘hhдh antaŭ ph ol unu jarcento, “gia paco kaj sekureco estos neatingeblaj, se ia uriueco ne estos firme establita.“ Observante ke “ha tuta homarq gemas, sopiregas ah gvido ah unteco, kaj ah la Cesigo de sia j arcenta martireco“, Shoghi Effendi plu. komentis, ke: “Unuigo de ha tuta homaro estas a karaktenizao de la nivelo, ah kiu ha homasocio nun proksimigas. La.unueco de la famihio, de ha tribo, de ha civito kaj de la nacio estis sukcese alstrebataj kaj plene atingitaj. Tutmonda unueco estas la echo, ah kiu torturita homaro nun aspiras. Ea konstruado de nacioj atingis sian finon. La anarkio, akompananta la §tatan suverenecon, proksimias al kriza kulmjno. Morido maturianta devas senii je tiu fetiCo, rekoni ha unuecon kaj tutecon de ha homaj interniatoj kaj konstrui unufoje por Ciam ha organismon, kiu plej konvene reprezentas tiun Ci fundamentan principon de gia vivo.”
Ĉiuj hodiaŭaj fortoj de angigo konfirmas tiun Ci vidpunkton. La pruvoj estas ekkoneblaj je ha multaj j am cititaj ekzemploj de favoraj signoj pn mondpaco ei la nuntempaj internaciaj movadoj kaj disvolvigoj. La armeo ei viroj kaj virinoj ei praktike Ciu kulturo, raso kaj nacio de ha tero, kiuj deoras en la diversaj instancoj de Unuiintaj Nacioj, reprezentas tutmondan “Civilan Servon“, kies imprcsaj faroj klare montras ha altan gradon de kunhaboro, kiu estas atingebha eC en senkuragigaj cirkonstancoj. Dezirego ah unueco, kvazaŭ spirita printempo, strebas sin esprimi per nenombrebiaj internaciaj kongresoj, kiuj kunvenigas homoj n cl phej diversaj fakoj. Gi animas ha ahvokojn por internaciaj projektoj rihatc ah infanoj kaj gejunuhoj. Fakte gi estas la vera fonto de ha rimarkinda ekumenisma movado, kiu ajne nerezisteble ahtiras ha anojn de historie antagonismaj rchigioj kaj scktoj unuj al ha ahiaj. Kune kun ha kontraŭa tendcnco al mihito kaj singiorigo, kiun i scnCesc kontraŭbatahas, ha impulso al monda paco cstas unu eh ah elstaraj karaktcnizaoj de ha vivo sur nia pianedo en ha finaj jaroj de ha 20a jarcento.
La sperto de la Bahaa komunumo povas esti konsiderata kiel ckzemplo por tiu Ci ampicksiganta unueco. Gi estas komunumo de Cirkaŭ tri aŭ kvar mihionoj da homoj eh muitaj nacioj, kuhturoj, klasoj kaj krcdoj, kiuj cngagigas en phcj diversspecaj aktivccoj servantaj al ha spinitaj, sociaj kaj ekonomiaj bezonoj de ha popohoj en muhtaj landoj. Gi cstas unueca socia organismo, repnezcntanta ha diversecon de ha homa famihio, prizorganta siajn afcrojn per sistemo de komunc akccptitaj pnincipoj de intcrkonsihigo kaj estimanta cgale Ciujn grandajn chverojn de la dia gvjdo en la homa historio. Gia ekzisto estas plua konvinka pruvo por ha rcaiigebho de ha vizio de ĝia Fondinto pn unuigita mondo, plua evidentigo, ke la homaro povas vivi kiel universala socio, indiferente kiuj defioj akompanos gian maturigon. Se la sperto de la Bahaanoj povas iel kontribui al la fortikigo de la espero pn la unueco de la homa raso, ni volonte ofertas gin kiel studindan modelon.
Pripensante la ekstreman gravecon de la tasko, kiu nun defias la tutan mondon, ni klinas niajn kapojn en humileco antaŭ la respektinda majesto de la dia Kreinto, Kiu en Sia senfina arno kreis la homaron ella sama radiko; nobligis la juvelan realecon de la homo; honorigis gin per intelekto kaj sago, nobleco kaj senmorteco; kaj donis al la homo “la unikan distingon kaj kapablon ekkoni Lin kaj ami Lin“, kapablecon, kiu “devas esti konsiderata kiel la krea impulso kaj la Cefa celo de la tuta kreado.“
Ni estas firme konvinkitaj, ke Ciuj homoj estis kreitaj por “antaŭenigi Ciam progresantan kulturon“; ke “estas rnaldigne por la homo vivi kiel la bestoj sur la kampo“; ke la virtoj konvenantaj al la horna digno estas fidindeco, indulgemo, karitato, kornpato kaj boneco al Ciuj homoj. Ni rekonfirrnas nian konvinkon, ke “ja potencialoj, kiu respondas alla homa tupo, la plena rnezuro de ha destino surtere, la ennaskita aparteco de ha realo, devas senescepte malkaigi en tiu Ci prornesita Tago de Dio,“ Jen la motivoj por nia neancelebla kredo, ke unueco kaj paco estas la atingebla celo, al kiu la homaro strebas.
Dum tio Ci estas skribata, estas aŭdeblaj la atendoplenaj voCoj de la Bahaanoj, spite ah la persekutoj, kiuj ili ankoraŭ suferas en la lando de la naskigo de sia kredo. Per sia ekzernplo de firma espero iii estas atestantoj por ha kredo. ke la tuja rcaligo de tiu jarmiha revo pn paco nun estas, kaŭze de ha transformai efikoj de ha revelacio de Bahб’u’llбh, omamita per ha potenco de dia aŭtoritato. Tiel ni komunikas ah vi ne nur vizion en vortoj: ni citas ha potencon de ha agoj de kredo kaj sinofero; ni diskonigas ha urgan phedon de niaj samrehigianoj Cie por paco kaj unueco. Ni higigas kun Ciuj, kiuj estas la viktimoj de agreso, Ciuj, kiuj sopiras Cesigon de batahado kaj mahkon kordo, Ciuj, kies sindediCo je ha principoj de paco kaj mondordo akcelas ha nobhajn celojn, por kiuj ha homaro estis kreita de la Cionama Kreinto.
Sincere dezirante ah vi partoprenon en ha ferv‘oro de nia espero kaj en ha profundeco de ni konfido, ni volas citi ha emfazan promeson de Bahб’u’llбh: “Tiuj teruraj bataloj, tiuj detruaj rnilitoj Cesos kaj ha ‘Plejgranda Paco’ venos.“
La Universala Domo de Justeco
Unu komuna Kredo
Publikaĵo de la Bahaa Mondcentro
One Common Faith
verkita kaj eldonita nome de La Universala Domo de Justeco
Bahaa Mondcentro, Haifa 2005
Esperantlingva traduko el la angla originalo
Bahaa Esperanto-Ligo
Eppsteiner Str. 89, DE-65719 Hofheim-Langenhain
T +49-(0)6192-9929-16; F +49-(0)6192-9929-99
bel@bahai.de – www.bel.bahai.de
© Bahaa Esperanto-Ligo
Hofheim-Langenhain, 2008
M
ultkiale oni povas fidi ke la historia periodo nune malfermiĝanta estos multe pli akceptema por klopodoj disvastigi la mesaĝon de Bahб’u’llбh ol estis la jarcento ĵus finiĝinta. Ĉiuj signoj indikas ke profunda ŝanĝiĝo de la homa konscio survojas.
2 Komence de la dudeka jarcento materiisma interpretado de la mondo estis tiom komplete disvastiĝinta ke ĝi fariĝis la dominanta monda kredo pri la direktiĝo de la socio. La elformiĝado de tiu ĉi ideologio tiel perforte tordis la civilizadon de la homa naturo ke ĝi elpuŝiĝis el la orbito kiun ĝi estis sekvinta dum jarmiloj. Por multaj okcidentuloj la Dia aŭtoritato, kiu ĉiam estis la fokuso de orientiĝo, ŝajnis – kiel ajn malsamis la interpretadoj – simple dissolviĝinta kaj malaperinta. Grandskale nun estis ankoraŭ la individuo libera teni kun la mondo transcendanta la materian ekzistadon iun ajn rilaton pri kiu ĝi kredis ke konektus la vivon al ĝi. Sed la socio kiel tuto kun kreskanta konfido antaŭenpaŝis separante sin de dependo je tia koncepto pri la universo – koncepto kiun de nun oni konsideris en la plej bona kazo fikcio kaj aliekstreme opio. La homaro estis preninta sian sorton en la propran manon. Per racia eksperi-mentado kaj diskurso ĝi estis solvinta – tiel almenaŭ oni kredigis al la popolamasoj – ĉiujn fundamentajn problemojn de la socia disvolviĝado.
3 Tiun ĉi sintenon fortikigis la supozo ke la valoroj, idealoj kaj disciplinoj kultivitaj tra la jarcentoj estus nun firme fiksitaj kaj daŭraj ecoj de la homa naturo. Necesus nur ankoraŭ ilin plu rafini per edukado kaj plifortigi per leĝdonado. La morala legacio de la pasinteco estis simple tio: la netuŝebla heredaĵo de la homaro – bezonanta neniajn pliajn religiajn intervenojn. Estis koncedite ke sendis-ciplinaj individuoj, grupoj aŭ eĉ nacioj daŭre minacus la stabilecon de la socia ordo kaj necesigus korektadon. La universala civilizacio, al kies elformiĝo la fortoj de la historio estis kondukintaj la homaron, disvolviĝadus senresiste, inspirita de sekularaj konceptoj. Kiel la feliĉo de la homoj estis konsiderata la natura rezulto de pli bona sano, pli bona nutraĵo, pli bona edukado, pli bonaj vivkondiĉoj – kaj la realiĝado de tiuj ĉi evidente dezirindaj celoj ŝajnis nun atingebla por socio tute fokusita je ilia efektivigado.
4 Tra tiu mondoparto tamen kie vivas la plejmulto de la monda loĝantaro facilanimaj anoncoj ke „Dio mortis“ preterpasis plejparte nerimarkite. La sperto de la homoj en Afriko, Azio, Latinameriko kaj Pacifikio delonge estis konfirm-inta ilian konvinkon ke ne nur estas la homa naturo profunde influata per spiritaj fortoj sed ke ĝia identeco mem estas spirita. Sekve religio daŭris funkcii, kiel ĉiam tiel estis, kiel la fina aŭtoritato de la vivo. Kaj kvankam tiun ĉi konvinkon ne rekte trafis la ideologia revolucio okazanta en la Okcidento, la lasta tamen ĝin efike marĝenigis almenaŭ en la kampo de la interrilatoj inter popoloj kaj nacioj. Dogma materiismo, penetrinta kaj kaptinta ĉiujn signifajn centrojn de potenco kaj scio tutmonde, certigis al si ke restis al neniuj rivalaj voĉoj la eblo defii strebojn de tutmonda ekonomia ekspluatado. Al la kultura damaĝo jam kaŭzita de du jarcentoj da koloniado tiel aldoniĝis agoniiga separo inter la interna kaj la ekstera vivsperto de la trafitaj amasoj – kondiĉo kiu invadis praktike ĉiajn aspektojn de la homa ekzistado. Senigitaj de la kapablo iel vere influi la elformiĝadon de sia estonteco aŭ eĉ nur konservi la moralan bonstaton de siaj infanoj, tiuj ĉi popolamasoj estis ĵetitaj en krizon malsaman sed multrilate eĉ pli detruan ol tiu pli kaj pli afliktanta Eŭropon kaj Nordamerikon. Kvankam kredado tenis sian centran pozicion en la konscio, ĝi tamen montriĝis senkapabla plu efiki la iron de la eventoj.
5 Kiam la dudeka jarcento proksimiĝis al sia fino, ŝajnis tial nenio malpli probabla ol subita releviĝo de la religio kiel temo kun decida kaj tutmonda signifo. Tamen, tio estas ĝuste kio nun okazas en la formo de ondo da timo kaj malkontento – ankaŭ se plejparte nur svagas la konscio pri la spirita vakuo ĝin kaŭzinta. Pratempaj sektaj konfliktoj, evidente surdaj je pacienca diplomatia arto, releviĝas pli virulente ol iam antaŭe. Temoj el la sanktaj skriboj, nerealaj fenomenoj kaj teologiaj dogmoj, kiuj ĝis antaŭ nelonge estis elmensigitaj kiel relikvoj de epoko malklera, nun ree trovas sin solene, ofte senkritike esplorataj en influhavaj medioj. En multaj landoj la religiaj konfesoj transprenas novan kaj decidan signifon je la kandidatiĝoj por politikaj oficoj. Tiu mondo, kiu supozis ke per la falo de Berlina Muro aŭroris epoko de internacia paco, estas nun avertata ke ĝi troviĝas en milito de civilizacioj kies difiniaj trajtoj estas nepacigeblaj religiaj antipatioj. Libro-vendejoj, magazinaj kioskoj, hejmpaĝoj kaj bibliotekoj penas kontentigi evidente nesatigeblan publikan apetiton je informoj pri religiaj kaj spiritaj temoj. La eble plej insista faktoro kaŭzanta tiun ĉi ŝanĝiĝon estas la hezito rekoni ke ne ekzistas kredinda anstataŭanto por religia kredo kiel forto kapabla generi memregadon kaj restarigi sindevigon al morala konduto.
6 Preter la atento, kiun formala religio ree akiras, reviviĝas vasta spirita serĉado. Esprimiĝanta plej kutime kiel strebadoj trovi personan identecon transcendantan nure fizikan, tiu evoluo nutras tre variajn klopodojn kaj pozitivajn kaj negativajn. Unuflanke la strebadoj al justeco kaj la apogado de la provoj starigi internacian pacon tendencas krome veki novan konscion pri la rolo de la individuo en la socio. Simile, kvankam fokusita je la mobilizado de subtenado por ŝanĝoj je la sociaj decidfaraj procedoj, movadoj kiel la ekologia kaj la feminisma instigas al rekonsiderado de memperceptoj kaj vivceloj. Novdirektiĝo okazanta en ĉiuj religiaj komunumoj estas la kreskanta transiro de kredantoj el tradiciaj branĉoj de sia origina kredo al sektoj donantaj prioritaton al la spirita serĉado kaj persona spertado de siaj membroj. Je la mala poluso eksterteraj vidaĵoj, mem-malkovraj praktikoj, retiriĝoj al sovaĝejoj, karismaj ekzaltiĝoj, variaj Nov-Epokaj entuziasmoj, kaj la konscionlevanta efiko atribuata al narkotikaĵoj kaj halucinaĵoj altiras adeptojn ege pli multnombrajn kaj pli diversecajn ol iam ajn siatempe spiritualismo aŭ teozofio sukcesis altiri je simila historia turnopunkto antaŭ jarcento. Por bahaano la dismultiĝo eĉ de kultoj kaj praktikoj, kiuj eble ĉe multaj vekas antipation, estas unuavide indiko por la evidento entenata en la praa rakonto pri Maĵnun, kiu kribris la polvon serĉante sian amatan Lejli kvankam konscia ke ŝi ja estas pura spirito: „Serĉadas ŝin mi ĉie ajn, ke bonŝance ie ajn mi ŝin trovos.“ [10]
L
a revekiĝinta interesiĝo pri religio evidente ankoraŭ tute ne atingis sian kulminon – rilate nek la eksplicite religiajn nek la malpli difineblajn spiritajn manifestiĝojn. Male. La fenomeno estas produkto de historiaj fortoj konstante pli impetiĝantaj. Ilia komuna efiko estas eroziado de tiu certeco, kiun la dudeka jarcento heredis al la mondo, nome ke la realo estas fine nenio alia ol sole materia ekzistado.
8 La plej evidenta kialo por tiaj novpritaksadoj estas la bankroto de la materiisma entrepreno mem. Dum pli ol cent jaroj la ideo de progreso estis identigata kun ekonomia evoluo kaj kun ĝia kapablo generi kaj formi socian pliboniĝadon. Ekzistantaj opiniaj diferencoj ne defiis tiun mondpercepton mem sed nur unuopajn konceptojn pri kiel plej bone atingi ĝiajn celojn. Ĝia plej ekstrema formo, la fera dogmo de „scienca materiismo“, provis reinterpreti pere de siaj stretaj nocioj ĉiun aspekton de la historio kaj homa evoluo. Kiaj ajn homamaj idealoj eble inspiris iujn el ĝiaj fruaj favorantoj – la ĝenerala konsekvenco estis la starigo de totalismaj reĝimoj pretaj uzi ajnajn, ankaŭ perforte devigajn rimedojn por reguligi la vivojn de la de ili regataj malfeliĉaj popoloj. La altentenata celo uzata por pravigi tian misuzon estis la kreado de novspeca socio kiu garantius ne nur liberigon el povreco sed ankaŭ kontentigon de la homa spirito. Fine, post ok jardekoj da daŭre pliiĝanta stultaĵo kaj brutalo, kolapsis la tiumovada aspiro gvidi al la estonteco de la homaro.
9 Aliaj sistemoj de socia eksperimentado ja rifuzis utiligon de malhomecaj metodoj sed tamen derivis sian moralan kaj intelektan impeton el same limigitaj konceptoj pri la ekzistado. Enradikiĝis la opinio ke, ĉar homoj estus esence egoismaj aktoroj rilate al sia ekonomia bonfarto, la konstruado de justaj kaj prosperaj socioj certigeblus per iu aŭ alia sistemo priskribita kiel moderniga. La finaj jardekoj de la dudeka jarcento tamen dronis sub peziĝanta ŝarĝo kiu evidentigis la malon: la kolapso de la familia vivo, daŭre multiĝantaj krimoj, misfukciantaj edukaj sistemoj kaj tuta katalogo da aliaj sociaj malsanoj memorigas la tristan averton de Bahб’u’llбh pri la minacanta kondiĉo de la homa socio: „Tia estos ĝia sorto ke malkovri ĝin nun ne konvenus nek decus.“[11]
10 La sorto de tio kion la mondo eknomis socia kaj ekonomia evoluado ne lasas dubon ke eĉ la plej idealismaj motivoj ne kapablas korekti la fundamentajn difektojn de materiismo. Naskiĝinta el la postmilita kaoso de la Dua Mondmilito „evoluado“ fariĝis la multe plej vasta kaj plej ambicia kolektiva entrepreno kiun iam ajn la homaro provis realigi. Ĝiaj homamaj motivoj samgrandis kiel ĝiaj enormaj materiaj kaj teknikaj investoj. Kvindek jarojn poste, dum agnoskendas la impresaj rezultoj de evoluado, la entrepreno, se juĝi ĝin laŭ siaj propraj normoj, devas esti konsiderata kiel senkuraĝiga malsukceso. Tiu ĉi kolektiva fortostreĉo ekiĝinta kun tiel altaj esperoj ne nur ne sukcesis malgrandigi la breĉon inter la bonfarto de la eta parto de la homaro ĝuanta la avantaĝojn de moderneco kaj la larĝaj popolamasoj troviĝantaj en la marĉo de senespera malriĉeco – ĝi devis observi kiel male tiu breĉo plivastiĝis al abismo.
11 La konsumisman vivstilon, la nuntempe pro manko de io alia postrestinta heredanto de la materiisma evangelio de la plibonigado de la homaj aferoj, ne ĝenas la efemera karaktero de la ĝin inspirantaj celoj. Por la eta minoritato, kiu povas ilin al si permesi, la avantaĝoj estas tujaj kaj ĝi ne vidas la neceson ilin pravigi. Aŭdaciĝinta pro la disfalo de tradicia moralo, la antaŭeniĝo de la nova kredo esence estas nenio alia ol la triumfo de animalaj impulsoj, instinktaj kaj blindaj kiel manĝemo, kaj nune senkatenitaj el la restriktoj de transnaturaj sankcioj. Ĝia plej evidenta viktimo estas la lingvaĵo. Inklinoj, iam ĝenerale riproĉataj kiel morale misaj, mutaciis al antaŭkondiĉoj por socia progreso. Ego-ismo fariĝis aprezata komerca resurso; mensogado sin reinventis kiel publika informado; diversspecaj perversoj senhonte arogas al si la statuson de homrajto. Kamuflitaj sub respektivaj eŭfemismoj akiras avaro, avido, nenifaro, orgojlo – eĉ perforto – ne nur vastan akcepton sed socian kaj ekonomian valoron. Kaj kiel perdis sian sencon la vortoj tiel, ironie, ĝin ankaŭ perdis tiuj materiaj komfortoj kaj atingoj por kiuj la vero estas senzorge ofertata.
12 Klare, la eraro de la materiismo ne estas la laŭdindaj klopodoj plibonigi la vivkondiĉojn sed la etmensa kaj malprava memfido kiu ĝian mision difinis. La graveco de materia prosperado kaj de la scienca kaj teknologia antaŭeniro necesa por ĝin atingi estas temo vaste traktata en la skriboj de la Bahaa Kredo. Tamen, kiel dekomence neeviteblis, el la arbitraj klopodoj separi tian fizikan kaj materian bonfarton disde la spirita kaj morala evoluo de la homaro rezultis la perdo de la lojaleco kaj fideleco de ĝuste tiuj popolamasoj al kiuj pretendas servi la materiisma kulturo. „Atestu kiel la mondon ĉiutage afliktas freŝa katastrofo“, avertas Bahб’u’llбh. „Ĝia malsano proksimiĝas al stato de plena malespero, ĉar la vera Kuracisto estas malhelpata apliki sian kuracilon dum stultaj fuŝuloj konsideratas favore kaj ricevas plenan liberon agi.“ [12]
Ŝ
anĝa forto subfosanta la miskonceptojn pri la realo kaj portinta la homaron en la dudekunuan jarcenton estas, krom la seniluziiĝo pri la promesoj de la materiismo, la tutmonda integriĝo. Sur la plej simpla nivelo tiun konsistigas progresoj komunikteknologiaj kiuj malfermas la vojon al vasta interagado inter la diversaj popoloj sur la planedo. La ĝenerala aliro al informoj, krom faciligi interpersonan kaj intersocian interŝanĝon, transmutacias la historie akumulitan lernadon, kio ĝis antaŭ nelonge estis privilegio rezervita por elitoj, al posedaĵo heredata de la tuta homa familio – sen distingoj laŭ nacio, etno aŭ kulturo. Malgraŭ ĉiaj krudaj maljustecoj konservataj – fakte intensigataj – per la tutmonda integriĝo, ĉiu boninformita observanto devas agnoski ke tiu transformado stimulis repripensadon de la realo. Kaj kun la pripensado venis priduboj: kritike ekzamenatas ĉiaj establitaj aŭtoritatoj, ne plu nur religiaj kaj moralaj, sed ankaŭ registaraj, akademiaj, komercaj, amaskomunikilaj kaj, pli kaj pli, sciencaj.
14 Multe pli rekte ol teknologiaj faktoroj nian pensadon influas la unuiĝo de la planedo. Ne trotakseblas ekzemple la efiko de amasa tutmonda vojaĝado je la elformado de tutmonda konscio. Pli grandaj ankoraŭ estis la konsekvencoj de enormaj migradoj kiujn vidis la mondo dum tiu jarcento kaj duono ek de kiam la Bбb deklaris Sian mision. Milionoj da rifuĝantoj provantaj eskapi perse-kutadon kiel tajdaj ondoj dise inundis aparte Eŭropon, Afrikon kaj Azion. Apud la suferoj kaŭzitaj de tiaj tumultoj ekvideblas la pliiĝanta integriĝo de la mondaj etnoj kaj kulturoj al nova civitanaro de unu sola tutmonda hejmlando. Rezulte ĉiadevenaj homoj devas fronti kulturojn kaj normojn, pri kiuj iliaj antaŭuloj sciis apenaŭ ion aŭ nenion, kaj estas pro tio neeviteble instigataj serĉi komprenon kaj sencon.
