10

Fido

1. Sotesano diris: “Ĉe renkontiĝo instruisto unue ekzamenas la fidon de disĉiplo. Se studanto havas sindonan fidon, la instruo transdoniĝas kaj efikas. Alie ĝi ne transdoniĝas, nek efikas. Nu, kio estas fido? Unue fido estas ne dubi pri instruisto. Eĉ se ĉiuj homoj iel ajn kalumnias lin, via fido ne skuiĝu de tio. Eĉ se vi propraokule vidas ian suspektaĵon ĉe li, ne pesu ĝin. Due fido estas nur obei ĉiun lian gvidon, neniel obstinante en via propra opinio. Trie fido estas neniom plendi al li, ĝoje elportante tion, eĉ se li rigore instruas kaj severe riproĉas vin, aŭ publike malkaŝas vian eraron, aŭ taskas al vi penigan laboron, aŭ iel ajn traktas vin. Kvare fido estas sincere paroli al li, neniel kaŝante vian eraron. Se fido enhavas ĉi tiujn kvar punktojn, ĝi nomiĝas sindona fido kaj povas elfari la darmbovlon de budho kaj patriarko.”

2. Sotesano diris: “Estas dekmiloj da gradoj en la kapablo de studantoj. Tamen ili ĝenerale povas dividiĝi en superan, mezan kaj malsuperan kapablojn. Al supera kapablo apartenas homo, kiu tuj ekhavas juĝon kaj fidon kaj memcerte faras ĉiun studon, kiam li vidas kaj aŭdas ĝustan darmon. Al meza kapablo apartenas homo, kiu estas nek plenscia, nek senscia kaj ĉiam kun dubo pesas ĝustan darmon kaj instruiston. Al malsupera kapablo apartenas homo, kiu ne povas distingi ĝuston de malĝusto, sed fidele sekvas la gvidon de instruisto, ne pesante kaj dubante lin. Supera kapablo estas la plej valora kaj bezonata en religio el ĉi tiuj tri. Tia homo diligente studas por si mem kaj ankaŭ ĉiam pligrandigas eklezian laboron. Ĝin sekvas malsupera kapablo kun sindona fido. Tia homo, kvankam ne memfida, alte taksas darmon, plene fidas instruiston kaj senĉese studas, tiel ke li povas atingi sukceson. Sed plej malfacilas instrui homon kun meza kapablo. Li, multe kaprica, ofte malestimas darmon kaj instruiston kaj ne havas firman volon kaj sinceran penadon, tiel ke li apenaŭ povas sukcesi en studo kaj laboro. Tial homoj kun meza kapablo devas ĉiapene transiri tiun kapablon. Foje estas eĉ homo kun malsupera kapablo, kiu transsaltas rekte al supera kapablo. Alie li devas atenti la tempon, kiam li trairas mezan kapablon, ĉar tiam estas danĝero.”

3. Iu disĉiplo demandis: “Mia sukceso ŝajnas apenaŭ videbla, ĉar mi estas denaske sentalenta kaj ankaŭ mia studo estas mallonga. Kiel mi povas fari?” Sotesano respondis: “Religia studo ne multe rilatas al talento kaj tempo, sed nur al tio, ĉu oni tutforte studas per kredo, kuraĝo, scivolo kaj penado aŭ ne. Se iu ajn tutforte studas nur per kredo, kuraĝo, scivolo kaj penado, lia studo nepre povas sukcesi.”

4. Sotesano diris: “Kiam ordinaruloj decidiĝas fari ion, ilia fido ŝajnas tiel forta, ke ĝi traboras eĉ ĉielon, sed ĝi povas velki kun la tempo kaj ankaŭ ŝanĝiĝi, se ili akiras aŭ perdas potencon, aŭ se ilia familio repaciĝas aŭ malpaciĝas. Ju pli tian situacion oni renkontas, des pli oni sian fidon oni ekzamenu, tiel ke oni turnu malfavoran situacion en favoran kaj forigu malicon kaj arogantecon en favora. Nur tiam atingeblas granda studo.”

5. Sotesano diris: “Al altrangulo, potenculo, riĉulo kaj multesciulo malfacilas eniri kun granda fido en religian pordon. Se tia homo decidas sian religian studon kaj sindone servas la publikon, li estas naskiĝinto kun profunda voto farita en antaŭa vivo.”

6. Sotesano diris: “El la homoj, kiuj disĉiple rilatas al mi, ne malestas tiu, kiu, ne min plenfidante, persistas en sia talento aŭ opinio kaj emas laŭvole fari. Kiel do indus lia renkontiĝo kun mi? Se studanto kun grandaj voto kaj fido tutkore dediĉas sin al mi, li neniel dubas kaj plendas, kian ajn vorton mi diras kaj kian ajn laboron mi taskas. Nur tiam ligiĝas lia kaj mia koroj kaj ne vaniĝas lia kaj mia penoj.”

7. Sotesano diris: “En religio oni rigardas fidon la plej grava, ĉar ĝi estas la ujo por enmeti instruon, la mova forto por solvi ĉiujn demandojn kaj la fundamento por plenumi ĉiujn preceptojn. Studi sen fido estas kiel sterki mortintan arbon, kio rezultigas nenion. Tial unue starigu sindonan fidon, kaj vi povos vin savi. Inspiri fidon al senfidulo estas la plej granda merito en instruado al aliulo.”

8. Sotesano diris: “Estas du manieroj kredi je la tri trezoroj: unu estas kredi per aliula forto kaj la alia per propra forto. La unua estas kredi kaj adori budhon, darmon kaj eklezion, kiuj efektive aperas. La dua estas, trovinte budhon, darmon kaj eklezion en memnaturo, kredi kaj praktiki ilin. La du manieroj bazas unu la alian, tial oni devas kunpraktiki ilin ambaŭ. Se oni atingas la plej altan gradon de studo, ĉiuj estaĵoj en la universo kaj la malplena darma regno fariĝas la tritrezora unuo sen la limo de memo kaj aliulo.”

9. Sotesano demandis disĉiplojn: “Kiom multe vi sopiris vidi kaj apudi min dum mia longa foresto?” Ili respondis: “Ni tre multe sopiris.” Sotesano diris: “Mi komprenas vin. Sed kiom ajn infano priservas gepatrojn, tio malfacile kompareblas kun gepatra zorgo pri ĝi. Tiel same, kiom ajn disĉiplo fidelas al instruisto, tio malfacile kompareblas kun instruista zorgo pri li. Se la fido kaj sopiro de disĉiplo al instruisto atingas eĉ la duonon de la instruistaj amo kaj zorgo pri li, la instruo povas transdoniĝi al la disĉiplo.”

10. Sotesano diris: “Kiam oni kiel disĉiplo volas lerni de instruisto, oni ne povas plene ricevi lian instruon, se oni ne donas sian tutan koron al li aŭ ĉesigas sian penadon. En malnova tempo estis majstro Guĝong²³⁴. Kiam li bonziĝis, en frosta tago instruisto ordonis al li instali kaldronon. Kvankam li naŭfoje ĝin reinstalis tra la tuta nokto, li neniom plendis en la koro. Tial fine la instruisto, nomante lin Guĝong, akceptis lian disĉipliĝon. De tiam li fidele priservis sian instruiston dum pluraj jardekoj sen aŭskulti apartajn predikojn. Kiam serioziĝis la malsano de la instruisto, li pli sindone flegis lin kaj iun tagon li subite eksciis, ke memiluminiĝi estas ricevi instruon. Nur kiu kun tia fido serĉos instruon, tiu plene ĝin ricevos.”

11. Sotesano diris: “Kvankam printempa vento blovas indiferente, nur viva arbo povas ricevi ĝian energion. Kvankam sanktuloj kaj saĝuloj instruas tute egale, nur fidulo povas plene ricevi la instruon.”

12. Reveninte de la vojaĝo en la monto Gumgangsan, Sotesano diris: “La mastro de mia gastejo, kristano, havis firman kredon kaj ĝuis tre feliĉan vivon. Mi demandis lin pri lia persona historio. Li respondis, ke li kredas Dion de tridek jaroj. Dum tiu tempo li havis multajn malfacilaĵojn en la vivo, sed li ĉiam dankis Dion pro la amo, kiam li havis favoran situacion, kaj pro la admono, kiam li suferis malfavoran situacion. En ĉiuj situacioj kaj favoraj kaj malfavoraj lia koro pli kaj pli ligiĝis kaj lia kredo pli kaj pli profundiĝis, tiel ke li povis ĝui feliĉan vivon. Nu, korfunde ekzamenu la gradon de via kredo. Kvankam tiu kristano restas nur en la kredo je aliula forto kaj ne plene komprenas la fonton de la vero, li povas havi tian feliĉan vivon. Kiel do tio estus ĝusta kredo kaj sincera penado, se eĉ iomete al ĉagrenaj cirkonstancoj korkliniĝas des pli vi, kiuj kredas kaj je propra forto kaj je aliula forto? Vi venis al ĉi tiu perfekta kaj reala kredejo. Do ĉiam ekzamenadu vian menson kaj regu ĉiun vivmedion per kredo, sed ne fariĝu fuŝuloj, kies kredo skuiĝas de vivmedio.”

13. Kiam Sotesano restadis en la domo Sokduam, malfortaj virinoj ĜangĜokĝo²³⁵, Gu Namsu²³⁶ kaj IMangap²³⁷ piedvojaĝadis ĉirkaŭ kvardek kilometrojn kaj esprimis sindonan fidon. Sotesano kortuŝite diris al ili: “Via fido ŝajnas tiel firma, ke vi povas tuj manĝi fekaĵon, se mi nun ordonas tion.” Ili tri tuj elĉambriĝis kaj alportis ĝin. Sotesano diris: “Sidiĝu. Mi supozas per via ago, ke vi povas manĝi eĉ ion pli naŭzan ol fekaĵo. Nia eklezio nun estas tiel malgranda, ke mi povas ofte prizorgi vin afable. Sed kiam ĝi pligrandiĝos, povos okazi, ke mi eĉ ne rimarkos viajn alvenon kaj foriron. Pensu, ĉu via hodiaŭa fido daŭros eĉ tiaokaze, kaj konstante ĝin havu eterne.”

14. Sotesano riproĉis Gim Ĝonggak²³⁸, kiu dormetis en la antaŭa vico dum lia prediko: “La dormetanta Ĝonggak ja estas abomena kiel hipopotamo.” Ŝi tuj ekstarinte kvarfoje riverencis kaj ridetis. Sotesano diris: “Mi ĝis nun multfoje faris malagrablajn riproĉojn al ŝi, sed ŝia fido neniom ŝanĝiĝis. Ŝi estas tia homo, kiu sekvas min ĉu dumvive, ĉu postmorte.” Sotesano aldiris: “Se disĉiplo havas nediritan vorton al instruisto kaj reciproke, ili ne estas veraj instruisto kaj disĉiplo.”

15. Sotesano diris: “Kiam mi hodiaŭ sidis en la domo Ĝosil, la vizaĝo de NoDoksongok²³⁹ klare aperis iom longan tempon antaŭ miaj okuloj. Ŝi havas tian fidon, kiu movas ĉielon. Tial ŝia sindonemo tiel montriĝas, malgraŭ ke nin blokas pli ol kvardek kilometroj da montoj kaj riveroj.”

16. Ĝong Sokhjon²⁴⁰ diris: “Kvankam min ĉirkaŭas multaj suferoj, mi vivas plezure de ĉiutaga korkonfeso al la darmkorpa budho.” Sotesano diris: “Mi ne scias, ĉu vi vere plezuras, komprenante la meriton kaj potencon de la darmkorpa budho. Sed tio estas bona maniero trovi feliĉon en sufero. Kiu vivas tiamaniere, tiu povas ĝui feliĉon eĉ en tre malfacila vivmedio. Kiam mi loĝis en la monto Bongnesan²⁴¹, miaj kunuloj ĉiam vivis plezure, priservante min kaj aŭskultante miajn predikojn, malgraŭ ke ili ĉiuflanke suferegis pro malkomforta loĝejo, malriĉa manĝo kaj peza laboro en tiuj kruta monto kaj profunda valo. Kiam la unuaj naŭ disĉiploj nespertaj fizike labori polderigis malvarmvintre la marbordon en Jonggŭang, ili neniom plendis kaj malkontentiĝis, sed ĝojis pro la fondo de ĉi tiu eklezio, turnis ĉiujn suferojn en feliĉon kaj obeis miajn ajnajn vortojn. Ŝajnis al aliuloj, ke la disĉiploj travivis netolereblajn malfacilojn kaj suferojn. Sed fakte iliaj mensoj plenis je feliĉo kaj ili ĝuis ĉielan feliĉon ja surtere. Nu, se vi jam decidiĝas fari la studon kaj laboron de ĉi tiu eklezio, venku ĉiujn malfacilojn kaj suferojn per firma fido kaj longvida espero kaj atingu la forton turni ajnan situacion en feliĉon. Nur tiam vi povas daŭrigi paradizan vivon eterne en la senlima mondo.”

