Morgan Rice is de #1 bestverkopende en USA Today bestverkopende auteur van de epische fantasy serie DE TOVENAARSRING, die uit zeventien boeken bestaat; de #1 bestverkopende serie DE SURVIVAL TRILOGIE, een post-apocalyptische thriller bestaande uit twee boeken; de nieuwe epische fantasy serie KONINGEN EN TOVERNAARS. Morgans boeken zijn verkrijgbaar in audio en print edities, en vertalingen zijn verkrijgbaar in meer dan 25 talen.

VERANDERD (Boek #1 van de Vampierverslagen), ARENA EEN (BOEK #1 van de Overlevingstrilogie), DE OPKOMST VAN DE DRAKEN (Boek #1van de Koningen En Tovenaars), en EEN ZOEKTOCHT VAN HELDEN (Boek #1 van De Tovenaarsring) zijn allemaal gratis te downloaden!

Morgan hoort graag van je, dus breng gerust een bezoekje aan www.morganricebooks.com om je in te schrijven voor de nieuwsbrief, een gratis boek te ontvangen, gratis giveaways te ontvangen, de gratis app de downloaden, op de hoogte te blijven van het laatste nieuws, en via Facebook en Twitter in contact te blijven!

Copyright � 2015 door Morgan Rice

Alle rechten voorbehouden. Behalve zoals toegestaan onder de V.S. Copyright Act van 1976, mag geen enkel deel van deze publicatie worden gereproduceerd, gedistribueerd of overgedragen worden, in wat voor vorm dan ook, of worden opgeslagen in een database of zoeksysteem, zonder de voorafgaande toestemming van de auteur.

Dit ebook is uitsluitend voor jou persoonlijk bedoeld. Dit ebook mag niet doorverkocht worden of weggeven worden aan andere mensen. Als je dit boek met iemand anders wil delen, schaf dan alsjeblieft een extra exemplaar aan voor elke ontvanger. Als je dit boek leest en je hebt het niet aangeschaft, of het is niet voor jouw gebruik aangeschaft, geef het dan terug en schaf je eigen exemplaar aan. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur.

Dit is een werk van fictie. Namen, personages, bedrijven, organisaties, plaatsen, evenementen en incidenten zijn een product van de fantasie van de auteur of zijn fictief gebruikt. Enige overeenkomst met echte personen, levend of dood, is geheel toevallig.

Omslagafbeelding Copyright St. Nick, gebruikt onder licentie van Shutterstock.com.

Kyra liep langzaam door de slachtpartij. De sneeuw kraakte onder haar laarzen terwijl de verwoesting die de draak had achtergelaten tot haar doordrong. Ze was sprakeloos. Duizenden Mannen van de Heer, de meest gevreesde mannen in Escalon, lagen dood voor haar. Hun verkoolde lichamen rookten nog na, de onderliggende sneeuw gesmolten, hun gezichten vertrokken van afgrijzen. Skeletten in onnatuurlijke houdingen die nog steeds hun wapens in hun benige vingers hielden. Een aantal lijken stonden op de ��n of andere manier nog overeind en keken nog steeds op naar de lucht, alsof ze zich afvroegen wat hen had gedood.

Kyra hield halt bij ��n van hen en bekeek hem verwonderd. Ze strekte haar hand uit en raakte hem aan. Haar vinger gleed langs zijn ribbenkast, en ze keek verbijsterd toe terwijl hij kletterend op de grond in elkaar viel, in een hoop botten. Zijn zwaard viel ernaast.

Kyra hoorde een gekrijs, en toen ze opkeek zag ze Theos hoog in de lucht cirkelen. Hij spuwde nog steeds vuur, alsof hij nog steeds ontevreden was. Zo kon voelen wat hij voelde. Ze voelde de woede door zijn aderen stromen, ze voelde zijn verlangen om Pandesia � de hele wereld � te vernietigen. Het was een primordiale woede, een woede die geen grenzen kende.

Het geluid van laarzen in de sneeuw schudde haar op uit haar gedachten, en toen Kyra omkeek zag ze tientallen van haar vaders mannen door het bloedbad lopen, hun ogen groot van schrik. Deze door de strijd geharde mannen hadden duidelijk nog nooit zoiets gezien; zelfs haar vader, die vergezeld werd door Anvin, Arthfael en Vidar, leek aangedaan. Het was alsof ze door een droom liepen.

Kyra bemerkte dat de blikken van de dappere krijgers van de lucht naar haar gingen, hun ogen vol verwondering. Het was alsof zij degene was die dit had gedaan, alsof zij de draak was. Tenslotte was zij de enige die in staat was geweest de draak te roepen. Ze keek weg. Ze voelde zich niet op haar gemak; ze kon niet zien of ze haar zagen als een krijger of een freak. Misschien wisten ze dat zelf ook niet.

Kyra dacht terug aan haar gebed tijdens de Winter Maan, aan haar wens om erachter of ze speciaal was, of haar krachten echt waren. Na vandaag, na deze strijd, kon ze daar niet langer aan twijfelen. Ze had gewild dat die draak zou komen. Ze had het zelf gevoeld. Ze wist niet hoe. Maar ze wist nu zeker dat ze anders was. En ze begon zich af te vragen of dat ook betekende dat de andere voorspellingen over haar waar waren. Was ze echt voorbestemd om een grote krijger te worden? Een grote leider? Nog groter dan haar vader? Zou ze echt naties de strijd in leiden? Lag het lot van Escalon echt op haar schouders?

Kyra zag niet hoe dat mogelijk was. Misschien was Theos gekomen vanwege zijn eigen redenen; misschien had de schade die hij hier had veroorzaakt niets met haar te maken. Tenslotte hadden de Pandesianen hem verwond � ja toch?

Kyra wist niets meer zeker. Het enige dat ze wist was dat ze nu de kracht van de draak in haar aderen voelde branden. Terwijl ze over het slagveld liep en hun grootste vijanden dood zag, kreeg ze het gevoel dat alles mogelijk was. Ze wist dat ze niet langer een vijftienjarig meisje was dat hoopte op de goedkeuring van de anderen; ze was geen speeltje voor de Heer Gouverneur � of voor wie dan ook; ze was geen eigendom van iemand om uitgehuwelijkt en misbruikt en gemarteld te worden. Ze was nu haar eigen persoon. Een krijger onder de mannen � en ��n die gevreesd moest worden.

Kyra liep door de zee van levenloze lichamen tot het landschap weer overging in sneeuw en ijs. Ze hield halt naast haar vader en keek uit over de vallei die zich voor hen uitstrekte. Daar waren de wijd open poorten van Argos. De stad was nu leeg. Alle mannen lagen nu dood in deze heuvels. Het was een vreemd gezicht om zo�n groot fort verlaten en onbewaakt te zien. Pandesia�s belangrijkste vesting lag nu helemaal open, en iedereen zou er zo naar binnen kunnen lopen. De intimiderende, hoge stenen muren en de duizenden mannen en verdedigingslinies hadden elk idee van een opstand de grond in geboord; de aanwezigheid van deze stad had ervoor gezorgd dat Pandesia een ijzeren greep op het hele noordoosten van Escalon had.

Ze begonnen de heuvel af te lopen, over de kronkelende weg die naar de stadspoorten leidde. Het was een victorieuze maar plechtige wandeling. De weg was bezaaid met nog meer levenloze lichamen, achterblijvers die de draak te pakken had gekregen, markeringen op het spoor van verwoesting. Het was alsof ze over een kerkhof liepen.

Terwijl ze door de geweldige poorten gingen, bleef Kyra even staan. Haar adem stokte in haar keel: binnen, kon ze zien, lagen nog duizenden verkoolde, rokende lijken. Dat was wat er over was van de Mannen van de Heer, van degenen die zich te laat hadden gemobiliseerd. Theos had niemand overgeslagen; zijn furie was zelfs op de muren van het fort zichtbaar, met grote stukken gesteente die zwartgeblakerd waren van de vlammen.

Terwijl ze Argos binnenliepen, was er niets dan stilte. De binnenplaats was leeg. Het was vreemd, zo�n grote stad zonder leven. Het was alsof God alles in ��n keer had opgezogen.

Terwijl haar vaders mannen naar voren stormden vulde de lucht zich met hun opgewonden gejuich, en al snel zag Kyra waarom. De grond was bezaaid met een schat aan wapens zoals ze nog nooit had gezien. Daar, op het binnenplein, lag de oorlogsbuit: de beste wapens, het beste staal, de beste wapenrustingen die ze ooit had gezien, versierd met Pandesiaanse markeringen. Daartussen lagen zakken vol goud.

Aan de andere kant van de binnenplaats stond een grote stenen wapenkamer. De mannen waren in alle haast vertrokken en hadden de deuren wijd open laten staan, waardoor alle schatten zichtbaar waren. Aan de muren hingen talloze zwaarden, hellebaarden, spiesen, bijlen, speren, bogen � allemaal gemaakt van het beste staal ter wereld. Er waren hier genoeg wapens om half Escalon te bewapenen.

Er klonk gehinnik, en toen Kyra naar de andere kant van het binnenplein keek zag ze een rij stenen stallen met daarin de beste paarden, die gespaard waren van de adem van de draak. Genoeg paarden voor een heel leger.

Kyra zag ineens hoop in haar vaders ogen. Het was een blik die ze al in jaren niet had gezien, en ze wist wat hij dacht: Escalon kon herrijzen.

Er klonk gekrijs, en toen Kyra opkeek zag ze Theos lager cirkelen. Hij had zijn klauwen uitgestrekt en klapperde met zijn vleugels terwijl hij een ereronde over de stad vloog. Zijn gloeiende gele ogen ontmoetten de hare, en ze kon nergens anders heen kijken.

Theos dook omlaag en landde buiten de stadspoorten. Hij ging trots zitten en keek haar aan, alsof hij haar riep. Ze voelde dat hij haar riep.

Kyra voelde haar huid prikkelen. Ze voelde een hitte in zich opwellen, een intense band met het wezen. Ze had geen keus, ze moest naar hem toe.

Terwijl Kyra over het binnenplein terugliep naar de stadspoorten, voelde ze de ogen van de mannen op zich branden. Ze liep alleen naar de poorten, haar laarzen knarsend in de sneeuw, haar hart bonkend.

Ineens voelde Kyra een vriendelijke hand op haar arm die haar tegenhield. Ze draaide zich om en zag haar vader haar bezorgd aankijken.

�Wees voorzichtig,� waarschuwde hij.

Kyra liep verder. Ze voelde geen angst, ondanks de woeste blik in de ogen van de draak. Ze voelde alleen een intense band met hem, alsof er een deel van haar was verschenen, een deel waar ze niet zonder kon. Haar hoofd tolde van nieuwsgierigheid. Waar was Theos vandaan gekomen? Waarom was hij naar Escalon gekomen? Waarom was hij niet eerder teruggekomen?

Terwijl Kyra door de poorten van Argos liep en de draak benaderde, begon hij een geluid te maken, iets tussen gespin en gegrom in. Hij wachtte op haar en spreidde voorzichtig zijn grote vleugels. Hij deed zijn bek open alsof hij vuur wilde spuwen. Hij ontblootte zijn enorme tanden, elk net zo groot als zij, en zo scherp als een zwaard. Eventjes was ze bang. Zijn ogen brandden zo intens dat ze nauwelijks kon nadenken.

Kyra hield een paar meter voor hem halt en bestudeerde hem vol bewondering. Theos was overweldigend. Hij was dertig meter hoog, zijn schubben dik, hard, primordiaal. De grond trilde terwijl hij ademhaalde. Zijn borst ratelde, en ze voelde zich geheel aan zijn genade overgeleverd.

Ze stonden daar in de stilte en keken naar elkaar, en Kyra�s hart ging hevig tekeer. De spanning in de licht zorgde dat ze nauwelijks kon ademhalen. Haar keel was droog.

Eindelijk schraapte ze de moed bijeen om te spreken.

�Wie ben je?� vroeg ze. Haar stem was nauwelijks meer dan gefluister. �Waarom ben je naar me toe gekomen? Wat wil je van me?�

Theos bracht zijn hoofd omlaag, grommend, en zijn enorme snuit raakte bijna haar borst aan. Zijn grote, gloeiend gele ogen leken dwars door haar heen te staren. Ze waren elk bijna net zo groot als zij zelf, en ze voelde zich verloren in een andere wereld, een andere tijd.

Kyra wachtte op zijn antwoord. Ze wachtte tot haar geest zich zou vullen met zijn gedachten, zoals al eerder was gebeurd.

Ze wachtte en wachtte, maar haar geest bleef leeg. Ineens bracht hij zijn rug naar beneden, alsof hij haar vroeg om hem te berijden. Haar hart begon sneller te slaan terwijl ze zich voorstelde hoe ze op zijn rug door de lucht vloog.

Kyra liep langzaam naar zijn zij toe, reikte omhoog en greep de harde, ruwe schubben bij zijn nek vast.

Maar zodra ze hem aanraakte begon hij ineens weg te kronkelen, en ze verloor haar grip en struikelde. Hij klapperde met zijn vleugels en in ��n snelle beweging steeg hij op, zo abrupt dat zijn schubben als schuurpapier langs haar handpalmen schraapten.

Kyra stond daar, verbijsterd � maar bovenal met een gebroken hart. Ze keek hulpeloos toe terwijl het enorme wezen opsteeg en krijsend de lucht in vloog. Net zo snel als hij was verschenen, verdween Theos in de wolken. En toen was er stilte.

Kyra stond daar. Ze voelde zich hol, meer alleen dan ooit. En terwijl zijn laatste schreeuw vervaagde, wist ze dat Theos deze keer voorgoed weg was.

Alec rende door de zwarte nacht door het bos, met Marco aan zijn zijde. Hij struikelde over boomwortels die verzonken lagen in de sneeuw, en vroeg zich af of hij er ooit levend uit zou komen. Zijn hart ging hevig tekeer terwijl hij rende voor zijn leven, snakkend naar adem. Hij wilde stoppen maar hij moest Marco zien bij te houden. Hij wierp voor de zoveelste keer een blik over zijn schouder en zag, naarmate ze dieper het bos in gingen, de gloed van De Vlammen steeds zwakker worden. Ze passeerden een dik bebost gedeelte, en al spoedig was de gloed helemaal verdwenen. Ze waren vrijwel geheel verzwolgen door de duisternis.

Alec draaide zich om en baande zich een weg tussen de bomen door. Zijn schouders sloegen tegen de boomstammen aan en de takken bekrasten zijn armen. Hij tuurde in de duisternis en kon nauwelijks de weg onderscheiden. Hij probeerde niet te luisteren naar alle exotische geluiden om zich heen. Hij was gewaarschuwd voor deze bossen, waar geen enkele vluchteling het overleefde, en zijn onheilspellende voorgevoel werd steeds sterker naarmate ze dieper het bos ingingen. Hij voelde gevaar hier. Er lagen overal gemene wezens op de loer, en het bos leek met elke stap dichter te worden. Hij begon zich af te vragen of hij misschien beter af was geweest als hij bij De Vlammen was gebleven.

�Deze kant op!�

Marco greep zijn schouder en trok hem mee naar rechts, tussen twee enorme bomen door. Ze moesten bukken om de knoestige takken te ontwijken. Alec volgde hem, glibberend door de sneeuw, en ineens stond hij op een open plek die werd verlicht door het maandlicht.

Ze stopten en bogen voorover, hun handen op hun heupen, snakkend naar adem. Ze wisselden een blik uit, en Alec keek over zijn schouder naar het bos. Hij voelde de koude lucht in zijn longen en zijn pijnlijke ribben.

�Waarom volgen ze ons niet?� vroeg Alec.

Marco haalde zijn schouders op.

�Misschien weten ze dat dit bos het werk voor ze zal doen.�

Alec luisterde of hij Pandesiaanse soldaten hoorde, in de verwachting dat ze achtervolgd werden � maar hij hoorde ze niet. Hij hoorde wel een ander geluid � als een laag, kwaad gegrom.

�Hoor je dat?� vroeg Alec. De haren in zijn nek gingen recht overeind staan.

Marco schudde zijn hoofd.

Alec stond daar, en vroeg zich af of zijn gehoor hem voor de gek hield. Toen hoorde hij het weer. Het was een afstandelijk geluid, een vaag gegrom, dreigend, zoals hij nog nooit had gehoord. Terwijl hij luisterde, werd het steeds luider, alsof het dichterbij kwam.

Marco keek hem gealarmeerd aan.

�Dat is waarom ze ons niet zijn gevolgd,� zei Marco.

Alec begreep hem niet.

�Wat bedoel je?� vroeg hij.

�Wilvox,� antwoordde hij. Zijn ogen waren nu gevuld met angst. �Ze hebben ze losgelaten.�

Het woord Wilvox joeg Alec angst aan; hij had er toen hij klein over gehoord, en hij wist dat ze in het Doornwoud zouden leven, maar hij was er altijd vanuit gegaan dat het een legende was. Men zei dat het de dodelijkste wezens van de nacht waren � een ware nachtmerrie.

Het gegrom werd intenser, en het leek erop dat er meerdere Wilvox waren.

�RENNEN!� riep Marco.

Ze draaiden zich om en stormden terug het bos in. De adrenaline stroomde door zijn aderen terwijl hij rende. Alec kon zijn eigen hartslag in zijn oren horen, en het overstemde het geluid van het ijs en de sneeuw onder zijn laarzen. Hij hoorde de wezens dichterbij komen, en hij wist dat ze werden opgejaagd door beesten die ze niet konden ontlopen.

Alec struikelde over een boomwortel en klapte tegen een boom aan; hij schreeuwde het uit van de pijn, maar krabbelde overeind en rende door. Hij liet zijn blik over de bossen glijden op zoek naar een uitweg, beseffend dat ze niet veel tijd hadden � maar er was niets.

Het gegrom werd luider. Terwijl Alec rende, wierp hij weer een blik over zijn schouder � en hij wenste onmiddellijk dat hij het niet gedaan had. Daar kwamen vier van de meest wilde wezens die hij ooit had gezien op hen af. De Wilvox leken op wolven, maar waren twee keer zo groot. Er staken scherpe hoorns uit de achterkant van hun kop, met ��n groot, rood oog ertussen. Hun poten waren net zo groot als die van een beer, met lange, puntige klauwen, en hun vacht was glad en zo zwart als de nacht.

Nu hij ze van dichtbij zag, wist Alec dat zijn dagen geteld waren.

Met een laatste krachtsinspanning barstte Alec naar voren. Ondanks de ijzige kou stond het zweet in zijn handpalmen. De Wilvox lagen nauwelijks zes meter achter hen, en hij kon aan de wanhopige blik in hun ogen zien, aan het kwijl dat aan hun mondhoeken hing, dat ze hem in stukken zouden scheuren. Hij zag geen uitweg. Hij keek naar Marco, hopend dat hij een plan had � maar Marco had dezelfde wanhopige blik in zijn ogen. Hij wist duidelijk ook niet wat hij moest doen.

Alec sloot zijn ogen en deed iets wat hij nog nooit eerder had gedaan: hij bad. Nu hij zijn leven voor zijn ogen voorbij zag flitsen, besefte hij ineens hoe zeer hij het leven koesterde, en hij was wanhopiger dan ooit om het te behouden.

Alstublieft, God, haal me hier vandaan. Laat me hier niet sterven na wat ik voor mijn broer heb gedaan. Niet hier, en niet door deze wezens. Ik heb er alles voor over.

Alec deed zijn ogen open, keek voor zich, en deze keer zag hij een boom die er iets anders uitzag dan de anderen. De takken waren knoestig en hingen lager bij de grond. Als hij sprong, zou hij er misschien net bij kunnen komen. Hij had geen flauw idee of Wilvox konden klimmen, maar hij had geen keus.

�Die tak!� riep Alec naar Marco. Hij wees.

Ze renden naar de boom toe, en terwijl de Wilvox dichterbij kwamen, sprongen ze zonder te aarzelen op en trokken zichzelf omhoog.

Alecs handen gleden weg op het besneeuwde hout, maar hij slaagde erin om te blijven hangen. Hij trok zichzelf op. Toen klom hij onmiddellijk door naar de volgende tak, een meter hoger. Marco volgde hem. Hij had nog nooit zo snel geklommen.

De Wilvox bereikten de boom. De groep gromde venijnig. Ze sprongen omhoog en klauwden naar hun voeten. Alec voelde de hete adem van ��n van de wolven eventjes bij zijn hiel. De scherpe hoektanden van het beest misten hem op een centimeter na. Ze bleven doorklimmen, vol adrenaline, tot ze een goede vijf meter boven de grond zaten.

Alec stopte. Hij snakte naar adem en het zweet prikte in zijn ogen. Hij keek naar beneden, biddend dat de Wilvox niet konden klimmen.

Tot zijn grote opluchting bevonden ze zich nog steeds op de grond, grommend en bijtend, springen, maar duidelijk niet in staat om te klimmen. Ze haalden woest uit naar de boomstam, maar zonder resultaat.

De twee gingen op de tak zitten, en toen het tot hen door begon te dringen dat ze veilig waren, haalden ze opgelucht adem. Alec keek verrast op toen Marco ineens in lachen uitbarstte. Het was het gelach van een gestoorde, een lach van opluchting, het gelach van een man die een zekere dood bespaard was gebleven.

Alec, die besefte hoe dicht ze bij de dood waren geweest, kon het niet helpen; ook hij moest lachen. Ze waren nog lang niet buiten gevaar; hij wist dat ze hun plek niet zomaar konden verlaten, en dat ze waarschijnlijk hier zouden sterven. Maar voor nu waren ze in elk geval veilig.

�Het lijkt erop dat ik je mijn leven verschuldigd ben,� zei Marco.

Alec schudde zijn hoofd.

�Bedank me nog maar niet,� zei Alec.

De Wilvox snauwden gemeen en deden de haren in zijn nek overeind staan. Alec keek omhoog. Hij wilde het liefst nog verder bij de beesten vandaan zien te komen, en hij vroeg zich af hoe hoog ze konden klimmen.

Ineens verstijfde hij. Terwijl hij opkeek, werd hij overspoeld door angst. Daar, in de takken boven hem, zat het meest afschuwelijke wezen dat hij ooit had gezien. Het was twee�nhalve meter lang, met het lichaam van een slang maar met zes paar poten, allemaal voorzien van lange klauwen. Zijn kop was gevormd als dat van een aal. Het had smalle spleten als ogen, vaal geel, en ze richtten zich op Alec. Het kromde zijn rug, siste, en opende zijn bek. Alec kon niet geloven hoe ver het zijn bek kon openen � ver genoeg om hem heel te kunnen verslinden. En afleidend van zijn ratelende staart, stond het beest op het punt om aan te vallen � en hen allebei te doden.

Het beest haalde uit naar Alecs keel. Hij gilde en sprong achteruit. Terwijl hij zijn grip verloor, dacht hij alleen nog maar aan die dodelijke hoektanden, die enorme bek, die zekere dood.

Hij dacht niet eens aan wat er beneden hem lag. Terwijl hij voelde hoe hij achterover door de lucht viel, realiseerde hij zich dat hij van het ene paar hoektanden naar het andere viel. Hij wierp een blik naar beneden en zag de Wilvox kwijlen. Ze openden hun kaken, en hij kon niets meer doen.

Hij had slechts de ene dood voor de andere ingeruild.

Kyra liep langzaam door de poorten van Argos. De ogen van al haar vaders mannen waren op haar gericht, en ze brandde van schaamte. Ze had haar relatie met Theos verkeerd ge�nterpreteerd. Ze was zo stom geweest om te denken dat ze hem kon controleren � maar hij had haar afgewezen ten aanzien van alle mannen. Nu had iedereen gezien dat ze machteloos was, dat ze geen macht had over een draak. Ze was slechts een krijger � niet eens een krijger, maar slechts een tienermeisje die haar mensen naar een oorlog had geleid die ze, in de steek gelaten door de draak, niet meer konden winnen.

Kyra liep terug door de poorten van Argos en voelde alle ogen op zich branden. Er hing een ongemakkelijke stilte. Wat zouden ze nu van haar denken? vroeg ze zich af. Ze wist niet eens wat ze van zichzelf moest denken. Was Theos niet voor haar gekomen? Had hij deze strijd alleen voor zichzelf gestreden? Had ze wel speciale krachten?

Kyra was opgelucht toen de mannen eindelijk weer verder gingen met het plunderen van de stad en het verzamelen van wapens, ter voorbereiding op de naderende oorlog. Ze haastten zich door de straten om de buit te verzamelen die door de Mannen van de Heer was achtergelaten. Ze laadden wagens vol en leidden paarden weg. Het gekletter van staal vulde de lucht terwijl schilden en wapenrustingen met hopen tegelijk werden weggevoerd. Het begon harder te sneeuwen en de lucht kleurde donker. Ze hadden geen tijd meer te verliezen.

�Kyra,� klonk een bekende stem.

Ze draaide zich om en zag tot haar opluchting Anvin glimlachend naar haar toe lopen. Hij gaf haar een respectvolle blik, met de geruststellende vriendelijkheid en warmte van het vaderfiguur dat hij altijd was geweest. Hij drapeerde liefdevol een arm om haar schouder en glimlachte breed terwijl hij haar een nieuw, glimmend zwaard liet zien, het mes versierd met Pandesiaanse symbolen.

�Het beste staal dat ik in jaren heb vastgehouden,� grijnsde hij. �Dankzij jou hebben we nu genoeg wapens om een oorlog te beginnen. Je hebt ons formidabel gemaakt.�

Kyra haalde troost uit zijn woorden; maar ze kon haar gevoelens van depressie en verwarring maar niet van zich af schudden. Ze haalde haar schouders op.

�Ik heb dit niet gedaan,� antwoordde ze. �Theos heeft het gedaan.�

�Maar Theos is teruggekeerd voor jou,� antwoordde hij.

Kyra keek op naar de grijze lucht, die nu leeg was.

�Dat weet ik niet zo zeker.�

Er volgde een lange stilte, die alleen werd verbroken door de wind. Ze staarden samen naar de hemel.

�Je vader wacht op je,� zei Anvin uiteindelijk op serieuze toon.

Kyra liep met Anvin mee. Sneeuw en ijs knarsten onder hun laarzen terwijl ze zich een weg over de binnenplaats baanden. Ze passeerden tientallen van haar vaders mannen terwijl ze door het uitgestrekte fort van Argos liepen. De mannen leken voor het eerst in lange tijd eindelijk ontspannen. Ze zag hen lachen en drinken terwijl ze wapens en provisie verzamelden. Ze waren als kinderen op Allerheiligen.

Tientallen mannen stonden in een rij en gaven zakken met Pandesiaans graan door. De zakken werden hoog op de wagens gestapeld; er hobbelde een andere wagen aan, die was volgeladen met schilden, zo vol dat er een aantal over de rand vielen. De soldaten haastten zich om ze weer op te pakken. Overal om haar heen vertrokken de volgeladen wagens weer naar Volis, of naar andere plekken waar haar vader hen naartoe had gezonden. Het gaf Kyra wat troost, en ze voelde zich minder schuldig over de oorlog die ze in gang had gezet.

Ze gingen een bocht om en Kyra zag haar vader staan, omgeven door zijn mannen. Hij was bezig met het inspecteren van tientallen zwaarden en speren. Hij draaide zich om en toen hij haar zag gebaarde hij naar zijn mannen dat ze hen alleen moesten laten.

Haar vader keek naar Anvin, die hem onzeker aankeek, schijnbaar verrast door haar vaders zwijgende blik. Uiteindelijk draaide ook Anvin zich om, en liet hij Kyra en haar vader alleen achter. Ze was verrast � hij had Anvin nog nooit eerder gevraagd om hem alleen te laten.

Kyra keek naar hem op. Zijn uitdrukking was ondoorgrondelijk zoals altijd, het afstandelijke gezicht van een leider onder zijn mannen, niet het intieme gezicht van de vader die ze kende en liefhad. Hij keek op haar neer, en ze werd nerveus terwijl ze werd overspoeld door teveel gedachten: was hij trots op haar? Was hij boos om het feit dat ze hem deze oorlog in had geleid? Was hij teleurgesteld dat Theos haar had afgewezen en zijn leger in de steek had gelaten?

Kyra was inmiddels gewend geraakt aan zijn lange zwijgen voor hij sprak, en ze kon hem niet peilen; er was te snel te veel veranderd tussen hen. Ze had het gevoel alsof ze binnen ��n nacht volwassen was geworden, terwijl hij door de recente gebeurtenissen was veranderd; het was alsof ze niet meer wisten hoe ze zich in elkaar moesten inleven. Was hij de vader die ze kende en liefhad, die haar verhalen voorlas tot diep in de nacht? Of was hij nu haar commandant?

Hij stond daar, starend, en ze besefte dat ze niet wist wat ze moest zeggen. De spanning hing zwaar in de lucht, en de stilte werd alleen verbroken door het geluid van de wind. De fakkels achter hen flikkerden. Uiteindelijk kon Kyra de stilte niet langer verdragen.

�Brengt u dit allemaal terug naar Volis?� vroeg ze terwijl er een wagen vol zwaarden voorbij ratelde.

Hij draaide zich om, bekeek de wagen en leek uit zijn gedachten opgeschud te worden. Hij keek niet meer naar Kyra, maar staarde hoofdschuddend naar de wagen.

�In Volis ligt niets meer voor ons behalve de dood,� zei hij. Zijn stem klonk diep en vastbesloten. �We gaan nu naar het zuiden.�

Kyra was verrast.

�Het zuiden?� vroeg ze.

Hij knikte.

�Espehus,� stelde hij.

Kyra werd overspoeld door opwinding terwijl ze zich hun reis naar Espehus voorstelde. Espehus was de eeuwenoude vesting bij de zee, hun grootste buur in het zuiden. Haar opwinding werd nog heviger toen ze besefte dat zijn besluit om daar heen te gaan slechts ��n ding kon betekenen: hij bereidde zich voor op oorlog.

Hij knikte, alsof hij haar gedachten had gelezen.

�We kunnen nu niet meer terug,� zei hij.

Kyra bekeek haar vader met een gevoel van trots dat ze al in jaren niet meer had gevoeld. Hij was niet langer de zelfgenoegzame krijger van middelbare leeftijd die zijn dagen doorbracht binnen de muren van een klein fort � hij was nu de moedige commandant die ze zich van vroeger herinnerde, de man die bereid was om alles te riskeren voor vrijheid.

�Wanneer vertrekken we?� vroeg ze met een bonzend hart.

Tot haar verassing zag ze dat hij zijn hoofd schudde.

�Niet wij,� corrigeerde hij. �Ik en mijn mannen. Niet jij.�

Kyra was terneergeslagen. Zijn woorden staken als een dolk in haar hart.

�Laat u me achter?� vroeg ze stamelend. �Na alles dat er is gebeurd? Wat moet ik nog meer doen om mezelf te bewijzen?�

Hij schudde stellig zijn hoofd, en de harde blik in zijn ogen verscheurde haar. Het was een blik waarvan ze wist dat het betekende dat hij niet zou toegeven.

�Je gaat naar je oom,� zei hij. Het was een bevel, geen verzoek, en met die woorden wist ze waar haar plek was: ze was nu zijn soldate, niet zijn dochter. Het deed haar pijn.

Kyra haalde diep adem � ze zou niet zo makkelijk toegeven.

�Ik wil aan uw zijde vechten,� hield ze vol. �Ik kan u helpen.�

�Je gaat me ook helpen,� zei hij, �door te gaan waar je nodig bent. Ik heb je daar nodig.�

Ze fronste haar wenkbrauwen en probeerde het te begrijpen.

�Maar waarom?� vroeg ze.

Hij zweeg een lange tijd. Toen zuchtte hij.

�Je bezit�� begon hij, ��vaardigheden die ik niet begrijp. Vaardigheden die we nodig zullen hebben om deze oorlog te winnen. Vaardigheden waarvan alleen je oom weet hoe ze getraind kunnen worden.�

Hij strekte zijn arm uit en legde een hand op haar schouder.

�Als je ons wil helpen,� voegde hij toe, �als je ons volk wil helpen, dan is dat waar je nodig bent. Ik heb geen nieuwe soldaat nodig � ik heb jouw unieke talenten nodig. De vaardigheden die niemand anders heeft.�

Ze zag de oprechtheid in zijn ogen, en hoewel ze zich afschuwelijk voelde doordat ze niet met hem mee kon, voelde ze zich gerustgesteld door zijn woorden � en nieuwsgierig. Ze vroeg zich af naar welke vaardigheden hij refereerde, en wie haar oom was.

�Ga en leer wat ik je niet kan leren,� voegde hij toe. �Kom sterker terug. En help me winnen.�

Kyra keek weer in zijn ogen, en ze voelde zijn respect en warmte terugkeren. Het deed haar goed.

�Ur is een lange reis,� voegde hij toe. �Drie dagen rijden naar het noordwesten. Je zult alleen door Escalon moeten reizen. Je zult snel moeten rijden, ongemerkt, en de wegen moeten vermijden. Het nieuws over wat er hier is voorgevallen zal zich snel verspreiden � en de Pandesiaanse heren zullen wraak willen nemen. De wegen zullen gevaarlijk zijn � je blijft in de bossen. Rij naar het noorden, zoek de zee, en hou die in het zicht. De zee zal je kompas zijn. Volg de kustlijn, en je zult Ur vanzelf vinden. Blijf weg uit dorpen, blijf weg bij mensen. Stop niet. Vertel niemand waar je heen gaat. Praat met niemand.�

Hij greep haar stevig bij haar schouders. De donkere blik in zijn ogen joeg haar angst aan.

�Begrijp je me?� drong hij aan. �Het is een gevaarlijke reis voor iedere man � en al helemaal voor een meisje dat alleen is. Ik kan niemand missen om je te vergezellen. Je moet sterk zijn om dit alleen te doen. Ben je dat?�

Ze kon de angst in zijn stem horen, de liefde van een bezorgde vader, en ze knikte. Ze was trots dat hij haar vertrouwde.

�Dat ben ik, Vader,� zei ze trots.

Hij bestudeerde haar, en knikte toen tevreden. Langzaam verschenen er tranen in zijn ogen.

�Van al mijn mannen,� zei hij, �van al deze krijgers, ben jij degene die ik het hardst nodig heb. Niet je broers, zelfs niet mijn beste soldaten. Jij bent de enige die deze oorlog kan winnen.�

Kyra was verward en overweldigd; ze begreep niet helemaal wat hij bedoelde. Ze deed haar mond open om het hem te vragen � toen ze ineens iemand zag naderen.

Ze draaide zich om en zag Baylor, haar vaders stalmeester, naar hen toe komen. Hij had zijn gewoonlijke glimlach op zijn gezicht. Hij was een korte, dikke man met volle wenkbrauwen en slierterig haar. Hij glimlachte naar haar en keek toen naar haar vader, alsof hij op zijn goedkeuring wachtte.

Zijn vader knikte naar hem, en Baylor draaide zich naar haar om.

�Er is me vertelt dat je een reis gaat maken,� zei Baylor met zijn nasale stem. �Daar heb je een paard voor nodig.�

Kyra fronste.

�Ik heb een paard,� antwoordde ze terwijl ze een blik wierp op het paard waarop ze tijdens de strijd met de Mannen van de Heer had gereden. Het stond vastgebonden aan de andere kant van de binnenplaats.

Baylor glimlachte.

�Dat is geen paard,� zei hij.

Baylor keek naar haar vader, en haar vader knikte.

�Volg mij,� zei hij, en zonder te wachten liep hij richting de stallen.

Kyra keek hem verward na, en keek toen haar vader aan. Hij knikte naar haar.

�Volg hem,� zei hij. �Je zult er geen spijt van krijgen.�

Kyra liep met Baylor over de besneeuwde binnenplaats naar de lage stenen stallen, vergezeld door Anvin, Arthfael en Vidar. Kyra vroeg zich af wat voor paard Baylor voor haar in gedachten had. Wat haar betreft was het ene paard net zo goed als het andere.

Terwijl ze de grote stenen stallen naderden, zeker honderd meter lang, draaide Baylor zich naar haar om. Zijn ogen glinsterden van verruking.

�De dochter van onze Heer heeft een goed paard nodig, waar ze dan ook heen gaat.�

Kyra�s hart begon sneller te kloppen; ze had nog nooit een paard van Baylor gekregen. Dat was een eer die alleen voor vooraanstaande krijgers bedoeld was. Ze had er altijd van gedroomd om een eigen paard te hebben als ze oud genoeg was, wanneer ze het had verdiend. Het was een eer die zelfs haar oudere broers nog niet hadden.

Anvin knikte trots.

�Je hebt het verdiend,� zei hij.

�Als je een draak aan kunt,� voegde Arthfael glimlachend toe, �dan kun je zeker een groot paard aan.�

Terwijl ze de stallen naderden, verzamelde zich een kleine menigte bij hen. De mannen stopten met het verzamelen van wapens, duidelijk nieuwsgierig naar waar ze heen werd geleid. Haar twee oudere broers, Brandon en Braxton, voegden zich ook bij hen. Ze wierpen Kyra jaloerse blikken toe, en keken toen snel weg. Ze waren te trots, zoals altijd, om haar erkenning te geven, laat staan lof. Zij verwachtte ook niet anders van hen.

Kyra hoorde voetstappen en zag haar vriendin Dierdre.

�Ik hoor dat je weggaat,� zei Dierdre terwijl ze naast haar kwam lopen.

Kyra voelde zich op haar gemak in haar aanwezigheid. Ze dacht terug aan de tijd die ze samen in de cel van de gouverneur hadden doorgebracht, aan alles dat ze hadden doorstaan, aan hun ontsnapping. Ze voelde een diepe band met haar. Dierdre had veel ergere dingen meegemaakt dan zij, en terwijl ze haar haar keek, voelde ze nog steeds een diep verdriet dat om haar heen hing. Ze vroeg zich af wat er van haar terecht zou komen. Ze kon haar hier niet alleen achterlaten, besefte ze. Nu het leger naar het zuiden zou gaan, zou Dierdre alleen achterblijven.

�Ik kan wel een reisgenoot gebruiken,� zei Kyra.

Dierdre keek haar aan. Haar ogen werden groot van verassing en er verscheen een brede glimlach op haar gezicht.

�Ik hoopte al dat je dat zou vragen,� antwoordde ze.

Anvin, die hen had gehoord, fronste.

�Ik weet niet of je vader dat goed zou keuren,� kwam hij tussenbeide. �Het gaat om serieuze zaken.�

�Ik zal me nergens mee bemoeien,� zei Dierdre. �Ik moet toch door Escalon. Ik ga terug naar mijn vader. En dat is een reis die ik liever niet alleen maak.�

Anvin wreef over zijn baard.

�Je vader zou het maar niets vinden,� zei hij tegen Kyra. �Ze zou een blok aan het been kunnen zijn.�

Kyra legde een geruststellende hand op Anvins pols.

�Dierdre is mijn vriendin,� zei ze. �Ik laat haar niet in de steek, net zoals jij niet een van je mannen in de steek zou laten. Wat is het dat je me altijd vertelt? Niemand blijft achter.�

Kyra zuchtte.

�Ik mag dan geholpen hebben om Dierdre uit die cel te redden,� voegde Kyra toe, �maar zij heeft ook geholpen om mij te redden. Ik ben haar veel verschuldigd. Het spijt me, maar het scheelt me niets wat mijn vader ervan denkt. Ik ben degene die alleen door Escalon moet, niet jij. Ze gaat met me mee.�

Dierdre glimlachte. Ze ging naast Kyra staan en stak haar arm door die van haar. Kyra had een goed gevoel bij het idee dat ze met haar mee zou gaan, en ze wist dat ze de juiste beslissing had genomen, wat er ook zou gebeuren.

Kyra zag haar broers staan, en ze kon het niet helpen; ze was teleurgesteld om het feit dat ze niet meer beschermend waren, dat ze niet hadden aangeboden om ook met haar mee te gaan; ze waren te competitief. Het deed haar verdriet dat dat de aard van hun relatie was, maar ze kon anderen nu eenmaal niet veranderen. Ze was zo beter af, besefte ze. Ze zaten vol bravado, en ze zouden alleen maar roekeloze acties uithalen om haar in de problemen te brengen.

�Ik zou ook graag met je meegaan,� zei Anvin op schuldige toon. �Het idee dat je door Escalon moet zit me niet lekker.� Hij zuchtte. �Maar je vader heeft me nodig, nu meer dan ooit. Hij heeft me gevraagd om met hem mee te gaan naar het zuiden.�

�En ik,� voegde Arthfael toe. �Ik zou ook graag met je meegaan � maar ik moet ook met de mannen mee naar het zuiden.�

�En ik moet achterblijven en Volis bewaken gedurende zijn afwezigheid,� voegde Vidar toe.

Kyra was geraakt door hun steun.

�Maak je geen zorgen,� antwoordde ze. �Het is slechts drie dagen rijden. Het komt wel goed.�

�Daar twijfel ik niet aan,� viel Baylor bij. �En je nieuwe paard zal daarvoor zorgen.�

Met die woorden duwde Baylor de brede staldeur open, en ze volgden hem het lage stenen gebouw in. De geur van paarden hing zwaar in de lucht.

Kyra�s ogen pasten zich langzaam aan de duisternis aan. De stallen waren vochtig en koel, gevuld met het geluid van opgewonden paarden. Ze zag rijen met de mooiste paarden die ze ooit had gezien � grote, sterke, schitterende paarden, zwart en bruin, stuk voor stuk kampioenen. Het was een schatkist.

�De Mannen van de Heer hebben de beste paarden voor zichzelf bewaard,� legde Baylor uit terwijl hij met een huppeltje in zijn pas langs de paarden liep. Hij was in zijn element. Hij aaide een paard hier en daar, en de dieren leken tot leven te komen in zijn aanwezigheid.

Kyra liep langzaam achter hem aan. Elk paard was als een kunstwerk, groter dan de meeste paarden die ze had gezien, vol schoonheid en kracht.

�Dankzij jou en je draak zijn dit nu onze paarden,� zei Baylor. �Het is slechts gepast dat jij er ��n mag uitzoeken. Je vader heeft me opgedragen jou als eerst te laten kiezen. Zelfs voor hem.�

Kyra was overweldigt. Terwijl ze de stal bestudeerde, voelde ze een grote verantwoordelijkheid branden. Ze wist dat dit een keus was die ze maar ��n keer in haar leven zou maken.

Ze liep langzaam en liet haar hand door de manen van de paarden glijden. Ze voelde hoe zacht en glad ze waren, hoe krachtig, en ze wist niet welke ze moest kiezen.

�Hoe moet ik kiezen?� vroeg ze aan Baylor.

Hij glimlachte en schudde zijn hoofd.

�Ik heb mijn hele leven paarden getraind,� antwoordde hij, �en ik heb ze ook gefokt. En als er ��n ding is dat ik weet, is het dat geen twee paarden hetzelfde zijn. Sommigen worden gefokt op snelheid, anderen op uithoudingsvermogen; sommigen zijn gebouwd op kracht, terwijl anderen weer geschikt zijn als trekpaarden. Sommigen zijn te trots om iets te dragen. En anderen, wel, anderen zijn gebouwd voor de strijd. Sommigen blinken uit in het steekspel, anderen willen gewoon vechten, en weer anderen zijn gemaakt voor de oorlog. Sommigen zullen je beste vriend zijn, anderen zullen zich tegen je keren. Je band met een paard is iets magisch. Ze moeten zich tot je aangetrokken voelen, en jij tot hen. Maak de juiste keuze, en je paard zal altijd bij je blijven, in tijden van strijd en in tijden van oorlog. Geen enkele goede krijger is compleet zonder zijn of haar paard.�

Kyra�s hart bonkte van opwinding terwijl ze langzaam langs de paarden liep. Sommigen keken naar haar, sommigen keken weg, sommigen hinnikten en stampten ongeduldig, anderen stonden stil. Ze wachtte op een connectie, maar ze voelde niets. Het was frustrerend.

Toen, ineens, voelde Kyra een rilling over haar rug lopen, als bliksem die door haar heen schoot. Het kwam als een scherp geluid door de stallen. Het was een geluid dat haar vertelde dat dat haar paard was. Het klonk niet als een gewoon paard � het stootte een veel donkerder geluid uit, veel krachtiger. Het rees boven al het andere geluid uit, als een wilde leeuw die uit een kooi probeerde te breken. Het beangstigde haar, en tegelijkertijd trok het haar aan als een magneet.

Kyra draaide zich om naar waar het geluid vandaan kwam, aan het eind van de stallen, en op dat moment klonk er het splinteren van hout. Ze zag de stallen verbrijzelen, het hout vloog alle kanten op, en er ontstond commotie terwijl enkele mannen zich erheen haastten en probeerden de gebroken houten staldeur te sluiten. Er bleef een paard tegen aan trappen.

Kyra haastte zich erheen.

�Waar ga je heen?� vroeg Baylor. �De goede paarden staan hier.�

Maar Kyra negeerde hem, en haar hart begon sneller te kloppen. Ze wist dat het haar riep.

Baylor en de anderen haastten zich achter haar aan. Toen ze het einde van de stallen bereikte, snakte ze naar adem. Daar stond wat een paard leek te zijn, maar twee keer zo groot als de andere paarden, met benen zo dik als boomstammen. Hij had twee kleine, vlijmscherpe hoorns, nauwelijks zichtbaar achter zijn oren. Zijn vacht was niet bruin of zwart zoals die van de andere paarden, maar diep rood � en zijn ogen, anders dan de andere paarden, waren fel groen. Ze keken haar recht aan, en het benam haar de adem. Ze kon niet bewegen.

Het wezen, dat boven haar uit torende, maakte een grommend geluid en ontblootte zijn scherpe hoektanden.

�Wat voor paard is dit?� fluisterde ze naar Baylor.

Hij schudde afkeurend zijn hoofd.

�Dat is geen paard,� fronste hij, �maar een wild beest. Een freak. Heel zeldzaam. Het is een Solzor. Ge�mporteerd uit de verste hoeken van Pandesia. De Heer Gouverneur moet hem als een trofee hebben gehouden. Hij kon het beest niet berijden � dat kon niemand. Solzors zijn wilde beesten, ze kunnen niet getemd worden. Kom � je verspild kostbare tijd. Terug naar de paarden.�

Maar Kyra bleef staan. Ze was aan de grond genageld, niet in staat om weg te kijken. Haar hart bonsde. Ze wist dat dit voor haar bestemd was.

�Ik kies deze,� zei ze tegen Baylor.

Baylor en de anderen snakten naar adem en staarden haar aan alsof ze gestoord was. Er volgde een verbijsterde stilte.

�Kyra,� begon Anvin, �je vader zou nooit toestaan � �

�Het is mijn keus, of niet dan?� antwoordde ze.

Hij fronste en zette zijn handen op zijn heupen.

�Dat is geen paard!� hield hij vol. �Dat is een wild beest.�

�Het zou je doden,� voegde Baylor toe.

Kyra draaide zich naar hem om.

�Was jij niet degene die me vertelde dat ik op mijn gevoel moest vertrouwen?� vroeg ze. �Wel, dit is waar mijn instinct me heen heeft gebracht. Dit dier en ik horen bij elkaar.�

De Solzor trapte ineens tegen een andere houten staldeur aan, en de splinters vlogen alle kanten op. Kyra was verbijsterd. Het dier was wild en ongetemd en geweldig, te groot voor deze plek, te groot voor gevangenschap, superieur aan de anderen.

�Waarom zou zij hem mogen hebben?� vroeg Brandon, die naar voren liep en anderen uit de weg duwde. �Tenslotte ben ik ouder. Ik wil hem.�

Voor ze kon antwoorden, rende Brandon naar voren, alsof hij het dier wilde claimen. Hij sprong op zijn rug, en op dat moment begon de Solzor wild te bokken, en hij wierp hem af. Brandon vloog door de stallen en klapte tegen de muur aan.

Toen rende Braxton naar voren, alsof hij hem ook wilde claimen, en het dier zwaaide met zijn hoofd en sneed met zijn scherpe tanden in Braxtons arm.

Braxton gilde het uit en rende de stallen uit terwijl hij zijn bloedende arm vastgreep. Brandon krabbelde overeind en volgde hem op de hielen. De Solzor, die hem probeerde te bijten, miste hem maar net.

Kyra stond als aan de grond genageld, maar op de ��n of andere manier was ze niet bang. Ze wist dat het voor haar anders zou zijn. Ze voelde een connectie met dit beest, op dezelfde manier zoals ze dat bij Theos had gevoeld.

Kyra deed moedig een stap naar voren en ging recht voor het beest staan, binnen het bereik van zijn dodelijke tanden. Ze wilde de Solzor laten zien dat ze hem vertrouwde.

�Kyra!� schreeuwde Anvin bezorgd. �Ga terug!�

Maar Kyra negeerde hem. Ze bleef staan en keek het beest in zijn ogen.

Het beest staarde terug. Er rees een laag gegrom uit zijn keel, alsof hij nadacht over wat hij moest doen. Kyra trilde van angst, maar ze liet het niet aan de anderen zien.

Ze dwong zichzelf om moed te laten zien. Ze tilde langzaam een hand op, deed een stap naar voren, en raakte zijn dieprode vacht aan. Het dier begon luider te grommen en liet zijn tanden zien. Ze kon zijn woede en frustratie voelen.

�Maak zijn kettingen los,� beval ze de anderen.

�Wat!?� riep ��n van hen uit.

�Dat is niet slim,� riep Baylor. Er klonk angst in zijn stem.

�Doe wat ik zeg!� hield ze vol. Ze voelde een kracht in zich opwellen, alsof de wil van het beest door haar heen stroomde.

Achter haar renden soldaten naar voren met sleutels om zijn kettingen los te maken. Ondertussen bleef het beest haar aankijken met zijn boze ogen, grommend, alsof hij haar uitdaagde.

Zodra hij los was, stampte het beest op de grond, alsof hij dreigde om aan te vallen.

Maar vreemd genoeg deed hij dat niet. In plaats daarvan bleef hij naar Kyra staren, en langzaam leek zijn woede te veranderen in tolerantie. Misschien zelfs wel in dankbaarheid.

Hij leek zijn hoofd iets te laten zakken; het was een subtiel gebaar, bijna onmerkbaar, maar ze zag het.

Kyra stapte naar voren, pakte zijn manen vast, en trok zich in ��n soepele beweging omhoog.

Iedereen snakte naar adem.

Eerst begon het beest te trillen en te bokken. Maar Kyra voelde dat het allemaal voor de show was. Hij wilde haar niet echt afwerpen � hij wilde alleen een punt maken, haar laten zien wie er de baas was. Hij wilde haar laten weten dat hij een beest uit de wildernis was, een beest dat door niemand getemd kon worden.

Ik wens je niet te temmen, zei ze in gedachten tegen het dier. Ik wil alleen je partner in de strijd zijn.

De Solzor kalmeerde. Hij steigerde nog steeds, maar niet meer zo wild, alsof hij haar hoorde. Niet lang daarna stopte hij met bewegen en stond hij perfect stil onder haar, zachtjes grommend naar de anderen, alsof hij haar wilde beschermen.

Kyra keek vanaf zijn rug neer op de anderen. Een zee van geschokte gezichten staarde haar met open mond aan.

Er verscheen een brede glimlach op Kyra�s gezicht. Ze voelde zich triomfantelijk.

�Dit,� zei ze, �is mijn keus. En zijn naam is Andor.�

Kyra reed stapvoets met Andor over de binnenplaats van Argos. Haar vaders mannen, allemaal geharde soldaten, stopten en keken haar vol bewondering na. Ze hadden duidelijk nog nooit zoiets gezien.

Kyra streelde hem zachtjes door zijn manen en probeerde hem te kalmeren terwijl hij zachtjes naar de mannen gromde. Hij keek dreigend op hen neer, alsof hij wraak wilde nemen voor het feit dat ze hem gekooid hadden. Kyra zat op het nieuwe lederen zadel dat Baylor voor haar had gehaald, en probeerde eraan gewend te raken dat ze nu zo hoog zat. Ze voelde zich machtiger op dit beest dan ze zich ooit had gevoeld.

Dierdre reed naast haar op een schitterende merrie die Baylor voor haar had uitgekozen. Met zijn twee�n reden ze door de sneeuw, tot Kyra in de verte haar vader in het oog kreeg. Hij stond haar bij de poorten op te wachten om haar uit te zwaaien, vergezeld door zijn mannen die ook vol angst naar haar opkeken. Ze zag de bewondering in hun ogen, en het gaf haar de moed die ze nodig had voor de reis die voor haar lag. Als Theos dan niet bij haar wilde terug keren, dan had ze in ieder geval nog dit geweldige beest onder zich.

Kyra steeg af toen ze haar vader bereikte. Ze leidde Andor aan de teugel verder en zag de bezorgde blik in haar vaders ogen. Ze wist niet of zijn bezorgdheid werd veroorzaakt door dit beest, of door de reis die voor haar lag. Zijn bezorgde blik stelde haar gerust, en deed haar beseffen dat zij niet de enige was die vreesde voor de toekomst, en dat hij toch om haar gaf. Hij wierp haar een korte blik toe die alleen zij kon herkennen: de liefde van een vader. Ze kon zien dat hij er moeite mee had om haar op deze missie te sturen.

Ze stopte voor hem, en iedereen werd stil terwijl de mannen zich om hen heen verzamelden.

Ze glimlachte naar hem.

�Maak u geen zorgen, Vader,� zei ze. �U heeft me geleerd om sterk te zijn.�

Hij knikte terug en deed of hij gerustgesteld was � maar ze kon zien dat dat niet het geval was. Hij was boven alles nog altijd een vader.

Hij keek op naar de licht.

�Als je draak nu maar voor je terug was gekomen,� zei hij. �Dan had je Escalon binnen een paar minuten kunnen doorkruizen. Of nog beter � hij had je op je reis kunnen vergezellen en iedereen die bij je in de buurt kwam levend kunnen verbranden.�

Kyra glimlachte somber.

�Theos is nu weg, Vader.�

Hij keek haar verwonderd aan.

�Voorgoed?� vroeg hij. Hij was bang om het te vragen, maar hij moest het weten.

Kyra sloot haar ogen en vroeg Theos in gedachten om een antwoord.

Maar er kwam niets behalve een verdoofde stilte. Ze begon zich af te vragen of ze ooit wel echt een band met Theos had gehad, of dat ze het zich slechts had ingebeeld.

�Ik weet het niet, Vader,� antwoordde ze oprecht.

Hij knikte terug. Hij had de blik van een man die had geleerd om de dingen te accepteren zoals ze waren, en op zichzelf te vertrouwen.

�Vergeet niet wat ik � � begon haar vader.

�KYRA!� klonk een opgewonden stem.

Kyra draaide zich om terwijl de mannen uiteen gingen, en haar hart zwol van blijdschap toen ze Aidan door de stadspoorten zag rennen, op de voet gevolgd door Leo. Hij rende naar haar toe, struikelend door de sneeuw, terwijl Leo voor hem uit rende en in Kyra�s armen sprong.

Kyra lachte terwijl Leo haar tegen de grond werkte. Hij stond met vier poten op haar borst en likte opgewonden haar gezicht. Achter haar begon Andor te grommen. Hij was nu al beschermend, en Leo bereidde zich grommend voor om de confrontatie me hem aan te gaan. Het waren onbevreesde wezens, beide even beschermend, en Kyra voelde zich vereerd.

Ze sprong op en ging tussen hen in staan.

�Het is goed, Leo,� zei ze. �Andor is mijn vriend. En ander,� zei ze terwijl ze zich omdraaide, �Leo is ook mijn vriend.�

Leo nam onwillig afstand terwijl Andor zachtjes gromde.

�Kyra!�

Kyra draaide zich om en Aidan vloog haar om de hals. Ze knuffelde hem stevig en zijn kleine handen grepen haar stevig was. Het voelde zo goed om haar kleine broertje vast te houden. Ze was er zeker van geweest dat ze hem nooit meer zou zien. Hij was het laatste beetje normaliteit dat er nog over was in deze wervelwind, het enige dat niet was veranderd.

�Ik hoorde dat je hier was,� zei hij haastig, �en ik ben met de wagen meegereden. Ik ben zo blij dat je terug bent.�

Ze glimlachte somber.

�Ik ben bang dat ik niet lang blijf, mijn broer,� zei ze.

Hij kreeg een bezorgde blik in zijn ogen.

�Ga je weg?� vroeg hij terneergeslagen.

Haar vader kwam tussenbeide.

�Ze gaat haar oom opzoeken,� legde hij uit. �Laat haar nu gaan.�

Het viel Kyra op dat haar vader haar oom had gezegd en niet jullie oom, en ze vroeg zich af waarom.

�Dan zal ik met haar mee gaan!� riep Aidan trots.

Haar vader schudde zijn hoofd.

�Dat zal je niet,� antwoordde hij.

Kyra keek glimlachend neer op haar kleine broertje. Hij was zo dapper, zoals altijd.

�Vader heeft je elders nodig,� zei ze.

�Het slagveld?� vroeg Aidan, die zich hoopvol naar hun vader omdraaide. �U gaat naar Esephus,� voegde hij haastig toe. �Ik heb het gehoord! Ik wil met u mee!�

Maar hij schudde zijn hoofd.

�Het is Volis voor jou,� antwoordde hij. �Je blijft hier, beschermd door de mannen die ik achterlaat. Het slagveld is nu geen plek voor jou. Op een dag.�

Aidan liep rood aan van teleurstelling.

�Maar ik wil vechten, Vader!� protesteerde hij. �Ik hoef niet in een fort achter te blijven met de vrouwen en kinderen!�

Zijn mannen grinnikten, maar zijn vader was serieus.

�Mijn besluit staat vast,� antwoordde hij kortaf.

Aidan fronste.

�Als ik niet met Kyra mee kan en ook niet met u,� zei hij, �wat voor nut heeft het dan gehad om te leren over gevechten, en te leren hoe ik wapens moet gebruiken? Waar is al mijn training dan goed voor geweest?�

�Kweek eerst maar wat haar op je borst, broertje,� lachte Braxton, die met Brandon naar voren stapte.

Er rees gelach op, en Aidan liep rood aan, duidelijk beschaamd.

Kyra, die het rot voor hem vond, knielde voor hem en legde een hand tegen zijn wang aan. Ze keek hem aan.

�Je wordt een betere krijger dan zij allemaal,� zei ze zachtjes zodat alleen hij het kon horen. �Heb geduld. Ondertussen moet je Volis bewaken. Volis heeft jou ook nodig. Maak me trots. Ik zal terugkeren, dat beloof ik je, en op een dag zullen we samen ten strijde trekken.�

Aidan leek een beetje gerustgesteld. Hij leunde naar voren en knuffelde haar weer.

�Ik wil niet dat je weggaat,� zei hij zachtjes. �Ik heb over je gedroomd. Ik heb gedroomd�� Hij keek schoorvoetend naar haar op, zijn ogen gevuld met angst. ��dat je daar zou sterven.�

Kyra was geschokt door zijn woorden en de blik in zijn ogen. Ze kon het niet loslaten. Ze wist niet wat ze moest zeggen.

Anvin stapte naar voren en drapeerde dikke vachten over haar schouders heen; ze ging staan en voelde zich tien kilo zwaarder, maar de vachten hielden de wind buiten en namen de rillingen weg. Hij glimlachte naar haar.

�De nachten zullen lang zijn, en vuur zal ver weg zijn,� zei hij, en hij omhelsde haar vluchtig.

Haar vader stapte snel naar voren en omhelsde haar met de sterke armen van een krijgsheer. Ze knuffelde hem terug, verdronken in zijn spieren. Het voelde zo veilig.

�Je bent mijn dochter,� zei hij stellig, �vergeet dat niet.� Toen voegde hij zachtjes toe: �Ik hou van je.�

Ze werd overspoeld door emoties, maar voor ze kon antwoorden had hij zich alweer omgedraaid � en op hetzelfde moment sprong Leo tegen haar op, die zijn neus tegen haar borst aanduwde.

�Hij wil met je mee,� observeerde Aidan. �Neem hem mee � jij zult hem harder nodig hebben dan ik. Hij is toch van jou.�

Kyra knuffelde Leo. Ze kon hem niet weigeren, en hij week niet van haar zijde. Ze voelde zich gerustgesteld door het idee dat hij met haar mee zou gaan. Ze had hem erg gemist. Daarbij kon ze wel een extra paar ogen en oren gebruiken, en Leo was het trouwste dier dat ze kende.

Kyra besteeg Andor, en haar vaders mannen gingen uiteen om plaats voor haar te maken. Ze stelden zich op de brug op en hielden fakkels voor haar omhoog om de nacht te verdrijven en haar pad te verlichten. Ze keek in de verte en zag de donker wordende lucht en de wildernis die voor haar lagen. Ze voelde opwinding en angst, maar bovenal een plichtsbesef. Een doelbewustheid. Ze stond op het punt te vertrekken voor de meest belangrijke missie van haar leven, een missie waarbij niet alleen haar identiteit, maar het lot van heel Escalon op het spel stond.

Met haar staf over haar ene schouder en haar boog over de andere, vergezeld door Dierdre en Leo en Andor, reed Kyra stapvoets naar de stadspoorten toe. Ze reed langzaam tussen de fakkels door, langs de mannen. Het voelde alsof ze een droom in liep. Alsof ze haar lotsbestemming in liep. Ze keek niet om; ze wilde haar vastberadenheid niet verliezen. Haar vaders mannen bliezen op een lage hoorn. Het was een hoorn van vertrek, het geluid van respect.

Ze wilde Andor aandrijven � maar hij had haar al aangevoeld. Hij begon te draven, en ging toen in galop.

Binnen enkele momenten reden ze door de sneeuw, door de poorten van Argos heen, de open velden op. Ze voelde de koude wind door haar haren glijden. Voor haar lag niets anders dan een lange weg, wilde beesten, en de naderende duisternis van de nacht.

Merk rende door het bos. Hij struikelde over de helling en baande zich een weg tussen de bomen van het Witte Woud door. De bladeren knarsten onder zijn voeten terwijl hij rende met alles dat hij had. Hij keek voor zich uit en hield de rookpluimen aan de horizon in het zicht. Ze blokkeerden het zicht op de bloedrode zonsondergang. Hij wist dat het meisje daar ergens was. Mogelijk werd ze op dit moment vermoord. Hij kon niet sneller rennen dan hij al deed.

Doden leek hem overal te achtervolgen; hij kwam het tegen bij elke bocht, schijnbaar elke dag, op dezelfde manier dat andere mannen dagelijks werden geroepen voor het avondeten. Hij had een afspraakje met de dood, zei zijn moeder vroeger altijd. Haar woorden galmden door zijn hoofd. Waren haar woorden self-fulfilling? Of was hij geboren met een zwarte ster boven zijn hoofd?

Voor Merk was moorden een natuurlijk deel van zijn leven geweest, net als ademhalen of lunchen. Het maakte niet uit voor wie hij het deed, of hoe. Hoe langer hij erover nadacht, hoe meer hij er van begon te walgen. Hij wilde zijn hele leven uitkotsen. Maar hoe hard de stem in hem ook schreeuwde dat hij moest omkeren, dat hij een nieuw leven moest beginnen, dat hij verder moest gaan met zijn pelgrimage naar de Toren van Ur, hij kon het gewoon niet. Geweld riep hem, en hij kon het nu niet negeren.

Terwijl de opbollende rookwolken het lastiger maakten om adem te halen en de rook in zijn neusgaten prikte, werd hij overvallen door een bekend gevoel. Het was geen angst of opwinding. Het was een vertrouwd gevoel. Van de moordmachine waar hij in zou veranderen. Dat was wat er altijd gebeurde als hij de strijd in trok � zijn eigen, persoonlijke gevecht. In zijn versie doodde hij zijn tegenstander terwijl hij hem recht in zijn ogen keek; anders dan die mooie ridders hoeft hij zich niet te verschuilen achter een vizier of een wapenrusting of het applaus van een menigte. In zijn hoofd was zijn strijd de meest moedige strijd, alleen gereserveerd voor ware krijgers zoals hij zelf.