15 Ne eblas imagi kia malsama la historio de la pasinta jarcento kaj duono estintus se iu el la gvidaj estroj de la mondaj aferoj, al kiuj sin turnis Bahб’u’llбh, prenintus la tempon pripensadi la mondkoncepton pravigitan per la morala legitimaĵo de ĝia Aŭtoro, legitimaĵo kian ili pretendis alte estimi. Bahaano ne povas pridubi ke la transformadoj anoncitaj en la mesaĝo de Bahб’u’llбh, spite tion ke la mondestroj Lin malatentis, nerezisteble efektiviĝas. Tra kunhavataj malkovroj kaj partoprenado en suferoj de aliaj, nun homoj el diversaj kulturoj malkovras la komunan homaron troviĝantan rekte sub la surfaco el imagitaj identecaj malsamecoj. Ĉu obstine rifuzata en kelkaj socioj aŭ bonvenigata aliloke kiel liberiĝo el sensencaj kaj sufokaj limiĝoj – la sento ke la enloĝantoj de la Tero estas fakte „la folioj de unu arbo“ [13] malrapide fariĝas la normo laŭ kiu estas juĝataj la kolektivaj fortostreĉoj de la homaro.
16 La perdo de kredo je la promesoj de materiismo kaj la akceliĝanta tutmondiĝo de la homa spertado reciproke sin fortigas je tio ke ili vekas novan deziron kompreni la mondon kaj vivon. Bazaj valoroj estas pridubataj; parokaj apartenoj ne plu ligas; iam nepenseblaj postuloj akceptatas. Estas tiu ĉi universala renversiĝo, klarigas Bahб’u’llбh, kiun la skriboj de pasintaj religioj metafore nomis „la Tagon de Resurekto“: „La voko laŭtis kaj la popoloj eliĝas el siaj tomboj kaj leviĝante ĉirkaŭrigardas.“ [14] Preter ĉiaj distaŭz-adoj kaj suferadoj la procezo estas esence spirita: „La brizo de l’ Ĉio-Kompata blovetis kaj estas vigligataj la animoj ene de siaj korpaj tomboj.“ [15]
T
ra la historio la primaraj faktoroj de spirita evoluado estis la grandaj religioj. Por la plejmulto de la tutmonda populacio la skriboj de ĉiu el tiuj kredosistemoj servis, en la vortoj de Bahб’u’llбh, kiel „la Urbo de Dio“ [16], kiel fonto de scio plene ampleksanta la konscion kaj tiel konkera ke ĝi dotis la sincerulojn per „nova okulo, nova orelo, nova koro kaj nova menso“ [17]. Vasta literaturo, al kiu kontribuis ĉiuj kulturoj, atestas pri la transcendado kiun spertis kaj raportis generacioj da serĉantoj. Tra la jarmiloj la vivoj de tiuj respondintaj al la voĉo de l’ Dia inspiris en muziko, arkitekturo kaj aliaj artoj al senspirigaj atingoj senfine eĥantaj al milionoj da iliaj kunkredantoj la spertadon de la animo. Neniu alia forto ekzistanta kapablis eltiri el la homoj kompareblajn kvalitojn heroajn, sinoferajn kaj memdisciplinajn. Socinivele la rezultantaj moralaj principoj ripete tradukiĝis al universalaj leĝaj kodoj reguligantaj kaj levantaj interhomajn rilatojn. El tiu perspektivo la ĉefaj religioj konsistigas la primaran impeton de la civiliza procezo. Aserti alion nur pruvas ignoradon de historiaj evidentoj.
18 Kial, do, tiu ĉi riĉega heredaĵo ne servas kiel la centra bazo por la hodiaŭa revekiĝo de spirita serĉado? Periferie seriozaj provoj faratas cele al reformulado de tiuj instruoj kiuj fundamentis la respektivajn kredojn kun la espero ke tiel ili reakiras altirpovon; sed plejparte tiu serĉado de signifo kaj senco estas difuza, individuisma kaj nekohera. La skriboj tamen ne ŝanĝiĝis; la moralaj principoj entenataj en ili sian validon ne perdis. Neniu sincere turniĝanta al la Ĉielo, kaj persistanta, malsukcesos detekti respondan voĉon en la Psalmoj aŭ en la Upaniŝadoj. Iu ajn nur iome spertanta la Realecon transcendanta tiun ĉi materian realon estos kore tuŝata de la vortoj per kiuj Jesuo aŭ Budho tiel intime parolas pri ĝi. La apokalipsaj vizioj de la Korano plu provizas konvinkan konfirmon al ĝiaj legantoj ke la efektiviĝo de justeco estas kerna Dia intenco. Ankaŭ estas, en siaj esencaj trajtoj, la vivoj de la herooj kaj sanktuloj hodiaŭ ne malpli signifoplenaj ol kiam antaŭ jarcentoj ili estis vivataj. Por multaj religiuloj tial la plej dolora aspekto de la nuntempa civilizacia krizo estas ke la serĉado de vero ne konfide direktiĝas al la bonkonataj vojoj religiaj.
19 La probleme estas, evidente, duflanka: La per racio dotita animo ne nur okupas privatan sferon sed estas aktiva partoprenanto en socia ordo. Kvankam la veroj ricevitaj el la grandaj religioj restas validaj, la ĉiutagaj travivaĵoj de individuo dudekunujarcenta estas tamen neimageble malsamaj ol tiuj kiujn li aŭ ŝi travivintus en iu el la epokoj en kiuj tiu vivgvido estis revelaciita. Demokrataj decidprocedoj ĝisfunde transformis la rilaton de la unuopulo al aŭtoritato. Kun kreskanta konfido kaj sukceso virinoj juste insistas pri la rajto de plena egaleco kun viroj. Sciencaj kaj teknologiaj revolucioj ŝanĝas ne nur la funkciadon de sed ankaŭ la koncepton pri la socio, fakte de la ekzistado mem. Universala edukado kaj eksploda estiĝo de novaj kampoj da kreado malfermas la vojon al ekkonoj kiuj stimulas socian mobilecon kaj integriĝon kaj generas eblecojn al kies plena eluzado kuraĝigas la civitanojn la sekureco garantiata per leĝaro. Hemoblasta esplorado, nuklea energio, seksa identeco, ekologia streso kaj la demando kiel utiligi la financajn rimedojn rezultigas, almenaŭ, sociajn demandojn senprecedencajn. Tiuj, kaj la ceteraj sennombraj ŝanĝiĝoj influantaj ĉiun sferon de la homa vivo, estigis novan mondon da ĉiutagaj ebloj elekti por kaj la socio kaj ĝiaj membroj. Kio ne ŝanĝiĝis estas la neeskapebla bezono elekti kaj decidi – ĉu al bono ĉu al malbono. Jen kie plej klare fokusiĝas la spirita karaktero de la nuntempa krizo, ĉar la plej multaj decidoj necesaj estas ne nur praktikaj sed ankaŭ moralaj. Grandparte tial la perdo de tradicireligia kredo estas neevitebla konsekvenco el la malsukceso trovi en ĝi la gvidadon bezonatan por vivi en la moderno sukcese kaj kun certeco.
20 Dua barilo al restariĝo de la hereditaj kredosistemoj responde al la spirita sopirado de la homaro estas la jam menciitaj efikoj de la tutmonda integriĝo. Sur la tuta planedo homoj edukitaj en certa religia referenckadro abrupte sin trovas en rekta najbareco kun aliaj kies kredoj kaj praktikoj unuarigarde ŝajnas esti tiel malsamaj ke neakordeblas kun la propraj. La diferencoj povas kaŭzi kaj fakte ofte kaŭzas defendiĝemon, flagrantan rankoron kaj akutajn konfliktojn. Tamen, multkaze ja la efiko estas ne tio sed rekonsiderado de transprenitaj doktrinoj kaj ekkuraĝo klopodi komunajn valorojn trovi. Sendube multo el la apogo kiun ĝuas variaj interreligiaj aktivecoj ŝuldiĝas al tiaspecaj reagoj ene de la ĝenerala publiko. Neeviteble el tiaj aliroj rezultas pridemando de tiaj religiaj doktrinoj kiuj malhelpas interamikiĝon kaj interkompreniĝon. Se homoj kies kredo ŝajnas esti fundamente malsama de la propra malgraŭ tio kondukas vivon tiel moralan ke tio meritas admiron – kio do igas la propran kredon supera? Kaj ĉu ne riskas sektecaj sintenoj nur plifortigi nedeziratajn barojn inter individuoj kaj iliaj najbaroj, se, alternative, ĉiuj grandaj religioj dividas kune certajn bazajn valorojn?
21 Tial hodiaŭ malmultaj el tiuj certagrade familiaraj kun tiu situacio tenas la iluzion ke iu el la establitaj religiaj sistemoj de la pasinteco kapablos transpreni la rolon de finfina gvidanto de la homaro tra la problemoj de la moderna vivo – eĉ ne en la neprobabla kazo ke ĝiaj malsamaj sektoj tiucele kuniĝus. Ĉiu unuopa el tiuj kiuj ĝenerale konsideratas kiel sendependa religio trovas sin certaforme modlita per siaj aŭtoritataj skriboj kaj sia historio. Ĉar ili ne povas simple reskulpti sian kredosistemon en maniero legitimebla el la aŭtoritataj vortoj de siaj Fondintoj, ili same ne povas adekvate respondi la multajn demandojn rezultantajn el la socia kaj intelekta evoluado. Tio eble multajn ĉagrenas; sed ja estas nenio alia ol imanenta eco de la evoluada procezo. Iaj provoj de perforta renversado povas nur konduki al ankoraŭ pli granda seniluziiĝo pri religio mem kaj nur pliseverigos sektajn konfliktojn.
L
a dilemo estas kaj artefarita kaj memproduktita. La mondan ordon, se tiel ĝi nomeblas, ene de kiu bahaanoj hodiaŭ klopodas dividi kun aliaj la mesaĝon de Bahб’u’llбh, karakterizas konceptoj pri la homa naturo kaj pri socia evoluado tiel fundamente misaj ke ili severe malhelpas eĉ la plej inteligentajn kaj bonintencajn penadojn antaŭenigi la homan ekzistadon. Aparte tio validas koncerne la konfuzon regantan ĉirkaŭ praktike ĉiuj aspektoj de la religio. Por ke ili povos adekvate respondi al la spiritaj bezonoj de siaj proksimuloj, bahaanoj devas akiri profundan komprenon pri la rilataj problemoj. La por tiu defio bezonata mensa streĉiĝo takseblas se oni konsciigas al si la eble plej ripete kaj urĝe rediratan admonon en la skriboj de ilia Kredo: ke ili „meditu“, „cerbumu“, „pripensu“.
23 Estas banala populara opinio ke la nocio „religio“ staras por la multaj nuntempe ekzistantaj sektoj. Ne povas surprizi ke tiu opinio tuj ĉe iuj vekas la proteston ke religio pli ĝuste staras por unu aŭ alia el la grandaj, sendependaj historiaj kredosistemoj, kiuj formis kaj inspiris tutajn civilizaciojn. Tiu ĉi vidpunkto siavice tamen konfrontiĝas kun la neevitebla demando kie do en la nuna mondo oni trovu tiujn historiajn kredojn. Kie, precize, troviĝas „Judismo“, „Budhismo“, „Kristanismo“, „Islamo“ kaj la aliaj? Ĉar, evidente ili ne povas esti identigataj kun la nepacigeble inter si oponantaj organizaĵoj kiuj pretendas ilianome paroli aŭtoritate. Sed tie ankoraŭ ne finiĝas la problemo. Preskaŭ certe ankoraŭ alia respondo al tiu demando estas ke religio simple staras por certa vivsinteno, certa rilato al Realeco kiu transcendas la materian ekzistadon. Religio, tiel komprenata, estas atributo de individuo, impulso ne organiziĝema, spertado universale havebla. Al tia sinteno por plimulto el la religiemuloj tamen mankas ĝuste tiuj discipliniga aŭtoritato kaj unuiga efiko kiuj donas signifon al religio. Iuj obĵetantoj eble eĉ argumentas ke male religio estas vivstilo de personoj kiuj, kiel ili mem, obeas severan reĝimon de ĉiutaga ritaro kaj abnegacio, kio lokas ilin tute ekster la ceteran socion. Komunas je ĉiuj tiuj malsamaj konceptoj la iom-post-ioma provo enprizonigi fenomenon – malgraŭ ke oni ja agnoskas ke ĝi komplete transcendas la homan perceptkapablon – per konceptaj limoj home inventitaj, ĉu organizaj, teologiaj, empiriaj aŭ ritaj.
24 La instruoj de Bahб’u’llбh tiun ĉi implikon el nekoheraj opinioj tratranĉas kaj, tiel farante, reformulas multajn verojn kiuj, ĉu eksplicite aŭ implicite, medolis ĉe ĉiuj Diaj revelacioj. Kvankam tio neniel komplete redonas Lian intencon, Bahб’u’llбh klarigas ke provoj enkateni kaj priskribi la Realon de Dio en katekismoj aŭ konfesioj estas nenio alia ol simple memtrompado. „Al ĉiu perceptanta kaj lumigita koro estas evidente, ke Dio, la nekonebla Esenco, la sankta Estaĵo, estas altege ekzaltita super ĉiu homa atributo kiel korpa ekzisto, ascendo kaj descendo, eliro kaj eniro. Fore de Lia gloro estu, ke homa lango povus celebri adekvate Lian laŭdon aŭ homa koro kompreni Lian nesondeblan misteron.“[18] La instrumentoj tra kiuj la Kreanto de ĉiuj aferoj interagas kun la daŭre evoluanta kreaĵo kiun Li estigis estas la aperigado de profetaj Figuroj kiuj manifestas la atributojn de nealirebla Dieco: „Ĉar la pordo al la ekkono de la Prahonora de l’ Tagoj estas fermita antaŭ la vizaĝo de ĉiuj estaĵoj, la Fonto de senfina graco ... faris, ke tiuj lumaj Gemoj de Sankteco aperadis el la regno de la spirito en la nobla formo de la homa templo kaj manifestiĝis al ĉiuj homoj, por ke ili komuniku al la mondo la misterojn de la neŝanĝebla Estaĵo kaj rakontu pri la subtiloj de Lia nepereonta Esenco.“ [19]
25 Arogi al si juĝi inter la Mesaĝistoj de Dio, levi unu super alian, signifus sindono al la iluzio ke la Eterna kaj Ĉion-Entenanta povus esti objekto de la kapricoj de homaj preferoj. „Klaras kaj evidentas al vi“, estas la precizaj vortoj de Bahб’u’llбh, „ke ĉiuj Profetoj estas la Temploj de la Afero de Dio, Kiuj aperis vestitaj en diversaj kostumoj. Se rigardas vi kun okulo distinga, ekkonos vi ke Ili ĉiuj loĝas en la sama tabernaklo, soras en la saman ĉielon, sidas sur la sama trono, eldiras la saman parolon kaj proklamas la saman Kredon.“ [20] Imagi, krome, ke eblas – aŭ necesas – la naturon de tiuj ĉi unikaj Figuroj limigi al teorioj luitaj el la empirio estas same aroga. La signifo de „koni Dion“ estas, klarigas Bahб’u’llбh, scii pri la Manifestiĝoj, Kiuj rivelas Liajn volon kaj atributojn. Kaj ĝuste tiel la animo intime renkontas Kreanton Kiu aliel troviĝas ekster kaj priskribeblo kaj percepteblo: „Mi atestas“, asertas Bahб’u’llбh pri la stato de la Manifestiĝo de Dio, „... ke tra Via beleco la beleco de la Adorato senvualiĝis kaj tra Via vizaĝo la vizaĝo de la Dezirata disradias...“ [21]
26 Religio, tiel komprenata, vekas en la animo latentajn eblojn aliel neimageblajn. Individuo povas pli kaj pli elmontri la atributojn de la Dia mondo laŭ la grado laŭ kiu li lernas utiligi la influon de la revelacio de Dio por lia epoko: „Per la Instruoj de tiu ĉi Tagstelo de Vero“, klarigas Bahб’u’llбh, „ĉiu homo antaŭeniĝos kaj evoluos ĝis kiam li ... povas manifesti ĉiujn latentajn kapablojn per kiuj lia plej interna vera memo estas dotita.“ [22] Ĉar la destino de la homaro enkludas la antaŭenportadon de „ĉiam progresanta civilizacio“ [23], estas ne la plej malgranda el la eksterordinaraj povoj kiujn posedas religio ĝia kapablo liberigi el la limigoj de eĉ la tempo tiujn kiuj kredas, igante ilin fari oferojn favore al generacioj de jarcentoj venontaj. Fakte la vekiĝo de la animo al sia vera naturo donas al ĝi, ĉar ĝi estas senmorta, la forton servi al la evolua procezo ne nur en tiu ĉi mondo sed pli rekte eĉ en la mondoj venontaj: „La lumo kiun tiuj animoj disradias“, asertas Bahб’u’llбh, „estas responsa por la progreso de la mondo kaj la antaŭeniĝo de ĝiaj popoloj... Ĉiuj aferoj necese devas havi kaŭzon, impetan forton, vivigan principon. Tiuj ĉi animoj kaj simboloj de abnegacio provizis kaj daŭre provizos la plej altan ŝanĝan impulson al la mondo de l’ estado.“ [24]
27 Kredi tiel estas necesa kaj neelradikebla bezono de nia specio. Influa moderna pensanto ĝin priskribis kiel „evoluado konsciiĝinta pri si mem“ [25]. Se, kiel tion triste kaj konvinke pruvas la eventoj de la dudeka jarcento, la natura esprimiĝo de kredado estas arbitre blokata, ĝi inventas adorobjektojn kiel ajn maldecajn – aŭ eĉ malnobligajn – por per tiuj iagrade kontentigi la sopiradon je certeco. Estas impulso kiun ne eblas nei.
28 Kurte, tra la daŭranta procezo de revelaciado Tiu Kiu estas la Fonto de tiu sciosistemo, kiun ni nomas religio, demonstras la integron de la sistemo mem kaj ke ĝi malhavas la kontraŭdirojn kiujn al ĝi trudas sektaj ambicioj. La laboro de ĉiu Manifestiĝo de Dio havas aŭtonom-econ kaj aŭtoritaton kiuj transcendas prijuĝon; ĝi ankaŭ markas stadion en la senlima disvolviĝo de unusola Realeco. Ĉar la intenco de la sinsekvaj revelacioj de Dio estas veki en la homaro ĝiajn kapablojn kaj responsojn kiel kuratoro de la kreit-aĵo, tial la procezo ne simple estas ripetiĝanta sed progresanta kaj estas plene aprezata nur kiel tia.
29 Neniel bahaanoj povas aserti ke je tiu ĉi frua horo jam ili komprenas pli ol nur etan onon el la veroj entenataj en la revelacio sur kiu baziĝas ilia Kredo. Referante, ekzemple, al la disvolviĝo de la Afero, la Gardanto diris: „Kion ni nur povas racie provi estas klopodi brileton kapti de la unuaj lumstrioj de la promesita Aŭroro kiu, kiam venintos la tempo, devos nepre forpeli la mallumon kiu envolvis la homaron.“ [26] Tiu ĉi fakto, krom postuli humilon, ankaŭ servu kiel konstanta rememorigo ke Bahб’u’llбh ne starigis novan religion kiu enviciĝu inter la nuntempa multeco da sektaj organizaĵoj. Pli ĝuste Li reformulis la tutan koncepton de religio kiel la primara forto instiganta evoluadon de la konscio. Ĉar la homaro malgraŭ ĉia sia diverseco estas tamen unusola specio, tial la interveno, per kiu Dio kultivas la mensajn kaj korajn kvalitojn kiuj latentas en tiu ĉi specio, estas same unusola procezo. Ĝiaj herooj kaj sanktuloj estas la herooj kaj sanktuloj de ĉiuj stadioj kaj scenejoj de tiu penado kaj ĝiaj sukcesoj tiuj de ĉiuj stadioj kaj scenejoj. Tiun normon demonstris per Sia vivo kaj laboro la Majstro kaj ĝin hodiaŭ ekzem-plodone elmontras bahaa komunumo kiu fariĝis la heredanto de la tuta spirita legaco de la homaro, legaco egale alirebla por ĉiuj popoloj de la mondo.
30 La ripetiĝanta pruvo de la ekzisto de Dio tial estas ke ekde tempo nememorebla Li ree kaj ree Sin manifestis. Pli larĝasence, kiel klarigas Bahб’u’llбh, la vasta epopeo de la homara historio religia reprezentas la plenumiĝon de la „Interligo“, de tiu daŭra promeso per kiu la Kreanto de ĉio al la homaro certigas la perfektan gvidadon esencan por ĝia evoluado spirita kaj morala kaj per kiu Li ĝin alvokadas internigi kaj elmontri tiujn valorojn. Ĉiu povas, se tiel li volas, per historieska interpretado disputi pri kiomgrada estis la influo de la unika rolo de iu aŭ alia el la Mesaĝistoj de Dio, sed tia spekulativado ne helpas je pritakso de tiuj disvolviĝoj kiuj decide por la socia evoluo transformis la pensadon kaj ŝanĝis la homajn interrilatojn. Je intervaloj tiel maloftaj ke la konataj fingre nombreblas la Manifestiĝoj de Dio aperis. Neniu el Ili lasis dubojn pri la aŭtoritato de Siaj instruoj kaj Ili ĉiuj elmontris je la antaŭeniĝo de la civilizacio tian influon ke ĝi nekompareble superas tiun de iu ajn alia historia fenomemo. „Vidu la horon, kiam la plejalta Manifestiĝo de Dio revelacias Sin al la homoj“, atentigas Bahб’u’llбh: „Antaŭ ol venas tiu ĉi horo, la Praglora Estaĵo, Kiu estas ankoraŭ nekonata al la homoj kaj ankoraŭ ne proklamis la Vorton de Dio, estas Mem la Ĉioscia en mondo, en kiu ekzistas neniu, kiu konas Lin. Li vere estas la Kreanto sen kreaĵo.“ [27]
L
a plej ofta obĵeto kontraŭ la konzepto de progresanta religio estas la aserto ke la diferencoj inter la revelaciitaj kredoj estas tro fundamentaj ol ke eblus ilin prezenti kiel stadioj aŭ aspektoj de unusola unueca verosistemo – tio perfortus la faktojn, estas la obĵeto. Kompreneblas tia reago pro la konfuzo pri tio kio entute estas religio. Ĉefe, tamen, tia obĵeto por bahaanoj estas invito la tie ĉi prezentatajn principojn pli eksplicite meti en la evoluo-kuntekston provizitan en la skriboj de Bahб’u’llбh.
32 La asertataj diferencoj estas aŭ praktikaj aŭ doktrinaj. Kaj pri ambaŭ diferencoj oni opinias ke ili estas intencataj en la rilataj skriboj. Koncerne la religiajn kutimojn, kiuj direktas la personan vivon, helpas komprenigi tion al si antaŭ la fono de kompareblaj vivaspektoj materiaj. Ja oni apenaŭ plu serioze konsideras diversecon – kiel ajn evidenta ĝi eble estas – de higieno, vestado, manĝado, transporto, militado, konstruado aŭ ekonomiaj aktivecoj kiel pruvon de teorio ke la homaro ne estas fakte unu specio, unusola unika popolo. Ĝis la komenco de la dudeka jarcento tiaj simplismaj argumentoj estis normalaj, sed historia kaj antropologia esplorado nun provizas klaran panoramon de la kulturevolua procezo per kiu tiuj kaj sennombraj aliaj esprimiĝoj de la homa kreivo estiĝis, transdoniĝadis tra la sinsekvaj generacioj, trapasis metamorfozojn kaj ofte disvastiĝis kaj ankaŭ en foraj landoj riĉigis homajn vivojn. Ke la hodiaŭaj socioj prezentas vastan gamon da tiaj fenomenoj tial neniel difinas fiksan kaj neŝanĝeblan identecon de iuj popoloj, sed nur montras kiun stadion certa populacio ĵus trapasas – aŭ ĝis antaŭ nelonge estis trapasanta. Krome ĉiuj tiuj kulturaj fenomenoj nun fluidiĝas sekve de la premado de la tutmonda integriĝo.