17. Iu disĉiplo detranĉis sian manon por esprimi sindonan fidon, sed Sotesano diris, lin severe riproĉante: “Korpo estas la kapitalo nemalhavebla por studo kaj laboro. Kio do utilus esprimi fidon damaĝante la gravan kapitalon? Vera fido ne dependas de korpo, sed de menso. De nun neniu faru tian stultegan agon.” Sotesano aldiris: “Kvankam eminentas scio kaj verko aŭ foja distinga ago altigas fidon de multaj homoj, tio ne sufiĉas por heredi la aŭtoritaton de ĉi tiu eklezio. Ĝin povas heredi nur tiu, kiu tutkore strebas al ĉi tiuj studo kaj laboro, havante fidon senŝanĝan spite al la morto.”

18. Mun Ĝonggju demandis: “Song Gju, Song Dosong kaj So Deŭon nun estas junaj, sed kiu estas pli promesplena en la estonteco?” Sotesano silentis longan tempon kaj Ĝonggju diris: “Al mi malfacilas ilin prijuĝi, ĉar ili diferencas inter si per avantaĝo kaj malavantaĝo.” Sotesano diris: “Song Gju ne mezureblas per via saĝo. De post la renkontiĝo kun la du fratoj de Song Gju kaj Song Dosong mi neniam havis grandan zorgon pri ili, estis neniu laboro taskita de mi, kiun ili ne plenumis, kaj estis neniu laboro, kiun mi dufoje petis ilin plenumi. Tial mia menso fariĝis iliaj mensoj kaj iliaj mensoj fariĝis mia menso.”

19. Sotesano diris: “Epoksava sanktulo enmondiĝas kun la granda fortuno de la universo. Se vivuloj dediĉas sin al li kaj lia eklezio kaj starigas voton, ilia voto realiĝas rapide. Male, se vivuloj malestimas kaj malhelpas lin kaj lian eklezion, severa puno venas al ili. La saman forton havas ne nur li, sed ankaŭ tiu homo, kies menso tute unuiĝas kun lia menso.”

11

Sentencoj

1. Sotesano diris: “Ne ĉiam utilas studo de iu ajn scienco, sed ĉiumomente utilas tiu de mensuzo. Tial mensostudo estas la bazo de ĉiuj studoj.”

2. Sotesano diris: “Sinkultivanto celas scii menson kaj atingi ĝian liberon, scii la principon de naskiĝo kaj morto kaj transcendi ilin, kaj scii la principon de peko kaj feliĉo kaj laŭvole regi ilin.”

3. Sotesano diris: “Bona menso naskas ĉian bonon, dum malbona menso ĉian malbonon. Tial menso estas la fonto de ĉiaj bono kaj malbono.”

4. Sotesano diris: “Se malĝustmensulo havas multan monon, scion aŭ potencon, ĝi male fariĝas la fonto de pekado. Nur post kiam menso ĝustiĝas, mono, scio kaj potenco fariĝas eterna feliĉo.”

5. Sotesano diris: “Bono estas bona, sed alligiĝo al malgranda bono malhelpas grandan. Saĝo estas bona, sed alligiĝo al malgranda saĝo malhelpas grandan. Ne alligiĝu al malgrandaĵon, kaj vi akiros grandaĵon.”

6. Sotesano diris: “Se oni scias sin stulta, eĉ stultulo saĝiĝas. Se oni scias nur sin saĝa kaj ne povas trovi mankon, eĉ saĝulo poiome stultiĝas.”

7. Sotesano diris: “Grandstudanto kunstiras koncentriĝon kaj saĝon, tamen li starigas saĝon sur koncentriĝo kaj atingas veran saĝon. Grandlaboranto kunuzas virton kaj talenton, tamen li starigas talenton sur virto kaj utiligas veran talenton.”

8. Sotesano diris: “Facilas al bravulo renkonti fortan malamikon kaj al talentulo fari eraron.”

9. Sotesano diris: “Kiam malsaĝulo havas ĉagrenon kaj zorgon, li penas forigi ilin. Kiam li ne havas ilin, li diligentas rehavigi ilin al si. Tial en lia vivo neniam malestas ĉagreno kaj zorgo.”

10. Sotesano diris: “Kiu volas fari grandan studon, tiu ne esperu sukcesi en mallonga tempo. Maleblas iri longan distancon ĉiam rapidpaŝe kaj malfacilas atingi grandan studon per rapidemo. Tiu arbego rezultas el la plurjara kresko de ŝoseto sen putri kaj budho kaj bodisatvo rezultas el la longa penado sen rezigni ekaspiron.”

11. Sotesano diris: “Estas du diabloj, kiuj malhelpas grandan studon. Unu estas malalte taksi sian kapablon kaj memrezigne ĉesigi progreson. La alia estas memkontentiĝi per eta scio kaj memfiere ĉesigi progreson. Maleblas atingi grandan studon sen forigi ĉi tiujn du diablojn.”

12. Sotesano diris: “Senesperulo vivas korpe, sed mortis mense. Eĉ malbonulo, kiu faraĉis murdon, ŝtelon kaj adulton, povas fariĝi budho aŭ bodisatvo, nur se li deturnas menson. Tamen senesperulo estas tute senpova ĝis la reviviĝo de sia menso. Tial budhoj kaj bodisatvoj starigas la voton inspiri grandan esperon al ĉiuj vivuloj kaj senĉese strebas al tio en ĉiu sia vivo.”

13. Sotesano diris: “La dezirplenuma globo ne troviĝas aparte. Se oni forigas avidon el menso kaj liberiĝas de volo kaj malvolo, tio estas la dezirplenuma globo.”

14. Sotesano diris: “Ĝustigu vin, antaŭ ol ĝustigi aliulon, instruu vin, antaŭ ol instrui aliulon, kaj bonfaru al aliulo, antaŭ ol ricevi de li bonfaron, kaj vi povos akiri ĉiun vian deziron kaj samtempe harmonii kun aliulo.”

15. Sotesano diris: “Forta estas tiu, kiu venkas aliulon, sed pli forta estas tiu, kiu venkas sin. Sinvenkanto povas naski la forton venki ĉiujn homojn en la mondo.”

16. Sotesano diris: “Estas du specoj de stultuloj. Unu estas tiu, kiu penas regi laŭvole aliulan menson malgraŭ la nepovado regi eĉ sian menson. La alia estas tiu, kiu entrudiĝas en aliulan aferon malgraŭ la nepovado fari eĉ sian aferon ĝuste kaj suferas disputon.”

17. Sotesano diris: “Estas la vojo strebi al io ajn. Ordinarulo sen la vojo strebas al tio. Ju pli strebas li al tio, des pli foriĝas tio. Sed budho kaj bodisatvo per la vojo strebas al tio kaj tio nature venas al ili eĉ sen peno.”

18. Sotesano diris: “Kiu unue laboras kaj poste manĝas, tiu estas superulo. Kiu unue manĝas kaj poste laboras, tiu estas malsuperulo.”

19. Sotesano diris: “Malsaĝulo ŝatas ricevi feliĉon, sed malŝatas ĝin fari, kaj li malŝatas ricevi malfeliĉon, sed ŝatas fari pekon. Ĉar li ne scias la fonton de feliĉo kaj malfeliĉo, aŭ ke al li mankas ago malgraŭ scio.”

20. Sotesano diris: “Kiu multe bonfaras spirite, korpe kaj materie, tiu estas multe rekompencota homo. Kiu trankvilas en ajna situacio, tiu estas la plej trankvila homo. Kiu kontentiĝas per ajna kondiĉo, tiu estas la plej riĉa kaj nobela homo.”

21. Sotesano diris: “Vivulo ŝajnas fari nur sian laboron inteligente, sed fine li malprofitas. Budho kaj bodisatvo ŝajnas fari nur aliulan laboron stulte, sed fine ili profitas.”

22. Sotesano diris: “Saĝulo, ne konsiderante postenon ĉu altan, ĉu malaltan, fidelas nur al sia laboro, tial liaj laboro kaj merito glore elmontriĝas kun la tempo. Malsaĝulo, ne fidelante al sia laboro, serĉas nur famon kaj meriton, tial fine liaj famo kaj merito neniiĝas.”

23. Sotesano diris: “Kiu ŝajnigas sin supera, tiu nepre malestimiĝas. Kiu volas ĉiam venki aliulon, tiu nepre malvenkas.”

24. Sotesano diris: “Ju pli malkaŝiĝas bono, des pli malgrandiĝas ĝia merito. Ju pli kaŝiĝas malbono, des pli profundiĝas ĝia radiko. Tial kaŝi bonon estas grandigi ĝian meriton kaj malkaŝi malbonon estas malprofundigi ĝian radikon.”

25. Sotesano diris: “Kaŝhelpi aliulon estas pli granda virto. Kaŝmalhelpi aliulon estas pli granda peko.”

26. Sotesano diris: “Se vi plendas, ke aliulo ne rekonas vian bonon, el ĝi ĝermas malbono. Se vi pentas pri via malbono, el ĝi ĝermas bono. Tial ne malhelpu vian progreson kontentiĝante per momenta bono, nek malvirtigu vin malesperante pro momenta malbono.”

27. Sotesano diris: “Malsaĝulo ŝatas ricevi senpagaĵon kaj ne scias, ke tio povas kaŭzi al li kelkoble pli grandan perdon. Saĝulo ne ŝatas ricevi senpagaĵon, des pli li ne prenas la tuton de senpagaĵo, sed disdonas ĝin al konvenaj lokoj, tiel ke li preventas malfeliĉon.”

28. Sotesano diris: “Verulo ne havas falsecon en menso kaj ĉiu lia ago montriĝas vera, kaj sanktulo ne havas reciprokan konflikton en menso kaj ĉiu lia ago montriĝas virta. Tial verulo ĉiam havas ĝustan menson kaj ne malicon, kaj sanktulo ĉiam havas trankvilan menson kaj ne suferon.”

29. Sotesano diris: “Ne diru malsincere, ke vi donos ion al aliulo, nek diru fanfarone, ke vi multe donis ion al aliulo. Alie via vorto ŝuldigos vin kaj difektos vian virton. Ne ĵuru malsincere al la malplena darma regno. Alie tio kaŭzos al vi teruran peksuferon.”

30. Sotesano diris: “Oni ne povas forigi malbonan kaj malican energiojn el aliula menso, ĝis oni forigos ilin el sia menso.”

31. Sotesano diris: “Menso de reciproka konflikto estas la fonto de malfeliĉo kaj menso de reciproka vivigo estas la fonto de feliĉo.”

32. Sotesano diris: “Se eĉ iama pekinto tutkore pentas kaj akumulas meriton, malbona energio forfandiĝas en lia korpo kaj lia estonteco brile malfermiĝas. Se eĉ iama bonfarinto ankoraŭ havas plendon kaj malicon en sia menso, malbona energio ĉirkaŭvolvas lian korpon kaj lia estonteco mallume ŝtopiĝas.”

33. Sotesano diris: “Neiluminiĝintoj plendas eĉ al dekfoja bonfarinto, kiu nur unufoje faras malbonon, sed iluminiĝintoj dankas eĉ al dekfoja malbonfarinto, kiu nur unufoje faras bonon. Tial neiluminiĝintoj trovas nur damaĝon eĉ en bonfaro kaj alportas al si ĉagrenon kaj detruon, sed iluminiĝintoj trovas bonfaron eĉ en damaĝon kaj alportas al si pacon kaj komforton.”

34. Sotesano diris: “Bonulo instruas la mondon per bono kaj malbonulo atentigas la mondon per malbono. Ili ambaŭ havas egalan meriton por instrui kaj atentigi la mondon. Sed por la mondo laboras bonulo ricevante feliĉon kaj malbonulo farante pekon. Tial ne malamu, sed kompatu malbonulon.”

35. Sotesano diris: “Forĵetindas nenio en la mondo, se oni scias la manieron uzi tion.”

36. Sotesano diris: “Eĉ per simpla parolo kaj kelkvorta verko homo povas doni al aliulo esperon kaj trankvilon aŭ malesperon kaj ĉagrenon. Tial homo ne pekas nur pro fundamenta malboneco, sed ofte senkonscie pro nesciado de la principo de feliĉo kaj peko.”