Maar terwijl hij rende, merkte Merk dat er iets anders voelde. Normaal gesproken kon het hem niets schelen wie er leefde of doodging; het was slechts zijn werk. Dat had altijd voorkomen dat hij emotioneel be�nvloed werd door wat hij deed. Maar deze keer was het anders. Voor het eerst in zo lang hij zich kon herinneren, werd hij door niemand betaald om dit te doen. Hij deed dit uit vrije wil, alleen maar om dat hij medelijden had met het meisje en omdat hij fouten wilde rechtzetten. Het zorgde ervoor dat hij zich betrokken voelde, en dat gevoel beviel hem maar niets. Hij had er nu spijt van dat hij haar had weggestuurd en dat hij niet eerder in actie was gekomen.

Merk bleef doorrennen. Hij droeg geen wapens bij zich � en die had hij ook niet nodig. Hij had alleen zijn dolk in zijn riem, en dat was genoeg. Waarschijnlijk zou hij hem niet eens gebruiken. Hij ging liever wapenloos de strijd in: hij zou zijn tegenstanders overrompelen. Daarbij kon hij altijd zijn tegenstander van zijn wapens ontdoen en ze tegen hem gebruiken. Op die manier had hij altijd een arsenaal tot zijn beschikking, waar hij ook heen ging.

Merk barstte het Witte Woud uit. De bomen maakten plaats voor open velden en glooiende heuvels, en hij werd begroet door de enorme rode zon, die laag boven de horizon hing. De vallei strekte zich voor hem uit, en de lucht die erboven hing was zwart, alsof hij kwaad was, gevuld met rook. En daar lagen wat alleen maar de overblijfselen van de boerderij van het meisje konden zijn. Merk kon vanaf hier al het vrolijke geschreeuw van mannen horen, hun stemmen gevuld met bloedlust. Hij liet zijn blik over de plaats van de misdaad glijden en kreeg hen onmiddellijk in het oog. Het waren twaalf mannen. Hun gezichten werden verlicht door de fakkels waarmee ze rondrenden en alles in brand staken. Een aantal van hen renden van de stallen naar het huis en staken de strooien daken in de brand, terwijl anderen het onschuldige vee afslachtten met hun bijlen. E�n van hen, zag hij, sleepte een lichaam aan het haar over de modderige grond.

Een vrouw.

Merks hart begon sneller te kloppen terwijl hij zich afvroeg of het het meisje was � en of ze nog leefde. Hij sleepte haar naar wat leek op de familie van het meisje, die met touwen aan de schuur waren vastgebonden. Er waren een vader en een moeder, en naast hen twee jongere meisjes, waarschijnlijk haar zusjes. Terwijl de wind een rookwolk wegblies, ving Merk een glimp op van haar lange blonde haar, dat onder de modder zat, en hij wist dat zij het was.

Merk werd overspoeld door een golf van adrenaline. Hij sprintte de heuvel af en rende tussen de vlammen en de rook door, en kon eindelijk zien wat er gaande was: de familie van het meisje waren allemaal al dood. Hun kelen waren doorgesneden en hun lichamen hingen slap tegen de muur aan. Hij voelde een golf van opluchting toen hij zag dat het meisje dat werd meegesleept nog steeds leefde. Ze verzette zich terwijl ze haar meesleurden. Hij zag een vechtersbaas hen opwachten met een dolk in zijn handen, en hij wist dat zij de volgende zou zijn. Hij was te laat om haar familie te redden � maar niet te laat voor haar.

Merk wist dat hij deze mannen moest overrompelen. Hij vertraagde zijn pas en liep kalm naar het midden van het erf, alsof hij alle tijd in de wereld had. Hij wachtte tot ze hem in het oog zouden krijgen, met de intentie om ze in verwarring te brengen.

Dat duurde niet lang. De vechtersbaas draaide zich onmiddellijk om, verrast door de aanblik van een man die doodkalm door de slachtpartij liep, en hij riep naar zijn vrienden.

Merk voelde de verwarde blikken op zich branden terwijl hij nonchalant naar het meisje toe liep. De vechtersbaas die haar met zich mee sleurde keek over zijn schouder. Toen hij Merk zag, stopte hij, en hij liet haar in de modder vallen. Hij draaide zich om en kwam samen met de anderen op Merk af, klaar om te vechten.

�Wat hebben we hier?� riep de man die hun leider leek te zijn. Het was de man die het meisje had laten vallen. Hij zette zijn zinnen op Merk en trok een zwaard van zijn riem, terwijl de anderen hem omsingelden.

Merk keek alleen naar het meisje en verzekerde zichzelf ervan dat ze in orde was. Tot zijn opluchting zag hij dat ze haar hoofd optilde en verdwaasd om zich heen keek. Merk was opgelucht dat hij in ieder geval niet te laat was om haar te redden. Misschien was dit de eerste stap op wat een hele lange weg naar verlossing zou zijn. Misschien, dacht hij, begon het niet in de toren, maar hier.

Terwijl het meisje zich omdraaide en zichzelf omhoog werkte op haar ellebogen, ontmoetten hun ogen elkaar, en hij zag dat de hare zich vulden met hoop.

�Dood ze!� gilde ze.

Merk bleef kalm naar haar toe lopen, alsof hij de mannen om zich heen niet eens in de gaten had.

�Dus je kent het meisje,� riep de leider naar hem.

�Haar oom?� riep ��n van hen op spottende toon.

�Een lang-verloren broer?� lachte een ander.

�Kom je haar beschermen, oude man?� spotte een ander.

De anderen barstten in lachen uit.

Hoewel hij het niet liet merken, nam Merk vanuit zijn ooghoeken stilletjes zijn tegenstanders in zich op. Hij telde met hoeveel ze waren, hoe groot ze waren, hoe snel ze bewogen, hoeveel wapens ze droegen. Hij analyseerde hun spiermassa ten opzichte van hun vetpercentage, wat ze droegen, hoe flexibel ze waren in hun kleren, hoe snel ze zich konden omdraaien in hun laarzen. Hij bekeek de wapens die ze droegen � de grove messen, de getrokken dolken, de slecht geslepen zwaarden � en hij analyseerde hoe ze hun wapens vasthielden, bij hun zij of voor zich, en met welke handen.

De meesten van hen waren amateurs, besefte hij, en geen van hen baarde hem zorgen. Behalve ��n. Degene met de kruisboog. Merk maakte een mentale aantekening om hem als eerst te doden.

Merk betrad een andere zone, een andere denkmodus, een andere manier van zijn. Hij werd degene die grip op hem kreeg op het moment dat hij zich in een confrontatie bevond. Hij werd ondergedompeld in zijn eigen wereld, een wereld waar hij weinig controle over had, een wereld waar hij zijn lichaam aan opgaf. Het was een wereld die hem vertelde hoeveel mannen hij kon doden, hoe snel, hoe effici�nt. Hoe hij maximale schade kon aanrichten met een minimale inspanning.

Hij had medelijden met de mannen; ze hadden geen flauw idee wat ze te wachten stond.

�Hee, ik praat tegen je!� riep hun leider uit. Hij was nauwelijks drie meter bij hem vandaan, zijn zwaard voor zich, en hij kwam snel dichter bij.

Merk bleef echter kalm doorlopen, uitdrukkingsloos. Hij bleef geconcentreerd. De woorden van de leider werden gedempt in zijn geest. Hij zou niet rennen, of een teken van agressie laten zien, tot het hem uitkwam. Hij kon voelen hoe zijn gebrek aan actie de mannen verwarden.

�Hee, weet je wel dat je op het punt staat om te sterven?� drong de leider aan. �Luister je naar me?�

Merk liep kalm door. Hun leider werd woedend en wilde niet meer wachten. Hij schreeuwde van woede, hief zijn zwaard en viel aan.

Merk nam zijn tijd. Hij liep kalm naar zijn aanvaller toe, en wachtte tot het laatste moment terwijl hij ervoor zorgde dat hij niet zijn spieren aanspande of een ander teken van verzet liet zien.

Hij wachtte tot het zwaard van zijn tegenstander het hoogste punt bereikte, het cruciale moment van kwetsbaarheid, zo had hij lang geleden al geleerd. En toen, sneller dan zijn vijand kon anticiperen, dook Merk als een slang naar voren en gebruikte hij twee vingers om het drukpunt net onder de oksel van de man te raken.

Zijn aanvaller, wiens ogen uitpuilden van pijn en verassing, liet onmiddellijk zijn zwaard vallen.

Merk stapte naar voren en nam de man in een houtgreep. In dezelfde beweging greep hij de man bij de achterkant van zijn hoofd en draaide hem rond terwijl hij hem als een menselijk schild gebruikte. Het was namelijk niet deze man waar Merk zich zorgen om had gemaakt, maar de man achter hem, met de kruisboog. De enige reden dat Merk ervoor had gekozen om deze boom van een kerel eerst aan te vallen, was om dat hij hem als schild kon gebruiken.

Merk draaide zich om naar de man met de kruisboog, die, zoals hij al had geanticipeerd, zijn boog al op hem gericht had. Een seconde later hoorde Merk het onmiskenbare geluid van een pijl die werd afgeschoten, en hij zag hem recht op zich af komen. Merk trok zijn wriemelende menselijke schild dicht tegen zich aan.

De man snakte naar adem, en Merk voelde de man terugdeinzen in zijn armen. De leider schreeuwde het uit van de pijn, en op dat moment voelde Merk zelf ook een steek van pijn, als een mes dat zich door zijn eigen buik boorde. Eerst was hij verward � en toen besefte hij dat de pijl zich dwars door de buik van zijn menselijk schild had geboord, en de pijlpunt had Merk ook in zijn buik geraakt. Hij zat misschien iets meer dan een centimeter diep � niet diep genoeg om hem ernstig te verwonden � maar diep genoeg om verrekte pijn te doen.

Hij berekende hoe lang het zou duren om de kruisboog opnieuw te spannen. Merk liet het slappe lichaam van de leider vallen, greep het zwaard, en wierp. Het zeilde door de lucht naar de vechtersbaas met de kruisboog en de ogen van de man sperden zich wijd open terwijl het zwaard zich door zijn borst boorde. Hij liet zijn boog vallen en viel op de grond.

Merk draaide zich om en keek naar de andere vechtersbazen, duidelijk allemaal in shock nu twee van hun beste mannen dood waren. Ze leken nu helemaal niet zo zeker meer van hun zaak, en keken elkaar aan in de ongemakkelijke stilte.

�Wie ben je?� riep ��n van hen uiteindelijk. Hij klonk nerveus.

Merk glimlachte breed en kraakte zijn knokkels, zwelgend in het naderende gevecht.

�Ik,� antwoordde hij, �ben wat je �s nachts wakker houdt.�

Het geluid van honderden paardenhoeven galmde door Duncans oren terwijl hij zijn leger door de nacht naar het zuiden leidde, weg van Argos. Zijn trouwe commandanten reden naast hem, Anvin aan de ene kant en Arthfael aan de andere. Alleen Vidar was achtergebleven om Volis te bewaken. Anders dan andere krijgsheren vond Duncan het fijn om zij-aan-zij met zijn mannen te rijden; hij beschouwde hen niet als zijn onderdanen, maar als zijn strijdbroeders.

Zo reden ze door de nacht, de koele wind door hun haren, de sneeuw onder hun voeten. Het voelde goed om in beweging te zijn, op weg naar de strijd. Ze hoefden zich niet langer te verbergen achter de muren van Volis, zoals Duncan zo lang had moeten doen. Duncan zag zijn zoons, Brandon en Braxton, tussen zijn mannen rijden, en hoewel hij trots was dat ze met hem mee konden, maakte hij zich om hen niet zoveel zorgen als om zijn dochter. Ondanks het feit dat hij zichzelf keer op keer vertelde dat hij zich geen zorgen moest maken, besefte Duncan dat zijn gedachten steeds weer naar Kyra afdwaalden.

Hij vroeg zich af waar ze nu was. Hij dacht aan hoe ze alleen door Escalon moest, met alleen Dierdre, Andor en Leo bij zich, en het deed hem pijn. Hij wist dat de missie waar hij haar op had gestuurd er ��n was die zelfs geharde krijgers in gevaar kon brengen. Als ze het zou overleven, zou ze terugkeren als een betere krijger dan de mannen die nu met hem meereden. Als ze zou sterven, zou hij niet met zichzelf kunnen leven. Maar wanhopige tijden vroegen om wanhopige maatregelen, en hij had haar nodig om deze missie te voltooien.

Ze bereikten een heuveltop en reden weer een helling af. Terwijl de wind opstak keek Duncan uit over de glooiende velden die zich voor hem uitstrekten in het maanlicht, en hij dacht aan hun bestemming: Esephus. De vesting van de zee, de stad die in de haven was gebouwd, het kruispunt van het noordoosten. Het was een stad die aan de ene kant werd begrensd door de Zee van Tranen, en aan de andere kant door de haven, en men zei dat degene die de macht had over Esephus, de betere helft van Escalon in handen had. Esephus lag het dichtst bij Argos, en Duncan wist dat Esephus zijn eerste stop moest zijn als hij een revolutie wilde ontketenen. De ooit zo grote stad zou bevrijd moeten worden. De haven, die ooit gevuld was geweest met schepen die de vlag van Escalon voeren, was nu gevuld met Pandesiaanse schepen.

Duncan en Seavig, de krijgsheer in Esephus, waren ooit erg hecht geweest. Ze waren talloze keren samen ten strijde getrokken, en Duncan was meer dan eens met hem de zee op gegaan. Maar sinds de invasie waren ze het contact verloren. Seavig, ooit een trotse krijgsheer, was nu een nederige soldaat, niet in staat om de zee op te gaan, niet in staat om zijn stad te regeren of andere vestingen te bezoeken. Ze hadden hem net zo goed kunnen arresteren en hem kunnen benoemen tot wat hij in werkelijkheid was: een gevangene, net als alle andere krijgsheren in Escalon.

Duncan reed door de nacht, de heuvels slechts verlicht door de fakkels van zijn mannen, honderden lichtpuntjes die naar het zuiden reden. Het begon harder te sneeuwen en de wind joeg over de velden, en de fakkels hadden moeite om te blijven branden terwijl de maan vocht om door de wolken heen te breken. Maar Duncans leger zette door. Deze mannen zouden naar het einde van de wereld rijden voor hem. Het was ongebruikelijk, wist Duncan, om �s nachts aan te vallen, laat staan in de sneeuw � maar Duncan was altijd al een onconventionele krijger geweest. Dat was wat ervoor had gezorgd dat hij omhoog was geklommen, dat hij tot commandant van de oude koning was benoemd, wat ertoe had geleid dat hij zijn eigen vesting toegewezen had gekregen. En dat was wat hem tot ��n van de meest gerespecteerde krijgsheren maakte. Duncan deed nooit wat anderen mannen deden. Er was een motto waar hij naar leefde: doe wat anderen het minst verwachten.

De Pandesianen zouden nooit een aanval verwachten, aangezien het nieuws over Duncans opstand zich nooit zo snel naar het zuiden verspreid zou kunnen hebben � niet als Duncan hen op tijd zou bereiken. En ze zouden zeker geen aanval verwachten tijdens de nacht, laat staan in de sneeuw. Ze waren bekend met de risico�s van �s nachts rijden, van paarden die hun benen braken en een myriade aan andere problemen. Oorlogen, wist Duncan, werden vaker gewonnen door verassing en snelheid dan door kracht.

Duncan was van plan om de hele nacht door te rijden tot ze Esephus zouden bereiken. Ze zouden proberen om de Pandesiaanse troepen uit te schakelen en met zijn paar honderd mannen de stad terug te nemen. En als ze Esephus konden bezetten, dan kon hij misschien, heel misschien, het momentum verkrijgen en de oorlog beginnen om heel Escalon terug te nemen.

�Daar beneden!� riep Anvin uit, en hij wees.

Duncan keek naar de vallei en zag, in de sneeuw en de mist, enkele kleine dorpen liggen. Die dorpen, wist Duncan, werden bewoond door moedige krijgers, allemaal trouw aan Escalon. In elk dorp zou zich slechts een handjevol mannen bevinden, maar alles bij elkaar opgeteld waren het de versterkingen die hij nodig had.

Duncan schreeuwde om boven het geluid van de wind en de paardenhoeven uit te komen.

�Laat de hoorns klinken!�

Zijn mannen bliezen kort op hun hoorns, de oude strijdkreet van Escalon. Het geluid warmde zijn hart; het was al jaren niet meer hoorbaar geweest in Escalon. Het was een geluid dat zijn landgenoten zouden herkennen, een geluid dat hen alles zou vertellen wat ze moeten weten. Als er goede mannen in die dorpen zaten, zou dat geluid hun aandacht trekken.

De hoorns klonken keer op keer, en terwijl ze naderden, werd het dorp langzaam aan opgelicht door fakkels. De dorpelingen, die op hun aanwezigheid geattendeerd waren, stroomden de straten op, hun fakkels flikkerend in de sneeuw. Mannen kleedden zich haastig aan en grepen wapens en welke wapenrustingen ze ook maar konden vinden. Ze staarden naar de heuvel en zagen Duncan en zijn mannen naderen. Duncan kon zich alleen maar indenken wat voor uitzicht het voor hen moest zijn. Ze galoppeerden midden in de nacht, in een sneeuwstorm, de heuvel af, met honderden fakkels, als een legioen van vuur, strijdend tegen de sneeuw.

Duncan en zijn mannen reden het eerste dorp in en hielden halt. Hun fakkels verlichtten de geschrokken gezichten van de mensen. Duncan keek neer op de hoopvolle gezichten van zijn landgenoten en hij zette zijn meest woeste strijdgezicht op terwijl hij zich voorbereidde om hen te inspireren.

�Mannen van Escalon!� bulderde hij, terwijl hij zijn paard inhield en stapvoets ging rijden. Hij keerde, zodat hij hen kon aanspreken, en de mensen verzamelden zich om hem heen.

�We hebben al veel te lang geleden onder de onderdrukking van Pandesia! Je kunt ervoor kiezen om hier te blijven en je leven in dit dorp te leiden, en je te herinneren hoe Escalon ooit was. Of je kunt ervoor kiezen om als een vrij man te herrijzen, en ons helpen om de grote oorlog om vrijheid te beginnen!�

Er rees een gejuich op terwijl de dorpelingen eenstemmig naar voren stormden.

�De Pandesianen nemen nu onze meisjes mee!� riep ��n man uit. �Als dat vrijheid is, dan weet ik niet wat vrijheid is!�

De dorpelingen juichten.

�We staan achter je, Duncan!� riep een ander. �We rijden met je mee tot de dood!�

Er rees weer gejuich op, en de dorpelingen haastten zich naar hun paarden om zich bij zijn mannen te aan te sluiten. Duncan, tevreden met zijn groeiende leger, dreef zijn paard aan en reed het dorp uit. Hij begon te beseffen dat deze opstand al veel eerder had moeten plaatsvinden.

Spoedig bereikten ze een ander dorp. De mannen stonden al te wachten, hun fakkels aangestoken. Ze hadden de hoorns en het geschreeuw gehoord, en het groeiende leger al gezien. Ze hadden al door wat er gaande was. De dorpelingen riepen naar elkaar, herkenden elkaars gezichten, en ze hadden geen speeches meer nodig. Duncan stormde door dit dorp heen zoals hij bij het vorige had gedaan, en hij hoefde de dorpelingen niet te overtuigen; ze wilden vrijheid, ze wilden hun waardigheid herstellen. Ze bestegen hun paarden, grepen hun wapens en sloten zich aan bij Duncans rangen. Waar hij hen heen zou brengen deed er niet toe.

Duncan reed van het ene naar het andere dorp. De dorpen lichtten op in de nacht, ondanks de wind, ondanks de sneeuw, ondanks de duisternis. Hun verlangen naar vrijheid was te sterk, besefte Duncan, om iets anders te doen dan op de meest duistere nacht te branden, en ten strijde te trekken om hun levens terug te winnen.

Duncan reed de hele nacht door en leidde zijn groeiende leger naar het zuiden. Zijn handen waren ruw en gevoelloos van de kou. Hoe verder ze naar het zuiden trokken, hoe meer het terrein begon te veranderen. De droge kou van Volis maakte plaats voor de vochtige kou van Esephus, waar de lucht zwaar was van de damp van de zee en de geur van zout. Precies zoals Duncan het zich herinnerde. De bomen waren hier korter, verwaaid, schijnbaar verbogen door de oostelijke storm waar nooit een einde aan leek te komen.

Ze beklommen de ene na de andere heuvel. Ondanks de sneeuw gingen de wolken uiteen om plaats te maken voor de maan, die hen net voldoende licht bood om bij te kunnen zien. Ze waren als krijgers tegen de nacht, en Duncan wist dat het een nacht was die hem de rest van zijn leven zou bijblijven. Aangenomen dat hij het zou overleven. Dit zou de strijd zijn waar alles vanaf hing. Hij dacht aan Kyra, aan zijn familie, aan zijn thuis, en hij wilde hen niet verliezen. Zijn leven stond op het spel, evenals de levens van iedereen die hij kende en liefhad, en hij zou vannacht alles riskeren.

Duncan wierp een blik over zijn schouder en was blij om te zien dat hij inmiddels enkele honderden mannen sterker was. Ze reden als ��n, allemaal met hetzelfde doel voor ogen. Hij wist dat ze, zelfs met deze aantallen, zwaar in de minderheid zouden zijn. Er waren duizenden Pandesianen gestationeerd in Esephus. Duncan wist dat Seavig nog een paar honderd van zijn eigen ontbonden mannen tot zijn beschikking had, maar hij wist niet of Seavig alles zou riskeren om zich bij Duncan aan te sluiten. Duncan veronderstelde dat hij dat niet zou doen.

Spoedig bereikten ze de top van een heuvel, en ze hielden halt. Want daar, beneden, lag de Zee van Tranen, wiens woeste golven tegen de kust aansloegen, en de grote haven, met daarnaast de eeuwenoude stad van Esephus. De stad zag eruit alsof ze in de zee was gebouwd, en de golven sloegen tegen de stenen stadsmuren aan. De stad was gebouwd met haar rug naar het land toe, alsof ze naar de zee keek, en de poorten en valhekken zonken in het water, alsof ze meer waarde hechtten aan het accommoderen van schepen dan paarden.

Duncan bestudeerde de haven en de talloze schepen die er lagen. Ze voeren allemaal, zag hij tot zijn hartzeer, de vlaggen van Pandesia. Het geel en blauw trof hem als een belediging. Daar wapperde het embleem van Pandesia � een schedel in de bek van een adelaar � en het maakte Duncan misselijk. Het was een schande, dat zo�n geweldige stad door Pandesia werd bezet, en hij kleurde rood. De schepen lagen daar, zo zelfvoldaan, veilig verankerd. Ze verwachtten geen aanval. Natuurlijk niet. Wie zou het aandurven om hen aan te vallen? En nog wel �s nachts, in een sneeuwstorm?

Duncan voelde de ogen van zijn mannen op zich branden, en hij wist dat het moment van de waarheid was aangebroken. Ze wachtten allemaal op zijn noodlottige bevel, het bevel dat het lot van Escalon zou veranderen. Hij zat daar op zijn paard, en hij voelde zijn lotsbestemming in zich opwellen. Hij wist dat dit ��n van die defini�rende momenten van zijn leven was � en de levens van al deze mannen.

�VOORWAARTS!� bulderde hij.

Zijn mannen juichten, en als ��n galoppeerden ze van de heuvel op de haven af, die enkele honderden meters verderop lag. Ze hieven hun fakkels, en Duncan voelde zijn hart hevig tekeer zijn terwijl de wind in zijn gezicht sloeg. Hij wist dat dit een zelfmoordmissie was � maar hij wist ook dat het zo gestoord was dat het misschien wel zou lukken.

Ze scheurden over het platteland. Hun paarden galoppeerden zo snel dat de koude lucht hem de adem benam. Terwijl ze de haven naderden, en de stenen muren nauwelijks honderd meter verderop lagen, bereidde Duncan zich voor op de strijd.

�BOOGSCHUTTERS!� riep hij uit.

Zijn boogschutters, die in nette rijen achter hem reden, staken hun pijlen aan en wachtten op zijn bevel. Ze reden en reden, en de Pandesianen waren zich nog steeds niet bewust van de naderende aanval.

Duncan wachtte tot ze dichterbij kwamen � veertig meter, dertig, twintig � en toen wist hij dat de tijd rijp was.

�VUUR!�

De zwarte nacht werd ineens opgelicht door duizenden brandende pijlen, die in hoge bogen door de sneeuwval sneden, op weg naar de tientallen Pandesiaanse schepen die in de haven lagen verankerd. E�n voor ��n, als vuurvliegen, vonden ze hun doelwitten op het canvas van de Pandesiaanse zeilen.

Slechts enkele seconden later stonden de zeilen, en niet veel later de schepen zelf, in lichterlaaie. Het vuur verspreidde zich snel in de winderige haven.

�OPNIEUW!� schreeuwde Duncan.

Het ene na het andere salvo volgde, en de vlammende pijlen regenden als druppels neer op de Pandesiaanse vloot.

De vloot was eerst stil, de soldaten diep in slaap, nietsvermoedend. De Pandesianen, besefte Duncan, waren te arrogant geworden, te zelfingenomen, om een dergelijke aanval te zien aankomen.

Duncan gaf hen niet de tijd om te hergroeperen; hij galoppeerde naar voren, recht naar de stenen muur die de haven omgaf.

�FAKKELS!� schreeuwde hij.

Zijn mannen reden recht naar de kustlijn toe, en met een luide schreeuw volgden ze Duncans voorbeeld en gooiden ze hun fakkels op het dichtstbijzijnde schip. Hun zware fakkels belandden als knuppels op het dek, en de lucht vulde zich met het bonzen op hout terwijl er nog meer schepen in vlammen opgingen.

De enkele Pandesiaanse soldaten die op wacht stonden hadden te laat door wat er gebeurde, en werden verrast door een golf van vlammen. Schreeuwend sprongen ze overboord.

Duncan wist dat het slechts een kwestie van tijd was tot de andere Pandesianen zouden ontwaken.

�HOORNS!� schreeuwde hij.

Er werd langs de rangen op hoorns geblazen, de oude strijdkreet van Escalon, waarvan hij wist dat Seavig ze zou herkennen. Hij hoopte dat het zijn aandacht zou trekken.

Duncan steeg af, trok zijn zwaard, en rende naar de muur toe. Zonder te aarzelen sprong hij over de lage stenen muur heen, het brandende schip op. Hij moest de Pandesianen afmaken voor ze een kans hadden om zich te groeperen.

Anvin en Arthfael reden aan zijn zijde, gevolgd door zijn mannen, en ze lieten luide strijdkreten uit terwijl ze hun levens voor de wind gooiden. Na al die jaren van onderwerping was nu eindelijk de dag van wraak aangebroken.

De Pandesianen werden eindelijk wakker. Verdwaasde soldaten klommen als mieren uit het ruim omhoog, hoestend door de rook. Ze kregen Duncan en zijn mannen in het oog, en ze trokken hun zwaarden en vielen aan. Duncan werd geconfronteerd met stromen van mannen � maar hij vertrok geen spier; integendeel, hij viel aan.

Duncan stormde naar voren en dook weg terwijl de eerste man naar zijn hoofd uithaalde, en kwam toen overeind en stak de man in zijn maag. Een ander sloeg naar zijn rug, en Duncan draaide om zijn as en blokkeerde de aanval � toen draaide hij het zwaard van de soldaat om, en stak hij hem in zijn borst met zijn eigen zwaard.

Duncan vocht heldhaftig terwijl hij van alle kanten tegelijk werd aangevallen. Hij werd herinnerd aan de oude dagen, verzonken in de strijd. Wanneer de mannen te dichtbij kwamen om uit te kunnen halen met zijn zwaard dan schopte hij hen om ruimte voor zichzelf te cre�ren; in andere gevallen draaide hij rond en deelde hij ellebogen uit. De mannen om hem heen vielen bij bosjes, en geen van hen kon dichterbij komen.

Duncan werd spoedig vergezeld door Anvin en Arthfael, en tientallen van zijn mannen stormden naar voren om te helpen. Terwijl Anvin zich bij hem voegde, blokkeerde hij de aanval van een soldaat die Duncan van achteren aanviel, en spaarde hij hem een wond � Arthfael hief zijn zwaard en blokkeerde een bijl die op Duncans gezicht af kwam. Tegelijkertijd stapte Duncan naar voren en hij stak de soldaat in zijn maag. Hij en Arthfael werkten perfect samen.

Ze vochten als ��n, als een goed-geoliede vechtmachine, en dekten elkaar. Het gekletter van zwaarden en wapenrustingen boorde zich door de nacht.

Duncan zag zijn mannen aan boord gaan van de schepen en de vloot als ��n aanvallen. De Pandesiaanse soldaten, nu allemaal wakker, stroomden naar voren. Sommigen van hen stonden in de brand, en de krijgers van Escalon vochten dapper terwijl de vlammen om hen heen sloegen. Duncan vocht tot hij zijn armen nauwelijks nog kon optillen. Hij zweette en de rook prikte in zijn ogen. De ene na de andere soldaat die naar de kust trachtte te vluchten, ging tegen de grond.

Uiteindelijk werden de vlammen te heet; de Pandesianen, volledig gekleed in wapenrusting, zaten in de val door de vlammen en sprongen van hun schepen in het water � en Duncan leidde zijn mannen van het schip af en over de stenen muur, terug naar de kant van de haven. Duncan hoorde geschreeuw, en toen hij zich omdraaide zag hij honderden Pandesiaanse soldaten die hen probeerden te achtervolgen.

Terwijl hij op het droge stapte, draaide hij zich om en hakte hij met zijn zwaard de touwen door die de schepen aan wal hielden.

�DE TOUWEN!� schreeuwde Duncan.

Zijn mannen volgden zijn voorbeeld en sneden de touwen door die de vloot aan de kust hielden. Terwijl het touw voor hem knapte, zette Duncan zijn laars tegen het dek en duwde het schip van de kust af. Hij kreunde van de inspanning, en Anvin, Arthfael en tientallen anderen renden naar hem toe om hem te helpen. Als ��n duwden ze de brandende romp weg van de kust.

Het brandende schip, dat gevuld was met het geschreeuw van Pandesiaanse soldaten, dreef onvermijdelijk naar de andere schepen � en zette ook die in brand. Met honderden tegelijk sprongen de mannen van de schepen af, de zwarte wateren in.

Duncan stond daar, hijgend. Zijn ogen glommen terwijl de hele haven oplichtten in een enorme vuurzee. Duizenden andere Pandesianen verschenen op het dek van de andere schepen � maar het was al te laat. Ze liepen tegen een muur van vlammen aan, en hadden nog maar ��n keus: levend verbrand worden of de dood tegemoet springen in het ijskoude water. Ze kozen allemaal voor het laatste. Het duurde niet lang voor de haven gevuld was met honderden levenloze lichamen, dobberend in het water.

�BOOGSCHUTTERS!� schreeuwde Duncan.

Zijn boogschutters mikten en vuurden het ene na het andere salvo af naar de soldaten in het water. E�n voor ��n vonden de pijlen hun doelwit.

Het water kleurde rood van het bloed, en niet lang daarna volgden er bijtende geluiden en geschreeuw terwijl de wateren zich vulden met felgele haaien die zich tegoed deden aan het feestmaal.

Langzaam begon het tot Duncan door te dringen wat hij had gedaan: de hele Pandesiaanse vloot, die slechts uren geleden nog zo uitdagend in de haven had gelegen, het symbool van de Pandesiaanse bezetting, was niet meer. Honderden schepen waren compleet verwoest, brandend in Duncans overwinning. Zijn tactiek had gewerkt.

Duncan draaide zich om en zag zijn mannen luid schreeuwen terwijl ze toekeken hoe de schepen brandend ten onder gingen. Hun gezichten waren zwart van het roet, getekend door uitputting � maar dronken van de overwinning. Het was een schreeuw van opluchting. Een schreeuw van vrijheid. Een schreeuw waar ze jarenlang op hadden gewacht.

Maar meteen nadat hun schreeuw verstomde, vulde de lucht zich met een ander geschreeuw � een veel onheilspellender geschreeuw � gevolgd door een geluid dat de haren in Duncans nek recht overeind liet staan. Hij draaide zich om en zijn hart viel toen hij de grote poorten naar de stenen barakken langzaam open zag gaan. En wat ze daar zagen was een angstaanjagend gezicht: duizenden Pandesiaanse soldaten, volledig bewapend: een professioneel leger dat zich voorbereidde op de aanval. Zijn mannen waren met tien tegen ��n in de minderheid. Toen de poorten open waren, gaven ze een schreeuw en vielen ze aan.

Het beest was ontwaakt. Nu zou de echte oorlog beginnen.

Kyra hield zich stevig vast aan Andors manen terwijl ze door de nacht galoppeerde, op de voet gevolgd door Deirde en Leo. Ze raceten over de besneeuwde velden van Argos als dieven in de nacht. De uren gingen voorbij en het geluid van de paardenhoeven galmde door haar oren, en Kyra verdwaalde in haar eigen wereldje. Ze vroeg zich af wat haar te wachten stond in de Toren van Ur, wie haar oom was en wat hij over haar zou vertellen, over haar moeder, en ze kon haar opwinding nauwelijks in bedwang houden. Maar ze moest toegeven dat ze ook angst voelde. Het zou een lange reis door Escalon zijn, een reis die ze nooit eerder had gemaakt. En voor hen, zag ze, lag het Doornwoud. De open velden eindigden, en spoedig zouden ze worden verzwolgen door een claustrofobisch bos dat gevuld was met wilde beesten. Ze wist dat alle regels nietig werden zodra ze voorbij die boomgrens waren.

De sneeuw sloeg in haar gezicht terwijl de wind over de open velden joeg, en Kyra, wiens handen gevoelloos waren geworden door de kou, liet haar fakkel vallen toen ze zich realiseerde dat hij al lang geleden was opgebrand. Ze reed door de duisternis, verloren in haar eigen gedachten, het enige geluid dat van de paardenhoeven en Andors sporadische gegrom. Ze voelde zijn woede, zijn ongetemde natuur. Het was alsof Andor niet alleen onbevreesd was voor wat er in het verschiet lag � maar openlijk hoopte op een confrontatie.

Kyra werd overspoeld door een pijnlijke golf van honger, en terwijl ze Leo weer hoorde piepen, wist ze dat ze hun honger niet langer kon negeren. Ze hadden al uren gereden en ze hadden hun gedroogde stukken vlees al verorberd; ze bedacht zich, te laat, dat ze niet voldoende proviand hadden meegebracht. Er was geen klein wild te bespeuren op deze sneeuwachtige avond, en het zag er niet goed voor hen uit. Ze zouden spoedig moeten stoppen om voedsel te zoeken.

Ze vertraagden terwijl ze de rand van het Woud bereikten, en Leo gromde naar de duistere boomgrens. Kyra wierp een blik over haar schouder naar de glooiende velden van Argos, de laatste open lucht die ze de komende tijd zouden zien. Ze keek weer voor zich, en een deel van haar wilde niet verder. Ze kende de reputatie van het Doornwoud, en hierna, wist ze, konden ze niet meer terug.

�Ben je er klaar voor?� vroeg ze aan Dierdre.

Dierdre leek nu een ander meisje te zijn dan degene die uit de gevangenis was ontsnapt. Ze was sterker, daadkrachtiger, alsof ze naar de hel en terug was geweest en klaar was voor alles.

�Het ergste dat er kan gebeuren is me al overkomen,� zei Dierdre. Haar stem was zo koud en hard als het hout voor hen, een stem die eigenlijk te oud was voor haar leeftijd.

Kyra knikte begrijpend � en samen reden ze verder.

Op dat moment voelde Kyra een rilling over haar rug lopen. Het was donkerder hier, claustrofobischer. Het bos was gevuld met eeuwenoude zwarte bomen met knoestige takken die op doorns leken, met dikke, zwarte bladeren. Het woud straalde geen vredig gevoel uit, maar iets kwaadaardigs.

Ze reden stapvoets verder, zo snel als ze konden tussen deze bomen, en de sneeuw kraakte onder de hoeven van hun paarden. Ze hoorden vreemde wezens die zich hadden verborgen tussen de takken. Ze liet haar blik over bomen glijden, maar ze zag niets. Ze voelde zich bekeken.

Ze gingen steeds dieper het bos in, richting het noordwesten, zoals haar vader haar had gezegd. Leo en Andor gromden naar de wezens die Kyra niet kon zien, terwijl ze de takken die haar armen bekrasten probeerde te ontwijken. Kyra dacht na over de lange weg die voor haar lag. Het idee van haar missie was opwindend, maar ze verlangde ernaar om bij haar mensen te zijn, om aan hun zijde te vechten in de oorlog die zij was begonnen. Ze voelde een grote drang om terug te keren.

Kyra tuurde het bos in en vroeg zich af hoe ver ze nog moesten tot ze de zee zouden bereiken. Ze wist dat het riskant was om in de duisternis te rijden � maar ze wist dat het ook riskant was om hier te kamperen � zeker nu ze weer werd opgeschrikt door een geluid.

�Waar is de zee?� vroeg Kyra aan Dierdre, voornamelijk om te stilte te doorbreken.

Ze kon aan Dierdre�s gezicht zien dat ze haar uit haar gedachten had opgeschrikt; ze kon zich alleen maar voorstellen in wat voor nachtmerries ze verdwaalde.

Dierdre schudde haar hoofd.

�Ik wou dat ik het wist,� antwoordde ze. Ze klonk uitgedroogd.

Kyra was verward.

�Kwam je niet deze kant op toen ze je meenamen?� vroeg ze.

Dierdre haalde haar schouders op.

�Ik zat opgesloten in een kooi, achterin de wagen,� antwoordde ze, �en ik was het grootste gedeelte van de reis bewusteloos. Ze hadden me wel overal heen kunnen brengen. Ik ken deze bossen niet.�

Ze zuchtte en tuurde de duisternis in.

�Maar als we dichterbij het Witte Woud komen, zou ik wel meer moeten herkennen.�

Ze reden verder in een comfortabele stilte, en Kyra kon het niet helpen; ze bleef zich verwonderen over Dierdre en haar verleden. Ze kon haar kracht voelen, maar ook haar diepe verdriet. Kyra werd geconsumeerd door duistere gedachtes over hun reis, hun gebrek aan voedsel, de bijtende kou en de wilde beesten die hen opwachtten, en ze wendde zich tot Dierdre, verlangend naar afleiding.

�Vertel me over de Toren van Ur,� zei Kyra. �Hoe is het daar?�

Dierdre keek haar aan, donkere kringen onder haar ogen, en haalde haar schouders op.

�Ik ben nooit naar de toren geweest,� antwoordde Dierdre. �Ik kom uit de stad Ur � en dat ligt een dag rijden naar het zuiden.�

�Vertel me dan over je stad,� zei Kyra. Ze wilde aan alles denken behalve aan hier.

Dierdre�s ogen lichtten op.

�Ur is een schitterende plek,� zei ze verlangend. �De stad bij de zee.�

�Er ligt een stad vlakbij ons die bij de zee ligt,� zei Kyra. �Esephus. Het is een dag rijden vanuit Volis. Ik ging daar vroeger wel heen, met mijn vader, toen ik klein was.�

Dierdre schudde haar hoofd.

�Dat is geen zee,� antwoordde ze.

Kyra begreep het niet.

�Wat bedoel je?�

�Dat is de Zee van Tranen,� antwoordde Dierdre. �Ur ligt aan de Zee van Verdriet. Die is veel groter. Aan jullie oostelijke kust is het tij niet zo sterk; aan onze westelijke kust heeft de Zee van Verdriet golven van twintig meter hoog die tegen de kust aan slaan, en een tij dat, als de maan hoog staat, schepen in ��n oogwenk kan verzwelgen. Onze stad is de enige stad in heel Escalon waar de kliffen laag genoeg zijn om schepen aan te laten meren. Onze stad heeft het enige strand in heel Escalon. Dat is waarom Argos op slechts een dag rijden naar het oosten van ons ligt.�

Kyra dacht na over haar woorden, dankbaar voor de afleiding. Ze herinnerde zich dit uit ��n van de lessen van vroeger, maar ze had er nooit veel over nagedacht.

�En je mensen?� vroeg Kyra. �Hoe zijn zij?�

Dierdre zuchtte.

�Een trots volk,� antwoordde ze, �net als ieder ander volk in Escalon. Maar ze zijn ook anders. Ze zeggen dat mensen uit Ur ��n oog op Escalon gericht hebben, en het andere op de zee. We kijken altijd naar de horizon. We zijn minder provinciaal � misschien omdat er zoveel buitenlanders aanmeren op onze kusten. De mannen van Ur waren ooit befaamde krijgers, en mijn vader was ��n van hen. Nu zijn we slechts onderdanen, net als de rest.�

Ze zuchtte, en zweeg een lange tijd. Kyra was verrast toen ze weer begon te spreken.

�Er lopen vele kanalen door onze stad heen,� vervolgde Dierdre. �Toen ik jong was, zat ik altijd op de richel en keek ik urenlang, soms dagenlang, toe hoe de schepen langs voeren. Ze brachten kruiden en zijden en wapens en allerlei soorten delicatessen � soms zelfs dieren. Ik keek naar de mensen die kwamen en gingen, en ik verwonderde me over hun levens. Ik wilde wanhopig graag ��n van hen zijn.�

Ze glimlachte. Het was een ongebruikelijk iets. Haar ogen glommen.

�Ik droomde altijd,� zei Dierdre. �Toen ik wat ouder werd, dat ik aan boord zou gaan bij ��n van die schepen, en weg zou zeilen naar een onbekend land. Ik zou mijn prins vinden, en we zouden op een groot eiland wonen, ergens in een kasteel. Het maakte niet uit waar, zolang het maar niet Escalon was.�

Kyra zag Dierdre glimlachen.

�En nu?� vroeg Kyra.

Dierdre�s gezicht betrok terwijl ze naar de sneeuw staarde, en haar gezicht was gevuld met verdriet. Ze schudde haar hoofd.

�Het is te laat voor mij,� zei Dierdre. �Na wat ze met me hebben gedaan.�

�Het is nooit te laat,� zei Kyra op geruststellende toon.

Maar Dierdre schudde haar hoofd.

�Dat waren de dromen van een onschuldig meisje,� zei ze, haar stem zwaar met wroeging. �Dat meisje bestaat al lang niet meer.�

Kyra had medelijden met haar vriendin. Ze reden zwijgend verder, steeds dieper de bossen in. Ze wilde dat ze haar pijn kon wegnemen, maar ze wist niet hoe. Ze verwonderde zich over de pijn waar sommige mensen mee moesten leven. Wat was het dat haar vader ooit eens tegen haar had gezegd? Laat je niet misleiden door iemands gezicht. We leven allemaal in stille wanhoop. Sommigen verbergen het beter dan anderen. Leef met iedereen mee, zelfs als je daar aan de buitenkant geen reden toe ziet.

�De ergste dag van mijn leven,� vervolgde Dierdre, �was toen mijn vader zwichtte voor de Pandesiaanse wet, toen hij die schepen in onze kanalen toeliet en zijn mannen onze vlaggen liet neerhalen. Het was nog erger dan de dag dat hij hen toestond mij mee te nemen.�

Kyra begreep het maar al te goed. Ze begreep de pijn die Dierdre gevoeld moest hebben, het gevoel van verraad.

�En wanneer je terugkeert?� vroeg Kyra. �Ga je je vader opzoeken?�

Dierdre keek gekwetst naar de grond. Uiteindelijk zei ze: �Hij is nog altijd mijn vader. Hij heeft een fout gemaakt. Ik weet zeker dat hij zich niet realiseerde wat er met me zou gebeuren. Ik denk dat hij nooit meer de oude zou zijn als hij erachter komt wat er is gebeurd. Ik wil het hem vertellen. Persoonlijk. Ik wil dat hij begrijpt hoeveel pijn ik heb geleden. Zijn verraad. Hij moet begrijpen wat er gebeurd wanneer mannen over het lot van vrouwen beslissen.� Ze veegde een traan weg. �Hij was ooit mijn held. Ik snap niet hoe hij me weg heeft kunnen geven.�

�En nu?� vroeg Kyra.

Dierdre schudde haar hoofd.

�Nooit meer. Ik zal nooit meer een man als mijn held zien. Ik zoek wel andere helden.�

�En jij dan?� vroeg Kyra.

Dierdre keek haar niet-begrijpend aan.

�Wat bedoel je?�

�Waarom zou je verder kijken dan jezelf?� vroeg Kyra. �Kun je niet je eigen heldin zijn?�

Dierdre snoof.

�Waarom zou ik?�

�Je bent mijn heldin,� zei Kyra. �Wat jij daar hebt doorstaan � dat had ik niet gekund. Je hebt het overleefd. Sterker nog � je staat weer met beide benen op de grond, en je bloeit op, zelfs nu. Dat maakt je mijn heldin.�

Dierdre leek na te denken over haar woorden.

�En jij, Kyra?� vroeg Dierdre na een lange stilte. �Vertel me iets over jou.�

Kyra haalde haar schouders op.

�Wat wil je weten?�

Dierdre schraapte haar keel.

�Vertel me over de draak. Wat is daar gebeurd? Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Waarom kwam hij voor je?� Ze aarzelde even. �Wie ben je?�

Tot Kyra�s verassing hoorde ze angst in de stem van haar vriendin. Ze dacht na over haar woorden. Ze wilde een oprecht antwoord geven.

�Ik weet het niet,� zei ze uiteindelijk. �Ik denk dat dat is waar ik achter ga komen.�

�Je weet het niet?� drong Dierdre aan. �Er komt een draak uit de lucht zetten om voor je te vechten, en je weet niet waarom?�

Kyra dacht na over hoe gestoord dat klonk, maar ze kon alleen maar haar hoofd schudden. Ze keek reflexief op naar de hemel, tussen de knoestige takken door, en hoopte op een teken van Theos.

Maar ze zag niets behalve somberheid. Ze hoorde geen draak, en haar gevoel van isolatie werd sterker.

�Je weet dat je anders bent, nietwaar?� drong Dierdre aan.

Kyra haalde haar schouders op. Haar wangen brandden, en ze voelde zich zelfbewust. Ze vroeg zich af of haar vriendin haar als een soort freak zag.

�Ik wist alles altijd zo zeker,� antwoordde Kyra. �Maar nu� nu weet ik het echt niet meer.�

Ze reden door en vielen terug in een comfortabele stilte. Soms, als het bos iets meer open werd, draafden ze even. Andere momenten werd het bos zo dicht dat ze moesten afstijgen en hun dieren aan de teugels mee moesten voeren. Kyra was constant gespannen, en had het gevoel dat ze elk moment aangevallen konden worden. Ze kon zich niet ontspannen in dit bos. Ze wist niet wat er meer pijn deed: de kou of de steken van honger die zich door haar maag boorden. Haar spieren deden pijn, en ze kon haar lippen niet meer voelen. Ze was miserabel. Ze kon nauwelijks bevatten dat hun zoektocht nog maar net begonnen was.

Nadat er nog een paar uur voorbij waren gegaan, begon Leo ineens te janken. Het was een vreemd geluid � niet zijn gebruikelijke gejank, maar het gejank dat hij bewaarde voor wanneer hij voedsel rook. Op hetzelfde moment rook Kyra ook iets � en ook Dierdre draaide zich om.

Kyra tuurde tussen de bomen door, maar zag niets. Terwijl ze stopten en luisterden, begon ze ineens vaag iets te horen.

Kyra was opgewonden door de geur en tegelijkertijd nerveus over wat het kon betekenen: er waren nog anderen in deze bossen. Ze herinnerde zich haar vaders waarschuwing, en het laatste dat ze wilde was een confrontatie. Niet hier, en niet nu.

Dierdre keek haar aan.

�Ik ben uitgehongerd,� zei Dierdre.

Ook Kyra was hongerig.

�Wie het ook is, op een nacht als deze,� antwoordde Kyra, �ik heb het idee dat ze niet graag zullen willen delen.�

�We hebben genoeg goud,� zei Dierdre. �Misschien willen ze wel wat verkopen.�

Maar Kyra schudde haar hoofd. Ze had een slecht voorgevoel. Leo jankte en likte zijn lippen af. Ook hij was duidelijk uitgehongerd.

�Ik denk niet dat het slim is,� zei Kyra ondanks de steken in haar maag. �We kunnen beter op koers blijven.�

�En als we geen voedsel vinden?� hield Dierdre vol. �Straks komen we om van de honger. Onze paarden ook. Het zou nog dagen kunnen duren voor we uit deze bossen komen, en dit is misschien onze enige kans. Daarbij hebben we weinig te vrezen. Jij hebt je wapens, ik heb de mijne, en we hebben Leo en Andor. Als het nodig is, kun je iemand met drie pijlen doorboren voor hij met zijn ogen kan knipperen � en tegen die tijd zijn wij alweer weg.�

Maar Kyra twijfelde. Ze was niet overtuigd.

�Trouwens, ik betwijfel dat een jager met een spit vlees ons kwaad zal doen,� voegde Dierdre toe.

Kyra, die ieders verlangen om naar het voedsel te zoeken kon voelen, kon de verleiding niet langer weerstaan.

�Het bevalt me niets,� zei ze. �Laten we langzaam gaan en kijken wie het is. Als we problemen voelen aankomen, dan moet je beloven dat we weggaan voor we in de buurt komen.�

Dierdre knikte.

�Ik beloof het,� antwoordde ze.

Ze reden stapvoets verder. Terwijl de geur van het voedsel steeds sterker werd, zag Kyra een vage gloed in de verte opdoemen, en terwijl ze erheen reden, begon haar hart sneller te kloppen. Wie kon het zijn?

Ze vertraagden en gingen voorzichtiger rijden terwijl ze zich een weg tussen de bomen door baanden. De gloed werd feller, het geluid luider, en Kyra voelde dat ze bij een grote groep mensen in de buurt kwamen.

Dierdre, die niet zo voorzichtig was en haar honger de overhand liet nemen, ging sneller rijden.

�Dierdre!� siste Kyra.

Maar Dierdre bleef door rijden, schijnbaar overmeesterd door haar honger.

Kyra haastte zich achter haar aan, en de gloed werd feller. Dierdre stopte aan de rand van een open plek. Terwijl Kyra naast haar halt hield en langs haar heen keek, was ze geschokt door wat ze zag.

Daar, op de open plek, hingen tientallen varkens aan het spit te roosteren. Enorme kampvuren verlichtten de nacht. De geur was meeslepend. Er zaten tientallen mannen op de open plek, en toen Kyra haar ogen samenkneep, zag ze tot haar teleurstelling dat het Pandesiaanse soldaten waren. Ze zaten rond de kampvuren, lachend, grappen makend. Ze hadden zakken met wijn en hun handen vol stukken vlees.

Aan de andere kant van de open plek zag Kyra een cluster van ijzeren wagens met tralies. Tientallen uitgemergelde, wanhopige gezichten staarden hongerig door de tralies. Kyra realiseerde zich onmiddellijk wat er gaande was.

�De Vlammen,� siste ze naar Dierdre. �Ze brengen ze naar De Vlammen.�

Dierdre, die nog steeds een goede vier meter voor haar uit reed, vertraagde niet, haar ogen gefixeerd op de varkens aan het spit.

�Dierdre!� siste Kyra gealarmeerd. �We moeten hier onmiddellijk weg!�

Maar Dierdre luisterde nog steeds niet, en Kyra sloeg alle voorzichtigheid in de wind en stormde naar voren om haar terug te halen.

Ze was nog maar net bij haar, toen Kyra ineens iets vanuit haar ooghoeken zag bewegen. Op hetzelfde moment begonnen Leo en Andor te grommen � maar het was al te laat. Vanuit de bossen verscheen ineens een groep Pandesiaanse soldaten, dat een groot net voor hen uit spande.

Kyra draaide zich om en reikte instinctief naar haar staf, maar er was geen tijd meer. Voor ze ook maar kon bevatten wat er gebeurde, voelde Kyra het net op haar neer vallen, en ze besefte dat ze nu slaven van Pandesia waren.

Alec maaide wild met zijn armen om zich heen terwijl hij naar achteren viel. Hij voelde de koude wind langs zich heen gaan, en zijn maag draaide zich om terwijl hij op de grond en de troep Wilvox af stortte. Hij zag zijn leven voor zijn ogen voorbij flitsen. Hij was ontsnapt aan de giftige beet van het wezen in de boom, alleen om een zekere dood tegemoet te vallen. Ook Marco viel. Het was een schrale troost. Alec wilde zijn vriend ook niet zien sterven.

Alec voelde hoe hij ergens op viel, een doffe pijn in zijn rug, en hij verwachtte hoektanden in zijn vlees te voelen. Maar tot zijn verassing realiseerde hij zich dat het het gespierde lichaam van ��n van de Wilvox was dat onder hem kronkelde. Hij was zo snel gevallen dat de Wilvox geen tijd hadden gehad om te reageren, en hij was plat op zijn rug gevallen. De Wilvox had zijn val gebroken.

Er klonk een doffe bons naast hem, en Alec zag Marco op ��n van de andere Wilvox landen. Ook die ging tegen de grond. Dat liet alleen twee andere Wilvox over om het tegen op te nemen. E�n van hen sprong op Alec af en bracht zijn kaken naar Alecs onbedekte maag.

Alec, die nog steeds op zijn rug lag met de Wilvox onder hem, liet zijn instinct de overhand nemen. Terwijl het beest hem besprong, trok hij zijn benen op naar zijn hoofd. Het beest belandde boven op hem, en op dat moment gaf Alec met beide voeten een duw, en het beest vloog naar achteren.

Het kwam enkele meters verder in de sneeuw terecht, en dat gaf Alec wat tijd � en een tweede kans.

Op hetzelfde moment voelde Alec het beest onder hem vandaan krabbelen. Het bereidde zich voor om hem te bespringen, en Alec aarzelde geen seconde. Hij draaide snel om zijn as, sloeg zijn ene arm strak om de keel van het beest heen, en trok hem zo dicht tegen zich aan dat hij niet kon bijten. Hij kneep zo hard als hij kon. Het beest ging hevig tekeer in zijn houtgreep en probeerde wanhopig naar hem te bijten. Het kostte Alec al zijn kracht om het in bedwang te houden. Op de ��n of andere manier lukte het hem. Hij kneep harder en harder. Het beest trok weg en rolde door de sneeuw, en Alec hield zich vast en rolde mee.

Vanuit zijn ooghoek zag Alec een ander beest op zijn rug af springen, en hij kon de tanden van het beest al in zijn rug zien zinken. Hij had geen tijd om te reageren, dus hij deed wat contra-intu�tief was: zonder de andere Wilvox los te laten rolde hij op zijn rug, en hield het beest met zijn rug naar hem toe boven zich. De poten van de Wilvox spartelden in de lucht. Het andere beest was al in de lucht � en in plaats van dat hij zijn doelwit in Alec vond, zonken zijn tanden in de buik van het beest. Alec hield de Wilvox stevig vast terwijl het krijste en spartelde, en gebruikte het als een schild. Toen voelde hij het beest slap worden in zijn armen, en het hete bloed stroomde over hem heen.

Het was een moment van overwinning en verdriet voor hem: Alec had nog nooit eerder een levend wezen gedood. Hij joeg niet, zoals de meesten van zijn vrienden, en hij geloofde niet in doden. Hoewel hij wist dat het beest hem ongetwijfeld gedood zou hebben, deed het hem pijn om het te zien sterven.

Alec voelde ineens een schrijnende pijn in zijn been, en hij schreeuwde het uit. Toen hij naar beneden keek zag hij dat hij door een andere Wilvox werd gebeten. Hij schopte met zijn been voor de tanden dieper konden zinken, en hij kwam onmiddellijk in actie. Hij duwde het dode beest van zich af, en terwijl de andere Wilvox hem besprong, voelde hij koud staal tegen zijn buik aan drukken, en hij herinnerde zich zijn dolk. Hij was klein � maar het was misschien voldoende. In een laatste poging van wanhoop greep Alec de dolk, en strekte hem voor zich uit.

De Wilvox kwam naar beneden, en zijn keel werd doorboord door het mes. Het liet een afschuwelijk gekrijs uit terwijl Alec het mes helemaal door duwde. Het bloed gutste over Alec heen en het lichaam van het beest, wiens vlijmscherpe tanden zich slechts centimeters van zijn gezicht bevonden, werd slap.

Alec lag daar. Zijn hart ging hevig tekeer, en hij wist niet zeker of hij leefde of dood was. Hij werd verzwolgen door de duisternis van de vacht van het beest dat tegen zijn gezicht plakte. Hij voelde zijn been bonzen op de plek waar hij was gebeten, hij hoorde zichzelf ademen, en hij besefte dat hij nog steeds leefde.

Ineens schreed er een gil door de nachtelijke lucht, en Alec herinnerde zich Marco.

Alec draaide zijn hoofd en zag dat Marco zich in een benarde situatie bevond: hij worstelde met een Wilvox in de sneeuw. Het beest beet naar hem, en hij wist zijn kaken nog maar net op afstand te houden. Terwijl het beest naar hem hapte gleden Marco�s handen, die glibberig waren van het bloed, ineens weg, en de tanden van het beest schampten zijn schouder.

Marco schreeuwde het uit, en Alec zag dat er niet veel tijd meer was. De andere Wilvox sprong ook op Marco af, en hij stond op het punt om gedood te worden.

Alec aarzelde geen seconde. Hij krabbelde overeind en rende met alles dat hij had op Marco af, biddend dat hij het zou halen voor het beest. Ze waren beiden nauwelijks drie meter bij hem vandaan. De Wilvox sprong de lucht in om Marco in stukken te scheuren, en Alec sprong voor hem om Marco te beschermen.

Alec haalde het net op tijd, en op dat moment voelde hij de tanden van de Wilvox in zijn arm zinken. Hij had zijn doel bereikt, hij had Marco van een dodelijke beet gered, maar hij had zelf een ernstige beet ge�ncasseerd. De pijn was intens.

Alec viel met het beest in de sneeuw, gooide het van zich af en greep zijn arm vast. Hij reikte naar zijn dolk, maar hij kon hem niet vinden � en hij herinnerde zich, te laat, dat zijn dolk nog steeds in de keel van het andere beest stak.

Alec lag op zijn rug, en hij kon de Wilvox, die nu met vier poten op zijn borst stond, nauwelijks in bedwang houden. Hij voelde zijn kracht weg ebben. Hij was uitgeput van de pijn, van het vechten, en hij was te zwak om het beest tegen te houden. Het was ��n en al spieren, en vastberaden om hem te doden. Terwijl het beest dichterbij kwam en zijn speeksel op Alecs gezicht droop, wist Alec dat hij geen kant meer op kon.

Alec keek naar Marco, maar zag dat zijn vriend zelf ook nog met een Wilvox worstelde, en dat hij snel kracht verloor. Ze zouden hier beiden sterven, besefte Alec, naast elkaar in de sneeuw.

De Wilvox die op hem stond kromde zijn rug en bereidde zich voor op zijn laatste fatale aanval � en toen verstijfde hij ineens. Alec was verbijsterd terwijl de Wilvox daar bleef hangen, een afschuwelijke schreeuw van pijn uitliet, en toen slap boven op hem in elkaar zakte.

Dood.

Alec was verbijsterd. Was het beest soms in zijn rug geschoten? Door wie dan?

Terwijl hij rechtop ging zitten, voelde Alec ineens iets kouds en glibberigs langs zijn been glijden � kouder zelfs dan de sneeuw. Zijn hart sloeg een slag over toen hij zag dat het de slang was. Het beest moest uit de boom zijn gegleden en de Wilvox hebben aangevallen. Zijn gif was de Wilvox fataal geworden. Ironisch genoeg had de slang Alec gered.

Het slangachtige wezen glibberde langzaam, en ging toen even op zijn poten lopen, als een duizendpoot. Hij kroop naar de dode Wilvox toe en wikkelde zichzelf om zijn lichaam heen. Alec voelde een grotere angst dan toen de Wilvox boven op hem had gestaan. Hij krabbelde onder de Wilvox vandaan, vastbesloten om weg te komen nu de slang nog afgeleid was.

Alec stormde naar de Wilvox die Marco nog steeds tegen de grond gedrukt hield en schopte het beest zo hard als hij kon. De ribben van het beest kraakten en het beest rolde van zijn vriend af, net voordat hij hem kon bijten. Het beest jankte en rolde door de sneeuw, duidelijk overrompeld.

Alec trok Marco overeind, en Marco begon het beest, dat probeerde op te staan, in zijn ribben te trappen. Het beest rolde van een sneeuwbank af, tot het uit het zicht verdween.

�Laten we gaan!� drong Alec aan.

Marco had geen aansporing nodig. Ze gingen er vandoor. De slang, die nog steeds rond het lichaam van de Wilvox gewikkeld zat, siste en beet naar hen terwijl ze renden en miste hen maar net. Alecs hart bonsde. Hij wilde hier zo ver mogelijk vandaan zien te komen.

Ze renden voor hun levens, en terwijl Alec een blik over zijn schouder wierp om zichzelf ervan te verzekeren dat ze veilig waren, zag hij iets dat zijn hart een slag over liet slaan: de laatste Wilvox. Het wilde gewoon niet stoppen. Het krabbelde weer de sneeuw bank op, en het joeg nu op hen, meer vastberaden dan ooit tevoren.

Alec keek naar voren en zag iets voor zich opdoemen: twee rotsen, hoger dan hij zelf, nog geen meter bij elkaar vandaan, met een smalle spleet ertussen. Ineens kreeg hij een idee.

�Volg mij!� riep Alec.

Alec rende naar de rotsen toe terwijl de Wilvox steeds dichterbij kwam. Hij kon het dier in zijn nek horen hijgen, en hij wist dat hij slechts ��n kans had. Hij bad dat zijn plan zou werken.

Alec sprong over de rotsen heen en belandde aan de andere kant in de sneeuw. Marco volgde zijn voorbeeld. Hij struikelde in de sneeuw, draaide zich om en zag de Wilvox volgen. Het sprong ook op, zoals hij gehoopt had, maar het beest, dat niet goed kon klimmen, gleed uit en kwam vast te zitten in de smalle spleet tussen de rotsen.

Het worstelde om los te breken, maar het lukte niet. Eindelijk zat het beest gevangen.

Alec draaide zich hijgend om en bekeek het beest, overspoeld door opluchting. Alec voelde de kleine beet in zijn been, de grote beet in zijn arm, en hij besefte dat de nachtmerrie voorbij was. Ze leefden nog. Op de ��n of andere manier hadden ze het overleefd.

Marco keek Alec vol bewondering aan.

�Het is je gelukt,� zei Marco. �De kill is voor jou.�

Alec stond daar, nauwelijks dertig centimeter bij het hulpeloze beest vandaan. Het gromde en wilde hen verscheuren. Hij wist dat hij het beest zou moeten halen. Maar ondanks alles voelde hij medelijden. Het was tenslotte een levend wezen, en het was hulpeloos.

Alec aarzelde.

Marco bukte, pakte een puntige steen op, en gaf hem aan Alec. Alec hield de steen in zijn armen, scherp en zwaar, en hij wist dat hij het beest met ��n goede klap zou kunnen doden. Hij voelde het gewicht van de steen in zijn hand, en zijn hand trilde. Hij kon zichzelf er niet toe zetten.

Uiteindelijk liet hij de steen in de sneeuw vallen.