33 La religian vivon de la homaro, indikas Bahб’u’llбh, karakterizis simila evolua procezo. La difina malsimileco troviĝas en la fakto ke, pli ol simple reprezenti la hazardajn rezultojn de la daŭra historia metodo provi kaj erari, tiuj normoj estas eksplicite preskribitaj en ĉiu unuopa kazo kiel integra ero de unu aŭ alia Dia revelacio, estas enkorpigitaj en la skriboj kaj detale kaj skrupule konservataj tra jarcentoj. Dum certaj eroj de la unuopaj kondutkodoj iam estis plenumintaj sian rolon kaj ilin kun la paso de la tempo anstataŭis malsamaj moroj alportitaj de la socia disvolviĝado, la kodoj mem ne perdis sian aŭtoritaton dum longaj stadioj de homara progreso dum kiuj ili ludis esencan rolon je la trejnado de konduto kaj sinteno. „Tiuj ĉi principoj kaj leĝoj, tiuj ĉi firme starigitaj kaj potencaj sistemoj“, asertas Bahб’u’llбh, „devenas el unu Fonto kaj estas la radioj de unu Lumo. Ke ili diferencas unuj de la aliaj, devas esti aljuĝata al la variantaj postuloj de la epokoj, en kiuj ili estis proklamataj.“ [28]
34 Argumenti ke malsamaj reguloj, moroj kaj aliaj praktikoj signife kontraŭdiras la ideon de la esenca unueco de la revelaciitaj religioj tial maltrafas la sencon de tiuj preskriboj. Pli serioze ankoraŭ, tia argumentado pretervidas la fundamentan distingon farendan inter la eternaj kaj la portempaj aspektoj de la funkciado de religioj. La esenca mesaĝo de religio neŝanĝeblas. Ĝi estas, en la vortoj de Bahб’u’llбh, „la neŝanĝebla Kredo de Dio, eterna en la pasinteco, eterna en la estonteco.“ [29] Estas ĝia rolo ebenigi por la animo la vojon al atingado de ĉiam pli matura rilato kun sia Kreinto kaj doti ĝin per ĉiam pli granda morala aŭtonomio je la disci-plinado de la animalaj impulsoj propraj al la homa naturo. Kaj tiu ĉi ĝia rolo neniel malkongruas kun ĝia kroma provizado de preskriboj por povi atingi progresojn sur la vojo de la civilizacia procezo.
35 La koncepto de progresanta revelacio metas la decidan emfazon sur la rekono de la revelacio de Dio tiam kiam ĝi aperas. Ke la homaro ne rekonis la novan revelacion je ĝia naskiĝo, tio de epoko al epoko kondamnis tutajn populaciojn al rita ripetado de ordonoj kaj praktikoj ankoraŭ longe post kiam ili estis plenumintaj sian taskon kaj plu nur vanigis moralan antaŭeniĝon. Triste, unu hodiaŭa sekvo de tia miso estas la bagateligo de religio. Je ĝuste tiu etapo de ĝia kolektiva evoluprocezo, kie la homaro komencis barakti kun la defioj de la moderno, la spiritaj resursoj, kiujn ĝi principe bezonus por morale fortiĝi kaj kleriĝi, rapide fariĝis celo de mokado, unue en tiuj cirkloj kiuj faras la decidojn pri la direkto de la socia evoluo kaj fine ĉiam pli vaste en la ĝenerala popolo. Povas apenaŭ mirigi tial ke tiu ĉi plej detrua el multaj fidotrompoj kiujn suferis la homa konfido, kun la paso de la tempo subfosis la fundamentojn de kredado mem. Pro tio Bahб’u’llбh ripete urĝas Siajn legantojn profunde cerbumi pri la leciono kiun instruis tiuj ripetaj misoj: „Pripensu momenton kaj meditu pri tio kio estis la kaŭzo de tia rifuzado ...“ [30] „Kio povus esti la kialo por tia rifuzado kaj evitado ...?“ [31] „Kio povis kaŭzi tian disputadon ...?“ [32] „Meditu, kio povus esti la motivo ...?“ [33]
36 Ankoraŭ pli noca por la pozicio de religio estis teologia aroganteco. Persista trajto de la sektara pasinteco de la religio estas la domina rolo kiun ludis la klerikaro. Pro manko en la sanktaj skriboj de klare difinitaj nedisputeblaj instituciaj aŭtoritatoj, sukcesis klerikaj elitoj arogi al si ekskluzivan kontrolon super la interpretado de la Dia intenco. Kiel ajn malsamis eble la motivoj – la tragikaj efikoj estis obstrukco de la inspira torento, malkuraĝigo de sendependa intelekta aktiveco, fokusiĝo je detaloj de ritoj, kaj tro ofte semado de malamo kaj antaŭjuĝoj rilate tiujn, kiuj sekvis sektan padon malsaman al tiu de la sin mem enoficigintaj spiritaj gvidantoj. Ja nenio povis preventi la krean povon de la Dia interveno daŭrigi sian laboron pli kaj pli levi la konscion. Sed la amplekso de tio kio atingeblus en iu epoko pli kaj pli limiĝis per tiaj arbitre elpensitaj obstakloj.
37 Kun la paso de la tempo la teologio sukcesis starigi en la centro de ĉiuj el la grandaj religioj aŭtoritaton paralelan – kaj eĉ laŭspirite malamikan – al la revelaciitaj instruoj sur kiuj la koncerna religio baziĝas. Tion ĉi kaj ĝiajn implikojn por la hodiaŭa tempo adresas la konata parabolo de Jesuo pri la agroposedanto kiu semis en sia agro: „Sed dum homoj dormis, lia malamiko venis kaj semis lolon meze de tritiko, kaj foriris.“ [34] Kiam liaj servantoj proponis eltiri la lolon la agroposedanto respondis: „Ne, por ke, kolektante la lolon, vi ne elradikigu ankaŭ la tritikon. Lasu al ambaŭ kreski kune ĝis la rikolto; kaj en la tempo de la rikolto mi diros al la rikoltistoj: Kolektu unue la lolon, kaj ligu ĝin en faskojn, por bruligi ĝin; sed kolektu la tritikon en mian grenejon.“ [35] Sur siaj paĝoj la Korano entenas severan kondamnon de la spirita noco kaŭzata de tiu ĉi hegemonio-rivalado: „Diru: Vere mia Sinjoro malpermesis la malbonajn agojn, ĉu publikajn, ĉu kaŝitajn, kaj la pekon kaj la maljustajn transpaŝojn kaj, ke estu aldonita al Allah kiel rivalo tio, por kio ne estis sendita iu ajn rajtigo, kaj ke vi diru pri Allah, kion vi ne scias.“ [36] Por la moderna menso estas la plej granda ironio ke generacioj da teologoj, kies trudoj formas precize tiun trompon kiun tiel forte kondamnas tiuj tekstoj, uzas ĝuste tiun averton mem kiel armilon por subpremi protestojn kontraŭ ilia uzurpado de Dia aŭtoritato.
38 Rezulte ĉiu nova stadio en la progrese disvolviĝanta revelacio de spirita vero kun la tempo rigidiĝis per laŭliteraj komprenoj kaj interpretadoj, el kiuj multaj estis luitaj el kulturoj kiuj mem estis morale elĉerpitaj. Kio ajn eble estis ilia valoro dum pli fruaj stadioj en la evoluado de la konscio: konceptoj de fizika resurekto, paradizo de karnaj plezuroj, reinkarniĝo, panteismaj mirindaĵoj kaj similaĵoj hodiaŭ starigas murojn de separo kaj konflikto en epoko dum kiu la Tero fariĝis fakte unu hejmlando kaj homaj estaĵoj devas ekkompreni sin kiel ĝiaj civitanoj. En tiu ĉi kunteksto oni povas aprezi kial Bahб’u’llбh tiel arde avertis pri la baroj kiujn dogmema teologio kreas sur la pado de tiuj provantaj kompreni la volon de Dio: „Ho religiaj estroj! Ne pesu la Libron de Dio per tiuj normoj kaj sciencoj kiujn vi favoras, ĉar estas la Libro mem la senerara Pesilo starigita inter la homoj.“ [37] Li en Sia epistolo al papo Pio IX komunikis al la pontifiko ke Dio en tiu ĉi tago „sekure konservis ... en la ujoj de justeco“ ĉion ajn konservindan en la religio kaj „ĵetis en fajron kio tion meritas.“ [38]
L
a menso povas, se liberigita el la veproj per kiuj la teologio ĉirkaŭheĝis religian komprenon, esplori konatajn erojn el la sanktaj skriboj tra la okuloj de Bahб’u’llбh. „Senkompara estas ĉi tago“, asertas Li, „ĉar ĝi estas kiel okulo por epokoj kaj jarcentoj pasintaj kaj kiel lumo por la tempoj malhelaj.“ [39] La plej impona eltrovo, kiu rezultas el la avantaĝo de tiu perspektivo, estas tiu ke la sama celo kaj la samaj principoj tiriĝas tra precipe la Hebrea Biblio, la Evangelioj kaj la Korano – dum tamen ankaŭ facile troveblas iliaj eĥoj en la sanktaj skriboj de la aliaj mondaj religioj. La samaj kernaj temoj ripete percepteblas en la teksaĵoj el preskriboj, admonoj, rakontoj, simboloj kaj interpretadoj, en kiuj ili estas metitaj. El tiuj fundamentaj veroj la klare plej distingebla estas daŭra parolado pri kaj emfaza aserto de la unueco de Dio, Kreinto de ĉio ekzistanta, ĉu en la mondo sensebla, ĉu en la sferoj ĝin transcendantaj. „Mi estas la Eternulo“, deklaras la Biblio, „kaj ne ekzistas alia; ne ekzistas Dio krom Mi“ [40], kaj tiu sama koncepto fundamentas la postajn instruojn de Jesuo kaj Mahometo.
40 La homaro – fokuso, heredanto kaj kuratoro de la mondo – ekzistas por koni sian Kreinton kaj por servi al Lia intenco. La ennaskita homa impulso respondi al tio plej altnivele esprimiĝas tra devot-ado, kondiĉo el kiu sekvas plenkora submetiĝo al potenco rekonita kiel meritanta tian adoradon. „Nun al la Reĝo eterna, senmorta, nevidebla, la sola Dio, estu honoro kaj gloro por ĉiam kaj eterne.“ [41] Neseparebla de la pietato mem estas ĝia esprimiĝo en servado al la Dia intenco por la homaro. „Diru: Vere la kredo estas en la mano de Allah. Li konsentas ĝin al kiu Li volas. Allah estas indulg-ema, ĉioscia.“ [42] Iluminitaj per tia kompreno la responsoj de la homaro klariĝas: „Virto ne signifas turni vin orienten aŭ okcidenten“, konstatas la Korano, „sed kredi je Allah ..., kaj doni monon por la parencoj kaj por la orfoj kaj por la malriĉuloj kaj por la vojirantoj kaj por la almozuloj.“ [43] „Vi estas la salo de la tero“ [44], Jesuo gravuras en la mensojn de tiuj respondintaj al Lia voko. „Vi estas la lumo de la mondo.“ [45] La profeto Miĥa, resumante ĉi temon, kiu ree kaj ree aperas en la Hebrea Biblio kaj sekve en la Evangelioj kaj la Korano, konstatas: „...kaj kion la Eternulo postulas de vi: nur agi juste, ami bonfarojn, kaj esti modesta antaŭ via Dio.“ [46]
41 Tiuj ĉi tekstoj same konsentas ke la kapablo de la animo akiri komprenon pri la intenco de sia Kreinto rezultas ne nur el propraj penadoj sed el Diaj intervenoj malfermantaj la vojon. Tion per memorinda klareco vortigis Jesuo: „Mi estas la vojo kaj la vero kaj la vivo; neniu venas al la Patro krom per mi.“ [47] Se en tiu ĉi aserto oni vidas ne nur dogmeman defion de aliaj etapoj de la unusola procezo de Dia gvidado, esprimas ĝi evidente centran veron de la revelaciita religio: ke aliro al tiu nekonebla Realo, kiu kreas kaj vivtenas, nur eblas tra la vekiĝo por la iluminado verŝita el tiu Regno. Unu el la plej ŝatataj suraoj de la Korano transprenas tiun metaforon: „Allah estas la lumo de la ĉieloj kaj de la tero. ... Lumo super lumo. Allah estigas similaĵon por la homoj, kaj Allah scias ĉion.“ [48] En la kazo de la hebreaj profetoj la Dia peranto, kiu pli poste en Kristanismo aperis kiel la personeco de la Filo de homo kaj en Islamo kiel la Libro de Dio, alprenis la formon de deviga Interligo establita de la Kreinto kun Abrahamo, patriarko kaj profeto: „Kaj Mi starigos Mian interligon inter Mi kaj vi kaj via idaro post vi en iliaj generacioj, eternan interligon, ke Mi estos Dio por vi kaj por via idaro post vi.“ [49]
42 La sinsekvo de Diaj revelacioj aperas ankaŭ kiel implicita – kaj kutime eksplicita – trajto de ĉiuj ĉefaj religioj. Unu el ĝiaj plej fruaj kaj plej klaraj esprimoj troveblas en la Bagavadgito: „Kvankam estas Mi eterna, sennaskiĝa mond-sinjoro, Mi per Mia fort’ mistera kaj per Mia vol’ naskiĝas. Ĉiam kiam maljusteco tromultiĝas en la mondo kaj virtoj senfortiĝas, tiam Mi Min mem generas. Por defendi la bonulojn, detrui la malbonulojn kaj firmigi la justecon, diverstempe Mi naskiĝas.“ [50] Tiu ĉi daŭranta dramo ankaŭ konsistigas la bazan strukturon de la Biblio, kies vico da libroj rakontas pri la misioj ne nur de Abrahamo kaj de Moseo – „kiun la Eternulo konis, vizaĝon kontraŭ vizaĝo“ [51] –, sed ankaŭ de la vico de minoraj profetoj kiuj ellaboris kaj solidigis la verkon kiun tiuj primaraj Aŭtoroj de la procezo lanĉis. Simile la spekulativoj pri la preciza karaktero de Jesuo, kiom ajn disputemaj kaj fantastaj, ne sukcesis Lian mision separi de la transforma influo kiun havis Abrahamo kaj Moseo je la civilizacia procezo. Li mem avertas ke ne estas Li kiu kondamnos tiujn kiuj malakceptas Lian mesaĝon, sed Moseo „... al kiu vi esperas. Ĉar se vi kredus al Moseo, vi ankaŭ kredus al mi, ĉar li skribis pri mi. Sed se vi ne kredas liajn skribojn, kiel vi kredos miajn vortojn?“ [52] Kun la revelacio de la Korano la temo de la sinsekvo de la Mesaĝistoj de Dio fariĝis centra: „Diru: Ni kredas je Allah kaj je tio, kion Li sendis al ni, kaj je tio, kion Li sendis al Abraham kaj Iŝmael kaj Isaak kaj Jakob ..., kaj je tio, kio estis donita al Moseo kaj al Jesuo, kaj je tio, kio estis donita al la profetoj de ilia Sinjoro.“ [53]
43 Por komprenema kaj objektiva leganto de tiaj ekstraktoj elmergiĝas rekono de la esenca unueco de religio. Tiel la termino „Islamo“ (laŭlitere „submetiĝo“ al Dio) signas ne nur la apartan periodon de la Providenco inaŭguritan de Mahometo sed, kiel nemiskompreneble klarigas la vortoj de la Korano, ankaŭ religion mem. Dum prave oni povas paroli pri la unueco de la religioj necesas tamen bone kompreni la kuntekston. Je la plej profunda nivelo, kiel emfazas Bahб’u’llбh, estas nur unu religio. Religio estas religio kiel scienco estas scienco. Unu perceptas kaj esprimas la valorojn progrese efektiviĝantajn tra Dia revelacio; la alia estas la instrumentaro per kiu la homa menso esploras kaj kapablas ĉiam pli precize influi la senseblan mondon. Unu difinas la celojn de la evolua procezo; la alia asistas je ilia atingo. Kune ili konsistigas la duecan sciosistemon kiu antaŭenpelas la civilizacian progreson. Ilin ambaŭ la Majstro aklamis kiel „brilego de la Suno de l’ Vero“.[54]
44 Estas tial neadekvata rekono de la unika rango de Moseo, Budho, Zoroastro, Jesuo, Mahometo – aŭ de la sinsekvo de avataroj kiuj inspiris la sanktajn skribojn de Hinduismo – vidi ilian verkon kiel fondon de apartaj religioj. Pli ĝuste aprezataj estas ili per la rekono kiel spiritaj edukantoj tra la historio, kiel la animantaj fortoj je la leviĝo de civilizacioj tra kiuj ekfloris la konscio: „Tiu estis en la mondo“, deklaras la Evangelio, „kaj la mondo per li estiĝis ...“ [55] Ke iliaj personecoj estas adorataj senfine pli intense ol iuj aliaj historiaj figuroj respegulas la provon esprimi la aliel neesprimeblajn sentojn vekitajn en la koroj de sennombraj milionoj da homoj pro la benoj kiujn ili donis. Per la amo al ili la homaro pli kaj pli lernis kion signifas ami Dion. Ne estas, realisme, alia vojo tion fari. Ilin ne honoras fuŝaj klopodoj kapti la esencan misteron de ilia naturo per dogmoj inventitaj de la homa imago; kio ilin honoras estas ke animo senkondiĉe sian volon submetas al la transforma influo kiun ili peras.
K
onfuzo same regas la komprenon de la plejmulto pri la kontribuo de religio al la formado de socio kaj pri ĝia rolo je la kulturado de morala konscio. La eble plej evidenta ekzemplo estas la malplivalora socia statuso kiun la plej multaj sanktaj tekstoj atribuas al virinoj. Dum la el tio rezultintaj avantaĝoj ĝuataj de viroj sendube signife kontribuis al la solidiĝo de tiu koncepto, ĝi tamen evidente ricevis moralan pravigon el la ĝenerala percepto de la intenco de la skriboj mem. Kun malmultaj esceptoj tiuj tekstoj direktiĝas al viroj kaj atribuas al virinoj servan kaj obean rolon en kaj la socia kaj la religia vivo. Bedaŭrinde tia percepto plorinde simpligis kulpigi ĉefe virinojn por malsukcesoj je grava aspekto de morala progreso, nome la disciplinado de la seksa impulso. El moderna perspektivo facilas rekoni ke tiaj sintenoj estas antaŭjuĝaj kaj maljustaj. Je tiuj stadioj de socia evoluo je kiuj aperis la grandaj Kredoj, iliaj skriboj ĉefe provis kiom eble civilizi tiujn rilatojn, kiuj estis formiĝintaj rezulte de ne plu spureblaj historiaj cirkonstancoj. Facile rekoneblas ke defius la esencan religian celon de la pacienca kulturado de moraleco se oni volus hodiaŭ plu teniĝi je iuj primitivaj normoj.
46 Kompareblaj konsideradoj fareblas je la rilatoj inter socioj. La longa kaj arda preparado de la hebrea popolo por la misio postulata de ĝi ilustras kiel kompleksa kaj obstina estis la koncernataj moralaj defioj. Por ke povis vekiĝi kaj flori la spiritaj kapabloj kiujn envokis la profetoj necesis ĉiakoste rezisti la delogojn de la najbaraj idolistaj kulturoj. La en la sanktaj tekstoj priskribataj adekvataj punoj, kiuj trafis kaj la regantojn kaj la regatojn malobservintaj la principojn, ilustras kian gravecon atribuis al ili la Dia intenco. Io komparebla montriĝis en la baraktoj de la novnaskita komunumo fondita de Mahometo por transvivi provojn de paganaj arabaj triboj ĝin estingi – kaj en la barbara kruelo kaj la senkompata, vendeta sinteno de la atakantoj. Neniu kiu bone konas la historiajn detalojn havas problemojn kompreni la severecon de la tiurilataj koranaj ordonoj. Dum estis respektataj la monoteismaj kredoj de la judoj kaj kristanoj estis idoladorado nepermesata kaj netolerata. Tiel ene de relative mallonga periodo tiu drakona leĝo sukcesis unuigi la tribojn de la araba duoninsulo kaj starigi la novforĝitan komunumon, kiun dum pli ol kvin jarcentoj karakterizis moralaj, intelektaj, kulturaj kaj ekonomiaj progresoj antaŭe kaj de tiam neatingitaj laŭ kaj rapideco kaj amplekso. Historio emas severe juĝi. Fine el ĝia senindulga perspektivo la konsekvencoj por tiuj kiuj blinde strangolis en iliaj luiloj tiajn entreprenojn klare distingeblas disde la profito kiun la mondo kiel tuto gajnis el la triumfo de la biblia vizio por la homaro kaj la progresoj ebliĝintaj per la genio de la islama civilizacio.
47 Inter la plej disputataj temoj rilate la konceptojn por la socia evoluo al spirita matureco troviĝas tiu de krimo kaj punado. Ankaŭ se ili malsamis je detaloj kaj gradoj – la punoj preskribitaj de la plej multaj sanktaj tekstoj por lezoj de aŭ la komuna bono aŭ la rajtoj de aliuloj kutime estis rigoraj. Krome ili ofte ankaŭ permesis al la damaĝitoj aŭ membroj de ilia familio venĝi sin kontraŭ la kulpintoj. El historia perspektivo oni tamen sin serioze demandu kiaj praktikeblaj alternativoj ekzistis. Mankis ne nur la hodiaŭaj programoj por psikologie modifi kondutojn, sed eĉ ne ekzistis tiaj sankciaj opcioj kiel prizono kaj polico. La zorgo de la religio estis en la ĝeneralan konscion neforviŝeble enskribi la moralan neakcepteblon – kaj la praktikajn konsekvencojn – de konduto kies efiko demoralizus strebojn al socia progreso. La tuta civilizacio de tiam profitis kaj estus nehoneste tiun fakton ne agnoski.
48 Tiel okazis en ĉiuj religioj kies originoj skribe transvivis. Almozpetado, sklavismo, aŭtokratio, konkerado, etnaj antaŭjuĝoj kaj aliaj nedezirindaĵoj en socia interagado povis okazi sensankcie – aŭ estis eksplicite indulgataj – dum la religio provis efektivigi plibonigon de tiaj kondutmanieroj, kiuj estis konsiderataj pli urĝaj kaj esencaj je certaj stadioj de la progreso de la civilizacio. Kondamni religion ĉar iuj el ĝiaj sinsekvaj revelacioj ne sukcesis adresi la tutan gamon da sociaj misoj signifus ignori ĉion lernitan pri la karaktero de homa evoluado. Neeviteble tiaspeca anakronisma pensado ankaŭ kaŭzas severajn psikologiajn malhelpojn je la aprezado kaj alfrontado de la bezonoj de la propra tempo.
49 La temo tamen ne estas la pasinteco sed la implicoj por la hodiaŭo. Problemoj leviĝas tie kie adeptoj de unu el la mondaj Kredoj ne kapablas distingi inter la eternaj kaj la portempaj aspektoj de ilia religio kaj provas altrudi al la socio kondutregulojn kiuj jam antaŭlonge estis plenumintaj sian devon. Tiu principo estas fundamenta por kompreni la socian rolon de religio: „La rimedo kiun la mondo bezonas dum sia hodiaŭa afliktiĝo neniel povas esti la sama kiel tiu kiun onta epoko eble bezonos“, klarigis Bahб’u’llбh. „Okupiĝu vi zorge pri la bezonoj de la epoko en kiu vivas vi kaj koncentru viajn pripensadojn je ĝiaj urĝoj kaj postuloj.“ [56]
L
a postuloj de la nova epoko de homa evoluo kiujn alfronti Bahб’u’llбh alvokis la politikajn kaj religiajn gvidantojn de la deknaŭa jarcento estas hodiaŭ plejparte rekonitaj, almenaŭ kiel idealoj, de iliaj posteuloj kaj de progresemaj mensoj ĉie ajn. Kiam venis al sia fino la dudeka jarcento centraj temoj de la tutmonda diskurso estis principoj, kiujn oni ankoraŭ nur malmultajn jardekojn pli frue konsideris esti pure viziaj kaj senespere nerealismaj. Apogitaj per la eltrovoj de scienca esplorado kaj la konkludoj de influaj komisionoj – ofte lukse financataj – tiuj principoj nun gvidas la laboron de potencaj institucioj je la internacia, nacia kaj loka nivelo. Vasta scienca literaturo en multaj lingvoj sin dediĉas al la esplorado de praktikaj rimedoj por ilin efektivigi kaj tiaj programoj povas kalkuli je la atento de la amaskomunikiloj sur kvin kontinentoj.