37. Sotesano diris: “Malobei preceptojn gravajn kiel murdo, ŝtelo kaj adulto estas malbono, sed ĉesigi ĝustan kredon de homo kaj ŝtopi lian estontecon tra la eterna multvivo estas pli granda malbono. Almozdoni multan monon, manĝon aŭ veston estas bono, sed inspiri al homo ĝustan kredon kaj malfermi lian estontecon tra la eterna multvivo estas pli granda bono.”

38. Sotesano diris: “Estas tri specoj de homoj, kiuj malfacile saveblas. Unu estas tiu, kiu ne havas pliaĝulon en menso. La dua estas tiu, kiu malmodestas pri ajna afero. La tria estas tiu, kiu ne hontas pri peko.”

39. Sotesano diris: “Kiel membro de organizo malobei ĝian regulon estas detrui ĝin kaj neglekti membraran volon estas kontraŭi ĉielan volon.”

40. Sotesano diris: “Kiu, kvankam sen distingiĝaj bono kaj tekniko inter homoj, tenas sian ordinarecon longe kaj faras diligentan penadon, tiu estas elstara figuro kaj atingos grandan sukceson.”

41. Sotesano diris: “Vivdaŭro de religio ne dependas de ĝia ekipaĵo aŭ havaĵo, sed de la transdono de ĝia darmsaĝo.”

42. Sotesano diris: “Vera libero venas, kiam oni moderigas troliberon, kaj granda profito venas, kiam oni forĵetas egoismon. Tial kiu deziras veran liberon, tiu unue obeu preceptojn, kaj kiu deziras grandan profiton, tiu unue kultivu altruismon.”

43. Sotesano diris: “Vivuloj rigardas budhon kaj bodisatvon kiel la kampon de sia feliĉo, dum budho kaj bodisatvo rigardas vivulojn kiel tiun de sia feliĉo.”

44. Sotesano diris: “Se oni kiel homo ne scias vaste la ses vojojn kaj la kvar naskulojn, oni scias nur unuflankan mondon. Se oni ne scias komplete la progresan-malprogresan principon de la ses vojoj kaj la kvar naskuloj, oni estas miopulo.”

45. Sotesano diris: “Kiu ne havas egoisman penson en sia menso, tiu estas posedanto de la tri mondoj en la dek direktoj.”

12

Ekzemplaj kondutoj

1. Dum Sotesano ŝipvojaĝis de Bopsongpo²⁴² al la domo Bongneĝongsa en Buan, ŝtormo subite leviĝis kaj la ŝipo forte skuiĝis. El la ŝipistoj kaj pasaĝeroj troviĝis jen svenanto, jen ploranto, jen vomanto, jen renversiĝanto, kio faris grandan tumulton en la ŝipo. Tiam Sotesano diris en plena aplombo: “Se homo eĉ en vivdanĝero, kolektane sian menson, tutkore pripentas sian pasintan pekon kaj ĵuras bonfaron en la estonteco, li povas saviĝi helpe de ĉiela forto. Homoj, do rekonsciiĝu!” Ĉiuj enŝipanoj trankviliĝis, forte impresite de lia digna sinteno. Post kelka tempo pli kaj pli mildiĝis ventoj kaj kvietiĝis ondoj. Ĉiuj homoj ne povis ne respekti Sotesanon, vidante lian pacan kaj senmovan sintenon kaj lian kompatan kaj sanktan figuron.

2. Sotesano iutage vizitis la templon Silsangsa kaj vidis du maljunajn bonzojn severe riproĉantaj sian junan novicon pro tio, ke li tute ne aŭskultis ilian peton mediti. Ili diris: “Eĉ se mil budhoj naskiĝus, tia homo ne povus saviĝi. Li estas nur rubo.” Sotesano ridete diris: “Vi pensas, ke vi favoras lin, sed ŝajnas al mi, ke vi igas lin eterne ne mediti.” Iu bonzo demandis: “Kial vi opinias tiel?” Sotesano respondis: “Trudi ion al iu estas eterne malemigi lin al tio. Ekzemple, se mi, informante ke ene de tiu roko troviĝas oro, petos vin elfosi la oron, ĉu vi kredos min kaj tuj ekrompos la rokon?” Post iom longa pripensado li respondis: “Mi pensas, ke ne.” Sotesano diris: “Se mi trudos tion al vi kun tia necerteco, kiel vi do reagos? Vi sendube rigardos miajn vortojn malveraj. Via novico ankoraŭ ne scias plezuri per medito, nek havas la deziron mediti. Se vi trudas al li mediton, tio male igas lin rigardi ĝin vanta. Kiam li rigardas mediton vanta, li eterne ne meditas, ĉu ne? Tial tio ne estas bona maniero savi homon.” Li demandis: “Kio estas bona savmaniero?” Sotesano respondis: “Se vi ekscias, ke ene de tiu roko troviĝas oro, unue elfosu kaj brile utiligu ĝin. Tiam homoj scivolos pri la kialo de via riĉiĝo. Tiam klarigu la kialon laŭ la grado de ilia scivolemo, kaj ili danke elfosos la oron. Tio estas bona maniero savi homon.” La maljunaj bonzoj diris, ĝustigante sian sidpozon: “Via savmaniero estas vere vasta.”

3. Kiam Sotesano restadis en la domo Bongneĝongsa, iun tagon li rezignis vespermanĝon. Gim Namĉon kaj Song Ĝokbjok, kiuj priservis lin, demandis pri la kialo. Sotesano respondis: “Loĝante ĉi tie, mi ŝuldas multon al vi. Sed hodiaŭ nokte vi kverelos unu la alian kaj foriros antaŭ la morgaŭa tagiĝo, tial mi ne vespermanĝos.” Ili du diris: “Ni estas tre proksimaj amikoj. Kiel do ni forlasus ĉi tiun lokon, eĉ se ni ial ofendiĝus? Bonvolu vespermanĝi.” Kelkajn horojn poste ili subite kverelis kaj pakis siaĵojn, ne tolerante koleron. Namĉon memoris la averton de Sotesano kaj plu restante gardis lian sanktan instruon dum sia tuta vivo, sed Ĝokbjok foriris en la sekva mateno.

4. En la naŭa jaro de ŭonbulismo (1924) la eklezio ekkonstruis sian centran sidejon en Iksan kaj dum iom da tempo produktis hordean dolĉaĵon por sia vivteno. Sotesano ĉiam avertis disĉiplojn: “En la nuna mondo homaj mensoj ne estas egalaj, tial certe ŝlosu la pordojn kaj gardu la varojn kontraŭ ŝtelo. Se ili estus priŝtelitaj, ni ne nur suferus la perdon, sed ankaŭ pekigus aliulon.” Sotesano donis serurojn al la disĉiploj, sed ili ne povis certe ŝlosi ĉiujn pordojn pro spertmanko. Iun nokton ĉiuj hordeaj dolĉaĵoj kaj portiloj estis priŝtelitaj. La disĉiploj timis kaj ne povis subpremi sian maltrankviliĝon. Sotesano diris: “Ne maltrankviliĝu. La lastnokta gasto estas por vi granda instruisto. Vi kredas min la plej respektata instruisto, sed mian averton vi ne atentis. Tamen de hodiaŭ vi estos tre atentaj eĉ sen mia averto. Rigardu la lastnoktan perdon de iom da varoj kiel lernokotizon, per kiu vi regalis tiun instruiston.”

5. Iu disĉiplo estis tiel malĝentila, ke li ne povis korekti sian malnovan fikutimon eĉ kelkajn jarojn post la pastriĝo. Aliaj disĉiploj diris al Sotesano: “Li ŝajnas neutila, eĉ se li restas ĉe vi cent jarojn. Estas bone sekularigi frue lin por gardi la puran etoson de nia templo.” Sotesano diris: “Kiel vi diras tiajn vortojn? Li estas tia en ĉi tiu templo, des pli kia estos li en socio? Apartigi templon de socio estas mallarĝa penso kaj arbitra opinio. El la larĝa vidpunkto malbono de socio estas tiu de templo kaj malbono de templo estas tiu de socio. Kiel do perfekta ago estus forigi nur malbonon de templo kaj ĝin transloki en socion? Ĝenerale la budha darmo celas instrui ĉiarimede homojn ĝis la fino kaj konduki ilin al bono. Se ni rilatas nur al bonuloj, kie do estus nia devo? Tial ne malamu, nek forlasu tiun, kiu ne respondas rapide al via instruo, sed faru vian plejeblon instrui lin ĝisfine kaj kuraĝigu lin resti eterne kiel budha disĉiplo, por ke li kune budhiĝu. Nur li povas decidi sian foriron.”

6. Iu disĉiplo skandale malobeis eklezian regulon kaj la publiko decidis forpeli lin. Sotesano diris, eksciante tion: “Kiel vi aŭdacas fari tian decidon? Tio estas kontraŭ mia volo. Miaj homoj estas ne nur dekmiloj da disĉiploj, sed ankaŭ ĉiuj homoj en la mondo. Mia instruejo estas ne nur la limigita terpeco de ĉi tiu templo, sed ankaŭ ĉiuj lokoj en la mondo. Mia sekvanto mem povas foriri de mi, sed mi neniam forlasas lin unue.” Sotesano, mem alvokinte la disĉiplon, jen severe riproĉis lin, jen milde persvadis lin ĝis lia boniĝo.

7. Kiam Sotesano restadis en Jongsan, kelkaj prostituitinoj membriĝis kaj vizitadis lin. Liaj ĉirkaŭuloj hezite diris: “Kiam tiaj homoj vizitadas ĉi tiun sanktejon, ne nur eksteruloj mokas nin, sed ankaŭ tio nepre malhelpas la disvastiĝon de nia eklezio. Estas bone ĉesigi ilian vizitadon.” Sotesano ride diris: “Kiel vi diras tiajn senvalorajn vortojn? Ĝenerale la budha darmo celas savi ĉiujn vivulojn ĉiam per grandaj korfavoro kaj kompato. Kiel do ni esceptus nur ilin? Des pli la savpordo estas malfermita por tiaj pekuloj. Ni devas ilin pli varme bonvenigi, por ke ili mem konsciu sian malbonon kaj memhonte forlasu sian pekon. Tio estas nia devo. Kiel do forĵeti nian devon, timante aliulajn mokojn? Homoj diferencas inter si per rango kaj profesio, sed neniel per budheco. Pli malfacilas savi tiun, kiu, ne sciante ĉi tiun principon, malemas lerni kun tiaj homoj.”

8. Post la sendependiĝa movado en 1919²⁴³ pli kaj pli severiĝis polica observado al Sotesano. Kiam li restadis en la templo Gumsansa²⁴⁴ kaj en Jongsan, li estis plurtage pridemandita en la respektiva policejo. Krome tra la tuta vivo li elportis multajn subpremojn kaj malpermesojn fare de la japanaj aŭtoritatoj. Sed li neniom malamis ilin kaj ĉiam aplombe rilatis al ili. Sotesano diris al homoj: “Ili faras nur sian laboron kaj ni nur nian laboron. Se nia laboro estas ĝusta, neniu povas fine damaĝi kaj malhelpi ĝin.”

9. Kiam japana policisto maldece vokis la nomon de Sotesano, O Ĉanggon indignis pro lia malĝentilaĵo kaj severe riproĉis lin. Sotesano diris post lia foriro: “Riproĉi lin ne estas ĝusta ago, ĉar li ne bone konas min. Kiu volas instrui homon, tiu ĉiam klopodu kortuŝi lin. Nepre venos venka tago al tiu, kiu malvenkas en malvenkinda loko. Nepre venos malvenka tago al tiu, kiu venkas en malvenkinda loko.”

10. Pro iu disĉiplo, kies politika penso suspektindis, Sotesano estis alvokita kaj estis tuttage pridemandita de japana policisto. Li postulis de Sotesano ĵuri, ke neniu plu estos tia disĉiplo. Sotesano diris: “Kvankam gepatroj volas konduki ĉiujn siajn infanojn al ĝusta vojo, tion ne ebligas iliaj malsamaj karakteroj. Kvankam registaro volas bone gvidi ĉiujn siajn anojn, tion ne ebligas iliaj diferencaj mensoj. Tiel same, kvankam mi penas bonigi ĉiujn homojn, kiel do mi povus fari tion en unu tago? Tial mi daŭrigos mian penon, sed al mi malfacilas ĵuri, ke neniu plu estos tia disĉiplo.” Sotesano revenis kaj diris al homoj: “De longe fortulo kaj malfortulo kontraŭstaras unu la alian kaj diskriminacio estas serioza, tiel ke multas false kulpigitaj homoj kun venĝemo. Estonte unufoje eksplodos granda milito, sed poste la homara saĝo plialtiĝos poiome, tiel ke individuoj kaj landoj helpos kaj amike rilatos unu la alian kaj ne invados senprudente aliulan suverenecon.”