�Wat is er?� vroeg Marco.

�Ik kan het niet,� zei Alec. �Ik kan geen hulpeloos wezen doden. Hoe zeer hij het ook verdiend. Laten we gaan. Hij kan ons nu geen kwaad doen.�

Marco staarde hem geschokt aan.

�Maar hij zal losbreken!� riep hij uit.

Alec knikte.

�Ja. Maar tegen die tijd zijn we al ver hier vandaan.�

Marco fronste zijn wenkbrauwen.

�Ik begrijp het niet,� zei hij. �Hij probeerde je te doden. Hij heeft je verwond � en mij ook.�

Alec wilde dat hij het kon uitleggen, maar hij begreep het zelf ook niet helemaal. Hij zuchtte.

�Het komt door iets wat mijn broer ooit tegen me zei,� zei Alec. �Als je iets doodt, dan vermoord je een klein deel van de wereld.�

Alec draaide zich naar Marco om.

�Laten we gaan,� zei Alec.

Alec wilde zich omdraaien, maar Marco hield hem tegen.

�Je hebt mijn leven gered,� zei Marco, ontzag in zijn stem. �Je hebt die wond op je arm vanwege mij. Als jij er niet was geweest, was ik nu dood. Ik ben je veel verschuldigd.�

�Je bent me niets verschuldigd,� antwoordde Alec.

�Je hebt je leven voor me geriskeerd,� zei Marco.

Alec zuchtte.

�Wie zou ik zijn als ik mijn leven niet op het spel zette voor anderen?� zei Alec.

Ze knepen gemoedelijk in elkaars armen, en Alec wist dat wat er ook zou gebeuren, wat voor gevaren er ook voor hen in het verschiet lagen, hij nu een broeder voor het leven had.

Merk stond in de modder tegenover de tien overgebleven vechtersbazen, die hem nerveus aankeken. Ze hielden hun grove wapens voor zich uitgestrekt en keken van hun dode leider naar Merk en weer terug, nu een stuk minder zeker dan voorheen. Terwijl de vlammen om hen heen joegen en de zwarte rook in zijn ogen prikte, bleef Merk kalm, voorbereid op de confrontatie.

�Laat je wapens vallen en ren,� zei Merk, �en je blijft leven. Dit is je laatste kans.�

E�n van hen, een grote bruut met brede schouders en een litteken over zijn kin, gromde naar hem.

�Je bent behoorlijk trots, nietwaar?� zei hij met een accent dat Merk niet kon plaatsen. �Denk je nu echt dat je ons allemaal aan kan?�

�Er zijn nog altijd tien van ons en ��n van jou,� riep een ander.

Merk lachte en schudde zijn hoofd.

�Jullie begrijpen het nog steeds niet,� zei hij. �Jullie zijn al dood. Jullie weten het alleen nog niet.�

Hij staarde hen aan met zijn kille, zwarte ogen, de ogen van een moordenaar, en hij kon zien dat de angst begon in te werken. Hij herkende die blik uit duizenden.

Ineens gaf ��n van de mannen een schreeuw, en hij viel aan, duidelijk met meer bravado dan vaardigheid. Een amateursfout.

Merk zag hem vanuit zijn ooghoek aankomen, maar hij liet niet blijken dat hij het wist. Hij wachtte, en op het laatste moment, toen het zwaard op zijn rug af kwam, ging hij door zijn knie�n. Terwijl hij het lichaam van de vechtersbaas tegen zijn rug aan voelde en zijn slordige zwaard over zijn hoofd heen suisde, greep hij de vechtersbaas vast en gooide hem over zijn schouder. De man belandde voor Merk op zijn rug in de modder, en Merk deed een stap naar voren en doodde de man door met zijn laars zijn luchtpijp te verpletteren.

Nu waren er nog negen over.

Er viel nog een andere vechtersbaas aan, en Mark pakte kalm het zwaard van de man die hij net had gedood, stapte opzij, en sneed de man in zijn maag.

Twee anderen vielen samen aan, de ��n bewapend met een grove strijdvlegel en de ander met een strijdknots. De man met de strijdvlegel was onhandig, pure kracht en geen finesse, en Merk stapte slechts naar achteren en liet de puntige bal langs zijn gezicht gaan. Toen deed hij een stap naar voren en zette hij zijn dolk in de buik van de man. In dezelfde beweging draaide hij om zijn as, en terwijl de andere aanvaller uithaalde met zijn strijdknots, sneed hij hem zijn keel door.

Merk greep de strijdknots van de man, zette zijn voeten stevig in de modder en gooide de strijdknots naar een andere aanvaller; hij zeilde door de lucht en raakte de man in zijn oogkas, waardoor hij bewusteloos tegen de grond smakte.

De vijf overgebleven vechtersbazen wisselden blikken van angst en verwondering uit.

Merk glimlachte terwijl hij bloed van zijn lip veegde.

�Ik ga ervan genieten om jullie hier te zien sterven, op dezelfde plek waar jullie deze aardige familie hebben vermoord.�

E�n van hen keek hem dreigend aan.

�De enige die hier zal sterven ben jij,� spoog hij.

�Puur geluk,� zei een ander. �Je bent nog steeds met vijf tegen ��n in de minderheid.�

Merk glimlachte.

�Die kansen beginnen er nu behoorlijk slecht voor jullie uit te zien, nietwaar?� antwoordde hij.

�Heb je nog iets anders te zeggen voor we je afmaken?� beet een ander. Het was een grote man, met een accent dat Merk niet herkende.

Merk glimlachte.

�Daar hou ik van,� antwoordde Merk. �Moed in het aanschijn van de dood.�

De man, die groter was dan alle anderen, gooide zijn wapen neer en viel Merk aan, alsof hij hem wilde tackelen en hem in de modder wilde gooien. Deze man wilde duidelijk op zijn eigen manier vechten.

Als er ��n ding was dat Merk had geleerd, was het dat hij nooit op iemand anders zijn manier moest vechten. Terwijl de onhandige beer hem aanviel, zijn dikke handen voor zich uitgestrekt om hem in stukken te scheuren, maakte Merk geen aanstalten om uit de weg te gaan. In plaats daarvan wachtte hij tot de man nog slechts dertig centimeter bij gem vandaan was. Toen ging hij door zijn knie�n, en hij bracht zijn dolk recht omhoog om hem een uppercut in zijn kin te geven.

Hij dreef het mes in een opwaartse beweging door zijn keel, en hij ging onmiddellijk tegen de grond. De vechtersbaas viel met zijn gezicht naar beneden op de grond, dood. Zijn bloed vermengde zich met de modder.

De overgebleven vier keken neer op hun grote vriend, en deze keer zag Merk echte angst in hun ogen.

De vechtersbaas die het dichtst bij hem stond hief zijn handen op, trillend.

�Okee,� zei hij. �Ik ga wel.� De jongen, nauwelijks ouder dan twintig, gooide zijn zwaard in de modder. �Laat ons gaan.�

Merk grijnsde. Hij voelde de verontwaardiging in zijn aderen branden bij de aanblik van de dode familie, bij de geur van de rook die in zijn neusgaten brandde. Hij bukte en pakte nonchalant het zwaard van de jongen op.

�Sorry, mijn vriend,� zei Merk. �Daar is het nu te laat voor.�

Merk stormde naar voren en stak de jongen in zijn hart. Hij trok hem dicht tegen zich aan en trok zijn gezicht naar het zijne toe.

�Vertel eens,� zei Merk ziedend, �wie van deze familie heb jij vermoord?�

De jongen snakte naar adem en het bloed gutste uit zijn mond terwijl hij dood in Merks armen viel.

De andere drie vielen Merk alle drie tegelijk aan, alsof ze zich realiseerden dat dit hun laatste wanhopige kans was.

Merk deed twee stappen naar voren, sprong in de lucht, en schopte er ��n in zijn borst, waardoor hij tegen de grond smakte. Terwijl een ander met een knuppel naar zijn hoofd uithaalde, dook Merk, waarna hij de man met zijn schouder in zijn maag ramde en hem over zijn schouder gooide. Hij belandde op zijn rug op de grond. Merk deed een stap naar voren en verpletterde de luchtpijp van de man met zijn laars. Toen stapte hij op de kin van de ander, en brak zijn nek. Ze waren beide dood.

Nu was er nog ��n over.

De enige overlevende rende nerveus naar voren en haalde met zijn zwaard uit naar Merks hoofd; Merk dook, voelde het zwaard langs zich heen gaan, en in dezelfde beweging greep hij een knuppel van de grond, draaide rond, en sloeg de man tegen de achterkant van zijn hoofd. Er klonk een gekraak, en de man struikelde naar voren en belandde bewusteloos in de modder.

Merk zag hem liggen en wist dat hij hem kon doden � maar toen kreeg hij een ander idee: hij wilde gerechtigheid.

Merk trok de man overeind en hield hem in een houtgreep terwijl hij hem met zich mee sleurde. Hij trok hem met zich mee, naar het meisje toe, die de man vol haat in haar ogen aanstaarde.

Merk stopte voor haar, en hield de kronkelende man dicht tegen zich aan.

�Alsjeblieft, laat me gaan!� piepte de man. �Het was mijn schuld niet!�

�De keuze is aan het meisje,� snauwde Merk in zijn oor.

Merk zag haar verdriet en haar verlangen naar wraak in haar ogen. Met zijn vrije hand reikte hij naar zijn riem en hij overhandigde haar zijn dolk.

�Alsjeblieft, doe het niet,� snikte de man. �Ik heb niets gedaan!�

De uitdrukking van het meisje werd duister terwijl ze Merks dolk aanpakte en de man aanstaarde.

�Is dat zo?� vroeg ze. Haar stem was koud en hard. �Ik heb gezien hoe je mijn moeder hebt vermoord. Ik heb gezien hoe je mijn familie hebt vermoord.�

Zonder op een antwoord te wachten, dook het meisje naar voren en ze stak de man in zijn hart.

Merk voelde de vechtersbaas in zijn armen verstijven, en hij was verrast en onder de indruk door de perfecte steek van het meisje, door haar roekeloosheid.

Het lichaam van de man werd slap, en Merk liet hem op de grond vallen, dood.

Merk stond daar tegenover het meisje, die de bloedige dolk nog in haar hand had en neer keek op het levenloze lichaam van de man. Ze hijgde, en haar ogen waren gevuld met woede, alsof haar verlangens niet waren vervuld. Merk begreep dat gevoel maar al te goed.

Langzaam keek ze naar hem op, en op dat moment veranderde haar uitdrukking, en kon hij dankbaarheid in haar ogen zien. En voor het eerst in zo lang als hij zich kon herinneren, voelde hij zich goed over zichzelf. Hij had haar leven gered. Hij was de persoon geworden die hij wilde zijn, al was het maar voor eventjes.

Nu het slagveld weer rustig was en alle vechtersbazen dood waren, ontspande Merk zich even. Hij deed een stap naar voren om het meisje te omhelzen, om haar vast te houden, om haar te laten weten dat alles goed zou komen.

Maar op dat moment zag hij ineens beweging vanuit zijn ooghoek. Hij draaide zich om en zag tot zijn schok dat de jongen met de kruisboog, de jongen waarvan hij dacht dat hij hem had gedood, op de ��n of andere manier overeind was gekrabbeld, het zwaard nog door zijn borst. Hij hield met trillende handen zijn kruisboog vast, en richtte op Merk. Voor het eerst in zijn leven was Merk overrompeld. Zijn zorg voor het meisje had zijn zintuigen afgestompt.

Er volgde het geluid van een pijl die werd afgevuurd, en Merk stond daar, verstijfd. Hij had geen tijd meer om te reageren. Het enige dat hij kon doen was hulpeloos toekijken terwijl de pijl recht op hem af kwam.

Een fractie van een seconde later voelde hij de afschuwelijke pijn van een pijlpunt die zijn rug raakte en zich door zijn vlees boorde.

Merk zakte op zijn knie�n in de modder. Hij spoog bloed uit. Wat hem nog het meest verraste was niet het feit dat hij zou sterven, maar het feit dat hij hier zou sterven, in de modder, in de middle of nowhere, door de handen van een jongen, nadat hij zo lang had gereisd om een nieuw leven te beginnen.

Kyra worstelde tegen het zware net terwijl het op haar neerviel. Ze probeerde wanhopig vrij te breken. Het net, dat gemaakt was van een gaas van staal en touw, moest wel honderd kilo hebben gewogen, en ze werd tegen de grond gedrukt terwijl de mannen het strak trokken.

Ze trokken harder, en ze werd met haar gezicht naar beneden in de sneeuw gedrukt. Andor en Leo gromden venijnig, bokkend, worstelend. Leo draaide zich om en liet zijn tanden in het net liet zinken, maar het was nutteloos; het staal was te hard om doorheen te bijten.

Terwijl Kyra de Pandesiaanse soldaten op hen af zag komen met zwaarden en hellebaarden, vervloekte ze zichzelf om het feit dat ze niet waakzamer was geweest. Ze wist dat als ze geen uitweg vond, ze allemaal gevangen genomen zouden worden, en deze keer zou er een hoogstwaarschijnlijke dood op volgen. Ze kon dat niet laten gebeuren. En ze kon haar vader niet in de steek laten. Ze moest ontsnappen, ongeacht de prijs.

Kyra worstelde en reikte naar haar staf, maar ze kon er niet bij. Ze probeerde wanhopig los te breken, en ze wist dat ze zich in een ernstige situatie bevonden.

Ineens klink er een afschuwelijk geluid, als een leeuw die uit zijn kooi brak, en tot Kyra�s verbazing begon het net langzaam omhoog te komen. Kyra keek om en zag Andor, die zijn ongelooflijke kracht gebruikte om overeind te komen. Hij draaide zijn nek, en reet er dwars doorheen met zijn tanden.

Het was het meest fantastische dat Kyra ooit had gezien. Dit miraculeuze beest, het toonbeeld van pure kracht, reet door het stalen touw heen en scheurde het aan stukken. Hij stond op en trok het net met zich mee, en een moment later was Kyra weer vrij.

Andor sprong naar voren en liet zijn tanden in de borst van de dichtstbijzijnde soldaat zinken, wiens ogen groot werden bij de aanblik van Andor. De man was op slag dood.

Andor zwaaide zijn hoofd opzij en terwijl een andere soldaat met een zwaard op hem af kwam, gebruikte hij zijn tanden om hem in zijn borst te bijten.

Twee andere soldaten vielen hem van achteren aan, en Andor schopte hen. Zijn tap was zo krachtig dat hun ribben braken, en ze bewusteloos tegen de grond gingen.

Kyra zag een soldaat zijn kruisboog op Andor richten, en ze besefte dat hij binnen een moment dodelijk gewond zou raken. Ze werd overspoeld door een golf van paniek toen ze besefte dat ze nooit op tijd bij hem zou kunnen komen.

�LEO!� schreeuwde ze. Ze wist instinctief dat Leo, die dichterbij stond, zou weten wat hij moest doen.

Leo kwam meteen in actie: hij rende door de sneeuw, sprong in de lucht en landde met vier poten tegelijk op de borst van de soldaat, waarna hij zijn tanden in de keel van de man zette. Hij pinde hem tegen de grond en de pijl vloog onschuldig de lucht in. Andors leven was gespaard.

Twee andere soldaten kwamen naar voren en richtten hun bogen op Andor. Kyra haalde haar staf tevoorschijn, trok hem uit elkaar en wierp beide helften naar de soldaten. Ze vlogen als speren door de lucht, en boorden zich elk in de borst van een soldaat. De mannen schreeuwen het uit terwijl ze op hun rug vielen en hun pijlen schoten omhoog, tegen de takken aan, en lieten een berg sneeuw vallen.

Kyra hoorde een geluid en voelde iets langs haar hoofd zoeven. Ze draaide zich om en zag een speer voorbij vliegen, die haar maar net miste. Ze zag nog twee soldaten op zich af komen, nu nauwelijks zes meter bij haar vandaan. Ze trokken hun zwaarden en leken vastberaden om haar te doden.

Kyra dwong zichzelf om zich te concentreren: ze haalde haar boog tevoorschijn, legde er een pijl in en vuurde. Ze wachtte niet om te zien of ze haar doelwit had geraakt voor ze weer vuurde.

Elke pijl belandde in de borst van een aanvaller, en ze gingen tegen de grond.

Kyra vroeg zich af hoeveel soldaten er nog uit deze duistere bossen tevoorschijn zouden komen, en op dat moment hoorde ze een geluid achter zich. Ze draaide zich om, te laat, en besefte dat ze was beslopen door een soldaat. Hij haalde uit naar haar arm en ze zette zich schrap. De man was te dichtbij om zijn aanval af te weren.

De soldaat schreeuwde het uit en viel dood in de sneeuw. Kyra staarde verbijsterd naar hem en vroeg zich af wat er gebeurd was.

Ze keek op en zag Dierdre een paar meter verderop staan, haar boog in haar handen. Ze keek neer, zag de pijl uit de rug van de soldaat steken, en werd overspoeld door dankbaarheid. Ze zag een felheid in de ogen van haar vriendin die ze nog niet eerder had gezien, en ze kon zien dat de wraak die ze op de Pandesiaanse soldaten nam cathartisch voor haar was.

Even dacht Kyra dat de strijd voorbij was � maar toen hoorde ze ineens geritsel tussen de bomen, en toen ze omkeek zag ze een soldaat er van door gaan. Ze herinnerde zich wat er de vorige keer was gebeurd toen ze iemand had laten ontsnappen, en zonder na te denken draaide ze zich om, richtte haar boog, en vuurde.

De pijl raakte de man in zijn rug, en hij viel met zijn gezicht naar beneden in de sneeuw. Dierdre keek haar verrast aan, maar deze keer voelde Kyra geen spijt. Kyra vroeg zich af wat er met haar gebeurde. Waar veranderde ze in?

Kyra stond daar hijgend in de stilte en liet haar blik over het bloedbad glijden. De soldaten lagen in de sneeuw, die langzaam rood kleurde van het bloed. Allemaal dood. Ze keek naar Andor, Leo en Dierdre, en begon zich langzaam te realiseren dat ze hadden gewonnen. Ze waren een eenheid geworden.

Kyra kuste Leo�s kop en liep toen naar Andor, die nog steeds naar de dode soldaten gromde. Ze streelde hem door zijn manen.

�Het is je gelukt, jongen,� zei ze dankbaar tegen hem. �Je hebt ons bevrijd.�

Andor maakte een geluid, als een soort gespin, alleen dan harder, en voor het eerst leek hij iets te verzachten.

Dierdre schudde spijtig haar hoofd.

�Je had gelijk,� zei ze. �Het was dom van me om hier te komen. Het spijt me.�

Kyra herinnerde zich het voedsel. Ze draaide zich om en keek tussen de bomen door naar de open plek. De varkens hingen nog steeds aan het spit, en de honderden Pandesiaanse soldaten hadden hen nog steeds niet in de gaten. Ze zag de wagens, de gezichten van de jongens, en het verscheurde haar.

�We hebben geluk dat ze ons niet gezien hebben,� zei Dierdre. �Dit was zeker een patrouille groep. Laten we gaan. We moeten hier zo snel mogelijk vandaan zien te komen, voordat zij ons ook in de gaten krijgen.�

Maar Kyra schudde langzaam haar hoofd.

�Ik dacht het tegenovergestelde,� antwoordde Kyra.

Dierdre fronste.

�Wat bedoel je?�

Kyra wierp een blik over haar schouder, naar het spoor dat naar de vrijheid leidde, en ze wist dat het het veiligste zou zijn om snel en stilletjes weg te rijden, en haar missie te vervolgen.

Maar tegelijkertijd had ze het gevoel dat ze omwegen die je op een reis maakte, soms het belangrijkst waren. Ze had het gevoel alsof ze op de proef werd gesteld. Hoe vaak had haar vader haar niet verteld dat de ultieme test van het leven was om niemand achter te laten? Het maakte niet uit hoe ver je ging, hoe hoog je klom, of hoe bekend je was, aan het einde van de dag, zo had hij gezegd, was het enige waar je iemand op kon beoordelen niet hoe ver hij was gekomen, maar hoe vaak hij achterom had gekeken. En hoeveel mensen hij met zich mee had genomen.

Ze begon het te begrijpen. Dit was haar test: een open weg naar de vrijheid, naar veiligheid. Of een weg van gevaar, aan de andere kant van die open plek, om jongens te bevrijden die ze niet eens kende. Het was, zo dacht ze, het juiste om te doen. En was rechtvaardigheid niet het belangrijkste van alles?

Het brandde in haar aderen. Ze moest haar leven riskeren, hoe gevaarlijk het ook was. Als ze hen de rug zou toekeren, wat bleef er dan nog van haar over?

�Je denkt toch niet wat ik denk dat je denkt?� vroeg Dierdre ongelovig.

Kyra knikte.

�Het is een grote open plek,� zei ze, terwijl er zich een plannetje in haar hoofd begon te vormen. �Maar onze paarden zijn snel.�

�En wat dan?� vroeg Dierdre. �Dat is een leger. We kunnen ze nooit te snel af zijn. En we kunnen ze niet verslaan. Het zou onze dood betekenen.�

Kyra schudde haar hoofd.

�We galopperen naar de wagens. We zullen die jongens bevrijden, en zodra zij los zijn, hebben de Pandesianen een veel groter probleem.�

Dierdre glimlachte breed.

�Je bent wild en roekeloos,� zei ze. �Daarom mag ik je zo graag.�

De twee wisselden een glimlach uit, en zonder nog een woord te zeggen bestegen ze hun paarden en galoppeerden ze er vandoor.

Ze stormden de open plek op. Kyra�s hart ging hevig tekeer terwijl ze in het maanlicht door de sneeuw barstte. De honderden Pandesianen aan de andere kant van de open plek hadden haar nog niet gezien. Ze wist dat als ze haar in de gaten zouden krijgen voor ze dichtbij genoeg was, ze het nooit zouden halen.

Kyra klemde het zwaard dat ze van ��n van de gevallen soldaten had mee gepakt in haar hand. Niemand had hen door. De mannen waren blijkbaar te veel afgeleid door hun kampvuren, hun feestmaal en hun alcohol om rekening te houden met een nachtelijke aanval.

Kyra scheurde over de open plek. De adrenaline stroomde zo hard door haar heen dat ze nauwelijks helder kon zien. Terwijl ze het einde van de open plek naderde en de wagens dichterbij kwamen, begon ze de jongens beter te onderscheiden. Ze keken wanhopig uit hun ogen. Op een gegeven moment begonnen een aantal jongens haar in de gaten te krijgen, en hun ogen vulden zich ineens met hoop.

�Hierheen!� doorbrak ��n van de jongens de nachtelijke stilte.

�Bevrijd ons!� schreeuwde een ander.

De jongens in de wagens begonnen te schreeuwen en met hun ijzeren boeien tegen de tralies aan te slaan. Kyra wenste dat ze stil werden, maar het was al te laat � de Pandesianen hadden haar gezien.

�Jij daar! Stop!� beval een Pandesiaan.

De soldaten sprongen op en gingen in de aanval.

Kyra�s hart bonsde terwijl ze zich realiseerde dat haar tijd krap was; als ze deze jongens niet kon bevrijden voor de Pandesianen bij haar waren, zou ze gedood worden. Zij en Dierdre dreven hun paarden aan, hieven hun zwaarden en stormden op de met schreeuwende jongens gevulde wagens af.

Kyra vertraagde niet eens terwijl ze naar de zijkant van ��n van de wagens galoppeerde en met haar zwaard de dikke, ijzeren kettingen doorhakte. De vonken vlogen alle kanten op terwijl de ketting met een luid gekletter op de grond viel.

De metalen tralies ging krakend open, en er volgde een opgewonden geschreeuw terwijl tientallen jongens de wagen uit stroomden, de sneeuw in. Sommigen droegen laarzen, anderen hadden blote voeten. Sommigen renden het bos in; maar de meesten draaiden zich om en gingen, met wraak in hun ogen, op de naderende Pandesiaanse soldaten af.

Kyra en Dierdre raceten van de ene wagen naar de andere om de kettingen door te hakken. E�n van de getraliede hekken gaf niet mee, en Leo sprong naar voren, zette zijn tanden in de tralies en trok het hek open. Bij een ander hek dat niet open ging trapte Andor er net zo lang tegen aan tot het in elkaar viel.

Honderden jongens stroomden de open plek op. Ze hadden geen wapens, maar ze hadden een hart, en een verlangen naar wraak op hun gijzelnemers. De Pandesiaanse soldaten moesten het beseft hebben, want terwijl ze aanvielen vulden hun ogen zich ineens met twijfel.

De jongens schreeuwden en stormden als ��n op de soldaten af. De Pandesianen trokken hun zwaarden en wisten een aantal van de jongens te doden � maar de jongens kwamen te snel, en al spoedig hadden de soldaten geen ruimte meer om te manoeuvreren. Ze werden door de menigte van jongens tegen de grond getackeld, en de strijd veranderde in een man-tegen-man gevecht. Een aantal jongens sloegen de soldaten bewusteloos, stripten hun van hun wapens en vielen de anderen aan. Spoedig was het leger van jongens bewapend.

Het bos vulde zich met het geschreeuw en gekrijs van de bevrijde jongens en de stervende Pandesiaanse soldaten.

Kyra wisselde een tevreden blik uit met Dierdre. Hun werk was gedaan hier. De jongens waren vrij � nu was het aan hen om te winnen.

Kyra draaide zich om en racete naar de bomen, weg van de open plek en het geschreeuw van jongens en mannen. Kyra voelde pijlen vlak langs haar hoofd zoeven, en toen ze omkeek zag ze dat een aantal Pandesiaanse boogschutters hun zinnen op hen hadden gezet. Ze spoorde Andor aan om sneller te gaan, en met ��n laatste krachtsinspanning stormden ze het bos weer in, omhelsd door de duisternis. Er zeilde nog een laatste pijl langs die haar op een haar na miste, en zich met een klap in een boom boorde.

Ze reden terug de duisternis in, richting het noorden, richting de zee, waar die dan ook was. Achter hen vervaagden de geluiden van de strijd, van de honderden jongens die hun vrijheid omarmden. Ze had geen idee wat de toekomst zou brengen, maar het maakte niet uit: ze was niet teruggedeinsd voor een gevecht, en dat betekende meer dan wat dan ook.

Duncan liet een luide strijdkreet uit en leidde zijn mannen terwijl hij onbevreesd naar voren stormde, klaar om de confrontatie aan te gaan met het Pandesiaanse leger dat uit de Esephaanse barakken stroomde. De mannen waren duidelijk al bekomen van de eerste schrik, van hun vloot die in de haven in brand was gestoken, en Duncan had zichzelf verrast door alle schade die hij had weten te veroorzaken. De nachtelijke hemel stond in vuur en vlam, evenals de resten van hun vloot.

Maar hoe veel schade hij ook had aangericht, er was nog altijd dit leger, dit Pandesiaanse garnizoen die op het land was gestationeerd, en zijn mannen waren zwaar in de minderheid. Ze bleven door de stenen poorten naar buiten stromen, allemaal professionele soldaten, goed bewapend, goed getraind en klaar voor de strijd. Duncan wist dat de echte strijd nog niet eens begonnen was.

Duncan was trots om te zien dat geen van zijn mannen terugdeinsden. Ze reden dapper naast hem, zoals hij al gehoopt had. Ze hadden allemaal hun paarden bestegen en galoppeerden dapper op de vijand af, hun zwaarden, bijlen, hellebaarden en speren hoog geheven, voorbereid op dood en eer.

Duncan was er altijd trots als eerst ten strijde getrokken, voor zijn mannen uit, en als het aan hem lag zou dat deze nacht niet anders zijn. Hij stormde naar voren en liet een luide strijdkreet uit terwijl hij zijn zwaard hoog optilde en uithaalde naar de voorste Pandesiaanse soldaat, een man die, afgaande op zijn wapenrusting, een officier leek te zijn.

Terwijl Duncans zwaard met een luid gekletter zijn schild raakte, spatten de eerste vonken van de strijd alle kanten op. De soldaat zwaaide terug, en Duncan, die daar al op had geanticipeerd, pareerde en haalde toen uit naar de borst van de man, waardoor hij van zijn paard viel � het eerste slachtoffer van de strijd.

Ineens was de nachtelijke lucht gevuld met het geluid van zwaarden, schilden, bijlen en hellebaarden, en het geschreeuw, gekreun en gegil van mannen die van hun paarden vielen en op elkaar in hakten. De gevechtslinies werden al snel wazig terwijl de twee legers met elkaar versmolten, vechtend voor hun levens.

Duncan zag Anvin naast hem met een strijdvlegel zwaaien, en de puntige metalen bal sloeg een soldaat achterwaarts van zijn paard. Hij zag Arthfael zijn speer werpen en de keel van een soldaat voor hem doorboren, die op het punt stond om Duncan met zijn zwaard neer te steken. Hij zag ��n van zijn meest forse soldaten uithalen met zijn hellebaard en een Pandesiaan zijwaarts van zijn paard slaan. Duncan werd overspoeld met trots. Zijn mannen waren allemaal formidabele soldaten, de beste die Escalon te bieden had, en ze vochten allemaal dapper voor hun thuisland. Voor hun vrijheid.

De Pandesianen vochten echter net zo woest terug. Het was een professioneel leger dat al jaren op de weg naar overwinning reed, een strijdmacht die niet zo makkelijk klein te krijgen was. Duncans hart viel terwijl hij vele goede mannen aan zijn kant zag vallen, mannen waar hij al zijn hele leven mee had gevochten. Hij zag ��n van hen, een jongen die nauwelijks zo oud was als zijn zoon, vlak achter hem tegen de grond gaan toen een speer zich door zijn schouder boorde. Hij zag een ander zijn hand verliezen.

Duncan vocht zich met alles dat hij had een weg door het bloedbad. Hij doodde soldaten aan alle kanten en spoorde zijn paard aan om door te gaan, verder dan al zijn mannen. Stoppen zou zijn dood betekenen. Spoedig werd hij volledig door de strijd verzwolgen, en was hij aan alle kanten omgeven door de vijand. Zo vocht hij het liefst � voor zijn leven.

Duncan draaide rond en haalde keer op keer uit, en hij wist de Pandesianen te overrompelen; ze hadden duidelijk niet verwacht de vijand zo diep in hun rangen aan te treffen. Als hij niet aanviel, dan gebruikte hij zijn schild om zwaarden, strijdvlegels en knuppels af te weren � en mannen zijwaarts van hun paarden te slaan. Een schild, wist hij, kon soms het beste � en meest onverwachte � wapen zijn.

Duncan draaide om zijn as en gaf ��n soldaat een kopstoot. Toen griste hij bij een ander zijn zwaard uit zijn hand, trok hem naar zich toe en stak hem in zijn maag met een dolk. Op hetzelfde moment incasseerde Duncan zelf een bijzonder pijnlijke slag van een zwaard op zijn schouder. Een moment later, op zijn dijbeen. Hij keerde en doodde beide aanvallers. Zijn verwondingen waren pijnlijk, maar hij wist dat het slechts oppervlakkige verwondingen waren, en hij was in zijn leven vaak genoeg gewond geraakt om dat hem niet te laten afschrikken. Hij had wel erger meegemaakt.

Hij had zijn aanvallers nog maar nauwelijks uitgeschakeld toen een Pandesiaan hem met een knuppel in zijn ribben sloeg � en een moment later viel hij zijlings van zijn paard, de menigte in.

Duncan krabbelde overeind, zijn zwaard in zijn handen, klaar om verder te vechten. Hij stond tegenover een mengelmoes van soldaten, sommigen te voet, anderen te paard. Hij greep een soldaat bij zijn been en sleurde hem van zijn paard; de man viel en Duncan besteeg onmiddellijk zijn paard. Hij griste een lans van de grond en zwaaide hem rond, waardoor hij drie soldaten van hun paarden sloeg.

De strijd zette zich voort. Een schijnbaar eindeloze stroom van Pandesiaanse soldaten stroomde de barakken uit, en met elke compagnie die arriveerde wist Duncan dat zijn kansen afnamen. Hij zag dat zijn mannen het steeds zwaarder kregen: ��n van zijn jongere krijgers incasseerde een speer in zijn ribben, en het bloed gutste uit zijn mond � en een krijger die zich net bij zijn troepen had aangesloten kreeg een fatale zwaardslag in zijn borst.

Maar Duncan gaf niet op; dat was niet wie hij was. Hij zou zich niet terugtrekken, ongeacht hun kansen. Hij had al veel gevechten met een slecht vooruitzicht meegemaakt, maar hij was nog nooit gevlucht. Dat was wat hem zijn reputatie had gegeven, evenals het respect van de mannen in Escalon. Ze wisten dat hij hen wellicht naar de dood zou leiden, maar hij zou hen nooit ten schande maken.

Duncan verdubbelde zijn inspanningen: hij stormde naar voren, liet een luide strijdkreet uit en sprong van zijn paard terwijl hij zijn lans zijwaarts voor zich uit gestrekt hield � en wist meerdere mannen uit te schakelen. Hij ging te voet verder, dieper de menigte in, en gebruikte de lans om soldaten aan alle kanten uit te schakelen. Het was su�cidaal, maar het kon hem niets meer schelen � en op dat moment voelde hij een grotere vrijheid dan hij ooit had ervaren.

Toen Duncans lans door een soldaat in twee�n werd gehakt, gebruikte hij het puntige uiteinde om hem neer te steken. Toen liet hij hem vallen, trok zijn zwaard en zwaaide hem met beide handen rond. Hij liet zijn schild voor wat het was en sloeg alle voorzichtigheid in de wind. Hij sloeg en hakte tot zijn schouders moe werden en het zweet in zijn ogen prikte. Hij was sneller dan de anderen � maar hij was buiten adem. Het was een laatste doodsaanval, en hoewel hij wist dat hij het niet zou halen, putte hij troost uit het feit dat hij in ieder geval zou sterven terwijl hij alles gaf dat hij had.

Terwijl Duncan door meerdere soldaten tegelijk werd aangevallen en hij wist dat hij de dood recht in het gezicht keek, klonk er ineens het zoevende geluid van een pijl, gevolgd door een enkele klap. Tot Duncans verbazing viel de soldaat voor hem op zijn rug. Er stak een pijl uit zijn borst.

Er volgde nog een pijl. En toen nog ��n. Spoedig was de lucht gevuld met pijlen, en terwijl het geschreeuw van de Pandesianen op rees, keek Duncan achterom. Hij was verbijsterd door wat hij zag: de door de maan verlichte hemel kleurde zwart van de pijlen. De Pandesianen werden doorboord door een zee van pijlen en vielen met tientallen tegelijk van hun paarden. Sommigen vielen achterover, anderen zijwaarts. Ze belandden met kletterende wapenrustingen op de bloedige grond, en hun paarden, ruiterloos, bokten hevig.

Duncan was verward; eerst was hij in de veronderstelling geweest dat ze werden aangevallen. Nu besefte hij dat ze werden geholpen. Maar door wie?

Duncan draaide zich om en zag, hoog op de borstweringen van Esephus, tientallen mannen staan. Het waren, zag hij tot zijn grote opluchting, Esephaanse krijgers. Duncan schreeuwde het uit van vreugde. Dus Seavig had toch besloten om alles te riskeren en zich bij hem aan te sluiten.

Ineens gingen de poorten van Esephus open. Daar verscheen Seavig, gevolgd door honderden van zijn mannen, allemaal trotse krijgers van Escalon. Duncan was dolblij om zijn oude vriend te zien, een man waarmee hij talloze keren ten strijde was getrokken. Daar reed een soldaat die jarenlang door Pandesia was onderworpen, en nu eindelijk in opstand kwam. Hij was weer de krijger die Duncan ooit kende.

Seavig stormde naar voren en sloot zich aan bij Duncans mannen, en ze begonnen de Pandesianen terug te drijven. Duncans mannen lieten, versterkt, een luide strijdkreet uit, en Duncan kon de angst in de ogen van de Pandesianen zien. Ze hadden duidelijk niet verwacht dat de mannen van Esephus zich bij het verzet zouden aansluiten. Ze begonnen te beseffen dat Duncans strijdmacht zojuist in ��n keer twee keer zo groot was geworden, en ze raakten in paniek. Duncan had een dergelijke situatie al vaker meegemaakt � en hij wist wat het betekende: nu was zijn kans.

Duncan stormde naar voren en maakte gebruik van hun angst om hen steeds verder naar achteren te drijven. De Pandesianen die door de pijlen werden gespaard, werden door Duncan en zijn mannen afgemaakt. Er ontstond een grote chaos terwijl het tij van de strijd begon te keren. De Pandesianen begonnen achter te blijven � en toen draaiden ze zich om en begonnen ze te rennen.

Duncan zette de achtervolging in, op de voet gevolgd door zijn mannen. Ook Seavig en zijn mannen gingen achter de Pandesianen aan. Terwijl de Pandesianen probeerden om terug hun stenen barakken in te vluchten, wist Duncan de poort als eerst te bereiken, en hij slachtte de soldaten die de poort probeerden te sluiten af. Hij stak er ��n in zijn maag en sloeg een ander met het heft van zijn zwaard in het gezicht. Hij schopte een derde.

De Pandesianen lieten de poort zitten en renden slechts terug naar de barakken. Duncan zocht naar hun commandant, wetende dat hij het hoofd van het leger moest zien uit te schakelen. Hij spotte hem in de menigte, zijn wapenrusting versierd met Pandesiaanse insignes.

Duncan baande zich een weg tussen de soldaten door, tot hij de commandant bereikte en hem tot een confrontatie dwong. Ze stonden tegenover elkaar, ieder met hun zwaard voor zich uit gestrekt, terwijl er ondertussen ruimte voor hen werd vrijgemaakt. Duncan voelde alle ogen op zich branden, en hij wist dat hun gevecht de uitkomst van deze strijd zou bepalen. Ze vielen aan en vochten venijnig. Deze man was een veel betere vechter dan de anderen, en Duncan was verrast door de kracht en snelheid van zijn aanvallen. De vonken spatten alle kanten op terwijl hun zwaarden elkaar raakten. Geen van beiden was in staat om de overhand te krijgen, en ze dreven elkaar van de ene naar de andere kant. Hier had Duncan eindelijk een tegenstander die zijn respect verdiende; hij vond het spijtig dat hij hem niet als krijger van Escalon had.

Op een gegeven moment gleed Duncan uit; maar op dat moment vond hij zijn opening. De commandant hief zijn zwaard, en Duncan dook naar voren en tackelde hem door zijn schouder in zijn maag te zetten.

Duncan drukte hem in de sneeuw, pinde hem tegen de grond en trok zijn korte zwaard, dat hij tegen zijn keel aan zette.

�ZWICHT!� beval Duncan. De menigte werd stil, en er de mannen om hen heen staakten hun gevechten. �Zwicht, wees onze gevangenen, en ik zal jou en je mannen het leven sparen!�

�Zwichten voor jou?� spoog de man. �Je bent geen koning! Je bent slechts een slaaf van Escalon!�

�Ik vraag het niet nog een keer,� waarschuwde Duncan op duistere toon.

De commandant knipperde met zijn ogen en snakte naar adem. Hij begon te beseffen dat Duncan het meende.

Uiteindelijk knikte hij.

�WE GEVEN ONS OVER!� riep hij.

De mannen van Duncan en Seavig begonnen te juichen terwijl de Pandesiaanse soldaten, die met hun rug naar de muur stonden, snel hun wapens neerlegden. Ze leken blij met het besluit. Hun hart had duidelijk niet in het gevecht gelegen.

Duncan voelde hoe hij door enkele sterke handen bewonderend op zijn rug werd geklopt. Zijn mannen renden naar voren om de vijand van hun zwaarden en wapenrustingen te ontdoen. Zijn mannen begonnen te juichen terwijl ze begonnen te beseffen dat ze het onmogelijke hadden bereikt: Pandesia was verslagen. Esephus, ��n van de belangrijkste steden in Escalon, was bevrijd.

Het ondenkbare was geschied.

Escalon zou overwinnen, tegen alle verwachtingen in

Duncan liep langs de haven van Esephus, vergezeld door Seavig, Anvin, Arthfael en tientallen van hun mannen, en inspecteerde de schade. De geur van rook hing zwaar in de lucht terwijl de Pandesiaanse vloot nabrandde, en de stille nacht werd af en toe verstoord door het geluid van een vallende mast. Het was alsof de hele haven in vuur en vlam stond.

Overal om hen heen werden de honderden Pandesianen door Duncans en Seavigs mannen in de boeien geslagen en naar de kerker van het fort gebracht. Andere mannen van Duncan waren bezig met lange haken, waarmee ze drijvend wrakhout, kostbare schatten en wapens uit het water visten; zo nu en dan haalden ze een drijvend lichaam binnen, wat ze vervolgens weer terug wierpen.

Duncan liet zijn blik over de kustlijn glijden, die bezaaid was met opgeblazen lichamen. Hij had nog nooit zoveel schade aangericht op een binnenvallend leger � en hij was diep tevreden.

De fakkels werden ��n voor ��n gedoofd terwijl de nachtelijke lucht langzaam plaats maakte voor een opkomende zon. De lucht vulde zich met een miljoen verschillende kleuren. Duncan kreeg het gevoel alsof de wereld opnieuw werd geboren.

�Het is iets wonderlijks,� zei Seavig in zijn lage, norse stem.

Duncan draaide zich om en keek zijn oude vriend aan. Hij had nog altijd zijn lange, wilde zwarte haar, zijn baard en zijn borstelige wenkbrauwen, precies zoals hij hem zich herinnerde. Hij zag er verwaaid uit, zijn gezicht schraal door de vele dagen op zee.

�Wat?� vroeg Duncan.

�Hoe snel en onverwacht je bent in de strijd,� antwoordde Seavig. �Het kan goed voorbereidde soldaten in doodsbange mannen veranderen; het kan ervoor zorgen dat duizend mannen door honderd mannen worden verslagen.�

Hij keek Duncan aan.

�Je was altijd al de beste van ons allemaal,� voegde hij toe. �Wat je hier hebt gedaan vannacht, zal voor eeuwig herinnerd worden. Je hebt onze geweldige stad bevrijd, een stad waarvan ik niet dacht dat ze ooit nog bevrijd zou worden. En je hebt het tegen een uitgestrekt rijk opgenomen, in de wetenschap dat wraak en dood onvermijdelijk zouden zijn.�

Seavig legde een hand op zijn schouder.

�Je bent een ware krijger,� voegde hij toe, �en een ware vriend. Mijn mensen danken je. Ik dank je.�

Duncan schudde bescheiden zijn hoofd.

�Wat ik heb gedaan,� antwoordde hij, �deed ik voor rechtvaardigheid. Voor vrijheid. Niet meer dan jij zelf hebt gedaan. Ik deed wat de oude koning jaren geleden had moeten doen. Wat ik zelf jaren geleden had moeten doen. En vergeet niet, we zouden vannacht niet gewonnen hebben als jij en je mannen er niet geweest waren.�

Seavig stopte en zuchtte.

�En nu?� vroeg Seavig.

Ze hadden het einde van de haven bereikt, en Duncan draaide zich om en bestudeerde het ernstige uitdrukking van zijn vriend. Seavigs gezicht, getekend door lijnen, droeg de ruwe, geharde blik van de seizoenen, van deze stad bij de zee en de ruwe wateren en stormen waardoor ze gevormd werd.

�En nu,� antwoordde Duncan, �hebben we slechts ��n keus. Ik moet afmaken waar ik aan begonnen ben. Terugtrekken en veiligheid � dat ligt in het verleden. Het grootste deel van Escalon is nog altijd bezet. Ik ben niet langer veilig in Volis � net zoals jij niet meer veilig bent in Esephus. Het nieuws zal zich snel verspreiden, en het uitgestrekte Pandesiaanse leger zal zich verzamelen. Ik kan niet wachten; ik moet de strijd naar hen brengen, voor ze zich kunnen voorbereiden. Elke stad in Escalon moet bevrijd worden.�

Seavig zette zijn handen op zijn heupen en bestudeerde het water terwijl de ochtendzon de zee deed oplichten. Ze stonden daar, twee geharde krijgers die allebei hetzelfde dachten, genietend van een comfortabele stilte en de zonsopkomst.

�Ik weet dat ik op een dag zal sterven,� zei Seavig. �Dat scheelt me niets. Ik wil alleen op een goede manier sterven.�

Seavig pauzeerde even en bestudeerde het tij, en de golven die tegen de stenen muur aan sloegen.

�Ik wist nooit of ik wel sterk genoeg was om te sterven tijdens een poging om mijn vrijheid terug te winnen. Je hebt me een grote gunst bewezen, mijn vriend. Dankzij jou weet ik weer wat er belangrijk is in het leven.�

Seavig legde zijn eeltige hand op Duncans schouder.

�Ik sta achter je,� zei hij op plechtige toon. �Mijn mannen en ik staan achter je. We zullen aan je zijde rijden, waar je ook heen gaat. Door heel Escalon. Van vesting naar vesting. Net zo lang tot we iedereen hebben bevrijd � al moeten we naar de poorten van de hel.�

Duncans hart werd warm bij zijn woorden, en hij glimlachte terug, dolblij om zijn ouder vriend aan zijn zijde te hebben.

�Waar nu heen, mijn vriend?� vroeg Seavig.

Duncan dacht na.

�We moeten eerst de kop afhakken,� antwoordde hij, �en het lichaam zal vanzelf volgen.�

Seavig keek hem vragend aan.

�Je wil de hoofdstad bezetten,� zei hij toen.

�Duncan knikte.

�En om Argos te bezetten,� antwoordde Duncan, �hebben we het hoger gelegen gebied nodig. Inclusief de mannen die er leven.�

Seavigs ogen lichtten op.

�Kos?� vroeg hij.

Duncan knikte weer, wetende dat zijn vriend het begreep.

Seavig staarde naar het water en schudde zijn hoofd.

�Kos bereiken is geen makkelijke opgave,� antwoordde Seavig. �De weg erheen is bezaaid met Pandesiaanse garnizoenen. Je zult worden verzwolgen door de strijd voor je zelfs maar de kliffen weet te bereiken.�

Duncan keek hem aan, dankbaar voor zijn inzicht.

�Ik ben een man uit Volis,� antwoordde Duncan. �Dit is jouw regio, oude vriend. Jij kent je terrein veel beter dan ik. Wat stel jij voor?�

Seavig wreef over zijn baard en staarde naar de zee, diep in gedachten verzonken.

�Als je naar Kos wil,� antwoordde Seavig, �dan moet je eerst naar het Meer van Ire. Vaar langs de kust, en je komt vanzelf bij de Thusius. Dat is de rivier die je moet nemen. Het is de enige weg. Als je over het land zou gaan, zou je worden verzwolgen door een oorlog.�

Hij draaide zich om en keek Duncan veelbetekenend aan.

�Ik ken de weg,� zei Seavig. �Ik laat het je zien.�

Duncan glimlachte terug en pakte zijn vriend bij zijn arm.

�Mijn mannen en ik zullen je nu alleen laten,� antwoordde Duncan. �Je kunt je bij ons voegen zodra je bent uitgerust.�

Seavig lachte.

�Uitgerust?� antwoordde hij met een brede glimlach. �Ik heb de hele nacht gevochten � ik heb me nog nooit zo goed gevoeld.�

Terwijl het eerste zonlicht over het fort van Volis scheen, ijsbeerde Aidan verwoed over de borstweringen. Hij tuurde naar de horizon, op zoek naar een teken van zijn vader, of Kyra, of haar broers � of de mannen. Hij was het grootste gedeelte van de nacht wakker geweest, geteisterd door nachtmerries over zijn zus die in een kuil viel, en over zijn vader die levens verbrand werd in een haven. Hij was onder het licht van de sterren naar de borstweringen gegaan en had sindsdien onophoudelijk naar de horizon gestaard.

Diep van binnen wist Aidan dat ze niet spoedig naar Volis terug zouden keren � als ze al terug kwamen. Kyra was onderweg naar het westen van Escalon, door een verraderlijk gebied, en zijn vader en broers en de mannen waren onderweg naar het zuiden, waar zij geconfronteerd zouden worden met de strijd en een waarschijnlijke dood. Aidan brandde van binnen. Hij wilde niets liever dan bij hen zijn, zeker in deze tijden. Hij wist dat wat er gaande was, slechts ��n keer zou gebeuren, en hij kon de gedachte aan dat hij aan de zijlijn moest blijven zitten niet verdragen. Aidan wist dat hij kleiner was, jong, zwak, en ongetraind; maar hij had het gevoel dat hij wel degelijk iets kon doen. Hij kon dan misschien niet zo goed een speer werpen of een pijl afschieten als de anderen; maar hij was slim en vindingrijk, en hij was in staat om een situatie vanuit een ander perspectief te bekijken. En hij wist dat hij zijn vader op de ��n of andere manier kon helpen.

Hij wist in ieder geval zeker dat hij niet hier wilde blijven zitten, in het vrijwel lege fort in Volis, ver weg van de actie, veilig achter de poorten met de vrouwen en de kinderen en de ganzen die over het binnenplein renden, alsof er niets aan de hand was. Hij zat hier alleen maar zijn tijd uit te zitten, met niets te doen behalve wachten op nieuws van de dood. Hij zou nog liever sterven dan zo te moeten leven.

Terwijl de zon opkwam en de hemel verlichtte, bekeek Aidan de krijgers die zijn vader had achtergelaten om het fort te verlaten, een skeleton force. Hij had de halve nacht lopen drammen om de mannen zover te krijgen hem te vertellen waar zijn vader precies heen was gereden. Maar geen van hen wilde het vertellen. Aidan voelde een nieuwe vastberadenheid om erachter te komen.

Toen Aidan zich omdraaide zag hij Vidar over het binnenplein lopen, vergezeld door een aantal mannen. Ze doofden fakkels, en Vidar wees elk van de mannen een post in het fort toe. Aidan kwam in actie. Hij rende over de stenen wenteltrap naar beneden, vastberaden om Vidar in een hoek te drijven tot hij de antwoorden had die hij wilde.

Aidan bereikte al rennend het besneeuwde binnenplein. Het ijs kraakte onder zijn laarzen in de frigide ochtend. Hij hijgde terwijl hij naar Vidar toe sprintte, die op weg was naar de poorten.

�Vidar!� riep hij.

Vidar draaide zich om, en toen hij zag dat het Aidan was, rolde hij met zijn ogen. Hij wilde hem duidelijk vermijden. Hij begon weg te lopen.

�Ik heb geen antwoorden voor je, jonge Aidan,� riep hij terug terwijl hij met zijn mannen naar de poorten liep, blazend op zijn handen om ze warm te houden.

Maar Aidan vertraagde niet en rende om hem in te halen.

�Ik moet weten waar mijn vader is!� schreeuwde hij.

De mannen liepen door, en Aidan verdubbelde zijn snelheid, glibberend op het ijs, tot hij eindelijk Vidar bereikte en aan zijn shirt trok.

�Mijn vader is weg, en dat maakt mij de commandant van dit fort!� riep Aidan. Hij wist dat hij aan het drammen was, maar hij was wanhopig.

Vidar stopte en lachte.

�Is dat zo?� vroeg hij.

�Geef antwoord!� drong Aidan aan. �Waar is hij? Ik kan hem helpen! Mijn zwaard is net zo sterk als het jouwe, en ik kan goed richten!�

Vidar lachte hartelijk, en terwijl de mannen met hem mee deden, liep Aidan rood aan. Hij schudde zijn hoofd en legde een sterke, geruststellende hand op Aidans schouder.

�Je bent je vaders zoon,� zei hij glimlachend, �en toch kan ik je niet vertellen waar hij heen is gegaan. Ik weet dat zodra ik dat doe, je hem achterna gaat � en dat kan ik niet toelaten. Je bent nu mijn verantwoordelijkheid, en ik leg verantwoording af aan je vader. Je zou alleen maar een verplichting voor hem zijn. Wacht tot je ouder bent � er komen nog andere gevechten.�

Vidar wilde zich omdraaien, maar Aidan greep hem bij zijn mouw.

�Er zal geen gevecht zijn zoals deze!� hield Aidan vol. �Mijn vader heeft me nodig. Mijn broers hebben me nodig! En ik zal niet stoppen tot je het vertelt!� hield hij stampvoetend vol.

Vidar keek hem wat serieuzer aan, alsof hij verbaasd was dat Aidan zo vastberaden kon zijn. Toen schudde hij langzaam zijn hoofd.

�Dan kan je lang wachten,� antwoordde Vidar.

Vidar schudde Aidans hand van zich af en liep met zijn mannen de poorten door. Hun laarzen kraakten in de sneeuw, en elke stap was als een spijker in Aidans hart.

Aidan kon wel huilen terwijl hij daar stond en hulpeloos toekeek hoe ze wegliepen en hem alleen achterlieten achter de muren van het fort, dat nu voelde als niets meer dan een verheerlijkte tombe.

Aidan wachtte geduldig achter de enorme ijzeren poorten van Volis. Hij keek toe hoe de zon hoger in de hemel rees terwijl zijn vaders mannen aan het patrouilleren waren. Overal om hem heen dropen ijspegels, en de sneeuw viel van de muren. De dag werd langzaam warmer, en de vogels begonnen te fluiten. Maar hij liet zich er niet door afleiden. Hij keek aandachtig naar zijn vaders mannen, wachtend op de wisseling van de wacht.

Na een lange tijd, toen zijn handen gevoelloos en zijn benen stijf waren, verscheen er een nieuwe wacht. De oude wacht ontspande zich terwijl de nieuwe wacht naderde, en Aidan zag Vidar zich omdraaien en terug gaan naar het fort, op de voet gevolgd door zijn mannen. In de chaos die zou volgen op de wisseling van de wacht, zag Aidan zijn kans schoon.

Aidan ging staan en liep door de poorten heen. Hij verliet nonchalant het fort alsof het de gewoonste zaak ter wereld was. Hij begon te fluiten, om te benadrukken dat hij niet bang was dat iemand hem zou zien. De nieuwe soldaten die op wacht stonden wisselden een verbaasde blik uit, duidelijk niet zeker of ze hem moesten tegenhouden of niet.

Aidan versnelde zijn tempo, hopend en biddend dat ze hem niet zouden stoppen. Want hij was vastberaden om te vertrekken, wat er ook gebeurde.

�En waar ga jij heen?� riep ��n van hen uit.

Aidan stopte. Zijn hart bonsde, en hij probeerde om niet nerveus te lijken.

�Heeft Vidar het niet vertelt?� beet Aidan in zijn meest autoritaire stem. Hij wilde hen overrompelen. �Hij heeft me gevraagd om de konijnen te halen.�

De soldaten wisselden een verwarde blik uit.

�Konijnen?� riep ��n van hen terug.

Aidan deed zijn best om zelfverzekerd te lijken.

�Ik heb gisteravond vallen gezet, in de bossen,� antwoordde hij. �Ze zitten vol. Het wordt onze lunch. Hou me nu niet langer op, anders krijgen de wolven ze te pakken.�

Met die woorden draaide Aidan zich om en hij vervolgde zijn weg. Hij liep snel en zelfverzekerd, en durfde niet om te kijken � en hij bad zat ze erin zouden trappen. Hij liep en liep, zijn rug tintelend, doodsbang dat de wachters hem achterna zouden komen en hem mee terug zouden nemen.

Terwijl hij verder liep, hoorde hij niets achter zich, en hij haalde opgelucht adem toen hij zich eindelijk realiseerde dat ze hem niet achterna kwamen. Zijn list had gewerkt. Hij was opgewonden. Hij was vrij � en niets kon hem nu nog tegen houden. Zijn vader was daar ergens, en Aidan zou niet terugkeren naar Volis tot hij hem gevonden had.

Aidan liep en liep en toen hij de top van een heuvel bereikte, zag hij een uitgestrekte, veelbelopen weg voor zich liggen, die naar het zuiden liep. Eindelijk uit het zicht van de wachters trok hij een sprintje, vastberaden om zo ver mogelijk weg te komen tot ze erachter zouden komen en achter hem aan zouden komen.

Aidan rende zo snel als zijn kleine benen hem konden dragen, tot hij snakte naar adem. Gepijnigd door de kou en het uitgestrekte, lege landschap, wilde hij dat Leo nu aan zijn zijde was, en hij had er spijt van dat hij hem aan Kyra had teruggegeven. Hij vroeg zich af hoe ver hij zou komen. Hij was er niet achter gekomen waar zijn vader was, maar hij wist in ieder geval dat hij naar het zuiden was gegaan, en hij zou in die richting blijven lopen. Hij had geen idee hoe lang zijn benen hem konden dragen, of hoe lang het zou duren voor hij zou bevriezen. Hij had geen paard en geen provisie, en hij liep al te klappertanden van de kou.

Maar het kon hem niet schelen. Aidan voelde de vreugde van zijn vrijheid, van het hebben van een doel. Hij was op een missie, net als zijn vader en zijn broers en Kyra. Hij was nu een echte krijger, en er was niemand om hem te beschermen. En als dit was wat het betekende om een krijger te zijn, dan was dit wat hij zou doen. Hij zou zichzelf bewijzen � zelfs al zou het hem zijn leven kosten.

Terwijl hij liep en liep, dacht hij aan zijn zus. Hoe kon Kyra nu heel Escalon oversteken? vroeg hij zich af. Was Leo nog steeds bij haar?

Aidan volgde de weg tot hij de rand van het Doornwoud bereikte. Ineens hoorde hij een geluid achter zich, en hij verborg zich achter een boom.

Aidan tuurde in de verte en zag een wagen naderen, die naar het zuiden ging. Er zat een boer op, en de wagen, die vol met hooi was geladen, werd getrokken door twee paarden. Hij ratelde en hobbelde over de ruwe weg, en het zag er verschrikkelijk oncomfortabel uit. Maar het kon Aidan niet schelen. Die wagen ging de kant op waar hij heen moest, en terwijl hij de pijn in zijn benen voelde, wist hij dat dat het enige was dat telde.

Aidan dacht snel na. Hij kon de boer om een lift vragen. Maar de man zou het waarschijnlijk weigeren en hem terugsturen naar Volis. Nee. Hij zou een andere manier moeten verzinnen. Zijn eigen manier. Was dat tenslotte niet wat het betekende om een krijger te zijn? Krijgers vroegen niet om toestemming � als er eer op het spel stond, dan deden ze wat ze moesten doen.

Aidan wachtte met een bonzend hart op het juiste moment. Hij wachtte tot de wagen hem gepasseerd was. Hij was nauwelijks in staat om zijn opwinding en ongeduld in bedwang te houden. Toen, zodra de wagen hem voorbij was, sprong hij achter de boom vandaan en rende erachter aan.

Vastberaden om niet ontdekt te worden, rende hij gebukt achter de wagen aan, en hij besefte hoeveel geluk hij had dat het gekraak van de sneeuw onder zijn laarzen werd overstemd door het geluid van de ratelende wielen. De wagen bewoog net langzaam genoeg om hem in te halen, en met een snelle beweging sprong hij achterop de wagen. Hij belandde in het hooi.

Aidan dook laag en wierp een blik naar voren om zich ervan te verzekeren dat hij niet ontdekt was; en tot zijn grote opluchting draaide de menner zich niet om.

Aidan verstopte zich snel onder het hooi, dat een stuk comfortabeler was dan hij had gedacht � en warmer. Het beschermde hem tegen de kou en de aanhoudende wind. Het dempte zelfs een beetje de hobbels in de weg.

Aidan slaakte een zucht van opluchting. Eindelijk begon hij een beetje te ontspannen. Hij voelde het ritme van de wagen, en zijn hoofd sloeg steeds tegen het hout aan, maar het kon hem niets meer schelen. Hij glimlachte zelfs. Het was hem gelukt. Hij ging naar het zuiden, naar zijn vader en zijn broers, naar de strijd van zijn leven. En niemand �niemand��kon hem tegenhouden.

Merk stond naast het meisje en keek toe hoe de zon langzaam opkwam en het platteland van Ur verlichtte. Terwijl ze zachtjes naast hem huilde, brak zijn hart voor haar. Ze stond bij de lichamen van haar dode vader en moeder en zusjes en snikte, zoals ze al de hele nacht had gedaan. Het had Merk uren gekost om haar van hun levenloze lichamen af te krijgen zodat hij hen kon begraven.

Merk ging weer verder met graven, zoals hij al uren had gedaan, zijn handen onder de blaren. Hij was vastberaden om in ieder geval hun lichamen te begraven en het meisje een gevoel van vrede te geven. Het was wel het minste dat hij kon doen; tenslotte had ze zijn leven gered, en dat had niemand ooit gedaan. Hij voelde nog steeds de pijn in zijn rug waar hij was neergeschoten, en hij herinnerde zich hoe ze naar voren was gestapt en de jongen had gedood. Ze had de pijl verwijderd en zijn wond verzorgd. Ze had hem een lange, afschuwelijke nacht door geholpen � en nu had hij voldoende kracht om haar te helpen. Vreemd genoeg was hij hier gekomen om haar te redden � maar nu had hij het gevoel dat hij haar iets verschuldigd was.

Merk zette zijn schop weer in de aarde, gravend en gravend. De geur van bijtende rook uit de nog altijd brandende stallen vulde zijn neusgaten, en hij verlangde ernaar om de zware nacht uit zijn gedachten te zetten en zichzelf te verliezen in fysieke arbeid. Hij besefte hoeveel geluk hij had dat hij nog leefde. Hij was er zo zeker van geweest dat hij zou sterven nadat hij was neergeschoten. Dat zou ook gebeurd zijn als zij er niet was geweest. Hij vond deze gevoelens van verbondenheid die hij voor haar voelde maar niets, en terwijl hij groef, probeerde hij ze uit zijn hoofd te zetten. Het graven was uitputtend en zijn wond deed pijn, maar het gaf hem afleiding van haar gesnik en de dood van deze goede mensen. Hij kon het niet helpen; hij had het gevoel dat het zijn schuld was � als hij eerder was gearriveerd, dan zouden ze misschien allemaal nog leven.

Er waren nu drie graven klaar, waarschijnlijk dieper dan nodig was. Zijn spieren brandden terwijl hij zijn pijnlijke rug rechtte, en hij zette de schep neer terwijl hij naar haar keek. Hij wilde een arm om haar heen slaan en haar troosten. Maar dat was niet het soort man dat hij was. Hij wist nooit hoe hij zijn gevoelens moest uiten of zelfs maar begrijpen, en hij had teveel dood in zijn leven gezien om er echt door be�nvloed te worden. Maar hij had medelijden met haar emoties. Hij wilde dat ze stopte met huilen.

Merk stond daar geduldig, niet wetend wat te doen, wachtend tot zij de lichamen in de graven zou leggen � of wat dan ook. Maar ze stond daar alleen maar, onbeweeglijk, huilend, en al snel besefte hij dat hij het zelf zou moeten doen.

Merk knielde, pakte haar vader vast, en sleepte hem ��n van de verse graven in. Het lichaam was zwaarder dan hij had gedacht, zijn rug deed pijn door zijn wond en zijn uitputting, en hij wilde er gewoon klaar mee zijn.

Ineens rende ze naar voren en pakte zijn arm vast.

�Nee, wacht!� riep ze uit.

Hij draaide zich om en zag haar verdrietige ogen terug staren.

�Doe het niet,� smeekte ze. �Ik kan het niet verdragen.�

Hij fronste.

�Wil je dat de wolven zich aan hen tegoed doen?�

�Doe het gewoon niet,� huilde ze. �Alsjeblieft. Niet nu.�

Huilend liet ze zich op haar knie�n vallen, en ze wiegde haar vaders levenloze lichaam.