51 La plej multajn el tiuj principoj oni tamen ankaŭ vaste ridindigas, ne nur inter evidentaj malamikoj de socia paco sed ankaŭ en cirkloj kiuj sin profesie al ili devontigas. Kio mankas estas ne kredeblaj pruvoj pri ilia bezonateco sed la potenco de morala konvinkiteco kiu povas ilin efektivigi, potenco kies sola evidente fidinda fonto tra la historio estis religia kredo. Ĝis la komenco de la misio de Bahб’u’llбh religia aŭtoritato ankoraŭ havis signifan socian influon. Kiam la kristana mondo estis instigita rompi kun miljara senduba tradicio kaj finfine ĉesigi sklavismon, estis bibliaj idealoj al kiuj la fruaj britaj reformantoj provis apelacii. Sekve en sia decida parolado pri la centra rolo, kiun ĉi tiu temo okupis en la granda amerika konflikto, la usona prezidento avertis ke se „ĉiu sangoguto kaŭzita de la vipo estu pagata per alia per la glavo, kiel estis dirita antaŭ tri mil jaroj, necesas tamen diri: ‚La juĝoj de la Sinjoro estas pravaj kaj justaj.’“ [57] Tiu epoko tamen rapide finiĝis. Dum la renversiĝoj kiuj sekvis la Duan Mond-militon eĉ tiel influhava personeco kiel Mohandas Gandhi montriĝis nekapabla mobilizi la spiritan forton de Hinduismo por apogi siajn klopodojn estingi sektan violenton sur la hinda subkontinento. Nek estis iel pli efikaj tiurilate la gvidantoj de la islama komunumo. Kiel aŭguris la metafora vizio de la Korano pri „la tago, en kiu Ni kunrulos la ĉielon kiel kunruliĝas la skribvolvaĵoj“,[58] la iam nedefiebla aŭtoritato de la tradiciaj religioj ĉesis determini la sociajn rilatojn de la homaro.
52 En tiu ĉi kunteksto oni povas aprezi la metaforon elektitan de Bahб’u’llбh pri la volo de Dio por la nova epoko: „Ne pensu vi ke Ni revelacias al vi nuran kodon da leĝoj. Ne, pli ĝuste malsigelis Ni la vinon elektindan per la fingroj de l’ povo kaj potenco.“ [59] Per Lia revelacio la principoj bezonataj por la kolektiva maturiĝo de la homaro ricevis tiun povon kiu kapablas penetri ĝis al la radikoj de homaj motivoj kaj kondutoŝanĝo. Por tiuj kiuj Lin renkonas la egalrajteco de viroj kaj virinoj estas ne sociologia aksiomo sed revelaciita vero pri la homa naturo kun implicoj por ĉiu aspekto de interhomaj rilatoj. La samo validas por Lia instruo de la principo de homara unueco. Ĝenerala edukado, libereco de pensado, la protektado de homaj rajtoj, rekono ke la vastaj resursoj de la tero estas donaĵo por la tuta homaro, la responso de la socio por la bonfarto de ĝiaj civitanoj, la akcelado de scienca esplorado, eĉ tia praktika principo kiel internacia helpa lingvo antaŭenigonta la integriĝon de la popoloj de la mondo – por ĉiuj kiuj akceptas la revelacion de Bahб’u’llбh tiuj ĉi kaj similaj preceptoj havas la saman devontigan aŭtoritaton kiel la ordonoj en Liaj skriboj malpermesantaj idolkulton, ŝteladon kaj falsan atestadon. Dum aludoj pri kelkaj percepteblas en pli fruaj sanktaj skriboj, devis ilia difinado kaj preskribo atendi ĝis kiam la heterogenaj populacioj de la planedo ekkapablis komune malkovri sian naturon de unusola homaro. Tra la spirita rajtigo generita de la revelacio de Bahб’u’llбh aprezeblas la Diaj normoj ne kiel izolaj principoj kaj leĝoj sed kiel facetoj de unusola, ĉionampleksanta vizio por la estonteco de la homaro – kun revolucia intenco kaj ravantaj eblecoj prezentiĝantaj.
53 Integra ero de tiuj instruoj estas principoj por la administrado de la kolektivaj aferoj de la homaro. Vaste citata ekstrakto el la epistolo de Bahб’u’llбh al reĝino Viktorino emfaze laŭdas la principon de demokratia kaj konstitucia regado, sed ankaŭ admonas pri la kunteksto de tutmonda responso en kiu devas funkcii tiu principo se ĝi realigu sian celon en la nuna epoko: „Ho vi, la elektitaj reprezentantoj de la popoloj en ĉiuj landoj! Interkonsiliĝu vi kaj koncentriĝu vi nur je tio el kio profitos la homaro kaj kio bonigos ĝiajn kondiĉojn – se do vi apartenas al tiuj kiuj zorge ekzamenas. Konsideru la mondon kiel la homan korpon, kiun, kvankam kompleta kaj perfekta je ĝia kreo, diverskiale afliktas seriozaj perturboj kaj malsanoj. Eĉ ne unu tagon pasigis ĝi en trankvilo, ne, ĝia malsaneco serioze kreskis, ĉar ĝi falis en la manojn de ignorantaj kuracistoj, kiuj senbride lasis regi siajn proprajn dezirojn kaj kiuj ĉagrene eraris. Kaj se, iam, pro la prizorgo de kompetenta kuracisto iu membro de la korpo estis sanigita, la cetero kiel antaŭe restis malsana.“ [60] En aliaj ekstraktoj Bahб’u’llбh nomas iujn el la praktikaj implicoj. La registaroj de la mondo estas alvokataj kunvenigi internacian konsultan korporacion kiel fundamenton, en la vortoj de la Gardanto, de „monda federacia sistemo“ [61] rajtigita gardi la aŭtonomion kaj teritorion de siaj membroŝtatoj, solvi naciajn kaj regionajn disputojn kaj kunordigi programojn de tutmonda evoluado por la bono de la tuta homaro. Signifoplene Bahб’u’llбh atribuas al tiu ĉi sistemo, kiam estos ĝi efektivigita, la rajton perforte subpremi agresojn de unu ŝtato kontraŭ alia. Alparolante la siatempajn regantojn Li asertis la klaran moralan aŭtoritaton de tia agmaniero: „Se iu el vi levos armilojn kontraŭ alia leviĝu vi ĉiuj kontraŭ li ĉar tio evidente estas nura justeco.“ [62]
U
nueco estas la forto per kiu tiuj celoj iom post iom realiĝos. Kvankam por bahaanoj ĝiaj implicoj por la nuntempa civilizacia krizo estas la plej evidenta vero, ili tamen ŝajnas plejparte eskapi la aktualajn diskursojn. Ke estas malunueco la ĝenerala malsano sapeanta la bonfarton de la homaro, tion nur malmultaj kontestas. Ĝiaj manifestiĝoj ĉie kripligas politikan volon, senfortigas kolektivajn urĝojn al ŝanĝado kaj venenas naciajn kaj religiajn rilatojn. Kiel strange do ke unueco estas konsiderata kiel celo atingebla, se iam, nur en dista futuro post kiam tuta aro da malordoj en la socia, politika, ekonomia kaj morala vivo estos traktataj kaj iel aŭ tiel eliminitaj. Sed tiuj malordoj ja esence estas simptomoj kaj flankefikoj de la problemo kaj ne ĝia funda kaŭzo. Kiel povis vaste akceptiĝi tiel fundamenta inversiĝo de la realo? La respondo supozeble estas: ĉar oni pensas ke estas tute ekster la kapablo de la ekzistantaj sociaj institucioj atingi veran unuecon mensan kaj koran inter homoj kies vivmaniero kaj vivperceptoj tiel profunde malsamas. Dum tiu ĉi silenta konfeso estas bonvena progreso rilate la komprenon de socievoluaj procezoj – kompare kun tia reginta ankoraŭ antaŭ kelkaj jardekoj – ĝi tamen praktike helpas malmulte je la solvado de la defio.
55 Unueco estas kondiĉo de la homa spirito. Edukado povas ĝin subteni kaj antaŭenigi same kiel leĝfarado. Sed ili povas tion nur se ĝi mem elmergiĝis kaj establiĝis kiel deviga forto en la socia vivo. La tutmonda intelektularo, kies receptojn larĝe determinas materiismaj miskonceptoj de la realo, tamen firme sin kroĉas al la espero ke inventemaj sociaj reformadoj subtenataj de politikaj kompromisoj senfine prokrastos la latentajn katastrofojn, kiuj minacas – kiel nur malmultaj neas – la estontecon de la homaro. „Ni povas tre bone rimarki kiel la tuta homaro estas ĉirkaŭata de grandaj, nekalkuleblaj afliktoj“, konstatas Bahб’u’llбh. „Tiuj, kiuj sin venenis per aroganteco, trudis sin inter la homojn kaj la Dian, neerareman Kuraciston. Vidu, kiel ili implikis ĉiujn homojn inkluzive de si mem en la maŝojn de siaj intrigoj. Ili povas nek malkovri la kaŭzon de la malsano nek havas ili ian ideon pri kuracilo.“ [63] Unueco estas la kuracilo por la malsanoj de la mondo kaj ĝia sola certa fonto estas renovigi la influon de la religio sur la homaj aferoj. La leĝoj kaj principoj revelaciitaj de Dio estas hodiaŭ, kiel deklaras Bahб’u’llбh, „la plej potencaj instrumentoj kaj la plej certaj el ĉiuj rimedoj por ke povos aŭrori la lumo de unueco inter la homoj.“ [64] „Kio ajn estas konstruita sur ĝia fundamento – nek la ŝanĝoj kaj hazardoj de la mondo povos iam difekti ĝian forton nek la sinsekvo de sennombraj jarcentoj degenerigi ĝian strukturon.“ [65]
56 Centra por la misio de Bahб’u’llбh tial estis la starigo de tutmonda komunumo respegulanta la unuecon de la homaro. La fina atesto, kiun la bahaa komunumo povas prezenti por pravigi Lian mision, estas la ekzemplo de unueco kiun Liaj instruoj produktis. Enirante la dudek unuan jarcenton la bahaa afero estas fenomeno kian la mondo ankoraŭ ne vidis. Post jardekoj da klopodoj, dum kiuj ondoj da kreskado alternis kun longaj periodoj da konsolidiĝo, kiujn ofte ombris malprogresoj, la bahaa komunumo hodiaŭ ampleksas kelkajn milionojn da homoj reprezentantaj efektive ĉiun etnan, kulturan, socian kaj religian fonon surtere kaj administrantaj siajn kolektivajn aferojn sen klerikaro tra demokrate elektitaj institucioj. La multaj miloj da lokoj kie ĝi enradikiĝis troviĝas en ĉiu lando, teritorio kaj signifa insularo, de la arkto ĝis Fuegio, de Afriko ĝis la Pacifiko. Apenaŭ iu konanta la faktojn pridubos la aserton ke tiu ĉi komunumo jam nun konsistigas eble la plej diversecan kaj geografie plej disvastiĝintan el ĉiuj similaj homaj organizaĵoj sur la planedo.
57 Tiujn atingojn necesas kompreni. Kutimaj klarigoj – dispono de grandaj financaj rimedoj, la patronado de potencaj politikaj interesoj, la uzado de kaŝitaj aŭ agresaj prozelitigaj programoj semantaj timon pri Dia kolero – neniel rolis en tiuj disvolviĝoj. La adeptoj de la Kredo akiris identecon kiel membroj de unusola homaro, identecon kiu formas la celon de ilia vivo kaj kiu neniel pretendas ian imanentan moralan superecon: „Ho popolo de Bahб! Ke estas neniu kiu povus kun vi rivali estas signo de korfavoro.“ [66] Justa observanto estas devigata agnoski almenaŭ la eblecon ke tiu fenomeno montras la efikon de influoj – kiujn eblas nur priskribi kiel spiritaj kaj laŭ sia naturo komplete malsamaj ol konataj – kapablaj generi je ordinaraj homoj de ĉia fono eksterodinarajn bravaĵojn de sinoferado kaj komprenado.
58 Aparte frapa estas la fakto ke Bahaismo kapablis vivteni la tiel atingitan unuecon, nerompita kaj sendifekta, tra la plej vundeblaj fruaj stadioj de sia ekzistado. Oni vane serĉos alian homan asocion tra la historio – politikan, religian aŭ socian – kiu sukcese transvivis la daŭran stigmaton de skismo kaj splitiĝo. La bahaa komunumo estas, je ĉia ĝia diverseco, unusola ligo de homoj, unueca en sia kompreno pri la intenco de la revelacio de Dio kiu ĝin naskis, unueca en sia sindediĉo al la administra ordo kiun ĝia Aŭtoro kreis por gvidi ĝiajn kolektivajn aferojn, unueca en sia sindono al la tasko dissemadi Lian mesaĝon tra la tuta planedo. Tra la jardekoj de sia leviĝo kelkaj individuoj, iuj el ili altrangaj kaj ĉiuj motivitaj de personaj ambicioj, pleje klopodis akiri propran sekvantanaron lojala al ili mem aŭ al la personaj interpretoj kiujn ili trudis al la skriboj de Bahб’u’llбh. Je pli fruaj stadioj en la evoluado de religio similaj provoj sukcesis spliti la novnaskitajn kredojn en rivalantajn sektojn. En la kazo de Bahaismo tamen tiaj intrigoj senescepte malsukcesis produkti pli ol efemerajn salvojn da polemikoj kies neta efiko estis plifundigi la komprenon de la komunumo pri la celo de ĝia Fondinto kaj sian sindonon al ĝi. „Tiel potenca estas la lumo de unueco“, certigas Bahб’u’llбh tiujn kiuj rekonas Lin, „ke ĝi kapablas ilumini la tutan mondon.“ [67] Konsciigante al si kia estas la homa naturo oni povas facile aprezi ke laŭ anticipo de la Gardanto tiu puriga procezo longe daŭros esti – paradokse kaj necese – integra trajto de la maturiĝo de la bahaa komunumo.
E
l la forlaso de la kredo je Dio logike rezultis paralizo de la kapablo efike fronti la problemon de la malbono aŭ, en multaj kazoj, eĉ nur agnoski ĝin. Dum bahaanoj ne atribuas al tiu ĉi fenomeno objektivan ekziston, kiel okazis dum pli fruaj stadioj de la religia historio, severe kripligan efikon havas la neado de la bono – kiel ĉe malhelo, malscio aŭ malsano. Pasas nur malmultaj eldonsezonoj dum kiuj al la klera leganto ne estas ofertata tuta aro da novaj kaj inventemaj analizoj de la karaktero de iuj el la monstraj figuroj kiuj dum la dudeka jarcento sisteme torturis, malnobligis kaj ekstermis milionojn da iliaj kunhomoj. Por provi kompreni la obsedojn nutrintajn ilian evidente senfundan homarhaton oni estas invitata de scienca aŭtoritato konsideri la gravecon havintan jen patra mistraktado, jen socia malakceptado, profesia seniluziiĝo, povreco, maljusteco, travivo de milito, ebla gentika difekto, nihilisma literaturo – aŭ variaj kombinoj de tiuj. Okulfrape mankanta inter tiaj nuntempaj spekulativoj estas kion kleraj komentistoj antaŭ nur unu jarcento ankoraŭ estus rekonintaj kiel spirita malsano – kio ajn ĝiaj akompanaj trajtoj.
60 Se unueco fakte estas la lakmusa testo de homa progreso, nek la historio nek la Ĉielo pretos pardoni tiujn kiuj intence levas sian manon kontraŭ ĝi. Homoj fidantaj reduktas siajn defendojn kaj sin malfermas al aliaj. Sen fari tion ili povas neniel sin tutkore devontigi al komunaj celoj. Nenio tiel ruinigas kiel subita malkovro ke la propraj devontigoj bonfide faritaj por aliulo estis por tiu nenio ol gajnita avantaĝo, rimedo por akiri kaŝitan celon malsaman ol aŭ eĉ malamikan al tio kion oni pretendis fari kune. Tia trompado persiste fadenas tra la homa historio kaj la pratempa rakonto pri la ĵaluzo de Kaino kontraŭ sia frato, kies kredon Dio konfirmis, estas unu el ĝiaj plej fruaj registritaj esprimiĝoj. Se la konsterniga suferado eltenata de la popoloj de la mondo dum la dudeka jarcento postlasis lecionon, estas la fakto ke la sistema malunueco, heredita el malhela pasinteco kaj veneninta rilatojn en ĉiuj vivsferoj, povis en nia epoko malfermi la pordon al demona konduto pli besta ol io ajn kion la menso konsideris ebla.
61 La malbono havas nomon. Ĝi certe estas la intenca atenco kontraŭ la pene starigitaj pacemaj kaj akordiĝemaj interligoj per kiuj homoj bonvolaj provis eskapi el la pasinteco kaj konstrui kune novan estontecon. Laŭ sia naturo unueco postulas sinoferadon. „Mem-amo“, konstatas la Majstro, „estas knedita en la argilon de la homo mem.“ [68] La egoo, por kiu Li uzis la terminon „insista memo“ [69], instinkte rezistas kontraŭ limigoj truditaj al kion ĝi konsideras esti sia libereco. La individuo, por vole rezigni pri la kontentigoj kiujn donas la ebleco senlime povi fari kion oni volas, devas konvinkiĝi ke vera kontento atingeblas aliel. Lastinstance atingeblas ĝi, kiel ĉiam estis, per tio ke la animo submetiĝas al Dio.
62 Tia submetiĝo estas defio, sed el la malsukceso fronti ĝin tra la jarcentoj sekvis aparte detruaj konsekvencoj perfidantaj la Mesaĝistojn de Dio kaj la de ili instruitajn idealojn. Ĉi tie ne estas la loko por prezenti la karakteron kaj la provizojn de tiu specifa Interligo per kiu Bahб’u’llбh sukcese konservas la unuecon de tiuj kiuj Lin rekonas kaj sin al Lia intenco dediĉas. Sufiĉas noti la severecon de la lingvaĵo kiun Li rezervas por tiuj kiuj ĝin intence malobservas dum samtempe ili pretendas lojali al ĝi: „Tiuj turniĝintaj for de ĝi estas kalkulataj de la Sinjoro, la Ĉiopova, la Nedevigata inter tiuj troviĝantaj en la fajro plej profunda.“ [70] La kialo por la severeco de tiu ĉi kondamno estas evidenta. Nur por malmultaj homoj ne facilas vidi la danĝeron kiun kaŭzas por la socia bonfarto tiaj konataj krimoj kiel murdo, rabo aŭ fraŭdo, aŭ la neceson ke la socio aplikas efikajn memprotektajn rimedojn. Sed kion pensu bahaanoj pri perverseco kiu, se ne malhelpata, detruus la rimedon mem per kiu esence estas generata unueco kaj kiu fariĝus, en la senkompromisaj vortoj de la Majstro, „toporo dishakanta la radikon mem de la Benita Arbo.“ [71] Tie ĉi ne temas pri intelekta malkonsento aŭ eĉ pri morala malforteco. Multaj homoj hezitas akcepti aŭtoritaton ian aŭ tian kaj fine fortiriĝas el cirkonstancoj kiuj ĝin postulas. Personoj kiujn iam altiris la Bahaa Kredo sed kiuj decidas ĝin forlasi – pro kiu ajn kialo – estas tute liberaj tion fari.
63 Rompi la Interligon estas fenomeno laŭ sia naturo funde malsama. La impulso kiun ĝi incitas en tiuj troviĝantaj sub ĝia influo ne estas simple la emo libere sekvi ian ajn padon pri kiu ili kredas ke ĝi kondukas ilin al persona kontento aŭ ebligas al ili kontribui al la socio. Pli ĝuste tiajn personojn pelas evidente neregebla persista emo trudi al la komunumo sian personan volon per ajna rimedo al ili havebla – ne konsiderante la damaĝon kaŭzatan kaj sen respekto por la solene gravaj taskoj, kiujn ili kuntransprenis per sia akceptiĝo kiel membro de tiu komunumo. Finfine la memo fariĝas la superreganta aŭtoritato ne nur en la propra vivo de la individuo sed ankaŭ en ĉiu ajn alia vivo kiu estas sukcese influata. Kiel longa kaj tragika sperto demonstris pli ol klare, eblas jungi tiajn dotojn kiel distinga deveno, intelekta kapablo, klero, pieco aŭ gvida socia pozicio egale bone al la servado de la homaro aŭ al tiu de la persona ambicio. En pasintaj tempoj, kiam la Dia intenco fokusiĝis je alikarakteraj spiritaj prioritatoj, la konsekvencoj de tia ribelado ne kapablis difekti la centran mesaĝon de iuj el la sinsekvaj revelacioj de Dio. Hodiaŭ tamen, kiam la fizika unuiĝo de la planedo alportis tiel grandegajn eblecojn kaj terurigajn danĝerojn, fariĝis la devontigo al la postuloj de unueco la kriterio por ĉiuj pretendoj sindoni al la volo de Dio aŭ, samĝuste, al la bonfarto de la homaro.
Ĉ
io en ĝia historio ekipis Bahaismon por fronti la nunan defion. Eĉ je tiu ĉi relative frua stadio de sia disvolviĝo – kaj kun siaj ankoraŭ relative limigitaj resursoj – la bahaa entrepreno plene meritas la respekton akiritan. Observanto ne devas akcepti ĝiajn pretendojn je Dia origino por aprezi kion ĝi atingas. Ankaŭ konsiderataj kiel pure imanenta fenomeno estas mem la karaktero kaj la atingoj de la bahaa komunumo sufiĉa ĝustigo por la atento, kiun iu ajn serioze koncernata kun la civilizacia krizo donas al ili pro tio ke ili evidentigas ke povas lerni la popoloj de la mondo kun ĉia sia diverseco vivi kaj labori kune kaj trovi kontenton kiel unusola homaro en unusola tutmonda hejmlando.
65 Tiu ĉi fakto substrekas – se bezonatas ia plia emfazo – la urĝon de la sinsekvaj planoj ellaboritaj de la Universala Domo de Justeco por la ekspansio kaj fortikiĝo de la Kredo. La cetera homaro havas ĉian rajton esperi ke grupo da homoj, kiu vere kaj sincere sin devontigas al la vizio de unueco kiel ĝi estas enkorpigita en la skriboj de Bahб’u’llбh, fariĝos pli kaj pli vigla kontribuanto al programoj de socia plibonigado, kiuj por esti sukcesaj dependas ĝuste de la forta efiko de unueco. Por plenumi tiun esperon la bahaa komunumo devos kreski ĉiam pli rapide, devos vaste multigi la homajn kaj materiajn resursojn investatajn en ĝian laboron, kaj devos ankoraŭ pli diversigi la gamon da talentoj kiuj ĝin ekipas por esti utila partnero de similcelaj organizaĵoj. Krom la sociajn celojn de la klopodoj necesas vidi ankaŭ la milionojn da same sinceraj homoj, kiuj ankoraŭ ne konscias pri la misio de Bahб’u’llбh, sed kiujn inspiras multaj ĝiaj idealoj kaj kiuj sopiras trovi eblecon je vivo de servado havanta daŭran sencon.