11. Iu homo demandis: “Ĉu estas naturvidinto en ĉi tiu ĥaosa mondo?” Sotesano respondis: “Ju pli en tia mondo, des pli multiĝi devas naturvidintoj.” Li denove demandis: “Ĉu vi vere vidis la naturon kaj budhiĝis?” Sotesano respondis ride: “Naturvido kaj budhiĝo rekoneblas nek parole, nek aŭskulte. Nur kiu atingas tioman scion, tiu povas rekoni la staton, kaj la veran valoron de moralo pruvos estontaj homoj en la mondo.”

12. Sendite de polico, iu detektivo loĝis plurjare en la centra sidejo de ŭonbulismo por observi Sotesanon kaj la eklezion. Sotesano traktis lin kiel favoratan disĉiplon. Iu disĉiplo demandis: “Ĉu vi ne tro indulgas lin?” Sotesano respondis: “Mi malsame pensas ol vi. Kiel do ne indus edifi kaj savi lin?” Sotesano prizorgis kaj amis lin ĉiam egale, ĉu kiam li estis, ĉu kiam li forestis. Fine li kortuŝite membriĝis kaj de tiam multe helpis ĉiujn aferojn de la eklezio. Lia ŭonbulana nomo estas HŭangIĉon²⁴⁵.

13. Kiam Sotesano restadis en Jongsan, iun tagon loka policisto venis al najbara vilaĝo kaj alvokis al si Sotesanon per sendito. Sotesano ŝajnis volonta iri. Liaj apudaj disĉiploj forte indignis pro la maldeca ago de la policisto kaj petis Sotesanon ne iri. Sotesano demandis: “Kial mi ne povas iri por renkonti lin?” Iu disĉiplo respondis: “Kvankam la nuna mondo ne scias moralan valoron, estas ridinde, ke simpla malaltranga policisto ordonas veni kaj iri al vi, kiu havas plurcentojn da sekvantoj. Se vi senreziste cedos al li, tio ne nur difektos vian dignon, sed ankaŭ malhonoros nian eklezion.” Sotesano diris: “Vi pravas iasence, sed neniom zorgu pri tio. Mi jam havas ideon.” Sotesano rapide iris por renkonti la policiston kaj, reveninte, diris al disĉiploj: “Kiam mi renkontis lin, li bonvenigis min male en humila sinteno kaj reiris tre kontenta. Ŝajne multe malpliiĝos lia emo subpremi nin. Se mi ne irus al li, sendube lia emo pligrandiĝus. Kio malbona sekve okazus al nia eklezio? Nun japanoj ĉiakiale subpremas ĉiujn koreajn organizojn. Do estas plej bone trakti lin, kiel mi faris. Se vi volas esti bontraktata, unue montru al la mondo bontraktindan atingon en ajna kampo, kaj ĉiuj homoj respektos vin konforme al la atingo. Tamen budho kaj bodisatvo eĉ ne konscias altan lokon, atinginte ĝin.”

14. El la tiutempaj novaj religioj ne malmultis tiuj, kiuj altiris la atenton de aŭtoritatoj kaj socio per financa kaj seksa skandaloj. Sekve la registaro ofte intervenis kaj inspektis ĉiujn religiojn, sed inspektistoj trovis neniun kulpigaĵon ĉe la Instituto de Budha Darmo²⁴⁶ kaj inter si diris: “Se konsideri la organizadon, planadon kaj agadon de la Instituto de Budha Darmo, ĝi povas administri eĉ landon.” Sotesano aŭdis pri tio kaj diris: “Vera moralo estas granda rimedo bonigi individuon, familion, ŝtaton kaj la mondon. Kiel do ni ne povus eĉ la mondon administri?”

15. Sotesano mem elsarkis herbaĉojn en la templo Seulo kaj diris: “Mia hodiaŭa elsarkado havas du signifojn. Unu estas doni ekzemplon al la respondeculoj de templo, por ke ili ĉiam atentu ordon en templo. La alia estas instrui, ke kiel herbaĉoj abunde kreskas en ĉi tiu templo malzorgata eĉ momenton, vanaj pensoj leviĝas en menso ofte malzorgata, tiel ke mensostudo kaj elsarkado havas egalan signifon. Kontrolu mensostudon dum elsarkado kaj faru elsarkadon kvazaŭ mensostudon, tiel ke vi purigu kaj la templon kaj la menson. Mi petas vin ĉiam memori ĉi tiujn du signifojn kaj ne kontraŭi al mia volo.”

16. Sotesano ĉiam metis sian aĵon nepre en ordo, tiel ke li povis palpe trovi ĝin eĉ en malluma nokto. Li ĉiam tenis sian ĉambron tiel pura, ke eĉ polvero ne restis tie. Sotesano diris: “Se aĵo estas malorde metita, tio montras, ke la menso de ĝia posedanto estas malorda. Se ĉambro estas malpura, tio montras, ke la menskampo de ĝia posedanto estas kruda. Se menso estas maldiligenta kaj kruda, ĉio ne regeblas. Kiel do neglekti ĉi tiun aferon, rigardante ĝin bagatela?”

17. Eĉ kiam Sotesano elĉambriĝis por momento, li ŝlosis la pordon. Iu disĉiplo demandis pri la kialo. Sotesano respondis: “Mian ĉambron frekventas multaj homoj viraj kaj virinaj, maljunaj kaj junaj, kiuj ankoraŭ ne estas maturaj en studo, kaj ankaŭ eksteruloj. Mi timas, ke ili farus malbonon, ĉar vido vekas deziron, kaj mi anticipe protektas ilin kontraŭ malbonfaro.”

18. Sotesano, ne forĵetante, uzis ŝpareme eĉ paperpecon, krajonstumpon kaj ŝnureton kaj diris: “Kiu malŝparas eĉ ion abundan, tiu puniĝos per malriĉo. Ekzemple, kiu malŝparas akvon abundan en la mondo, tiu renaskiĝos tie, kie li suferos akvomankon.”

19. Sotesano neniam konfuziĝis en laboro, ĉar li antaŭvidis ĝian okazon. Sotesano multe uzis senvaloraĵon kiel valoraĵon, ĉar li antaŭpensis ĝian uzeblon kaj ne forĵetis ĝin senprudente.

20. Sotesano ĉiam avertis homojn kontraŭ la lukso de vesto, manĝo kaj loĝejo super siaj vivrimedoj kaj diris: “Se homo prenas veston, manĝon kaj loĝejon super siaj vivrimedoj, tio povas ruinigi lian familion kaj malhonori lin. Se eĉ bonhavulo dronas en lukso, fine lia malvirta menso regas kaj tio malhelpas la spiriton de lia sinkultivo. Tial studanto precipe estu ĉiam indiferenta kaj modera en vesto, manĝo kaj loĝejo.”

21. Kiam Sotesano kun kelkaj disĉiploj eliris el la ĉefpordo de la centra sidejo de ŭonbulismo, lin salutis ĉiuj infanoj tie ludantaj krom la plej juna. Sotesano, karesante lin, diris: “Salutu, kaj mi donos al vi dolĉaĵon.” Li salutis kaj Sotesano ridetis. Tamen Sotesano daŭrigis sian vojon dum kelka tempo kaj subite haltis kaj diris: “Atendu min por momento. Mi forgesis ion.” Li rapidis al sia ĉambro kaj alportis dolĉaĵon kaj donis ĝin al la infano. Tiel Sotesano ĉiam plenumis sian promeson eĉ bagatelan.

22. Kiam Sotesano malsanis, iu disĉiplo diris: “Najbara kredanto havas tre komfortan brakseĝon. Mi alportos ĝin por vi.” Sotesano diris: “Ne faru tion, des pli li nun forestas hejme. Kiel do alporti ĝin por mia komforto? Krom neevitebla okazo, estas bone ne uzi aĵon de aliulo sen lia ofero aŭ permeso, eĉ se estas intima rilato.”

23. Kiam Sotesano ricevis leteron, li ĉiam tralegis ĝin kaj tuj respondis. Poste li orde konservis leterojn indajn kaj kolekte forbruligis la ceterajn en pura loko. Sotesano diris: “Letero entenas penon de la skribinto kaj do maldecas meti ĝin senprudente.”

24. Sotesano iutage riproĉegis disĉiplon, sed traktis lin afable post iom da tempo, kiam li venis denove. Alia disĉiplo demandis pri la kialo. Sotesano respondis: “Ĵus antaŭe mi tiel faris por detrui lian malican menson, sed nun mi ĉi tiel faras por kuraĝigi lian ĝustan menson, kiun li rehavas.”

25. Jang Haun²⁴⁷ ĉiapene prizorgis la familion de Sotesano antaŭ lia eklezifondo kaj eĉ post tiam ŝi elportis ĉian malfacilan kamplaboron. Tial ĝeneralaj kredantoj bedaŭris tion kaj diskutis pri la tuteklezia monkolekto por liberigi ŝin de tia peniga laboro. Sotesano aŭskultis ilian opinion kaj diris: “Viaj vortoj havas ian sencon, sed ĉesigu tion. Ŝi ne povas rekte fari grandan kontribuon al ĉi tiu eklezio, des pli ŝi devas ne ricevi publikan helpon. Estas feliĉe kaj prave, ke ŝi vivas de sia laboro, krom se ŝi ne povas vivi tiel.”

26. IĈongĉun profunde iluminiĝis, vidante virporkon kaj porkinon ludantaj, kaj fortranĉis sian mondan plezuron. Dum ŝi membriĝinte strebis al sinkultivo, ŝi decidiĝis donaci la tuton de sia terposedaĵo al la eklezio. Sotesano diris: “Via volo estas tre bela, sed homa menso povas aliiĝi fine ol komence. Denove pripensu vian decidon prudente.” Sotesano plurfoje rifuzis, sed eĉ pli kortuŝite, ŝi persistis senŝanĝe. Sotesano fine akceptis ŝian donacon kaj diris: “Faru senpensan grandan virton kiel ĉielo kaj tero, kaj via merito eterne ne pereos.”

27. Kiam Sotesano vizitis la templon Marjong²⁴⁸, O Songa²⁴⁹ venis kaj diris: “Ĝongsun²⁵⁰ kaj Ĝongte²⁵¹, miaj du filinoj, membriĝinte rezignas edziniĝi. Tio mian volon kontraŭas, sed mi lasas ilin, ĉar mi ne povas subigi ilin al mia volo. Mi petas vin respondeci pri ilia estonteco.” Sotesano diris: “Malsame ol en tradicia budhismo, ne estas malpermesite geedziĝi en ĉi tiu eklezio. Kiel do mi preteratentus ilin, kiuj kun speciala voto dediĉas siajn purajn korpon kaj menson al studo kaj laboro? Sed ilia estonteco pli dependas de ili mem ol de iliaj gepatroj kaj instruistoj. Ni konfidu la lastan respondecon al ili kaj nur gvidu ilin ĉiapene.” Li ekstarinte riverencis al Sotesano kaj ĝoje akceptis ilian pastriniĝon.

28. Kiam Sotesano vojaĝis al Busano, Im Ĉilbohŭa²⁵² vizitis kaj invitis lin hejmen. Sotesano demandis: “Mi scias, ke vi estas fidela kredanto, sed via edzo estas nekredanto. Ĉu li akceptos min?” Ŝi respondis: “Mi jam priparolis tion kun mia edzo. Li diris, ke via vizito donos grandan honoron al nia familio, kvankam li ankoraŭ ne membriĝis pro la manko de plena praktikado.” Sotesano divenis la proksiman rilaton ligitan en la antaŭa vivo kaj plezure akceptis la inviton.

29. Iu homo venis kaj volis disĉipliĝi. Sotesano demandis: “Ĉu ne estus pli bone viziti min unu- aŭ dufoje plu en la sekvaj tagoj, antaŭ ol decidiĝi?” Li respondis: “Mi firme decidiĝas. Bonvolu akcepti min kiel vian disĉiplon.” Sotesano post longa pripensado donis al li la ŭonbulanan nomon Ilĝi²⁵³. Li elĉambriĝis kaj diris al homoj: “Nia pasinta proksima rilato igas nin kunlerni sub la sama instruisto. Mi havas bonajn medikamentojn. Aĉetu ilin sensuspekte.” Sed neniu volis aĉeti. Li koleriĝis kaj foriris antaŭ la vesperiĝo, dirante: “Kiel do povus esti ĉi tia la samideaneco?”