Merk zuchtte en keek uit naar de horizon, naar de opkomende zon, en vroeg zich af of er een einde kwam aan alle dood in de wereld. Sommige mensen stierven op een vredige manier, anderen op een gewelddadige � maar hoe ze ook stierven, ze leken allemaal op dezelfde plek terecht te komen. Wat was het punt van dit alles? Wat was het punt van een vredige dood, of een gewelddadige, als ze allemaal naar dezelfde plek leidden? Maakte het zelfs maar een verschil? En als de dood onvermijdelijk was, wat was dan de betekenis van het leven?

Merk zag de hemel lichter worden en wist dat hij verder moest. Hij had hier al teveel tijd verspilt, en een strijd gevochten die niet van hem was. Was dit wat er gebeurde, vroeg hij zich af, als je vocht voor anderen? Kreeg je dan dit gevoel van verwarring, van gemengde bevrediging?

�Ik moet gaan,� zei hij ongeduldig. �Ik heb een lange reis voor de boeg, en er breekt een nieuwe dag aan.�

Ze gaf geen antwoord. Hij keek op haar neer en voelde een soort verantwoordelijkheid voor haar, en hij dacht na.

�Er lopen hier andere predatoren rond,� vervolgde hij. �Dit is geen plek om alleen te zijn. Ga met me mee. Ik zal bescherming voor je zoeken in de Toren van Ur, of ergens in de buurt.�

Het was de eerste keer dat hij ooit iemand had aangeboden om met hem mee te gaan, de eerste keer dat hij iemand zonder reden had geholpen, en het gaf hem een goed gevoel � maar hij was ook nerveus. Het was niet wie hij was.

Merk was in de veronderstelling dat ze direct op zijn aanbod in zou gaan, en hij was verward toen ze haar hoofd schudde en hem niet eens in de ogen keek.

�Nooit,� zei ze ziedend.

Ze keek naar hem op, haar ogen gevuld met haat.

�Ik zou nooit met je meegaan,� voegde ze toe.

Hij knipperde met zijn ogen.

�Ik begrijp het niet,� antwoordde hij.

�Dit is allemaal jouw schuld,� zei ze terwijl ze naar de levenloze lichamen staarde.

�Mijn schuld?� vroeg hij verontwaardigd.

�Ik heb je gesmeekt om eerder te komen,� zei ze. �Als je had geluisterd, dan had je hen kunnen redden. Nu zijn ze dood vanwege jou. Door jouw zelfzuchtigheid.�

Merk fronste.

�Laat me je eraan herinneren,� antwoordde hij, �dat jij nu nog leeft dankzij mijn zelfzuchtigheid.�

Ze schudde haar hoofd.

�Jammer voor mij,� antwoordde ze. �Ik wou dat ik met hen was gestorven. En daarvoor haat ik je nog meer.�

Merk zuchtte, furieus, en besefte dat dat was wat hij terugkreeg voor zijn hulp. Ondankbaarheid. Haat. Alleen was hij beter af.

�Goed dan,� zei hij.

Hij draaide zich om en wilde weglopen, maar om de ��n of andere reden kon hij het niet. Ondanks alles gaf hij nog steeds om haar. En hij haatte het.

�Ik vraag het je niet nog een keer,� zei hij. Zijn stem beefde van woede.

Ze gaf geen antwoord.

Hij draaide zich om en keek haar dreigend aan.

�Je realiseert je wel,� zei hij stomverbaasd, �dat hier alleen blijven je dood betekent.�

Ze knikte.

�En dat is precies waar ik op hoop,� antwoordde ze.

�Je bent in de war,� zei hij. �Ik ben niet hun moordenaar. Ik ben jouw redder.�

Ze keek hem aan met zo veel minachting dat Merk terugdeinsde.

�Je bent niemands redder,� spoog ze. �Je bent niet eens een man. Je bent een huurling. Een moordenaar. En je bent geen haar beter dan deze mannen � je hoeft niet alsof te doen.�

Haar woorden raakten hem diep, misschien omdat hij voor het eerst in zo lang als hij zich kon herinneren om iemand gaf, of misschien omdat hij niet waakzaam was geweest. Nu wilde Merk dat hij dat niet had gedaan. Hij voelde een rilling over zijn ruggengraat lopen, en zijn woorden galmden als een vloek door hem heen.

�Waarom heb je me dan gered afgelopen nacht?� wilde hij weten. �Waarom heb je me niet laten sterven?�

Ze gaf geen antwoord, en dat wond hem nog meer op.

Merk zag dat ze niet voor rede vatbaar was, en hij had er genoeg van: hij gooide de schep neer, draaide zich om en liep weg.

Hij liep weg van het brandende erf, de opkomende zon tegemoet, richting het bos. Hij kon het meisje nog steeds horen huilen. Hij beklom een heuvel, en toen nog ��n, en om de ��n of andere reden, hoe graag hij het ook wilde, haar gehuil verstomde niet. Het was alsof het in zijn hoofd bleef galmen.

Toen hij de top van een heuvel bereikte, draaide Merk zich eindelijk om. Zijn maag trok samen toen hij haar zag, een klein figuur in de verte. Daar knielde ze, in de vallei, bij de graven van haar familie. Merk was verward door zijn emoties, en het gevoel beviel hem maar niets. Het vertroebelde zijn geest.

Zijn besluiteloosheid was nog het ergste. Hij wist dat ze daar zou sterven, en een deel van hem wilde teruggaan om haar te helpen. Maar hoe kon hij iemand helpen die niet geholpen wilde worden?

Merk vermande zichzelf, haalde diep adem, en keerde haar de rug toe. Hij zag de bossen voor zich liggen. Aan de horizon, wist hij, wachtte de Toren van Ur op hem. Een plek waar zijn missie simpel zou zijn, waar het leven simpel zou zijn. Een plek waar hij thuis hoorde.

Ineens, terwijl hij er over nadacht, werd hij overvallen door een afschuwelijke gedachte: wat als ze hem zouden afwijzen?

Er was maar ��n manier om daar achter te komen. Merk nam de eerste stap, en deze keer nam hij zich voor om voor niets � en voor niemand � te stoppen, tot hij zijn missie had voltooid.

Kyra reed stapvoets door de ijskoude regen, Dierdre aan haar zijde, Leo op haar hielen. Ze kon niet stoppen met trillen. De regen viel in vlagen, zo luid dat ze zichzelf nauwelijks kon horen denken, en veranderde soms in sneeuw en hagel. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst ergens binnen was geweest, bij een vuur. De harde wind bleef maar doorjagen, en de kou drong door tot op haar botten.

De dag was al lang geleden aangebroken, hoewel dat niet zichtbaar was aan de lucht. De laaghangende wolken waren donker, kwaad, dik en grijs, en er bleef onophoudelijk regen en hagel en sneeuw uit komen. Het was nauwelijks lichter dan �s nachts. Ze hadden de hele nacht door het Doornwoud gereden om zo ver mogelijk bij de Pandesianen vandaan te komen. Kyra had steeds gedacht dat ze gevolgd werden � en het had haar voortgedreven zonder te rusten. Misschien kwam het door de duisternis, de regen, of de jongens waar ze ongetwijfeld hun handen vol aan hadden, maar ze probeerden niet te volgen.

De uren gleden voorbij, en Kyra, bekrast door de takken, had het ijskoud. Ze was uitgeput en voelde zich leeg. Het voelde alsof ze al jaren aan het rijden was. Ze keek opzij en dag dat Dierdre net zo miserabel was. Leo jankte zachtjes. Ze hadden sinds Volis niets meer gegeven. De ironie van de confrontatie met de Pandesianen, besefte Kyra, was dat ze hun levens hadden geriskeerd voor voedsel, maar er niet in waren geslaagd om iets mee te nemen � en nu hadden ze nog meer honger.

Kyra probeerde zich te concentreren op haar zoektocht, op Ur, op het belang van haar missie � maar ze voelde haar ogen al dichtzakken. Het enige dat ze nu wilde was een plek om te slapen, een warm vuur, en een goed maal. Ze was nog niet eens halverwege Escalon, en ze vroeg zich af hoe ze haar missie ooit kon volbrengen; Ur voelde een miljoen kilometer ver weg.

Kyra bestudeerde haar omgeving. Ze tuurde door de regen maar vond geen teken van onderdak, geen rotsen of grotten of holle bomen � niets behalve dit eindeloze, verstrengelde bos.

Ze reden en reden, en deden hun best om door te gaan. Kyra en Dierdre waren allebei te uitgeput om tegen elkaar te praten. Kyra wist niet hoeveel tijd er voorbij was gegaan toen ze dacht dat ze, ergens in de verte, een geluid hoorde dat ze maar een paar keer in haar leven had gehoord: brekende golven.

Kyra keek op en knipperde, verblind door de regen, en ze veegde haar ogen en gezicht af. Was het mogelijk?

Ze stopte en luisterde aandachtig, en Dierdre stopte naast haar, en ze wisselden een nieuwsgierige blik uit.

�Ik hoor de zee,� zei Kyra, verward door het geluid van stromend water. �Maar het klinkt ook als� een rivier.�

Ze dreef Andor aan, en terwijl ze dichterbij kwam hoorde ze iets dat klonk als een waterval. Ze werd steeds nieuwsgieriger.

Eindelijk reden ze het bos uit, en terwijl de hemel voor het eerst sinds ze het Doornwoud hadden betreden openbrak, was Kyra verrast door het uitzicht: daar, slechts een paar honderd meter verderop, lag de grootste zee die ze ooit had gezien. Hij leek zich tot aan het einde van de wereld uit te strekken. De zee was wit van het schuim, bekogeld regen en hagel, en Kyra zag tientallen schepen, groter dan ze ooit had gezien. Hun masten bewogen heen en weer. Ze lagen in een haven, dicht bij de kust, en terwijl Kyra beter keek zag ze een kolkende rivier vanaf de zee lopen, die het bos in liep. De rivier leek een grens tussen twee verschillende bossen; de bomen aan de andere kant waren fel wit. Kyra had nog nooit zoiets gezien in Escalon, en ze verwonderde zich over het aanzicht.

Ze stopten daar en staarden voor zich uit, betoverd. Hun gezichten waren drijfnat van de regen, maar ze namen niet eens de moeite om het weg te vegen.

�De Zee van Verdriet,� zei Dierdre. �We hebben het gehaald.�

Kyra draaide zich om en bekeek de rivier die voor hen lag, en de kleine, houten brug die erover heen liep.

�En de rivier?� vroeg Kyra.

�De Tanis Rivier,� antwoordde Dierdre. �De grens tussen het Doornwoud en het Witte Woud. Zodra we erover heen zijn, zijn we in het Westen.

�En hoe ver is het dan nog naar Ur?� vroeg Kyra.

Dierdre haalde haar schouders op.

�Een paar dagen?� gokte ze.

Kyra�s hart zonk. Ze voelde de honger knagen, de ijskoude wind, en terwijl ze huiverde, wist ze niet hoe ze het zouden moeten halen.

�We zouden de Tanis Rivier kunnen nemen,� voegde Dierdre toe. �We kunnen een boot zoeken. Maar ze zal ons niet helemaal naar Ur brengen, en het is een wilde vaart. Ik weet dat er meerdere mannen uit Ur de dood hebben gevonden in die wateren.�

Kyra bekeek de kolkende rivier. Het geluid was zelfs vanaf hier oorverdovend � luider zelfs dat de brekende golven van de Zee van Verdriet � en ze besefte hoe gevaarlijk het was. Ze schudde haar hoofd. Ze riskeerde liever haar leven op het land dan in die verraderlijke stromingen.

Ze liet haar blik langs de rivier glijden en zag dat hij op een punt smaller werd, waarbij de ene oever bijna de andere raakte; daar liep een smalle brug, duidelijk veel gebruikt, gevormd in een boog zodat de schepen er onder door konden. Ze zag iets op de oever staan; een kleine, houten structuur, als een cottage, verweerd, precies aan de rand van de rivier. Er brandden kaarsen in het enige raam, en ze zag tientallen kleine boten langs het huisje liggen. Het bruiste van de activiteit. Ze zag mannen naar buiten strompelen, uit evenwicht, ze hoorde brutaal geschreeuw, en toen drong het ineens tot haar door: het was een taverne.

De geur van voedsel raakte haar als een stoot in haar maag, en maakte het lastig voor haar om zich ergens anders op te concentreren. Ze vroeg zich af wat voor soort mensen er binnen waren.

�Pandesianen?� vroeg ze zich hardop af.

Dierdre schudde haar hoofd.

�Kijk naar die boten,� zei ze. �Ze hebben buitenlandse markeringen. Het zijn reizigers, die vanaf de zee komen. Ze nemen allemaal de Tanis om door Escalon te reizen. Ik heb er al veel gezien in Ur. De meesten zijn handelaars.�

Terwijl Leo zachtjes naast haar jankte, voelde Kyra een steek van honger in haar maag; maar ze herinnerde zich haar vaders waarschuwing om anderen te vermijden.

�Wat denk je?� vroeg Dierdre, die duidelijk hetzelfde dacht.

Kyra schudde haar hoofd, verscheurd door een slecht voorgevoel en een verlangen naar voedsel en onderdak. Ze bestudeerde de taverne en keek bezorgd. De geluiden die vanuit de taverne klonken bevielen haar niets; het waren de geluiden van dronken mannen, ze herkende ze uit duizenden. Tenslotte was ze als enig meisje opgegroeid in een fort vol krijgers. En ze wist dat wanneer mannen dronken, ze naar problemen zochten.

�We zullen ongewenste aandacht trekken,� antwoordde Kyra, �twee meisjes die alleen reizen.�

Dierdre fronste.

�Dat zijn geen soldaten,� antwoordde ze. �Het zijn reizigers. En dat is geen garnizoen, maar een taverne. Dit zal niet hetzelfde zijn als toen met die Pandesianen. Dat was gewoon ongeluk. Deze mannen zullen gefocust zijn op hun alcohol, niet op oorlog. We kunnen het voedsel kopen dat we nodig hebben en weer vertrekken. Trouwens, we hebben Andor en Leo en jou en je wapens. De Pandesiaanse soldaten konden ons niet tegenhouden in het bos � denk je nu echt dat een stel dronken zeelui dat wel kan?�

Kyra aarzelde, niet op haar gemak. Ze begreep haar perspectief, en ze wilde net zo graag eten als zij � en onderdak, al was het maar voor een minuut.

�Ik ben zwak van de honger,� zei Dierdre. �Dat zijn we allemaal. En ik heb het nog nooit in mijn leven zo koud gehad. We kunnen zo niet blijven doorgaan. We zullen daar sterven. Je trilt zo hevig, je hebt het zelf niet eens door.�

Kyra realiseerde zich ineens dat ze aan het klappertanden was, en ze wist dat Dierdre een punt had. Ze hadden een pauze nodig, al was het maar heel even. Het was riskant � maar zo door blijven rijden was ook riskant.

Kyra knikte.

�We gaan naar binnen en naar buiten,� zei ze. �Hou je hoofd laag. Blijf dicht bij me. En als iemand je lastig valt, steek je dit in zijn maag.�

Kyra legde een dolk in de hand van haar vriendin en keek haar veelbetekenend aan. Ze waren verstijfd van de kou, zwak van de honger, en moe van het vluchten, en Kyra kon in haar ogen zien dat ze klaar was.

Maar terwijl ze het bos uit reden, de open plek op, richting de kolkende rivier, werd Kyra overspoeld door een onheilspellend voorgevoel � en ze wist dat dit een heel, heel slecht idee was.

Duncan reed stapvoets, Seavig, Anvin en Artfael naast hem, hun mannen dicht achter hen. Hij wierp een blik over zijn schouder en zag dat ze nu echt een eenheid waren. Seavigs honderden mannen waren naadloos met de zijne samengesmolten. Hun strijdmacht was nu ruim duizend man sterk. Ze waren met meer dan Duncan had verwacht toen hij Volis verliet; hij had zelfs niet verwacht dat hij het zo lang zou overleven.

Ze reden naar het zuidoosten en volgden Seavig door zijn provincie, weg van Esephus, richting het Meer van Furie. Ze waren al onderweg sinds het opkomen van de zon en de late middagwolken hingen zwaar in de lucht. Geen van de mannen wilde stoppen, zelfs na de lange strijd die nacht. Ze waren allemaal, voelde Duncan, gevuld met een doelbewustheid, iets dat niet meer in Escalon zichtbaar was geweest sinds de invasie. Er hing iets in de lucht, iets waar jarenlang een gebrek aan was geweest, iets waarvan Duncan had gedacht dat hij het nooit meer zou zien: hoop.

Duncan werd overspoeld door een optimisme dat hij niet meer gevoeld had sinds hij nog een jonge krijger was. Zijn leger was nu al verdubbeld in aantallen. De dorpelingen die ze onderweg hadden ontmoet waren maar al te bereid om zich bij hem aan te sluiten, en hij cre�erde als vanzelf momentum. Volis was vrij; Argos was vrij; Esephus was vrij. Drie van de vestingen in het noordoosten waren weer in handen van Escalon, en het gebeurde allemaal zo snel, zo onverwachts, als een nachtelijk tij. Het Pandesiaanse Rijk had nog steeds geen idee. En dat betekende dat Duncan nog steeds tijd had. Als hij nu maar snel genoeg door Escalon kon komen, dan kon hij misschien, heel misschien, Pandesia bedwingen voor ze het grotere Rijk er lucht van kreeg. Als hij ze terug naar de Zuidelijke Poort kon drijven, kon hij vanaf daar Escalons natuurlijke terrein gebruiken om flessenhalzen te cre�ren en Escalon vrij te houden.

De sleutel tot dit alles, wist Duncan, zou het bij elkaar krijgen van de vestingen zijn, en de krijgsheren die erover regeerden. Nu de zwakke koning was afgezet en de hoofdstad in Pandesiaanse handen was, lag wat er nog over was van het vrije Escalon verspreid in vestingen, net als die van hem, allemaal met hun eigen strijdmacht en hun eigen commandant. En om die mannen ervan te overtuigen zich bij hem aan te sluiten, zou Duncan, hen moeten laten zien hoe machtig hij was: hij zou de hoofdstad moeten bezetten. En om Andros te veroveren, zou hij de mannen nodig hebben die de gebergtes erom heen in handen hadden: de krijgers uit Kos.

Kos was de sleutel; het was ook een lakmoesproef. De mannen van Kos stonden bekend als isolationisten, net zo koppig als de geiten die op hun kliffen leefden. Als Duncan hen kon overtuigen om zich bij hem aan te sluiten, wist hij, dan zou de rest van Escalon volgen. Maar als Kos weigerde, of als Pandesia hen te snel in de smiezen kreeg, dan zou Escalon geteisterd worden door een leger van soldaten dat door niemand � zelfs niet hun beste mannen � te stoppen was. Ze zouden niet alleen hem en zijn mannen, maar alle mannen, vrouwen en kinderen in Escalon uitroeien. Er zou niets meer van Escalon overblijven. De inzet was groot: Duncan gokte met hun levens.

Maar vrijheid, zo had zijn vader hem geleerd, was kostbaarder dan alles. En soms moest vrijheid steeds opnieuw verdiend worden.

Ze reden en reden. De dag was koud en grijs, de dikke wolken hingen laag en er viel een lichte sneeuw die maar niet leek te willen stoppen. Ze reden in stilte, deze mannen die elkaar begrepen, die samen vele gevechten hadden doorstaan, en er hoefde niets gezegd te worden.

Naarmate ze verder naar het zuiden reden, zag Duncan het terrein veranderen. Het zoute zeeklimaat van Esephus maakte plaats voor kale vlaktes en glooiende heuvels. Hij zocht naar de Furie, maar het meer was nergens te bekennen; dit land leek zich eindeloos uit te strekken.

Ze bereikten de top van een heuvel, en een stevige windvlaag benam Duncan de adem. Hij knipperde de sneeuw uit zijn ogen, en was betoverd door het uitzicht. Daar lag het, ver beneden hem, genesteld in een vallei: het Meer van Furie. Het glinsterde, zelfs onder de grijze hemel, en glom fel rood, als een zee van vuur. Volgens sommige legendes, wist Duncan, was de kleur afkomstig van het bloed van de slachtoffers, de mannen die erin liepen en waar nooit meer iets van werd vernomen; anderen claimden dat de kleur afkomstig was van de gemene wezens die in het water leefden; en weer anderen zeiden dat de kleur afkomstig was van de tranen van de godin die erin had geweend toen ze Escalon voor het eerst had ontdekt.

Het Meer van Furie werd in heel Escalon beschouwd als een heilige plek, een plek waar men heen ging om te bidden tot de God van Geboorte en de God van Dood � en bovenal, de God van Wraak. Het was wel passend, besefte Duncan, dat ze hier uitgerekend vandaag langskwamen.

Toch wenste Duncan dat ze een andere route hadden genomen. Het meer was ook een vervloekte plek, een plek van dood, een plek waar men niet heen ging zonder een goede reden. Zelfs vanaf deze afstand voelde hij een rilling over zijn rug lopen. Hij bekeek de oever, die bezaaid was met rode, grindachtige stenen, het water dat vol zat met hete bronnen die kleine stoomwolken omhoog bliezen, alsof het meer haar woede uitte. Hun duizenden paarden hielden halt, een plotselinge stilte, en ze namen het uitzicht in zich op. Duncan verwonderde zich over de grote wonderen van Escalon.

�Is er geen andere weg?� vroeg Duncan aan Seavig, die naast hem halt hield.

Seavig schudde somber zijn hoofd en staarde voor zich uit.

�We moeten de oevers volgen naar de monding van de Thusius. Dat is de meest directe weg naar Kos. Maak je geen zorgen, oude vriend,� zei hij terwijl hij glimlachend een hand op Duncans schouder legde, �die oude wijven verhalen zijn niet waar. Het meer zal je niet opeten, en we zullen er niet in zwemmen.�

Het beviel Duncan nog steeds niets.

�Waarom gaan we niet over de vlakten?� vroeg Anvin.

Seavig wees.

�Zie je daar?� zei hij.

Duncan keek en zag een dikke mist opzetten. Het kwam veel te snel, als een wolk in een storm, en binnen enkele momenten kwam de mist hun kant op. Duncan, die werd verzwolgen door een witte waas, raakte even in paniek doordat hij zijn mannen niet meer kon zien � hij kon zelfs Seavig niet zien, die nauwelijks een meter bij hem vandaan stond. Hij had nog nooit zoiets meegemaakt.

�Het is niet het Meer van Furie waar men voor vreest,� zei Seavig kalm door de mist, �maar de vlaktes die er om heen liggen � en de mist die er hangt. Zie je, mijn vriend, je kunt mijn stem horen, maar je kunt mijn gezicht niet zien. Dat is hoe de mannen hier sterven. Ze raken verdwaald in de mist en keren nooit meer terug.�

�En hoe kan mist iemand doden?� vroeg Arthfael.

�Het is niet alleen de mist,� antwoordde Seavig. �Het zijn de wezens die er op rijden.�

Plotseling kwam er een windvlaag, en de mist werd weer weg geblazen, net zo snel als dat hij was komen opzetten � en Duncan was ongelooflijk opgelucht dat hij het meer weer kon zien.

�Als we over de vlaktes gaan,� vervolgde Seavig, �dan zullen we elkaar kwijt raken in de mist. Als we bij het meer blijven, dan is de oever onze gids. Laten we snel gaan � de wind is aan het draaien.�

Seavig spoorde zijn paard aan, en Duncan en de anderen volgden hem op een drafje de heuvel af, in de richting van het meer. Het sissende geluid van het water werd steeds luider naarmate ze dichterbij kwamen, en toen ze de oever bereikten maakte het rode grind een vreemd geluid onder de paardenhoeven. Duncans onheilspellende voorgevoel werd sterker.

Er kwam weer een golf van mist, en wederom werd Duncan verzwolgen. Hij kon weer niets zien, en deze keer bleef de mist hangen.

Blijf dicht bij en luister naar het grind,� zei Seavig. �Dat is hoe je weet dat je nog steeds op de oever bent. Spoedig zal je de rivier horen. Tot dan moet je niet van het pad afwijken.�

�En die beesten waar je het over had?� riep Duncan uit terwijl hij gespannen door de witte wolk reed. �Als zij komen?�

Duncan hoorde dat Seavig zijn zwaard trok.

�Ze zullen komen,� antwoordde hij. �Sluit gewoon je ogen, en laat je zwaard het werk doen.�

Duncan reed stapvoets door mist, zijn mannen naast hem. Hun paarden streken tegen elkaar aan; het was de enige manier om in de mist te navigeren. Gespannen greep hij zijn zwaard steviger vast. Achter hem bliezen zijn mannen op hoorns. Het eenzame geluid echode door de heuvels, en zijn mannen volgden zijn bevelen zodat ze elkaar niet kwijt zouden raken. Maar elke keer dat er een hoorn klonk raakte hij gespannen, vrezend dat het geluid misschien de wezens in de mist zou provoceren. Het geluid was ook lastig te volgen, en als er geen grind had gelegen, zouden ze waarschijnlijk allang verdwaald zijn. Seavig had gelijk.

Duncan raakte gedesori�nteerd, verloren in zijn eigen gedachten, en hij raakte zijn besef van de realiteit kwijt terwijl hij steeds dieper de witte mist in reed. Het was onwerkelijk; hij kon wel begrijpen hoe mist iemand gestoord kon maken.

Seavigs lage, zware stem verbrak de stilte, en het deed Duncan goed om hem te horen.

�Herinner je je Bloederige Heuvel, oude vriend?� vroeg hij op nostalgische toon. �We waren jong. Beginnende krijgers, zonder vrouwen of kinderen � het was alleen wij, onze zwaarden en de hele wereld om onszelf aan te bewijzen. Dat was de strijd die mannen van ons maakte.�

�Ik herinner het me goed,� antwoordde Duncan.

�We waren met twee tegen ��n in de minderheid,� vervolgde Seavig, �en er kwam een mist opzetten, net zoals vandaag. We raakten de anderen kwijt.�

Duncan knikte.

�We liepen in een val,� voegde Duncan toe.

�Het nest van een horzel,� zei Seavig. �Weet je nog wat je die dag tegen me zei?|

Duncan herinnerde het zich maar al te goed.

�Je zei: dit is het geschenk waar ik op heb gewacht,� vervolgde Seavig. �Ik heb nooit begrepen dat je daarmee bedoelde, tot jaren later. Het was een geschenk. Het was het geschenk van omsingeld zijn; het geschenk van in de minderheid zijn; het geschenk van op niemand kunnen vertrouwen behalve op onszelf. Hoeveel mannen krijgen dat nu?�

Duncan knikte, nostalgisch bij de herinneringen aan die dag.

�Een zeer zeldzaam geschenk,� zei Duncan.

�Ik heb die dag vele verwondingen opgelopen,� vervolgde Seavig na een lange stilte, �en aan sommige van die verwondingen wordt ik elke keer dat ik mijn knie buig herinnerd. Maar dat is niet wat ik me het best herinner � en ook niet het feit dat we ze allemaal hebben gedood. Wat ik me het best herinner zijn jouw woorden. En hoe onbevreesd je was. Sterker nog, ik denk dat ik je nooit zo gelukkig heb gezien als op dat moment. Je moed gaf me kracht. Dat was de dag waarop ik zwoer dat ik een grote krijger zou worden.�

Duncan dacht na over de woorden van zijn vriend, en terwijl ze zwijgend verder reden, kwamen de herinneringen terug. Duncan kon nauwelijks geloven dat er al zoveel jaren voorbij waren gegaan. Waar was zijn jeugd gebleven?

�Het koningschap zou van jou moeten zijn,� zei Seavig na een lange stilte. Zijn woorden leken op de mist te worden meegevoerd.

Duncan schrok door zijn woorden; hij aspireerde het koningschap niet, en zijn duisterdere bewustzijn werd ontwaakt door de stem van zijn vriend.

Duncan schudde zijn hoofd.

�De oude Koning was mijn vriend,� antwoordde hij. �Ik heb nooit iets anders verlangd behalve hem dienen.�

�Hij heeft het koningschap verraden,� zei Seavig. �Hij heeft Escalon overgegeven. Hij verdiend het niet om Koning te zijn. Ik zal hem in ieder geval nooit meer dienen, zou Escalon ooit weer bevrijd worden � en de anderen ook niet. We hebben geen koning � zie je dat niet? En wat moet een vrij Escalon zonder een koning?�

�Dat mag wel zo zijn,� zei Duncan, �maar hij blijft onze Koning, waardig of niet. Het overgeven van een land maakt een koningschap niet ongeldig.�

�Niet?� vroeg Seavig. �Wat dan wel? Wat is een Koning die zijn land niet verdedigd?�

Duncan zuchtte. Hij wist dat zijn vriend gelijk had. Hij had er zelf al vele malen over nagedacht. Het was net alsof hij met zichzelf discussieerde; hij wist niet wat hij moest zeggen.

�Zelfs als er een nieuwe koning zou komen,� antwoordde Duncan, �waarom zou ik het moeten zijn? Er zijn vele waardige mannen.�

�We hebben allemaal respect voor je,� antwoordde Seavig. �Alle krijgsheren. Alle grote krijgers in Escalon. Jij vertegenwoordigt het beste in ons. Na de overgave verwachtten we allemaal dat jij het koningschap zou aannemen. Maar dat deed je niet. Je zwijgen sprak luider. Het was jouw zwijgen, mijn vriend, het feit dat je trouw bleef aan de oude Koning, dat Pandesia de kans gaf om ons land te bezetten.�

Zijn woorden raakten Duncan als een dolk in zijn hart, en hij vroeg zich af of zijn vriend gelijk had. Hij had er nog nooit zo over nagedacht.

�Ik wilde slechts trouw zijn,� antwoordde Duncan. �Trouw aan mijn land, trouw aan mijn volk, en trouw aan mijn koning.�

Seavig schudde zijn hoofd.

�Loyaliteit kan erg gevaarlijk zijn als het blind en misplaatst is.�

Duncan dacht erover na. Was hij verblind geweest door zijn eigen loyaliteit?

�Je hebt me heel veel geleerd, Duncan,� vervolgde Seavig. �Laat me jou nu iets leren. Het zijn niet loyaliteit en toewijding dat een man een man maken. Het is weten aan wie je loyaal moet zijn � en wanneer. Loyaliteit is niet voor altijd. Loyaliteit moet verdiend worden, elk moment van de dag. Als de man waar ik gisteren loyaal aan was het vandaag niet verdiend, dat moet die loyaliteit veranderd worden � anders betekent het niets. Loyaliteit is geen geboorterecht. Wanneer men loyaliteit krijgt, dan is dat iets heiligs; en als men het niet waard is, moet men de consequenties onder ogen zien. Blinde toewijding is een last. Het is passief. En een krijger mag nooit passief zijn.�

Ze reden zwijgend verder. Seavigs woorden galmden door Duncans hoofd en raakten zijn hart en ziel. Ze zorgden dat hij zijn hele leven anders ging bekijken. Ze deden hem pijn; ze provoceerden hem; en hoewel hij wilde dat hij ze nooit had gehoord, wist hij ook dat het was wat hij moest horen.

�Wat ga je doen zodra Escalon vrij is?� vervolgde Seavig na een lange stilte. �Alle krijgers die voor je vechten ten schande brengen, en het koningschap overhandigen aan de man die het niet verdiend? Of eer je degenen die jou hebben ge�erd, en geef je hen de leider die zij eisen?�

Duncan wist niet wat hij moest zeggen. Zijn vader had hem geleerd om loyaliteit boven alles te zetten; mannen komen en gaan, maar loyaliteit is voor altijd, was hem vertelt. Hij had nooit iemand verraden, en hij was nooit een schuld vergeten. Hij was ook opgevoed om zijn plek in het leven te waarderen, en niet te streven naar iets dat te hoog gegrepen was.

Alles dat Seavig zei ging in tegen wie hij was en wat hij wist. Maar tegelijkertijd begreep hij hem wel: de zwakke koning had hen in de steek gelaten, had hun land pijn gedaan, en Duncan wist er een verborgen waarheid in Seavigs woorden zat, ook al kon hij het nu nog niet helemaal verwerken.

Ze vervolgden zwijgend hun weg langs het Meer van Furie. Het grind knarste onder de hoeven van hun paarden, en de mist was zo dik dat Duncan zijn eigen handen niet eens kon onderscheiden. En hoe verder ze reden, hoe sterker zijn onheilspellende voorgevoel werd. Hij vreesde voor niemand, maar hij vocht niet graag tegen iets dat hij niet kon zien. Hij voelde iets kwaadaardigs in deze wind, alsof er iets aan kwam, en hij klemde zijn vingers steviger om zijn zwaard heen. Hij hoopte maar dat hij zijn mannen niet naar een slachting leidde.

Duncan verstijfde toen hij dacht dat hij een gesmoorde schreeuw hoorde. Hij stopte en staarde de mist in, toen hij het ineens weer hoorde. E�n van zijn mannen schreeuwde het uit, en zijn schreeuw werd gevolgd door een doffe bons, alsof er iemand van zijn paard was gevallen.

�Mistlopers!� schreeuwde Seavig.

Ineens klonk er overal om hem heen geschreeuw, en Duncan keek om zich heen in een poging de vijand te ontwaren � maar het was een chaos.

Plotseling voelde Duncan een ijzige greep om zijn keel, en hij keek neer op wat leek op een skelet, maar dan bijna doorzichtig, als ijs. Zijn lange klauwen klemden zich om zijn keel heen en begroeven zich in zijn huid. Hij keek op en zag een macaber wezen, als een skelet, met lege oogkassen. Zijn gezicht was slechts centimeters van het zijne verwijderd, en werd langzaam zichtbaar in de mist. Het opende zijn mond onmogelijk ver, leunde naar voren, zette zijn mond tegen Duncans borst aan en begon te zuigen.

Hoewel het wezen geen tanden had, zoog de mistloper aan hem als een bloedzuiger, en hij voelde, ondanks zijn mali�nkolder, hoe het wezen zijn lichaam uit hem probeerde te zuigen. Duncan schreeuwde het uit van de pijn. Hij greep de schedel van het wezen met beide handen vast, en kneep. Het was een monumentale worsteling. Zijn armen trilden en hij voelde hoe hij zwakker werd, alsof zijn hart ieder moment uit zijn borst gezogen kon worden.

Eindelijk barstte de schedel, en de broze botten vielen voor hem op de grond.

Duncan wreef hijgend over zijn borst. Hij voelde zijn huid branden en besefte dat het niet veel had gescheeld of hij was er geweest.

Geschreeuw rees op, en Duncan tuurde door de mist. Hij had zich nog nooit zo hulpeloos gevoeld in de strijd. Hij kon nauwelijks iets zien; hij voelde alleen bewegingen. Hij dreef zijn paard aan en galoppeerde door de mist. Hij kon daar niet blijven zitten; hij moest zijn mannen helpen, en hij zou gewoon zijn weg moeten voelen.

Duncan reed op ��n van zijn mannen in en zag een mistloper aan zijn borst hangen, en hij keek vol afschuw toe hoe de mistloper het hart van de man eruit zoog. Het klopte nog in de lucht terwijl de soldaat het uitschreeuwde, waarna hij dood op de grond viel.

Er kwam een windvlaag aanzetten, en heel eventjes trok de mist op. Duncan kon honderden mistlopers door de lucht zien vliegen. Zijn hart viel. Hij wist dat als hij niet snel iets zou doen, zijn mannen op deze oevers zouden sterven.

�AFSTIJGEN!� schreeuwde hij naar zijn mannen. �Blijf laag bij de grond!�

Zijn bevel werd meegevoerd door de wind, en er klonk het gerammel van wapenrustingen terwijl zijn mannen afstegen. Duncan steeg zelf ook af. Hij hurkte laag bij de grond om een beter zicht te krijgen op de wezens. Ze vlogen met bosjes op hem af, en terwijl er ��n op hem af kwam, haalde hij uit met zijn zwaard. Zijn zwaard sneed dwars door het torso van de mistloper en er klonk het gekletter van botten terwijl het wezen in elkaar stortte.

Er kwam er nog ��n aan. Het wezen opende zijn mond en hij stak het in de borst, waarna het uit elkaar viel. Er kwam er ��n van opzij, en hij had hem nog maar net met zijn schild verbrijzeld toen er een andere aankwam.

Duncan draaide rond en sloeg links en rechts en verbrijzelde de wezens terwijl ze met hun klauwen naar hem uithaalden. Anvin vond hem, en de twee vochten rug tegen rug in de mist. Anvin zwaaide met zijn strijdvlegel, en de puntige ballen vlogen door de lucht en verbrijzelde mistlopers, die in hoopjes instortten.

Seavig rolde naast Duncan over de grond, terwijl hij al zwaaiend met zijn bijl mistlopers uit de lucht sloeg. De groep bleef bij elkaar en hielden elkaar in de gaten. Ze vochten als ��n.

Maar overal om hen heen klonk het geschreeuw van pijn. Teveel van hun mannen werden gedood door die dingen die uit het niets leken te komen, alsof ze ��n waren met de mist. Het was een oneindige stroom, alsof het meer hen uitspuwde. Duncan draaide om zijn as en schakelde er ��n uit, vlak voordat het wezen Seavig in zijn rug kon bijten � maar op dat moment voelde Duncan ineens scherpe klauwen in zijn rug. Hij reikte naar achteren, greep het wezen vast en gooide het over zijn hoofd. Toen ging hij erop staan en verbrijzelde zijn schedel. Maar op dat moment werd hij door een ander wezen besprongen, dat aan zijn arm begon te zuigen. Seavig stormde naar voren en verbrijzelde het wezen met zijn bijl � ondertussen dook Anvin naar voren en stak een ander door zijn open mond, vlak voor dat hij zich aan Duncans nek kon vergrijpen.

De lucht was gevuld met het geluid van kletterende botten. De mannen vochten dapper terug. Er kwam weer een windvlaag die de mist heel eventjes liet optrekken, en op dat moment zag Duncan honderden hoopjes botten, honderden dode mistlopers, bezaaid over de oevers. Maar in de verte zag hij tot zijn grote afschuw nog duizenden mistlopers uit de mist rijzen en met hun afschuwelijke hoge gehuil naar hen toe vliegen.

�Er zijn er teveel!� riep Anvin uit. �Naar het water!� riep Seavig. �Het meer in! Allemaal! Dit is onze laatste kans!�

Duncan was ontzet bij de gedachte.

�Het Meer van Furie?� riep Duncan terug. �Zit dat niet vol met wezens?�

�Ja!� riep Seavig. �Maar een mogelijke dood is beter dan een zekere!�

�NAAR HET WATER!� schreeuwde Duncan naar zijn mannen. Hun situatie was toch al hopeloos.

Er werd op hoorns geblazen, en als ��n renden hun mannen naar het meer. Duncan rende met hen mee en waadde het water in. Ze konden er niet snel genoeg in komen. Terwijl hij het meer in liep, merkte Duncan tot zijn verassing dat de rode wateren warm, plakkerig en dik waren, alsof hij door drijfzand liep. Hij waadde dieper het water in, tot aan zijn borst, en het borrelende, sissende water leek steeds heter te worden.

Mistlopers vlogen door de lucht naar hen toe, maar zodra ze bij het water kwamen, vlogen ze omhoog, alsof ze bang waren. Ze cirkelden hoog boven hun hoofden, in een enorme zwerm, als vleermuizen, huilend van frustratie. Duncan werd overspoeld door opluchting toen hij zich realiseerde dat Seavig gelijk had: ze waren inderdaad bang voor het water. Het had hen gered.

Eindelijk, toen ze beseften dat ze niet dichterbij konden komen, begonnen de mistlopers te huilen en als ��n vloog de zwerm er vandoor, waarna ze verdwenen in de mist.

Duncans mannen schreeuwden van overwinning, dolblij. Duncan kon voor het eerst weer een beetje ontspannen.

Maar op dat moment voelde Duncan hoe er zich iets slijmerigs rond zijn enkels wikkelde, als zeewier. Zijn hart ging hevig tekeer terwijl hij probeerde het van zich af te schoppen. Hij keek naar beneden, het dikke water in, maar kon niet zien wat het was. Het trok aan hem, ��n en al spieren, en met een plotselinge ruk voelde Duncan hoe hij naar beneden werd getrokken.

Ineens zag hij het water krioelen met duizenden wezens die leken op zeeslangen.

Geschreeuw rees op terwijl zijn mannen ��n voor ��n onder de oppervlakte van het troebele water werden gezogen, op weg naar een afschuwelijke, afschuwelijke dood.

Kyra�s onheilspellende voorgevoel werd steeds sterker terwijl ze over de drassige open plek reed, Dierdre en Leo aan haar zijde, op weg naar de taverne bij de kolkende rivier. Wind en regen sloegen in haar gezicht. Ze had een knoop in haar maag en ze voelde dat dit verkeerd was � maar ze was ook niet in staat om zich om te draaien. Rationeel wist Kyra dat ze haar vaders advies moest opvolgen, bij mensen uit de buurt moest blijven, koers moest houden en de zee in zicht moest houden tot Ur.

Maar fysiek was ze gewoon te hongerig, te uitgeput, en niet in staat om zich te verzetten tegen de impuls die haar dreef, richting warmte, onderdak en de geur van eten. Tenslotte had Dierdre wel een punt: als ze geen eten vonden liepen ze het risico dat ze dood zouden gaan van de honger, zeker omdat Ur nog een paar dagen reizen was.

Terwijl ze naderden, hoorden ze meer geschreeuw van dronken mannen, luider deze keer. Een paar varkens en zwerfkippen liepen rond de taverne, en er hing een scheef naambord, zwaaiend in de wind.

�Wat staat er?� vroeg Dierdre, en Kyra besefte dat haar vriendin niet kon lezen. Dat had geen verassing moeten zijn, aangezien de meeste mensen in Escalon dat niet konden. Zij had geluk gehad met de positie waarin ze was opgegroeid.

Kyra hield haar hand boven haar ogen om te kunnen zien in de tegen.

�De Herberg aan de Tanis,� antwoordde ze, en ze bedacht hoe onorigineel die naam was.

Deze plek, die vernoemd was naar de rivier waar hij aan lag, zag eruit alsof hij binnen een paar dagen tijd was gebouwd. Er klonk weer geschreeuw, en Kyra probeerde maar niet te denken aan het volk dat hen binnen zou opwachten.

�Je hebt geluk,� zei Dierdre.

�Hoezo dat?� vroeg Kyra verward.

�Alleen voorname mensen kunnen lezen,� zei ze. �Ik wou dat ik het kon.�

Kyra had medelijden met haar.

�Mijn broers kunnen het niet,� antwoordde Kyra. �Ik was de enige die erop stond om het te leren. Ik kan het jou wel leren, als je wil.�

Dierdre�s ogen lichtten op.

�Dat zou ik fijn vinden,� antwoordde ze.

Kyra reikte naar beneden en werd gerustgesteld door het rinkelende goud in haar zak, wetende dat het genoeg zou zijn om de provisie te kopen die ze nodig hadden. Ze zouden net lang genoeg blijven om hun bevroren handen te laten ontdooien, om voedsel te kopen voor het paard en Andor, en daarna zouden ze verder gaan. Hoe veel kon er nu gebeuren in een paar minuten?

Ze keek om zich heen en zag geen teken van Pandesiaanse paarden of boten, en ze voelde zich een beetje opgelucht. Mensen uit Escalon zouden waarschijnlijk niet zomaar aanvallen; ten slotte zaten ze allemaal in deze oorlog. Maar reizigers?

Ze gingen naar de zijkant van het gebouw, zoekend naar de voordeur, en Kyra zag dat hij op een kier stond, in de richting van de kolkende rivier, en vlakbij de houten brug die erover heen liep. In de rivier dobberden tientallen kleine bootjes, sommigen lang en smal, als kano�s, anderen breed en plat; naar het noorden zag ze de haven naar de zee leiden, en de vele grote schepen die de kleuren van alle verschillende landen voeren. Ze bedacht dat al deze zeelui hier waarschijnlijk stopten om dezelfde reden als zij: om hun voorraden aan te vullen en de warmte op te zoeken.

Ze stegen af. Kyra bond Andor vast aan de zijkant van het gebouw, terwijl Dierdre haar paard vastmaakte. Andor, lichtgeraakt, stampte met zijn hoeven en begon te grommen.

Kyra streelde zijn hoofd.

�Ik ben zo weer terug,� zei ze. �Ik ga alleen wat voedsel voor je halen.�

Andor stampte weer met zijn hoeven, alsof hij wist dat er slechte dingen waren binnen.

Leo jankte. Hij wilde ook mee, maar Kyra knielde naast hem en streelde zijn kop.

�Wacht bij Andor,� zei ze. Het begon harder te regenen, en ze voelde zich schuldig.

�Laten we gaan,� zei Dierdre.

Kyra ging staan en volgde Dierdre de krakende houten plank op die naar de deur leidde. Op dat moment sloeg hij ineens open, en ze moesten uit de weg gaan voor een man die naar buiten struikelde. De man haastte zich naar de reling, leunde voorover, en begon over te geven.

Kyra probeerde niet te kijken; ze draaide zich om naar de deur en haastte zich naar binnen, terwijl ze zich afvroeg of het een voorteken was.

Terwijl de deur openging, werd Kyra overspoeld door een golf van lawaai en de geur van muf bier, lichaamsgeur, zweet en voedsel. Ze ging bijna over haar nek. Ze keken om zich heen en zag een smalle bar, waarachter een lange, magere barman met een ingevallen gezicht stond, misschien een jaar of veertig. In de kamer zaten en stonden tientallen mannen, in buitenlandse kledij, mannen vanuit de hele wereld. Ze hoorde talen die ze niet herkende, en accenten die ze niet begreep. Ze waren allemaal dronken.

Terwijl ze de taverne binnengingen, draaiden alle mannen zich om, en het werd stil. Kyra voelde zich niet op haar gemak terwijl ze haar van top tot teen bekeken, en ze voelde zich opvallender dan ooit. Het gebeurde niet vaak, besefte Kyra, dat twee vrouwen in hun eentje een plek als deze bezochten. Sterker nog, terwijl ze het vuil en afval bekeek, bedacht ze dat er hier waarschijnlijk nog nooit een vrouw een voet binnen had gezet.

Kyra keek naar hun gezichten, en wat ze zag beviel haar niets. Het waren de gezichten van dronken mannen, wanhopige mannen, buitenlanders, de meesten met zware stoppels, anderen met dikke baarden, weinig van hen waren geschoren. Sommigen hadden kraalogen, veelal bloeddoorlopen, en de meesten waren bezoedeld door de alcohol. Hun haren waren lang, ongekamd en vettig, en ze keken hongerig uit hun ogen � en niet voor voedsel. Ze waren hongerig naar geweld. Naar vrouwen.

Het was precies het soort situatie dat Kyra had willen vermijden. Een deel van haar wilde zich omdraaien en weglopen, maar ze hadden proviand nodig en nu was het al te laat.

Kyra zette haar stoerste gezicht op en beende door de menigte, recht op de bar af. Ze hield haar ogen op de barman gericht en probeerde niet bang te lijken. Dierdre volgde haar op de voet.

�Die kippen achter de bar,� zei Kyra tegen de barman in een luide, firme stem, �ik neem er vier. Ik heb ook vier zakken paardenvoer, twee zakken water en ��n plak rauw vlees nodig,� voegde ze toe.

De barman keek haar verrast aan.

�En je hebt het geld om daarvoor te betalen?� vroeg hij in een accent dat ze nog niet eerder had gehoord.

Kyra, die haar ogen op hem gericht hield, reikte in haar zak en haalde een grote gouden munt tevoorschijn, waarvan ze wist dat het genoeg was om voor alles te betalen, en meer. Ze legde de munt neer op de bar.

De barman wierp haar een argwanende blik toe. Hij pakte de munt op en hield hem bij het kaarslicht om hem te bestuderen. Kyra voelde de blikken van de klanten in de taverne branden, en ze wist dat ze meer aandacht trok dan ze had gewild.

�Deze markeringen,� observeerde de barman. �Je komt uit Volis?�

Kyra knikte. Haar hart bonsde, ze was gespannen, meer op haar hoede dan ooit tevoren.

�En wat doen twee meisjes uit Volis helemaal bij de Tanis Rivier? Alleen?� klonk een harde stem.

Kyra draaide zich om en zag dat ze werd aangestaard door een grote man, langer dan de meeste anderen, met groene ogen en bruin haar. Ze spande haar spieren, niet wetend wat ze moest verwachten, en ze dacht na over wat ze tegen hem moest zeggen.

�Ik ben onderweg naar mijn oom,� zei ze vaag, en daar liet ze het bij.

Hij kneep zijn ogen samen.

�En waar is je oom?� vroeg hij. �Misschien ken ik hem.�

�Ur,� antwoordde ze kortaf.

Hij keek haar sceptisch aan.

�Ur is hier ver vandaan. Reizen jullie helemaal alleen door Escalon?�

Kyra twijfelde of ze moest antwoorden. Ze was deze man geen antwoorden verschuldigd, en ze wilde hier gewoon weg.

Ze draaide zich om en ging recht voor hem staan.

�En wie ben jij om antwoorden van mij te vragen?� antwoordde ze stellig.

Een aantal mannen in de taverne gromden, en de man liep rood aan.

�Een meisje in jouw situatie doet er goed aan om je meerderen wat meer respect te tonen,� zei hij op duistere toon.

�Ik toon respect aan degenen die mij respect tonen,� antwoordde ze. �En tot dusver heb ik daar nog niets van gemerkt bij jou. En wat betreft het verkeren in een kwetsbare positie,� voegde ze toe, �ik denk dat jij degene bent die zich in een kwetsbare positie verkeerd. Ik heb een uitstekend wapen aan mijn rug hangen, en ik zie dat jij slechts een mes aan je riem hebt. Onderschat me niet omdat ik een meisje bent. Ik kan je keel doorsnijden voordat je je zin hebt afgemaakt.�

Er klonk een geroezemoes, en de spanning steeg.

De man staarde haar aan, geschokt, en zette een hand op zijn heupen.

�Grote woorden voor een klein meisje,� zei hij. �Laat staan voor een meisje dat alleen reist.� Hij bekeek haar van top tot teen. �Je bent een dappere, nietwaar?� vroeg hij. �Jij bent vast geen gewoon meisje.� Hij wreef over zijn kin. �Nee, je ziet eruit als een belangrijk persoon. Zulke vachten worden alleen voor krijgsheren gereserveerd. Wat doen twee meisjes met de vachten van een krijgsheer?�

Hij staarde haar met duistere ogen aan, wachtend op een antwoord, en het werd stil in de taverne. Kyra besloot dat het tijd was om het hen te vertellen.

�Het zijn mijn vaders vachten,� zei ze trots. �Duncan. Krijgsheer van Volis.�

Voor het eerst liet de man schok en angst zien. Zijn uitdrukking verzachtte.

�Duncan, zeg je?� zei hij met een trillende stem. �Je vader?�

Iedereen in de ruimte was duidelijk verrast.

�En hij zou je alleen laten reizen?� voegde hij toe. �En niet in het gezelschap van honderd mannen?�

�Mijn vader gelooft in me,� antwoordde ze. �Hij heeft gezien wat ik kan. Hij heeft gezien hoe ik de kelen van vele mannen, zoals jij, al heb doorgesneden. Hij meent dat zij bang moeten zijn, niet ik,� antwoordde ze brutaal, wetende dat ze geen zwakheid kon laten zien als ze wilde overleven.

De man staarde haar geschokt aan. Dat was een antwoord dat hij duidelijk niet had verwacht.

Langzaam verscheen er een glimlach op zijn gezicht.

�Dan ben je echt je vaders dochter,� antwoordde hij. �Hij is een goede man. Ik heb hem ��n keer ontmoet. De moedigste krijger die ik ken.�

Hij draaide zich om naar de barman.

�Alles waar ze om hebben gevraagd,� zei hij, �verdubbel het! Op mijn rekening!�

Hij gooide nog een gouden munt op de bar terwijl de barman hem weg griste en snel aan de gang ging om de voorraden bij elkaar te sprokkelen.

Kyra keek opgelucht en verrast toe. Langzaam ontspande ze haar schouders, en ze verloste de greep op haar staf.

�Waarom zou je voor ons voedsel betalen?� vroeg Dierdre.

�Je vader heeft ooit mijn leven gered,� zei de man tegen Kyra. �Ik ben hem veel verschuldigd. Nu kun je hem vertellen dat we quitte staan. Daarbij heb ik geruchten gehoord dat je vader wat Pandesianen heeft gedood,� zei hij. �Men zegt dat er oorlog broeit in Escalon.�

Kyra keek hem met een bonzend hart aan en vroeg zich af hoeveel ze tegen hem kon zeggen.

Hij bekeek haar aandacht en knikte toen.

�Ik neem aan dat je reis daar mee te maken heeft,� zei hij. �En als ik je zo zie, vermoed ik dat je zelf ook al wat Pandesiaans bloed hebt vergoten.�

Kyra haalde haar schouders op.

�Er waren er misschien ��n of twee,� zei ze. �Maar ik heb niets uitgelokt.�

De man glimlachte breed en begon te lachen.

�Iedereen die Pandesianen dood is een vriend van mij,� zei hij hartelijk. �Maak je geen zorgen, meisjes, niemand zal jullie hier kwaad doen. Ik en mijn mannen in elk geval niet!�

Kyra werd overspoeld door opluchting � toen er ineens een duistere stem door de ruimte bulderde.

�Spreek voor jezelf!�

Kyra draaide zich om, evenals de rest van de mannen in de ruimte. Er verscheen een boom van een kerel, twee keer zo breed als de anderen, vergezeld door een aantal vrienden. Ze droegen allemaal mali�nkolder, bedekt door donkerbruine mantels met een insigne van een gele havik. Ze staarden Kyra en Dierdre dreigend aan.

De andere mannen gingen voor ze uit de weg terwijl ze door de taverne liepen, hun handen rustend op hun zwaarden en dolken. De vloerplanken kraakten. Kyra�s maag trok samen; ze voelde dat er problemen aan kwamen.

�Het scheelt me niks wie je vader is,� mompelde de man terwijl hij dichterbij kwam. �Mijn land ligt aan de andere kant van de zee, en ik geef niets om Pandesianen, of Escalons, of jullie politiek. Ik zie twee jonge meisjes die alleen reizen. En ik heb honger. Mijn mannen hebben honger.�

Hij kwam dichterbij, breed grijnzend. Hij miste een aantal tanden, hij stonk, en zijn gezicht was grotesk. Kyra�s hart ging hevig tekeer terwijl ze haar greep op haar staf verstevigde. Ze voelde een confrontatie aankomen en wenste dat ze meer ruimte had om te manoeuvreren.

�Wat wil je?� vroeg Dierdre. Er klonk angst in haar stem.

Kyra wenste stilletjes dat haar vriendin niets had gezegd; de angst in haar stem was evident, en dat, wist ze, zou hen alleen maar bemoedigen.

�Veel dingen,� antwoordde de man. Hij keek haar aan en likte aan zijn lippen. �Het goud in je zakken. Meer zelfs � het geld dat ik zal krijgen door jullie te verkopen. Zie je, waar ik vandaan kom zijn twee jonge meisjes flink wat waard.� Hij grijnsde breed. �Ik zal vele, vele malen rijker zijn dan toen ik vanochtend wakker werd.�

Hij kwam nog dichterbij, nu nog maar een meter bij Kyra vandaan, en Kyra zag de vriend van haar vader van haar naar de buitenlanders kijken, alsof hij niet zeker wist of hij zich ermee moest bemoeien.

�Probeer haar maar niet te beschermen,� zei de buitenlander tegen hem. �Tenzij je ook dood wil.�

Tot Kyra�s teleurstelling hief haar vaders vriend zijn handen en ging hij achteruit.

�Ik zei dat ik haar vader een gunst schuldig was,� zei hij. �Die heb ik vervuld. Ik zal haar geen kwaad doen. Maar wat anderen met haar doen, nou� dat zijn mijn zaken niet.�

Kyra verloor alle respect voor de man terwijl hij weer in de menigte verdween. Maar het bemoedigde haar ook. Ze stond er nu alleen voor, en dat was precies hoe ze het wilde. Ze hoefde niet van iemand afhankelijk te zijn. Terwijl de mannen dichterbij kwamen en zich voorbereidden om haar en Dierdre mee te nemen, zette Kyra zich schrap. Wat er ook zou gebeuren, deze mannen zouden haar niet levend meenemen.

Alec liep over de vlaktes van het noorden van Soli. Hij staarde met bloeddoorlopen ogen naar de opkomende zon, uitgeput, gevoelloos van de kou. De honger in zijn buik voelde hij allang niet meer. Hij en Marco hadden de hele nacht door het Witte Woud gelopen. Na hun confrontatie met de Wilvox waren geen van beide bereid om risico te lopen door te gaan slapen. Alecs benen waren moe, en terwijl hij naar de horizon keek, begonnen de wolken uiteen te gaan, en de zon brak door. Ze verlichtte de groene heuvels die hij zich uit zijn jeugd herinnerde � en hij was zo dankbaar dat ze eindelijk uit het bos waren. Niets was beter dan onder de open lucht te zijn. Hij verwonderde zich over het feit dat hij de lange reis had overleefd, zoveel lange dagen en nachten, helemaal vanaf De Vlammen.

Alec, die nog steeds last had van zijn wonden, reikte omhoog en voelde aan zijn stijve been en arm, waar de Wilvox hem gebeten hadden. De wonden waren nog vers. Hij liep langzamer dan eerst, en ook Marco werd vertraagd door zijn verwondingen, de uitputting en de honger. Alec kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst had gerust, wanneer hij voor het laatst had gegeten, en het voelde alsof hij in een droomtoestand terecht kwam.

Nu hij de open lucht zag, de opkomende zon, de heuvels die hij zo goed kende, wetende dat hij eindelijk niet ver meer van huis was, voelde Alec, overspoeld door uitputting en emoties, de tranen over zijn wangen lopen. Het duurde een aantal minuten voor hij besefte dat hij huilde. Snel veegde hij de tranen weg. Hij bedacht dat het kwam door zijn delirium van zijn wonden, zijn honger, en zijn vreugde bij het zien van zijn thuisland � een plek waarvan hij niet had gedacht dat hij er ooit nog terug zou keren. Het voelde alsof hij aan de kaken van de dood was ontsnapt en een tweede kans had gekregen.

�Waar is je dorp?� Marco�s stem deed hem opschrikken uit de diepe stilte.

Alec keek om en zag Marco vol verwondering het landschap bestuderen. Zijn ogen waren gevuld met uitputting en getekend door donkere kringen. Ze bereikten de top van een heuvel en pauzeerden even. De grazige heuvels waren gehuld in een laaghangende mist, glinsterend in de opkomende zon. Voor hen lagen drie identiek gevormde heuvels.

�Mijn dorp ligt voorbij de derde heuvel,� zei Alec. �Het is nu niet ver meer,� zuchtte hij opgelucht. �Nauwelijks een uur lopen.�

Marco�s ogen lichtten op van vreugde.

�En het zal een welkome aankomst zijn,� antwoordde Marco. �Ik betwijfel of mijn benen me nog verder kunnen dragen. Zal je familie voedsel voor ons hebben?�

Alec glimlachte, zwelgend in de gedachte.

�Voedsel en nog veel meer,� antwoordde hij. �Een warm vuur, schone kleren, alle wapens die je je maar kunt wensen, en � �

�En hooi?� vroeg Marco.

Alec glimlachte breed.

�Genoeg hooi om duizend jaar te slapen.�

Marco glimlachte terug.

�Meer heb ik niet nodig.�

De twee gingen met hernieuwde kracht de heuvel af, een huppel in hun pas. Alec kon al bijna de etensgeuren uit zijn moeders keuken ruiken, kon al bijna de goedkeurende blik in zijn vaders ogen zien. Hij had zijn leven voor zijn broer opgeofferd, en zou als een held terugkeren. Hij stelde zich de blik op zijn broers gezicht voor als hij de kamer binnenkwam, en hij kon zijn omhelzing al voelen. Hij zag de verwonderde blikken op de gezichten van zijn ouders. Misschien zouden ze hem nu eindelijk waarderen. Voorheen was hij de tweede zoon geweest, degene die ze altijd voor lief hadden genomen; maar nu zouden ze zich eindelijk realiseren hoeveel hij betekende.

Het laatste stuk van de wandeling vloog voorbij, en Alec voelde zijn pijn en uitputting al bijna niet meer. Voor hij het wist hadden ze de laatste heuvel beklommen, en doemde Soli voor hem op. Hij stopte. Zijn hart ging hevig tekeer bij de aanblik van zijn dorp. Onmiddellijk herkende hij de bekende contouren, de krakkemikkige stenen huisjes, en hij zocht naar de fel gekleurde daken, de spelende kinderen, de kippen en honden die elkaar achtervolgden, de koeien die door de straten werden geleid.

Maar toen hij beter keek, besefte hij dat er iets mis was. Hij voelde zijn maag samentrekken terwijl hij verward naar beneden keek. Voor hem lag niet het dorp zoals hij had verwacht het te zien � maar een complete verwoesting. Het was een afschuwelijk gezicht, een gezicht dat hij nauwelijks herkende. In plaats van de bekende huisjes zag hij uitgebrande gebouwen, tot aan de grond toe afgebrand; in plaats van bomen en paden was er niets dan as en puin, smeulend, rokend.

Zijn dorp was niet meer.

Hij hoorde geen vrolijk geschreeuw van spelende kinderen, maar het verre gehuil van oude vrouwen, die op de grond geknield zaten. Alec volgde hun blikken en zag met een steek in zijn hart dat de hopen aarde waar ze bij zaten allemaal verse graven waren. Het waren rijen en rijen, allemaal gemarkeerd met scheve kruizen � en hij voelde zichzelf zinken. Plotseling werd hij overspoeld door een afschuwelijk voorgevoel, en hij wist dat alles en iedereen die hij kende en liefhad, dood was.

�NEE!� gilde Alec.

Zonder na te denken, zonder zich zelfs maar bewust te zijn van wat hij deed, sprintte Alec de heuvel af, en hij viel bijna over zijn eigen benen heen. Het was alsof hij een nachtmerrie in struikelde.

�Alec!� riep Marco achter hem uit.

Alec struikelde en viel in het gras. Hij zat onder de modder, maar het kon hem niet schelen; hij krabbelde weer overeind en rende door. Hij kon de wereld om zich heen nauwelijks nog voelen. Hij hoorde alleen maar zijn eigen hart, dat hevig tekeer ging terwijl hij rende.

�Ashton!� riep hij uit terwijl hij hetgeen dat ooit zijn dorp was binnenrende.

Alec rende langs de huizen. Alles was compleet platgebrand, er waren niets dan smeulende vuren. Er was niets meer te herkennen. Hij kon niet bevatten wat er in vredesnaam was gebeurd. Wie kon dit gedaan hebben? En waarom?

Er was niets meer van Alecs eigen huis over. Het enige dat nog overeind stond was ��n stenen muur van zijn vaders smederij.

Alec volgde het gehuil en rende naar het einde van de stad. Eindelijk bereikte hij de rijen met verse graven, de lucht dik met de geur van aarde, rook en dood.

Hij rende naar de oude vrouwen toe. Ze knielden huilend en biddend bij de graven, aarde aan hun handen en in hun haar. Alec struikelde naar voren en liet met een bonzend hart zijn blik over de lichamen glijden, biddend dat het niet waar was.

Alstublieft, bad hij. Laat mijn familie hier niet zijn. Alstublieft. Ik zal alles doen.

Alec stopte abrupt en voelde zijn knie�n slap worden toen hij iets zag waarvan hij wilde dat hij het nooit had gezien: daar lagen de levenloze lichamen van zijn vader en moeder, te bleek, verstijfd in een blik van afgrijzen. Op dat moment voelde hij alles in zich sterven.