66 La kulturo de sistema kreskado en-radikiĝanta en la bahaa komunumo ŝajnas tial esti la vere plej efika respondo, kiun la amikoj povas doni al la defio diskutata sur tiu ĉi paĝoj. La intensa kaj daŭra mergiĝo en la Krea Vorto pli kaj pli liberigas onin el la stringo de la materiismaj premisoj – kiujn Bahб’u’llбh nomas „la aludoj de la enkorpiĝoj de satana kaprico“ [72] – trapenetrantaj la socion kaj paralizantaj impulsojn al ŝanĝo. Ĝi generas en oni la kapablon asisti siajn amikojn kaj konatulojn je tio ke ilia strebado al unueco trovas maturan kaj inteligentan esprimiĝon. La karaktero de la kernaktivecoj de la nuntempa plano – klasoj por infanoj, preĝkunvenoj kaj studcirkloj – permesas al plimultiĝanta nombro da personoj ankoraŭ ne konsiderantaj sin kiel bahaanoj senti sin libera partopreni en la procezo. La rezulto estas la stariĝo de tio kio estas taŭge nomata „komunumo de interesiĝo“. Kiam aliaj profitas el la partopreno kaj sin identigas kun la celoj de Bahaismo ili, kiel montras la spertoj, ankaŭ emas sin plene devontigi al Bahб’u’llбh kiel aktivaj agantoj por Liaj intencoj. Tial povas tutkora efektivigado de la plano – krom realigi ĝiajn konkretajn celojn – enorme plivastigi la kontribuon de la bahaa komunumo al la publika diskurso pri tio kio fariĝis la plej urĝa problemo frontata de la homaro.
67 Tamen, se la bahaanoj volas plenumi la mandaton de Bahб’u’llбh evidente esencas ke ili ekkomprenas, ke ne estas konkurencaj aktivecoj la paralelaj klopodoj antaŭenigi socian plibonigon kaj konvinki pri la Bahaa Kredo. Pli ĝuste estas ili reciprokaj eroj de unu kohera tutmonda programo. Malsamajn alirojn ĉefe kaŭzas la malsamaj bezonoj kaj malsamaj gradoj da interesiĝo kiujn la amikoj renkontas. Ĉar la libera volo estas imanenta donitaĵo de la animo, devos ĉiu persono, kiu estas altirata esplori la instruojn de Bahб’u’llбh, trovi sian propran lokon en la neniam finiĝanta kontinuo de spirita serĉado. Ĉiu devos mem, en la privateco de sia propra konscio kaj sen premo, decidi kiuj spiritaj responsoj sekvas el tiu malkovro. Por povi tiun aŭtonomion inteligente apliki necesas tamen ke homo akiras kaj perspektivon pri la ŝanĝoprozeco en kiu ĝi, kiel la cetera homaro, estas implikita kaj klaran komprenon pri la sekvoj por la propra vivo. La devo de la bahaa komunumo estas fari ĉion kion ĝi kapablas por asisti la homaron je ĉiuj stadioj de sia universala moviĝo voje al reunuiĝo kun Dio. La Dia Plano kiun la Majstro testamentis estas la instrumento per kiu tiu ĉi laboro plenumatas.
68 Tial – kiel ajn centra la idealo de la unueco de religio sendube estas – la tasko dividi la mesaĝon de Bahб’u’llбh evidente ne estas interreligia projekto. Dum la menso serĉas inte-lektan klarecon la animo sopiras akiri
U
nu el la distingaj trajtoj de la moderno estas la universala vekiĝo de historia konscio. Rezulto de tiu revolucia perspektivoŝanĝo multe faciliganta la diskonigon de la mesaĝo de Bahб’u’llбh estas la kapablo de homoj havantaj la ŝancon rekoni ke la tuta korpuso de la sanktaj tekstoj de la homaro metas la dramon de saviĝo mem rekte en la kuntekston de la historio. Sub la surfaco de lingvaĵo simbola kaj metafora, religio – kiel la skriboj ĝin rivelas – funkcias ne tra arbitraj diktoj de magio sed kiel procezo de plenumiĝado disvolviĝanta en fizika mondo tiucele kreita de Dio.
70 Tiurilate la tekstoj parolas per unu voĉo: La celo de la religio estas ke la homaro atingas la epokon de „rikolto“ [74], de „unu grego, unu paŝtisto“ [75]; la grandan ontan epokon kiam „brilegos la tero en la lumego de sia Sinjoro“ [76] kaj la volo de Dio plenumatos „kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la tero“ [77]; „la tago[n] promesita[n]“ [78] kiam la „sankta urbo“ [79] venos „malsupren de .. Dio el la ĉielo“ [80], kiam „la monto de la domo de la Eternulo staros kiel ĉefo inter la montoj, kaj ĝi estos pli alta ol ĉiuj altaĵoj; kaj fluos al ĝi ĉiuj nacioj“ [81], kiam Dio demandos por scii „kial vi premas mian popolon kaj ofendas la malriĉulojn?“[82]; la Tagon kiam skribaĵo „sigelita ĝis la fina tempo“ [83] estos sensigelata kaj unuiĝo kun Dio esprimiĝos „per nomo nova, kiun eldiros la buŝo de la Eternulo“ [84]; epokon komplete alian ol io ajn kion la homaro estos spertinta, la menso konceptinta aŭ la lingvo vortiginta: „Kiel Ni komencis la unuan kreon, Ni renovigos ĝin. Deviga estas por Ni la promeso: vere Ni plenumos ĝin.“[85]
71 La deklarita celo de la historia sinsekvo de profetaj revelacioj tial estas ne nur gvidi la individuan serĉanton sur la padon de persona saviĝo sed ankaŭ prepari la tutan homaran familion por la granda eskatologia Evento antaŭ kiu nune ĝi staras kaj per kiu la vivo de la mondo mem estos komplete transformata. La revelacio de Bahб’u’llбh estas nek prepara nek profeta. Ĝi
72 Servado al la celo necesigas kompreni la fundamentan diferencon distingantan la mision de Bahб’u’llбh disde politikaj kaj ideologiaj projektoj homfaritaj. La morala vakuo kiu kaŭzis la hororojn de la dudeka jarcento videbligis la finajn limojn de la kapabloj de la nehelpata menso percepti kaj konstrui idealan socion – kiel ajn granda la materiaj resursoj utiligataj por la efektivigo. La rezultinta suferado neforviŝeble gravuris tiun lecionon en la konscion de la homaro. Pro tio la perspektivo de la religio por la estonteco de la homaro havas nenion komunan kun la sistemoj de la pasinteco – kaj relative malmulte rilatas al tiuj de la hodiaŭo. Ĝi envokas, se eblas tiel diri, realon en la genetika kodo de la racia animo. La Regno Ĉiela, kiel instruis Jesuo antaŭ du mil jaroj, troviĝas „inter vi“ [87]. Liaj vivaj analogioj pri „vinberĝardeno“ [88], pri ricevi „semon sur la bona tero“ [89], pri la „bona arbo [kiu] donas bonajn fruktojn“ [90] parolas pri latentaj kapabloj de la homa specio kiujn Dio nutris kaj trejnis ekde la komenco de la tempo. Ilia efektiviĝado estas la celo kaj gvida principo de la krea procezo. La daŭra laboro de pacienca kultivado estas la tasko kiun Bahб’u’llбh konfidis al la kunularo de tiuj kiuj rekonas Lin kaj eniras Lian Aferon. Ne povas tial mirigi la ekzalta lingvaĵo per kiu Li parolas pri privilegio tiel granda: „Estas vi la steloj sur la ĉielo de komprenado, la zefiro vigliganta je tagekiĝo, la milde fluantaj akvoj de kiuj devas dependi la vivo mem de ĉiuj homoj ...“ [91]
73 La procezo tenas en si mem la konfirmon de sia plenumiĝo. Por tiuj dotitaj per okuloj vidantaj la nova kreaĵo hodiaŭ ĉie elmergiĝas same kiel ĝermanta planto kun la paso de tempo fariĝas fruktodona arbo aŭ infano atingas adoltecon. Sinsekvaj revelacioj de amanta kaj klarintenca Kreanto portis la enloĝantaron de la Tero al la sojlo de sia kolektiva plenaĝiĝo kiel unusola popolo. Bahб’u’llбh nun alvokas la homaron akcepti sian heredaĵon: „Kion la Eternulo ordonis kiel suverenan kuracilon kaj plej fortan rimedon por resanigi la tutan mondon, estas la unuiĝo de ĉiuj popoloj en unu universala Religio, unu komuna Kredo.“ [92]
T R A D U K O
Aprilo 2002
Al La Religiaj Gvidantoj De La Mondo
La historiaj eventoj de la dudeka jarcento devigis la popolojn de la mondo ekkompreni sin kiel membrojn de unu homaro vivanta sur la Tero kiel en unu komuna hejmlando. Spite al la pludaŭraj konfliktoj kaj perfortoj, kiuj mallumigas la horizonton, antaŭjuĝoj kiuj iam ŝajnis ennaskitaj en la karaktero de la homa specio, ĉie retiriĝas. Kune kun ili falas la baroj, kiuj delonge disapartigis la homan familion je Babelo da izolitaj kulturaj, etnaj aŭ naciaj identecoj. Ke tiel radikala ŝanĝiĝo povis fariĝi en tiel mallonga tempo - je historia perspektivo kvazaŭ de unu tago al alia - antaŭsentigas la majestajn eblecojn de la estonto.
Tragike estas ke la institucia religio, kies ekzistokialo estas la starigo de frateco kaj paco, kondutas tro ofte kiel unu el la plej grandegaj obstakloj sur tiu vojo; ni citu nur unu aparte doloran fakton: ĝi longe pruntis sian kredindecon al fanatikismo. Kiel gvidanta organo de unu el la mondreligioj, ni sentas nin responsaj postuli seriozan pripensadon de la defio al kiu tio submetas la religiajn gvidantojn. La nuntempaj problemoj kaj cirkonstancoj postulas ke ni parolu senkaŝe. Ni fidas, ke la komuna servo al la Dia certigos, ke niaj vortoj estos akceptitaj en la sama spirito de bonvolo en kiu ili estas prezentitaj.
La problemoj akre konturiĝas, kiam oni pripensas kio atingiĝis jam sur aliaj kampoj. En la pasinteco la virinoj estis - kun raraj esceptoj - konsiderataj kiel malsupera homspeco; oni ĉirkaŭbaris ilin per superstiĉoj, malhelpis ilin eluzi siajn spiritajn kapablojn kaj limigis ilian rolon al servistinoj de la viroj. Evidente ekzistas ankoraŭ multaj socioj en kiuj tiaj cirkonstancoj plu regas kaj estas fanatike defendataj. Tamen, je mondskala nivelo la koncepto de la egaleco de la seksoj praktike atingis nuntempe la staton de ĝenerale akceptita principo. Similan aŭtoritatecon ĝi ĝuas preskaŭ ĉie en la scienca mondo kaj en la informkomunikiloj. Tiom fundamenta estas la okazinta ŝanĝiĝo, ke la adeptoj de la ideo de vira supereco apenaŭ trovas subtenon ĉe responsemaj opinikreantoj.
La sieĝataj batalionoj de naciismo alfrontas similan sorton. Kun ĉiu monda krizo plifaciliĝas por la civitanoj fari klaran distingon inter amo al la patrujo, kiu riĉigas ilian vivon, kaj submetiĝo al agita retoriko celanta provoki malamon kaj timon kontraŭ aliuloj. Eĉ kie konvenas partopreni en tradiciaj naciismaj ceremonioj la publika reago hodiaŭ same ofte karakteriziĝas per sento de embaraso kiel en la pasinteco per firmaj konvinkoj kaj preta entuziasmo. Tiu ĉi efekto fortiĝas per la restrukturiĝo de la monda ordo, kiu senĉese disvolviĝas. Spite al la neperfektecoj de la sistemo de Unuiĝintaj Nacioj en ilia nuna formo kaj malgraŭ ilia limigita ebleco entrepreni kolektivan militan kontraŭstaron kontraŭ agreso, neniu povas ne vidi la fakton, ke la fetiĉo de absoluta nacia suvereneco estas survoje al malapero.
Sammaniere rasaj kaj etnaj antaŭjuĝoj fariĝis viktimoj de historiaj procezoj, kiuj apenaŭ plu havas paciencon por tiaspecaj pretendoj. Ĉi-koncerne la malakcepto de pasinttempaj konvinkoj estas plej kompleta. Rasismo tiagrade makuliĝis per sia kroĉiteco al la hororoj de la dudeka jarcento, ke ĝi alprenis la karakteron kvazaŭ de spirita malsano. Kvankam rasismo pluvivas kiel socia konduto en multaj mondregionoj - kiel pesto plaganta la vivon de granda parto de la homaro -, ĝi estas ĝenerale tiomgrade kaj principe kondamnata, ke neniu homgrupo povas sendanĝere permesi al si esti identigata kun ĝi.
Ne estas tiel, ke malluma pasinteco forviŝiĝis kaj subite nova brila mondo naskiĝis. Ankoraŭ multaj homoj devas elteni la efikojn de enradikiĝintaj antaŭjuĝoj koncerne etnan, seksan, nacian, kastan kaj klasan apartenon. Ĉiuj signoj indikas, ke tia maljusto ankoraŭ longe pluekzistos, ĉar la institucioj kaj normoj, kiujn la homaro nuntempe ellaboras, nur iom post iom tiel fortiĝos, ke nova ordo de interrilatoj estos starigita kaj malŝarĝo de la subprematoj atingita. La ĉefa afero estas, ke sojlo estas pasita transe de kiu ne plu eblas retropaŝi. Fundamentaj principoj estas identigitaj kaj klare esprimitaj; ili atingis vastan publikon kaj pli kaj pli enradikiĝas en institucioj kapablaj devigi la publikan konduton ilin observi. Kiom ajn longdaŭra kaj dolora la lukto montriĝos, la rezulto sendube estos revoluciigo de la bazaj interrilatoj inter ĉiuj popoloj.
*
Komence de la dudeka jarcento la antaŭjuĝo, kiu ŝajnis pli konjekteble ol iu alia cedi al la fortoj de ŝanĝiĝado, estis tiu pri religio. En la okcidento la scienca progreso estis jam krude ŝancelinta kelkajn centrajn kolonojn de la religia kredo je ekskluziva vero. Kadre de la transformiĝo okazinta en la koncepto de la homaro pri si mem, la plej promesa nova evoluo ŝajnis esti la interreligia movado. En 1893 la Monda Ekspozicio surprizis eĉ siajn ambiciajn organizintojn per la naskiĝo de la fama "Parlamento de la Religioj", vizio pri spirita kaj morala konsento, kiu kaptis la atenton de la homoj sur ĉiuj kontinentoj kaj eĉ sukcesis marĝenigi la sciencajn, teknikajn kaj komercajn mirindaĵojn, kiujn la Ekspozicio celebris.
Mallonge: la baroj de miljaroj evidente estis falintaj. Laŭ la opinio de influhavaj pensuloj en la kampo de religio la kunveno estis unika, "senprecedenca en la historio de la homaro". La Parlamento, laŭ eldiro de ĝia ĉefa organizinto, "emancipis la mondon el bigoteco". Fidoplene oni antaŭdiris, ke inĝenia gvidantaro eluzus tiel favorajn cirkonstancojn kaj vekus en la delonge disapartigitaj religiaj komunumoj de la mondo spiriton de frateco, kiu povus liveri la necesan moralan fundamenton por nova mondo de prospero kaj progreso. Tiel kuraĝigite ĉiuspecaj interreligiaj movadoj burĝonis kaj floradis. Ampleksa literaturo, havebla en multaj lingvoj, enkondukis pli kaj pli vastan publikon, kredantojn same kiel nekredantojn, en la instruojn de ĉiuj el la plej gravaj religioj, kreante intereson, kiu poste estis kontentigita per radio, televido, filmo kaj fine la interreto. Universitatoj enkondukis doktorigajn programojn en la fako de kompara religioscienco. Fine de la jarcento interreligiaj diservoj, kiuj antaŭ kelkaj jardekoj estis neimageblaj, fariĝis ordinaraĵoj.
Bedaŭrinde tiuj iniciatoj evidente suferas je la manko de intelekta kohereco kaj spirita sindevontigo. Kontraste al la unuigaj procezoj, kiuj transformas la ceterajn sociajn rilatojn, la ideo ke ĉiuj grandaj religioj laŭ siaj naturo kaj origino estas samvalidaj, estas obstine kontraŭata de potencaj pramodeloj de sekta pensado. La progreso en la rasa integriĝo estas evoluo, kiu ne estas simple esprimo de sentimentaleco aŭ nura strategio, sed ĝi devenas el la ekkono, ke la popoloj de la mondo konsistigas unu specion, kies multaj variaĵoj el si mem alportas nek avantaĝojn nek malavantaĝojn al ĝiaj unuopaj membroj. La emancipiĝo de la virinoj en simila maniero rezultigis, ke la institucioj de la socio kaj la publika opinio pretis rekoni, ke ne ekzistas akcepteblaj kialoj - ĉu biologiaj, sociaj aŭ moralaj - por rifuzi al virinoj plenan egalecon kun viroj kaj al knabinoj samajn edukajn eblecojn kiel tiujn donitajn al knaboj. Ankaŭ la aprezo de la kontribuoj de iuj nacioj al la konstruo de tutmonda civilizacio ne subtenas la hereditan iluzion ke aliaj nacioj havas malmulton aŭ nenion por aldoni al tiuj klopodoj.
Ŝajnas ke grandparte la religia gvidantaro ne kapablas entrepreni tiel fundamentan reorientiĝon. Aliaj sociaj grupoj bonvenigas la konsekvencojn de la unueco de la homaro ne nur kiel neeviteblan pluan paŝon en la antaŭeniĝo de la civilizacio, sed kiel plenumiĝon de ĉiuspecaj identecoj, kiujn la homaro alportas en tiu ĉi decida momento de nia komuna historio. Tamen, la pli granda parto de la institucia religio staras paralizita antaŭ la sojlo al la estonteco, katenita per tiuj dogmoj kaj postuloj pri ekskluziva aliro al la vero, kiuj ĝis hodiaŭ responsas pri la estigo de iuj el la plej amaraj konfliktoj, kiuj disdividas la enloĝantojn de la Tero.
Por la bonfarto de la homaro la sekvoj estas ruinigaj. Certe ne necesas citi detale la teruraĵojn, kiuj hodiaŭ hantas malfeliĉajn popolojn per la eksplodo de fanatikeco kaj trempas en honton la nomon de la religio. Sed la fenomeno ne estas nova. Por doni nur unu el multaj ekzemploj: la eŭropaj religiaj militoj de la deksesa jarcento pereigis proksimume tridek procentojn de la loĝantaro de la kontinento. Oni sin demandu kian rikolton donis la semoj, kiujn la blindaj fortoj de religia dogmateco, incitintaj tiajn konfliktojn, plantis en la popolan konscion.
Al tiu ĉi listo oni devas aldoni la perfidon al la homa menso, kiu pli ol ĉio alia forrabis de la religio ĝiajn ennaskitajn kapablojn ludi decidan rolon en la formado de la mondaj aferoj. Kaptitaj per la daŭra okupiĝo pri aferoj, kiuj disipas kaj koruptas la homajn energiojn, la religiaj institucioj tro ofte estis la ĉefaj agantoj, kiuj malhelpis la esploradon de la realo kaj la utiligon de tiuj intelektaj kapabloj, kiuj nobligas la homon. Kondamnoj de materialismo kaj terorismo ne vere helpas je la solvo de la nuntempa morala krizo se ili ne komenciĝas per sincera konfeso de la manko de responseco, kiu lasis kredantajn amasojn senprotekte kaj vundeble elmetitaj al tiuj influoj.
Tiuj ĉi konsideroj, kiom ajn amaraj, unualoke ne estas akuzo kontraŭ la institucia religio, sed memorigilo pri la unika potenco kiun ĝi posedas. Religio atingas, kiel ni ĉiuj konscias, la radikojn de motivigo. Kiam ĝi estis fidela al la spirito kaj ekzemplo de la transcendaj Figuroj, kiuj donis al la mondo ĝiajn grandajn kredo-sistemojn, ĝi vekis en tutaj popoloj la kapablojn ami, pardoni, krei, kuraĝi, venki antaŭjuĝojn, sinoferi por la komuna bono kaj bridi animalajn instinktojn. Sendube la genera forto, kiu civilizis la homan naturon, estis la influo de la sinsekvo de tiuj Manifestiĝoj de la Dieca, kiu retroetendiĝas ĝis la komenco de la registrita historio.
Tiu ĉi sama potenco, kiu en pasintaj epokoj disvolvis tiajn efikojn, restas neforviŝebla karakterizaĵo de la homa konscio. Spite al ĉiuj obstakloj kaj sub ne tre favoraj kondiĉoj, ĝi plu subtenas la transvivolukton de milionoj da homoj kaj naskas en ĉiuj landoj heroojn kaj sanktulojn, kies vivoj estas la plej konvinka pravigo de la principoj entenataj en la sanktaj skriboj de iliaj respektivaj religioj. Kiel la historio de la civilizacio montras, religio ankaŭ kapablas profunde influi la strukturon de sociaj rilatoj. Fakte estus malfacile imagi ian fundamentan antaŭeniĝon de la civilizacio kiu ne ĉerpis sian moralan impeton el tiu ĉi eterna fonto. Ĉu estas do imageble ke la paŝo al la kulmina stadio en la jarmilojn longa procezo de la organizado de la planedo povas realiĝi en spirita vakuo? Se la perversaj ideologioj, kiuj plagis nian mondon en la ĵus pasinta jarcento, alportis nenion kroman, ili ja pruvis definitive, ke la mizeron ne povas kuraci rimedoj elpensitaj de la homo.
*
La konsekvencoj por la hodiaŭa mondo estas resumitaj de Bahб'u'llбh per vortoj verkitaj antaŭ pli ol unu jarcento kaj intertempe vaste diskonigitaj:
Tia alvoko ne estas instigo forlasi la kredon je la fundamentaj veroj, kiujn la grandaj religioj de la mondo proklamas. Tute male. La kredo ordonas al si mem kaj pravigas sin mem. Kion aliuloj kredas - aŭ ne kredas - ne povas havi aŭtoritaton por individua konscienco kiu meritas tiun nomon. Kion la supraj vortoj klare kaj neambigue postulas, estas la rezigno pri ĉiuj tiuj pretendoj pri ekskluziveco aŭ definitiveco, kiuj, volvante siajn radikojn ĉirkaŭ la vivo de la spirito, pli ol ĉio alia sufokas iniciatojn pri unueco kaj akcelas malamon kaj perforton.
Al tiu ĉi historia defio niaopinie devas respondi la religiaj gvidantoj, se religia gvidado havu signifon en tiu tutmonda socio, kiu elmergiĝas el la transformaj spertoj de la dudeka jarcento. Evidente kreskanta nombro da homoj ekkonas ke la vero sur kiu baziĝas ĉiuj religioj principe estas nur unu. Tiu ĉi ekkono estiĝas ne kiel rezulto de teologiaj disputoj, sed ĝi fontas kiel intuicia konscio el la daŭre ampleksiĝanta spertado de aliuloj kaj el kreskanta emo akcepti la unuecon de la homara familio. El la konfuzaĵo de religiaj dogmoj, ritoj kaj leĝoj, hereditaj de malaperintaj mondoj, elmergiĝas sento ke la spirita vivo, same kiel la unueco kiu manifestiĝas en malsamaj naciecoj, rasoj kaj kulturoj, konsistigas unu nelimigitan realon egale alireblan por kiu ajn. Por ke tiu ĉi ankoraŭ difuza kaj eksperimenta koncepto firmiĝu kaj efike kontribuu al la konstruado de paca mondo, ĝi bezonas la plenkoran subtenon de tiuj, al kiuj amasoj da homoj, eĉ je tiel malfrua horo, sin turnas atendante gvidadon.