30. Iu disĉiplo pajltegmentis eklezian domon, sed ĉe la fino li ne ŝnuris la tegmenton. Sotesano avertis lin, ke lia laboro estos vana, se nokte ventos. Li diris, ke tiuregione ne estas forta vento, kaj lasis la laboron nefinita. Ja en tiu nokto forta vento leviĝis subite kaj forblovis la pajlan tegmenton. Li embarasite diris: “Malgraŭ ke vi antaŭsciigis min per via supernatura povo, mi stulta ne aŭskultis vin kaj kaŭzis ĉi tiun katastrofon.” Sotesano diris: “Tiuokaze mi instruis al vi ĝustan vojon, sed vi preterlasis mian averton. Tamen nun vi rigardas min kiel magiulon, kio do pligrandigas vian kulpon. Se vi pensos min tia, vi ne lernos de mi ĝustan darmon, sed observos nur mirindaĵon. Kiel do ne estus danĝero en via estonteco? Korektu vian penson kaj ĉiam sekvu nur ĝustan vojon.”

31. Kiam I Unŭoj²⁵⁴ malsanis serioze, ŝia familiano kuris al Sotesano kaj petis lian kuracadon. Sotesano diris: “Tuj alvoku kuraciston kaj petu lin kuraci ŝin.” Ŝi resaniĝis kelkajn tagojn poste kaj Sotesano diris: “Kiam Unŭoj malsanis serioze antaŭ nelonge, peti mian kuracadon ne estis ĝusta ago. Mi kiel moralinstruisto kuracas spiritan malsanon kaj kuracisto korpan malsanon. De nun konsultu min nur pri spirita malsano kaj kuraciston pri korpa malsano. Tio estas ĝusta ago.”

32. Gŭangrjong²⁵⁵, la dua filo de Sotesano, malsaniĝis. Sotesano petis sian familion tutforte flegi lin, sed li fine junmortis. Sotesano diris: “Ni nur faras nian plejeblon, sed homa forto ne povas disponi pri la vivo.” Lia sinteno en laboro kaj prediko neniom malsamis ol kutime.

33. Kiam IDongan forpasis, Sotesano preĝis longe en silento kaj larmis. Disĉiploj diris: “Bonvolu ne tro dolorigi vian koron.” Sotesano respondis: “Mi ne dolorigas mian koron, sed mi ne povas ne larmi pro lia morto. Komence de nia eklezio li tutkore sekvis mian volon kaj ĝuste tenis la ŝnuron de kredo, kaj poste li neniom pesis postenon ankaŭ en ĉiu laboro.”

34. Najbara granda hundo preskaŭ mortmordis junan hundon nutratan en la centra sidejo de ŭonbulismo kaj la juna dolorkriadis malĝoje. Sotesano aŭdis kaj diris: “Ĉu homo, ĉu besto, neniu volas morti.” Li kompatis la junan, sed fine ĝi mortis. Sotesano donis monon kaj petis ritrespondecan pastron okazigi kvardeknaŭtagan animsavan ceremonion por la ĵus mortinta hundo.

35. Kvankam Sotesano estis afabla al homo, la homo ne povis esti malĝentila. Kvankam Sotesano riproĉis homon severe, la homo ne povis veki venĝemon. Kvankam Sotesano vidis homon neutila, li unue ne forlasis la homon.

36. Sotesano admonis tiun disĉiplon, kiu nur parolis kaj ne agis, sed li ne neglektis lian parolon. Sotesano admonis tiun disĉiplon, kiu havis nur talenton kaj ne virton, sed li ne neglektis lian talenton.

37. Kiam Sotesano gvidis homojn, estis la kvar severaj riproĉindaĵoj. Unu estis proprigi al si publikan havaĵon. La dua estis senprave resti longe kiel pastro en sia familio aŭ entrepreni personan laboron. La tria estis ne kunhelpi publikan laboron pro la deziro esti komforta. La kvara estis esperi okultan povon nur per unuflanka medito anstataŭ sekvi la grandan vojon per la tristuda kunpraktikado.

38. Kiam Sotesano premiis kaj punis homojn, li havis la jenajn kvin regulojn laŭ ilia kapablo. Unu estis nek premii, nek puni tiun, kiu ĉiam agis ĝuste. La dua estis nur puni tiun, kiu plej ofte agis ĝuste kaj foje eraris, por perfektigi lin. La tria estis kaj premii kaj puni tiun, kiu iufoje agis ĝuste kaj alifoje eraris. La kvara estis nur premii tiun, kiu plej ofte eraris kaj foje agis ĝuste, por kuraĝigi lin plu agi ĝuste. La kvina estis nur observi sen premii kaj puni dum kelka tempo tiun, kiu ĉiam eraris.

39. Sotesano kutime pli riproĉis fidelan kaj bonkoran disĉiplon eĉ pro lia malgranda eraro kaj malpli riproĉis senfidan kaj malbonkoran disĉiplon eĉ pro lia granda eraro kaj multe laŭdis lin eĉ pro lia malgranda bonfaro. Iu disĉiplo demandis pri la kialo. Sotesano respondis: “Mi celas, ke kiu faras unu eraron el dek, tiu korektu eĉ la unu eraron kaj fariĝu perfekta kiel plenrafinita jado. Mi celas, ke kiu faras unu bonon el dek, tiu kreskigu eĉ la unu bonan ĝermon.”

40. Kiam Sotesano enpostenigis homon, li ĉiam demandis unue pri liaj fido, sindonemo kaj plenumpovo kaj poste pri liaj scio kaj talento.

41. Sotesano de tempo al tempo aŭskultis korean klasikan muzikon kun homoj. Kiam li aŭskultis precipe koreajn operojn²⁵⁶, t.e. Ĉunhjangĝon, Simĉongĝon kaj Hungbuĝon, li ĉiam laŭdis ĉastecon, filinan priservon kaj fratecon kaj ofte emfazis la gravecon de konstanteco kaj harmonio precipe en la komunuma vivo kaj diris: “Lojaleco, ĉasteco, gefila priservo kaj frateco diferencas laŭepoke per formo, sed ilia spirito utiligendas senŝanĝe en ajna epoko.”

42. Sotesano en ĉiu eklezia afero dividis penon, ĝojon, zorgon kaj malĝojon kun homoj kaj ne faris ion ajn malhumanan, nek prenis ion ajn super siaj vivrimedoj, nek deziris ion ajn bonŝancan.

43. Kiam estis komuna laboro, Sotesano ĉiam partoprenis en ĝi kaj mem ĝin direktis. Li diris: “Mi laborigas vin komune, por ke vi ne malzorgu la tri korpajn esencaĵojn el la ses esencaĵoj.” Li severe riproĉis tiun, kiu ne partoprenis senprave en komuna laboro, aŭ kiu laboris maldiligente malgraŭ sia partopreno en ĝi.

44. Iu homo, travojaĝinte la tutan landon, vizitis Sotesanon kaj admire diris: “Mi surgrimpis multajn montojn, sed la monto Gumgangsan estas la plej elstara. Mi renkontis sennombrajn homojn, sed mi unuafoje vidas homon tian kiel vi.” Sotesano demande respondis: “Kial vi parolas nur pri monto kaj homo? Ĉu vi ne rimarkas, ke ĉi-lande konstruiĝas eklezio senprecedente granda en la tutmonda historio?”

45. Kiam An Dosan²⁵⁷ vizitis, Sotesano mem lin bonvenigis kaj aprezis lian patriotan penadon. Dosan diris: “Mia laboro estas malvasta kaj nesufiĉe lerta, tial anstataŭ doni grandan profiton al la nacio mia laboro nur multigas samideanojn, kiujn la polico subpremas. Sed via laboro estas vasta kaj riĉa je rimedoj, tial vi interne multe kontribuas al la samnacianoj kaj elekstere apenaŭ ricevas rektajn malliberigon kaj subpremon. Ja via kapablo estas granda.”

46. Sotesano diris: “Mi miras, ke vi fidas kaj sekvas min, malgraŭ ke mi ne havas apartan lertecon, nek sufiĉan edukitecon.” Sed li estis ĉiopova eĉ sen aparta povo kaj ĉioscia eĉ sen aparta scio. Kiam li instruis homojn, lia virto superis tiun de ĉielo kaj tero, kaj kiam li trarigardis aferon kaj principon, lia saĝo estis pli luma ol la suno kaj la luno.

47. Gim Gŭangson lamente admiris Sotesanon kaj diris: “Dum pli ol dudekjara lernado sub Sotesano mi klopodis sekvi ĉiujn liajn vortojn kaj agojn, sed ankoraŭ ne sukcesas sekvi eĉ la dekmilonon de ili. El ili estas tri, kiujn mi plej adoras kaj volas lerni, sed ne povas fari. Unu estas sinforgesa altruismo, la dua estas konsekvenca penado kaj la tria estas grandanimeco toleranta puron kaj malpuron. Ĝenerale, kiam mi observas lian konduton, ĉiu lia parolo kaj ĉiu lia ago estas nur por la publiko kaj ĉe li egoismo tute ne ekzistas aparte, tiel ke li ne havas alian penson, alian parolon kaj alian agon krom fondi ĉi tiun eklezion. Tial tion mi korfunde admiras kaj volas ellerni. Kiam mi observas lian laboron, neniom malpliiĝas lia penado ĝis hodiaŭ, kiun li antaŭ longe montris dum la polderigado en Giljongni, des pli ĝi estas pli granda ol antaŭe. Tial ankaŭ tion mi korfunde admiras kaj volas ellerni. Kiam mi observas lian homgvidon, li pli multe karesas kaj favoras malbonulon kaj ĉiam diras, ke ĉar ĉiu ŝatas bonulon, ŝati malbonulon estas fari grandajn korfavoron kaj kompaton. Tial ankaŭ tion mi korfunde admiras kaj volas ellerni.”

13

Eklezio

1. Sotesano diris: “Kunsento inter instruisto kaj disĉiplo estu sendistanca kiel inter patro kaj filo, kaj nenian obstaklon havos instruado kaj lernado. Kunsento inter samideanoj estu intima kiel inter fratoj, kaj ili senhezite konsilos kaj kuraĝigos unu la alian. Nur tiam rekte komunikiĝas morala energio kaj reciproke transdoniĝas menso, tiel ke kreiĝas la kolektiva forto por studo kaj laboro.”

2. En la dekdujara jubileo de la eklezio Sotesano diris al homoj: “Vi aŭskultis la raporton pri la dekdujaraj studo kaj laboro de nia eklezio. Diru viajn impresojn.” Disĉiploj esprimis siajn impresojn unu post la alia. Sotesano atente aŭskultis ilin kaj diris: “Viaj vortoj estas ĝenerale taŭgaj, sed ankoraŭ unu grava afero ne estas rimarkita. Mi ĝin diros. Nun en ĉi tiu darmhalo troviĝas homoj, kiuj intervidiĝas kun mi de multaj jaroj, kaj kiuj nur de kelkaj jaroj. Sekve diferencas la antaŭuloj kaj la posteuloj. Okaze de ĉi tiu jubileo mi volas, ke la antaŭuloj kaj la posteuloj denove danku kaj rekonu sin reciproke. Temas pri la posteuloj. Kvankam ili ne tiel penis fondi la eklezion, ili povas facile studi ekde la membriĝo danke al la jam konstruitaj institucioj kaj faritaj doktrinoj. Tio atribuiĝas al la sindonema penado de la antaŭuloj. Se ne estus la antaŭuloj, kion do la posteuloj lernus kaj sur kiujn do ili apogus sin? Tial la posteuloj devas ĉiam danki kaj respekti kaj priservi la antaŭulojn, eĉ surdorsigante ilin ĉiujn. Temas pri la antaŭuloj. De la komenco de la eklezio ili tutforte laboregis por fari ĉiujn doktrinojn kaj konstrui diversajn instituciojn. Tamen se ne la posteuloj sinsekve venantaj uzus la ekipaĵojn kaj adorus la doktrinojn kaj funkciigus la instituciojn, la multjara penado de la antaŭuloj montriĝus senvalora, la institucioj kaj doktrinoj ne transdoniĝus eterne kaj ilia senĉesa merito neniam montriĝus. Tial la antaŭuloj devas ĉiam danki kaj ĝoje bonvenigi la posteulojn, eĉ surdorsigante ilin ĉiujn. Se la antaŭuloj kaj la posteuloj havas tian penson eterne, mi certas, ke nia eklezio prosperos senlime kaj via merito transdoniĝos senfine.”