�MOEDER! VADER!�

Hij zakte naast hen op zijn knie�n in de verse aarde, huilend, niet in staat om te begrijpen wat er was gebeurd.

Ineens herinnerde Alec zich zijn broer. Hij ging rechtop zitten en zocht overal, maar hij zag hem niet. Hij kreeg een sprankje hoop: zou hij het overleefd hebben?

Wanhopig rende hij naar ��n van de vrouwen toe en greep haar bij haar arm.

�Waar is hij!?� vroeg hij. �Waar is mijn broer!?�

De vrouw keek hem aan en schudde zwijgend haar hoofd, te overweldigt met verdriet om te kunnen antwoorden.

Alec sprong op en begon te rennen.

�ASHTON!� riep hij.

Alec rende met een bonzend hart langs de rijen graven, wanhopig. Toen hoorde hij ineens iets.

�Alec!� riep een zwakke stem.

Alec werd overspoeld door opluchting toen hij de stem van zijn broer herkende, al dan niet een zwakkere versie ervan, en hij draaide zich om en rende naar de rand van de graven.

Daar lag zijn broer, gewond, bloedend, onbeweeglijk. Alecs hart zonk terwijl hij hem daar zo zag liggen. Er liep een straaltje bloed uit zijn mond.

Hij stormde naar voren, liet zich naast zijn broer op de grond vallen en greep zijn slappe, koude hand vast. Hij zag de gapende wond die over de maag van zijn broer liep, en hij wist onmiddellijk dat hij stervende was. Hij had zich nog nooit zo hulpeloos gevoeld. Hij zag zijn broer met glazige ogen opkijken, deels naar hem en deels naar de lucht. Het leven sijpelde uit hem weg.

�Broer,� fluisterde Ashton.

Ondanks zijn verwondingen wist hij een zwak glimlachje op zijn gezicht te toveren, en Alecs hart brak.

�Ik wist dat je zou komen,� zei Ashton glimlachend. �Ik wilde op je wachten� voor ik doodga.�

Alec pakte zijn broers hand vast en schudde zijn hoofd, niet bereid om het te accepteren.

�Je gaat niet dood,� zei Alec, en terwijl hij het zei wist hij dat zijn woorden leugens waren.

Ashton glimlachte terug.

�Ik heb nooit de kans gehad om je te bedanken,� zei Ashton. �Voor naar de� Vlammen gaan.�

Ashton probeerde te slikken, en Alec knipperde zijn tranen weg.

�Wie heeft dit gedaan?� wilde Alec weten. �Wie heeft je dit aangedaan?�

Ashton zweeg een lange tijd en probeerde te slikken.

�De Pandesianen�� antwoordde hij uiteindelijk. Zijn stem werd steeds zwakker. �Ze� kwamen� om wraak� te nemen��

Ineens voelde Alec hoe zijn broers hand hem met verassend veel kracht bij zijn arm vastpakte. Hij staarde hem aan met een krachtige, intense blik, de wanhopige blik van een stervende man.

�Wreek me,� fluisterde hij. �Wreek ons� allemaal. Onze ouders. Onze mensen. Dood� Pandesianen� Zweer het��

Alec werd overspoeld door een nieuwe doelbewustheid, een vastberadenheid zoals hij nog nooit had gevoeld. Hij pakte Ashtons hand stevig vast en keek hem aan met een gelijke felheid in zijn ogen.

�Ik zweer je,� antwoordde Alec. �Ik zweer je met alles dat ik ben. Ik zal elke Pandesiaan doden � of ik sterf terwijl ik het probeer.�

Ashton keek hem aan met een woeste blik die Alec nooit eerder had gezien. Toen veranderde zijn uitdrukking in tevredenheid.

Ashtons gezicht ontspande zicht, en hij liet zijn hoofd op de grond zakken. Hij staarde met lege ogen op naar de hemel, en Alec voelde hoe hij van binnen stierf; op dat moment wist hij dat zijn broer dood was.

�NEE!� gilde Alec.

Hij gooide zijn hoofd achterover en schreeuwde naar de hemel terwijl hij zich afvroeg waarom alles waar hij van hield hem was afgenomen � en wetende dat zijn leven van nu af aan geconsumeerd zou worden door ��n ding.

Wraak.

Kyra staarde naar de man die tegenover haar stond, de buitenlander met zijn lage voorhoofd, zijn brede lichaam en zijn zwarte ogen. Hij glimlachte naar haar, en zijn gevijlde tanden werden zichtbaar.

�Je hebt niemand om je te beschermen,� zei hij tegen haar. �Verzet je niet: dat maakt het alleen maar erger.�

Kyra dwong zichzelf om rustig adem te blijven halen, om zich te concentreren. Van binnen ging haar hart hevig tekeer en het vuur brandde in haar aderen terwijl ze zichzelf op de confrontatie van haar leven voorbereidde.

�Als er iemand bescherming nodig heeft,� antwoordde Kyra brutaal, �dan ben jij het. Ik geef je ��n kans om uit mijn weg te gaan, of je zult voelen waar de mensen uit Escalon van gemaakt zijn.�

De kerel staarde haar aan en knipperde geschokt met zijn ogen.

Een moment later begon hij te lachen, een ruw, afschuwelijk geluid, en zijn mannen vielen bij.

�Je hebt lef,� zei hij. �Dat is goed. Leuker om te breken. Misschien maak ik je wel tot mijn persoonlijke slaaf. Ja, de mannen op mijn schip kunnen wel een leuk speeltje gebruiken. Onze zeereizen kunnen zo verdomde lang zijn.�

Kyra voelde een rilling over haar rug lopen terwijl hij haar van top tot teen bekeek.

�Vertel eens,� zei hij. �Wij zijn met zijn tienen, jullie met zijn twee�n. Wat laat je denken dat je het overleeft?�

Er begon zich een idee te vormen in Kyra�s hoofd; het was riskant, maar ze had geen keus. Ze keerde de man langzaam de rug toe, vastberaden om hem te overrompelen en hem te laten zien dat ze niet bang was.

Hopend dat hij haar niet van achteren zou bespringen, draaide Kyra zich om naar de barman. Ze keek naar de zakken voedsel die op de bar lagen, en wierp Dierdre een veelbetekenende blik toe terwijl ze langzaam ��n van de zakken vastpakte.

�Zijn deze van ons?� vroeg ze nonchalant aan de barman.

Hij knikte terug. Hij zweette en zag er bang uit.

�Voldoet mijn betaling?� vroeg ze.

Hij knikte weer.

�Meisje,� blafte de buitenlander achter haar, �je staat op het punt om gevangen genomen te worden voor de rest van je leven, en het enige waar je je druk om maakt is je voedsel? Ben je gek?�

Kyra voelde een vuur in zich branden. Ze stond op het punt om te exploderen, maar ze dwong zichzelf te blijven staan en te wachten tot het juiste moment. Met haar rug nog steeds naar hem toe, sprak ze tegen hem:

�Ik ben geen meisje,� antwoordde ze. �Maar een vrouw. En degenen die in de veronderstelling zijn dat ze winnen omdat ze een man zijn, omdat ze groter zijn, omdat ze in de meerderheid zijn, lijken het belangrijkste element in de strijd te vergeten.�

Er volgde een lange stilte, tot hij uiteindelijk vroeg:

�En dat is?�

Kyra haalde diep adem en zette zich schrap.

�Verassing,� zei ze botweg.

Kyra draaide zich snel om, de zak nog in haar handen, en gooide hem met al haar macht door de ruimte. De zak ging open en het voer vloog door de lucht.

De mannen schreeuwden en grepen naar hun ogen, tijdelijk verblind door de stofstorm. Intussen volgde Dierdre Kyra�s voorbeeld en zwaaide de andere zak in een wijde boog om zich heen, waardoor de rest van de mannen werd verblind. Het gebeurde allemaal zo snel, dat de mannen geen tijd hadden om te reageren. Dit hadden ze duidelijk niet zien aankomen.

Zonder te aarzelen trok Kyra haar staf van haar rug, deed een stap naar voren, en met een luide schreeuw bracht ze hem met een neerwaartse beweging hard neer op het hoofd van de leider. De man zakte door zijn knie�n, en op dat moment gaf ze hem een trap tegen zijn borst, waardoor hij op zijn rug viel. Toen bracht ze haar staf recht naar beneden, en brak ze zijn neus.

In dezelfde beweging draaide Kyra haar staf opzij en naar achteren, en raakte ze een andere man tegen zijn kaak; toen stapte ze opzij en haalde recht naar achteren uit, waardoor ze de neus van een ander brak. Toen pakte ze haar staf met beide handen vast, tilde hem hoog boven haar hoofd, en bracht hem zijwaarts neer, recht in het gezicht van de twee mannen voor haar. Ze gingen beiden tegen de grond.

Terwijl de anderen nog steeds naar hun ogen klauwden in een poging het voer eruit te halen, stormde Kyra naar voren. Ze schopte er ��n tussen zijn benen, en sloeg hem toen met haar staf in zijn gezicht. Toen pakte ze haar staf met beide handen vast, hief hem hoog en sloeg hem als een mes in de borst van een andere man. Hij struikelde naar achteren en viel in een tafel.

Kyra bewoog zich als een bliksemschicht door de groep heen, zo snel dat de overdonderde mannen geen tijd hadden om te reageren. Alle sparring lessen met de mannen van haar vader kwamen terug. Ze herinnerde zich talloze nachten waarop ze alleen had getraind, lang nadat de andere mannen waren vertrokken. Ze was zo in harmonie met haar wapen, het was alsof zij en haar staf ��n waren. Haar instinct nam het over, en binnen enkele momenten lagen haar aanvallers kronkelend en kreunend op de grond, onder het bloed.

Er stonden nog twee mannen overeind, en zij, die het graan eindelijk uit hun ogen hadden weten te krijgen, staarden Kyra aan met een dodelijke blik in hun ogen. E�n van hen trok een dolk.

�Laten we eens zien wat die stok van jou kan tegen een mes,� gromde hij, en hij viel aan.

Kyra zette zich schrap voor de aantal toen er ineens een kabaal klonk en ze hem tot haar verassing voor haar voeten op de grond zag vallen. Ze keek op en zag Dierdre achter hem staan. Ze had een gebroken stoel in haar trillende handen en staarde geschok naar beneden.

Kyra zag beweging vanuit haar ooghoeken en zag de laatste aanvaller op Dierdre afstormen. Hij moest zich gerealiseerd hebben dat zij haar zwakke punt was, en Kyra zag dat hij op het punt stond om Dierdre te tackelen en haar tegen de grond te drukken. Dat kon ze niet toestaan. Als Dierdre gegijzeld werd, wist Kyra, dan zou het het oneindig veel lastiger maken om deze mannen te verslaan.

Kyra, die wist dat ze geen tijd meer had, hief haar staf, zette een stap naar voren, en wierp hem.

Haar staf vloog als een speer door de lucht, en Kyra keek tevreden toe hoe hij de rennende man tegen zijn slaap raakte, precies op het drukpunt. Zijn benen gleden onder hem vandaan en hij zakte op de grond in elkaar, vlak voor hij Dierdre zou bereiken.

Dierdre keek dankbaar naar de grond en pakte Kyra�s staf op, die ze naar haar terug gooide.

Kyra ving hem op en keek rond in de stille ruimte. Alle mannen lagen onbeweeglijk op de grond. Ze kon nauwelijks geloven wat ze zojuist had gedaan. De rest van de mensen in de taverne staarden haar met open mond aan. Zij was blijkbaar niet de enige die verbaasd was. Haar vaders vriend slikte. Hij zag er bang uit.

�Ik zou je hebben geholpen,� zei hij zwakjes. Hij klonk angstig.

Kyra negeerde de lafaard. Ze draaide zich langzaam om, stapte over de lichamen heen en liep nonchalant terug naar de bar, waar de barman nog steeds onbeweeglijk stond. Ze greep haar kippen en vlees van de bar, terwijl Dierdre hun zakken water pakte. Deze keer zou Kyra niet vertrekken zonder voedsel.

�Het ziet er naar uit dat ik meer graan nodig heb,� zei ze tegen de barman.

De barman reikte langzaam naar beneden en overhandigde haar nieuwe zakken met graan.

De twee meisjes liepen terug de taverne door, de deur uit. Geen van de andere mannen durfde hen nu nog te benaderen.

Terwijl ze weer naar buiten liepen, de ijskoude regen in, voelde Kyra de kou niet meer. Ze was warm van binnen, warm door de zekerheid dat ze zichzelf kon verdedigen, dat ze niet langer haar vaders kleine meisje was.

Die mannen hadden haar onderschat, net als alle andere mannen in haar leven � maar bovenal, besefte ze, had ze zichzelf onderschat. Nooit meer. Ze werd overspoeld door zelfverzekerdheid. Ze kwam tot zichzelf. Ze wist niet wat haar te wachten stond, maar ze wist wel dat ze nooit meer aan iemand zou toegeven. Ze was net zo sterk als deze mannen.

Sterker nog.

�BLOED ALEN!� schreeuwde Seavig.

Duncan hief zijn zwaard en hakte in op de dikke, rode alen die zich langs zijn been omhoog werkten. Het Meer van Furie leek tot leven te komen. Hij voelde hoe ze in zijn vlees knepen terwijl zijn mannen het uitschreeuwden en spartelend in het water vielen; maar terwijl hij uithaalde, was hij niet in staat om voldoende momentum te krijgen om door het dikke water heen te slaan en schade aan te richten.

Terwijl hij voelde hoe hij naar beneden werd gesleurd, reikte Duncan in zijn riem, greep zijn dolk, en stak recht naar beneden. Er klonk een krijsend geluid, gevolgd door bellen die naar de oppervlakte dreven, en de aal die zich om hem heen had gewikkeld werd slap.

�DOLKEN!� schreeuwde Duncan naar zijn mannen.

Nu de mistlopers weg waren begon de mist eindelijk op te trekken, en Duncan kon zien dat zijn mannen zijn bevel opvolgden en met hun dolken op de alen inhakten. Gesis en gekrijs rees op uit het water terwijl de alen ��n voor ��n werden gedood en de mannen zichzelf begonnen te bevrijden.

�NAAR DE KANT!� schreeuwde Duncan.

De mannen waadden zo snel als de konden naar de kant toe. Duncan zag tot zijn afschuw t dat veel van zijn mannen, niet in staat om de alen snel genoeg neer te steken, naar beneden werden gezogen, onder de oppervlakte van het troebele water � dood voordat iemand bij hen kon komen.

Duncan hoorde een schreeuw en toen hij omkeek zag hij dat Anvin naar beneden werd gesleurd. Hij ging terug en waadde door de met alen gevulde wateren naar zijn vriend toe.

�Pak mijn hand!� riep Duncan. Met zijn ene hand hakte hij erop los, en de andere strekte hij uit naar Anvin. Hij wist dat hij zijn leven riskeerde, maar hij kon zijn vriend simpelweg niet achterlaten.

Uiteindelijk wist hij Anvins hand vast te pakken, en hij trok met al zijn kracht, in een poging hem uit het nest alen te bevrijden. Hij boekte vooruitgang toen er plotseling een aantal alen uit het water sprongen, en ze zich om Duncans onderarm wikkelden; in plaats van dat hij zijn vriend hielp, werd hij nu zelf onder water getrokken.

Er volgde gespetter, en toen Duncan zich omdraaide zag hij Arthfael en Seavig en nog een aantal van hun mannen terug rennen om hen te helpen. Ze zwaaiden met dolken en zwaarden naar de alen, en misten Duncans en Anvins armen maar net. De alen sisten, en spoedig voelde Duncan hoe hij weer bevrijd werd.

Ze draaiden zich om en waadden zo snel als ze konden terug naar de kant, en deze keer lukte het Duncan. Snakkend naar adem krabbelde hij op de kant. Alles deed hem pijn. Hij liet zichzelf uitgeput op zijn knie�n vallen en kuste het zand. De mist was weg, de alen sisten in het water, op een veilige afstand, en Duncan was nog nooit zo dankbaar geweest om weer op het droge te zijn.

Eindelijk lag de ene nachtmerrie na de andere achter hen.

Duncan hief zijn bijl en hakte in op de kleine rode boom voor hem, zoals hij al uren had gedaan. Hij zweette en zijn handen waren ruw en eeltig. De lucht was gevuld met het geluid van hakkende mannen de kleine bomen die op de open plek neergingen. Met ��n laatste hak viel ook zijn boom.

Duncan leunde hijgend op het handvat van zijn bijl en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij bekeek zijn mannen. Ze waren allemaal hard aan het werk, sommigen bezig met het omhakken van bomen, anderen met het verslepen. Anderen bonden de boomstammen met dikke touwen bij elkaar om vlotten te cre�ren.

Duncan greep het ene uiteinde van zijn boom terwijl Anvin het andere vastpakte. Het was een boomstam van zo�n vijf meter lang, en ze tilden de verrassend zware stam op hun schouders. Ze liepen over de modderige oevers van de Thusius en lieten de boomstam op een stapel aan de rand van de rivier vallen.

Besproeid door de nevel van de kolkende stroming van de rivier ging Duncan staan om zijn werk te bekijken. Die boomstam was het laatste onderdeel dat hij nodig had voor het voltooien van zijn impromptu vlot. Langs de oevers van de Thusius waren zijn mannen bezig met hetzelfde werk. Er werden tientallen vlotten gemaakt. Er zou straks een groot leger over de rivier gaan.

Duncan bestudeerde de kolkende stroming van de Thusius, en hij vroeg zich af of zijn vlot het zou houden. Maar hij wist dat dit de enige manier was om al zijn mannen ongezien naar Kos te krijgen. Hij draaide zich om en zag dat de laatste vlotten werden vastgebonden, en hij wist dat het tijd was.

Seavig kwam naast hem staan, geflankeerd door een aantal mannen, en zette zijn handen op zijn heupen.

�Zullen ze het houden?� vroeg Duncan terwijl hij de vlotten bekeek.

Seavig knikte.

�Ik heb meer tijd op zee doorgebracht dan op het land,� antwoordde hij. �Maak je geen zorgen. Als mijn mensen ergens verstand van hebben, dan is het water. Die vlotten mogen er misschien slordig uitzien, maar ze zijn stevig genoeg. Dat is Esephaans touw, sterker dan alle touwen uit Volis. En die boomstammen zien er misschien klein uit, maar vergis je niet: de Rode Den van de Thusius is het hardste hout ter wereld. Het buigt, maar het breekt niet.�

Duncan keek naar zijn eigen mannen. Ze waren door de strijd geharde vechters, maar slechts weinigen van hen waren zeelui. De vlotten waren glibberig, met slechts weinig houvast, en de mannen droegen wapenrustingen, waardoor ze sneller zouden zinken. Seavig was het gewend om mannen op zee te leiden, maar in Duncans ogen waren de omstandigheden verre van ideaal.

�Hoe ver is het naar Kos?� vroeg Duncan.

Seavig knikte naar de horizon.

�Zie je die bergen?�

Duncan keek uit en aan de horizon zag hij de puntige, witte bergtoppen onmogelijk hoog uitsteken. Ze verdwenen in de wolken, hoger dan een berg zou moeten reiken. Het zag eruit alsof ze dagen ver weg waren.

�Als de stroming meezit,� antwoordde Seavig, �bereiken we de voet van de berg in een dag. Tenminste, als we het overleven.�

Seavig wierp hem een bezorgde blik toe.

�Adviseer je mannen om in het midden van de vlotten te blijven; de Thusius zit vol met wezens die de alen die we hebben achtergelaten in het niet laten vallen. Maar zorg vooral dat ze de wervelingen vermijden.�

�De wervelingen?� vroeg Duncan. Het beviel hem maar niets.

�Er zitten veel draaikolken in deze rivier,� zei Seavig. �Zolang we dicht bij elkaar blijven komt het wel goed.�

Duncan fronste; hij was een man van het land, en dit beviel hem maar niets.

�Is er geen veiligere weg naar Kos?� vroeg hij weer.

Seavig schudde zijn hoofd.

�Er is ook geen directere weg,� antwoordde hij. �We kunnen over de vlaktes gaan als je wilt, maar die worden bewaakt door een Pandesiaans garnizoen. Dat zou nu vechten betekenen. Als je Kos in vrede wil bereiken, is de Thusius de enige weg.�

Duncan had snelheid en verassing nog steeds aan zijn kant, en hij kon niet riskeren dat Pandesia geattendeerd zou worden op zijn opstand; het was een risico dat hij simpelweg niet kon nemen.

�De rivier dan,� besloot Duncan.

Duncan moest nog ��n ding doen voor ze zouden vertrekken. Hij draaide zich om en liep naar zijn strijdpaard, dat een goede vriend van hem was geweest voor zolang hij zich kon herinneren. Het deed hem pijn hem achter te moeten laten � maar ze konden hun paarden niet meenemen op de vlotten.

�Goede vriend,� zei Duncan terwijl hij hem door zijn manen streelde, �leidt de andere paarden. Zij zijn nu jouw leger. Leidt ze naar het zuiden. Naar Kos. Naar de voet van de berg. Wacht daar op ons, op de weg naar Andros. Ik verwacht je daar � en ik weet dat je op me zal wachten.�

Duncan sprak tegen zijn paard zoals hij tegen ��n van zijn mannen zou praten, en met een vriendelijke duwtje steigerde het paard. Daarna draaide het dier zich om en galoppeerde het met opgeheven hoofd weg, een leider in zijn eigen recht. Alle andere paarden � honderden � volgden hem. Het was een wilde vlucht. Ze stormden in ��n massale kudde naar het zuiden en lieten de aarde beven. Ze wierpen een grote stofwolk op. Duncan keek hen na met een gemengd gevoel van verdriet en trots. Zijn paard begreep hem beter dan wie dan ook.

�Luisterden mijn mannen maar zo goed naar me,� zei Seavig weemoedig terwijl hij naast hem kwam staan.

�Laten we hopen dat hij nog een baas heeft als hij aankomt,� antwoordde Duncan.

Duncan knikte en Anvin blies op de hoorn terwijl Seavig mannen op die van hen bliezen. Hun leger kwam tot leven, en alle mannen begonnen hun vlotten het water op te duwen. Duncan duwde zijn eigen vlot het water op; het was zwaarder dan hij had gedacht. Toen zijn vlot eenmaal op het water lag, zag hij tot zijn opluchting dan Seavig gelijk had gehad: de Rode Den bleef in het water drijven, en de touwen hielden.

Duncan en de anderen klommen op de vlotten. Hij pakte de lange stok die hij had geslepen, stak hem in de droge grond en duwde zich af vanaf de kant, richting het midden van de rivier.

De Thusius, die misschien vijftig meter breed was, had kristalhelder water, en hij kon recht naar de bodem kijken. De rivier was hier misschien zes meter diep, en de bodem glinsterde. Er lagen stenen in allerlei verschillende vormen en kleuren. Het was een mooi gezicht. Al spoedig kreeg de stroming vat op hen, en ze begonnen in beweging te komen. De honderden vlotten droegen de duizenden mannen over de rivier. Ze waren een drijvend leger.

De vaart kwam er al snel in. Duncan was tevreden; alle vlotten hielden het, en ze gingen sneller dan ze op het land zouden kunnen gaan � en bovendien hoefden ze geen paarden te belasten. Hij liet zijn blik over de horizon glijden en spotte zijn paard in de verte. Het galoppeerde vooraan in het leger van paarden, en hij voelde een golf van trots.

Duncan, die met een aantal van zijn mannen op het vlot stond, voelde de rivier onder zich door glijden, de wind in zijn haar, en de spray van het water. Hij gebruikte de stok om het vlot te sturen, en ze bereikten een comfortabele snelheid op de brede, gladde rivier.

Terwijl de rivier hen meevoerde, kon hij zich eindelijk een beetje ontspannen. Hij keek uit en bestudeerde het constant veranderende landschap. Ze voeren langs paarse bossen en bleekwitte vlaktes; langs kuddes exotische beesten, die eruit zagen als gazelles maar met koppen aan weerszijden van hun lichamen. Ze voeren langs rotsachtige vlaktes in vreemde vormen, die eruit zagen alsof ze door een eeuwenoude beschaving waren neergekwakt. Dit was een onbewoond deel van Escalon, dat meer door de natuur dan door de mens werd gedomineerd.

Duncan keek op en bestudeerde de bergen van Kos. Hun witte toppen werden langzaam groter naarmate ze dichterbij kwamen. Het zou niet lang meer duren voor ze er waren. Als hij de krijgers die in de bergen woonden kon overtuigen, dan zou het een keerpunt zijn. Hun steun was wat hij nodig had om de hoofdstad te kunnen aanvallen. Hij wist dat zijn kansen minimaal waren, maar dat was in zijn ogen wat het betekende om een krijger te zijn: om de strijd aan te gaan, wat de kansen ook waren.

Zijn hart begon sneller te kloppen bij de gedachte aan het bevrijden van Escalon, aan het voeren van de oorlog die ze al jaren geleden hadden moeten beginnen. Of ze nu zouden winnen of verliezen, hij voer nu in elk geval op zijn lotsbestemming af.

�Hoe lang is het geleden sinds je in Kos bent geweest?� riep Seavig naar hem. Hij stuurde zijn vlot naast dat van Duncan.

Duncan ging even door zijn knie�n terwijl zijn vlot ineens een halve meter omlaag ging en hevig heen en weer schommelde. Het water werd ruwer, en Duncan probeerde zich op de stroming te concentreren. Hij verwonderde zich over hoe goed voorbereid Seavig en zijn mannen waren � ze stonden goed gebalanceerd op hun vlotten, alsof ze op het droge stonden.

�Vele jaren,� riep Duncan uiteindelijk terug. �Ik was nog een jonge man. Maar ik zal die tijd nooit vergeten. Ik herinner me� de klim� de hoogte� de mensen � een hard volk. Dappere krijgers, onbevreesd � maar hard. Ze waren teruggetrokken. Ze waren met ons, maar nooit echt helemaal.�

Seavig knikte.

�Er is niets veranderd,� antwoordde hij. �Ze zijn nu meer teruggetrokken dan ooit. Het zijn altijd al separatisten geweest � en nu, na het verraad van Tarnis, zijn ze als een natie op zichzelf.�

�Misschien komt het door de berglucht,� grapte Anvin, wiens vlot naast hen kwam varen. �Misschien kijken ze op ons neer.�

�Nee,� antwoordde Seavig. �Ze interesseren zich simpelweg niet echt in anderen.�

Duncan keek op en bestudeerde de witte bergtoppen, die bij elke bocht in de rivier dichterbij kwamen.

�Ze verbergen zich daarboven,� zei Seavig, �voor de Pandesiaanse vestingen beneden. Als ze naar beneden zouden komen, zouden ze aangevallen worden. En de Pandesianen durven niet zo hoog te klimmen � ze weten dat dat zinloos zou zijn. Dus de mannen van Kos beschouwen zichzelf als een vrij volk � maar dat zijn ze niet. Ze zitten in de val.�

Duncan was daar niet zo zeker van.

�De mannen uit Kos die ik heb ontmoet waren nergens bang voor,� antwoordde Duncan. �Zeker niet voor Pandesianen. Ik betwijfel dat ze bang zijn om naar beneden te komen.�

�Waarom zijn ze dan sinds de invasie niet meer afgedaald?� vroeg Seavig.

Het was een mysterie waar Duncan zich zelf ook al vaak over had verwonderd.

�Misschien hebben ze het gevoel dat de oude koning hun respect niet verdiend,� giste Anvin. �Misschien vinden ze dat we het niet waard zijn om voor naar beneden te komen, na de overgave van Escalon. De bergen zijn hun thuis � als ze naar beneden zouden komen zouden ze onze strijd moeten vechten.�

�Als ze naar beneden zouden komen zouden ze ook voor hun land moeten vechten,� zei Seavig.

Duncan haalde zijn schouders op.

�Ik weet het niet,� zei hij. �Maar we zullen erachter komen.�

�En als ze zich niet bij ons willen aansluiten?� vroeg Seavig. �Wat dan? Het beklimmen van die bergen is geen klein risico.�

Duncan keek op en bestudeerde de steile klim, en hij vroeg zich hetzelfde af. Hij zou zijn mannen een gevaarlijk pad op leiden � wat als het allemaal voor niets zou zijn?

�Ze zullen afdalen,� zei Duncan uiteindelijk. �Ze zullen zich bij ons aansluiten. Want de mannen uit Kos die ik ken zouden geen uitnodiging naar vrijheid weigeren.�

�Wiens vrijheid?� vroeg Seavig. �Die van hun of die van ons?�

Duncan dacht na over zijn woorden, en ze vielen weer terug in een stilte. De stroming ging steeds sneller. Het was een goede vraag. Het beklimmen van die bergen zou inderdaad een risico zijn � en hij bad maar dat het niet voor niets zou zijn.

Ineens hoorde Duncan een onbekend geluid, en hij keek naar Seavig. Tot zijn verassing zag hij dat zijn vriend naar het water staarde, voor het eerst met angst in zijn ogen.

�De draaikolken!� schreeuwde Seavig.

De mannen bliezen allemaal tegelijk op hun hoorns, en Seavig duwde met zijn stok in een wanhopige poging om zijn vlot naar de andere kant van de rivier te krijgen. Duncan en zijn mannen volgden zijn voorbeeld. Duncan wierp een blik op het midden van de rivier en was geschokt door wat hij zag. Daar bevonden zich een aantal kleine draaikolken. Ze maakten een enorm lawaai en zogen alles wat er in hun pad kwam naar binnen. Er was slechts een smal stuk om erlangs te navigeren, waardoor hun grote leger werd gedwongen om ��n voor ��n langs de rand van de rivier te varen.

Duncan wierp een blik over zijn schouder, en zijn hart viel toen hij zag dat ��n van de vlotten niet snel genoeg naar de kant kon komen. Hij keek vol afschuw toe hoe het vlot de draaikolk werd ingezogen. Zijn mannen schreeuwden het uit terwijl ze naar de bodem van de rivier werden gezogen.

Ondanks het feit dat hij een goede vijftig meter bij hen vandaan was, wilde Duncan reflexief het water in duiken, maar Seavig stak zijn stok uit en hield hem tegen zijn borst aan, terwijl Duncans mannen hem bij zijn schouders grepen.

�Als je er in springt, ben je er geweest,� zei Seavig. �Hoe meer er volgen, hoe meer er zullen sterven. Zonder jou zullen er nog veel meer sterven. Is dat wat je wil?�

Duncan voelde zich verscheurd. Hij had het gevoel alsof hij met zijn mannen ten onder ging. Diep van binnen wist hij dat Seavig gelijk had. Hij had geen keus. Hij moest op zijn tanden bijten en toekijken hoe zijn mannen onder de oppervlakte verdwenen.

Duncan draaide zich met tegenzin om en keek voor zich uit, terwijl ze de draaikolken voorbij voeren en de stroming weer normaal werd. Hij vervloekte de rivier. Niets deed hem meer pijn dan zijn mannen zien sterven � en er niets aan kunnen doen. Het was de prijs die hij betaalde voor het zijn van een leider, wist hij. Hij was niet langer slechts ��n van de mannen; hij was verantwoordelijk voor hen.

�Het spijt me, mijn vriend,� zei Seavig met een zware stem. �Het is de prijs van de Thusius. Het land zal ongetwijfeld zijn eigen gevaren hebben.�

Duncan zag de angst in de ogen van de soldaten die bij hem op het vlot stonden, inclusief zijn twee zoons, en hij moest aan Kyra denken. Hij vroeg zich af waar ze nu was. Zou ze het Witte Woud al bereikt hebben? Zou ze al bij de zee zijn?

Was ze veilig?

Zijn maag trok samen bij de gedachte aan haar. Ze was daar praktisch helemaal alleen. Hij herinnerde zich natuurlijk haar krachten, haar ongelooflijke vaardigheden in de strijd; maar toch, ze was nog maar een meisje, nauwelijks een vrouw, en Escalon was een meedogenloze plek. Het was een missie die ze moest ondernemen, voor haar eigen bestwil, maar toch had Duncan zijn twijfels. Was het een fout geweest om haar alleen op reis te sturen? Wat als ze het niet zou overleven? Hij zou niet met zichzelf kunnen leven.

Hij vroeg zich ook af wie ze zou worden tijdens haar training. Wie zou ze zijn als ze bij hem terug kwam? Hij bewonderde haar krachten � maar hij was er ook bang voor.

Duncan keek uit en bekeek het veranderende landschap. Het klimaat leek koeler te worden naarmate ze dichter bij de immense bergen kwamen. De grazige oevers van de rivier maakten plaats voor moerassen, en de rivier werd afgebakend door riet en drasland. Duncan zag exotische, felgekleurde dieren hun hoofd optillen en naar de lucht happen voor ze weer verdwenen.

De uren gleden voorbij. Het werd kouder, en de stroming werd sterker, en Duncans handen en voeten werden gevoelloos. De bergen kwamen steeds dichterbij, en hij had het gevoel dat ze nog maar op een armlengte afstand lagen, hoewel hij wist dat ze nog uren te gaan hadden. Duncan zocht naar zijn paarden, maar hij zag ze niet.

Duncan wist niet hoeveel tijd er voorbij was gegaan toen hij ineens Seavig zag gebaren. Terwijl ze een bocht omgingen, zag hij ineens iets in het water. Er was iets aan het schuimen in het water, hoewel de rivier hier kalm was. Het leek wel alsof er een school vissen onder de oppervlakte zwom.

Duncan keek verward naar het water, en toen ze dichterbij kwamen, dacht hij dat hij iets uit het water zag opspringen. Hij keek naar Seavig, en voor het eerst sinds ze deze reis waren begonnen, zag hij echte angst in de ogen van zijn vriend.

�Rivier haaien!� schreeuwde Seavig. �Ga liggen!�

Zijn mannen lieten zich op hun buik op de vlotten vallen. Voor Duncan en zijn mannen konden gaan liggen, zag hij ineens tot zijn grote afschuw waar Seavig het over had: daar, voor hen, zwom een school enorme haaien. Ze waren tien meter lang en sprongen met een hoge boog de rivier uit, om vervolgens weer in het water terug te duiken. Er waren er tientallen. Ze zwommen duidelijk tegen de stroming in � recht op hen af.

Duncan keek verbijsterd toe. Hij zag hun enorme kaken, gevuld met rijen vlijmscherpe tanden. Hun felrode ogen waren gevuld met woede terwijl ze door de lucht zeilden. Alles in hem zei dat hij moest gaan liggen � maar het was al te laat. Het gebeurde allemaal te snel, en hij had geen tijd meer om te reageren. Hij staarde een haai recht in het gezicht, en het beest kwam op hem af, zijn kaken wijd open. Duncan wist dat hij hier, op deze rivier, eindelijk een vijand had getroffen die hij niet kon verslaan. Zijn einde was gekomen.

Kyra zat in de grot voor het knapperende vuur. Ze leunde tegen de warme rotswand en haalde diep adem, eindelijk ontspannen. Eindelijk zaten ze droog en warm, beschermd tegen de wind en de regen. Haar buik was vol, en ze kon haar handen en voeten weer voelen. Haar pijnlijke spieren kwamen eindelijk een beetje tot rust. De grot was gevuld met de geur van geroosterde kippen, en het vuur verspreidde meer warmte in deze kleine ruimte dan ze had verwacht. Voor het eerst hoefde ze even niet meer op haar hoede te zijn.

Naast haar zat Dierdre, eveneens content en verzadigd, terwijl Leo, wiens kop in haar schoot lag, al lag te snurken. Bij de ingang van de grot stonden Andor en Dierdre�s merrie, beiden vastgebonden en rustig kauwend op hun graan. Het was eindelijk gestopt met regenen. Kyra had geprobeerd om Andor naar binnen te leiden, maar hij had er geen interesse in gehad.

Kyra kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst had geslapen. Ze deed haar ogen even dicht, uitgeput, en reflecteerde. Nadat ze de taverne hadden verlaten waren ze de Tanis rivier overgestoken en waren ze het Witte Woud binnen gegaan, een bos dat gevuld was met schitterende witte bomen. Er hing een vredige energie. Het Woud van het Westen, had Dierdre het genoemd. Kyra was zo opgelucht om eindelijk uit het donkere Doornwoud te zijn, en dat ze de oceaan in de verte hadden gehoord. De oceaan zou vanaf nu haar gids naar Ur zijn.

Ze hadden hun weg door het Witte Woud vervolgd tot Leo deze grot had gevonden, en Kyra had God er voor bedankt. Ze wist niet hoe veel langer ze nog door hadden kunnen gaan zonder een kans om te rusten, warm te worden en te weten. Ze was van plan geweest om hier slechts een paar minuten te blijven, maar toen ze eenmaal gesetteld waren op de zachte grond, en het vuur aan hun voeten knapperde, waren ze gaan liggen. Kyra realiseerde zich dat het beter was om hier de nacht door te brengen: het had geen zin om vannacht verder te rijden, niet nu iedereen zo uitgeput was.

Kyra sloot haar ogen en liet zichzelf meevoeren op haar gedachten. Ze dacht aan haar vader en vroeg zich af waar hij nu was. Was hij al in het Zuiden? Had hij Esephus al bereikt? Was hij nu verwikkeld in de strijd? Dacht hij aan haar? Gaf hij om haar? En bovenal: zou hij trots op haar zijn?

En hoe zou het met Aidan zijn? Was hij nu helemaal alleen in Volis?

Kyra�s oogleden werden steeds zwaarder, en ze voelde zichzelf steeds wegdommelen. Ineens werd ze opgeschrikt door een geluid. Ze deed haar ogen open en zag tot haar schrik dat de zon al op was. Ze kon niet geloven dat ze zo lang had geslapen.

Leo stond naast haar, grommend. De haren op zijn rug stonden recht overeind, en hij staarde naar de ingang van de grond.

Kyra ging onmiddellijk rechtop zitten. Haar hart begon te bonzen.

�Leo, wat is er, jongen?� vroeg ze.

Maar hij negeerde haar. Hij begon naar de ingang te sluipen, en zijn gegrom werd heviger. Kyra greep naar haar staf en luisterde. Maar ze hoorde niets.

Kyra vroeg zich af hoe lang ze had geslapen en wat er daarbuiten op de loer zou kunnen liggen. Ze ging staan en duwde zachtjes met haar staf tegen Dierdre aan, tot Dierdre wakker werd en ook rechtop ging zitten. Ze keken beide toe hoe Leo naar de ingang sloop.

�LEO!� riep Kyra.

Ineens klonk er een afschuwelijk gegrom, gevolgd door het gestamp van hoeven en een enorme stofwolk die zich langs de grot bewoog. Kyra en Dierdre stormden naar de ingang van de grot. Kyra vroeg zich af wat er in vredesnaam zo�n stofwolk kon veroorzaken.

Ook Andor gromde, en Kyra keek uit en zag een aantal herten langs de grot rennen. Ze besefte meteen dat ze ergens voor op de vlucht waren. Iets groters.

Kyra keek naar rechts en zag, op ongeveer honderd meter afstand, een groep beesten haar kant op denderen. Even dacht ze dat ze het zich inbeeldde, maar de naderende stofwolk en het donderende geluid vertelden haar dat het geen illusie was. De beesten waren elk net zo groot als een kleine neushoorn. Ze hadden een zwarte huid met gele strepen en twee smalle hoorns op de punt van hun neus, een goede drie meter lang. Ze waren met zijn zessen, en ze kwamen recht op hen af, hun felrode ogen gevuld met woede.

�Hoornzwijnen!� riep Dierdre uit. �Ze moeten ons voedsel geroken hebben!�

Dierdre besteeg snel haar merrie terwijl Kyra op Andors rug klom � en ze gingen er vandoor, het bos in, in de hoop hen te snel af te zijn.

Terwijl ze reed, en Kyra�s armen werden bekrast door de nog natte takken, verwonderde ze zich over hoe anders het bos eruit zag aan deze kant van de rivier. De bomen waren allemaal wit, met witte takken en witte bladeren. De wereld leek te glinsteren, en trok haar aandacht ondanks het feit dat ze reed voor haar leven. Ze reden naar het zuiden en gebruikten de Tanis rivier als hun gids. Kyra had gehoopt om uitgerust en fris wakker te worden, maar nu ze was opgeschrikt wist ze niet of ze echt wakker was of dat ze gewoon een nachtmerrie had.

Kyra wierp een blik over haar schouder, hopend dat de hoornzwijnen uit het zicht zouden zijn � maar tot haar teleurstelling zag ze dat dat niet het geval was. Sterker nog, ze kwamen steeds dichterbij. Het waren ongelooflijk snelle wezens, zeker voor hun grootte, en ze kwamen recht op hen afgestormd.

Kyra dreef Andor aan, maar het had geen zin. Andor was sneller dan Dierdre�s merrie, en Kyra liep op haar voor � maar ze was niet snel genoeg. Kyra besefte ook dat ze niet teveel afstand tussen haar en haar vriendin kon laten komen.

Op dat moment hoorde Kyra ineens een schreeuw, gevolgd door het gekrijs van een paard. Ze keek om en zag tot haar afschuw dat het voorste hoornzwijn, dat sneller was dan de anderen, Dierdre en haar merrie had ingehaald. Het beest boorde zijn lange hoorns door de merrie heen en liet toen zijn slagtanden in haar rug zinken.

De merrie ging tegen de grond, en Kyra zag tot haar afschuw dat haar vriendin met haar meeging. Ze vloog van de merrie af en rolde over de grond, terwijl het Hoornzwijn de merrie aanviel en haar verscheurde. Kyra wist dat het slechts een kwestie van tijd was voor het Hoornzwijn zijn zinnen op Dierdre zou zetten.

Al spoedig haalde de rest van de groep hen in. Ze besprongen de merrie en scheurden haar aan stukken.

Kyra kon haar vriendin daar niet laten liggen. Ze liet Andor keren en reed, met Leo aan haar zijde, op Dierdre af. Ze strekte haar arm uit, greep haar hand en trok haar omhoog. Dierdre ging achter haar zitten en ze gingen er vandoor. De hoornzwijnen gingen verder met het verslinden van hun kill en vochten over stukken van het paard.

Kyra scheurde in galop door het Witte Woud, en ze wist zeker, gezien Andors snelheid, dat ze snel een grote afstand tussen hen en de hoornzwijnen zouden kunnen cre�ren.

Maar haar hart viel toen ze een bekend geluid achter zich hoorde: ��n van de Hoornzwijnen, wiens kop onder het bloed zat, had zich van de groep losgebroken en joeg nu op hen.

Het beest stormde op hen af, en Leo stopte ineens, draaide zich om en viel aan.

�LEO!� gilde Kyra.

Maar Leo liet zich niet afschrikken. Hij sprong in de lucht en liet zijn tanden in de keel van het hoornzwijn zinken. Het beest werd overrompeld en ging tegen de grond.

Kyra was trots op Leo�s moed, maar zag ook dat haar wolf niet in staat was om zijn vlijmscherpe tanden door de dikke huid van het beest te boren. Het hoornzwijn rolde op zijn rug en smeet Leo weg, die op zijn rug terecht kwam. Toen zette het hoornzwijn zijn zinnen op de kwetsbare wolf.

Kyra zag dat het op het punt stond om Leo te doden, en dat ze hem niet op tijd zou kunnen bereiken.

�NEE!� gilde Kyra.

Haar reflexen namen de overhand. Zonder na te denken greep ze haar boog, legde er een pijl in, en richtte.

Haar hart ging hevig tekeer terwijl ze de pijl door de lucht zag zeilen, biddend dat hij zijn doelwit zou raken.

De pijl boorde zich door het oog van het hoornzwijn, een krachtig schot dat ieder ander beest geveld zou hebben.

Maar niet dit beest. Het hoornzwijn krijste het uit. Woedend wendde het zich van Leo af en zette in plaats daarvan zijn zinnen op haar. Het klauwde met zijn poot naar de pijl, die in twee�n brak, en gromde naar haar. Ze zag dood in zijn ogen. Maar Leo�s leven was ten minste gespaard.

Het beest viel aan en Kyra had geen tijd meer om een andere pijl te pakken; het was te dichtbij, te snel, en ze wist dat hij haar binnen een seconde zou verscheuren.

Toen klonk er een gemeen gegrom, zelfs nog gemener dan dat van het hoornzwijn, en Kyra voelde ineens hoe Andor onder haar in beweging kwam. Andor bracht zijn kop omlaag en stormde met een ongekende felheid op het hoornzwijn af. Het enige dat Kyra kon doen was zich met al haar kracht vasthouden.

Een moment later kwam er een enorme impact terwijl de twee beesten elkaar ontmoetten. Het was alsof er een aardbeving onder haar plaatsvond. Andors hoorns boorden zich door de flank van het hoornzwijn, en het hoornzwijn krijste het uit van wanhoop. Kyra keek verbijsterd toe hoe Andor het immense beest op zijn hoorns nam en hem hoog de lucht in tilde, alsof hij een trofee van zijn kill wilde laten zien.

Andor gooide het beest af, en het belandde met een doffe klap op de grond.

Kyra floot naar Leo en spoorde Andor aan, en de groep ging er in galop vandoor, terug door het bos. Kyra wilde zo ver mogelijk bij de rest van de groep hoornzwijnen vandaan zien te komen, wetende dat dit een gevecht was dat ze niet wilde aangaan � een gevecht dat ze niet konden winnen. Ze hoopte maar dat de hoornzwijnen verzadigd waren, en dat ze, nu ��n van hen dood was, wel twee keer zouden nadenken voor ze de achtervolging zouden voortzetten.

Maar helaas. Kyra hoorde een bekend geluid achter zich, en haar hart viel toen ze besefte dat de rest van de groep hen nog steeds op de hielen zat. Ze werden opgejaagd, en de hoornzwijnen leken vastberaden. De dood van het ene hoornzwijn leek de anderen alleen maar aan te moedigen. Het leek of deze volhardende beesten nooit opgaven.

Gezien hun aantallen wist Kyra dat ze zich in een wanhopige situatie bevonden: Andor en Leo zouden ze nooit allemaal kunnen verslaan. Ze werd ineens overspoeld door paniek: ze wist dat ze gedood zouden worden.

�We halen het nooit!� schreeuwde Dierdre angstig uit terwijl ze achterom keek.

Kyra pijnigde haar hersenen terwijl ze galoppeerden. Ze besefte dat ze iets anders moest bedenken � en snel. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich. Ze dwong zichzelf om zich af te stemmen, om uit al haar vermogens te putten om hen te redden. Ondanks alle chaos om hen heen, werd ze heel stil van binnen.

Ineens begon Kyra een geluid te horen, een geluid dat ze nog niet eerder had gehoord. Ze opende haar ogen en concentreerde zich op het geluid van stromend water, en toen herinnerde ze het zich: de Tanis rivier. Ze reden parallel aan de rivier, en hij lag nauwelijks honderd meter naar links. Ineens kreeg ze een idee.

�De rivier!� schreeuwde ze naar Dierdre. Ze herinnerde zich alle houten vlotten die ze langs de oever had zien liggen. �We kunnen de rivier nemen!�

Kyra trok aan Andors teugels en maakte een scherpe bocht naar links, richting het water; de hoornzwijnen, die slechts enkele meters achter hen renden, sprongen door de lucht en misten, waardoor ze plat op de grond vielen. Haar scherpe wending had hen wat tijd gegeven.

Kyra zette haar hielen in Andors flanken en galoppeerde op volle snelheid in de richting van het steeds luider wordende geluid van water. Ze baande zich een weg tussen de bomen door, bekrast door takken, maar het kon haar niet meer schelen. Ze hoorde de groep achter zich en wist dat ze slechts weinig tijd hadden.

Kom op, dacht ze, hopend dat de rivier in het zicht zou komen. Kom op!

Eindelijk stormden ze het bos uit, een open vlakte op, en daar, voor hen, nauwelijks dertig meter verderop, lag de rivier.

�En Andor dan?� riep Dierdre terwijl ze naderden.

Kyra zette haar zinnen op een breed, plat vlot dat aan de oever lag vastgebonden.

�Die houdt ons allemaal!� schreeuwde ze wijzend.

Kyra liet Andor halt houden bij de oever, en ze stegen onmiddellijk af. Kyra rende naar de oever toe en sprong op het vlot, dat hevig heen en weer schommelde. Leo en Dierdre volgden haar. Ze maakte ruimte voor Andor en trok aan zijn teugels, maar voelde tot haar schok dat hij zich verzette.

Andor stond op de kant en weigerde te volgen. Hij bokte als een bezetene, en Kyra vroeg zich af wat er scheelde. Eerst dacht ze dat hij misschien bang was voor het water. Maar toen gaf Andor haar een betekenisvolle blik, en ineens begreep ze het: hij was niet bang. Hij wilde achterblijven en hen verdedigen. Hij wilde met de hoornzwijnen vechten, zodat zij konden ontsnappen.

Kyra was overweldigd door zijn loyaliteit, maar ze kon hem niet achterlaten.

�Nee, Andor!� riep Kyra.

Ze wilde weer van het vlot afstappen om hem te halen.

Maar toen bracht Andor zijn hoofd naar beneden en hij gebruikte zijn scherpe hoorns om het touw door te snijden. Kyra voelde het vlot onder zich vandaan glijden en ze werden onmiddellijk meegevoerd door de sterke stroming.

Kyra stond op de rand van het vlot en keek hulpeloos toe hoe Andor zich omdraaide en de confrontatie met de groep hoornzwijnen aan ging. Ze zag ��n van de hoornzwijnen langs hem stormen, en hem in het water springen. Het hoornzwijn zwom zo snel als het kon, recht op hun boot af. Ze had niet gedacht dat deze hoornzwijnen konden zwemmen, en ineens besefte ze dat Andor het had geweten. Hij had geweten dat als hij niet achterbleef, ze in het water aangevallen zouden worden. Hij offerde zichzelf voor hen op.

Terwijl het hoornzwijn dichterbij kwam begon Leo te grommen. Kyra hief haar boog, mikte, en vuurde recht op de open bek van het hoornzwijn.

De pijl boorde zich in zijn open bek vast, en het hoornzwijn verdronk.

Kyra keek weer om naar de oever en zag hoe Andor moedig op de groep afstormde. Hij moest hebben geweten dat hij niet kon winnen � maar het kon hem niets schelen. Het was alsof hij geen angst kende. Ze had bewondering voor hem; hij was als een geweldige krijger die het in zijn eentje tegen een heel leger op nam.

Kyra kon het niet aanzien om hem alleen te zien vechten � zeker niet omwille van hun. Het ging tegen alles in waar ze voor stond.

�ANDOR!� schreeuwde Kyra.

�Het is te laat,� zei Dierdre. Ze legde een hand op haar arm. Hun boot dreef steeds verder en verder bij de oever vandaan, meegevoerd door de gewelddadige stroming. �Er is niets dat we kunnen doen.�

Maar Kyra weigerde om het te accepteren. Ze kon niet toestaan dat haar vriend, haar partner in de strijd, alleen achter zou blijven.

Zonder na te denken rende ze naar voren en sprong van de boot af, de kolkende rivier in. Ze werd onmiddellijk opgeslokt door het ijskoude water.

Kyra probeerde wanhopig naar de kant te zwemmen, naar Andor toe � maar de stroming was te sterk. Ze kon er niet tegen in zwemmen; ze snakte naar adem.

�KYRA!� riep Dierdre. Leo, die op de rand van de boot stond, begon te janken.

Kyra voelde hoe ze naar beneden werd gesleurd � en ze besefte dat ze na alles wat ze hadden meegemaakt, de verdrinkingsdood zou sterven.

Aidan lag te woelen terwijl hij werd geplaagd door nachtmerries. Hij zag zijn vader verdrinken in een woeste rivier; hij zag een andere rivier, en zijn zus, Kyra, die van een waterval naar beneden viel; hij zag hoe het hele Pandesiaanse leger Escalon binnenviel en alles tot op de grond toe afbrandde; en hij zag een leger van draken dat vuur spuwde. De vlammen van de draken ontmoetten de vlammen van de Pandesianen, en spoedig was er van Escalon niets meer over dan een enorme vuurzee. Aidan zag hoe hij er midden in zat en levend werd verbrand.

Aidan schoot met een ruk overeind, snakkend naar adem. Hij wilde het uitschreeuwen; maar een deel van hem waarschuwde hem om stil te blijven, en hij wist zichzelf tegen te houden. Hij voelde beweging, hobbels, hard hout onder zijn hoofd. Hij draaide zich om, oncomfortabel, en probeerde erachter te komen waar hij was.

Gedesori�nteerd keek hij om zich heen. Hij voelde stro in zijn handen en stro in zijn mond. Hij spoog het uit en toen hij het geluid van paardenhoeven hoorde, kwam het allemaal bij hem terug: de wagen.

Aidan herinnerde zich hoe hij zich hier onder het stro had verstopt. Het voelde alsof ze al dagen lang naar het zuiden reden � hoewel hij wist dat het niet zo lang kon zijn. Hij voelde de honger knagen, de kou in zijn botten, en hij besefte dat hij onderweg in slaap gevallen moest zijn. De dromen hadden zo echt geleken dat het even duurde voor hij weer tot zichzelf kwam, en hij ging een beetje rechtop zitten, niet te ver, zodat hij niet gezien zou worden. Het laatste wat hij wilde was zijn lift kwijt raken midden in het Doornwoud. Hij had nog een lange weg te gaan, wist hij, voor hij bij zijn vader en zijn mannen zou zijn � waar ze dan ook waren.

Aidan probeerde zijn dromen van zich af te zetten, maar het lukte hem niet. Zijn hart bonsde terwijl hij erover nadacht. Was zijn vader in gevaar? Kyra? Viel Pandesia op dit moment Escalon binnen? Kwamen de draken om hen te doden? Hij voelde een grotere drang dan ooit om zijn vader te bereiken.

Aidan leunde achterover en keek op naar de hemel, opgelucht om te zien dat het nog steeds nacht was. Dat bood hem meer bescherming. De hemel leek te bewegen terwijl ze reden, de miljoenen sterren eindeloos ver weg, en hij verwonderde zich erover, zoals hij zo vaak deed. Aidan had astronomie gestudeerd, net als filosofie, geschiedenis, lezen en schrijven � hij had het geluk gehad een zeldzame opleiding te genieten, iets dat doorgaans uitsluitend bestemd was voor de koninklijke familie. Hij had het geluk gehad dat de historicus van de zwakke koning Andros was ontvlucht om zich bij zijn vader in Volis te vestigen.

Zijn mentor had hem jarenlang onderwezen over de sterrenstelsels, en terwijl Aidan ze bestudeerde herkende hij de Vier Punten, en de Zeven Dolken; hij zag welke kant ze op stonden hij werd gerust gesteld door het feit dat hij inderdaad naar het zuiden ging � hoewel ook een stukje naar het westen. Dat kon slechts ��n ding betekenen: ze gingen naar Andros. Precies zoals Aidan al gehoopt had.

Aidan wist dat zijn vader onderweg was naar het zuiden, maar hij wist nog niet precies waarheen. De hoofdstad was zijn eerste gok geweest. Tenslotte zou het logisch zijn als zijn vader eerst naar de hoofdstad zou gaan om de steun van de oude koning te krijgen. En dat was naar het zuiden. Dat was waar Aidan hem zou vinden, dacht hij. Andros.

De laatste keer dat Aidan in de hoofdstad was geweest, was hij te jong geweest om het zich te herinneren. Hij stelde zich voor hoe hij er nu naar binnen zou rijden, hoe hij van de wagen af zou klimmen en alles in zich zou opnemen. De grootste stad van Escalon bood, wist hij, een uitzicht dat zeker niet teleur zou stellen. Hij zou er onbevreesd naar binnen gaan, en eisen dat ze hem vertelden waar zijn vader was. Ze zouden hem onmiddellijk naar hem toe brengen, en hij zou arriveren als een held.

Aidan was teleurgesteld om het feit dat zijn vader niet het vertrouwen in hem had om hem te vertellen waar hij heen ging, en dat hij hem niet mee had genomen; hij wist zeker dat hij hem op de ��n of andere manier kon helpen. Ten slotte wist hij meer over de geschiedenis van de grote veldslagen dat de meeste van zijn vaders mannen. Hij kon hem toch op zijn minst adviseren over hun strategie? Waarom dacht zijn vader dat men een volwassen man moest zijn om grote dingen te bereiken? Had Nikor de Grote De Vlaktes niet op veertienjarige leeftijd veroverd? Had Carnals de Wrede niet het Westelijk Halfrond bezet toen hij pas twaalf jaar oud was? Natuurlijk, dat was eeuwen geleden. Maar Aidan weigerde om gedisconteerd te worden. Hij was nog altijd ��n van de zoons van een grote krijger, ook al was hij dan de jongste en de zwakste.

Aidan werd door elkaar geschud terwijl de paarden over een kuil liepen, en terwijl hij zijn hoofd tegen de zijkant van de wagen aan stootte, kreunde hij onvrijwillig.

De wagen hield plotseling halt, en Aidan liet zich onmiddellijk onder de strobalen glijden. Zijn hart ging hevig tekeer terwijl hij bad dat hij niet ontdekt zou worden. Als hij van de wagen afgetrapt zou worden, zou hij hier kunnen sterven.

Aidan spiekte naar buiten en zag de menner, een zwaargebouwde man van middelbare leeftijd, met brede schouders en een kale plek op zijn achterhoofd. Hij draaide zich om en tuurde de duisternis in. Hij had een bolle neus, brede kaken, een laag voorhoofd, en de ogen van een man die iets wilde doden.

Stommerd, dacht Aidan. Waarom kon je niet gewoon op je plek blijven? Waarom moest je geluid maken?

Hij lag daar, badend in het zweet, biddend dat hij niet ontdekt zou worden. Terwijl hij wachtte in de stilte van de nacht, verwachtte hij dat de man van de wagen af zou springen, dat hij naar achteren zou lopen en hem te grazen zou nemen.

Maar een moment later voelde Aidan tot zijn verassing dat de wagen weer in beweging kwam, en hij hoorde de paarden weer lopen. Hij werd overspoeld door opluchting, en hij dankte God dat de nacht hem bescherming bood. Hij haalde diep adem en zwoer om niet meer te bewegen tot ze in Andros waren.

De uren gleden voorbij. Aidan rustte zo comfortabel als hij kon in de hobbelende wagen, en langzaam dreef hij weer in slaap. Zijn oogleden werden zwaar, en hij begon weer te dromen � toen hij ineens iets tegen zijn been voelde bewegen.

Aidan lag daar, verstijfd van angst. Het bewoog weer. Er lag daar iets bij hem in het stro. Iets levends. Kon het zijn dat er een slang in het stro was gekropen?

Aidan wist dat hij stil moest blijven liggen, maar hij kon het niet helpen. Hij tilde langzaam het stro op, net ver genoeg om te kunnen zien � en hij zag iets dat hij nooit zou vergeten. Daar, onder het stro, lagen een aantal dode dieren � een dood hert, drie dode vossen, en een dood zwijn, allemaal met ruwe touwen bij hun poten vastgebonden. Maar dat was niet wat zijn aandacht trok; er lag nog een dier bij, ook vastgebonden, bebloed, gewond: een hond. Het dier bewoog zijn poot.

Het was geen gewone hond, zag Aidan, maar een Boshond, een wild ras dat in het bos leefde, bijna twee keer zo groot als een normale hond. Het beest stond bekend als een woest dier. Deze had een witte vacht, kort haar, een gespierd lichaam, een lange, smalle kaak, en doordringende, zielvolle groene ogen die hulpeloos naar Aidan opkeken. Het dier lag op zijn zij, hijgend, en hij had duidelijk pijn. Tot Aidans spijt zag hij dat het dier op sterven lag. Aidan zag de snee in zijn poot, zag hoe het dier hem met een wanhopige blik aan keek. Het was een smeekbede om hulp.

Aidans hart brak. Hij haatte niets erger dan het zien van een gewond dier. Hij herinnerde zich onmiddellijk de banner van zijn huis, een ridder die een wolf vasthield, en hij wist dat het de heilige verplichting van zijn familie was om ieder dier in nood te helpen. Verplichting of niet, hij kon het dier niet laten lijden.

Aidan herinnerde zich dat Boshonden, ondanks hun tamme verschijning, zelfs nog gevaarlijker waren dan wolven. Hij was gewaarschuwd om er bij uit de buurt te blijven. Maar terwijl Aidan het dier bestudeerde, voelde hij dat het dier hem geen kwaad wilde doen; in tegendeel, hij voelde een band met het dier. Hij brandde van woede om de manier waarop het dier was behandeld, en hij wist dat hij het niet kon laten doodgaan.

Aidan voelde zich verscheurd. Hij wist dat als hij zou proberen om het te bevrijden of te helpen, hij ontdekt zou worden. Dat zou betekenen dat hij hier midden in het bos achtergelaten zou worden � en dat zou zijn dood betekenen. De prijs om dit dier te redden zou hoog zijn � zijn eigen leven. En dat voor een stervend dier.

Maar het kon Aidan niet schelen. Het ging hem erom dat hij het juiste deed.

Aidan kroop door het stro en probeerde laag te blijven. Hij reikte voorover en streelde de vacht van de hond. Hij verwachtte dat het dier hem zou bijten, maar tot zijn schok zag hij dat het dier zachtjes jankte en zijn hand likte. Misschien omdat het gewond was.

�Shhh,� probeerde Aidan hem gerust te stellen. �Het komt wel goed.� Aidan bekeek zijn witte vacht, en zei �Ik noem je White.�

White jankte zachtjes, alsof hij zijn nieuwe naam goed keurde.

Aidan keek omhoog, opgelucht dat de menner hem niet had gezien, en bekeek White�s wond. Hij scheurde een lap stof van zijn tuniek af en bond het om het been van de hond heen. White jankte harder. Aidan trok snel een stuk gedroogd vlees uit zijn zak en legde het in White�s bek, in een poging hem stil te krijgen.

White kauwde zwakjes, zijn ogen half gesloten, en Aidan voelde dat hij erg zwak was. Hij leek ernstig gewond te zijn, en Aidan vroeg zich af of hij het zou overleven.

Maar toen hij het stuk vlees had doorgeslikt, zag hij tot zijn verassing dat White zijn ogen opende en ineens veel meer energie leek te hebben. Hij keek Aidan dankbaar aan, en Aidan voelde dat ze een band voor het leven hadden. Hij wist dat hij niet zomaar bij dit dier weg kon lopen � ongeacht de prijs. Hij moest het bevrijden.

Aidan haalde zijn kleine dolk uit zijn riem en sneed snel de touwen rond White�s poten door. Een moment later was hij vrij.

White ging rechtop zitten en keek Aidan met een verraste blik in zijn ogen aan. Hij begon te kwispelen.

�Shhhh,� zei Aidan, �niet bewegen. Of we worden allebei ontdekt.�

Maar White was veel te opgewonden � en Aidan kon hem niet onder controle houden terwijl hij overeind sprong en het stro alle kanten deed opvliegen. Aidans hart sloeg een slag over, en hij wist dat ze ontdekt waren.

En inderdaad, een moment later kwam de wagen abrupt tot een halt, en Aidan stootte zijn hoofd tegen de houten zijkant. De paarden waren nog maar nauwelijks tot stilstand gekomen of de menner was al van de wagen afgesprongen en naar achteren gerend.

Aidan zag de kwade man daar staan, zijn handen op zijn heupen, een dreigende blik in zijn ogen. Hij leek verrast te zijn dat de hond nog leefde, en nog meer verrast dat hij vrij was. En woedend dat Aidan daar zat.

�Wie ben je, jongen?� wilde de man weten. �En wat doe je op mijn wagen?� De man keek dreigend naar de hond. �En wat heb je met mijn kill gedaan?�

�Ik heb hem bevrijd,� zei Aidan trots. Hij ging staan, zijn borst vooruit, en hij werd overvallen door een verontwaardigt gevoel, iets dat hem moed gaf. �Het is een prachtig beest dat u geprobeerd heeft te doden. U moet u schamen.�

De man was ziedend. Zelfs in het licht van de sterren kon Aidan zien dat hij rood aanliep.