Certe ekzistas grandaj diferencoj inter la ĉefaj religiaj tradicioj rilate sociajn regulojn kaj la formojn de diservado. Pro la miloj da jaroj, tra kiuj sinsekvaj Diaj revelacioj respondis al la ŝanĝiĝantaj bezonoj de daŭre evoluanta civilizacio, tio apenaŭ povas esti aliel. Fakte ŝajnas ke imanenta karakterizaĵo de la sanktaj skriboj de la plej multaj ĉefaj religioj estas la principo de la evolua karaktero de la religio. Morale nepravigebla do estas misuzi kulturajn heredaĵojn, kiuj celis riĉigi la spiriton, por instigi al antaŭjuĝoj kaj disfremdiĝo. La ĉefa tasko de la animo ĉiam estos esplori la realon, vivi konforme al la veroj pri kiuj ĝi konvinkiĝas, kaj plene respekti la klopodojn de aliuloj fari la samon.
Oni povus obĵeti ke, se ĉiuj grandaj religioj estu agnoskitaj kiel Diaj laŭ sia origino, tio instigus aŭ almenaŭ faciligus la multnombran transiron de unu religio al alia. Ĉu tiel estas aŭ ne fakte apenaŭ gravas kompare al la ŝanco, kiun la historio fine ofertas al tiuj konsciaj pri mondo transcendanta la surteran - kaj rigarde al la responseco, kiun tia konscio altrudas. Ĉiu el la grandaj religioj povas imprese kaj kredinde atesti kiel efike ĝi akcelis moralecon. Simile, neniu povus konvinke argumenti ke la instruoj de iu religio kontribuis pli aŭ malpli al bigoteco kaj superstiĉoj ol iu alia. Estas nature ke en kunfandiĝanta mondo kondutomodeloj ŝanĝiĝadas, kaj ĉiaspecaj institucioj havas la taskon konsideri kiel tiuj disvolviĝoj povas esti tiel kondukataj ke ili akcelas unuecon. La garantio por spirite, morale kaj socie sana rezulto troviĝas je la neŝancelebla kredo de la nekonsultataj amasoj de la mondaj civitanoj ke la universo estas regata ne per homa kaprico, sed per amoplena kaj senerara Providenco.
Nia epoko spertas la rompiĝon de baroj, kiuj apartigis la popolojn, kaj kune kun tio la disfalon de la iam nesuperebla muro, pri kiu oni ĝis nun kredis ke ĝi eterne disigus la vivon de la Ĉielo disde la vivo sur la Tero. La sanktaj skriboj de ĉiuj religioj ĉiam instruis al la kredantoj konsideri la servadon al aliuloj ne nur kiel moralan devon, sed kiel vojon sur kiu la animo povas alproksimiĝi al Dio. Hodiaŭ la antaŭeniĝanta restrukturiĝo de la socio donas novan signifon al tiu ĉi bone konata instruo. Ju pli la praa promeso pri mondo vivigata de principoj de justeco iom post iom fariĝas realisma celo, des pli la kontentigo de la bezonoj de la animo kaj de tiuj de la socio estos pli kaj pli konsiderata kiel du komplementaj flankoj de matura spirita vivo.
Se religia gvidado volas respondi al la defio, kiun la supre menciita percepto prezentas, tiu respondo devas komenci per la agnosko, ke religio kaj scienco estas la du nemalhaveblaj sciosistemoj, per kiuj la potencialoj de konscieco disvolviĝas. Tiuj fundamentaj rimedoj de la menso por esplori la realon tute ne konfliktas inter si, sed dependas unu de la alia kaj estis plej produktivaj en la maloftaj sed feliĉaj periodoj de la historio, kiam ilia komplementa karaktero estis rekonita kaj kiam ili povis kunagi. La komprenoj kaj la kapabloj naskitaj per la scienca progreso ĉiam devas serĉi gvidadon per spirita kaj morala responseco por certigi ilian taŭgan aplikadon; religiaj konvinkoj, kiom ajn korproksimaj ili estas, devas submetiĝi libervole kaj dankeme al senpartia prijuĝo per sciencaj metodoj.
Ni nun devas priparoli problemon, kiun ni aliras heziteme, ĉar ĝi rekte tuŝas la konsciencon. Inter la multaj tentoj, kiujn la mondo ofertas, nesurprize logas la religiajn gvidantojn misuzi potencon en aferoj de la kredo. Neniu, kiu dediĉis longajn jarojn al serioza meditado kaj studado de la sanktaj skriboj de tiu aŭ jena el la ĉefaj religioj, bezonas ekstran memorigon pri la ofte citata regulo, ke potenco povas malvirtigi, kaj des pli malvirtigi ju pli ĝi kreskas. La internaj nedisfamigitaj venkoj, kiujn ĉi-rilate tra la epokoj akiris sennombraj klerikoj, estis sendube unu el la ĉefaj fontoj de la krea forto de la religio kaj devas esti konsiderataj kiel unu el ĝiaj plej altaj distingoj. Samgrade la kapitulaco antaŭ la logoj de mondaj potenco kaj avantaĝoj flanke de aliaj religiaj gvidantoj kultivis fertilan grundon por cinikismo, korupteco kaj senespero ĉe tiuj, kiuj observas ĝin. La efiko kiun tio havas por la kapablo de la religia gvidantaro plenumi sian socian responson en tiu ĉi momento de la historio ne bezonas plian detaligon.
*
Ĉar la religio zorgas pri la nobligo de la karaktero kaj la harmoniigo de homaj rilatoj, ĝi ĉiam servis kiel plej alta aŭtoritato, kiam temis pri doni sencon al la vivo. Ĉiuepoke ĝi kultivis la bonon, malaprobis la malbonon kaj proponis al ĉiuj kiuj emis vidi vizion de ankoraŭ neefektigataj eblecoj. El ĝiaj konsiloj la racia animo ĉerpis instigon kaj kuraĝon por venki limojn fiksitajn de la mondo kaj por trovi vojon al sia celo. Samtempe, kiel la vorto diras, religio estis la ĉefa forto, kiu ligis diversajn popolojn en pli kaj pli larĝajn kaj kompleksajn sociojn, per kio la tiel liberigitaj individuaj kapabloj povis sin esprimi. La granda avantaĝo de nia epoko estas ke ĝi ebligas al la tuta homaro kompreni tiun civilizan procezon kiel unuopan fenomenon, kiel ĉiam ripetiĝantajn renkontiĝojn de nia mondo kun la mondo de Dio.
Inspirita de tiu perspektivo, la bahaa komunumo dekomence estis vigla antaŭeniganto de interreligiaj aktivecoj. Tiuj aktivecoj alportas valorajn kuniĝojn; bahaanoj krome vidas en la klopodoj de diversaj religioj pli interproksimiĝi respondon al la Dia Volo por homaro, kiu nun eniras sian komunan maturecon. La membroj de nia komunumo plue kunhelpos ĉiumaniere laŭ sia povo. Tamen, al niaj partneroj en tiuj komunaj klopodoj ni devas klare sciigi ke nia konvinko, ke la interreligia diskurso, se ĝi volas signife kontribui al la kuracado de la malsanoj kiuj turmentas malesperan homaron, devas nun trakti honeste kaj sen pluaj elturniĝoj la konsekvencojn de la plenampleksa vero, kiu estigis tiun movadon: ke Dio estas unu kaj ke, spite al ĉiuj diversecoj de kultura esprimiĝo kaj homa interpretado, la religio same estas unu.
Kun ĉiu pasanta tago kreskas la danĝero, ke la etendiĝantaj flamoj de religiaj antaŭjuĝoj ekbruligos mondskalan incendion kies konsekvencoj estas neimageblaj. Tian danĝeron la registaroj ne povos venki sen helpo. Krome ni ne iluziu ke sole alvokoj pri reciproka toleremo povos estingi malamikaĵojn, kiuj pretendas posedi Dian pravigon. La kriza situacio postulas de la religia gvidantaro rompi la murojn de la pasinteco same decidofirme kiel tiuj, kiuj malfermis la vojon al la superado de antaŭjuĝoj pri raso, sekso kaj nacieco. Se entute ekzistas pravigo por influado en la sfero de konscio, tiu povas esti nur la servado al la bonfarto de la homaro. Ĉe tiu ĉi plej granda turnopunkto en la historio de la homa civilizacio, la postuloj rilate tian servadon ne povas esti pli klaraj. "La bonfarto de la homaro, ĝia paco kaj sekureco estas neatingeblaj", urĝas Bahб'u'llбh, "antaŭ ol ĝia unueco estos firme starigita."
LA UNIVERSALA DOMO DE JUSTECO
LA KAŜITAJ VORTOJ
de
Bahб’u’llбh
La Kaŝitaj Vortoj de Bahб’u’llбh
Reviziita traduko de Bahaa Esperanto-Ligo (BEL)
surbaze de
la angla traduko de Shoghi Effendi kaj
la esperanta traduko de E. Rodriguez Ontoria (1981)
Bahaa Esperanto-Ligo
Eppsteiner Str. 89, DE-65719 Hofheim, Germanio
www.bel.bahai.de - bel@bahai.de
© Bahaa Esperanto-Ligo, 2009 – 166 BE
Hispana Bahaa Eldonejo
(Editorial Bahб’н de Espana)
Marconi 250, 08224 Terrassa, Barcelona, Hispanio
www.bahai.es/editorial
PARTO I
LA KAŜITAJ VORTOJ
el la araba lingvo
LI ESTAS LA GLORO DE L’ GLOROJ
Tio ĉi estas kio descendis el la regno de l’ gloro, eldirita far la lango de potenco kaj forto, kaj revelaciita al la Profetoj de l’ pasinto. Ĝian internan esencon prenis Ni kaj ĝin vestis per la robo de koncizo kiel signon de graco al la justuloj, ke fidelaj ili estu al la Interligo de Dio, tra sia vivo plenumu kion al ili konfidis Li, kaj en la regno de l’ spirito atingu la gemon de Dia virto.
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Jen Mia unua konsilo: Posedu puran, bonvoleman kaj radiantan koron, ke via estu suvereneco pratempa, nepereonta kaj ĉiamdaŭra. 1
HO FILO DE L’ SPIRITO!
La plej amata el ĉiuj aferoj antaŭ Miaj okuloj estas Justeco; ne turnu vin for de ĝi se vi deziras Min, kaj ne malatentu ĝin ke Mi fidu al vi. Helpe de ĝi vidos vi per viaj propraj okuloj kaj ne per la okuloj de aliaj, kaj konos per via propra konado kaj ne pere de l’ konado de via proksimulo. Kontemplu pri tio ĉi en via koro, kiel decas al vi esti. Vere, justeco estas Mia donaco al vi kaj la signo de Mia mizerikordo. Loku ĝin, do, antaŭ viaj okuloj. 2
HO FILO DE L’ HOMO!
Vualita en Mia antaŭmemora estado kaj en la pratempa eterneco de Mia esenco Mian amon al vi konsciis Mi; tial Mi kreis vin, gravuris en vin Mian bildon kaj rivelis al vi Mian belecon. 3
HO FILO DE L’ HOMO!
Mi amis vian kreadon, sekve do Mi kreis vin. Tial vi amu Min, por ke Mi menciu vian nomon kaj plenigu vian animon per la spirito de l’ vivo. 4
HO FILO DE L’ ESTO!
Amu Min, ke Mi amu vin. Se vi ne amas Min, Mia amo neniel povas vin atingi. Sciu tion, ho servanto. 5
HO FILO DE L’ ESTO!
Via paradizo estas Mia amo, via ĉiela hejmo reunuiĝo kun Mi. Eniru ĝin kaj ne hezitu. Tiel estas destinita por vi en Nia regno plejsupra kaj en Nia regado majesta. 6
HO FILO DE L’ HOMO!
Se vi amas Min, turniĝu for de vi mem, kaj se vi serĉas Mian plaĉon, rigardu ne la vian, ke vi mortu en Mi kaj Mi vivu en vi poreterne. 7
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Ne estos paco por vi krom se vi rezignos pri vi mem kaj turniĝos al Mi, tial ke decas al vi glori vin je Mia nomo kaj ne je la via, konfidi al Mi kaj ne al vi mem, ĉar deziras Mi esti amata sola kaj super ĉio ekzistanta. 8
HO FILO DE L’ ESTO!
Mia amo estas Mia fortika.o; kiu .in
eniras estas protektita kaj sekura, kaj
kiu sin turnas for, tiu sendube devoji.os kaj
pereos. 9
HO FILO DE L’ ESPRIMADO!
Vi estas Mia fortikaĵo; eniru ĝin, ke restadu vi en sekureco. Mia amo estas en vi, sciu tion, ke vi trovu Min proksima al vi. 10
HO FILO DE L’ ESTO!
Vi estas Mia lampo kaj Mia lumo estas en vi. Akiru el ĝi vian briladon kaj serĉu neniun alian krom Mi. Ĉar riĉa Mi kreis vin kaj malavare Mian favoron verŝis sur vin. 11
HO FILO DE L’ ESTO!
Per la manoj de potenco Mi vin faris kaj per la fingroj de forto Mi vin kreis; kaj metis Mi en vian internon la esencon de Mia lumo. Estu vi kontenta kun ĝi kaj serĉu nenion pli, ĉar perfekta estas Mia verko kaj deviga estas Mia ordono. Ne kontestu ĝin, nek havu dubon pri ĝi. 12
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Mi kreis vin riĉa, kial vi faras vin mem senhava? Nobla Mi faris vin, pro kio vi humiligas vin mem? El la esenco de sciado Mi estadon al vi donis, kial vi serĉas iluminiĝon ĉe iu krom Mi? El la argilo de amo Mi vin modlis, kial vi okupiĝas pri alia? Turnu vian rigardon al vi mem, ke vi trovu Min interne de vi, forta, potenca kaj memekzistanta. 13
HO FILO DE L’ HOMO!
Vi estas Mia posedaĵo kaj Mia posedaĵo ne pereas; pro kio vi timas vian pereon? Vi estas Mia lumo kaj Mian lumon neniam eblas estingi, kial vi timas estingon? Vi estas Mia gloro kaj Mia gloro neniam paliĝos; vi estas Mia robo kaj Mia robo neniam eluziĝos. Restadu do en via amo al Mi, ke vi trovu Min en la regno de l’ gloro. 14
HO FILO DE L’ ESPRIMADO!
Turnu vian vizaĝon al la Mia kaj rezignu pri ĉio krom Mi; ĉar daŭros Mia suvereneco kaj ne pereos Mia regado. Se vi serĉos alian krom Mi estos vana via penado se eĉ la universon vi traesploros poreterne. 15
HO FILO DE L’ LUMO!
Forgesu ĉion krom Mi kaj komuniiĝu kun Mia spirito. Tio ĉi apartenas al la esenco de Mia ordono, tial turniĝu al ĝi. 16
HO FILO DE L’ HOMO!
Estu kontenta kun Mi kaj ne serĉu helpanton alian. Ĉar neniu krom Mi povas iam sufiĉi al vi. 17
HO FILO DE L’ SPIRITO!
De Mi ne petu kion Ni ne deziras por vi; estu do kontenta kun kion Ni ordonis por vi, ĉar tio ĉi estas el kio profitas vi, se per ĝi kontentiĝas vi. 18
HO FILO DE LA MIRINDA VIZIO!
Mi enblovis en vin spiron de Mia propra Spirito, por ke estu vi Mia amanto. Kial vi forlasis Min kaj serĉis amaton alian ol Min? 19
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Mia rajto je vi estas granda, ne povas ĝi forgesiĝi. Mia graco por vi estas abunda, ne povas ĝi vualiĝi. Mia amo starigis en vi sian hejmon, ne povas ĝi kaŝiĝi. Mia lumo al vi estas evidenta, ne povas ĝi obskuriĝi. 20
HO FILO DE L’ HOMO!
Sur la arbon de brilanta gloro pendigis Mi la plej elektindajn fruktojn por vi, kial do vi turnis vin for kaj kontentiĝis per tio malpli bona? Revenu do al tio, kio estas pli bona por vi en la regno de l’ supro. 21
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Nobla vin kreis Mi, vi tamen humiligis vin mem. Leviĝu do al tio, por kio estas vi kreita. 22
HO FILO DE LA PLEJSUPERA!
Al la eterna Mi vokas vin, vi tamen serĉas la efemeran. Kio igis vin turniĝi for de Nia deziro kaj sekvi la vian? 23
HO FILO DE L’ HOMO!
Ne viajn limojn transpaŝu nek pretendu tion kio al vi ne decas. Sterniĝu antaŭ la vizaĝo de via Dio, la Eternulo de forto kaj potenco. 24
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Ne fanfaronu antaŭ la malriĉulo, ĉar Mi lin gvidas sur lia vojo kaj vidas vin en via granda mizero kaj vin konsternas por ĉiam. 25
HO FILO DE L’ ESTO!
Kiel povis vi forgesi viajn proprajn kulpojn kaj okupiĝi pri la kulpoj de aliaj? Kiu ajn tion faras estas malbenita de Mi. 26
HO FILO DE L’ HOMO!
Eĉ ne flustru pri la pekoj de aliaj dum ankoraŭ vi mem estas pekanto. Se vi malobeos ĉi tiun ordonon trafos vin kondamno kaj tion atestas Mi. 27
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Sciu vere: kiu vokas homojn al justeco kaj mem maljustas, tiu ne estas de Mi, eĉ se Mian nomon li portas. 28
HO FILO DE L’ ESTO!
Al neniu imputu kion vi ne volus ke oni imputu al vi, nek parolu pri kion vi ne faras. Tio ĉi estas Mia ordono al vi, observu ĝin. 29
HO FILO DE L’ HOMO!
Ne al Mia servanto neu se ion de vi li petas, ĉar lia vizaĝo estas Mia vizaĝo; hontu do antaŭ Mi. 30
HO FILO DE L’ ESTO!
Taksu vin mem ĉiutage antaŭ ol vi estos vokata al juĝo; ĉar senanonce la morto vin trafos kaj estos vi vokata responsi pri viaj faroj. 31
HO FILO DE LA PLEJSUPERA!
Faris Mi la morton por vi ĝojportanto. Pro kio malĝojas vi? Igis Mi la lumon superŝuti vin per sia splendoro. Kial vi vualiĝas antaŭ ĝi? 32
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Per la ĝojigaj novaĵoj de la lumo Mi salutas vin: jubilu! Al la kortego de la sankteco Mi vokas vin; restadu en ĝi ke vivu vi en paco por ĉiam. 33
HO FILO DE L’ SPIRITO!
La spirito de sankteco alportas al vi la ĝojigan novaĵon de l’ reunuiĝo; pro kio tristas vi? La spirito de potenco konfirmas vin en Sia kredo; kial vin vualas vi? La lumo de Lia vizaĝo gvidas vin; kiel povas devojiĝi vi? 34
HO FILO DE L’ HOMO!
Ne tristu krom se vi estas fore de Ni. Ne ĝoju krom se vi proksimiĝas kaj revenas al Ni. 35
HO FILO DE L’ HOMO!
Jubilu pro feliĉo elkora, ke indas vi renkonti Min kaj speguli Mian belecon. 36
HO FILO DE L’ HOMO!
Ne senigu vin de Mia belega robo, nek perdu vian porcion el Mia mirinda fonto, ke ne soifu vi poreterne. 37
HO FILO DE L’ ESTO!
Paŝadu laŭ Mia leĝaro pro amo al Mi kaj rezignu pri kion vi deziras, se Mian plaĉon serĉas vi. 38
HO FILO DE L’ HOMO! Miajn ordonojn ne neglektu se vi amas Mian belecon kaj Miajn konsilojn ne forgesu se vi volas atingi Mian bonplaĉon. 39
HO FILO DE L’ HOMO!
Eĉ se rapidus vi tra la vasteco de l’ spaco kaj trapasus la altojn de l’ ĉielo, vi tamen ripozon ne trovus krom en submetiĝo al Nia ordono kaj en humileco antaŭ Nia Vizaĝo. 40
HO FILO DE L’ HOMO!
Glorigu Mian aferon ke Mi rivelu al vi la misterojn de Mia grandeco kaj fokusu sur vin la lumon de l’ eterneco. 41
HO FILO DE L’ HOMO!
Humiliĝu antaŭ Mi ke graceme Mi vizitu vin. Leviĝu por la triumfo de Mia afero ke ankoraŭ surtere la venkon atingos vi. 42
HO FILO DE L’ ESTO!
Sur Mia tero menciu Min ke en Mia ĉielo Mi memoru vin; tiel Miaj okuloj kaj la viaj konsoliĝos. 43
HO FILO DE LA TRONO!
Via aŭdo estas Mia aŭdo, aŭdu vi per ĝi. Via vido estas Mia vido, vidu vi per ĝi; ke en via plej interna animo atestos vi pri Mia ekzalta sankteco kaj Mi interne de Mi povos atesti pri ekzalta rango por vi. 44
HO FILO DE L’ ESTO!
Aspiru morton martiran sur Mia pado, kontenta pri Mia bonplaĉo kaj dankema por kion ordonas Mi, ke vi ripozu kun Mi sub la baldakeno de l’ majesto malantaŭ la tabernaklo de l’ gloro. 45
HO FILO DE L’ HOMO!
Pripensu kaj meditu. Ĉu deziras vi morti sur via lito aŭ sur la polvo verŝi vian vivsangon kiel martiro sur Mia pado kaj tiel fariĝi la manifestanto de Mia ordono kaj la rivelanto de Mia lumo en la plej alta paradizo? Elektu vi ĝuste, ho servanto! 46
HO FILO DE L’ HOMO!
Je Mia beleco! Tinkturi vian hararon per via sango estas pli granda antaŭ Miaj okuloj ol la kreado de l’ universo kaj la lumo de ambaŭ mondoj. Strebu do atingi tion ĉi, ho servanto! 47
HO FILO DE L’ HOMO!
Por ĉio estas signo. La signo de amo estas firmeco sub Mia dekreto kaj pacienco sub Miaj provoj. 48
HO FILO DE L’ HOMO!
La vera amanto afliktojn sopiras same kiel la ribelulo pardonon kaj la pekanto mizerikordon. 49
HO FILO DE L’ HOMO!
Se ne malfeliĉoj vin trafus sur Mia pado povus vi kiel sekvi la vojojn de tiuj kontentaj kun Mia bonplaĉo? Se ne provoj afliktus vin je via sopiro renkonti Min atingus vi kiel la lumon en via amo al Mia beleco? 50
HO FILO DE L’ HOMO!
Mia aflikto estas Mia providenco; ŝajnas ĝi surface fajro kaj venĝo sed estas ĝi interne lumo kaj mizerikordo. Rapidu al ĝi ke fariĝos vi lumo eterna kaj spirito senmorta. Ĉi tio estas Mia ordono al vi, observu ĝin. 51
HO FILO DE L’ HOMO!
Se prosperos vi, ne jubilu, kaj se trafos vin humiligo, ne ĉagreniĝu, ĉar ambaŭ forpasos kaj estos ne plu. 52
HO FILO DE L’ ESTO!
Se vin ekregas senhavo ne ĉagreniĝu, ĉar vizitos vin fine la Eternulo, la plenhava. Humiligon ne timu, ĉar iam gloro vin kovros. 53
HO FILO DE L’ ESTO!
Se via koro aspiras ĉi regnon eternan, nepereontan kaj ĉi vivon pratempan kaj ĉiamdaŭran, rezignu vi pri potenco mortema kaj efemera. 54
HO FILO DE L’ ESTO!
Ne pri tiu ĉi mondo okupiĝu vi, ĉar per fajro elprovas Ni la oron kaj per oro Niajn servantojn. 55
HO FILO DE L’ HOMO!