3. Sotesano vojaĝis al Seulo, kaj disĉiploj vizitis lin kaj diris: “Ni tre ĝojas, ke pro nia profunda rilato ni samepoke naskiĝis en la sama regiono kaj studas sub la sama budho. Tio montras, ke ni havas eterne nerompeblan bonan rilaton.” Sotesano diris: “Aŭskultante vin, mi ĝojas iuflanke kaj zorgas aliflanke. Estas ĝojige, ke vi hodiaŭ harmonias kaj plezuriĝas antaŭ mi. Estas zorgige, ke malbona rilato povas ĝermi el la hodiaŭa bona rilato.” Iu disĉiplo demandis: “Kiel tio povas okazi?” Sotesano respondis: “Des pli facile naskiĝas malbona rilato el ju pli proksima rilato kiel inter patro kaj filo, inter fratoj, inter geedzoj kaj inter amikoj. Pro la proksimeco ili ofte malatentas ĝentilecon kaj prudenton. Tial reciproka favoro naskas reciprokan malamon kaj reciproka instruado male miskomprenon, tiel ke ofte ilia rilato fariĝas pli malbona ol inter tute nekonataj homoj.” Alia disĉiplo demandis: “Kiel ni povas ĉiam teni bonan rilaton?” Sotesano diris: “Ne trudu ion ajn al aliulo. Ne penu nur venki aliulon, ŝajnigante vin pli alta. Ne malkaŝu aliulan eraron, sed korektu vian eraron per ĝi. Ne penu posedi sola la amon de via instruisto. Ju plu intimiĝas vi kun aliulo, des pli respektu lin kaj ne perdu ĝentilecon en ĉiu ago. Nur tiam malbona rilato ne naskiĝas kaj via ĝojo daŭras eterne.”

4. Sotesano diris: “Se oni rilatas al ĉiuj homoj en la mondo, ĝenerale ili diferencas per karaktero. Karaktero formiĝas el aparte komprenata instruo inter multaj instruoj en la mondo, el longdaŭra sperto, el aparta ideo pri instruo starigita laŭ propra opinio aŭ el aparta kutimo denaske havata. Se ĉiuj homoj insistas nur pri sia karaktero sen kompreni aliulan karakteron, facile estiĝas konflikto kaj kverelo eĉ inter intimaj samideanoj. Ĉar ĉiuj homoj diferencas per kutimo kaj scio, tiel ke aliulo eble ne scias ies scion, ĉar lokaj moroj diferencas, ĉar scio malsamas inter novulo kaj malnovulo, aŭ ĉar diferencas io ajn ŝatata kaj malŝatata, al kio homoj kutimiĝis en antaŭa kaj ĉi tiu vivoj. Tial homoj neas aŭ neglektas aliulan scion per sia scio kaj en serioza okazo vekas eĉ malamon. Tion kaŭzas reciproka nekompreno pri tiu karaktero en la larĝa vidpunkto. Homo do malestimiĝas ne ĉiam pro sia kulpo. Eksteruloj trovis okdek mil kulpojn de Ŝakjamunio. Tio okazis ne tial, ke li havis ilin, sed tial, ke la eksteruloj ne komprenis lian veran volon, ĉar iliaj scioj kaj kutimoj diferencis de liaj. Nu, nur se vi inter eldiversloke kolektiĝintaj homoj kun diferencaj scioj kaj kutimoj antaŭ ĉio bone komprenas, ke ĉiu homo havas propran karakteron, naskiĝas nenia konflikto inter samideanoj kaj estiĝas la virto akcepti larĝe ĉiujn homojn.”

5. Sotesano diris al disĉiploj: “Kiam homoj aŭ objektoj estas dividitaj inter si malproksime, ili ne sonas. Sed kiam ili pli kaj pli proksimiĝas kaj interfrapiĝas, ili nepre naskas sonon. Se metaloj interfrapiĝas, metala sono naskiĝas, kaj se ŝtonoj interfrapiĝas, ŝtona sono naskiĝas. Tiel same, se pravuloj renkontiĝas, prava sono naskiĝas, kaj se maliculoj renkontiĝas, malica sono naskiĝas. Vidu! Kvankam pasis kelkaj jarmiloj, ekde kiam ĉiuj pasintaj sanktuloj malfermis sian eklezion, ilia kompatplena kaj bona sono estas ĝis nun pura kaj flua kaj frapas la orelojn de ĉiuj vivuloj. Male konfuza sono de malvirtuloj ankoraŭ avertas la mensojn de multaj homoj. Krom se vi havas nenian rilaton dekomence, vi jam renkontiĝas kaj kune laboras, tial vi nepre naskas sonon. Ĉiuokaze atentu, ke vi ne eligu malbonan sonon, kaj ĉiam produktu nur bonan sonon. Tiam tio estos ne nur feliĉo por vi, sed ankaŭ ĝojo por la mondo.”

6. Sotesano diris: “Kvankam homoj laboras kun egalaj personeco kaj peno, la valoro estas alta aŭ malalta laŭ la skalo de ilia laboro kaj la historio estas longa aŭ mallonga laŭ la daŭro de ilia laboro. En la skalo estas laboroj por familio, por nacio, por ŝtato kaj por la mondo. En la daŭro estas laboroj por jardekoj, por jarcentoj, por jarmiloj kaj por eterno. La grandeco kaj longeco montriĝas depende de respektiva laboro. La plej granda kaj longa laboro estas religia laboro, kiu havas nek landlimon, nek aĝon. Estis vere malforte, kiam Ŝakjamunio de pordo al pordo almozpetis kun siaj mil ducent disĉiploj, kiam Konfuceo ĉare vagis la tutan ĉinan kontinenton sen posteno, kaj kiam Kristo persekutiĝis tie kaj tie kun siaj dek du disĉiploj. Sed nun iliaj instruoj disvastiĝas tutmonde kaj pli kaj pli brilas kun la tempo. Vi jam aniĝis al religio. Unue plene komprenu la valoron de religia laboro, daŭrigu diligentan strebadon al ĝi kaj fariĝu ĉefroluloj de la plej granda kaj longa laboro.”

7. Sotesano diris: “Pastroj estas tiuj, kiuj tute dediĉas siajn korpon kaj menson al la publiko kaj ignoras siajn personajn famon, potencon kaj profiton. Tio ja estas ilia devo. Tamen laŭ mia nuna observo iuj el ili forgesas poiome sian komencan volon, plendas senprave kaj faras malĝustan peson en la menso, tiel ke ili agas por si anstataŭ por la publiko. Kiel do ili nomiĝus pastroj? Via komenca voto estis krei neelĉerpeblan feliĉon eterne kaj fari bodisatvan agon inter vivuloj. Se vi male pekos en feliĉokreejo kaj nutros malbudhecon dum bodisatva studo, via peko estos multe pli granda ol en la sekulara mondo. Kiel do ne timi tion? Memorante miajn vortojn, ĉiam ekzamenu vin, ĉu vi estas pastro bonfaranta al aliulo aŭ atendanta de aliulo bonfaron. Se vi estas pastro bonfaranta al aliulo, konstante daŭrigu tion. Se vi estas pastro atendanta de aliulo bonfaron, tuj korektu tion. Se vi trovas tion malfacila, estas pli bone ekspastriĝi kaj preventi gravan pekon.”

8. Ĝong Jangson²⁵⁸ kaj aliaj maldikiĝis pro peniga kuireja laboro. Sotesano diris: “Vi maldikiĝas pro peniga laboro. Por fari la studon kaj laboron de nia eklezio vi ja pene laboras, elportante ĉiajn suferojn en fabriko, kuirejo aŭ kampo. Tio estas kiel produkti aparaton utilan al homoj, enforniginte kaj malhardadinte kaj forĝadinte feron. En tiaj malfacilaj situacioj nur serĉu la veron kaj kunpraktiku la tri studojn, kaj vi forigos la nepuran feron de ordinarulo kaj akiros la rafinitan oron de budho kaj bodisatvo. Oni ne povas ricevi puran feron sen fandforno kaj oni ne povas atingi elstaran personecon sen trejniĝo en ĉiaj malfacilaj situacioj. Sciu ĉi tiun signifon kaj ĉiam vivu en paco kaj plezuro.”

9. Iu disĉiplo demandis: “Kial pli inter pastroj en la degenera epoko ol inter laikoj multas tiaj pekuloj, kiuj indas reenkarniĝi repage kiel serpento?” Sotesano respondis: “Peko de laiko influas pli-malpli nur lin aŭ lian familion. Sed se pastro, ne sciante ĝustan darmon, misgvidas homojn, li fuŝas iliajn multajn sekvajn vivojn. Se pastro parazite vivas sen merita laboro, li kvazaŭ suĉas la sangon de multaj homoj, ĉar eĉ kompleto da vesto kaj bovlo da rizo estas faritaj respektive per teksistina ŝvito kaj kamparana sango. Se pastro, sciante grandan ŝuldon al la kvar bonfaroj, ne rekompencas ilin, tio ja estas nedanko al la familio, socio, ŝtato kaj mondo. Tial tio facile okazas. Iuj el vi povas pensi mian vorton troa, sed fakte ĝi ne estas tia. Ofte ekzamenu vin kaj ne devojiĝu de via celo.”

10. Sotesano diris: “Ni neniel vampiriĝu. Se homo, uzante sian postenon aŭ potencon, prenas per ruza maniero kaj sen prava pago tiun havaĵon, kiun malplibonuloj akiris per siaj sango kaj ŝvito, aŭ se homo sen prava kialo vivas de la laboro de parenco aŭ amiko, tia homo estas vampiro. Nu, ni ĉiam ekzamenu nian vivon kaj kontrolu, kiom da profito ĉiutage donante al homoj ni vivas ĉi tian vivon de vesto kaj manĝo. Se ni havas tioman penadon, ni povas trankviliĝi. Se ni sen tioma penado serĉas nur porvivaĵon kaj komforton sub la masko de publika laboro, tio estas granda ŝuldiĝo en la senlima mondo kaj ne eviteblas vampiriĝo. Klare konsciu tion.”

11. Sotesano en la templo Seulo petis de I Ŭanĉol²⁵⁹ alporti pakaĵon surdorse al la stacidomo Seulo. Li diris: “Nun mi direktas dekojn da laboristoj por konstrui la templon, des pli tio povas difekti mian dignon kiel pastro.” Sotesano petis de O Ĉanggon tion. Reveninte, Sotesano demandis Ŭanĉol: “Kiel vi pensas pri via ĵusa konduto?” Li respondis: “Mi ne pensas, ke mi faris grandan eraron.” Sotesano diris: “Via kialo povas esti prava, sed se vi hontas eĉ surdorsigi al vi pakaĵon kaj ne pensas serioza vian malobeon al mi, tio kontraŭas la devon de pastro. Kiel do vi kun tia sinteno esperus fariĝi grandulo, kiu savas ĉiujn vivulojn? Se vi ne povas forĵeti tian sintenon, estas pli bone ekspastriĝi.” Ŭanĉol estis severe riproĉita kaj li pardonpetis Sotesanon. De tiam li daŭrigis la penadon forĵeti vantan dignon.

12. Iu disĉiplo, prizorgante la eklezian legomĝardenon, kaptis kaj sekigis multajn vermojn. Li vendis ilin al apoteko kaj enspezis nemalgrandan monon. Lia superulo raportis al Sotesano kaj demandis: “Tiu mono estas kroma enspezo kaj li bezonas novan veston. Kiel vi pensas pri tio, ke mi aĉetu per tiu mono novan veston por li?” Sotesano respondis: “Kvankam la mono estas kroma enspezo, ĝi rezultas el publika laboro kaj devas enmetiĝi en publikan kason. Se ni aĉetus veston por li per la mono, kiu kostis la vivon de multaj vermoj malgraŭ prava kialo. Kiel do li povus eviti la punon?” Sotesano donacis kompleton da vesto al li kaj diris: “Uzu la monon por publika laboro, por ke al li ne estu peko.”

13. Iu disĉiplo, prizorgante la eklezian fruktejon, devis ofte mortigi multajn insektojn kaj esprimis sian ĉagrenon. Sotesano diris: “Ne timu pri la puno, sed nur malegoisme priservu la publikon, kaj la puno ne turniĝos al vi. Sed se vi prenas eĉ ioman personan profiton el la laboro, vi ne povos eviti la punon. Aparte atentu tion.”