�Hoe durf je zo tegen me te praten, jij brutale kleine jongen!� zei de man. �Dat beest is van mij om mee te doen wat ik wil!�

�Dat is hij niet!� riep Aidan. �Het is een hond! En hij is nu vrij!�

�Vrij, zeg je!?� spoog de man. Hij deed dreigend een stap naar voren.

Maar Aidan werd overspoeld door een onbekende kracht. Hij wist dat hij zich in een benarde situatie bevond, en hij besefte dat hij zijn best moest doen om deze man weg te jagen.

�Mijn vader is krijgsheer van Volis!� verkondigde Aidan trots. �Hij heeft duizend mannen tot zijn beschikking. Als u mij of dit dier ook maar met een vinger aanraakt, dan laat ik u arresteren!�

De man snoof, en Aidan zag tot zijn teleurstelling dat hij niet onder de indruk was.

�Stomme kleine jongen. Denk je echt dat het me iets kan schelen wie je vader is?� schoot de man terug. �Je zit in mijn wagen. En dat is mijn prooi. Ik ga hem doden � en als ik klaar met hem ben dan zal ik jou eens een lesje leren.�

De man stormde naar voren, hief een vuist, en voor Aidan kon reageren had hij de hond een klap verkocht.

Aidan zag tot zijn afschuw hoe White jankte en naar achteren gleed, de wagen af, en met een doffe klap op de bevroren grond terecht kwam.

De man, die een dodelijke blik in zijn ogen had, haalde uit om de hond nog een keer te slaan, en deze keer reageerde Aidan zonder na te denken. Hij pakte zijn dolk stevig vast en dook naar voren, en voor hij White kon raken had hij de man in zijn oksel gesneden.

De man gilde het uit en struikelde naar achteren. Hij greep naar zijn bloedende oksel. Langzaam draaide hij zich om en keek Aidan dreigend aan.

�Je bent er geweest, jongen,� zei hij op duistere toon.

De man dook naar voren, te snel voor Aidan om te reageren, en greep Aidans pols vast. Hij wrikte de dolk uit zijn handen, greep hem van achteren vast en gooide hem van de wagen af.

Aidan vloog door de lucht en belandde met zijn gezicht naar beneden in de modder. De lucht werd uit zijn longen geperst en hij voelde de pijn door zijn hele lichaam schieten.

Aidan probeerde overeind te krabbelen, maar de man stormde naar voren en schopte hem in zijn ribben.

Aidan had nog nooit in zijn leven zoveel pijn gevoeld. Het voelde alsof al zijn ribben braken terwijl door de modder rolde. Voor hij op adem kon komen, voelde hij hoe hij door twee ruwe handen werd vastgepakt en de lucht in werd getild.

�Dom,� zei de man. �Om je leven voor een dode hond te riskeren � en een dooie nog wel.�

Hij gooide hem, en Aidan raakte met een harde klap de grond. Hij zag sterren, en hij snakte naar adem.

Aidan draaide zich grommend op zijn rug en keek op. Hij zag de man naar voren stappen en zijn laars op zijn gezicht richten. Hij kon aan de blik in zijn ogen zien dat deze man een kwaadaardige, wrede man was, een harteloze man. Hij zou zich aan zijn woord houden: hij zou Aidan doden. En Aidan zou hier sterven in deze bossen, op deze zwarte, koude nacht, alleen, ver weg van iedereen � en niemand zou het ooit te weten komen.

Zijn zoektocht naar zijn vader was abrupt tot een einde gekomen.

Kyra werd meegesleurd door de woeste stroming van de Tanis rivier en snakte naar adem terwijl het ijskoude water doordrong tot op haar botten. Ze had nog nooit in haar leven zulk koud water gevoeld � maar het was niet de kou die haar dwars zat, of de pijn die ze voelde terwijl ze tegen de rotsen werd aangesmeten. Het was ook niet de angst om haar eigen welzijn. Wat haar het meest dwarszat was Andor. Het speet haar dat hij was achtergebleven om haar te redden � en hij het heldhaftig opnam tegen die hoornzwijnen, en zijn eigen leven voor haar opofferde. Ze was nog nooit een dier tegen gekomen dat nobeler en onbevreesder was dan Andor. Het idee dat ze hem moest achterlaten terwijl hij haar strijd vocht was ondraaglijk. Ze vocht met alles dat ze had tegen de stroming, wanhopig om bij hem te komen.

Maar het lukte haar simpelweg niet. De stroming voerde haar met een enorme kracht mee stroomafwaarts, en ze kon nauwelijks blijven drijven, laat staan terug zwemmen. Ze wist, met pijn in haar hart, dat Andor er geweest was.

Kyra werd ineens tegen een rots aangeslagen. Wankelend van de pijn voelde ze hoe ze onder de oppervlakte werd getrokken. Ze voelde hoe ze door de stroming naar beneden werd getrokken, en ze kon er niets tegen doen. ze keek op en zag het zonlicht op de oppervlakte vervagen, en een deel van haar, overspoeld door spijt, wilde niet meer doorgaan. De zoektocht naar Ur voelde onoverkomelijk. Er leken bij elke bocht obstakels te zijn. Dit land was gevuld met wreedheid en onvriendelijkheid � en Ur was nog steeds zo ver weg.

Maar terwijl Kyra omhoog keek zag ze schaduwen, de contouren van haar vlot, en ze herinnerde zich Leo en Dierdre. Als ze zichzelf hier liet sterven, dan zouden die twee alleen achterblijven, en dan zouden ze het in hun eentje tegen al dat gevaar moeten opnemen � en dat kon ze niet laten gebeuren. Ze moest leven, zo niet voor zichzelf, dan wel voor hen. En voor haar vader, en voor Aidan. Voor iedereen die om haar gaf. Spijt was iets afschuwelijks, maar het leven ging door. Ze kon zichzelf simpelweg niet toestaan om verzwolgen te worden door spijt en schuldgevoel. Het was zelfzuchtig. Anderen hadden haar nodig.

Kyra kwam weer bij zinnen, en met een grote schop zwom ze weer naar de oppervlakte. Ze overkwam haar pijn, haar uitputting, de bijtende kou. Ze zwom en zwom, vechtend tegen de stroming, klauwend naar het ijzige water. Het voelde alsof haar longen ieder moment konden knappen. Elke trap van haar benen bracht haar dichterbij, maar vergden een inspanning die ze eigenlijk niet had.

Eindelijk, met haar laatste beetje kracht, brak Kyra door de oppervlakte. Ze snakte naar adem terwijl ze tegen de stroming worstelde, maar deze keer wist ze haar hoofd boven water te houden.

�Kyra!� schreeuwde een stem.

Kyra keek om en zag het vlot naar haar toe drijven. Dierdre strekte haar hand uit en Leo blafte opgewonden. Kyra begon er naar toe te zwemmen, en de stroming duwde het vlot haar richting op. Ze strekte haar arm uit en slaagde erin om Dierdre�s hand vast te pakken. Dierdre�s hand was verassend sterk voor zo�n fragiel meisje. Ze was duidelijk vastberaden om haar vriendin te redden. Met ��n grote ruk lag Kyra op haar buik aan boord, nat en trillend.

Kyra rolde om en spoog water uit, snakkend naar adem, trillend en gevoelloos van de kou. Leo likte haar, en ze krabbelde op handen en knie�n en keek stroomopwaarts, zoekend naar Andor.

Maar tot haar teleurstelling kon ze niet langer voorbij de bochten in de rivier zien. Andor was nergens te bekennen.

Kyra sloot haar ogen en probeerde niet te denken aan de hoornzwijnen die haar vriend aan stukken scheurden. De gedachte deed haar pijn.

Kyra werd weer in haar gezicht gelikt, en toen ze omkeek zag ze Leo, die zachtjes jankend met zijn kop tegen haar gezicht duwde. Ze knuffelde hem en kuste hem. Ze keek op en pakte Dierdre�s hand vast, en ging rechtop zitten.

�Dank je,� zei ze tegen Dierdre.

Kyra veegde het water uit haar ogen. Ze voelde iets warms om haar schouders, en ze keek op en zag dat Dierdre haar eigen vachten had afgedaan en ze over haar schouders had gedrapeerd.

�Dat kan ik niet van je aannemen,� zei Kyra, die ze probeerde af te doen.

Dierdre schudde haar hoofd.

�Jij hebt ze harder nodig dan ik.�

Kyra trok de vachten dichter om zich heen, en ze voelde zich langzaam weer tot zichzelf komen. De stroming werd rustiger en voerde hen nu op een rustig tempo over de rivier. De Tanis werd hier ook breder, en was eindelijk vrij van rotsen. Kyra keek voor zich en zag een rustige rivier zo ver als het oog reikte. Ze haalde diep adem en ontspande zich.

�De Tanis gaat richting Ur,� zei Dierdre. �Hij brengt ons niet helemaal, maar op een dag lopen daarvandaan. We kunnen het laatste stuk over het land doen.�

�Hoe weten we wanneer we van de rivier af moeten?� vroeg Kyra.

�Maak je geen zorgen,� zei Dierdre. �Ik weet het. Ik kom hier vandaan, weet je nog? Voorlopig kunnen we blijven zitten � we moeten nog een groot deel van Escalon door. Je kunt nu rusten � het ergste is nu voorbij.�

Dat hoefde ze Kyra geen twee keer te zeggen. Ze was te uitgeput om er over na te denken. Ze wist dat ze moest denken aan hun proviand, dat ze moest bekijken of ze al haar wapens nog had, dat ze hun verwondingen moest bekijken. Maar ze was gewoon te moe.

Gehuld in haar vachten legde Kyra haar hoofd op het vlot. Ze keek op naar de lucht en zag de bloedrode wolken voorbij drijven. Ze hoorde het gekabbel van de rivier onder zich � en het was allemaal zo ontspannend.

Haar oogleden werden zwaar, en ze zei tegen zichzelf dat ze haar ogen maar heel eventjes dicht wilde doen � maar voor ze het wist voelde ze haar ogen dichtgaan, overspoeld door uitputting, en niet veel later werd ze meegevoerd in een diepe slaap.

Kyra staarde in de gloeiende, gele ogen van een draak, beiden net zo groot als zij, en ze was compleet gehypnotiseerd. Hij vloog uit de lucht naar beneden, recht op haar af, en spreidde zijn vleugels. Zijn eeuwenoude, dieprode schubben leken in brand te staan, en hij strekte zijn klauwen uit alsof hij haar wilde oppikken. Ze lag daar onbeweeglijk op haar vlot, en zag hem dalen.

Theos, zei ze in gedachten. Ze was zo opgelucht om hem weer te zien. Waar was je? Waarom heb je me in de steek gelaten? Waarom ben je teruggekomen?

Kyra hoorde zijn eeuwenoude stem door haar hoofd galmen, en het deed haar hele wezen trillen.

Ik ben voor mijn kind gekomen.

Kyra kon zijn woorden nauwelijks geloven. Zijn kind? Wat kon dat betekenen?

Ze staarde hem met een bonzend hart in zijn ogen, wanhopig om het te weten.

�Kind?� vroeg ze.

Maar Theos antwoordde niet; hij ging steeds lager vliegen. Het leek alsof hij haar met zijn klauwen in stukken wilde scheuren.

Terwijl Kyra de wind langs zich heen voelde strijken, zette ze zich niet schrap � ze wachtte hem enthousiast op. Ze wilde niets liever dan door hem opgetild worden en weggedragen worden, om te begrijpen wie hij was, om te begrijpen wie zij was.

Maar ineens, net zo snel als hij was gedaald, vloog Theos weer omhoog. Ze kromde haar nek en keek hem na. Zijn grote vleugels klapperden terwijl hij krijsend in een wolk verdween.

Kyra�s ogen vlogen open. Ze voelde iets kouds en nats op haar gezicht, en ze zag Leo naast haar staan. Hij likte haar gezicht en keek haar aan met zijn zielvolle ogen � en ze herinnerde het zich weer.

Kyra ging rechtop zitten. Ze voelde het vlot onder zich bewegen, en ze keek om zich heen terwijl ze Leo�s hoofd streelde. Ze keek op en zocht de hemel af, op zoek naar een teken van Theos, hopende dat het niet slechts een droom was geweest.

Maar ze zag en hoorde niets.

Kyra was verward. Het had zo echt geleken. Was het maar een droom? Of was het iets meer geweest?

Kyra keek om en zag Dierdre naast zich op het vlot zitten. Ze keek uit over de wateren van de Tanis en stuurde hen op een rustig tempo over de rivier. Ze was verrast toen ze besefte hoeveel tijd er was verstreken � het was ochtend geweest toen ze in slaap was gevallen, en nu was de hemel donkerder, verlicht met amber en oranje, duidelijk laat op de dag. Ze wreef gedesori�nteerd in haar ogen en kon nauwelijks geloven dat ze het grootste gedeelte van de dag had geslapen. Het voelde alsof haar droom over de draak haar naar een andere werkelijkheid had gebracht.

�Heb ik zo lang geslapen?� vroeg ze.

Dierdre draaide zich naar haar om en glimlachte.

�Je had het nodig. Je praatte in je slaap� iets over een draak. Iets over een ei.�

�Een ei?� vroeg Kyra. Dat kon ze zich niet herinneren.

Kyra keek op naar de hemel, die nu paars en oranje kleurde, en terwijl ze om zich heen keek viel het haar op hoe anders het landschap nu was. Ze waren inmiddels het Witte Woud uit en hadden het landschap met sneeuw en ijs verruild voor een landschap met gras en vlaktes. Ze moesten nu veel verder naar het zuiden zijn, want het was warmer hier; ze verwonderde zich over hoe sterk het klimaat was veranderd over zo�n korte afstand. Ze haalde Dierdre�s vachten van zich af en drapeerde ze over de schouders van haar vriendin.

�Dank je,� zei Kyra. �En sorry. Ik had geen idee dat ik ermee in slaap was gevallen.�

Dierdre trok haar vachten dicht om zich heen, duidelijk blij om ze terug te hebben. Ze glimlachte.

�Jij had ze harder nodig dan ik.�

Kyra ging staan en verwonderde zich over hoe snel ze bewogen, over hoeveel afstand ze aflegden, en hoe makkelijk het ging.

�Dit gaat veel soepeler dan over het land,� observeerde ze terwijl ze het landschap bestudeerde. Ze hadden zoveel afstand afgelegd, zo groot deel van Escalon, en dat zonder het gevaar van wilde beesten of mensen. Ze streelde Leo�s kop en draaide zich om naar Dierdre.

�Heb jij ook geslapen?� vroeg Kyra.

Dierdre schudde haar hoofd en staarde naar het water.

�Nagedacht,� antwoordde ze.

�Waarover?� vroeg Kyra nieuwsgierig. Maar terwijl ze het vroeg besefte ze dat ze het misschien niet had moeten vragen, gezien wat Dierdre allemaal had meegemaakt. Ze kon zich alleen maar indenken door wat voor duistere gedachten haar vriendin werd achtervolgd.

Dierdre zweeg even. Ze staarde met bloeddoorlopen ogen naar de horizon. Kyra wist niet of het kwam door de uitputting, of doordat ze gehuild had. Kyra zag de slopende pijn en somberheid in haar ogen, en zag dat ze gevangen zat in haar herinneringen.

�Over naar huis gaan,� antwoordde Dierdre uiteindelijk.

Kyra wilde niet doordrammen, maar ze kon zichzelf niet helpen.

�Heb je daar iemand die op je wacht?�

Dierdre zuchtte.

�Mijn vader,� antwoordde ze. �De man die me heeft weggegeven.�

Kyra voelde een knoop in haar maag. Ze kon wel begrijpen hoe Dierdre zich voelde.

�Hij heeft niet voor me gevochten,� vervolgde Dierdre. �Niemand van hen. Al die dappere krijgers, die zogenaamd zoveel waarde hechten aan ridderschap, deden niets toen ��n van hen werd meegenomen. Waarom? Omdat ik een vrouw was. Alsof dat hen het recht gaf om er niets om te geven. Omdat ze zich aan een wet hielden die door mannen is geschreven. Als ik een jongen was geweest, dan hadden ze tot de dood voor me gevochten. Maar omdat ik een meisje was, scheelde het hen niets. Ik ben die dag alle respect verloren voor mannen � en voor mijn vader nog het meest. Ik vertrouwde hem.�

Kyra zweeg. Ze begreep het gevoel dat ze was verraden maar al te goed.

�En toch wil je terug,� merkte ze op.

Dierdre zweeg een lange tijd.

Uiteindelijk veegde ze een traan weg.

�Hij blijft mijn vader,� zei ze uiteindelijk. �Ik weet niet waar ik anders heen moet.� Ze haalde diep adem. �Trouwens, ik wil dat hij het weet. Ik wil dat ze allemaal weten wat ze hebben gedaan. Ik wil dat ze zich schamen. Ik wil dat ze begrijpen dat een meisje net zoveel waard is als een jongen. Ik wil dat ze begrijpen dat hun acties � hun gebrek aan liefde � consequenties had. Ik wil ze niet de kans geven om me te ontlopen, om te vergeten wat ze hebben gedaan of wat er met me is gebeurd. Ik wil daar zijn, bij hun, een doorn in hun oog die ze niet kunnen ontlopen � als een levend testament van hun schaamte.�

Kyra voelde een diep verdriet voor haar vriendin.

�En daarna?� vroeg Kyra. �Als je hen ten schande hebt gemaakt?�

Dierdre schudde langzaam haar hoofd. Ze had tranen in haar ogen.

�Ik weet niet wat er nog voor me is,� antwoordde ze. �Ik voel me alsof ik ben aangespoeld. Alsof mijn jeugd me is afgenomen. Ik droomde altijd dat ik door een prins zou worden meegenomen � maar nu heb ik het gevoel dat niemand me nog zou willen.�

Dierdre begon te huilen, en Kyra legde een arm om haar schouder heen. Leo liep naar haar toe en legde zijn hoofd in haar schoot.

�Zo moet je niet denken,� zei Kyra. �Soms is het leven afschuwelijk. Maar het gaat door. Het moet doorgaan. En soms is het jaren later helemaal geweldig. Je moet gewoon volhouden. Je moet het tijd geven, en het leven een kans geven. Als je maar lang genoeg volhoudt, dan geeft het leven je een schone lei. Alsof het nieuw wordt. De verschrikkingen uit je verleden zullen vervagen, alsof ze nooit hebben plaatsgevonden. Oude herinneringen zullen dusdanig vervagen dat je je op een dag niet eens meer kunt herinneren wat je nu precies dwarszat.�

Dierdre luisterde stilletjes naar haar terwijl ze naar de rivier staarde.

�Je bent niet je verleden,� vervolgde Kyra. �Je bent je toekomst. Afschuwelijke dingen gebeuren niet om ons in het verleden gevangen te houden, maar om ons te helpen over onze toekomst te beslissen. Ze maken ons sterker. Ze leren ons dat we meer macht hebben dan we denken. Ze laten ons zien hoe sterk te zijn. De vraag is: wat ga je doen met die kracht?�

Kyra zag dat haar vriendin nadacht over haar woorden, en ze zweeg om haar de ruimte te geven.

Kyra�s gedachten dreven af naar haar eigen pijn en lijden, en ze besefte dat ze niet alleen tegen haar vriendin praatte, maar ook tegen zichzelf. Nu ze erover nadacht, leek het of iedereen die ze kende, jong en oud, op een bepaalde manier leed, werd achtervolgd door een herinnering. Was dat het leven? vroeg ze zich af.

Kyra zag de rivier voorbij glijden. De hemel werd donkerder en leek constant van kleur te veranderen. Ze wist niet hoeveel tijd er voorbij was gegaan toen het geluid van gespetter haar uit haar gedachten deed opschrikken. Ze bestudeerde het water en zag kleine, gele, fluorescerende wezens aan de oppervlakte drijven. Ze leken op kwallen, en hun kleine tanden hapten naar de lucht. Ze dreven naar de rivierbank, en ze zag hoe ze zich in de modder vastzetten en de modderige rivierbank geel deden oplichten. Het deed Kyra blij zijn dat ze op haar vlot zat.

Ze gingen een bocht in de rivier om en Kyra hoorde een geluid dat de haren op haar nek recht overeind deed staan. Het klonk als een stroomversnelling � maar ze zag niets. Dierdre draaide zich ook om. Met haar handen op haar heupen stond ze op het vlot, en ze keek naar de horizon.

Ineens betrok haar gezicht.

�We moeten omkeren!� schreeuwde ze in paniek.

�Wat is er?� vroeg Kyra gealarmeerd. Ze sprong overeind.

�De Grote Watervallen!� riep Dierdre uit. �Ik dacht niet dat ze echt bestonden!�

Dierdre greep een roeispaan en begon als een bezetene achterwaarts te roeien. Hun vlot vertraagde, maar niet genoeg. Het geluid werd luider, en Kyra kon de mistwolken voelen.

�Help me!� schreeuwde Dierdre.

Kyra kwam in actie. Ze greep een roeispaan en begon te roeien. Maar de stroming werd steeds sterker, en het lukte hen niet om van koers te veranderen.

�We kunnen niets doen!� riep Kyra over het lawaai van de watervallen uit.

�Roei opzij!� riep Dierdre terug. �Naar de rivieroever!�

Kyra volgde Dierdre�s voorbeeld, en ze roeiden met alles dat ze hadden naar de kant toe; tot haar opluchting begon hun vlot van koers te veranderen, en dreven ze richting de modderige rivieroevers. De watervallen maakten een oorverdovend kabaal � nu nog maar twintig meter verderop � en er rees een witte mist de lucht in. Kyra wist dat ze bijna geen tijd meer hadden.

Ze waren bijna bij de oever, bijna veilig, toen hun vlot ineens hevig begon te schommelen. Kyra keek naar beneden, verward � er waren geen rotsen onder hen.

Het gebeurde weer, en deze keer viel Kyra op het vlot. Ze ging op haar knie�n zitten en tuurde het water in � toen ze ineens een gele tentakel uit het water omhoog zag komen. Het zette zich vast op het vlot. Er rees een tweede tentakel uit het water � en toen nog ��n � en Kyra keek vol afschuw toe hoe er een enorm inktvis-achtig wezen omhoog kwam, dat zijn tentakels om hun vlot heen vouwde. Het was fel geel, lichtgevend, en het opende zijn kaken.

Kyra en Dierdre roeiden wanhopig in een poging om weg te komen, maar het wezen was te sterk. Kyra besefte dat ze de kant nooit zouden halen, al waren ze er nog maar een paar meter vandaan. Dit beest zou hen doden.

Wat nog erger was, ze waren weer in de stroming terecht gekomen, en dreven nu steeds dichter naar de watervallen toe, die nauwelijks tien meter verderop lagen.

Wanhopig greep Kyra haar staf, haalde de twee delen uit elkaar, en hief hem hoog. Ze stak de scherpe messen zo hard als ze kon in de tentakels van het beest.

Het beest krijste terwijl er groene pus uit de wonden schoot. Maar het wilde hun vlot nog steeds niet los laten. Het beest deed zijn kaken verder open, en Kyra wist dat ze binnen enkele seconden levend verzwolgen zouden worden.

Kyra wist dat ze geen keus hadden � en ze moest een snelle beslissing maken.

�Laat de roeispanen vallen!� schreeuwde ze naar Dierdre, die nog steeds probeerde om weg te roeien. �We moeten springen!�

�Springen!?� riep Dierdre wanhopig. Haar stem was nog nauwelijks hoorbaar boven het oorverdovende gebulder van de watervallen.

�Nu!� riep Kyra. De kaken van het beest kwamen steeds dichterbij.

Kyra greep Leo en Dierdre�s hand, draaide zich om, en sprong de stroomversnelling in.

Een moment later werden ze opgeslokt door de ijzige wateren van de Tanis. De stroming sleurde hen naar de watervallen toe. Kyra zag de inktvis gloeien onder de oppervlakte. De val zou hen misschien doden � maar dat beest zou dat ook doen.

Kyra zette zich schrap. Ze voelde hoe ze door de stroming over de rand werd gesleurd. Naast zich zag ze ook Leo en Dierdre vallen � toen er zich ineens iets om haar been vouwde dat haar tegenhield. Ze keek stroomopwaarts en zag een enorm geel tentakel om haar been gewikkeld zitten.

Kyra besefte tot haar afschuw dat ze vast zat, en het beest trok haar naar zich toe. Het gebruikte zijn ongelooflijke kracht om te voorkomen dat ze over de rand van de waterval zou vallen. Ze keek om naar de watervallen achter zich, en wenste ironisch genoeg dat ze er overheen was gegaan.

Kyra was wanhopig. Ze hief de twee helften van haar staf, die ze nog steeds vast had, en met een laatste krachtsinspanning wierp ze ze naar het beest. Ze zag de twee helften door de lucht zeilen en bad dat ze hem zouden raken.

Er klonk een afschuwelijk gekrijs, en ze keek toe hoe de korte speren zich door de ogen van de inktvis boorden.

Het beest liet haar been los � en een moment later voelde Kyra hoe ze over de rand ging. Ze viel door de lucht, door de mist en de nevel van het water, op de rotsen af.

Merk stak zijn staf in de vochtige bosgrond. Hij had al dagenlang door het Witte Woud gelopen, vastberaden om voor niets te stoppen tot hij de Toren van Ur had bereikt. Terwijl hij liep sloot hij zijn ogen. Hoe hard hij het ook probeerde, hij kon de beelden van dat meisje, haar familie en haar gehuil niet uit zijn hoofd zetten. Haar laatste woorden galmden nog steeds door zijn hoofd. Hij haatte zichzelf om het feit dat hij haar haar terug was gegaan � en hij haatte zichzelf om het feit dat hij was vertrokken.

Merk begreep niet wat hem overkwam; zijn hele leven was hij ongevoelig geweest voor schuldgevoel, voor afkeuring, voor de problemen van anderen. Hij was altijd zijn eigen persoon geweest, op zijn eigen eiland, zijn eigen missie. Hij had er altijd een punt van gemaakt om de rest van de wereld op een armlengte afstand te houden, om zich niet te bemoeien met andermans problemen � tenzij ze zijn speciale vaardigheden nodig hadden en er een groot bedrag mee gemoeid was.

Maar nu kon Merk om de ��n of andere reden niet stoppen met denken aan dat meisje dat hij nauwelijks kende, aan het feit dat ze zijn persoonlijkheid had verworpen, ondanks het feit dat hij het juiste had gedaan. Hij wist niet waarom het hem zo dwars zat.

Hij kon natuurlijk niet weer voor haar terug gaan. Ze had haar kans gehad. Wat hij niet begreep was waarom hij �berhaupt voor haar was terug gegaan. Hij wist niet langer wat goed was: een leven voor zichzelf leiden, of een leven voor anderen? Was zijn ontmoeting met haar een les geweest? En zo ja, wat was de les dan?

Wat was er mis, vroeg Merk zich af, met gewoon een leven voor jezelf leiden? Voor je eigen zelfzuchtige belangen? Voor je eigen voortbestaan? Waarom moesten mensen altijd verwikkeld raken in de levens van anderen? Waarom zou het hen iets schelen? Waarom konden anderen niet op zichzelf rekenen om te overleven? En als ze dat niet konden, waarom hadden ze dan het recht om te leven?

Er krabde iets aan zijn bewustzijn, een besef, misschien, dat er daarbuiten iets groters was. Het was het besef dat het feit dat hij zijn hele leven alleen voor zichzelf had geleefd, tot een diepe eenzaamheid had geleid. Het was het besef dat het helpen van anderen wellicht de beste manier was om zichzelf te helpen. Het realiseerde zich dat het hem een soort connectie met een grotere wereld bood, en dat als hij die connectie niet had hij uiteindelijk zou verschrompelen en sterven.

Het was een doel. Dat was het. Merk verlangde naar een doel op de manier waarop een uitgehongerde man naar voedsel verlangde. Het was niet het doel van een ander die hem inhuurde, maar een doel voor zichzelf. Het was geen werk dat hij nodig had � maar betekenis. Wat was betekenis? vroeg hij zich af. Het was ontwijkend, en het voelde alsof het altijd net buiten zijn bereik lag. En hij haatte alles waar hij zijn vinger niet op kon leggen.

Merk keek op. De witte bladeren glinsterden in de gouden stralen van de late namiddag zon, en hulden het bos in een schitterend licht. Dit was een magische plek. Er blies een zacht briesje, en het geritsel van de bladeren die om hem heen op de grond vielen vulde zijn oren. Merk dwong zichzelf om zich weer te concentreren op zijn reis, op zijn bestemming. De Toren van Ur.

Merk zag zichzelf al als een Wachter. Hij zag hoe hij tot de heilige orde werd toegelaten en het koninkrijk beschermde tegen trollen en iedereen die probeerde het Zwaard van Vuur te stelen. Hij wist dat het een heilige plicht was, en dat het lot van Escalon er vanaf hing, en hij wilde niets liever dan dat plichtsbesef. Hij kon niet wachten tot hij zijn talenten kon gebruiken voor een goed doel in plaats van een zelfzuchtig doel. Het was het mooiste dat hij zich kon voorstellen.

Ineens werd Merk overspoeld door een afschuwelijke gedachte, die als een schaduw over hem heen viel: wat als ze hem zouden wegsturen? Hij had gehoord dat de Hoeders een diverse groep waren, bestaande uit menselijke krijgers zoals hij zelf, maar ook uit een ander ras, een eeuwenoud ras, deels mens en deels iets anders � een ras dat er om bekend stond om mensen weg te sturen. Hij had geen idee hoe ze op zijn aanwezigheid zouden reageren. Hoe zouden ze zijn? vroeg hij zich af. Zouden ze hem accepteren? En wat als ze dat niet zouden doen?

Merk bereikte de top van een heuvel. Er strekte zich een vallei voor hem uit, en in de verte reikte een groot schiereiland de Zee van Verdriet in. Hij snakte naar adem. Aan het einde stond hij: de Toren van Ur. Merks hart begon sneller te kloppen. De Toren was aan drie kanten omgeven door de zee. Grote golven sloegen tegen de rotsen aan en deden de mist omhoog rijzen, glinsterend in het zonlicht. De Toren stond midden in het meest spookachtige en schitterende landschap dat hij ooit had gezien. De Toren was dertig meter hoog, vijftien meter breed en gevormd in een perfecte cirkel. Het gesteente had een witte kleur die hij nog nooit eerder had gezien, en de Toren zag eruit alsof hij al eeuwen oud was. Boven op de Toren bevond zich een gladde, ronde gouden koepel die schitterde in de zon. De entree werd gemarkeerd door torenhoge gewelfde deuren, tien meter hoog, eveneens gemaakt van glimmend goud.

Het was het soort plek dat Merk verwachtte in een droom te zien. Het was een plek waar hij zich altijd over had verwonderd, een plek waarvan hij nauwelijks kon bevatten dat hij echt bestond. Nu hij het in het echt zag, benam het hem de adem. Hij geloofde niet in energie, maar toch kon hij niet ontkennen dat deze plek een soort speciale energie uitstraalde.

Merk ging de heuvel af met een huppeltje in zijn pas, dolblij dat hij aan het laatste stuk van zijn reis kon beginnen. Het bos maakte plaats voor een groen platteland, dat naar het schiereiland leidde. Het was hier duidelijk warmer dan in de rest van Escalon. Hij voelde de zon op zijn gezicht, hoorde het geklots van de golven, zag de open hemel, en hij voelde zich vredig. Eindelijk, hij was gearriveerd.

Terwijl Merk naar de Toren toe liep, zag hij tot zijn verbijstering dat er niemand op wacht stond. Hij had een klein leger verwacht om de Toren aan alle kanten te bewaken, maar het zag eruit alsof het verlaten was. Merk begreep het niet. Hoe kon er bij een plek die zo goed werd bewaakt, buiten niemand op wacht staan? Hij voelde dat deze plek anders was dan alle andere plekken waar hij ooit was geweest, en dat hij hier dingen over de vechtkunsten zou leren die hij nergens anders zou kunnen leren.

Merk liep door en bereikte een breed plateau voor de toren. Voor hem stond een aparte sculptuur: een stenen, circulaire trap, misschien zes meter hoog, met ivoren treden. De treden leidden, vreemd genoeg, naar niets dan lucht. Het was een vrijstaande wenteltrap, en Merk begreep niet wat de betekenis ervan was � of waarom hij in het midden van dit grasveld was geplaatst. Hij vroeg zich af wat voor andere verassingen hem te wachten stonden.

Merk liep verder. Terwijl hij de hoge, gouden deuren naar de Toren naderde, nu nauwelijks twintig meter bij hem vandaan, ging zijn hart hevig tekeer. Hij voelde zich nietig door deze plek. Hij liep eerbiedig naar de deuren toe, stopte, en legde langzaam zijn handpalmen tegen het goud aan. Het metaal was koud en merkwaardig droog, ondanks de oceaanwind; hij voelde de contouren van de complexe, uitgekerfde symbolen. Hij kromde zijn nek en keek recht langs de toren omhoog. Hij bewonderde de hoogte en het perfecte design. Hij had in zijn leven slechts zelden de aanwezigheid gevoeld van iets dat groter was dan hij zelf � bouwkundig, fysiek, en spiritueel � maar nu voelde hij het.

Merk bestudeerde de eeuwenoude gouden deuren. Ze waren als portalen naar een andere wereld, die, zo wist hij, de grootste schat in Escalon beschermde. Ze glommen in de zon, en Merk was niet alleen onder de indruk van hun kracht, maar ook door hun schoonheid. Deze toren was niet alleen een fort, maar ook een kunstwerk.

Hij zag dat er een eeuwenoud script in het goud was gegraveerd, en hij wilde dat hij het kon lezen. Het speet hem dat hij niet kon lezen of schrijven, en hij schaamde zich om het te proberen. Degenen die in de Toren leefden wisten meer dan hij ooit zou weten. Hij kwam niet uit een nobele klasse, en hoewel hij nooit eerder had gewild dat hij daar wel vandaan kwam, wilde hij het nu wel.

Merk zocht naar een deurknop, een klopper, een punt waar hij naar binnen kon � maar hij vond niets. Deze plek leek perfect afgesloten te zijn.

Hij stond daar, verbaasd. Deze plek was een mysterie. Er klonk nergens geluid, er was nergens activiteit, er waren geen Wachters, geen mensen � niets dan stilte. Hij was stomverbaasd. Het enige dat hij hoorde was het geluid van de wind, een windvlaag die zo plotseling kwam opzetten dat hij bijna zijn balans verloor, om vervolgens weer net zo snel te verdwijnen. Het voelde alsof deze plek verlaten was.

Niet wetende wat hij anders kon doen, begon Merk met zijn vuist op de deur te bonzen. Het maakte nauwelijks geluid. Het echode even en vervaagde toen weer, meegevoerd door de wind.

Merk wachtte, in de verwachting dat de deur open zou gaan.

Maar er kwam geen antwoord.

Merk vroeg zich af wat hij moest doen om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Toen kreeg hij een idee. Hij haalde de dolk van zijn riem en beukte met het heft tegen de deur. Deze keer galmde het scherpe geluid door de toren heen. Er was geen mogelijkheid dat ze dat niet gehoord hadden.

Merk stond daar en luisterde naar het vervagen van de echo, en hij begon zich af te vragen of er ooit iemand zou verschijnen. Waarom negeerden ze hem? Was dit een soort test?

Net toen hij overwoog of hij om de Toren heen zou lopen om naar een andere ingang te zoeken, gleed er ineens een sleuf in de deur naar achteren. Hij schrok. Hij zag twee gele, doordringende ogen naar hem staren, de meest onmenselijke ogen die hij ooit had gezien. Het was alsof ze dwars door zijn ziel staarden. Het deed een rilling over zijn rug lopen.

Merk staarde terug, niet wetende wat hij moest zeggen. Er hing een gespannen stilte.

�Wat wil je?� klonk een diepe, holle stem.

Eerst wist Merk niet wat hij moest zeggen. Toen antwoordde hij:

�Ik wil naar binnen. Ik wil een Wachter worden. Om Escalon te dienen.�

De ogen staarden hem uitdrukkingsloos aan, en Merk kreeg het idee dat het wezen nooit zou antwoorden. Uiteindelijk kwam er een antwoord:

�Alleen hij die waardig is mag naar binnen,� antwoordde hij.

Merk liep rood aan.

�En waarom denk je dat ik onwaardig ben?� wilde hij weten.

�Op welke manier kun je aantonen dat je dat wel bent?�

De sleuf schoof weer dicht, net zo snel als dat hij was open gegaan, en de deuren waren wederom compleet verzegeld.

Merk was verbijsterd. Hij begon weer met het heft van zijn dolk tegen de deur te slaan. Het holle geluid galmde door zijn oren en vulde het verlaten platteland.

Maar hoe lang en hoe hard hij ook op de deur bonsde, de sleuf ging niet meer open.

�Laat me naar binnen!� schreeuwde Merk. Het was een schreeuw van wanhoop. Hij besefte dat die deuren wellicht nooit meer open zouden gaan.

Duncan zette zich schrap terwijl de enorme rode haai � tien meter lang � uit de rivier omhoog sprong en met wijd open kaken op hem af kwam. Hij wist dat de haai binnen een moment zijn vlot in stukken zou breken en hem zou verscheuren. En dat was nog niet alles. Hij werd omgeven door een school van haaien, die zijn mannen aan alle kanten aanvielen.

Duncan reageerde instinctief, zoals hij altijd deed in de strijd. Hij trok zijn zwaard en bereidde zich voor om de confrontatie met zijn vijand aan te gaan. Hij zou op een nobele manier sterven, en als hij ervoor kon zorgen dat dit wezen zich alleen op hem zou concentreren, dan zou hij misschien de andere mannen op zijn vlot kunnen redden.

�SPRING!� riep Duncan naar zijn mannen. De andere soldaten op zijn vlot deden wat hij vroeg en sprongen overboord terwijl de enorme haai hun kant op kwam.

Duncan greep zijn zwaard met twee handen vast, stapte naar voren en gaf een luide strijdkreet. Terwijl de haai neerkwam hurkte hij laag, en hij duwde zijn zwaard recht omhoog, mikkend op de onderkaak van de haai. Hij ging staan, en duwde zijn zwaard door de onderkaak heen, dwars door zijn gehemelte. Hij was verrast over hoe hard de huid was, over hoe zwaar de haai was. Het kostte hem al zijn kracht om het zwaard omhoog te drijven.

Het bloed gutste over Duncan heen terwijl de haai op hem begon te vallen. Duncan, die het zwaard nog steeds vast hield, kon niet op tijd uit de weg komen, en hij wist dat hij verpletterd zou worden.

Duncans geschreeuw werd gesmoord terwijl de haai boven op hem landde. Het beest moest wel vijfhonderd kilo hebben gewogen, en terwijl het op hem landde, voelde Duncan hoe hij in het vlot werd gedrukt. Het voelde alsof zijn ribben werden verpletterd. Zijn wereld werd verzwolgen door de duisternis.

Het vlot onder hem versplinterde en Duncan voelde hoe hij in het water viel, vrij van het gewicht van het beest. Op het land, besefte hij, zou hij zijn verpletterd. Maar omdat er zich water onder hem bevond, en omdat het vlot verbrijzelde, leefde hij nog.

Eenmaal onder water probeerde Duncan weg te zwemmen. De haai bleef echter op hem af komen. Gelukkig zaten zijn kaken door het zwaard nog steeds stevig op elkaar, dus hij kon hem niet bijten.

Duncan zwom onder het vlot vandaan. Hij draaide zich om in de verwachting dat de haai zou volgen, maar het bloed stroomde alle kanten op en hij zag de haai naar de bodem van de rivier zinken.

Duncan zwom door de ijskoude wateren. Elk deel van zijn lichaam deed hem pijn. De stroming voerde hem mee, en hij begon naar de oppervlakte te zwemmen. Terwijl hij door het heldere water omhoog keek zag hij haaien door de lucht springen, en hoorde hij het gesmoorde geschreeuw van zijn mannen. Hij zag het water rood kleuren van het bloed, zag hoe de lichamen begonnen te zinken, en hij wist dat het goede mannen waren die daarboven stierven.

Snakkend naar adem bereikte Duncan de oppervlakte. Hij keek stroomopwaarts en zag dat de school haaien hen inmiddels was gepasseerd. Ze sprongen als zalm tegen de stroming in en beukten tegen willekeurige vlotten aan. Tot zijn opluchting zag hij dat ze het niet meer op zijn mannen hadden gemunt: ze vervolgden hun weg, zich niet bewust wat er voor hen lag, en beukten in op wat er in hun vaarwater lag � ze aten een man op als ze hem tegenkwamen, en zo niet, dan zwommen ze door. Ze waren duidelijk gedreven om ergens heen te gaan, en de school verdween net zo snel uit het zicht als dat ze verschenen waren.

Duncan, die door de stroming zwom, nam de schade op. Ongeveer een derde van hun vloot was verwoest. De rivier kleurde rood van het bloed, en er dreven overal lichamen en boomstammen. Tientallen mannen waren dood of gewond. Sommigen lagen kreunend op de vlotten, anderen dreven levenloos in het water. Duncan spotte de mannen van zijn eigen vlot, zijn zoons, Seavig, Anvin en Arthfael, en was opgelucht om te zien dat zij het overleefd hadden. Hun vlotten waren ook vernietigd, en ze zwommen niet ver bij hem vandaan.

Overal om hem heen werden de overlevenden uit het water gevist en de vlotten opgetrokken, terwijl ze de doden met de stroom mee lieten drijven. Het was een afschuwelijke slachtpartij, een golf van dood die uit een helderblauwe hemel was neergedaald. Duncan besefte dat ze geluk hadden dat ze nog leefden.

Duncan voelde zijn arm steken, en zag dat zijn rechterschouder hevig was geschaafd door de huid van de haai. Het bloedde, en hoewel het pijnlijk was, wist hij dat het geen levensbedreigende verwonding was. Hij hoorde gespetter en zag dat Seavig hem inhaalde. Tot zijn grote afschuw zag hij bloed uit de hand van zijn vriend stromen; hij miste twee vingers.

�Je hand!� riep Duncan uit, geschokt om het feit dat Seavig zo rustig leek.

Seavig haalde zijn schouders op. Hij beet op zijn tanden terwijl hij een stuk van zijn shirt scheurde en het om zijn bloedende hand heen bond.

�Het is maar een schaafwond,� antwoordde hij. �Je zou de haai eens moeten zien,� voegde hij met een grijns toe.

Duncan voelde hoe hij door twee sterke handen van achteren werd vastgegrepen, en op een vlot werd getrokken. Hij zat daar, hijgend, en kwam langzaam weer tot zichzelf. Hij keek op en zag, nu dichterbij dan ooit, de bergen van Kos liggen. Hij werd overspoeld door een verse vastberadenheid. Zijn leger, of wat er dan van over was, dreef nog steeds stroomafwaarts, en niet zou hen nu kunnen tegenhouden.

De Thusius kronkelde terwijl ze Kos naderden, en het landschap veranderde dramatisch. De torenhoge bergen domineerde dit gebied van Escalon, en de met sneeuw bedekte bergtoppen, gehuld in de mist, boven alles uit stekend. Het klimaat was hier kouder, en Duncan had het gevoel alsof hij een ander land betrad.

Duncan wilde van de rivier af, terug het land op waar hij zich het meest thuis voelde. Hij zou tegen elke man, elk leger en elk beest vechten � maar hij wilde het op het land doen. Hij hield er niet van om te vechten op een plek waar hij geen vaste grond onder zijn voeten had, en hij vertrouwde deze vervloekte rivier niet, met haar monsters en draaikolken. Hoe ondoordringbaar die bergen ook leken, hij zou liever daar zijn, met vaste grond onder zijn voeten.

Terwijl de stroming hen naar de voet van de bergen bracht zag Duncan de uitgestrekte, lege vlaktes die de bergen omgaven. Op deze vlaktes waren garnizoenen met Pandesiaanse troepen gestationeerd. Gelukkig was de rivier ver genoeg bij hen vandaan om zijn mannen uit het zicht te houden, zeker gezien de bomen die op de oever stonden. Maar tussen de bomen door kon Duncan de Pandesiaanse soldaten onderscheiden. Ze bewaakten de bergen alsof het hun eigendom was.

�De mannen van Kos mogen dan tot de beste krijgers in Escalon behoren,� zei Seavig, die naast hem kwam varen, �maar ze zitten vast daarboven. De Pandesianen wachten al sinds de invasie tot ze naar beneden komen.�

�De Pandesianen zullen het nooit riskeren om naar boven te gaan,� voegde Anvin toe, die vlakbij hen voer. �Die kliffen zijn te verraderlijk.�

�Dat hoeft ook niet,� voegde Arthfael toe. �Pandesia heeft ze in de val, en wacht rustig tot ze zich overgeven.�

Duncan bestudeerde het landschap.

�Dan is het misschien tijd dat we hen bevrijden,� zei hij uiteindelijk.

�Hebben we geen gevecht aan onze handen voor we de bergen bereiken?� vroeg Anvin.

Seavig schudde zijn hoofd.

�Deze rivier leidt tot aan de voet van de berg, via een smalle passage,� antwoordde hij. �We gaan aan de andere kant aan land en zullen ongezien de berg beklimmen. Het zal ons een confrontatie met de Pandesianen besparen.�

Duncan knikte tevreden.

�Ik zou het niet erg vinden om nu de confrontatie met ze aan te gaan,� zei Anvin terwijl hij tussen de bomen door naar de vlaktes tuurde.

�Alles op zijn tijd, mijn vriend,� zei Duncan. �Eerst moeten we Kos overtuigen � daarna vallen we Pandesia aan. Ik wil dat we een verenigde strijdmacht zijn als we het gevecht aan gaan � en ik wil vechten op onze voorwaarden. Het is net zo belangrijk om te kiezen wanneer en waar we vechten als tegen wie.�

Terwijl de vlotten onder een natuurlijke stenen uitstulping door voeren, keek Duncan omhoog en bestudeerde de bergen, die recht de lucht in staken.

�Zelfs als we de toppen bereiken,� zei Arthfael tegen Duncan, �denk je echt dat Kos zich bij ons aan zal sluiten? Het is een bergvolk � ze staan erom bekend dat ze nooit naar beneden komen.�

Duncan zuchtte. Hij vroeg zich hetzelfde af. Hij wist dat de krijgers van Kos koppig waren.

�Voor vrijheid,� antwoordde hij uiteindelijk, �zal een ware krijger doen wat juist is. Je thuisland ligt in je hart � niet waar je woont.�

De mannen zwegen terwijl ze over hun woorden nadachten en de constant veranderende rivier bestudeerden. De bergen kwamen nu steeds dichterbij en benamen al het zicht op de open vlaktes en de Pandesiaanse garnizoenen.

�Weet je nog dat we de Thusius tot het einde zijn af gevaren?�

Duncan draaide zich om en zag Seavig naar het water staren, verloren in zijn herinneringen. Hij knikte.

�Maar al te goed,� antwoordde hij.

Duncan herinnerde zich de afschuwelijke reis, helemaal naar de Vinger van de Duivel en de Toren van Kos. Hij probeerde de herinneringen aan die dorre woestenij, waar hij bijna was gestorven, uit zijn hoofd te zetten. Ze noemden het het land van de duivel � en met recht. Hij had gezworen dat hij nooit meer terug zou keren.

Duncan bestudeerde de rivieroevers, nu wit met sneeuw en ijs. Ze waren gearriveerd, en hij vroeg zich af waar Seavig aan land wilde gaan. Ook Seavig bestudeerde aandachtig het landschap. Uiteindelijk knikte hij. Duncan stak zijn vuist in de lucht en gebaarde naar zijn mannen dat ze moesten stoppen � en niet op de hoorns moesten blazen.

E�n voor ��n stuurden ze de vlotten over de rivierbank heen, en de lucht vulde zich met het zachte geluid van de houten vlotten die tegen elkaar aan botsten en op een rotsachtige kust strandden. Duncan sprong meteen aan land, dolblij om weer op het droge te zijn, en zijn mannen volgden zijn voorbeeld. Hij draaide zich om en schopte zijn vlot terug het water op om ruimte te maken voor de andere vlotten. Hij keek toe hoe de lege vlotten door de stroming werden meegevoerd.

�Zullen we onze vlotten niet nodig hebben?� vroeg Arthfael bezorgd.

Duncan schudde zijn hoofd.

�We zullen te voet afdalen,� antwoordde hij, �aan de andere kant, met een leger in touw, op weg om de hoofdstad aan te vallen � of helemaal niet. Terugtrekken is geen optie � we zullen slagen of sterven.�

Duncan kende de kracht van het verbranden van bruggen wanneer het nodig was � het signaleerde naar zijn mannen dat er geen sprake zou zijn van teruggaan � en hij kon zien dat ze er respect voor hadden.

Honderden van zijn mannen verzamelden zich bij de voet van de berg, en Duncan kon zien dat ze allemaal geschokt, uitgeput, koud en hongerig waren. Hij voelde zich hetzelfde, maar hij durfde het niet te laten zien: tenslotte moest het ergste nog komen.

�MANNEN!� riep Duncan uit terwijl ze zich om hem heen verzamelden. �Ik weet dat jullie veel hebben geleden. Ik zal niet tegen jullie liegen: het ergste moet nog komen. We moeten deze kliffen beklimmen, en we moeten het snel doen, en we zullen wellicht geen warm welkom krijgen als we boven komen. We zullen niet rusten, en het zal een zware klim zijn. Ik weet dat een aantal van jullie gewond zijn, en ik weet dat jullie goede vrienden zijn verloren. Maar vraag jezelf terwijl je klimt: wat is de prijs van vrijheid?�

Duncan bekeek hun gezichten, en kon zien dat zijn worden hen gerust stelden.

�Als ��n van jullie denkt dat je de reis niet aankan, kom dan nu naar voren,� riep hij uit.

Hij wachtte in de gespannen stilte, en zag tot zijn opluchting dat niet ��n van zijn mannen naar voren kwam. Dat wist hij al. Dit waren zijn mannen, en ze zouden hem de dood in volgen.

Tevreden draaide Duncan zich om bereidde zich voor om de kliffen te beklimmen � toen hij ineens iets hoorde. Hij draaide zich om en zag een tiental jongens tussen de bomen tevoorschijn komen. Ze hadden honderden sneeuwschoenen bij zich, aan de onderkant voorzien van punten, en ijspriemen en rollen touw.

Duncan wierp Seavig een vragende blik toe.

�Berghandelaars,� legde hij uit. �Dit is hoe ze de kost verdienen. Ze willen ons hun handel verkopen.�

E�n van de jongens liep naar voren.

�U heeft deze nodig,� zei hij terwijl hij een sneeuwschoen op hield. �Iedereen die deze bergen wil beklimmen heeft deze nodig.�

Duncan pakte de sneeuwschoen aan en bestudeerde de scherpe punten. Hij keek op naar de kliffen en de ijzige klim.

�En hoeveel wil je hier voor hebben?� vroeg Duncan.

�E�n zak goud voor alle sneeuwschoenen,� zei ��n van de jongens. Zijn gezicht was besmeurd met vuil.

Duncan bekeek de jongen. Hij was bijna net zo oud als zijn eigen zoons en zag eruit alsof hij al dagen niet had gegeten. Zijn hart brak voor hem; hij had duidelijk een hard leven hier.

�E�n zak voor deze troep?� vroeg Brandon spottend terwijl hij naar voren stapte.

�Neem ze gewoon van hen af, Vader,� voegde Braxton toe, die naast hem kwam staan. �Wat willen ze doen � ons tegenhouden?�

Duncan keek vol schaamte naar zijn zoons. Ze hadden alles, en toch zouden ze deze arme jongens hun kostwinning ontzeggen.

Duncan duwde zijn twee zoons opzij, keek de jongens aan en knikte naar hen.

�Jullie krijgen twee zakken goud,� zei Duncan.

De jongens snakten naar adem en hun ogen werden groot. Duncan wendde zich tot zijn zoons:

�En het geld zal afkomstig zijn uit jullie persoonlijke koffers,� zei hij streng. �Jullie kunnen me elk ��n zak overhandigen. Nu.�

Het was geen verzoek maar een beval, en Brandon en Braxton zagen er moedeloos uit. Ze moesten de vastberaden blik in de ogen van hun vader gezien hebben, want ze haalden beiden onwillig een zak tevoorschijn.

�Dat is al mijn goud, Vader!� riep Brandon uit.

Duncan knikte onverschillig.

�Goed,� antwoordde hij. �Geef het nu aan de jongens.�

Brandon en Braxton liepen onwillig naar voren en overhandigden de zakken aan de jongens. Die renden verrukt naar voren en gaven Duncan en zijn mannen de schoenen en de touwen.

�Ga via de oostelijke kant,� adviseerde ��n van de jongens. �Daar smelt minder. Het noorden lijkt makkelijker, maar het wordt smaller � daar zult u vast komen te zitten. Vergeet niet � haal niet de punten eraf. Ze hebben meerdere doeleinden.�

Met die woorden draaiden de jongens zich om en ze haastten zich terug de bossen in.

Duncan en zijn mannen bonden de schoenen onder en maakten de touwen vast aan hun schouders. Duncan realiseerde zich dat ze ze hard nodig zouden hebben.

Ze draaiden zich om, op het punt om de berg op te gaan, toen er ineens een andere man uit het bos verscheen. Hij was een jaar of dertig, gekleed in vodden, met lang vettig haar en gele tanden. Hij stopte voor hen en keek nerveus van de ��n naar de ander, voor hij Duncan aansprak.

�Ik ben een tracker,� zei hij. �Ik ken de beste routes naar Kos. Iedereen die afdaalt vertrouwt mij. Klim zonder mij, en je riskeert je leven.�

Duncan en Seavig wisselden een blik uit.

Seavig liep nonchalant naar voren en legde een hand op de schouder van de man.

�Ik dank je voor je aanbod,� zei hij.

De man glimlachte nerveus, en Seavig trok ineens, tot Duncans verbijstering, een dolk tevoorschijn en stak de man in zijn buik.

De man kreunde en zakte voor zijn voeten ineen, dood.

Duncan staarde verbijsterd naar het lichaam.

�Waarom deed je dat?� vroeg hij.

Seavig duwde met zijn laars tegen het lichaam van de man tot hij op zijn rug lag. Toen schopte hij tegen het shirt van de man, en er vielen enkele gouden munten uit. Seavig bukte en hield ��n van de munten omhoog � en Duncan zag tot zijn verbazing he insigne van de Pandesiaanse Keizer.

�Wellicht ooit een man van Escalon,� zei Seavig. �Maar nu niet meer. De Pandesianen hebben hem goed betaald. Als we hem hadden gevolgd, dan zouden we nu allemaal dood zijn.

Duncan had een dergelijk verraad nooit verwacht hier.

Seavig gooide de Pandesiaanse munt weer op de grond.

�In deze bergen,� zei Seavig, �liggen vele gevaren op de loer.�

Kyra viel zo snel door de lucht dat het haar de adem benam. De ijzige mist van de waterval overspoelde haar terwijl ze viel, haar geschreeuw overstemd door het bulderende water. Beneden kon ze vaag Leo en Dierdre onderscheiden, die ergens in de enorme wolken van wit schuim terecht kwamen. Ze zag hoe ze door de stroomversnellingen van de Tanis rivier werden meegesleurd. Ze wist niet of ze de val hadden overleefd � maar het zag er niet goed uit.

Kyra�s leven flitste aan haar voorbij. Van alle manieren waarop ze had kunnen sterven, had ze nooit verwacht dat het op deze manier zou gebeuren. Ze keek naar beneden en zag een groepje rotsen waartussen het water terecht kwam. Er stegen grote wolken van schuim omhoog. Ze zag ook een smalle opening tussen de rotsen; als ze daar terecht kwam, dat zou ze misschien, heel misschien, niet haar nek breken. En dan zou ze een kleine kans hebben om dit te overleven.

Ze zwaaide met haar armen en draaide, en deed wat ze kon om er voor te zorgen dat ze tussen de rotsen in het water zou vallen.

En toen gebeurde het. Kyra raakte het water zo hard dat de lucht uit haar longen werd geperst, en ze niet wist of ze het water of de rotsen had geraakt.

Ze zonk, dieper en dieper, als een steen onder de oppervlakte van de rivier; er leek geen einde aan te komen. De stroming duwde haar opzij, en terwijl ze dieper zonk, wist ze dat ze niet op de rotsen was geland. Ze had de spleet gehaald; ze wist dat ze daar dankbaar voor moest zijn.

Maar ze zonk nog steeds, en de druk op haar oren deed pijn. Ze probeerde te zwemmen. Het duurde een goede dertig seconden tot ze eindelijk haar voeten de zanderige bodem van de rivier voelde raken.

Kyra zette zich af, en gebruikte haar momentum om zichzelf naar de oppervlakte te lanceren. Ze werd opgepikt door de stroming, en eindelijk kon ze weer een beetje controle krijgen. Ze zwom en zwom, en het voelde alsof haar longen ieder moment konden knappen van de inspanning. Maar ze had geen keus. Opgeven zou haar dood betekenen. En ze was niet klaar om te sterven.

Net toen ze dacht dat ze niet meer kon, barstte Kyra eindelijk door de oppervlakte. Ze snakte naar adem en werd onmiddellijk weer onder water geduwd door de stroming. Ze kwam weer boven en haalde ��n keer diep adem voor ze weer kopje onder werd geduwd.

Eindelijk, nadat ze een goede tien meter stroomafwaarts was meegesleurd, werd de stroming kalm genoeg voor Kyra om boven water te blijven. Ze zag iets langs zich voorbij varen en besefte dat het een boomstam was. Ze zwom er naar toe, greep er naar en miste een aantal keer, tot ze er eindelijk in slaagde om de boomstam vast te pakken en zichzelf omhoog te trekken.

Kyra lag snakkend naar adem op de boomstam en probeerde bij zinnen te komen terwijl de rivier haar verder meevoerde. Ze moest zich goed vasthouden terwijl ze tegen rotsen aan botste. Ze veegde water uit haar ogen en zag in de verte iets dat leek op Dierdre en Leo, die door de stroming werden meegevoerd. Ze zwom met haar benen en deed haar best om de boomstam in de sterke stroming in hun richting te sturen.

Terwijl ze dichterbij kwam zag ze tot haar opluchting dat het inderdaad Leo was; hij zwom dapper, zijn kop boven water, en ze was dolblij dat hij het had overleefd. Maar toen zag ze Dierdre. Ze lag onbeweeglijk op haar buik, met haar gezicht in het water. Haar hart viel.

�DIERDRE!� gilde ze.

Kyra trok Leo omhoog op de brede, platte boomstam en drapeerde zijn poten eroverheen. Toen zwom ze meteen naar Dierdre en trok ook haar overeind. Ze draaide haar om en zag tot haar afschuw dat het gezicht van haar vriendin blauw kleurde.

�Dierdre!� schreeuwde Kyra, en ze schudde haar door elkaar.

Kyra dacht snel na. Ze draaide haar om en sloeg haar meerdere keren op haar rug, in een poging haar te reanimeren.

�Je kunt nu niet doodgaan!� schreeuwde ze.

Ze werd overspoeld door een plotselinge paniek bij het idee dat ze haar vriendin zou verliezen, en ze sloeg keer op keer op haar rug � en ineens begon Dierdre water op te hoesten. Tot Kyra�s grote opluchting greep Dierdre de boomstam vast en hield ze zichzelf in balans terwijl ze kokhalsde.

Kyra straalde terwijl haar vriendin langzaam weer tot leven kwam. Dierdre draaide zich om en keek haar aan, haar armen trillend, en hoewel er geen woorden uitkwamen kon ze de dankbaarheid in haar ogen zien.

Kyra zag iets voorbij drijven, en toen ze zich omdraaide zag ze dat het een stuk van hun verbrijzelde vlot was. Er dreven meer stukken voorbij. Hun vlot was nu nutteloos, en Kyra besefte dat deze boomstam nu alles was dat ze hadden.

Terwijl hun boomstam stroomafwaarts voer, klommen Kyra, Dierdre en Leo er boven op. Het brede, platte oppervlak was net groot genoeg om met zijn drie�n op ze zitten. Leo ging jankend op zijn buik liggen, en het was duidelijk dat hij de boomstam niet vertrouwde � maar gelukkig was hij te zwaar en te breed om te draaien. De boomstam werd als een speer meegevoerd door de stroming, die gelukkig genoeg vertraagde om te kunnen blijven zitten.

�Het is niet al te groot,� glimlachte Kyra naar Dierdre, �maar het is goed genoeg.�

Dierdre glimlachte terug. Ze zag er uitgeput uit, maar ze leefde nog.

�We hoeven nu niet ver meer,� antwoordde ze terwijl ze naar de horizon tuurde. �Zie je die splitsing?� vroeg ze wijzend. �Waar de rivier zich splitst, daar moeten we eraf. Vanaf daar gaan we te voet verder.�

Kyra zag de splitsing in de verte en was opgelucht dat er een einde in zicht was; ze had meer dan genoeg van deze rivier, en ze verheugde zich erop om weer vaste grond onder haar voeten te hebben.

Ze haalde diep adem. Ze wierp een blik over haar schouder en zag de watervallen, nu ver achter hen, en ze kon nauwelijks geloven dat ze het overleefd hadden. Ze besefte hoeveel geluk ze hadden gehad. Ze keek weer voor zich en vroeg zich af wat voor andere gevaren ze nog zouden tegenkomen.

Terwijl de uren voorbij gleden, keek Kyra vol bewondering toe hoe het landschap veranderde. De bomen glinsterden terwijl ze door het Witte Woud voeren, en de vallende witte bladeren gaven deze plek een magisch gevoel. Kyra trilde, haar kleren nog steeds nat, en toen, eindelijk, wees Dierdre.

�Daar,� zei ze. �Zie je die twee rotsen? Ze markeren de weg naar Ur. Hier moeten we eraf.�

Kyra en Dierdre deden hun best om de boomstam naar de kant te krijgen. Maar ondanks hun inspanningen lukte het niet. De grote, koppige boomstam liet zich niet zomaar sturen.

�We zullen moeten springen!� zei Kyra toen ze besefte dat ze op het punt stonden de verkeerde kant op te gaan.

Ze gingen staan. Leo blafte naar het water, duidelijk terughoudend.

�Het is goed, Leo,� stelde Kyra hem gerust. �Blijf dicht bij me, we zwemmen samen naar de kant.�

Kyra keek voor zich en zag de riviersplitsing. De stroming werd sterker. Hoe eng ze het ook vond om in het water te springen, ze wist dat het nu of nooit was. Zij en Dierdre wisselden een blik uit en sprongen tegelijk, Kyra met Leo in haar armen, in de kolkende rivier.

Kyra ging even kopje onder. Het water was ijskoud, en het voelde alsof haar huid met duizend kleine naalden werd geprikt. Terwijl de stroming hen meevoerde, zwommen ze zijwaarts, en ze vochten zich een weg naar de oever. De stroming werd zwakker en het water ondieper, en eindelijk, tot Kyra�s opluchting, voelde ze de bodem van de rivier onder haar voeten. Ze kroop op handen en voeten de rivier uit, het zand op.

Kyra liet zichzelf in het zand vallen, Dierdre en Leo naast haar. Ze was drijfnat, uitgeput, en ze had zand in haar gezicht en haar � en het scheelde haar niets. Ze hijgde hevig en spoog water uit. Ze lag daar een paar minuten onbeweeglijk in het zand, haar armen trillend van de inspanning. Ze wilde een miljoen jaar slapen. Zou er ooit een einde komen aan deze zoektocht? vroeg ze zich af.