Vi oron aspiras kaj Mi vian liberon de ĝi deziras. Vi kredas vin riĉa pro posedo ĝia kaj Mi vidas vin bonstata en via abstino de ĝi. Je Mia vivo! Jen Mia sciado kaj jen via iluzio; kiel povas Mia vojo akordiĝi kun la via? 56
HO FILO DE L’ HOMO!
Donacu Miajn riĉaĵojn al Miaj senhavuloj, ke en la ĉielo povos vi ĉerpi el abundoj de splendoroj nepaliĝantaj kaj el trezoroj de nepereonta gloro. Sed je Mia vivo! Afero pli glora estas oferi vian animon; ho, se nur per Miaj okuloj povus vi vidi. 57
HO FILO DE L’ HOMO!
La templo de l’ esto estas Mia trono; ĝin purigu de ĉiaj aferoj, ke ĝin ekloĝu Mi kaj tie restadu. 58
HO FILO DE L’ ESTO!
Via koro estas Mia hejmo, sanktigu ĝin por Mia descendo. Via spirito estas Mia revelaciej’, purigu ĝin por Mia manifestiĝo. 59
HO FILO DE L’ HOMO!
Metu vian manon en Mian sinon, ke leviĝu Mi super vi, radianta kaj brileganta. 60
HO FILO DE L’ HOMO!
Ascendu en Mian ĉielon ke atingu vi la ĝojon de l’ reunuiĝo kaj trinku el la kaliko de nepereonta gloro la vinon nekompareblan. 61
HO FILO DE L’ HOMO!
Pasis multe da tagoj viaj dum kiuj pri viaj iluzioj kaj vanaj imagoj okupiĝis vi. Kiom ankoraŭ letargios vi sur via lito? Vian kapon levu el dormo, ĉar la Suno leviĝis al zenito; ĝi do brilu sur vin per la lumo de l’ beleco. 62
HO FILO DE L’ HOMO!
La lumo sur vin briladas desur la horizonto de l’ Monto sankta kaj la spirito de iluminado zefiras en la Sinajo de via koro. Liberiĝu do el la vualoj de vanaj iluzioj kaj Mian kortegon eniru, ke pretas vi por la vivo eterna kaj indas renkonti Min. Tiel morto vin ne trafos, nek laciĝo aŭ ĉagreno. 63
HO FILO DE L’ HOMO!
Mia eterneco estas Mia kreaĵo, Mi ĝin kreis por vi. Faru ĝin la vesto de via templo. Mia unueco estas Mia faritaĵ’, Mi ĝin fasonis por vi. Vestu vin per ĝi ke poreterne estu vi la rivelaĵo de Mia esto ĉiamdaŭra. 64
HO FILO DE L’ HOMO!
Mia majesto estas Mia donaco al vi kaj Mia grandiozo la signo de Mia mizerikordo por vi. Kio al Mi konvenas neniu komprenos nek povos ĝin iu vortigi. Vere, Mi ĝin gardas en Miaj kaŝitaj deponejoj kaj en la trezorejoj de mia ordono, kiel signon de Mia korfavoro al Miaj servantoj kaj de Mia mizerikordo al Mia popolo. 65
HO INFANOJ DE LA DIA KAJ NEVIDEBLA ESENCO!
Estos vi malhelpataj ami Min kaj konsternos animojn mencii Min. Ĉar mensoj ne kapablas kompreni nek koroj enteni Min. 66
HO FILO DE L’ BELECO!
Je Mia spirito kaj je Mia favoro! Je Mia mizerikordo kaj je Mia beleco! Ĉio de Mi revelaciita al vi per la lango de l’ potenco kaj skribita por vi per la plumo de l’ povo estas konforma al via kapablo kaj kompreno, ne al Mia rango kaj la melodio de Mia voĉo. 67
HO IDOJ DE L’ HOMO!
Ĉu vi ne scias, kial Ni kreis vin ĉiujn el la sama polvo? Ke neniu sin altigu super la alia. Kontemplu konstante en viaj koroj kiel estas vi kreitaj. Ĉar Ni kreis vin ĉiujn el la sama substanco devas vi esti kiel unusola animo, marŝi per la samaj piedoj, manĝi per la sama buŝo kaj loĝi en la sama lando, ke elde via plej interna esto, pere de viaj faroj kaj agoj, la signoj de unueco kaj la esenco de malligiteco estu manifestataj. Tia estas Mia konsilo al vi, ho kohortoj de l’ lumo! Atentu ĉi tiun konsilon, ke vi akiru la frukton de l’ sankteco de la arbo mire glora. 68
HO VI FILOJ DE L’ SPIRITO!
Vi estas Mia trezorejo, ĉar en vi deponis Mi la perlojn de Miaj misteroj kaj la gemojn de Mia sciado. Gardu ilin kontraŭ la fremduloj inter Miaj servantoj kaj kontraŭ la malpiuloj en Mia popolo. 69
HO FILO DE TIU, KIU STARIS PER SIA PROPRA EKZISTADO EN LA REGNO DE SIA MEMO!
Sciu vi ke blovis Mi sur vin ĉiujn aromojn de l’ sankteco, plene revelaciis al vi Mian vorton, perfektigis pere de vi Mian malavaron kaj deziris por vi kion deziris Mi por Mi Mem. Estu do kontenta kun Mia bonplaĉo kaj dankema al Mi. 70
HO FILO DE L’ HOMO!
Skribu ĉion, kion Ni revelaciis al vi, per la inko de l’ lumo sur la tabelon de via spirito. Se tion ĉi ne kapablas vi, tiam faru vian inkon el la esenco de via koro. Se ankaŭ tion ne povas vi fari, tiam skribu per tiu karmezina inko, kiu verŝiĝis sur Mia pado, ke ĝia lumo daŭru por ĉiam. Ja pli dolĉa ol ĉio alia estas al Mi tio ĉi. 71
PARTO II
LA KAŜITAJ VORTOJ
el la persa lingvo
JE LA NOMO DE LA SINJORO DE L’ ESPRIMADO, LA POTENCA.
HO VI HOMOJ, KIUJ HAVAS MENSOJN POR SCII KAJ ORELOJN POR AŬSKULTI!
La unua voko de l’ Amato estas tiu ĉi: Ho mistika najtingalo! Nenie restadu krom en la rozĝardeno de l’ spirito. Ho mesaĝisto de la Salomono de l’ amo! Ne serĉu ŝirmon krom en la Ŝebao de Tiu tre amata. Kaj, ho senmorta fenikso! Loĝu nenie krom sur la monto de l’ fideleco. Tie estas via loĝejo kiam per la flugiloj de via animo vi soras al la regno senlima kaj klopodas atingi vian celon. 1
HO FILO DE L’ SPIRITO!
La birdo serĉas sian neston, la najtingalo la ĉarmon de la rozo; sed tiuj birdoj, la homaj koroj, kontentaj pri efemera polvo, devojiĝis malproksimen de sia eterna nesto, kaj, kun okuloj direktitaj al la koto de neglektemo, seniĝis je la gloro de l’ dia ĉeesto. Ve! Kiel strange kaj mizere; pro nura tasopleno ili deflankiĝis for de la alten ondantaj maroj de l’ Plejaltulo kaj restis fore de la horizonto pleje brilanta. 2
HO AMIKO!
En la ĝardenon de via koro plantu nenion krom la rozon de l’ amo, kaj ne perdu la tenadon de la najtingalo de l’ korinklino kaj deziro. Alte taksu la kunestadon de la justuloj kaj evitu ĉian kontakton kun la malpiaj. 3
HO FILO DE L’ JUSTECO!
Kien povas amanto iri krom al la lando de sia amatul’? Kaj kiu aspiranto trovas ripozon for de sia kordezir’? Por la vera amanto estas reunuiĝo vivo kaj disiĝo morto. Lia brusto paciencon ne konas kaj lia koro pacon ne tenas. Miriadon da vivoj rezignus li por rapidi al la restadejo de sia amato. 4
HO FILO DE L’ POLVO!
Vere, Mi diras al vi: el ĉiuj homoj la plej neglektema estas tiu vante disputanta kaj strebanta sin mem altigi super sian fraton. Diru, ho gefratoj! Lasu farojn, ne vortojn, esti via ornamo. 5
HO FILO DE L’ TERO!
Sciu vere, koro en kiu ankoraŭ la plej eta restaĵo de envio troveblas neniam Mian eternan reĝejon atingos, nek enspiros ĝi la dolĉajn aromojn de l’ pureco, kiuj emanas el Mia regno de l’ sankteco. 6
HO FILO DE L’ AMO!
Estas vi nur unu paŝon for de la gloraj altoj supre kaj de la ĉiela arbo de l’ amo. Faru vi unu paŝon kaj per la sekva antaŭeniru en la regnon de senmorteco kaj eniru la pavilonon de l’ eterneco. Aŭskultu do al tio, kio estas revelaciita de la plumo de l’ gloro. 7
HO FILO DE L’ GLORO!
Rapidu sur la pado de l’ sankteco kaj eniru la ĉielon de komunio kun Mi. Purigu vian koron per la polurilo de la spirito kaj hastu al la kortego de l’ Plejaltulo. 8
HO OMBRO EFEMERA!
Lasu la basajn ŝtupojn de l’ dubo kaj leviĝu al la ekzaltaj altoj de l’ certeco. Malfermu la okulon de l’ vero ke vidu vi la senvualitan Belecon kaj laŭte voku: Sanktigata estu la Eternulo, la plej eminenta el ĉiuj kreantoj! 9
HO FILO DE L’ AVIDO!
Aŭskultu jenon: neniam rekonos mortema okulo la eternan Belecon, nek ĝojos senviva koro pri io krom floro velka. Ĉar similo similon serĉas kaj ĝuas kuneston siaspecan. 10
HO FILO DE L’ POLVO!
Blindigu viajn okulojn ke ekvidu vi Mian belecon; ŝtopu viajn orelojn ke aŭskultu vi la dolĉan melodion de Mia voĉo; malplenigu vin je ĉia scio ke partoprenu vi en Mia sciado; kaj malligu vin de posedaĵoj ke akiru vi daŭran eron el la oceano de Mia eterna riĉo. Blindigu viajn okulojn, tio estas, al ĉio krom Mia beleco; ŝtopu viajn orelojn al ĉio krom Mia vorto; malplenigu vin je ĉia scio krom la scio pri Mi; ke per klara vido, pura koro kaj atenta orelo eniru vi la kortegon de Mia sankteco. 11
HO HOMO KUN DU VIDKAPABLOJ!
Fermu unu okulon kaj malfermu la alian. Fermu unu antaŭ la mondo kaj ĉio en ĝi, kaj malfermu la alian al la sankta beleco de l’ Amato. 12
HO MIAJ INFANOJ!
Timas Mi ke, seniĝintaj de la melodio de l’ kolombo ĉiela, sinkos vi en la ombrojn de kompleta perdiĝo, kaj, neniam esti vidintaj la belecon de l’ rozo, revenos al akvo kaj argilo. 13
HO AMIKOJ!
Ne rezignu pri la beleco ĉiamdaŭra pro beleco mortenda, nek inkliniĝu al ĉi mortema mondo de l’ polvo. 14
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Venos la tempo kiam ne plu la najtingalo de l’ sankteco la internajn misterojn malkovros kaj estos vi ĉiuj senigitaj je la ĉiela melodio kaj la voĉo desupra. 15
HO ESENCO DE L’ NEGLEKTEMO!
Miriadoj da mistikaj langoj esprimiĝas per unu parolo kaj miriadoj da kaŝitaj misteroj estas revelaciataj per unu sola melodio; sed, ho ve, ne estas orelo por aŭskulti nek koro por kompreni. 16
HO KUNULOJ!
Apertas la pordoj malfermiĝantaj al la Senlimeco kaj la loĝejo de l’ Amato estas ornamita per la sango de l’ amantoj, tamen, ekskludataj estas ĉiuj krom nur kelkaj el ĉi urbo ĉiela, kaj eĉ el tiuj malmultaj nur plej eta manpleno montriĝis havi koron puran kaj spiriton sanktan. 17
HO VI LOĜANTAJ EN LA PLEJ SUPERA PARADIZO!
Proklamu al la gefiloj de l’ certeco, ke en la regnoj de sankteco, proksime al la ĉiela paradizo, nova ĝardeno aperis, ĉirkaŭ kiu cirklas la enloĝantoj de la regno de l’ alto kaj la senmortaj loĝantoj de la paradizo ekzalta. Strebu, do, ke atingos vi tiun rangon, ke malkaŝos vi elde ĝiaj anemonoj la misterojn de l’ amo kaj en ĝiaj perfektaj fruktoj trovos la dian sekreton kaj saĝecon perfektan. Konsolataj estas la okuloj de tiuj, kiuj eniras kaj restadas ti-ene! 18
HO MIAJ AMIKOJ!
Ĉu forgesis vi tiun veran kaj radiantan matenon, kiam en tiuj sanktaj kaj benitaj areoj kuniĝis vi ĉiuj en Mia ĉeesto sub la ombro de l’ arbo de vivo, kiu estas plantita en la paradizo ĉioglora? Respektoplene aŭskultis vi kiam eldiris Mi jenajn tri vortojn plej sanktajn: Ho amikoj! Ne preferu vian volon al la Mia, neniam deziru kion Mi ne deziras por vi, kaj ne proksimiĝu al Mi kun koroj senvivaj, makulitaj per aspiroj kaj avidoj mondaj. Se nur sanktigus vi viajn animojn memorus vi ĉi-hore tiun lokon kaj tiujn areojn kaj la vero de Mia eldiro evidentiĝus al vi ĉiuj. 19
HO VI KIUJ KUŜAS KVAZAŬ MORTINTOJ SUR LA DIVANO DE L’ NEGLEKTEMO!
Pasis epokoj kaj preskaŭ jam finiĝis viaj valoraj vivoj, sed eĉ ne unusola pura spiro de vi Nian kortegon de sankteco atingis. Kvankam mergitaj en la oceano de miskredado konfesas viaj lipoj tamen la unikan veran kredon de Dio. Kiun abomenas Mi, tiun amas vi, kaj el Mia malamiko faris vi amikon. Malgraŭ tio iradas vi sur Mia tero, vantaj kaj memkontentaj, ne atentante ke Mia tero laciĝis pri vi kaj ĉio en ĝi fuĝas de vi. Se nur vi malfermus viajn okulojn preferus vi, vere, miriadon da afliktoj ol jenan ĝojon kaj estus en via konsidero la morto mem pli bona ol tiu vivo. 20
HO MOVIĜANTA FORMO EL POLVO!
Mi deziras komunion kun vi, sed vi ne fidas Min. La glavo de via ribelado faligis la arbon de via espero. Ĉiam estas Mi proksima al vi, sed vi daŭre restas fore de Mi. Nepereontan gloron elektis Mi por vi, preferas vi tamen por vi mem honton senliman. Dum ankoraŭ estas tempo revenu kaj vian ŝancon ne perdu. 21
HO FILO DE L’ DEZIRO!
La kleruloj kaj saĝuloj dum longaj jaroj sensukcese strebadis atingi la ĉeeston de l’ Ĉioglora; ili pasigis siajn vivojn serĉante Lin, sed ne ekvidis la belecon de Lia vizaĝo. Vi sen ajna peno atingis vian celon kaj sen serĉado trovis kion aspiris vi. Malgraŭ tio vi tamen restis tiel envolvita en la vualo de l’ memo, ke via okulo ne ekvidis la belecon de l’ Amato, nek tuŝis via mano la orlon de Lia robo. Vi havanta okulojn rigardu kaj miru. 22
HO LOĜANTOJ DE LA URBO DE L’ AMO!
Mortigaj blovoj sieĝis la eternan kandelon kaj la beleco de la ĉiela Junulo estas vualita en la malhelo de l’ polvo. La plej alta el la monarkoj de l’ amo estas mistraktata fare de l’ popolo de tiraneco kaj la kolombo de sankteco estas kaptita en la ungegoj de strigoj. La loĝantoj de la pavilono de l’ gloro kaj la ĉielaj kohortoj ploras kaj lamentas dum vi ripozadas en la regno de l’ neglektemo kaj opinias vin mem inter la veraj geamikoj. Kiel vantaj estas viaj imagoj! 23
HO VI KIUJ ESTAS STULTAJ SED HAVAS REPUTACION ESTI SAĜAJ!
Kial vi maskas vin kiel paŝtistoj dum interne fariĝis vi lupoj kiuj volas Mian gregon? Estas vi kiel la stelo leviĝanta antaŭ tagiĝo, kiu, kvankam ŝajne radianta kaj luma, misgvidas sur la padojn de l’ pereo tiujn survoje al Mia urbo. 24
HO VI ŜAJNE PURAJ SED INTERNE PUTRAJ!
Estas vi kiel klara sed amara akvo, kiu aspektas kristale pura, sed de kio eĉ ne unu guto estas akceptata kiam ĝin gustumas la dia Provanto. Ja la sunradio falas same sur la polvon kiel sur la spegulon; sed malsamas ilia reflektado kiel la stelo kaj la tero; ne, estas nemezurebla la diferenco! 25
HO AMIKO LAŬVORTA!
Iom kontemplu. Ĉu iam aŭdis vi, ke amiko kaj malamiko restadas en unu sama koro? Forpelu do la fremdulon, ke la Amiko povas eniri Sian hejmon. 26
HO FILO DE L’ POLVO!
Ĉion en la ĉielo kaj sur la tero ordonis Mi por vi, krom la homan koron, kiun faris Mi la restadejon de Mia beleco kaj gloro; tamen donis vi Mian hejmon kaj loĝejon al alia ol Mi; kaj kiam ajn la manifestiĝo de Mia sankteco aliris Sian propran rezidejon, trovis Li tie fremdulon kaj senhejma rapidis al la sanktejo de l’ Amato. Malgraŭ tio kaŝis Mi vian sekreton ne dezirante vian honton. 27
HO ESENCO DE L’ AVIDO!
Je multe da tagiĝoj de la regnoj de l’ Senlimeco direktiĝis Mi al via restadejo kaj trovis vin sur la lito de l’ komforto okupata pri alia ol Mi. Je tio, kiel fulmo de l’ spirito, revenis Mi al la regnoj de l’ ĉiela gloro kaj ĝin ne malkaŝis en Miaj ripozejoj de l’ alto al la sanktular’. 28
HO FILO DE L’ MALAVARO!
Elde la dezertoj de l’ nenieco, per la argilo de Mia ordono, Mi vin aperigis kaj asignis por via trejnado ĉiun atomon ekzistantan kaj la esencon de ĉio kreita. Tiel, antaŭ ol estis vi akuŝita el la utero de via patrino, destinis Mi por vi du fontojn de hela lakto, okulojn por vin gardi kaj korojn por vin ami. Pro Mia korfavoro sub la ombro de Mia mizerikordo Mi vin nutris kaj vin protektis per la esenco de Mia graco kaj favoro. Kaj per ĉio tio celis Mi ke atingu vi Mian eternan regnon kaj fariĝu vi inda por Miaj nevideblaj donacoj. Kaj tamen restis vi senatenta kaj, plenkreskinta, neglektis vi ĉiujn Miajn benojn kaj okupiĝis pri viaj vantaj iluzioj tiel ke fariĝis vi plene forgesema kaj, deturniĝinta de la pordoj de l’ Amiko, restadis en la kortoj de Mia malamiko. 29
HO SKLAVO DE LA MONDO!
Je multe da tagiĝoj Mia korfavoro al vi zefiris kaj vin trovis profunde dormanta sur la lito de l’ senatento. Kaj, priplorante vian staton, revenis ĝi de kie ekis. 30
HO FILO DE L’ TERO!
Se vi deziras Min, ne serĉu iun alian ol Min; se volas vi ekvidi Mian belecon fermu viajn okulojn antaŭ la mondo kaj ĉio en ĝi, ĉar Mia volo kaj la volo de alia ol Mi, kiel fajro kaj akvo, ne povas loĝi kune en la sama koro. 31
HO FREMDULO RENKONTATA KUN AMIKECO!
La kandelo de via koro estas ekbruligita per la mano de Mia potenco, ne estingu ĝin per la malfavoraj ventoj de l’ memo kaj pasio. La kuracilo por ĉiuj viaj malsanoj estas memori Min, ne forgesu tion. Faru Mian amon via trezoro kaj ame ĝin flegu same kiel vian propran vidon kaj vivon. 32
HO MIA FRATO!
Aŭskultu la ravajn vortojn de Mia lango dolĉe miela kaj trinku la torenton de mistika sankteco de Miaj lipoj sukeron verŝantaj. La semojn de Mia dia saĝeco semu en la puran grundon de via koro kaj ilin akvumu per la akvo de l’ certeco, ke la hiacintoj de Mia scio kaj saĝo burĝonu, freŝaj kaj verdaj, en la sankta urbo de via koro. 33
HO LOĜANTOJ DE MIA PARADIZO!
Per la manoj de korfavoro plantis Mi en la sanktan ĝardenon de l’ paradizo la junan arbon de via amo kaj amikeco kaj ĝin akvumis per la freŝaj pluvoj de Mia tenera graco; nun, kiam venis la horo ke fruktojn ĝi donu, zorgu ke estas ĝi protektata kaj ĝin ne konsumas la flamo de l’ avido kaj pasio. 34
HO MIAJ AMIKOJ!
Estingu la flamon de l’ eraro kaj ekbruligu en viaj koroj la eternan torĉon de dia gvidado. Ĉar post nelonge akceptos la elprovantoj de l’ homaro, en la sankta ĉeesto de l’ Adorato, nenion krom la plej puran virton kaj farojn senmakule sanktajn. 35
HO FILO DE L’ POLVO!
La saĝuloj estas kiuj ne parolas antaŭ ol trovas aŭskulton, same kiel la ofertanto de l’ pokalo ĝin ne proponas ĝis kiam trovis li sojfanton kaj la amanto ne ekĝojas el la profundoj de sia koro ĝis kiam ekvidas li la belecon de sia amato. Tial do la semojn de l’ saĝo kaj scio semu en la puran grundon de l’ koro kaj ilin kaŝu ĝis kiam la hiacintoj de l’ dia saĝo burĝonos el la koro kaj ne el koto kaj argilo. 36
HO MIA SERVANTO!
Ne rezignu regadon eternan pro tio pereonta kaj ne forĵetu suverenecon ĉielan pro avido monda. Tio ĉi estas la rivero de l’ vivo ĉiama, kiu elfluas la fonton de la plumo de l’ Mizerikorda; feliĉaj estas kiuj trinkas! 37
HO FILO DE L’ SPIRITO!
Vian kaĝon disrompu kaj, kiel la fenikso de l’ amo, soru en la firmamenton de l’ sankteco. Rezignu pri vi mem kaj, plena je la spirito de l’ mizerikordo, restadu en la regno de ĉiela sankteco. 38
HO IDO DE L’ POLVO!
Ne estu kontenta per la komforto de tago forpasanta, nek senigu vin mem de ripozado eterna. Ne ŝakru la ĝardenon de eterna delico kontraŭ la polvaro de mondo mortema. Elde via prizono leviĝu al la gloraj regionoj de l’ alto kaj elde via morta kaĝo soru al la paradizo de l’ Translokeco. 39
HO MIA SERVANTO!
Liberigu vin el la katenoj de tiu ĉi mondo kaj eskapu via animo el la prizono de l’ memo. Profitu vian okazon, ĉar ne plu ĝi revenos al vi. 40
HO FILO DE MIA SERVANTIN’!
Se ekvidus vi la suverenecon senmortan penadus vi lasi ĉi mondon maldaŭran. Sed kaŝi la unuan kaj riveli al vi la duan estas mistero kiun kompreni povas neniu krom tiuj purkoraj. 41
HO MIA SERVANTO!
Forigu el via koro ajnan malicon kaj, pura de envio, eniru la dian kortegon de l’ sankteco. 42
HO MIAJ AMIKOJ!