14. Iu disĉiplo, loĝante najbare de la centra sidejo de ŭonbulismo, alportis al sia hejmo eklezian objekton banalan kiel brulligno. Sotesano diris: “Eĉ se la eklezio mizere vivas, kelkaj lignetoj kaj najloj ne multe influas ĝin. Sed se vi maljuste proprigas al vi objektojn kolektitajn per publika penado, neatendita katastrofo trafos vin en la estonteco kaj vi suferos kelkoble pli grandan perdon. Tial mi anticipe avertas vin.”

15. Sotesano demandis: “Kiel vi pensas pri la starigo de eklezia fondaĵo por helpi malriĉajn familiojn de pastroj, por ke ili tute okupiĝu pri publika laboro, ne zorgante sian privatan mastrumadon?” Ĝon Umgŭang respondis: “Nepre endas starigi tian fondaĵon.” Sotesano denove demandis: “Kion kaj kiel fari, ĝis ni starigos ĝin, se la familio de iu pastro estos en tiel mizera situacio, ke li devos hejmeniĝi?” So Deŭon respondis: “Se li estos ordinara pastro, estos bone sendi lin hejmen por adekvata tempo. Se li estos grava persono, estos bone subvencii lian familion eĉ provizore post la decido de nia konsilio.” Sotesano denove demandis: “Kion kaj kiel fari, se tromultiĝos subvencipetantoj, kiam funkcios la fondaĵo?” Ju Hoil respondis: “Por preventi tian problemon, ni devos en la centra sidejo starigi la instancon, kiu gvidos kaj prizorgos la familiojn de la pastroj.” Sotesano diris: “Vi tri havas bonajn opiniojn. Ni do poiome starigu kaj utiligu tian fondaĵon. Kiam la eklezio ne havos sufiĉajn financojn por funkciigi ĝin, ni eĉ reduktu niajn agadojn kaj prizorgu helpobezonajn familiojn de oficantaj pastroj, por ke ili ne ĉagreniĝu de sia privata mastrumado.”

16. Sotesano diris: “Sub la pastra sistemo de nia eklezio pastroj povas studi kaj labori geedziĝinte aŭ negeedziĝinte²⁶⁰ kun speciala voto fortranĉi mondajn dezirojn. La eklezio akceptas kaj traktas ilin laŭ ilia volo. Sed se iu sen speciala voto nur korpe restas negeedziĝinta pro ia cirkonstanco aŭ por persona komforto kaj envias mondan vivon, ne nur tio estas granda perdo al li kaj la eklezio kaj la mondo, sed ankaŭ li, kvankam belaspekta, estos mokata de multaj homoj en la sekva vivo. Tial se vi ne estas memfida, estas bone refari vian decidon anticipe. Se vi komencis memfide, laŭ via voto purigu la sekularan mondon kaj kun firma koro kaj nobla fideleco malfermu por ĉiuj vivuloj la vojon al saĝo kaj feliĉo.”

17. Sotesano ofte afable prizorgis negeedziĝintajn disĉiplojn kaj diris: “Eĉ se vi nur en ĉi tiu unu vivo pure kaj sindone laboras por la eklezio kaj la mondo, forigante dezirojn al riĉo, seksamo, famo kaj profito, tio ne kompareblas kun via priservado al unu familio tra via plurvivo. Per unuviva penado vi akiros neelĉerpeblajn feliĉon kaj honoron tra via multvivo kaj fine rikoltos la grandan frukton de budhiĝo. Sed se vi estas nur formale negeedziĝintaj kaj vivas sen aparta indo, tio ankaŭ estas vantaĵo. Rekonsciiĝu kaj studu.”

18. Sotesano diris: “Kiam oni plenigas la aliĝilon de pastriĝo, oni devas profunde pensi. Se survoje falos en personan laboron aŭ en sian plezuron tiu, kiu al la malplena darma regno kaj al la publiko votas dediĉi sin por la studo kaj laboro de ĉi tiu eklezio kaj budhiĝi kaj savi vivulojn, tio estos nenio alia ol trompi ĉielon kaj teron. Tial la vero neniel pardonos lin kaj lia estonteco ŝtopiĝos. Ankaŭ kiam oni gvidas la publikon, oni devas profunde pensi. Se iu ŝajnigos sin iluminiĝinto kaj misgvidos homojn, tio estos nenio alia ol trompi la veron. Tial li apenaŭ povos eviti malbonan vojon.”

19. Sotesano diris: “Ni estas kiel sovaĝanseroj. Ili konstruas nestojn laŭ sezonoj jen sude, jen norde. Tiel same ni instruas homojn laŭ rilatoj jen oriente, jen okcidente. Sed se iu sovaĝansero deflankiĝas de la vico gvidata de la ĉefo aŭ estas malatenta eĉ en la vico, ĝi povas facile retkaptiĝi aŭ mortpafiĝi. Reto kaj kuglo estas havaĵo kaj seksamo por ni.”

20. Sotesano diris: “Eĉ tigro aŭ leono konata kiel la plej brava besto povas morti, se eta skabio disvastiĝas al ĝia tuta korpo. Tiel same eĉ grandvola studanto povas rompi sian volon kaj fuŝi sian tutan vivon, se li havas kelkajn skabiojn en menso. Tial studanto devas ĉiam atenti, ke skabioj ne enŝteliĝu en lian menson. Jen estas kelkaj mensaj skabioj. La unua estas malkontentiĝi per tio, ke ŝajne nur al li direktiĝas admono, kiam instruisto ĝin diras publike. La dua estas serĉi senprave bontraktiĝon en templo kiel en hejmo, forgesante sian studcelon. La tria estas ĉiuokaze ne preni konsilon donitan por la estonteco kiel modelon, kontraŭstari tiun kaj tiun homon aŭ eĉ rigardi konsilinton kiel malamikon. La kvara estas pli kaj pli fieriĝi laŭ la altiĝo de siaj posteno kaj fidindeco. La kvina estas serĉi nur sian komforton, atendante ĉiam de aliuloj favoron. La sesa estas plendi pro tio, ke instruisto aŭ samideanoj ne simpatias lin, malzorgante siajn menson kaj vortojn. La sepa estas ju pli favorate, des pli malkontentiĝi kaj alporti al si novan fikutimon. Kvankam ĉi ĉio ne estas granda malbono, tio povas esti skabio, kiu malhelpas la penemon de studanto. Vi do devas esti tre atentaj pri tio.”

21. Kiam iu disĉiplo unuafoje enoficiĝis kiel pastro en loka templo, Sotesano diris: “Ŝajnas, ke intertempe mi malpli ofte prizorgis vin ol aliajn disĉiplojn. Ĉu vi ne malkontentiĝis per tio? Por havi riĉan rikolton kamparano penas pli multe en malbona kaj herbaĉoplena grundo kaj malpli en fekunda grundo. Tiel same troviĝas homoj, kiuj ofte bezonas konsilojn, kaj kiuj boniĝas nur post kelkfojaj konsiloj. Tiel komprenu en via okazo kaj neniel malkontentiĝu.”

22. Sotesano revenis de Jongsan al la domo Bongneĝongsa kaj diris al disĉiploj: “Survoje mi vizitis bazaron. Matene bazaren venis terpotisto kun ĝigeo²⁶¹ da varoj kaj iu homo kun malplena ĝigeo. Sed kiam ili hejmeniĝis, la terpotisto surhavis malplenan ĝigeon kaj la homo ĝigeon kun terpotoj. Ili ambaŭ aspektis tre kontentaj. Vidante tion, al mi venis la jena penso. Komence la terpotisto ne venis por la homo kun malplena ĝigeo kaj la homo kun malplena ĝigeo por la terpotisto. Tamen ili akiris nur sian deziron kaj fine ambaŭ ĝojis. Tio ja estas la principo, ke homoj apogas kaj bazas unu sur la alia. Iu homo koleriĝis kaj ne aĉetante foriris, ĉar li trovis butikiston malafabla. Homoj mokis lin pro tio, ke li venis bazaren por bontraktiĝi anstataŭ aĉeti varojn. Alia homo venis sambutiken kaj senerare aĉetis nur siajn necesaĵojn senkonsidere tion, kia ajn estas la butikisto. Ĉiuj apuduloj rigardis lin prava kaj laŭdis lin kiel solida homo. Vidante kaj aŭdante tion, mi subite komparis tion kun via vivo en la eklezio kaj sola jen ridis, jen vespiris. Per mia rakonto atingu profundan scion.”

23. Sotesano diris: “Feliĉe vi envenis en ĉi tiun religion, sed vi diferencas ja per kutimo kaj scio. Nur tia homo rekonas tian homon. Tial inter vi foje estas tiu, kiu foriras ne eltenante eĉ bagatelan aferon. Tia homo estas kiel tiu blindulo, kiu ĝuste kaptis manilon, sed koleriĝas stumblante ĉe la sojlo kaj denove ekvagas. Korpa blindulo scias sian difekton, tial li anticipe atentas sian paŝadon. Sed mensa blindulo ofte ne scias sian difekton, tial li ne rimarkas sin falinta en profundan kavon. Kiel do tio ne estus danĝera?”

24. Sotesano diris: “Mi malfermis unu butikon kaj komercis plurjare, sed mi neniom profitis. Ĉar mi donis kredite ĉiujn varojn al homoj. Iu bone vendis la varojn kaj pagis al mi sian ŝuldon, alportante ankaŭ al si konsiderindan profiton. Tamen tiaj homoj plej malmultis. Plejparte homoj ne vendis la varojn kaj konservis ilin hejme kaj post nelonge reportis ilin al mi, aŭ ili perdis la varojn kaj eĉ ne pagis al mi sian ŝuldon. Tial mi havis perdon. Sed de nun mi laŭdos kaj pli glate provizos per varoj tiun, kiu bone profitos el sia vendado kaj pagos al mi sian ŝuldon. Tamen mi severe riproĉos tiun, kiu reportos al mi la varojn, kaj mi nepre akuzos al jurejo kaj traktos tiun, kiu perdos la varojn kaj ne pagos al mi sian ŝuldon.” Sotesano demandis: “Ĉu vi komprenas miajn vortojn?” Iu disĉiplo respondis: “Malfermi butikon estas fondi religian eklezion. Kiu pagas sian ŝuldon kaj alportas al si konsiderindan profiton, tiu estas homo, kiu, aŭskultinte vian instruon, bone diskonigas ĝin al aliuloj kaj multe profitas el la sekvado de ĝi. Kiu reportas la varojn, tiu estas homo, kiu, aŭskultinte vian instruon, memoras ĝin, sed ne sekvas ĝin. Kiu perdas la varojn kaj ne pagas sian ŝuldon, tiu estas homo, kiu, aŭskultinte vian instruon, tute forgesas ĝin kaj ne diskonigas ĝin al aliuloj, nek mem sekvas ĝin. Akuzi al jurejo kaj trakti tiun homon signifas, ke kiu forgesas aŭskultitan bonan instruon kaj ne sekvas ĝin, tiu nepre faras multajn malbonojn kaj nature ricevas multajn punojn.” Sotesano diris: “Vi pravas.”

25. Okaze de novjara tago Sotesano diris al homoj: “Lastnokte mi renkontis eksterordinarulon en sonĝo. Li diris, ke sendube ĉi tiu eklezio havos grandan prosperon, sed li zorgis pri tio, ke laŭ la kresko de potenco ĝi povos malestimi aliajn homojn aŭ organizojn. Tial li petis min anticipe averti miajn sekvantojn. Onidire sonĝo estas vanta, sed mia sonĝo estis vere klara, des pli mi havis en la jarŝanĝa tago. Tial mi ne povas ĝin preteratenti. Neniam forgesu respekton al homo, kian ajn vi renkontas. Sciu ke eĉ la plej malnobela homo posedas la povojn kaj helpi kaj malhelpi la progreson de nia eklezio. Tio havas gravan rilaton kun la estonteco de nia eklezio.”

26. Ĉiuj membroj ĝojis, ke ĵurnalaj artikoloj serie aperantaj laŭdis nian eklezion. Sotesano diris: “Laŭdo kuntrenas kalumnion. Se nia eklezio plifortiĝos kaj plifamiĝos en la estonteco, estiĝos ankaŭ ĵaluzuloj kontraŭ ni. Tial antaŭsciante tion, ne tro skuiĝu de mondaj laŭdoj kaj kalumnioj, sed ĉiam ekzamenante vin, plenumu nur ĝustan laboron.”