Kyra wist niet hoeveel tijd er voorbij was gegaan toen ze een hand onder haar arm voelde die haar overeind hielp. Ze keek op en zag Dierdre naar haar glimlachen.

�Je hebt mijn leven gered � alweer,� zei Dierdre.

Kyra ging staan en glimlachte terug. Ze klopte het zand van haar kleren en voelde de vermoeidheid tot in haar botten.

�Nou, als we een waterval kunnen overleven, dan kunnen we alles overleven,� antwoordde ze.

Kyra borstelde de modder van Leo af terwijl hij haar hand likte. Ze draaiden zich om en keken naar het eindeloze, eeuwenoude witte bos dat voor hen lag, glinsterend in de late namiddag zon.

�De weg naar Ur gaat door dit bos,� merkte Dierdre op.

�Hoe ver denk je dat het nog is?� vroeg Kyra.

Dierdre haalde haar schouders op.

�Nog een paar dagen.�

Kyra bestudeerde de donker wordende bossen, waar geen schuilplaats te bekennen was. Ze hoorde vreemde dierengeluiden, en ze zocht naar een spoor van Andor, hopend dat hij het op de ��n of andere manier had overleefd.

Maar hij was natuurlijk nergens te bekennen. Ze waren alleen, volslagen alleen, zonder proviand, zonder paarden, met niets behalve de wapens die Kyra op haar rug had.

Kyra wist dat ze geen tijd te verliezen hadden. Ze zette haar eerste stap het bos in, vergezeld door haar vrienden, en vervolgde haar lange, eenzame trek naar de Toren van Ur.

Kyra, Dierdre en Leo liepen door het Witte Woud. De bladeren kraakten onder hun voeten en de witte bomen zwaaiden zachtjes in de wind. Ze liepen zwijgend naar het westen, in de richting van de ondergaande zon. Kyra vroeg zich af of ze Ur ooit zouden halen. Ze was in ieder geval blij dat ze nu aan deze kant van de Tanis rivier waren, en ze voelde zich weer wat optimistischer worden. Ze voelde haar hart sneller kloppen terwijl ze zich realiseerde dat Ur nu niet meer ver weg was. Als ze geen onverwachte confrontaties meer zouden hebben, zou ze er binnen een paar dagen zijn. Ze hadden nu zelfs wat te eten, dankzij Leo, die vrolijk achter hen huppelde. Hij had drie dode konijnen in zijn bek, die hij onderweg te pakken had gekregen. Hij at ze niet op, maar wachtte geduldig tot ze ze samen konden opeten.

Kyra dacht aan haar vader. Ze vroeg zich af waar hij nu was, of hij zijn gevechten won � of dat hij al dood was. Ze durfde er niet aan te denken. Ze dacht aan Aidan, en zelfs aan haar roekeloze, irritante broers. Ze vroeg zich af of er straks nog een Volis zou zijn om naar terug te keren, of dat de Pandesianen het tot de grond toe afgebrand zouden hebben. Ze wist dat het slechts een kwestie van tijd was voor de grote legers van Pandesia zouden horen wat ze had gedaan en ze naar haar op zoek zouden gaan. Ze wist dat het een race tegen de klok was tot ze de veiligheid van Ur zou bereiken.

Waarom? vroeg ze zich af. Waarom moest ze naar Ur? Wie was haar oom? Wie was haar moeder? Wat voor krachten had ze die haar vader konden helpen? En waarom was het allemaal geheim voor haar gehouden? Klopten de voorspellingen? Zou ze echt een grote krijger worden, net als haar vader.

Het geritsel van bladeren schrok Kyra op uit haar gedachten. Ineens voelde ze Dierdre�s arm tegen haar borst. Ze stonden aan de rand van het bos, en Kyra keek uit en zag tot haar verassing een veelbelopen weg voor hen liggen, die door het bos liep. Wat haar nog meer verbaasde was het feit dat ze iemand hoorde aankomen. Er klonk geritsel, gevolgd door het gekraak van houten wielen.

Het was een wagen.

Kyra�s hart begon te bonzen toen ze zag hoe er een grote wagen de bocht om kwam, aan de zijkanten voorzien van het blauw en geel van Pandesia. Terwijl de wagen langs heen reed, keek Kyra op en ze zag, achter de tralies, de angstige gezichten van een aantal meisjes. Ze zagen eruit alsof ze van haar leeftijd waren.

Kyra werd overspoeld door een golf van verontwaardiging.

�Ze nemen ze mee,� zei ze. �Ze nemen ze mee naar de Heer Gouverneurs.�

De wagen werd gevolgd door een andere wagen, die gevuld was met gewapende Pandesiaanse soldaten. De paarden bewogen op een snelle draf en wierpen stofwolken op. Ze verdwenen net zo snel als dat ze verschenen waren.

Kyra en Dierdre wisselden een blik uit, en Kyra zag de gedeelde verontwaardiging in de ogen van haar vriendin.

�Ik weet wat je denkt,� zei Dierdre. �Maar als we ze achterna gaan, zullen we het nooit halen. Je beseft je wel hoe zwaar we in de minderheid zijn, of niet?�

Naast hen gromde Leo zachtjes.

Kyra wist het; maar ze wist ook dat ze die wagen, ongeacht hun kansen, ongeacht het risico, niet zomaar kon laten gaan. Het zou haar de rest van haar leven achtervolgen. Onrechtvaardigheid was op haar pad gekomen, en ze kon hem niet laten wegkomen.

�Wie zou ik zijn,� vroeg Kyra, �als ik de andere kant op keek?�

Kyra keek haar vriendin aan. Ze zag angst in haar ogen, maar ook inspiratie � en toen, vastberadenheid. Ze knikte, en ze wist dat haar vriendin achter haar stond. Kyra verstevigde haar greep op haar staf, en voor ze het wist, voor ze er zelfs maar over na had gedacht, begon ze te rennen. Op de voet gevolgd door Dierdre en Leo sprintte ze door het bos, weg van Ur, weg van hun zoektocht � op weg naar gerechtigheid.

Alec voelde niets. Hij voelde niet de modder op zijn handen, het koele briesje op zijn gezicht � zelfs niet zijn eigen lichaam � terwijl hij bij het graf van zijn broer zat. Hij huilde en huilde, gezeten ten midden van de bergen met aarde, zijn handen ruw van het graven. Hij had zijn broer zelf begraven.

Alec voelde niets meer; niets dan een rauw, leeg gevoel. Hij zat daar voor zijn familie, die enkele dagen geleden nog in leven was � nu allemaal dood. Het was onwerkelijk. Daar, voor hem, lag de broer waar hij zichzelf voor had opgeofferd, degene voor wie hij naar De Vlammen was gegaan. Maar Alec voelde zich geen held; integendeel, hij werd overspoeld door schuld. Hij kon het niet helpen; hij had het gevoel dat dit allemaal zijn schuld was.

Pandesia had dit dorp slechts om ��n reden aangevallen: wraak. Alec had hen ten schande gemaakt toen hij bij De Vlammen was ontsnapt, en ze waren hier gekomen om een boodschap te sturen aan iedereen die het waagde hen te tarten. Als hij nooit was ontsnapt, besefte Alec, dan zou zijn familie nu nog leven; ironisch genoeg had hij zijn leven opgeofferd voor dat van zijn broer, maar in plaats van hem te redden had hij hem gedood. Hij wilde niets liever dan bij hen zijn, in de aarde, dood en begraven met de familie waar hij van hield.

Alec voelde een sterke hand op zijn schouder en toen hij opkeek zag hij Marco over hem heen gebogen staan. Hij keek hem aan met een blik vol verdriet en medeleven. Het was ook een blik van kracht, een blik die hem zwijgend aanmoedigde om door te gaan.

�Mijn vriend,� zei Marco in een diepe, aarzelende stem, �ik begrijp je verdriet � nee, om eerlijk te zijn, ik kan het niet begrijpen. Ik heb nog nooit een verlies zoals jij meegemaakt. Maar ik weet hoe het is om niets te hebben. Om je als niets te voelen. Wanneer alles waar je om geeft je wordt afgenomen.�

Marco zuchtte.

�Maar ik weet ook dat het leven verder gaat, of we dat nu willen of niet. Het is als de stroming van een rivier die niet tegengehouden kan worden. Je kunt hier niet eeuwig blijven zitten; je kunt niet instorten en doodgaan. Je moet doorgaan. Het leven eist dat je doorgaat.�

Alec veegde zijn tranen weg. Hij schaamde zich om zo voor de ogen van zijn vriend te huilen.

�Ik zie niet hoe ik dat kan,� zei Alec.

�Om door te willen gaan met leven moet je een reden hebben, een doel,� zei Marco. �Een wil. Kun je geen reden bedenken? Geen doel? Niet ��n reden om te leven?�

Alec probeerde na te denken. Zijn hoofd tolde. Hij probeerde zich te concentreren, maar hij vond het lastig om zich op ��n gedachte tegelijk te focussen.

Alec staarde naar de grond, die rood kleurde door de opkomende zon, en hij zag zijn leven aan zich voorbij flitsen. Hij werd overspoeld door herinneringen aan zichzelf en Ashton; aan hoe ze hadden gewerkt in de smederij van zijn vader; aan zijn moeders kookkunsten; aan gelukkige tijden in dit dorp, toen het nog had geleken alsof ze hier voorgoed zouden wonen. Het leven had perfect geleken, en zo zou het altijd blijven � tot de bezetting van Pandesia.

Bij die laatste gedachte begon er zich langzaam iets te kristalliseren in zijn hoofd. Alec herinnerde zich Ashtons laatste woorden. Hij herinnerde zich de blik in de ogen van zijn broer, het gevoel van zijn hand die zijn pols vastpakte.

Wreek mij.

Het waren niet slechts woorden. Het was een bevel. Een vonnis. Alec werd nog steeds achtervolgd door de blik van zijn broer op dat moment, door de felheid in zijn ogen, een felheid die hij nooit eerder had gezien. Het was niets voor zijn broer om geweld goed te keuren. Maar hij had ernaar verlangd terwijl hij stierf, meer dan wat dan ook.

Zijn woorden galmden door Alecs hoofd, als een luidende bel. Alec begon ze als een mantra te horen. Ze wakkerden een vuur aan dat door zijn aderen begon te stromen. Alec draaide zich om en keek naar de horizon. Naar Pandesia.

Hij ging staan.

Alec keek uit, zijn ogen rood van het huilen, en langzaam maakte zijn verdriet plaats voor een golf van woede. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Het voelde goed om te staan: het liet de hitte van de woede in hem pulseren, tot hij het in zijn vingertoppen voelde. Het was woede, gedreven door een doel. Een verlangen om te doden. Een verlangen naar wraak.

Alec draaide zich om en keek Marco aan. Hij voelde zijn spieren zich spannen, spieren die hij had ontwikkeld door jaren lang op een aambeeld in te hameren, en hij wist dat hij de wereld inderdaad iets te bieden had. Hij had kracht, kennis van wapens � en een verlangen om ze beiden te gebruiken.

�Ik heb wel een reden,� antwoordde Alec uiteindelijk. �Ik heb nog ��n ding om voor te leven.�

Marco staarde hem vragend aan.

�Dood,� vervolgde Alec. �Ik moet de Pandesianen vinden die mijn familie hebben vermoord, en hen dezelfde dood geven die zij aan mijn familie hebben gegeven.�

Alec voelde zijn eigen overtuiging terwijl hij de woorden uitsprak, en het voelde goed. Het was alsof hij tegen zichzelf sprak.

Marco knikte tevreden terug.

�Dat is inderdaad een goede reden,� antwoordde hij, �net zo�n goede reden als ieder ander heeft. Beter nog dan die van mij. Je hebt nu een doel, mijn vriend. En dat is meer dan de meeste mensen hebben. Beschouw het als een gift.�

Marco kneep in zijn schouder.

�Je staat er niet alleen voor,� zei hij. �Er zijn er meer die verlangen naar wraak. Anderen die niet langer onder het juk van terreur willen leven. Ik ken ze. Het zijn mijn vrienden. Ze komen uit mijn stad: de stad van Ur.�

Marco wierp hem een veelbetekenende blik toe.

�Als je wraak wilt nemen op een uitgestrekt leger, dan heb je hulp nodig,� vervolgde Marco. �Ik wil deze wraak ook, en deze jongens kunnen ons helpen.�

Alec voelde een resolutie in zich groeien.

�De Pandesianen zijn overal,� zei Marco. �Als we hier blijven worden we gevangen genomen en teruggestuurd naar De Vlammen. We moeten naar Ur, en snel.�

De woorden van zijn vriend echoden in zijn hoofd. Alec was klaar. Klaar voor de eerste dag van de rest van zijn leven: een leven van wraak. Hij zou doen voor zijn broer wat Ashton niet voor zichzelf kon doen.

�Ik ben klaar,� antwoordde Alec.

De twee draaiden zich om en begonnen terug te lopen door het dorp. Ze begonnen de lange tocht door de velden, naar het zuidwesten, met hun ruggen naar de opkomende zon. Op weg naar dood, wraak, en de stad van Ur.

Kyra sprintte over het bospad, Dierdre en Leo aan haar zijde. De adrenaline gierde door haar aderen terwijl ze achter de Pandesiaanse wagen aan rende. De wagen ging een bocht om en verdween uit het zicht, en ze rende sneller, haar longen brandend, vastberaden om hem niet uit het oog te verliezen. Er zaten meisjes in die wagen gevangen, meisjes zoals zij, meisjes die werden meegenomen naar een afschuwelijk leven, een leven dat ook bijna haar eigen lot was geweest. Wat de prijs ook zou zijn, ze kon dat niet toestaan.

Ze ging de bocht om en zag dat de wagens werden vertraagd door een modderig stuk in de weg, en ze ging nog harder rennen. Terwijl ze op hen afstormde, begon ze te beseffen waar ze mee bezig was, hoe roekeloos dit was; ze wist dat ze niet al die professionele soldaten kon doden, en dat ze waarschijnlijk gevangen genomen of gedood zouden worden. Maar toen gebeurde er iets vreemds. Om de ��n of andere reden voelde Kyra haar angst oplossen. In plaats van angst voelde ze een golf van adrenaline, een doelbewustheid, en ze dacht niet langer aan zichzelf. Ze dacht alleen aan de meisjes. Ze stelde zich de naderende strijd voor en ze voelde zich goed bij de wetenschap dat, wat er ook zou gebeuren, zelfs als ze hier vandaag zou sterven, haar doel oprecht was.

Kyra wierp een blik op Dierdre, die naast haar rende, en ze kon de angst op haar gezicht zien. Dierdre leek onzeker over wat ze moest doen.

�Ren naar de rand van de bomen en benader ze van achteren,� zei Kyra tegen haar. �Op mijn teken vallen we ze van achteren aan.�

�Vallen we aan met wat?� riep Dierdre angstig terug.

Kyra realiseerde zich dat haar vriendin wapenloos was. Ze bestudeerde de soldaten achterop de wagen en zag degenen met lange speren, die dichterbij de bosrand reden. Ze kwam tot een besluit.

�We gebruiken hun eigen wapens tegen hen,� zei ze. �Op mijn teken maak je de wagens open en bevrijd je de meisjes. Ik mik op de mannen met de speren, en als ze ze laten vallen, dan grijp jij er ��n voor jezelf. Ga!�

Dierdre bewoog naar de bosrand, en liet Kyra en Leo alleen op de weg achter. Kyra, nu op nog maar twintig meter afstand, was nu dichtbij genoeg om haar pijlen af te voren. Ze stopte op de modderige weg, en richtte haar eerste pijl. Ze mikte op een bijzonder grote soldaat op de laatste wagen, die hun leider leek te zijn. Hij zat hoog boven op de wagen en sloeg de paarden, en Kyra wist dat als ze hem uit kon schakelen, ze de controle over de wagen zouden verliezen en de chaos zou uitbreken. Ze mikte hoog, rekening houdend met de wind, en mikte op zijn rug.

Kyra liet de pijl los. Ze voelde hoe de spanning haar lichaam verliet, en ze keek ademloos toe hoe de noodlottige pijl door de lucht zeilde. Ze hield haar adem in, zoals ze altijd deed, biddend dat ze niet zou missen.

De pijl raakte zijn doelwit, en ze werd overspoeld door opluchting toen ze zag dat het een perfect schot was. De soldaat schreeuwde het uit, zakte in elkaar en viel naar beneden. De wagen was stuurloos, en beukte tegen een boom aan � waardoor meerdere soldaten er vanaf vielen, in de modder.

Voordat de overdonderde soldaten konden hergroeperen, had Kyra alweer gevuurd. Deze keer mikte ze op de andere koetsier. De pijl raakte hem in de achterkant van zijn schouder, waardoor hij van de wagen afvloog. De paarden schrokken en de wagen viel op zijn zij. Het geschreeuw van de meisjes rees op, evenals het geschreeuw van twee Pandesiaanse soldaten die verpletterd werden onder het gewicht van de wagen. Kyra hoopte maar dat de meisjes zich niet hadden bezeerd.

Kyra voelde een golf van voldoening: twee schoten, beide wagens waren gestopt, en vier Pandesiaanse mannen waren uitgeschakeld. Ze nam snel de schade op en zag dat er nog tien soldaten over waren om mee af te rekenen.

De overgebleven soldaten begonnen tot zichzelf te komen en keken om zich heen om te zien wie hen aanviel. E�n van hen keek om en zag Kyra, en hij draaide zich om en schreeuwde naar de anderen.

Terwijl ze zich naar haar omdraaiden, doodde ze er nog twee.

Nu waren er nog acht over. De overgebleven soldaten, nu op de hoogte van haar aanwezigheid, hieven hun schilden en kropen laag bij de grond terwijl Kyra bleef vuren. Maar deze mannen waren professionals, en ze was niet in staat om ruimte te vinden voor een open schot. E�n van de soldaten ging staan en wierp zijn speer � en zijn snelheid en kracht verrasten haar. De speer vloog door de lucht en miste op een haar na haar hoofd; daardoor was de soldaat kwetsbaar, en Kyra vuurde onmiddellijk terug. Voor hij dekking kon zoeken had ze hem ook uitgeschakeld.

Van de zeven mannen die over waren lieten er zes een strijdkreet uit. Ze trokken hun zwaarden, hieven hun schilden en verrasten haar door in een goed-geco�rdineerde aanval op haar af te rennen. De laatste man bleef achter om de vergrendelde wagen te bewaken, die nu op zijn zij lag, gevuld met gillende meisjes.

�Dierdre!� schreeuwde Kyra.

Dierdre verscheen aan de andere kant van de open plek uit het bos, en tot Kyra�s verassing rende ze onbevreesd af op de soldaat die de wagen bewaakte. Ze besloop hem van achteren, sprong op zijn rug, bond een stuk touw om zijn keel en begon met al haar macht te trekken.

De soldaat snakte naar adem en kronkelde in een poging om los te breken. Maar Dierdre was vastberaden en hield vast voor haar leven terwijl de man, die twee keer zo groot was als zij, spartelde en struikelde. Hij sloeg haar tegen de ijzeren tralies van de wagen aan en Dierdre schreeuwde het uit � maar ze bleef volhouden.

De soldaat gooide zichzelf naar achteren. Hij belandde bovenop haar, en Dierdre schreeuwde het uit, verpletterd door zijn gewicht. Ze liet hem los. De soldaat draaide zich om, reikte naar haar gezicht, en Kyra zag tot haar afschuw dat hij op het punt stond om haar ogen uit te drukken. Kyra zag dat haar vriendin op het punt stond te sterven.

Ineens klonk er een schreeuw, en de meisjes uit de wagen naast Dierdre stormden naar voren en staken hun armen door de tralies heen om de soldaat bij zijn haar te pakken. Ze slaagden erin om hem naar achteren te trekken, tegen de tralies aan, van Dierdre af.

Dierdre krabbelde overeind, greep de speer die de soldaat in de modder had laten vallen, en stak hem met beide handen in zijn buik terwijl de meisjes hem op zijn plek hielden.

De soldaat werd slap en viel met zijn gezicht in de modder, dood.

Kyra zag de zes soldaten op zich afkomen, slechts enkele meters van haar af, en ze concentreerde zich om hen. Met weinig tijd om te reageren spande ze haar boog en vuurde. Deze keer mikte ze laag, onder hun schilden, op hun benen. Ze wist nog ��n soldaat uit te schakelen toen haar pijl zich door zijn kuit boorde.

De overgebleven vijf waren nu te dichtbij om nog een keer te vuren. Kyra liet haar boog vallen en greep haar staf van haar rug. Ze draaide hem zijwaarts terwijl een woeste soldaat zijn zwaard met beide handen optilde en hem op haar hoofd afbracht. Ze bad dat haar staf het zou houden.

Kyra blokkeerde de aanval en de vonken vlogen alle kanten op. Haar handen trilden van de klap, maar ze was opgelucht dat haar staf nog heel was. Ze draaide om haar as en gebruikte haar staf om de soldaat zijn kaak te breken. Hij viel in de modder.

De vier overgebleven soldaten kwamen dichterbij. Terwijl ��n van hen zijn zwaard hoog hield, draaide ze rond en stak ze hem in zijn solar plexus, waardoor hij voorover klapte. In dezelfde beweging sloeg ze hem met haar staf tegen de zijkant van zijn hoofd, waardoor hij tegen de grond ging.

Kyra dook terwijl een soldaat naar haar hoofd uithaalde. Toen draaide ze rond en stak ze hem met haar staf in zijn nieren, waardoor hij zijn zwaard liet vallen en in elkaar zakte.

Er kwam een andere soldaat haar kant op, en Kyra hurkte laag, waarna ze omhoog kwam met een uppercut en haar staf onder zijn kin zette. Zijn nek klapte terug, en hij viel op zijn rug.

E�n van de twee overgebleven mannen haalde naar haar uit en ze hief haar staf en blokkeerde hem. Hij was sneller en sterker dan de anderen, en hij hakte steeds weer op haar in. Ze blokkeerde, en de vonken spatten alle kanten op terwijl hij haar naar achteren bleef drijven. Ze kon geen opening vinden.

Terwijl Kyra voelde hoe ze door deze soldaat werd gedomineerd, wist ze dat ze zou verliezen. Maar toen, terwijl ze achteruit struikelde, herinnerde ze zich ineens haar vaders woorden, van ��n van hun eindeloze sparring sessies: vecht nooit onder andermans voorwaarden.

Kyra besefte dat ze op de kracht van deze man vocht, niet op de hare. In plaats van met hem mee te gaan en aanval na aanval af te weren, probeerde ze zich niet langer te verzetten. In plaats daarvan stapte ze opzij, uit zijn weg.

Dit overrompelde hem, en hij struikelde in de modder � en terwijl hij langs haar heen ging, haalde Kyra uit en sloeg hem met haar staf in zijn gezicht. Hij viel met zijn gezicht naar beneden in de modder. Hij probeerde op te staan, en ze bracht haar staf neer op zijn rug, waardoor hij bewusteloos raakte.

Kyra stond daar, hijgend, en bekeek de lichamen om zich heen die in de modder lagen. Heel even liet ze haar waakzaamheid verslappen, en ze vergat de laatste soldaat. Vanuit haar ooghoek zag Kyra hoe hij zijn zwaard op de achterkant van haar nek af bracht. Ze was onvoorzichtig geweest, en nu had ze geen tijd meer om te reageren.

Een grommend geluid schreed door de lucht terwijl Leo de soldaat besprong en zijn tanden in zijn keel begroef, vlak voor hij Kyra kon doden. De man gilde het uit terwijl Leo hem tegen de grond werkte en hem in stukken scheurde.

Kyra besefte dat ze Leo haar leven verschuldigd was, en ze was ontzettend dankbaar om hem aan haar kant te hebben.

Kyra hoorde commotie aan de andere kant van de open plek. Ze zag Dierdre het zwaard van de soldaat pakken en de kettingen van de wagen door hakken. De ketting brak in een regen van vonken en een tiental meisjes rende dolblij naar buiten. Dierdre hakte de kettingen van de tweede wagen door, en er stroomden nog meer meisjes naar buiten. Sommigen begonnen de levenloze soldaten te schoppen, terwijl anderen huilden en elkaar omhelsden. De aanblik van deze bevrijde meisjes maakte het allemaal waard voor Kyra. Ze wist dat ze juist had gehandeld. Ze kon nauwelijks geloven dat ze het had overleefd, dat ze al deze mannen had verslagen.

Kyra voegde zich bij Dierdre, en de meisjes renden naar hen toe, hun ogen gevuld met tranen en dankbaarheid. Ze zag het trauma in hun gezichten, en ze begreep het maar al te goed.

�Dank je,� dweepte het ene meisje na het andere.

�Ik weet niet hoe we jullie moeten bedanken!�

�Dat hebben jullie al,� antwoordde Dierdre, en Kyra kon zien hoe fijn dit voor haar was.

�Waar gaan jullie nu heen?� vroeg Kyra, die ineens besefte dat ze nog steeds in de middle of nowhere waren. �Het is hier niet veilig voor jullie.�

De meisjes keken elkaar radeloos aan.

�Onze huizen zijn hier ver vandaan,� zei ��n van hen.

�En als we teruggaan, sturen onze families ons misschien terug.�

Dierdre deed een stap naar voren.

�Jullie gaan met mij mee,� zei ze trots en vastberaden. �Ik ga naar de stad van Ur. Daar zullen jullie een veilig onderkomen hebben. Mijn familie zal jullie opvangen. Ik zal jullie opvangen.�

Terwijl ze de woorden uitsprak, zag Kyra dat er een nieuw leven in Dierdre begon te bloeien, een doelbewust, onbevreesd leven, alsof haar oude zelf weer een reden had gevonden om te leven. Ook de meisjes leken op te lichten bij het idee.

�Goed dan,� zei Kyra. �We zullen samen rijden. Samen zijn we sterker. Laten we gaan!�

Kyra griste een zwaard uit de handen van een dode soldaat en gaf hem aan ��n van de meisjes. E�n voor ��n deden de andere meisjes hetzelfde, en speurden het slagveld af voor wapens.

Kyra sneed de touwen van de Pandesiaanse paarden door die voor de wagens waren gespannen, en ze besteeg er ��n, dolblij om weer vervoer te hebben. De andere meisjes renden naar voren en beklommen de andere paarden; ze waren met zoveel dat ze met zijn tween of drie�n op ��n paard moesten zitten, maar op de ��n of andere manier lukte het. Niet veel later zaten ze allemaal bewapend te paard, klaar om te vertrekken.

Kyra dreef haar nieuwe paard aan en de anderen volgden haar in galop de weg over, de tegengestelde richting op, richting Ur. Ze had de wind in haar haren, een paard onder zich, en vrienden naast zich. Kyra wist dat het laatste stuk van haar reis begonnen was, en niets in de wereld kon haar nog tegenhouden.

De Toren van Ur was haar volgende stop.

Duncan boog zijn hoofd tegen de wind terwijl hij de steile berghelling van Kos beklom. De wind sloeg in zijn gezicht en het sneeuwde weer hevig. Hij vroeg zich af hoe veel erger de weersomstandigheden zouden worden. De hemel, die slechts enkele uren geleden nog zo helder was geweest, was nu verkleurd tot een donker, grauw grijs. De sneeuw en de wind dreven hen terug. Deze berg was net zo onvoorspelbaar als men zei. Ze hadden al uren gelopen, maar de helling werd nu steeds steiler.

Duncan, die naast Seavig, Anvin en Arthfael liep, wierp een blik over zijn schouder om te kijken hoe zijn mannen er aan toe waren. Ze liepen allemaal met gebogen hoofden, twee-aan-twee, over het smalle spoor de berg op, als een lange rij mieren. De wind en de sneeuw waren inmiddels zo hevig dat Duncan niet langer al zijn mannen kon zien, en hij voelde een steek van angst. Een deel van hem wist dat het krankzinnig was om met zijn allen een berg van sneeuw en ijs te beklimmen. Er was een reden dat de Pandesianen nooit hadden geprobeerd om Kos in te nemen: het was dwaasheid.

Duncan liep tussen een smalle rij stenen door, en toen hij eruit kwam en opkeek, kromp zijn maag samen: het spoor verdween in een muur van ijs. Vanaf hier zou het klimmen worden � recht omhoog. En ze waren nog maar halverwege de berg.

�Kunnen we klimmen?� vroeg Anvin. Hij klonk angstig.

Duncan keek op. Hij kneep zijn ogen samen tegen de wind, en dacht even iets te zien bewegen. Er klonk een luid krakend geluid, en ineens begon er een enorme ijspegel, misschien zes meter lang, af te breken. Zijn hart viel toen de ijspegel loskwam en recht op hen af stortte, als een bliksemschicht uit de hemel.

�WEG!� schreeuwde Duncan.

Duncan duwde zijn mannen uit de weg en dook toen zelf. Hij rolde enkele meters de berg af terwijl er een enorme klap achter hen kwam. Hij keek om en zag de ijspegel zich als een enorm zwaard in de aarde boren en in stukken uiteen spatten. Stukken ijs vlogen alle kanten op, en hij bedekte zijn hoofd met zijn handen. De stukken bekrasten hem.

De ijspegel, of wat er nog van over was, viel van de klif, richting zijn mannen, en Duncan keek vol afschuw toe hoe zijn mannen naar links en rechts sprongen om uit de weg te komen. Meer dan ��n van zijn mannen gleed zijn dood tegemoet, en ��n soldaat werd door de ijspegel gespiesd. Zijn geschreeuw vulde de lucht terwijl hij werd verpletterd.

Duncan lag trillend op de grond en keek naar Seavig, die een angstige blik met hem uitwisselde.

Duncan draaide zich om en keek weer naar de klif, en hij zag nog honderden ijspegels aan de rand hangen. Hun punten wezen recht naar hen. Hij begon eindelijk te begrijpen hoe gevaarlijk deze klim was.

�Het heeft geen zin om hier te wachten,� zei Seavig. �We klimmen nu, of we wachten tot er nog meer van die dingen naar beneden vallen.�

Duncan wist dat hij gelijk had, en hij krabbelde overeind. Hij draaide zich om en liep terug de berg af om zich over de doden en gewonden te bekommeren. Hij knielde naast een soldaat, een jongen die nauwelijks ouder was dan zijn eigen zoons, en sloot met pijn in zijn hart zijn ogen.

�Bedek hem,� beval Duncan.

Ze renden naar voren en deden wat hij vroeg, en Duncan liep naar de gewonden. Hij knielde naast een jonge soldaat, wiens ribben door de ijspegel waren doorboord. Hij legde een hand op zijn schouder.

�Het spijt me, heer,� zei de jongen. �Ik kan niet verder. Niet zo.� Hij snakte naar adem. �Laat me hier achter. Ga verder zonder mij.�

Duncan schudde zijn hoofd.

�Dat is niet hoe ik in elkaar zit,� antwoordde hij. Hij wist dat als hij de jongen zou achterlaten, hij zou sterven. Hij kwam tot een besluit. �Ik zal je zelf dragen.�

De ogen van de jongen sperden zich open.

�Dat haalt u nooit.�

�Dat zullen we nog wel eens zien,� antwoordde Duncan.

Duncan hurkte laag, en legde de soldaat over zijn schouder. Toen liep hij terug tussen zijn mannen door, die hem allemaal vol bewondering en respect aankeken.

Seavig staarde hem aan terwijl hij naar voren liep, alsof hij zich afvroeg wat hem bezielde.

�Zoals je al zei,� zei Duncan tegen hem, �we hebben geen tijd te verliezen.�

Duncan liep naar de ijswand, de soldaat kreunend over zijn schouder. Hij gebaarde naar zijn mannen, die naar hem toe liepen.

�Bind hem aan mijn rug vast,� zei Duncan. �Trek de touwen strak aan. Het is een lange klim, en ik ben niet van plan om ��n van ons te laten sterven.

Duncan wist dat dit een lastige klim nog lastiger zou maken, maar hij wist ook dat hij wel een manier zou vinden. Hij had wel ergere dingen meegemaakt, en hij zou liever sterven dan ��n van zijn mannen achterlaten.

Duncan bond zijn sneeuwschoenen onder. Hij voelde de punten onder zijn voeten. Hij greep zijn ijspriem, haalde uit en hakte op de ijswand in. De ijspriem sloeg er netjes in en hij trok zichzelf op en zette zijn voet in het ijs eronder. Hij nam nog een stap, sloeg de ijspriem weer in het ijs, weer een stukje verder omhoog. Het kostte hem verassend veel inspanning, en hij bad dat zijn gereedschap het zou houden. Hij besefte dat zijn leven afhing van hun vakmanschap.

Overal om hem heen deden zijn mannen hetzelfde, en de lucht was ineens gevuld met het geluid van duizenden kleine ijspriemen die op het ijs in hakten. Als een leger van berggeiten beklommen ze langzaam de ijswand. Elke stap was hard werken voor Duncan, zeker met de gewonde soldaat op zijn rug, maar hij dacht er geen moment over om terug te gaan. Opgeven was simpelweg geen optie.

Duncan klom en klom, zijn armen trillend van de inspanning, en hij werd zo nu en dan verblind door de wind en de sneeuw. Terwijl hij steeds harder ging hijgen, probeerde hij niet omhoog te kijken; hij wilde niet weten hoe ver ze nog moesten. Tot zijn opluchting zag hij, na ongeveer vijftien meter, een plateau.

Duncan trok zichzelf omhoog en stortte in, hijgend. Hij rustte zijn trillende armen en schouders.

�Heer, laat me hier achter,� zei de soldaat. �Het is teveel voor u.�

Maar Duncan schudde slechts zijn hoofd en ging op zijn knie�n zitten. Ook de anderen bereikten het plateau. Hij keek op en was dankbaar om te zien dat de berghelling vanaf hier iets minder steil werd. Duncan begroef zijn ijspriem en sneeuwschoenen weer in de helling en ging verder, stap voor stap, terwijl hij probeerde om niet teveel na te denken over hoe ver het nog was.

Duncan vroeg zich af hoe de mannen van Kos ooit van deze berg af kwamen. Hij had meer dan eens zij aan zij met hen gevochten, maar hij had hen nog nooit hierboven gezien, in deze bergen, waar ze in hun element waren. Het was echt een ander volk, besefte hij, dat in deze omstandigheden kon leven.

Het voelde alsof ze al uren klommen. Duncan keek zo nu en dan omhoog, en de top leek altijd een stukje verder weg te zijn, altijd buiten bereik. Er dreef een wolk langs, die hen leek te verzwelgen, en ze waren ineens compleet gehuld in een witte waas.

Duncan bleef verder klimmen. Hij wist dat het gestoord was, maar ze hadden nu geen keus. Hij hoopte maar dat zijn mannen onder hem veilig waren. Zodra de wolk werd weggeblazen door de wind, keek hij naar beneden. Zijn mannen waren er nog, vlak achter hem, en ze bewogen zich langzaam maar zeker de berg op. Hij ving een glimp van het geweldige uitzicht op. Heel Escalon strekte zich beneden hen uit, tussen de statige bergtoppen. Hij voelde zich hierboven de koning te rijk. Hij kon het hele land zien. Escalon was een schitterend land, met glooiende heuvels, open vlaktes, meren, rivieren en watervallen. Het was een land van overvloed en goedheid, iets dat hen was afgenomen sinds de Pandesianen waren gearriveerd. Duncan wist dat hij een manier moest vinden om het terug te krijgen.

Duncan keek weer omhoog. Zijn armen trilden terwijl hij de ijspriem in het ijs sloeg en zichzelf omhoog trok. Het leek erop dat dit het laatste stuk was. De ijswand was recht en glad. Ze hadden misschien nog dertig meter te gaan. Duncan was uitgeput, maar het moest gebeuren. Hij had alleen dat zijn armen het niet zouden begeven.

Duncan klom hoger. De wind stak op. Ze werden weer verzwolgen door een wolk, die vervolgens net zo snel weer verdween. Hij zette zijn trillende benen tegen het ijs en pauzeerde even. Het zweet prikte in zijn ogen, maar hij durfde het niet weg te vegen. Hij keek op en zag dat hij nog maar een paar meter had afgelegd, al voelde het alsof hij al uren bezig was aan dit laatste stuk. Die paar meter hadden net zo goed een paar kilometer kunnen zijn.

Duncan stopte en luisterde terwijl er, boven het geluid van de wind, ineens een ander geluid oprees, als een gepiep. Het leek steeds luider te worden. Hij verstijfde, en vroeg zich af wat het kon zijn.

Duncan zag vanuit zijn ooghoeken iets bewegen, en terwijl hij zich omdraaide zag hij tot zijn afschuw een zwerm wezens recht op hem afvliegen. Ze waren klein, bijna doorzichtig, en ze leken op vleermuizen. De wezens openden hun kaken en piepten hun afschuwelijke geluid en lieten drie scherpe slagtanden zien. Ze vlogen op een vreemde manier, hellend naar de ene en toen naar de andere kant. Er waren er duizenden, en ze vlogen recht op Duncan en zijn mannen af.

�IJsvleermuizen!� schreeuwde Seavig. �Zoek dekking!�

Dncan dook. Met zijn ene hand hield hij zijn ijspriem vast, en met zijn andere hand bedekte hij zijn hoofd. Een moment later werd hij verzwolgen. De wezens daalden op hem neer. Ze krijsten in zijn oren en klauwden naar hem. De gewonde soldaat op zijn rug schreeuwde het uit van de pijn.

Duncan keek naar beneden en zag tot zijn opluchting dat de meesten van zijn mannen dekking hadden gevonden op het plateau; ze lagen op hun buik en bedekten hun hoofd met hun handen. Maar Duncan en Seavig waren al te hoog, ver voor de groep uit, en ze konden niet snel genoeg naar beneden komen. Duncan wist dat hij hier alleen boven was, en dat hij zich er in zijn eentje uit zou moeten vechten.

Duncan vocht terug. Hij greep de andere ijspriem en zwaaide wild om zijn hoofd heen, inhakkend op de wezens. Gekrijs rees op terwijl hij er meer dan een paar doodde, en de beesten bij bosjes naar beneden vielen.

Maar Duncan besefte al snel dat het dweilen met de kraan open was; voor elke ijsvleermuis die hij doodde, verschenen er tien meer. Hij werd aan alle kanten gekrabd en gebeten, en terwijl de pijn door zijn lichaam schoot wist Duncan niet hoeveel langer hij het nog vol kon houden.

E�n van de ijsvleermuizen zette zijn tanden diep in zijn schouder en Duncan schreeuwde het uit van de pijn. Hij reikte met zijn vrije hand om zich heen en wrikte de ijsvleermuis los. Hij begon licht in zijn hoofd te worden, duizelig, en voelde dat hij op het punt stond om te vallen. Ineens wist hij dat hij hier zou sterven. Hij vond het niet erg om te sterven. Maar hij vond het wel erg dat het op deze manier moest zijn, helemaal hierboven, zo ver van het thuis waar hij van hield. Maar de dood, wist hij, kwam wanneer hij kwam, en hij was voor hem gekomen.

Merk werd wakker en rook de geur van de oceaan. Hij voelde de nevel van de oceaan op zijn gezicht, en hoorde het geluid van de golven. Langzaam deed hij zijn ogen open, gedesori�nteerd. Hij probeerde de spinnenwebben van zijn geest te krijgen. Hij was de hele nacht geteisterd door dromen die hij niet begreep. Hij had gedroomd over dat hij het meisje van haar brandende boerderij had gered. De gezichten van haar familie hadden hem achtervolgd, beschuldigend, wijzend, en daarna waren ze in vlammen opgegaan � en hij ook. In zijn laatste droom had hij de Toren beklommen. Hij had urenlang een wenteltrap beklommen, alleen om de top te bereiken, uit te glijden en weer naar beneden te vallen.

Merk deed zijn ogen open en zag de zon opkomen boven het winderige, troosteloze schiereiland waar de Toren van Ur stond. Langzaam begon hij zich weer te herinneren waar hij was. De Zee van Verdriet strekte zich uit tot aan de horizon, en haar golven sloegen tegen de torenhoge kliffen aan die Escalon omgaven. Met een stijve rug en nek ging Merk rechtop zitten, en hij keek om zich heen. Hij voelde een koud, hard metaal tegen zijn rug, en toen hij zich omdraaide zag hij waar hij de hele nacht tegen aan had gelegen: de zilveren duren van Ur.

Het kwam allemaal weer terug: nadat hem de toegang tot de Toren was geweigerd, was Merk om de Toren heen gelopen, op zoek naar een andere ingang. Hij had deze andere deuren gevonden, aan de andere kant van de Toren. Ze waren identiek aan de deuren aan de voorkant, alleen dan gemaakt van zilver. Ook deze deuren waren gegraveerd met geschriften en symbolen die hij niet kon lezen. Hij herinnerde zich dat hij de halve nacht op de deuren had lopen bonzen; hij weigerde om weg te gaan. Maar niemand had geantwoord � en uiteindelijk was hij in slaap gevallen.

Merk ging staan, zijn knie�n stijf van de lange nacht. Terwijl hij naar de ochtendzon keek, voelde hij een hernieuwde vastberadenheid. Hij was niet iemand die opgaf. Hij had geweten dat het niet makkelijk zou zijn om hier binnen te komen � tenslotte waren de Wachters een elitaire, heilige sekte, die erom bekend stonden om mensen weg te sturen. Maar hij voelde dat dat een onderdeel van hun ritueel was, hun manier om degenen die niet voorbestemd waren om hier te zijn er tussen uit te pikken.

Merk keek weer op naar de toren, die hoog de hemel in reikte. Het eeuwenoude gesteente was zo glad, de zilveren deuren glanzend, dieprood in de ochtendzon, en hij wist dat hij geen keus had; hij moest het weer proberen, hoe lang het ook zou duren.

Merk hief zijn dolk en begon weer met het heft tegen de deur te slaan. Het gebonk echode in de stille ochtendlucht. De Toren klonk hol. Hij bonkte en bonkte tot zijn armen moe werden, en hij in een monotoon ritme viel. De vibraties trokken door zijn hand, zijn pols, zijn armen en zijn schouders, tot ze helemaal gevoelloos waren. Het scheelde hem niets.

Terwijl hij bonkte, dacht Merk aan zijn eerdere ontmoeting, aan de woorden van het wezen dat de sleuf in de deur had geopend: Alleen hij die waardig is mag hier naar binnen, had de man gezegd. Wat bedoelde hij daar mee? Wat betekende het om waardig te zijn? Wat was het antwoord waar ze op hoopten? Welk antwoord zou die deuren open doen gaan?

Het raadsel tolde in zijn hoofd, echo�nd met elke bons op de deur. Merk was vastbesloten om het juiste antwoord te geven, de volgende keer dat hij open zou gaan � als dat ooit nog zou gebeuren.

Na uren op de deur gebonsd te hebben, zo lang dat hij niet meer helder na kon denken, schoof er, tot Merks verassing, ineens een sleuf in de deur open, net zoals aan de voorkant.

Merk stopte, verbijsterd, en hij staarde terug. Zijn hart begon te bonzen toen hij de twee gele ogen weer zag verschijnen. Hij besefte dat hij een tweede kans had gekregen, en hij was vastberaden om hem te grijpen. De ogen staarden hem met een intense blik aan.

�Alsjeblieft,� zei Merk hijgend. �Laat me naar binnen. Laat me mij bij jullie aansluiten. Ik eis om binnengelaten te worden!�

Er volgde een lange stilte, zo lang dat Merk zich begon af te vragen of de man ooit zou antwoorden.

Toen, eindelijk, sprak hij:

�Alleen hij die waardig is mag hier naar binnen. Ben jij waardig?� vroeg hij in een diepe stem.

Merk werd overspoeld door een golf van opwinding.

�Ik ben waardig!� riep hij zelfverzekerd terug.

�Waarom?� vroeg de stem. �Waarom ben jij waardig?�

Merk dacht na, wanhopig op zoek naar de juiste woorden.

�Ik ben waardig omdat ik een onbevreesde krijger ben. Omdat ik loyaal ben. Omdat ik me bij jullie wil aansluiten en jullie wil helpen. Ik ben waardig om dat ik de Toren wil beschermen, en omdat ik het zwaard wil beschermen. Ik ben waardig omdat ik een betere moordenaar ben dan wie dan ook. Laat me binnen en laat het me bewijzen.�

De ogen staarden hem een lange tijd aan, en Merk stond daar, zijn hart hevig bonzend. Hij wist zeker dat hij correct had geantwoord en dat de man hem binnen zou laten.

Maar tot zijn teleurstelling ging de sleuf weer dicht, net zo snel als dat hij open was gegaan, en hij hoorde de voetstappen vervagen. Hij kon het niet geloven. Hij was terneergeslagen.

Merk staarde trillend naar de zilveren deuren. Het kon niet waar zijn.

�Nee!� schreeuwde Merk, gekweld. �Je moet me binnenlaten!�

Merk sloeg keer op keer op de deur terwijl hij zich afvroeg wat hij verkeerd had gedaan.

Waarom was hij waardig?

Merk dacht na over wat waardigheid betekende. Wat betekende het nu echt? Kon iemand echt waardig zijn? Wie kon dat nu bepalen?

Merk keerde de Toren de rug toe, verscheurd. Zonder deze plek, zonder deze kans om een nieuw leven te beginnen, kon hij zich geen ander leven voorstellen, of een andere plek om heen te gaan.

Merk liep het plateau over brandend van frustratie, tot hij de rand van de klif bereikte. Hij stond daar en keek neer op de golven die onder hem tegen de klif aan sloegen. En ineens, in een golf van frustratie, gooide hij zijn dolk, zijn meest waardevolle bezit, naar beneden.

Hij zag zijn dolk langs de kliffen vallen, honderden meters naar beneden, de zee in.

Hij gooide zijn hoofd achterover en schreeuwde. Het was een schreeuw van pijn, van eenzaamheid. Zijn schreeuw rees naar de hemel, beantwoord door een eenzame zeemeeuw, en verdween met de golven. Het was alsof ze met hem spotten, alsof ze hem lieten weten dat hij, wat hij ook deed, nooit toegelaten zou worden in de Toren van Ur.

Kyra hield de manen van haar paard stevig vast terwijl ze door het Witte Woud galoppeerde. De wind waaide door haar haren, er zaten twee meisjes achter haar op het paard, en achter haar galoppeerden de meisjes die zij en Dierdre hadden bevrijd, met Leo op hun hielen. Kyra voelde zich enorm voldaan terwijl ze naar hun gezichten keek. Ze waren zo blij om vrij te zijn, om in leven te zijn. Ze had hen gered van een duistere toekomst, en dat betekende alles voor hen.

Eindelijk had Kyra weer een paard onder zich. Het laatste stuk van haar reis lag voor haar, en ze voelde zich optimistisch, wetende dat haar lange zoektocht spoedig ten einde zou lopen � en dat ze het zou halen. Ze galoppeerden gezamenlijk, zoals ze al uren hadden gedaan, als een verenigde strijdmacht, allemaal bemoedigd. Kyra haalde diep adem en werd overspoeld door een golf van opwinding terwijl ze de glinsterende bladeren van het Witte Woud achter zich lieten en de open vlaktes op galoppeerden. De open hemel strekte zich voor haar uit, en Kyra had het gevoel alsof de wereld was onthuld. Na zoveel dagen in het donkere bos te hebben doorgebracht, had ze een gevoel van vrijheid en opwinding als nooit tevoren.

Het schitterende platteland van Ur strekte zich voor haar uit, en het was een plek zoals ze nog nooit had gezien. Er waren geweldige glooiende heuvels, bedekt met oranje en paarse bloemen. Het was in dit deel van Escalon veel warmer dan in Volis. De late namiddag zon scheen op heen neer en hulde de omgeving in bloedrode tinten, alsof het door de hand van God was gemaakt.

Kyra dreef haar paard aan om sneller te gaan, bemoedigd. Ze hadden urenlang non-stop doorgereden. Niemand wilde pauze nemen; ze wilde de bossen uit, weg van hun duistere verleden, en naar de toekomst kijken. Kyra reed door de heuvels en snoof de lucht van Ur op. Het voelde alsof er een heel nieuw leven voor haar lag.

Er gingen uren voorbij toen ze eindelijk de top van een heuvel bereikten die hoger was dan de anderen, en ze hielden halt. Ze pauzeerden op een breed plateau, waarop een hoge houten paal stond met pijlen die in vier verschillende richtingen wezen. Kyra zag de veelbelopen paden die vanaf de heuvel in alle richtingen liepen, en ze wist dat ze een kruispunt hadden bereikt.

Terwijl ze naar de horizon keek, kwam Dierdre naast haar staan.

�Die weg leidt naar Ur,� wees Dierdre. �Mijn stad.�

Kyra volgde haar blik en zag de omtrek van een geweldige, uitgestrekte stad aan de horizon. De torens en koepels en borstweringen glommen in de zon; en net daar voorbij zag ze heel vaag de zee liggen. Het licht kaatste er vanaf en verlichtte de stad. Bij de ingang van de stad stond een tempel, zoals traditie was voor veel westelijke steden in Escalon. De tempel was voorzien van een gewelfde doorgang, om reizigers te laten passeren, en werd bekroond door een klokkentoren, hoger dan ze ooit had gezien. Ze bekeek het vol bewondering, verbluft dat een tempel zo hoog kon zijn. Ur, de stad van legendes, de vesting van het westen, de poort naar de open zee, de zee waar alle commerci�le vaarroutes van en naar Escalon liepen.

Dierdre wees naar de weg die in de tegenovergestelde richting leidde.

�Op misschien een dag rijden naar het noorden ligt het schiereiland van Ur,� legde ze uit. �Daar is de toren die je zoekt.�

Kyra bestudeerde de contouren van het land, het lange, smalle schiereiland dat zo ver de oceaan in liep dat ze niet kon zien waar hij eindigde, verdwijnend in de mist. Kyra wist dat daar, voorbij de mist, haar bestemming lag. Haar oom. Haar missie. Ze leek naar beneden en zag dat de weg die er heen leidde minder belopen was � en ze voelde dat haar lotsbestemming haar riep.

Leo, die bij haar voeten zat, jankte zachtjes, alsof hij het ook voelde.

Kyra draaide zich om naar Dierdre, en ze voelde een steek van verdriet. Hier zouden hun wegen zich scheiden. Kyra had niet beseft hoe gehecht ze was geraakt aan Dierdre�s aanwezigheid; ze was een ware vriendin geworden, als de zus die ze nooit had gehad. En terwijl ze in de ogen van de andere meisjes keek, was ze huiverig om ook hen te verlaten. Maar ze wist dat haar roeping op haar wachtte, en hij lag in de tegenovergestelde richting.

�Ik zal je missen, mijn vriendin,� zei Kyra.

Ze zag bezorgdheid in Dierdre�s ogen.

�Zullen we elkaar ooit nog zien?� vroeg Dierdre.

Kyra vroeg zich hetzelfde af, maar ze wist het antwoord niet.

�Ik heb mijn vader beloofd dat als ik klaar ben met mijn training,� antwoordde Kyra, �ik terug zou gaan om onze mensen te helpen.�

�Ik zal ook helpen,� antwoordde Dierdre. �Ik zal mannen optrommelen, misschien, en doen wat ik kan om te helpen. Wanneer de wegen van twee mensen voorbestemd zijn om elkaar te kruizen, dan kan niets hen uit elkaar houden. Ik geloof dat we elkaar weer zullen zien. Ergens, hoe dan ook.�

�Dat zullen we.�

Dierdre reikte uit en ze pakten elkaar bij de armen en keken elkaar in de ogen. Ze waren beiden ouder en sterker geworden sinds ze elkaar hadden ontmoet.

Kyra steeg af, en overhandigde de teugels aan Dierdre.

�Je hebt veel meisjes om voor te zorgen,� zei Kyra terwijl ze naar de meisjes keek die met zijn drie�n op ��n paard zaten. �Jij hebt dit paard harder nodig dan ik.�

�Hoe ga je dan naar de toren?� vroeg ��n van de meisjes.

Kyra draaide zich om en keek.

�Het is nauwelijks een dag lopen,� zei ze. �En ik heb Leo. Ik loop graag. Ik heb mijn staf en mijn boog, en ik ben nergens bang voor.�

Kyra zag het respect in hun ogen. Twee meisjes, die met een derde op een paard zaten, stegen af en bestegen haar paard.

�Ik heb nog nooit iemand ontmoet zoals jij,� zei Dierdre. �Ik dacht altijd dat dapperheid alleen voor mannen was weggelegd. Maar ik zie nu dat het ook voor ons kan zijn. Je hebt me een groter geschenk gegeven dan je ooit zult weten � en daar kan ik je niet genoeg voor bedanken.�

Kyra�s ogen vulden zich met tranen terwijl ze naar de dappere meisjes keek die een tweede kans hadden gekregen.

�Zorg goed voor deze meisjes,� zei Kyra tegen haar. �Als ze bescherming willen, geef je het hen � maar als ze willen leren vechten, geef je hen dat ook. Als je een krijger beschermt, dan red je hun lichaam, maar dood je hun spirit. En deze meisjes hebben een geweldige spirit.�

Kyra keek de meisjes na terwijl ze over de heuvelrug naar beneden galoppeerden, in de richting van de ondergaande zon en de glanzende stad van Ur. Ze keek hen een lange tijd na, tot ze verdwenen in een stofwolk. Dierdre draaide zich ��n keer om en keek naar haar, en hief een vuist in de lucht � en Kyra de hare.

Toen waren ze de heuvel over, uit het zicht, en was er niets meer over behalve het gerommel van de paardenhoeven in de verte.

Leo jankte zachtjes naast haar, alsof hij verdrietig was om Dierdre te zien gaan, en Kyra draaide zich om, pakte haar staf, en begon te lopen. Ze liep de heuvel af, in de tegengestelde richting, naar het noordwesten, naar het schiereiland van Ur, en ergens voor bij die mist, naar de Toren.

Terwijl ze door een veld heen liep, gingen er een miljoen gedachten door haar hoofd heen. Ze dacht aan haar bestemming, de toren, haar oom. Ze dacht aan de training die ze zou krijgen, haar krachten, en wat ze over zichzelf te weten zou komen. Ze dacht aan alle geheimen die haar opwachtten. Haar moeders identiteit. Haar lotsbestemming. Het maakte haar nerveus, maar ook opgewonden.

Het was overweldigend om er zelfs maar over na te denken, en haar hart ging sneller kloppen bij de gedachte. Wat nog angstaanjagender was dan welke vijand daar ook, nog angstaanjagender dan het idee om haar zoektocht niet te voltooien, was het idee om hem te voltooien, om over haarzelf te leren, om tot de bodem te gaan van het raadsel dat haar haar hele leven had achtervolgd: wie was ze?

Kyra liep al uren, opgewonden, vastberaden. Ze had het gevoel dat elke stap haar dichter bij het einde van haar zoektocht en het begin van haar nieuwe leven bracht. Ze voelde het branden in haar benen nauwelijks terwijl ze door de glooiende heuvels liep. Ze dacht niet eens aan pauze nemen tot ze, uren later, een heuvel op liep en een breed plateau bereikte. Ze leunde tegen haar staf en bekeek het uitzicht: het hele schiereiland van Ur strekte zich voor haar uit, de oceaan nu zichtbaar in de verte, de golven al hoorbaar. Er hing een mist waardoor de toren nog steeds niet te zien was, maar ze wist dat hij niet ver meer was.

Ze stond daar en had het gevoel alsof haar toekomst zich voor zich zag uitvouwen � toen ze ineens een geluid hoorde en beweging zag vanuit haar ooghoek. Ze draaide zich met een ruk om en greep haar staf stevig vast.

Kyra knipperde een paar keer met haar ogen. Ze kon nauwelijks bevatten wat ze zag. Ze werd ineens overspoeld door emoties terwijl ze het beest zag naderen. Hij liep langzaam de heuvel op, onder de wonden, uitgeput, maar hij liep � en hij hield zijn ogen trots op haar gericht. Terwijl hij dichterbij kam, gromde Leo niet zoals hij normaal deed; hij jankte van opwinding. En trots.

Kyra�s adem stokte in haar keel. Haar mond viel open van verbazing. Ze was nog nooit in haar leven zo blij verrast geweest. Daar, helemaal vanaf de andere kant van Escalon om haar te vinden, liep haar trouwe vriend: Andor.

Kyra�s ogen vulden zich met tranen. Ze was dolblij, sprakeloos. Hij had het overleefd. En hij had haar gevonden.

Kyra rende naar hem toe en sloeg haar armen om zijn nek heen. Eerst trok hij zich terug, trots wild, en vastberaden om niet zijn emoties te laten zien. Maar toen duwde hij zijn hoofd tegen haar borst. Ze kuste zijn manen en knuffelde hem terwijl de tranen over haar wangen stroomden, overweldigd door zijn loyaliteit. Het had haar zoveel pijn gedaan om hem achter te laten, alsof ze een deel van zichzelf had achtergelaten, en nu ze hem hier zag, leven en wel, voelde ze zich weer compleet.

Ook Leo liep naar Andor toe en wreef zich tegen zijn been aan. Andor snoof en stampte even met zijn hoeven, maar hij trok niet terug. Ze leken eindelijk een soort vrede te hebben gesloten.

�Je hebt ze helemaal in je eentje gedood, nietwaar?� vroeg Kyra vol bewondering. Ze bekeek zijn bebloede vacht.

Andor gromde, en Kyra�s hart brak terwijl ze zijn wonden bekeek. Ze kon niet geloven dat hij in zijn eentje al die hoornzwijnen had gedood, en dat hij helemaal hierheen was gekomen met zijn verwondingen. Ze wist dat ze vanaf nu voorgoed bij elkaar zouden blijven.

�We moeten je verzorgen,� zei ze.

Andor snoof, alsof in weerwil, en hij liet zijn lichaam zakken, alsof hij haar vertelde om op zijn rug te klimmen. Zijn kracht verbijsterde haar.

Kyra steeg op en zwoer nooit meer zijn zijde te verlaten.

�Nu blijven we voor altijd samen,� zei ze. �Er zal nooit meer iets tussen ons komen.�

Hij steigerde en brieste, alsof hij antwoord gaf.

Kyra keek naar het noordwesten, in de richting van de toren die zich ergens aan het einde van het schiereiland moest bevinden. Nu ze Andor onder zich had, bonsde haar hart van opwinding. Nu zou ze er binnen een paar uur zijn.

�Onze lotsbestemming wacht op ons, Andor. Breng ons erheen!�

Hij ging er in galop vandoor, Leo aan hun zijde, en met zijn drie�n stormden ze over het platteland van Ur � hun lotsbestemming tegemoet.

Alec liep over de Doornvlakte, Marco naast hem. Het grijze landschap en de eindeloze rollende doornstruiken pasten perfect bij zijn sombere stemming. De hemel was grijs, de aarde was grijs, de doornstruiken waren grijs. Ze bekrasten zijn benen terwijl hij liep. Marco baande zich een weg tussen de doornstruiken door, maar het scheelde Alec niets meer; hij liet zich bekrassen. Sterker nog, hij verwelkomde de pijn. Hij had zojuist zijn familie begraven, en de pijn was het enige dat ervoor zorgde dat hij zich levend voelde.

Ze hadden sinds Soli over deze verlaten vlaktes gelopen. Het was de meest directe route naar Ur, had Marco gezegd, en de beste manier om te voorkomen dat ze door Pandesia gespot zouden worden. Alec was zich echter nauwelijks bewust van waar hij was. Met elke stap flitsten de beelden van zijn broer door zijn hoofd, zijn laatste woorden, zijn smeekbede om wraak. Wraak. Dat was het enige dat hem op de been hield.

Alec zette zijn ene voet voor zijn andere. Hij had het gevoel alsof hij al jaren aan het lopen was. Hij was dankbaar voor Marco�s gezelschap. Hij gunde hem zijn stilte en zijn ruimte om te rouwen, en hij had hem een reden gegeven om door te gaan.

De wind joeg over de vlaktes en er dwarrelde weer een doornstruik voorbij die tegen Alecs been aan plakte; Alec voelde het bloed naar beneden lopen, maar het kon hem niets schelen. Marco schopte met zijn laars naar de doornstruik, die wegrolde, en Alec voelde de doorns uit zijn benen loskomen. Hij keek toe hoe de doornstruik wegrolde over de harde grond. Hij draaide zich om en het hele landschap was gevuld met doornstruiken, als een zee van wezens die tot leven kwamen. Hij kon zich nauwelijks nog voorstellen hoe gras en bomen eruit zagen; het was alsof de wereld ten einde was gekomen.

Ineens voelde Alec een hand tegen zijn borst, en hij hield halt. Hij keek naar beneden en zag tot zijn verassing een steile afdaling die een vallei in liep. Terwijl hij uitkeek, zag hij een compleet nieuw landschap in de verte. Daar, voor hen, lag een vallei met glooiende heuvels, weelderig en groen, her en der bezaaid met grazende schapen. En daar voorbij zag iets dat hij nauwelijks kon bevatten. Hij veegde het stof uit zijn ogen en knipperde tegen de stralen van de ondergaande zon, en hij zag de omtrek van een schitterende en uitgestrekte stad, met torens en koepels en borstweringen die hoog de lucht in resen. Voorbij die stad lag de oceaan. Alec wist dat dit een heel speciale plek was. Het uitzicht haalde hem uit zijn mijmeringen.

�Mijn thuis,� zei Marco zuchtend. �Ik haat mijn familie,� vervolgde hij, �maar ik hou van mijn stad.

Alec zag dat Marco met gemengde gevoelens naar zijn stad keek.

�Ik was niet van plan om ooit nog naar Ur terug te keren,� zei Marco. �Maar het leven heeft de neiging onze plannen te veranderen. Het is tenminste een plek die ik ken. En bovendien heb ik daar vrienden � vrienden die als familie voor me zijn. Vrienden die hun leven zouden opgeven om tegen Pandesia te vechten.�

Alec knikte, herinnerd aan zijn doel.

�Ik zou je vrienden graag ontmoeten,� zei Alec.

Marco glimlachte breed en knikte.

�Dat zal je, mijn vriend. Dat zal je.�

De twee gingen via de steile afdaling naar beneden. Ze lieten de Doornvlakte achter zich en vervolgden hun weg naar de stad, en Alec voelde hoe hij langzaam overspoeld werd met een nieuw gevoel. Zijn gevoelens van verdriet en leegte werden nu vervangen door een gevoel van anticipatie. Van doelbewustheid. Van vastberadenheid. Van wraak.

Ur.

Misschien had hij toch een reden om te leven.

Merk leunde tegen de koude zilveren deuren van de Toren van Ur. Hij zat al dagen op de grond, ondanks de kou, zijn stijve ledematen, zijn honger. Hij weigerde te vertrekken. Hij weigerde de afwijzing van de Wachters te accepteren. Hij voelde diep van binnen dat deze plek zijn thuis was, dat hij voorbestemd was om hier te zijn.

Hij kon ook niet weglopen door het grote raadsel dat hem was voorgelegd. Merk haatte raadsels. Hij hield van rede en orde, en verwachtte dat alles een logisch en rationeel patroon volgde. Hij had altijd als een rationele man geleefd, zelfs wanneer hij mensen doodde. Hij hield niet van mysteries, en hij hield niet van dingen die niet verklaard konden worden � zeker niet wanneer ze met hem te maken hadden.

En dit mysterieuze raadsel martelde hem. Hij bevond zich in een andere werkelijkheid, en die voldeed niet meer aan zijn eigen voorwaarden, besefte hij. Maar hij was het niet gewend om vragen te krijgen die geen simpele antwoorden hadden. Hij hield niet van vragen die op verschillende manieren beantwoord konden worden. Hij zag de wereld liever zwart/wit, goed en kwaad.

Merk worstelde met de vraag terwijl hij daar met zijn hoofd in zijn handen zat. Het galmde door zijn hoofd.