Sekvu la vojojn kiuj plaĉas al la Amiko kaj sciu ke Lia plaĉo estas tiu de Liaj kreitoj. Tio estas: neniu eniru la domon de sia amiko krom se al tiu amiko plaĉas, nek etendu manon al lia havaĵo aŭ preferu la propran volon al tiu de la amiko, kaj neniel strebu al avantaĝo super li. Kontemplu pri tio, vi kapablaj kompreni! 43
HO KUNULO DE MIA TRONO!
Malbonon nek aŭdu nek vidu; ne vin humiligu nek suspiru nek ploru. Ne malice parolu ke ne devos vi aŭdi tian parolon pri vi mem; kaj ne grandigu la kulpojn de aliaj ke viaj propraj kulpoj ne aspektu grandaj; kaj ne deziru ies humiligon ke ne evidentiĝu via propra humileco. Pasigu do la tagojn de via vivo, kiuj estas malpli ol momento vanua, kun menso senmakula, koro senpeka, pensoj puraj kaj karaktero sanktigita, tiel ke, libera kaj kontenta, povos vi demeti ĉi mortan ĉelon, rifuĝi al la mistika paradizo kaj restadi en la eterna reĝejo por ĉiam. 44
VE! VE! HO AMANTOJ DE MONDAVIDO!
Per fulma rapideco preterpasis vi la Amaton kaj turnis vian koron al satanaj iluzioj. Vi genuiĝas antaŭ via vana imago kaj nomas ĝin vero. Via okulo rigardas la dornon kaj nomas ĝin floro. Nenian puran spiron vi spiris, nek ventis la brizo de l’ abnegaci’ elde la herbejoj de viaj koroj. Tute ignoris vi la amajn konsilojn de la Amato kaj ilin komplete forviŝis de la tabelo de via koro. Kaj kiel la brutoj de la kampo moviĝas kaj estadas vi sur la paŝtejoj de l’ avido kaj pasio. 45
HO GEFRATOJ SUR LA PADO!
Pro kio neglektis vi mencii la Amaton kaj restis for de Lia sankta ĉeesto? La esenco de l’ beleco troveblas en la senkompara pavilono, lokita sur la trono de l’ gloro, dum okupiĝas vi pri vantaj disputoj. La dolĉaj aromoj de l’ sankteco leviĝas kaj la spiro de l’ graco brizas, vi tamen estas ĉiuj dolore afliktataj kaj senigataj de tio. Ve al vi kaj al tiuj irantaj laŭ viaj vojoj kaj sekvantaj viajn paŝojn. 46
HO FILO DE L’ DEZIRO!
Formetu la robon de l’ vanto kaj liberigu vin de la vestoj de l’ orgojlo. 47
HO FRATOJ!
Estu indulgemaj unu al la aliaj kaj ne inkliniĝu al aferoj mondaj. Ne fieru vi pro gloro nek hontu pro humiliĝo. Je Mia beleco! Kreis Mi ĉion el polvo kaj ree ĝin faros polvo. 48
HO IDOJ DE L’ POLVO!
Rakontu al la riĉuloj pri la noktomezaj suspiroj de tiuj malriĉaj, ke ne neglektemo konduku ilin sur la vojon de l’ detruo kaj senigu ilin je la Arbo de l’ Riĉeco. Donaci kaj esti malavara estas atributoj Miaj; bone estas kun tiu, kiu sin ornamas per Miaj virtoj. 49
HO KVINTESENCO DE L’ PASIO!
Formetu ĉian avidon kaj strebu al kontento; ĉar tiu avida ĉiam perdas kaj tiu kontenta estas ĉiam amata kaj laŭdata. 50
HO FILO DE MIA SERVANTIN’!
Ne zorgu pro malriĉec’ nek fidu riĉojn, ĉar senhavon sekvas ja riĉec’ kaj riĉojn la paŭper’. Sed malhavi ĉion krom Dio estas donaco mirinda, ties valoron ne malestimu, ĉar fine ĝi riĉa vin faros je Dio kaj tiel komprenos vi la signifon de l’ dir’ “Vere estas vi la malriĉaj” kaj la vortoj sanktaj “Dio estas la Ĉio-Posedanta” glore aŭroros kiel aŭtenta maten’ brilanta sur la horizonto de l’ amanta kor’ kaj rezidos sekure sur la trono de l’ riĉec’. 51
HO IDOJ DE L’ NEGLEKTO KAJ PASIO!
Al Mia malamiko permesis vi eniri Mian domon kaj elĵetis vi Mian amikon, ĉar en viaj koroj ensanktigis vi la amon al alia ol Mi. Aŭskultu la vortojn de la Amiko kaj al Lia paradizo turniĝu. Amikoj ĉi-mondaj, aspirante sian propran profiton, ŝajnas ami unu la alian; sed la vera Amiko vin amis kaj vin amas pro vi mem; fakte suferis Li sennombrajn afliktojn por gvidi vin. Ne estu mallojala al tia Amiko, sed male rapidu al Li. Tia estas la tagstelo de la vorto de l’ vero kaj fideleco, kiu aŭroras super la horizonto de la plumo de la Sinjoro de ĉiuj nomoj. Malfermu viajn orelojn ke povas vi aŭskulti la vorton de Dio, la Helpo en danĝero, la Memekzistanta. 52
HO VI KIUJ FANFARONAS PRO VIAJ EFEMERAJ RIĈOJ!
Sciu vere ke riĉeco estas grandega barilo inter la serĉanto kaj lia deziro, inter la amanto kaj lia amato. La riĉuloj, krom nur malmultaj, neniel atingos la kortegon de Lia ĉeesto nek eniros la urbon de l’ kontento kaj rezigno. Bone do kiun, estante riĉa, liaj riĉaĵoj ne malhelpas eniri la eternan reĝejon nek lin senigas je nepereonta regado. Je la Nomo Plej Granda! La splendoro de tia riĉulo iluminos la enloĝantojn de l’ ĉielo kiel la suno lumas al la homoj surtere! 53
HO VI RIĈULOJ SURTERE!
La malriĉuloj inter vi estas Mia konfido; gardu vi Mian konfidon kaj ne inklinu nur al via propra komforto. 54
HO FILO DE L’ PASIO!
Purigu vin je la makuliĝo pro riĉaĵoj kaj en perfekta paco leviĝu al la regno de l’ senhavo, ke el la fonto de abnegacio trinku vi la vinon de l’ vivo senmorta. 55
HO MIA FILO!
Kunesti kun la malpiuloj plimultigas ĉagrenon dum akompano de justuloj forigas la ruston desur la koro. Kiu aspiras komunii kun Dio serĉu la kompanion de Liaj amatoj, kaj kiu deziras aŭskulti la vorton de Dio donu sian orelon al la vortoj de Liaj elektitoj. 56
HO FILO DE L’ POLVO!
Gardu vin! Ne marŝu kun la malpiulo kaj ne serĉu lian kompanion, ĉar tia akompano transformas la radiadon de l’ koro al infera fajro. 57
HO FILO DE MIA SERVANTIN’!
Se aspiras vi la gracon de la Sankta Spirito serĉu la kompanion de la justulo, ĉar trinkis li el la pokalo de vivo eterna el la manoj de la senmorta Pokalportanto kaj, kiel aŭtenta mateno, vivigas kaj iluminas li la korojn de tiuj mortaj. 58
HO VI SENATENTAJ!
Ne supozu ke la sekretoj de l’ koroj estas kaŝitaj; ne, sciu vi certe ke per senkriptaj literoj estas ili gravuritaj kaj klare videblaj en la Sankta Ĉeesto. 59
HO AMIKOJ!
Vere diras Mi, kion ajn fermis vi en viajn korojn estas al Ni aperte kaj klare videbla kiel la tago; ke restas ĝi kaŝita estas pro Nia graco kaj favoro kaj ne pro via meritindo. 60
HO FILO DE L’ HOMO!
Rosguton elde la nesondebla oceano de Mia mizerikordo verŝis Mi sur la popolojn de la mondo, sed trovis neniun kiu al ĝi turniĝis, ĉar ĉiu sin turnis for de la ĉiela vino de l’ unuiĝo al la putra feĉo de l’ malpuro, kaj, kontenta pri pokalo morta fordonis la kalikon de l’ beleco senmorta. Abomena estas per kio kontentiĝas li. 61
HO FILO DE L’ POLVO!
Ne deturnu viajn okulojn de la nekomparebla vino de l’ senmorta Amato kaj ne malfermu ilin al feĉo putra kaj mortema. Akceptu el la manoj de la dia Pokalportanto la kalikon de l’ vivo senmorta, ke la tuta saĝo estu via kaj ke aŭskultu vi la mistikan voĉon vokantan el la regno de l’ nevideblo. Kriu laŭte, vi kiuj havas celon vulgaran! Pro kio turniĝis vi for de Mia sankta kaj senmorta vino al akvo efemera. 62
HO VI POPOLOJ DE L’ MONDO! Sciu vere ke neatendita katastrofo vin sekvas kaj ke dolora reprezalio vin atendas. Ne supozu ke kion faris vi estas forviŝita de Mia vido. Je Mia beleco! Ĉiujn viajn farojn gravuris Mia plumo per literoj klaraj sur tabelojn krizolitajn. 63
HO SUBPREMANTOJ SUR LA TERO!
Retiru viajn manojn de tiraneco, ĉar al Mi mem solene promesis Mi ne pardoni ies ajn maljustaĵojn. Ĉi tio estas Mia interligo, kiun nerevokeble dekretis Mi sur la konservata tabelo sigelita per Mia sigelo de l’ gloro. 64
HO RIBELULOJ!
Mia indulgemo igis vin impertinenta kaj Mia daŭra tolerado faris vin neglektema, tiel ke sur la fajra rajdbesto de l’ pasio galopas vi sur danĝeraj vojoj kondukantaj al detruo. Ĉu vi supozas Min senatenta aŭ deturniĝinta? 65
HO ELMIGRANTOJ!
La lingvon destinis Mi por mencii Min, ne makulu ĝin per kalumnioj. Se venkas vin la fajro de l’ memo memoru viajn proprajn kulpojn kaj ne la kulpojn de Miaj kreitoj, ĉar ĉiu el vi pli bone konas sin mem ol konas li aliajn. 66
HO IDOJ DE L’ ILUZIO!
Sciu vere ke, kiam la radianta aŭroro aperos sur la horizonto de eterna sankteco, estos malkaŝataj kaj videbligataj antaŭ la popoloj de la mondo la satanaj sekretoj kaj agoj faritaj dum nokta malhelo. 67
HO TRUDHERBO KRESKANTA EL LA POLVO!
Pro kio ĉi malpuraj manoj viaj ne tuŝis unue vian propran robon kaj kial per via koro makulita de avido kaj pasio volas vi komunii kun Mi kaj eniri Mian sanktan regnon? Dista, tre dista estas vi de kion deziras vi. 68
HO IDOJ DE ADAMO!
Sanktaj vortoj kaj puraj kaj bonaj agoj leviĝas al la ĉielo de dia gloro. Strebu ke viaj faroj puriĝu de la polvo de l’ memo kaj hipokrito kaj trovu favoron je la kortego de l’ gloro; ĉar post nelonge la provantoj de la homaro, je la sankta ĉeesto de la Adorato, nenion akceptos krom absolutan virton kaj farojn senmakule purajn. Ĉi tio estas la tagstelo de l’ saĝo kaj de l’ dia mistero, kiu brilas sur la horizonto de la dia volo. Benataj estas kiuj turniĝas al ĝi. 69
HO FILO DE L’ PROFANO!
Agrabla estas la regno de l’ esto, ho ke vi atingu ĝin; glora estas la regiono de l’ eterneco, ho ke vi transpaŝu la mondon de l’ mortemo; dolĉa estas la sankta ekstazo se trinkas vi el la mistika kaliko el la manoj de la ĉiela Junulo. Se vi atingos tiun ĉi rangon liberiĝos vi de pereo kaj morto, de peno kaj peko. 70
HO MIAJ AMIKOJ!
Rememoru vi tiun interligon, kiun vi faris kun Mi sur la Monto Paran’ situanta en la sankta distrikto de Zaman’. Atestantojn faris Mi la ĉielajn kohortojn kaj la enloĝantojn de la urbo de l’ eterneco; tamen trovas Mi nun neniun fidela al la interligo. Sendube orgojlo kaj ribelado ĝin forviŝis el la koroj tiel ke restas de ĝi nenia postsigno. Malgraŭ sciante tion atendis Mi kaj ne ĝin malkaŝis. 71
HO MIA SERVANTO!
Similas vi bone harditan glavon kaŝitan en la mallumo de sia ingo, ĝia valoro netaksebla por la metiisto. Eltiriĝu do el la ingo de l’ memo kaj avido ke via valoro ekbrilu kaj por la tuta mondo estu bone videbla. 72
HO MIA AMIKO!
Estas vi la tagstelo de la ĉieloj de Mia sankteco; ne permesu ke la malpureco de la mondo eklipsu vian splendoron. Deŝiru la vualon de l’ neglektemo ke de malantaŭ la nuboj ekaperu vi brileganta kaj ĉion ornamu per la robo de l’ vivo. 73
HO IDOJ DE L’ FANFARONADO!
Pro suvereneco vanua rezignis vi pri Mia regno neniam pereonta kaj vin ornamis per la multkolora livreo de l’ mondo kaj faris ĝin via pompaĵo. Je Mia beleco! Ĉiujn kolektos Mi sub la unukolora kovraĵo de la polvo kaj forviŝos ĉiujn tiujn diversajn kolorojn krom ĉe tiuj elektantaj Mian propran koloron kiu purigas de ĉia kolor’. 74
HO IDOJ DE L’ NEGLEKTEMO!
Inklinu ne al suvereneco forpasanta kaj pri ĝi ne ĝoju. Estas vi kiel la nesingarda birdo kiu tro memfide triladas sur la branĉo ĝis kiam subite la birdĉasisto Morto ĝin ĵetas en la polvon kaj la melodio, la formo kaj la koloro estas for sen ajna postsigno. Atentu do, ho sklavoj de l’ avido! 75
HO FILO DE MIA SERVANTIN’!
Gvidado ĉiam transdoniĝis per vortoj kaj nun ĝin donas faroj. Ĉiu devas elmontri farojn purajn kaj sanktajn, ĉar vortoj komunas al ĉiuj egale dum faroj kiel tiaj estas propraj nur al Niaj amatoj. Strebu do tutkore kaj tutanime por distingi vin per viaj faroj. Tiel Ni konsilas al vi sur ĉi sankta kaj brilega tabelo. 76
HO FILO DE L’ JUSTECO!
Dum nokta temp’ la beleco de la senmorta Esto venis de sur la smeralda alto de l’ fideleco al la Sadratul’–Muntaha’ kaj ploris per tia plorado ke la kohortoj de l’ alto kaj la enloĝantoj de l’ regnoj supraj ĝemis pro Lia lamentad’. Je la demando pri la kialo de l’ ĝemado kaj plorado respondis Li: Kiel ordonite atendis Mi ekspektoplene sur la monto de l’ lojalec’ sed ne enspiris de tiuj loĝantaj surtere la aromon de l’ fidelec’. Tiam, vokita reveni, ekvidis Mi, ho jen!, certajn kolombojn de l’ sankteco turmentataj en la ungegoj de la hundoj de l’ tero. Tiam la Virgulino de l’ ĉielo rapide elvenis, senvuala kaj brilanta, elde Sia mistika rezidejo kaj demandis iliajn nomojn, kaj ĉiuj estis dirataj krom unu. Kaj kiam pro insisto estis eldirata ĝia unua litero haste elvenis sian rezidejon de l’ gloro la enloĝantoj de la ĉambroj ĉielaj. Kaj kiam prononcata estis la dua litero falis en la polvon ili ĉiuj. Tiumomente aŭdeblis voĉo el la plej interna sanktejo: “Ĝis tien ĉi kaj ne plu.” Vere atestas Ni pri kion faris ili kaj estas farantaj nun. 77
HO FILO DE MIA SERVANTIN’!
Trinku desur la lango de l’ kompatema la torenton de l’ dia mistero kaj akiru de la aŭroro de dia eldirado la senvualan splendoron de la tagstelo de l’ saĝo. Semu la semojn de Mia dia saĝo en la puran grundon de la koro kaj akvumu ilin per la akvoj de l’ certeco, ke la hiacintoj de l’ scio kaj saĝo ekkreskos, freŝaj kaj verdaj, el la sankta urbo de la koro. 78
HO FILO DE L’ AVIDO!
Kiom longe volas vi soradi en la regnoj de l’ avido? Per flugiloj Mi vin dotis por ke flugu vi al la regnoj de l’ mistika sankteco kaj ne al la regionoj de satana iluzio. Ankaŭ la kombilon Mi donis al vi por aranĝi Miajn nigrajn buklojn kaj ne por ŝiri Mian gorĝon. 79
HO MIAJ SERVANTOJ!
Estas vi la arboj de Mia ĝardeno; devas vi doni bonajn kaj miraklajn fruktojn por ke vi mem kaj aliaj de tio profitu. Tial estas devige por ĉiu okupiĝi je metio aŭ profesio, ĉar en tio troviĝas la sekreto de bonstato, ho homoj de kompreno! Ĉar rezultoj dependas de rimedoj kaj la graco de Dio estu al vi ĉiel sufiĉa. Arboj senfruktaj estis kaj ĉiam estos por la fajro. 80
HO MIA SERVANTO!
La plej malnoblaj homoj estas kiuj surtere ne donas fruktojn. Tiaj homoj estas vere kalkulataj inter la mortaj, ne, pli bonaj estas en la takso de Dio la mortintoj ol tiuj vantaj kaj senvaloraj animoj. 81
HO MIA SERVANTO!
La plej bonaj homoj estas kiuj vivrimedojn akiras per sia profesio kaj ilin elspezas por si mem kaj por siaj parencoj pro la amo al Dio, la Sinjoro de ĉiuj mondoj. 82
Novjara epistolo de ‘Abdu’l-Bahб
[Revelaciita por amerikaj kredantoj en 1906, kiuj estis sendintaj al ‘Abdu’l-Bahб novjaran saluton;
‘Abdu’l-Bahб, Tablets of Abdu'l-Baha, vol 1, Chicago 1909, p. 39]
Ho vi, idoj de l’ Regno!
Estas novjaro, tio estas: jara ciklo finiĝis. Jaro signas ciklon de la suno. Sed nun estas la komenco de ciklo de l’ Vero, Nova Ciklo, Nova Jarcento, Nova Tempo kaj Nova Jaro. Tial estas ĝi ege benata.
Mi deziras ke tiu ĉi beno montriĝos kaj manifestiĝos en la vizaĝoj kaj karakteroj de la kredantoj, tiel ke ankaŭ ili fariĝos nova popolo kaj, trovintaj novan vivon kaj baptitaj per fajro kaj spirito, transformos tiun ĉi mondon en novan mondon, tiel ke la malnova tero pereas kaj aperos nova tero, ke malnovaj ideoj foriras kaj novaj pensoj venos, ke malnovaj vestoj estas formetataj kaj novaj vestoj surmetotaj, ke estas forĵetata antikva politiko kies fundamento estas milito kaj levos la standardon de l’ venko moderna politiko bazita sur paco, ke la nova stelo glimos kaj brilos kaj la nova suno iluminos kaj radios, ke floroj novaj floros, ke printempo nova verdos, ke voĉo nova leviĝos kaj ĝia sono nova atingos la orelojn, ke novo sekvos novon kaj ĉiuj malnovaj garnituroj kaj ornamoj estas forigataj kaj anstataŭotaj per novaj dekoroj.
Mi deziras por vi ĉiuj ke vi havos tiun ĉi grandan asiston kaj partoprenos en tiu ĉi granda malavaro kaj ke spirite kaj kore vi strebos kaj penados ĝis kiam la mondo de l’ milito fariĝos mondo de l’ paco, la mondo de l’ malhelo fariĝos mondo de l’ lumo, satana miskonduto transformiĝos al konduto ĉiela, tio ruinigita estos rekonstruata, la glavo fariĝos oliva branĉo, la hatofulmo fariĝos flamo de l’ amo Dia kaj la bruo de pafiloj la voĉo de l’ Regno, la soldatoj mortigaj la soldatoj de l’ vivo, ĉiuj nacioj de la mondo unu nacio, ĉiuj rasoj kiel unu raso kaj ĉiuj naciaj himnoj unu harmonia melodio.
Tiam tiu ĉi restadejo fariĝos Paradizo, la tero Ĉielo kaj la mondo satana fariĝos la mondo de l’ Anĝeloj.
[provizora traduko: Bernhard WESTERHOFF]
Notoj:
[1] Arabe: «Gloro de Dio» (pr.: baha’-ulla’); titolo de Mнrzб Husayn-'Alн (pr.: mirza husejn ali’), 1817-1892, la fondinto de Bahaismo; la skribojn de Bahб’u’llбh bahaanoj konsideras esti rekta revelacio de Dio
[2] "Perloj de l'Saĝo - El la Skriboj de Bahб'u'llбh", p. 28 (BEL, Germanio, 1994)
[3] Bahб'u'llбh,
[4] Isaj Dratwer,
[5] Arabe: «servanto de Bahб» (pr.: abdul-baha'), titolo kiun donis al si 'Abbбs Effendi, 1844-1921, plej aĝa filo kaj nomumita posteulo de Bahб’u’llбh
[6] Pr.: ŝogi efendi; titolo de Shoghi Rabbani, 1897-1957, pranepo de Bahб’u’llбh kaj plej aĝa nepo de ‘Abdu’l-Bahб, nomumita de ‘Abdu’l-Bahб kiel «Gardanto» de la Bahaa Kredo, oficon kiun plenumis depost ties forpaso en 1921 ĝis sia propra morto en 1957
[7] Kitбb-i-Aqdas, noto 193
[8] La Universala Domo de Justeco estas la plej supera gvida kaj leĝdona organo de la tutmonda bahaa komunumo kun sia sidejo en Haifa, Isrealo; ĝi instaliĝis en 1963 laŭ la direktivoj de Bahб'u'llбh kaj 'Abdu'l-Bahб; ĝi estas elektata ĉiujn kvinan jaron de la membroj de ĉiuj Naciaj Spiritaj Asembleoj de la bahaanoj
[9] El enkonduko al kompilaĵo preparita en januaro 1985 komisiite de la Universala Domo de Justeco
[10] Bahб’u’llбh referas al la praa persa kaj araba rakonto pri Maĵnun kaj Lejli,
[11]
[12] Samloke 16:3
[13]
[14]
[15] Bahб’u’llбh,
[16] Bahб’u’llбh,
[17] Samloke
[18] Samloke 104
[19] Samloke 106
[20]
[21]
[22]
[23] Samloke 109:2
[24] Samloke 81
[25] Julian Huxley, citita de Pierre Teilhard de Chardin,
[26] Shoghi Effendi,
[27]
[28] Samloke 132:1
[29] Bahб’u’llбh,
[30]
[31] Samloke 8
[32] Samloke 13
[33] Samloke 14
[34]
[35] Samloke 13:29-30
[36]
[37]
[38]
[39] Bahб’u’llбh, citita en Shoghi Effendi,
[40]
[41]
[42]
[43] Samloke 2:177
[44]
[45] Samloke 5:14
[46]
[47]
[48]
[49]
[50]
[51]
[52]
[53]
[54]
[55]
[56]
[57] Abraham Lincoln, citita en
[58]
[59]
[60]
[61] Shoghi Effendi,
[62] Bahб’u’llбh, citita en Shoghi Effendi,
[63]
[64]
[65] Samloke 11:15
[66] Bahб’u’llбh, citita en Shoghi Effendi,
[67]
[68] ‘Abdu’l-Bahб,
[69]
[70] Bahб’u’llбh, el ankoraŭ ne tradukita epistolo
[71]
[72]
[73]
[74]
[75]
[76]
[77]
[78]
[79]
[80] Samloke 3:12
[81]
[82] Samloke 3:15
[83]
[84]
[85]
[86]
[87]
[88]
[89] Samloke 13:23
[90] Samloke 7:17
[91]
[92] Samloke 120:3