Ben je waardig?

Het was een vraag die hem niet alleen deed twijfelen aan de reden dat hij hier was, maar ook de essentie van zijn leven raakte. Het was een vraag die, besefte hij, zijn hele leven op het randje van zijn bewustzijn had gebalanceerd. Waarom was hij waardig? Er waren zoveel mensen die hem hadden vertelt dat hij waardeloos was. Zijn vader was er ��n van. Wat maakte hem waardig genoeg om Escalon te dienen? Om gevreesd te worden? Om de vaardigheden te hebben die hij had? Waarom was hij het waard om te leven?

Hoe langer hij erover nadacht, hoe meer hij zich besefte dat hij zich, diep van binnen, helemaal niet waardig voelde. Dat had hij nooit gedaan. Al sinds hij een kind was, hadden zijn ouders hem duidelijk gemaakt dat hij zijn broers en zussen niet waardig was, dat hij hun naam niet waardig was. Hij had zich nooit waardig gevoeld, niet in zijn eigen ogen of in die van anderen. De vraag die de Wachters hem voorgelegd hadden, raakte hem op meerdere manieren. Hadden ze dat geweten? Was de vraag anders voor iedereen die aanklopte?

Terwijl hij erover nadacht, besefte Merk dat de raadsels ontworpen waren om bezoekers te laten vertrekken. Ze wilden hier niemand hebben die hier niet echt wilde zijn. Ze wilden mensen die hier zo wanhopig graag wilden zijn dat ze niet alleen bereid waren om alles op te geven, maar ook de confrontatie met hun eigen demonen aan te gaan, en hun eigen angsten onder ogen te komen.

Merk leunde naar achteren en schreeuwde het uit van frustratie. Hij ging staan en sloeg met zijn handpalmen tegen de zilveren deuren tot hij het niet meer kon verdragen.

Waarom was hij waardig?

Merk liep van voor naar achter, vastberaden om tot de bodem van deze kwestie te komen. Hij was niet waardig vanwege zijn vaardigheden. Dat was het verkeerde antwoord, besefte hij nu. Er waren vele andere vaardige kanshebbers die hier ook graag wilden zijn. Ook zij waren weggestuurd, ondanks hun vaardigheden.

Merk was zijn hele leven trots geweest op zijn vaardigheden. Maar de Wachters wilden meer. Als het dan geen vaardigheden waren, wat dan wel?

Hoe langer Merk erover nadacht, hoe leger zijn hoofd werd. Hij begon iets nieuws te ervaren, een kalmte, een stilte zoals hij nog nooit eerder had ervaren. Het was een vreemde plek in zijn geest, een plek waar hij niet langer aan rationele antwoorden probeerde te denken, maar wachtte tot de antwoorden naar hem kwamen.

Terwijl hij daar stond, begon zich langzaam een antwoord te vormen. Hoe minder hard hij probeerde om het uit te vogelen, hoe duidelijker het werd, als een bloem die opbloeide in zijn geest.

Misschien was hij waardig, niet vanwege zijn verleden maar vanwege zijn heden. Vanwege wie hij nu was.

En de persoon die hij nu was kon niet waardig zijn. Nog niet. Tenslotte was hij hier nooit eerder geweest, en had hij hier nooit gediend.

Dat was het antwoord: hij was niet waardig. Ze eisten iemand die zich ervan bewust was dat hij onwaardig was. Dat bewustzijn was tenslotte de basis die je nodig had om te leren, de basis die je nodig had om waardig te worden.

Merk draaide zich om, zijn hart bonzend van opwinding, en hij sloeg op de deur. Deze keer wist hij dat hij het antwoord had. Hij wist het zeker. En hij wist ook dat ze deze keer de deur open zouden doen.

Merk was niet verrast toen de sleuf in de deur onmiddellijk werd open gedaan. Wie zich ook achter die deur bevond, hij moest de verandering in hem hebben gevoeld.

�Ik ben niet waardig!� riep Merk snel, opgewonden door zijn realisatie. �En dat is precies waarom ik waardig ben om hier binnen te treden � omdat ik weet dat ik het niet ben. Omdat ik bereid ben om waardig te worden. Niemand van ons wordt waardig geboren. Alleen zij die zich dit beseffen hebben de kans om waardig te worden. Ik ben waardig omdat ik� niets ben.�

Merk keek in de woeste gele ogen, die hem een lange tijd aanstaarden. Er volgde een lange, gespannen stilte. Hij wist dat zijn hele toekomst afhing van de volgende momenten, van of deze man hem binnen zou laten.

Maar Merks hart sloeg als een deksel op een doodskist terwijl de metalen sleuf weer werd gesloten.

Hij was terneergeslagen. Er volgde een lange stilte die een eeuwigheid leek te duren.

Merk stond daar, geschokt. Hij begreep het niet. Hij was er zo zeker van geweest dat hij het juiste antwoord had. Hij stond daar, starend naar de deur. Hij had geen idee waar hij heen moest, geen idee wat hij anders met zijn leven moest doen.

Plotseling klonk er het geluid van meerdere vergrendelingen die werden open geschoven. Het geluid echode achter de zilveren deuren � en toen begonnen de zilveren deuren langzaam open te gaan. Eerst op een kiertje; en toen verder.

Merks mond viel open terwijl hij overspoeld werd door een intens licht. Hij wist dat zodra hij door die deuren ging zijn leven voorgoed zou veranderen. Terwijl de deuren helemaal open gingen en het licht hem verzwolg, stokte zijn adem in zijn keel. Hij zette zijn eerste, noodlottige stap, en kon nauwelijks geloven wat hij voor zich zag.

Duncan zette zich schrap terwijl de ijsvleermuizen hem verzwolgen. Ze krijsten in zijn oren en klauwden naar hem. Ze trokken aan zijn haar en beten hem waar ze maar konden, en met elke beet voelde hij zichzelf zwakker worden. De gewonde soldaat op zijn rug kreunde en naast hem schreeuwde Seavig het uit terwijl hij zinloze pogingen deed om de ijsvleermuizen van zich af te slaan. Gescheiden van de rest van zijn mannen, die zich op het plateau bevonden, wist Duncan dat hij dit niet zou overleven.

Ineens klonk er het geluid van ijspriemen die op het ijs in hakten, en toen Duncan opkeek zag hij tot zijn verassing zijn commandanten, Anvin en Arthfael, omhoog klimmen, vergezeld door tientallen anderen. Ze baanden zich een weg de berg op, ondanks de zwermen vleermuizen die hen onophoudelijk bleven aanvallen. Ze waren allemaal gekomen, besefte hij, om hem te redden.

De mannen sloegen wild met hun ijspriemen en de vleermuizen vielen met bosjes uit de lucht. Ze kwamen dichterbij en gebruikten hun lichamen om Duncan en Seavig te beschermen, terwijl ze op de ijsvleermuizen bleven inhakken. Sommige ijsvleermuizen richtten hun aandacht op de anderen, waardoor Duncan werd ontzien � en hij was overweldigt door hun loyaliteit: ze riskeerden hun levens voor hem.

Maar ze hadden nog maar nauwelijks vooruitgang geboekt of de vleermuizen hadden zich alweer gehergroepeerd. Er verschenen er steeds meer. Duncan hielp zijn mannen om ze bij hen weg te houden, maar het haalde weinig uit. Duncan zag tot zijn afschuw dat zijn mannen nu werden gekrabd en gebeten tot de dood. Hij wist dat het niet lang meer zou duren voor ze er allemaal geweest waren. Hij voelde ��n van de vleermuizen in zijn schouder bijten en hij schreeuwde het uit. Er landden nog meer vleermuizen op zijn rug. Ze werden steeds brutaler nu de hemel wit kleurde van hun doorzichtige lichamen. Zijn handen trilden, en hij voelde dat hij zijn grip begon te verliezen.

Ineens begonnen de vleermuizen luid te krijsen. Het was geen gekrijs van overwinning � maar een gekrijs van pijn. Duncan voelde hoe ze zich begonnen terug te trekken. Hij begreep er niets van. En toen realiseerde hij het zich: ze werden door iets aangevallen.

Duncan hoorde een suizend geluid naast zich, voelde een windvlaag en keek, knipperend tegen de sneeuw, langs de bergwand omhoog. Hij wist niet wat hij zag: hoog boven hen stonden tientallen soldaten, geharde krijgers met lange baarden en woeste, vierkante gezichten. Ze tuurden vanaf de bergtop naar beneden en tilden enorme ketels over de afgrond, waaruit een zwarte vloeistof als een waterval naar beneden stroomde. De vloeistof was net ver genoeg om Duncan te missen � maar dichtbij genoeg om de zwerm vleermuizen te raken. Wat voor vloeistof het ook was, het moest de vleermuizen pijn doen, want ze vielen ter plekke naar beneden � en degenen die het overleefden vlogen krijsend weg. De zwerm verdween, net zo snel als dat hij was gekomen.

Duncan klampte zich hijgend aan het ijs vast. Hij bloedde en zijn armen trilden, maar hij leefde nog. Hij draaide zich om naar zijn mannen, en zag tot zijn opluchting dat ze er nog waren. Het werd eindelijk weer kalm en stil, en ondanks zijn verwondingen had Duncan weer het gevoel dat hij het ging halen. De mannen van Kos waren in het zicht. Hij had een tweede kans gekregen. Ze zouden de top halen.

De adrenaline gierde door zijn aderen, en Duncan sloeg zijn ijspriem met een hernieuwde kracht in het ijs. Hij begon weer te klimmen. Onder hem deden zijn mannen hetzelfde, en spoedig was de lucht weer gevuld met het geluid van ijspriemen die in het ijs werden geslagen.

Langzaam maar zeker beklom zijn leger de bergtop.

Met een laatste krachtsinspanning trok Duncan zichzelf omhoog, waarna hij uitgeput in de sneeuw in elkaar stortte. Hij kon nauwelijks geloven dat hij het had gehaald. Elke spier in zijn lichaam brandde.

Duncan rolde op zijn zij en maakte de gewonde soldaat los. De jonge soldaat lag kreunend naast hem in de sneeuw, en keek hem aan met een dankbare blik zoals Duncan nog nooit had gezien.

�U heeft mijn leven gered en het uwe voor mij geriskeerd,� zei de man zwakjes, �terwijl u alle reden had om het niet te doen.�

Duncan werd overspoeld door opluchting terwijl zijn mannen ook de top bereikten. Ze lieten zich dankbaar in de sneeuw vallen. Langzaam ging hij op handen en knie�n zitten. Hij voelde zijn verwondingen, en zijn armen trilden nog. Duncan keek op en zag een brede, gespierde hand die zich naar hem uitstrekte.

Duncan liet zichzelf omhoog trekken, en terwijl hij ging staan, wist hij niet wat hij zag. Voor hem stonden de trotse krijgers van Kos, gekleed in vachten. Ze hadden lange, met witte haren doorspekte baarden, dikke wenkbrauwen, brede schouders en de gezichten van oprechte mannen die een hard leven leidden. Het brede plateau op de bergtop strekte zich uit zo ver als het oog reikte. Hij staarde bewonderend naar de mannen, wiens gezichten, baarden, wimpers en haren bedekt waren met sneeuw. Ze droegen een witte wapenrusting onder hun vachten, duidelijk klaar voor de strijd. Dit waren de mannen die hij zich herinnerde.

De krijgers van Kos.

E�n van de krijgers stapte naar voren. Het was een man met een litteken over de brug van zijn neus en schouders die twee keer zo breed waren als die van de anderen. Hij droeg een enorme strijdhamer bij zich alsof het een kinderspeeltje was. Duncan herinnerde zich dat hij jaren geleden zij aan zij met de man had gevochten, tot de zon onder was gegaan en hun vijanden dood waren. Bramthos. Duncan was verrast dat hij nog leefde � hij durfde te zweren dat hij hem jaren later in een gevecht had zien sterven.

�De laatste keer dat ik je zag had je een zwaard in je buik,� zei Duncan verrast. �Ik had het moeten weten.�

Bramthos straalde en liet trots het litteken op zijn neus zien.

�Dat is het mooie van de strijd,� antwoordde Bramthos. �Je vijand weet nooit of je lang genoeg leeft om wraak te nemen.�

Duncan schudde zijn hoofd, en verwonderde zich over de mannen.

�En jij,� zei Bramthos. �De laatste keer dat ik jou zag, sprong je vanaf je paard in de armen van drie soldaten die hoopten je te doden.�

Nu was het Duncans beurt om te stralen.

�Ze hadden harder moeten hopen,� antwoordde Duncan.

Bramthos grijnsde.

�Het lijkt erop dat we je net op tijd kwamen redden,� zei hij terwijl hij naar Duncans verwondingen keek.

Duncan grijnsde.

�We hadden ze precies waar we ze hebben wilden.�

Na een lange stilte grijnsde Bramthos breed. Toen deed hij een stap naar voren en omhelsde hij Duncan. Duncan omhelsde hem, verloren in de armen van deze beer van een man.

�Duncan,� zei de man.

�Bramthos,� antwoordde Duncan.

�Ironisch,� vervolgde Duncan, terwijl hij een stap achteruit deed en zijn oude vriend bekeek. Het voelde goed om hem weer te zien, en om in het gezelschap van deze geweldige krijgers te zijn. �Ik kwam hier om je te redden, maar uiteindelijk heb jij mij gered.�

Bramthos grijnsde breed.

�En wie zegt dat wij gered moeten worden?� antwoordde hij.

Duncan grijnsde. Hij zag dat zijn vriend ieder woord meende, en hij wist dat het waar was. De krijgers van Kos hoefden niet gered te worden. Ze zouden tot de dood vechten en er geen twee keer over na hoeven denken.

Branthos klopte Duncan op zijn schouder, draaide zich om en leidde hem en zijn mannen het brede plateau over. De honderden soldaten van Kos gingen voor hen uit de weg en staarden naar hen terwijl ze langsliepen. Sterke, sobere mannen, bedekt met wapenrustingen en vachten, bewapend met hellebaarden, hamers, bijlen en speren.

Duncan werd door een stormachtig land van steen en ijs geleidt, omgeven door met sneeuw bedekte bergtoppen. In de verte kon hij, ten midden van snel bewegende wolken, de omtrek van een stad zien, een dorre stad op het topje van de wereld. Duncan haalde opgelucht aan. Ze hadden het gehaald. Tegen alle verwachtingen in hadden ze het brute, meedogenloze thuis van de mensen van Kos bereikt. Hij wist dat Bramthos hen naar hun leider zou brengen. En terwijl ze de stad naderden, wist Duncan dat de ontmoeting die hij dadelijk zou hebben het lot van Escalon voorgoed zou veranderen.

Kyra reed op Andors rug door de heuvels van Ur, de dieprode zonsondergang tegemoet. Haar hart bonsde van anticipatie. Ze reed al uren over het schiereiland. De oceaan sloeg aan weerszijden van haar tegen de rotsen, en het landschap werd steeds kaler. Ze was nu zo dichtbij. Nu, na haar reis door Escalon, na alles wat ze had meegemaakt, kon ze het object uit haar dromen voor zich zien. Een toren waar tot dusver alleen maar van had kunnen dromen.

Daar, aan de horizon, aan het einde van het schiereiland, stond wat alleen maar de Toren van Ur kon zijn. Hij stond majestueus, trots en eenzaam op het winderige schiereiland. De ronde toren rees honderden meters de lucht in en was bekroond met een glimmende, gouden koepel. De toren leek van een eeuwenoud gesteente te zijn gemaakt, in een ongebruikelijke witte kleur, en werd verlicht door de laatste dieprode stralen van de zon. Het was overweldigend, anders dan alles dat ze ooit had gezien, een droomachtige plek. Ze kon nauwelijks geloven dat zulke plekken echt bestonden.

Wat haar aandacht nog het meest trok waren de deuren � die ongelooflijke gewelfde gouden deuren van wel vijftien meter hoog � die eruit zagen als kunstwerken. Ze waren verbiedend en verwelkomend tegelijk. De toren werd aan alle kanten omgeven door de de Zee van Verdriet, die als een deken over de horizon lag.

Kyra pauzeerde op de top van een heuvel terwijl ze alles in zich opnam. Zelfs vanaf hier voelde ze dat er een magische kracht, een ongelooflijke energie, van de toren afkwam, een energie die haar aantrok en haar tegelijkertijd afstootte. Ze herinnerde zich alle verhalen die haar vader haar over deze plek had vertelt, de eeuwenoude barden die erover hadden gezongen, generatie na generatie, en ze wist dat de toren grootste geheimen � en de best bewaakte schatten � van Escalon. Vele generaties Wachters hadden er gewoond. Het was een plek van krijgers, van wezens, van mannen en van eer.

Kyra voelde zich licht in haar hoofd terwijl ze nadacht over wie haar op zou wachten. Haar oom, de man die alles zou onthullen, die haar alles zou leren over haar moeder, haar identiteit, haar lotsbestemming en haar krachten. De man die haar zou trainen. Was het mogelijk, dacht Kyra, dat haar moeder nog leefde? Dat zij daar ook was?

Er maalden zoveel vragen door haar hoofd dat ze niet wist waar ze moest beginnen. Ze kon de anticipatie nauwelijks aan. Ze spoorde Andor weer aan en ze gingen er in galop vandoor, de heuvel af, het laatste stuk tegemoet.

Terwijl ze de toren naderde, voelde Kyra haar hart in haar oren bonzen, en ze kon nauwelijks helder nadenken. Op de ��n of andere manier was ze erin geslaagd in haar eentje naar de andere kant van Escalon te reizen, zonder de bescherming van haar vader of zijn mannen. Ze voelde zich nu al sterker, en ze was nog niet eens met haar training begonnen. Ze realiseerde zich dat haar reis een voorbereiding op haar training was geweest. Nu begreep ze waarom haar vader haar alleen had gestuurd. Hij had haar sterker willen maken, om haar voor te bereiden, om haar waardig te maken.

Kyra reed over de heuvels, en toen ze misschien nog maar honderd meter bij de ingang vandaan was, passeerde ze een vreemd iets. Een circulaire trap, gehouwen uit steen, rees misschien zes meter hoog en leidde naar niets. Het was als een onafgemaakte trap die nergens heen leidde, en ze vroeg zich af wat het betekende.

Ze reed door, en de hoge gouden deuren trokken haar als een magneet naar zich toe. Terwijl ze de toren naderde keek ze om zich heen, op zoek naar een teken van haar oom, of iemand anders die haar opwachtte.

Maar vreemd genoeg was er niemand.

Kyra stopte op ongeveer vijftig meter van de ingang en steeg af. Ze stond daar, hijgend, en nam het allemaal in zich op. Van dichtbij was het zelfs nog adembenemender. In de deuren waren vreemde markeringen gekerfd, met woorden en beelden. Ze liep er langzaam naartoe, en toen ze dichterbij kwam kneep ze haar ogen samen. Ze kon het eeuwenoude schrift lezen. Het van een verloren taal, een taal die al duizenden jaren dood was. Het was een geschrift dat de mentors van de koningen haar hadden leren lezen. Ze was het enige meisje geweest dat het had mogen leren, en ze had zich altijd afgevraagd waarom.

Kyra liet haar vingers over de markeringen glijden en las de passages. Stukje bij beetje wist ze hun boodschap uit te puzzelen. Het waren eeuwenoude gezegden en parabels over de aard van eer en moed.

Wat is strijd? stond er bij de ene.

Waar komt je kracht vandaan? stond er bij een ander.

Richt je op je vijand of op jezelf?

Er zaten geheimen verborgen in deze raadsels, wist ze, geheimen waar je een leven lang over na kon denken.

Kyra keek op, en zag dat er iets boven de gewelfde deuren stond, eveneens in goud gekerfd:

Alleen zij die waardig zijn mogen hier binnentreden.

Kyra vroeg zich af wie dit erin had gekerfd. Het zag eruit alsof het al eeuwen geleden gedaan was, en toch resoneerde het in haar alsof het gisteren gedaan was. Ze deed een stap naar voren en legde haar handpalm op de deuren. Ze voelde de energie ervan af stralen. Ze leunde achterover en keek recht langs de toren omhoog. Vanuit deze hoek leek hij tot in de hemel zelf te reiken.

Kyra deed een stap achteruit en draaide zich langzaam om. Op het klotsen van de golven, het zachte gejank van Leo en het gesnuif van Andor na was het dodelijk stil. De wind huilde in haar oren. Ze keek om zich heen, maar zag geen teken van haar oom � of van iemand anders. Het was niet bepaald het welkom dat ze had verwacht. Was deze plek verlaten? Zat ze wel goed hier?

Ze kon niet langer wachten.

�Oom!� riep ze uit, niet wetende wat ze moest doen.

Waar kon iedereen zijn? Was het mogelijk dat haar oom niet wist dat ze kwam? Dat hij haar niet wilde zien? Of erger � dat hij al dood was?

Kyra haalde haar staf tevoorschijn en klopte op de gouden deuren, eerst zachtjes, toen met meer kracht.

Er kwam geen antwoord.

Dat had ze al verwacht. Hij zou haar toch zeker wel hebben zien aankomen?

Kyra voelde zich verward en verslagen en wist niet wat ze moest doen. De nacht viel, en ze kon niet teruggaan naar Volis. Niet na alles wat ze had doorstaan.

Kyra draaide zich om, zette haar rug tegen de gouden deuren, en liet zich langzaam naar beneden glijden, tot ze op de grond zat. Leo liep naar haar toe en ging naast haar liggen, zijn kop in haar schoot, terwijl Andor vlakbij stond te grazen.

Ze zat daar en keek naar de laatste stralen van de ondergaande zon terwijl de duisternis viel. Was haar zoektocht voor niets geweest?

Duncan liep naast Seavig, Anvin en Arthfael, op de voet gevolgd door honderden van zijn mannen, terwijl ze de stad van Kos binnen gingen. Duncan kon nauwelijks geloven dat deze plek, dit uitgestrekte plateau op de top van de wereld, minstens een mijl breed, tussen de met sneeuw bedekte bergtoppen genesteld was. Het was een perfect thuis voor de mensen van Kos, een sterk en rustig volk, separatisten, een onverstoorbaar volk dat niet vreesde voor de elementen. Ze naderden de enorme gewelfde poorten, dertig meter hoog, gekerfd uit ijs � ijs, besefte Duncan, dat nooit smolt. Duncan bekeek ze vol bewondering terwijl ze er onder door liepen.

Ze liepen over een brug van ijs heen, en Duncan keek naar beneden. Hij zag de kloof waar hij overheen liep, zes meter breed, de val die iedereen zou doden. Hij keek voor zich en zag dat de brug hen direct de stad van Kos in leidde.

Ze gingen de stad binnen en er verschenen overal mensen van Kos om naar hen te kijken, honderden mannen, vrouwen en kinderen die uit de sneeuw verschenen. Ze staarden uitdrukkingsloos naar hen, zwijgend. Het was een volk dat lastig te peilen was: Duncan kon niet zeggen of ze klaar waren om hem te omhelzen of te doden. Misschien beide.

Op de ��n of andere manier slaagden ze erin om vuren te laten branden in de structuren die uit het ijs waren gehouwen, gewelfd om hen tegen de wind te beschermen, en de lucht was gevuld met de welkome geur van geroosterd vlees. Terwijl een vindvlaag de wolken verdreef, bemerkte Duncan dat de hele stad was gebouwd rondom een van ijs gemaakte structuur: een tempel. De tempel was gevormd in een driehoek en eindigde in een punt van ijs die dertig meter hoog rees, met een uitgewerkt ontwerp, de gevel versierd met de gezichten van bebaarde krijgers. De enorme structuur had een kleine opening, net hoog genoeg voor mensen om doorheen te lopen. Een deur die naar een wereld van ijs leidde.

Duncan volgde Bramthos naar binnen, en hij keek verwonderd om zich heen. Deze tempel, die geheel uit ijs bestond, leek te leven. Het zonlicht scheen door de doorzichtige muren naar binnen. Het was een stille, lege structuur, zo hoog in de lucht. Het voelde plechtig, heilig. Het was hier zelfs nog kouder dan buiten, maar het leek niemand te deren.

Voor hem strekte zich een lang wandelpad uit, gemaakt van zwaarden, die naar een enorm stervormig altaar aan het einde van de tempel leidde. Er stond een glimmende hellebaard op het altaar, als een soort ornament van oorlog. Voor het altaar knielden tientallen krijgers, hun ruggen naar hem toe, hun handen gevouwen. In het midden van de groep knielde een man die groter was dan de rest. Hij was de enige die rode vachten droeg, en hij had wild rood haar en een rode baard. Zelfs met zijn rug naar hem toe herkende Duncan zijn oude vriend onmiddellijk. Kavos. Hun leider. Een man die erom bekend stond meer mannen in de strijd te hebben gedood dan wie dan ook. Een man die Duncan geen spier had zien vertrekken toen hij door een leeuw werd besprongen.

Kavos had iets mysterieus. Duncan had met eigen ogen gezien hoe hij tientallen ernstige verwondingen had opgelopen, en toch had hij het hem geen ��n keer horen uitschreeuwen. Hij wist niet waar Kavos van gemaakt was � maar hij was blij dat ze aan dezelfde kant stonden.

Kavos, wist Duncan, was een man die lastig te peilen was, zelfs in de meest simpele tijden � en dit waren geen simpele tijden. Zijn mensen deden altijd wat Kavos zei. Ze twijfelden nooit aan hem. En Kavos veranderde nooit van gedachten. Duncan wist dat hij slechts ��n kans had om hem te overtuigen.

Terwijl Duncan langzaam door de tempel liep, voelde hij de anticipatie, wetende dat alles van deze ontmoeting af hing. Als Kavos zou weigeren om zich bij hen aan te sluiten, dan zou de oorlog verloren zijn. Escalon zou verloren zijn.

Hij bereikte het eind van het lange gangpad, en Duncan stopte en wachtte geduldig achter Kavos en zijn mannen. Hij wist dat hij Kavos niet onder druk moest zetten.

Duncan bestudeerde het vreemde altaar, de kaarsen die erom heen brandden, en hij verwonderde zich over de goden van Kos. Het waren geen goden waar hij tot bad. Deze mannen waren in alles dat ze deden anders dan de rest van Escalon, separatistisch genoeg om Duncan zich te doen afvragen of ze ooit bereid zouden zijn om voor Escalon te vechten. Ze zaten helemaal hierboven, met hun eigen klimaat en hun eigen cultuur en hun eigen goden en hun eigen stad, en ze maakten vreemd genoeg niet eens deel uit van Escalon � dat hadden ze nooit gedaan.

Na een lange stilte stond Kavos langzaam op, zijn mannen tegelijk met hem. Kavos staarde Duncan uitdrukkingsloos aan, zijn ogen donker en verzonken, zijn geest ongetwijfeld gevuld met de herinneringen aan duizenden vijanden die hij had verslagen. Hij was net zo hard als deze muren van ijs, en hij zweeg zo lang, dat Duncan dacht dat hij nooit zou spreken.

Toen herinnerde Duncan zich dat hij degene was die moest beginnen. Anders dan in de rest van Escalon, was het hier gebruikelijk dat bezoekers eerst spraken.

�Waar bid je voor?� vroeg Duncan. �Overwinning? Verovering? Glorie?�

Kavos staarde hem een lange tijd zwijgend aan, en Duncan vroeg zich af of hij ooit zou antwoorden. Hij begon zich af te vragen of hij hem zich wel kon herinneren.

�Als het overwinning is waar je voor bid,� voegde Duncan toe, �dan zal je die niet hier vinden. Overwinning ligt beneden. Met mij � met ons allemaal � in het verdrijven van de indringers. In het dienen van Escalon.�

�De mannen van Kos dienen niemand,� antwoordde Kavos. Zijn stem was diep, finaal. �Escalon al helemaal niet.�

Duncan staarde hem aan, onzeker over hoe hij moest reageren.

�De zwakke koning heeft ons verraden,� zei Kavos, �en de mannen van Kos zijn niet loyaal aan zwakke mannen � zeker geen twee keer.�

Duncan begreep zijn sentiment, hij had het zelf ook vaak genoeg gevoeld.

�En toch,� kaatste Duncan terug, �is het Escalon waar je woont � en de Pandesianen hebben de voet van je bergen afgezet. Ze hebben jullie omsingeld.�

Voor het eerst glimlachte Kavos, zijn gezicht vol lijnen. Het was een geharde glimlach.

�Is het nooit in je opgekomen dat wij degenen zijn die hen hebben omsingeld?� antwoordde Kavos.

Duncan fronste, gefrustreerd. Dat antwoord had hij al verwacht.

�Je bent onaanraakbaar hierboven,� gaf Duncan toe. �Maar een volk is geen eiland. Escalon is van ons allemaal. Je zou in staat moeten zijn om vrij in het hele land rond te lopen. Dit hele land behoort ook toe aan jou en je mannen. Het zou je mensen helpen als de handelsroutes weer opengesteld zouden worden.�

Kavos haalde zijn schouders op, niet onder de indruk.

�Er is geen luxe waar we niet zonder kunnen,� antwoordde hij. �Eer is ons meest kostbare bezit. En daar is geen gebrek aan.�

Duncan bestudeerde zijn oude vriend en kreeg het gevoel dat hij zou weigeren. Hij was net zo koppig en onverbiddelijk als hij zich herinnerde.

�Zijn we niet allemaal ��n Escalon?� vroeg Duncan, inspelend op zijn loyaliteit jegens de andere krijgers.

Kavos zuchtte, en zijn uitdrukking verzachtte.

�Dat waren we ooit wel,� zei hij. �Toen jij en ik samen reden en schedels verpletterden. Als jij het koningschap had opge�ist, dan zouden we inderdaad ��n Escalon zijn geweest. Maar nu zijn we niets. We zijn beiden krijgsheren, verdeeld over het land, ieder met zijn eigen vesting en zijn eigen mensen. Er is geen koning meer die ons bind, geen hoofdstad, behalve dan in naam.�

Kavos bestudeerde hem met een intense blik in zijn ogen, en kwam een stap dichterbij.

�Weet je waarom de Pandesianen in staat waren om het land te bezetten?� vroeg hij. �Niet vanwege onze zwakke koning � maar vanwege onze zwakke natie. Omdat we verdeeld zijn. Omdat we nooit ��n waren. We hebben nooit een koning gehad die sterk genoeg was om ons echt te verenigen.�

Duncan werd overspoeld door een golf van vastberadenheid. Hij besefte dat er waarheid zat in de woorden van deze krijger.

�Wat als we een kans hadden om dat wel te zijn?� vroeg Duncan. Zijn stem was gevuld met intensiteit. �Wat als we nu een kans hadden om ��n volk te worden? E�n Escalon? E�n volk onder ��n vlag? Ik weet niet of het ons ooit zou lukken � maar ik weet wel dat we niets blijven als we niet de vreemdelingen onder ons aanvallen.�

Kavos zweeg een lange tijd.

�Een volk heeft een leider nodig,� zei hij. �Ben jij bereid om die leider te zijn?�

Duncans hart begon te bonzen. Het was een vraag die hij niet had verwacht, en een vraag waar hij liever niet over nadacht. Leiderschap was wel het laatste waar hij naar verlangde; maar hij had Kavos nodig, en hij had Kos nodig. Hij wilde het niet riskeren om hem te verliezen.

�Zou je ons je mannen lenen? Zou je je bij ons aansluiten?� vroeg Duncan.

Kavos draaide zich om en liep zwijgend naar de uitgang van de tempel. Duncan volgde hem. Hij vroeg zich af waar ze heen gingen en wat hij dacht.

Toen ze de tempel via een zijdeur verlieten, werd Duncan begroet door een koude windvlaag. Hun mannen volgden hen op de voet.

Terwijl ze over het plateau liepen, bleef Duncan zich afvragen wat er door het hoofd van deze man ging. Ze hielden halt bij de rand van een klif, en zijn vriend keek uit. Beneden hen strekte Escalon zich uit. De late namiddag zon verlichtte de besneeuwde bergtoppen, en in de verte lag de enorme hoofdstad Andros.

Er viel een lange, comfortabele stilte tussen de twee krijgsheren.

�Het zou waanzin zijn om aan te vallen,� gaf Duncan toe. �Tenslotte zijn er beneden talloze Pandesiaanse garnizoenen. We zouden met tien tegen ��n in de minderheid zijn. Daarbij hebben zij superieure wapens, en georganiseerde strijdmachten in elke stad in Escalon. Ze bezetten nog altijd de Zuidelijke Poort � en de zee�n. Het zou zelfmoord zijn.�

Kavos bleef naar beneden kijken en knikte.

�Ga door,� zei hij. �Je bent me aan het overtuigen.�

Duncan glimlachte.

�Ik betwijfel dat we zullen winnen,� zei Duncan. �Maar ik zweer je dat ik niet zal rusten zolang er nog een Pandesiaan overeind staat, zolang de Pandesiaanse vlag nog uit hangt.�

Kavos draaide zich om en bestudeerde hem.

�Als we met jou ten strijde trekken,� zei Kavis, �dat moet je me iets beloven: de zwakke Koning zal zijn troon niet meer opeisen. Als we winnen moet jij, en jij alleen, over Escalon regeren.�

Duncan grijnsde, niet wetende hoe hij moest antwoorden. Het was het laatste dat hij wilde.

�Ik ben geen politicus,� antwoordde Duncan. �Slechts een soldaat. Dat is alles wat ik ooit heb willen zijn.�

�Soms eist het leven meer van ons dan we willen,� zei Kavos. �Ik wil dat ons land door ��n van ons wordt geregeerd � door een man die ik vertrouw en respecteer. Zweer het me � of mijn leger blijft hier.�

Duncan zuchtte, wensend dat het niet zo ver had hoeven komen. Na een lange stilte, die alleen door de wind werd verstoord, wist hij dat hij geen keus had.

Uiteindelijk draaide hij zich naar zijn vriend op en knikte.

Ze pakten elkaars armen vast, en op dat moment voelde Duncan hoe het lot van Escalon � het nieuwe Escalon � werd gesmeed.

Kavos glimlachte breed.

�Een lang leven wordt overschat,� zei hij. �Ik zou altijd voor glorie kiezen.�

�Naar Andros!� schreeuwde Kavos uit. Zijn gezicht lichtte op van vreugde terwijl hun mannen zich om hen heen verzamelden, hun wapens hieven en als ��n schreeuwden:

�NAAR ANDROS!�

Ra, de Hoogste Leider van Pandesia, zat op zijn gouden troon in de uitgestrekte Troonzaal, in het centrum van de grote hoofdstad Pandisiana. Knarsetandend keek hij neer op zijn tientallen adviseurs, gevuld met woede vanwege de perkamentrol die voor hem lag. Een boodschapper knielde trillend voor hem. Zijn Glorieuze Hoogheid Ra hield niet van slecht nieuws, en het brengen ervan was op eigen risico.

Ra, twee meter lang, met een olijfkleurige huid, lange, gouden vlechten die strak waren ingevlochten, en heldere, doorzichtige ogen, voelde een enorme woede in zich opwellen. Hij balde zijn vuisten, en zijn gespannen spieren waren voor iedereen zichtbaar aangezien hij niet meer droeg dan een gouden vestje met kettingen en een gouden lendendoekje, versierd met juwelen. Ra had spionnen in alle hoeken van de koninkrijken, en hij was nog nooit � nooit � overrompeld. Hij was Ra, de Alwetende, de Almachtige, de Alwetende, de Heerser Over Alles, degene waar het hele rijk tegen bad, degene die vergoddelijkt was in elk standbeeld in elke stad van het Rijk.

Maar deze dag was anders. De boodschap was komen aanwaaien als een vervelend briesje en had tot consternatie geleidt, had zijn zorgvuldig geconstrueerde vrede verstoord.

Ra klemde zijn kaken, gepiercet met een gouden en saffieren ketting, op elkaar. Hij vroeg zich af hoe het kon dat hij dit niet had zien aankomen, hoe zijn tovenaars dit niet hadden zien aankomen. De mannen van Escalon, dat rebelse uitschot, waren een revolutie begonnen. Zijn soldaten waren gedood. Heer Gouverneurs waren gedood. En de opstand verspreidde zich als kanker door Escalon.

Zijn autoriteit werd bedreigd. En dat kon niet: het aantasten van zijn autoriteit zou de autoriteit in het hele rijk aantasten. Als de grote superieure Ra in ��n hoek van Escalon zwakte zou tonen, dan zou niemand hem meer respecteren.

Ra keek om zich heen. De Troonzaal was een uitgestrekte kamer met een koepelvormig plafond van wel dertig meter hoog. Zijn troon was bevestigd op een estrade van zes meter hoog, met smalle ivoren treden die er naar toe leidden. De vloeren, de muren, alles was bedekt met een laagje glimmend goud, goud dat hij zelf had veroverd. En toch was hij woedend. Hij haalde geen vreugde meer uit alle pracht waar hij mee werd omgeven, of het neerkijken of de tientallen mannen die geduldig zijn bevel afwachtten. Het enige waar hij nog aan kon denken waren de rebelse mannen uit Escalon � en hij vroeg zich af hoe iemand, waar dan ook, het kon wagen om hem te tarten.

Hij had de mannen van Escalon onderschat. Hij was duidelijk niet wreed genoeg geweest.

�Meest Eervolle en Allerhoogste,� sprak ��n van zijn adviseurs. �Zullen we Escalon tot de grond toe afbranden?�

Ra vroeg zich hetzelfde af. In de meeste gebieden die hij veroverde doodde hij simpelweg iedereen. Hij wilde geen moeite verspillen om hen onderdanig te slaan. In de meeste gevallen was het makkelijker om gewoon het hele ras uit te roeien, en alles in te nemen dat van hen was. Maar hij had er een voordeel in gezien om de mensen in Escalon in leven te houden. Hun mannen waren beroemde krijgers, die voor zijn bezetting nog nooit een strijd hadden verloren, en hij had bewondering voor hun vaardigheden; hij had al veel van hen gerekruteerd. Daarbij had hun zwakke koning zich zonder verzet overgegeven, iets dat een goede boodschap was voor de rest van de wereld. En wat misschien wel het belangrijkste was, hij had de mannen van Escalon nodig om bij De Vlammen te patrouilleren. Alleen zij wisten hoe ze de trollen tegen moeste houden en hoe ze Marta onder controle moesten houden. Ondanks al zijn macht wilde Ra geen oorlog met Marta. Op een dag, misschien � maar niet nu. Het was een primitieve, wilde plek die niets te bieden had behalve nutteloze heuvels en rotsen. Escalon was de prijs.

Door het invoeren van zijn nieuwe wet van puellae nuptias, door hun vrouwen te nemen, door hen te laten weten dat ze allemaal eigendom waren van Pandesia, had Ra verondersteld dat Escalon zich compleet aan hem zou overgeven. Maar dat bleek dus niet het geval.

Ra keek naar de boodschapper en besefte dat al zijn woorden in het niet vielen bij de laatste woorden van de boodschap. Er was een draak in Escalon gesignaleerd. En een jong meisje was in staat geweest om hem er toe aan te zetten om zijn mannen te doden. Hij kon het nauwelijks bevatten.

�Je weet zeker dat deze boodschap correct is?� vroeg Ra.

De boodschapper knikte, angst in zijn ogen.

Voor het eerst in zolang als hij zich kon herinneren, voelde Ra ineens een steek van angst. Zijn gedachten gingen naar de voorspelling die zijn heerschap had geteisterd: Er zou een opkomst van draken komen, gevolgd door een opkomst van de heldhaftige. Er zou een meisje zijn, met ongekende krachten, die de macht over het noorden zou krijgen. Ze zou hen opdragen om Pandesia te vernietigen � en ze kon alleen maar tegengehouden worden voor haar krachten compleet waren.

Ra zat daar, zijn hart bonzend, en hij wist dat de dag gekomen was.

�Waar is ze?� vroeg Ra aan de boodschapper.

De boodschapper slikte.

�Onze spionnen zeggen dat ze onderweg is naar de Toren van Ur.�

Ur. De Toren. De Wachters. Dat bevestigde Ra�s angsten. Hij wist van de krachten die zich achter die muren bevonden. Als zij die toren zou bereiken, zou ze te machtig worden. Hij zou al zijn troepen moeten inzetten om haar tegen te houden, voor het te laat was.

Er klonk geschreeuw van buiten de hal, en Ra ving een glimp op van de soldaten die op de binnenplaats patrouilleerden. Het was een leger dat lui was geworden. Een leger dat gevoed moest worden. Een leger dat klaar was voor oorlog.

Ra ging staan, zijn gouden wapenrusting rinkelend. Hij haalde nonchalant uit met zijn gouden dolk en sneed de keel van de boodschapper door, alsof hij aan zijn arm krabde. Hij zag een hernieuwde angst in de ogen van de mensen in de ruimte. Ze moesten ook bang zijn. Want Ra was niet alleen een grote leider, niet alleen een god, maar ook een grote krijger. Hij voelde zijn bloed koken. Hij was bloeddorstig, hongerig naar complete overheersing, naar het onderdrukken van alle mensen in alle hoeken van de wereld.

Ra bekeek zijn commandanten, die allemaal te bang waren om zijn blik te ontmoeten.

�Roep al mijn legers bij elkaar,� beval hij. �We stoppen voor niets tot we dat meisje vinden.�

Het sloeg nergens op. Vidar stond boven op de borstweringen Volis en keek naar het noorden, richting De Vlammen, en hij begreep het niet. Terwijl het begon te schemeren, werd de vage gloed van De Vlammen langzaam zichtbaar, en hij stond daar, omgeven door tientallen van zijn strijdbroeders, verbijsterd. Hij had al uren lang de beving gevoeld, een lichte vibratie die door zijn voeten trok, als een milde aardbeving. Hij had zijn hele leven nog nooit zoiets meegemaakt.

Vidar legde zijn handen op de stenen, en hij voelde het weer: een beving. Het kwam elke minuut, en verdween toen net zo plotseling. Het leek steeds heviger te worden.

Vidar wist niet wat het kon zijn. Was de draak teruggekeerd? Stampte hij nu door het platteland? Nee, het kon geen draak zijn. Als het een draak was, dan zou hij hem wel gezien of gehoord hebben.

Er vonden nooit aardbevingen plaats in Volis, er waren geen breuklijnen voor zover hij wist.

Misschien, dacht hij, was het een naderend leger. Kwam Pandesia deze kant op? Dat zou ook vreemd zijn, want het trillen stopte elke minuut voor het weer begon. Een leger zou niet zo vaak pauzeren.

Maar wat kon het dan zijn?

Hij had het de hele dag al getracht te negeren, in de verwachting dat het weg zou gaan. Maar nu kon hij het niet langer negeren.

Vidar voelde een grote verantwoordelijkheid; tenslotte was dit de eerste keer dat Duncan hem de leiding over een fort had gegeven � over Volis nog wel � en hij was vastbesloten om hem trots te maken. Nu het grootste deel van de troepen met Duncan onderweg was naar het zuiden, moest er iemand achterblijven om het fort te beschermen tegen een onverwachte aanval. Hij greep zijn zwaard steviger vast. Hij wilde Duncan niet teleurstellen, en dit moest uitgerekend nu gebeuren.

Er kwam weer een beving, deze keer sterker dan de laatste, en Vidar zag een stukje steen losbarsten en van de borstwering af vallen. Hij kreeg een knoop in zijn maag. Wat het ook was, het was echt.

Vidar draaide zich om naar de anderen, die hem met bleke gezichten aankeken. Hij zag iets in hun ogen dat hij nog niet eerder had gezien: angst. Vidar zelf was niet bang om het tegen hun vijanden op te nemen. Bij het eerste teken van gevaar zou hij zijn mannen optrommelen en Volis verdedigen. Hij zou de confrontatie aangaan met elke man en met elk leger. Het was wat hij niet kende dat hem zorgen baarde.

Vidar keek naar het noorden, richting De Vlammen, en hij werd overspoeld met een onheilspellend voorgevoel. Hij wist niet waarom, maar hij kreeg het gevoel dat wat het ook was, het uit die richting kwam � en dat het recht om hen af kwam.

Vesuvius stond diep onder de grond, onder Escalon, en keek vol genoegen toe hoe het enorme wezen dat hij gevangen had genomen zich een weg door het gesteente sloeg. De aarde trilde met elke stoot, hevig genoeg om Vesuvius uit balans te brengen. Zijn leger van trollen struikelde en voel, maar Vesuvius slaagde erin om te blijven staan, zijn handen op zijn heupen. Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst zo tevreden was geweest. Eindelijk, na al die jaren, kwam zijn plan tot een perfecte uitvoering.

De stofwolken waren nog nauwelijks opgetrokken of het wezen stormde alweer woedend naar voren en beukte met zijn kop tegen de stenen muur aan. Hij klauwde naar het gesteente in een poging vrij te breken, te dom om te weten dat hij alleen maar verder groef. Hij draaide zich om, gefrustreerd door het feit dat hij geen uitweg kon vinden. En hij bleef inslaan op het gesteente.

Af en toe draaide de reus zich even om, alsof hij aan zichzelf twijfelde. Dan rende hij van de muur weg, op Vesuvius af. Vesuvius liet dan honderden van zijn soldaten naar voren rennen om de reus met lange spiesen tegen te houden, en ervoor te zorgen dat hij weer naar achteren werd gedreven � maar niet voordat hij enkele tientallen mannen had gedood.

Vesuvius� strijdmacht dunde snel uit � een kleine prijs voor de overwinning die zou komen, de overwinning die bijna binnen handbereik was. Want als deze tunnel klaar was, als de doorgang die Marta met Escalon zou verbinden af was, dan kon zijn hele trollenleger Escalon binnenvallen en het voor eens en altijd vernietigen.

Vesuvius volgde de reus op een veilige afstand. Zijn hart bonsde van opwinding terwijl het beest zich een weg naar het zuiden sloeg. Terwijl hij weer een stukje naar voren liep, begon Vesuvius ineens te zweten. Hij voelde iets. Hij legde zijn handpalm op het plafond. Het gesteente was warm. Dat kon maar ��n ding betekenen: ze zaten nu direct onder De Vlammen.

Met een ongekende opwinding liep Vesuvius achter het beest aan. Zijn lotsbestemming lag binnen handbereik. Terwijl het beest onophoudelijk op het gesteente in sloeg en kleine rotsen alle kanten op deed vliegen, voelde Vesuvius de anticipatie stijgen. Overwinning, totale onderwerping van Escalon, lag eindelijk binnen zijn bereik. Hij bevond zich nu op vijandelijk grondgebied.

Maar ze zaten nog steeds tientallen meters onder de grond, en Vesuvius wist dat hij het wezen zover moest krijgen dat hij omhoog zou graven. Toen ze ver genoeg bij De Vlammen van vandaan waren, riep Vesuvius naar zijn soldaten.

�Por het beest!� riep hij uit. �Drijf hem omhoog!�

Zijn soldaten pauzeerden, onzeker, wetende dat hen hun dood zou betekenen om naar voren te lopen. Vesuvius zag de aarzeling in de ogen van zijn mannen en wist dat hij daadkrachtig moest optreden.

�Fakkels!� riep hij uit.

Mannen stormden naar voren met fakkels, en Vesuvius greep er zelf ook ��n. Hij liet een luide strijdkreet uit en leidde zijn mannen naar voren.

Ze volgden hem allemaal, en de tunnel lichtte op terwijl ze op het beest afstormden. Vesuvius was als eerste bij hem en raakte de voet van het beest aan.

Het beest krijste, draaide zich om en haalde naar hem uit. Vesuvius, die het al had zien aankomen, wist net op tijd uit de weg te stappen. Het beest doodde een aantal van zijn mannen, en sloeg toen een enorm stuk uit de muur.

Er rende nog ��n van zijn mannen naar voren, en toen nog ��n, om hun fakkels tegen zijn voeten aan te drukken � tot de reus, ziedend van woede, recht omhoog begon te springen. Zijn hoofd sloeg tegen het gesteente, en hij begon tegen het plafond aan te klauwen � precies zoals Vesuvius al gehoopt had.

Vesuvius kneep zijn ogen samen tegen de stofwolken en keek met een bonzend hart toe terwijl het wezen zich een weg omhoog baande. Dit was het moment waarop hij had gewacht, het moment waar hij al zolang als hij zich kon herinneren van gedroomd had.

Terwijl Vesuvius ademloos de duisternis in tuurde, kwam er ineens een luide crash � en toen werd hij overspoeld door licht. Zonlicht. Glorieus zonlicht.

Zonlicht uit Escalon.

Het stof vloog alle kanten op terwijl het zonlicht de tunnel verlichtte. Het beest bleef door slaan, en het gat in de grond werd breder. Rotsen en aarde en gras vlogen alle kant en op, als een enorme geiser die uit de hel oprees.

Vesuvius stond daar, verstijfd, nauwelijks in staat om te bevatten wat er zojuist gebeurd was. Met die laatste stoot had het beest de tunnel afgemaakt en de doorgang voor de invasie van Escalon geopend. De Vlammen waren nu nutteloos.

Vesuvius glimlachte breed. Langzaam begon hij te beseffen dat zijn plan had gewerkt. Dat hij hen allemaal te slim af was geweest.

Het was tijd voor de grote invasie.

Aidan kreunde van de pijn en zette zich schrap terwijl de man zijn laars op zijn gezicht afbracht. Hij wist dat de trap zijn schedel zou verpletteren. Hij zou er alles voor geven om nu zijn vader aan zijn zijde te hebben, of zijn broers � of liever nog, Kyra. Hij wist dat ze hem zou beschermen. Nu zou hij zijn lot alleen treffen. Was hij nu maar ouder, groter, sterker.

Terwijl Aidan in elkaar dook, klonk er ineens een grommend geluid � een grommend geluid dat de haartjes in zijn nek recht overeind deed staan. Aidan keek om en zag tot zijn verbijstering White naar voren stormen. De grote wilde hond, die op de ��n of andere manier nog een restje kracht had weten te vinden, besprong de man van voren en liet zijn tanden in hem zinken voor hij Aidan kon schoppen.

De man schreeuwde het uit terwijl White venijnig met zijn kop heen en weer schudde en hem in zijn handen en armen en borst en gezicht beet.

Uiteindelijk liet de man zich kreunend op zijn zij vallen.

Maar White, wiens bek onder het bloed zat, was nog niet klaar. Hij liep naar voren en richtte zich op de slagader van de man, klaar om hem te doden. Maar toen struikelde White, en hij viel op, en Aidan besefte dat hij nog te zwak was om de man af te maken.

De man zag zijn kans schoon en verspilde geen seconde. Hij krabbelde overeind en rende toen wankelend naar zijn wagen toe. Hij trok zichzelf omhoog, ging onzeker zitten en liet zijn zweep klappen.

Ze gingen er in galop vandoor. Binnen enkele momenten was de wagen in de nacht verdwenen, en had hij Aidan en White moederziel alleen in de donkere bossen achtergelaten, dagen van de beschaving verwijderd.

Aidan lag daar, kreunend van de pijn, te uitgeput om te staan. Hij voelde ineens een tong op zijn gezicht en toen hij omkeek zag hij dat White naast hem lag en zijn gezicht likte.

Aidan knuffelde de hond, die tot zijn verbazing zijn kop tegen zijn borst aan drukte.

�Ik ben je mijn leven verschuldigd,� zei Aidan.

White keek hem aan met ogen die leken te zeggen: En jij hebt mij gered.

Aidan wist dat hij, door te doen wat hij had gedaan, waarschijnlijk zijn enige kans op overleven had vergooid. Nu lag hij hier, alleen, op deze koude nacht, hongerig, mishandeld, met een gewonde hond naast zich, zonder iemand in de buurt om hen te helpen. Maar het kon Aidan niet schelen. Hij had gedaan wat juist was, en dat was het belangrijkste.

Aidan kon niet opgeven. Hij kon daar niet blijven liggen en doodgaan � en hij kon White ook niet laten doodgaan. En als ze niet snel in beweging kwamen, dan zou het niet lang meer duren voor ze dood zouden vriezen.

Met een enorme krachtsinspanning wist Aidan overeind te krabbelen. Hij stond wankelend op zijn voeten en voelde aan zijn ribben waar de man hem had geschopt. Toen hielp hij White overeind. Ze keken naar de lange, open weg die voor hen lag. Aidan wist dat ze hier waarschijnlijk zouden sterven � maar wat er ook zou gebeuren, hij had in elk geval dit dier gered.

Aidan zette zijn ene voet voor zijn andere terwijl White naast hem hinkte, en ze zetten hun eerste stap � een kleine jongen en een gewonde hond, alleen onder de sterren in een uitgestrekt, donker bos � op de onmogelijke lange weg naar Andros.

Theos cirkelde hoog boven Escalon, buiten het zicht van de mensen, en nam met zijn geweldige zichtvermogen en focus het landschap onder hem in zich op. Hij vloog richting de zonsondergang, en wist meer afstand te overbruggen dan deze mensen in dagen konden toen. Hij was op zoek. En hij zou niet rusten tot hij had gevonden wat hij zocht.

Escalon was zo anders dan zijn thuisland aan de andere kant van de wereld, zo veel kleiner, en vrij van lava en as. Het was ook vrij het alomtegenwoordige gekrijs van andere draken. Het was bijna te stil hier � en het werkte hem op zijn zenuwen. Het herinnerde hem aan hoe eenzaam hij was, aan hoe ver hij van huis was. Maar voor deze missie zou hij naar het einde van de wereld vliegen.

Theos tuurde naar beneden en ver onder hem, tussen de wolken door, spotte bij Kyra, bij de toren. Hij bekeek haar met een mix van nieuwsgierigheid en respect, meer beschermend dan ze ooit zou weten. Hij hield haar in de gaten wanneer hij kon. De rol die ze in de naderende oorlog zou spelen was te belangrijk, hun band was te sterk, en haar leven te kwetsbaar. Tenslotte was ze geen draak.

Theos vloog door, voorbij Kyra, voorbij de toren, terug over Escalon heen � nog steeds zoekende. Hij bracht zijn hoofd omlaag, verhoogde zijn snelheid, en was in staat om het halve land te doorkruizen in enkele seconden. Hij spotte Kyra�s vader in de bergen, in Kos. Hij was zich ongetwijfeld aan het voorbereiden op de grote oorlog. Hij keerde en vloog naar het noorden, naar het onbewaakte Volis. Hij vloog verder en zag, niet ver van De Vlammen, een groot gat in de aarde. De reus kwam uit de tunnel omhoog, op de voet gevolgd door een groot leger van trollen.

Hij vloog over Escalon, en in de uithoeken zag hij hoe enkele Pandesiaanse legioenen zich ook voorbereidden op oorlog.

Theos had echter weinig interesse in die menselijke betrekkingen. Hij kon hen in een seconde vernietigen als hij dat wilde. Al hun bewegingen, hun machinaties, waren uiteindelijk irrelevant voor hem. Het was Kyra waar hij om gaf � om een hele speciale reden.

En nog iets anders. Het enige dat nog belangrijker voor hem was dan zij, de enige reden dat hij nog hier was, de enige reden waarom hij hier in de eerste plaats heen was gekomen. Hij zocht en zocht, krijsend van frustratie, naar hetgeen hij moest vinden. Naar wat hem kwetsbaar had gemaakt.

Zijn kind.

Theos krijste weer, gefrustreerd, en de lucht trilde terwijl hij voor de zoveelste keer over het Doornwoud vloog, vlakbij de plek waar hij gewond was geraakt. Hij liet zijn blik over het bos glijden, tussen de bomen door, over de heuvels � overal. Maar hij kon het nergens vinden. Het was alsof zijn kind was verdwenen, alsof het ei dat hij had willen beschermen was verdwenen.

Wie kon het meegenomen hebben? En waarom?

Theos krijste weer. Het was een krijs van nood, van wanhoop. Hij zeilde door de lucht, klaar om, als hij niet snel zou vinden wat hij zocht, het weefsel van de wereld aan stukken te scheuren en de mensheid te bedelven onder een regen van vuur. Hij kon de woede voelen branden, en terwijl zijn gele ogen gloeiden wist hij dat hij het niet langer onder controle kon houden. Hij moest het ergens op afreageren. En die steden daar beneden, krioelend met mensen, waren een prima doelwit.

Hij dook naar beneden, recht op de stad af, en opende zijn mond op vuur te spuwen. Het was tijd voor de grote oorlog.

Helemaal alleen, net ten noorden van het Doornwoud, op een verlaten vlakte onder een oude boom, lag een ei.

Het ei van een draak.

Het was groot, paars en hard, bedekt met schubben, en lag daar, alsof het wachtte tot zijn vader zou arriveren. Het was niet op zijn plek hier in Escalon, niet omgeven door gesmolten vuur, lava en as, door vliegende draken die het beschermden en wachtten tot het zou uitkomen. Het kon voelen dat het anders was dan de anderen.

Het lag daar, wachtend tot het zou sterven � of uitkomen. Het kon voelen hoe kwetsbaar het was.

Tegen alle verwachtingen in had het overleefd. Er waren dieren langsgekomen, nieuwsgierig snuffelend, maar tot dusver waren ze allemaal weggelopen. Maar nu, voelde hij, kwam er nog ��n aan. Meer dan ��n � een troep wolven. Ze kwamen snel dichterbij, en ze waren hongerig. Deze keer zouden ze hem doden.

Hij wist dat het nu nog geen tijd was om uit te komen, maar de draak riep al zijn wilskracht op en dwong zichzelf te bewegen in het ei, om de natuurlijke wachtperiode niet af te wachten. Met al zijn kracht bewoog hij zijn arm, toen zijn schouder, toen zijn knie. Hij deed wat geen draak zou moeten doen, wat geen draak kon doen. Want hij was anders. Hij voelde dat hij krachtiger was dan de anderen.

Terwijl de laatste zonnestralen over het dorre landschap vielen, klonk er, ver buiten het gehoorbereik van de mensen, een gekraak.

Toen weer.

Er verscheen een kleine klauw, en de nagels klauwden naar de lucht. Spoedig volgde er een andere klauw.

Niet lang daarna begon het ei te verbrijzelen, en toen kwam de arm, gevolgd door het hoofdje van een baby draak tevoorschijn. De zoon van Theos.

De wolven hielden abrupt halt, en voor het eerst in hun leven ervoeren ze de angst voor een ander wezen.

De draak keek op en deed zijn ogen open. Hij knipperde naar de lucht. Het was niet de wereld die hij verwacht had te zien. Hij krijste. Het was nog een jong geluid � en toch angstaanjagend genoeg om iedereen in de buurt weg te jagen.

Want deze draak verlangde er nu al naar om te ademen, om te leven, om te doden.

Hij kromde zijn nek en haalde voor het eerst adem, en er kwam een stroom van vuur uit. Het vuur van leven. En het vuur van de naderende dood.

De troep wolven draaide zich om en rende weg zonder om te kijken.

Dat was slim van ze. Voor het eerst in een millennium, was er in het land van Escalon een draak geboren.

Kyra knipperde met haar ogen en toen ze opkeek zag ze haar moeder op zich neerkijken. Haar gezicht was een silhouet, omgeven door een zilverkleurig licht. Ze had lang, goudkleurig haar, en hoewel haar gezicht niet zichtbaar was, kon Kyra haar vriendelijkheid en mededogen voelen. Haar moeder glimlachte naar haar en strekte een hand naar haar uit, haar vingers lang en zacht en slank.

�Kyra,� fluisterde haar moeder naar haar.

Haar gefluister galmde door Kyra�s ziel. Het was het geluid van een stem waarvan ze zich niet had gerealiseerd dat ze er haar hele leven naar verlang had om hem te horen. Voor het eerst in haar leven genoot Kyra van de warmte van haar moeders liefde, en het voelde goed. Het voelde alsof een deel van haar weer terug was.

Kyra pakte haar moeders hand was, geschokt door haar aanraking. Het was alsof er een bliksemschicht door haar heen ging. Ze voelde hoe de warmte door haar hand trok, door haar arm, door haar hele lichaam. Ze ging langzaam rechtop zitten terwijl haar moeder haar naar zich toe trok, alsof ze haar wilde omhelzen.

�Kyra,� zei haar moeder. �Het is tijd. Het is tijd dat je weet wie ik ben. Tijd dat je weet wie jij bent.�

�Moeder,� wilde Kyra antwoorden.

Maar de woorden bleven in haar keel steken. Ineens, toen ze naar voren leunde om haar moeder te omhelzen, voelde ze niets meer. Haar moeder was verdwenen.

Kyra knipperde met haar ogen en zag een vreemd, exotisch landschap voor zich, een landschap dat ze niet herkende, met verdraaide bomen en verbrande takken � en waar ze ook keek, haar moeder was nergens te bekennen. Ze keek omlaag en zag dat ze op de rand van een klif zat. De golven van de oceaan gingen hevig onder haar tekeer.

�MOEDER!� schreeuwde ze uit.

Kyra schoot hijgend overeind, gedesori�nteerd. Leo lag met zijn kop in haar schoot, en het duurde even voor ze besefte dat ze had gedroomd. Het was de meest levendige droom geweest die ze ooit had gehad � meer een mystieke ontmoeting.

Er kwam een windvlaag, gevolgd door een ander, vreemd geluid. Het klonk als naderende voetstappen, krakend op het gras. Instinctief greep Kyra naar haar staf en ging overeind zitten.

Kyra kneep haar ogen samen tegen het licht van de opkomende zon. Ze besefte dat ze hier de hele nacht had geslapen. Ze rilde van de kou en probeerde te zien. De dag brak aan, nog altijd meer donker dan licht, en terwijl ze met haar ogen knipperde, zag ze in de vervagende duisternis langzaam het silhouet van een man verschijnen. Hij was gekleed in lange gewaden, kon ze zien, en hij had lang haar en hij droeg een staf. Hij liep naar haar toe, en Kyra voelde haar hart hevig tekeer zijn.

Kon dit hem zijn? Haar oom?

Terwijl de zon langzaam achter hem op kwam, probeerde Kyra hem beter te bekijken, maar het lukte niet. Hij stopte voor haar, en Leo gromde niet, vreemd genoeg, maar bekeek hem ook, alsof ook hij aan de grond genageld stond. De man stond daar en keek op haar neer in een stilte waar geen einde aan leek te komen. Kyra was ademloos. Dit was het moment, wist ze, het moment dat haar hele leven zou veranderen.

�Kyra,� zei hij uiteindelijk. Zijn stem leek van de wind af te rollen en door de heuvels te galmen, zo oud als de toren achter haar. �Ik heb op je gewacht.�

Hij trok zijn kap af en keek haar recht aan, en haar hart sloeg een slag over.

Ze kon niet geloven wie het was.

Morgan Rice is de #1 bestverkopende en USA Today bestverkopende auteur van de epische fantasy serie DE TOVENAARSRING, die uit zeventien boeken bestaat; de #1 bestverkopende serie DE SURVIVAL TRILOGIE, een post-apocalyptische thriller bestaande uit twee boeken; de nieuwe epische fantasy serie KONINGEN EN TOVERNAARS. Morgans boeken zijn verkrijgbaar in audio en print edities, en vertalingen zijn verkrijgbaar in meer dan 25 talen.

VERANDERD (Boek #1 van de Vampierverslagen), ARENA EEN (BOEK #1 van de Overlevingstrilogie), DE OPKOMST VAN DE DRAKEN (Boek #1van de Koningen En Tovenaars), en EEN ZOEKTOCHT VAN HELDEN (Boek #1 van De Tovenaarsring) zijn allemaal gratis te downloaden!

Morgan hoort graag van je, dus breng gerust een bezoekje aan www.morganricebooks.com om je in te schrijven voor de nieuwsbrief, een gratis boek te ontvangen, gratis giveaways te ontvangen, de gratis app de downloaden, op de hoogte te blijven van het laatste nieuws, en via Facebook en Twitter in contact te blijven!