27. Sotesano diris: “Kiam homo volas plenumi iun laboron en la mondo, li alfrontas tiom da suferoj kaj malfaciloj, kiom da skalo havas la laboro. Preskaŭ ne ekzistas tiuj, kiuj sensufere sukcesis, inter budhoj, bodisatvoj, saĝuloj, granduloj kaj lertuloj tra la tutmonda historio. Forĵetante ĉiujn glorojn de sia kronprinceco, Ŝakjamunio elpalaciĝis por bonziĝi kaj dum ses jaroj li travivis multajn suferojn kaj malfacilojn. Ankaŭ post la fondo de sia eklezio li traelportis diversajn suferojn kaj eĉ eksteruloj murdaĉis lian disĉiplon. Sed liaj disĉiploj transdonis lian grandan darmon de generacio al generacio kaj hodiaŭ ĉiuj vivuloj senlime respektas lin. Kiam Konfuceo travagis la ĉinan kontinenton por starigi justecon en la periodo Ĉunĉu²⁶², oni insultis lin, eĉ ke li estas kiel hundo de funebra hejmo²⁶³. Li travivis la ribelon de Ĝinĉe²⁶⁴ kaj multajn persekutojn. Sed liaj disĉiploj konstante penadis starigi lian principon de homa moralo kaj hodiaŭ la mondo respektas lin kiel sanktulon. Kiam Kristo disvastigis sian evangelion, li traelportis ĉiajn persekutojn kaj insidojn kaj fine estis krucumita. Sed liaj disĉiploj ĉiapene transdonis lian instruon kaj hodiaŭ lia merito etendiĝas sur la tutan mondon. Kiel do kritikoj kaj suferoj ne okazus al ni, kiuj agadas kun granda celo en ĉi tiu mondo ondoplena? Ni ankoraŭ ne alfrontis grandajn kritikojn kaj subpremojn. Sed laŭ la plimultiĝo de niaj membroj kaj la pligrandiĝo de nia laboro povos naskiĝi iuj el ni, kiuj eraros kaj difektos la reputacion de nia eklezio. Tamen se nia celo vere estas priservi la mondon kaj nia instruo vere necesas por savi la mondon, misfaroj de unu aŭ du homoj aŭ eraroj en unu aŭ du aferoj ne detruos nian tutan eklezion kaj la eklezio fine elmontriĝos tia, kia ĝi reale estas, malgraŭ ajnaj insido kaj persekuto. Kompardire monto pli klare vidiĝas post la malapero de nebulo, kiu kovras ĝian aspekton. Tial ne ĉagreniĝu de ajna sufero, sed ĝisfine strebu al la celo, bontenante vian konsciencon, kaj nia granda laboro sukcesos perfekte. Pri tio mi certas.”

28. Sotesano diris: “Estas tri kialoj de malsukceso en ajna laboro. Unu estas esperi rapidan kaj grandan sukceson sen peno. La dua estas agi senprudente, ne sciante, kiu laboro estas ĉefa aŭ flanka kaj farendas unue aŭ poste. La tria estas limigi sin per malgranda malsukceso aŭ profito antaŭ la finlaboro kaj fine alporti al si grandan malsukceson. Ĉiu laboranto devas ĉiam atenti ĉi tiujn tri.”

29. La industria fako de la eklezio bredis kokojn sub la aŭspicioj de provinca registaro. Iun tagon varmakvujo en la kokejo disrompiĝis pro malatento kaj multaj kokidoj vundmortis. Respondeculo tre embarasiĝis kaj tuj alkuris la ŝtatoficejon por raporti la akcidenton. La koncerna ŝtatoficisto diris: “Se vi volas atingi grandan sukceson en kokobredado, vi devas spiti eĉ pli grandan malsukceson. Kiam homo bredas amason da kokoj, li povas multe malprofiti pro neatenditaj katastrofoj kaj akcidentoj, sed estas ankaŭ diversaj rimedoj preventi ilin. Se li ne spertas tian malgrandan malsukceson en malgranda bredado, li ja ne povos eviti grandan malsukceson en granda bredado. Tial via nuna malgranda perdo estas utila sperto, per kiu vi preventos grandan malsukceson en la estonteco. Neniel senesperiĝu, sed plu klopodu.” Reveninte, la respondeculo rakontis. Sotesano diris: “Lia parolo vere estas prediko. Estas la proverbo, ke venas saĝo post laboro. Ĉi tiu malgranda malsukceso estas bona ekzemplo por estonta sukceso. Kiel do tio limiĝus nur al kokobredado? Kiam ni studas kaj laboras en la eklezio, ni devas atenti ĉiujn okazojn kaj sukcesajn kaj malsukcesajn kaj nepre serĉi la kialojn de sukceso kaj malsukceso. Ni devas observi ankaŭ aliajn religiojn, kial ilin la mondo bonvenigas aŭ malakceptas, kaj kial ili bonfamiĝas aŭ fifamiĝas dum longa tempo. Se ni ĉiam tiamaniere ekzamenas nin, korektas nin kaj sekvas nur ĝustan vojon, nia eklezio estos modela religio, kiu utilos al ajnaj individuoj, familioj, socioj kaj landoj, kaj kiun la publiko bonvenigos. Alie ĉiaj kulpoj okazos al ni kaj la mondo malakceptos nin. Kiel do tion preteratenti?”

30. Sotesano diris: “Nenio en la mondo povas iĝi grandaĵo krom el malgrandaĵo. Do estas natura principo, ke grandaĵo iĝas el malgrandaĵo. Kiam ni trarigardas la historion de ĉiuj mondkonataj religioj, ili estis tre malfortaj en sia fondperiodo, sed ili plifortiĝis kun la longa tempo kaj nun estas grandaj religioj. Ankaŭ ĉiuj aliaj grandaj laboroj estas nenio alia ol la akumulita rezulto de malgrandaj fortoj. Se ni kun la spirito de elmalgrandaĵa grandaĵiĝo daŭrigas malegoisman penadon por progresigi nian eklezion, granda rezulto spontane venos al ni. Se ni obeas la gvidon de instruisto kaj orde studas sen rapidemo, ni fine sukcesos. Sed se ni intrige strebas al la momenta disvastiĝo de la eklezio, aŭ se ni per partia studo volas atingi grandan darmforton en mallonga tempo, tio estas nur stulta deziro kaj kontraŭprincipa ago. Ni forpasigas tempon malgraŭ tutforta penado. Nu, mi deziras, ke kiam vi studas, laboras aŭ faras ion ajn, vi ne havu elmontriĝemon kaj rapidemon, sed nepre plenumu vian celon laŭ la supre menciita principo de elmalgrandaĵa grandaĵiĝo.”

31. Sotesano diris: “Kiam eĉ ordinarulo volas dungi laboriston por unu tago aŭ serviston por unu jaro, li ekzamenas la kvalifikon kaj fidindecon de la dungoto. Des pli kiam la ĉielo volas komisii al homo grandan laboron, ĝi nepre ekzamenas lin. Tial kiu volas plenumi grandan laboron, tiu estu tre atenta por trapasi sukcese la ekzamenon.”

32. Sotesano diris: “Por fari grandan eklezion kompreneble necesas renkonti tian homon, kiu estas riĉa je talento, scio kaj havaĵo. Tamen li povas fariĝi nur kiel heĝo. Pligravas renkonti tian homon, kiu estas sindona, kvankam malsprita kaj malklera. Li ja povas fariĝi fidela mastro kaj atingi grandan sukceson en ĉiuj laboroj.”

33. Sotesano diris al la homoj en darmkunveno: “Hodiaŭ mi parolos pri kreanto kaj detruanto de ĉi tiu eklezio. Aŭskultu min atente. Kreanto de ĉi tiu eklezio rekte penas por la eklezio mense, korpe kaj materie. Li regule ĉeestas darmkunvenon kaj fidele faras fiksperiodan trejnon. Li diligente studas la sanktajn librojn hejme kaj tute komprenas ĉiujn niajn doktrinojn kaj sistemojn. Li utiligas la instruojn en la ĉiutaga vivo kaj ĉiuflanke estas modelo de aliuloj. Tiel li nerimarkate kontribuas al la eklezia progreso. Detruanto de ĉi tiu eklezio rekte malutilas al la eklezio mense, korpe kaj materie. Li apenaŭ ĉeestas darmkunvenon kaj ne plezuras per fiksperioda trejno. Li ne deturniĝas de malnova fikutimo. Li laŭplaĉe malobeas la preceptojn kaj nur damaĝas sin kaj aliulojn. Tiel li malhonoras la eklezion kaj malhelpas ĝian progreson. Klare memorante ĉi tion, vi ne fariĝu detruanto de ĉi tiu eklezio, sed ĉiam klopodu akumuli la meriton de eminenta kaj eterna kreanto.”

34. Sotesano diris: “Multas manieroj progresigi ĉi tiun eklezion, sed mi ekzemplos dek unu ĉefajn punktojn. Ili estu kriterioj por elekti ĉiun kontribuanton al la eklezia progreso. La unua estas dediĉi sin mense kaj korpe al la eklezio. La dua estas oferi multajn materiojn al la eklezio. La tria estas esti konsekvenca de post la membriĝo. La kvara estas multe interpreti la sanktajn librojn kaj registri predikojn. La kvina estas bone plenumi la regulojn kaj preceptojn. La sesa estas ĉiamaniere ĝojigi samideanon, por ke li progresu en studo kaj laboro. La sepa estas iel ajn strebi nur al la eklezia progreso. La oka estas persisti en altruismo. La naŭa estas senpensi en ago. La deka estas membrigi fifamulon, kiu pentofaros kaj fariĝos modelo de ĉiuj homoj kaj nature kuraĝigos multajn homojn. La dekunua estas iel ajn membrigi bonfamulon, kiu nature kuraĝigos ĉiujn homojn kaj altigos la eklezian statuson.”

35. HŭangĜongsinheng²⁶⁵ demandis: “Ŝakjamunio diris, ke oni bonfaru sen penso. Kristo diris, ke la maldekstra mano ne sciu, kion oferas la dekstra. Sed vi enkondukis labornotojn²⁶⁶ kaj registras ajnan kontribuon de ĉiuj kredantoj. Ĉu tio ne kaŭzas al oferanto pesemon?” Sotesano respondis: “Nur kiam oferanto bonfaras sen penso, akumuliĝas neelĉerpebla feliĉo. Tamen ricevanto devas honori kaj rekompenci oferinton, tial necesas taksi lian meriton klare.”

36. Sotesano diris: “Vi ĉiuj mastriĝu en la komunumo. Privata mastrumaĵo aŭ laboro ĉu granda, ĉu malgranda transdoniĝas tradicie al idoj, sed publikaj mastrumaĵo kaj laboro transdoniĝas nur al senpartia homo, kiu faras senpartian agadon por la publiko. Se vi komprenas ĉi tiun principon kaj fariĝas senpartiaj homoj, ĉiuj niaj ekipaĵoj, instruoj kaj honoroj apartenas al vi kaj estas sub via direktado. Ĉi tiu eklezio estas la publika havaĵo de la mondo, kiun direktas nur altmoralaj kaj sindonaj homoj, tial vi kune penu mastriĝi en ĉi tiu komunumo.”

37. Sotesano instrukciis al pastroj: “En ĉi tiu tumulta epoko ĉiam danku tutkore la kvar bonfarojn kaj profunde konsciigu iliajn grandecon kaj gravecon al kredantoj kaj konduku ilin al dankema, modera kaj fidela vivo. Lastatempe religiaj organizoj en ĉi tiu lando ofte prenis de siaj kredantoj multajn havaĵojn kaj malzorgigis al ili mastrumadon, tiel ke la organizoj malbone influis ĝeneralan socion. Tial foje okazis, ke multaj kritikoj malfondigis eĉ iujn el ili. Ni do gvidu kaj kuraĝigu niajn kredantojn diligenti en sia profesio kaj pli bonigi sian vivon per nia studo ol antaŭe. Monda situacio pli kaj pli aliiĝas kaj antaŭ longe falis serioza baro inter viro kaj virino, sed ĉiuokaze ni priatentu asociiĝon kun aliseksuloj kaj neniom difektu la eklezian prestiĝon. Nia prospero dependas ĝuste de tio, ĉu ni atentas ĉi tiujn tri punktojn aŭ ne. Ne preteraŭskultu miajn vortojn.”

38. Sotesano instrukciis al pastroj: “Mi petas vin, kiuj rekte instruas niajn kredantojn, esti honestaj en dono kaj ricevo de materio. Klare kaj rapide librotenu la spezon de publika mono. Ne forlogiĝu al senradika famo. Ne komentu senprudente pri siatempa politika afero. Ne malhelpu alian religion kaj ĝian sanktejon. Kovru bone kulpon de kredanto kaj harmoniu senfiere kun ĉiuj kredantoj, sed ne permesu al ili maldecan trorespekton al vi. Atentu aparte inter viro kaj virino. Diskonigu bone aliulan meriton, sed ne troigu vian. Ne koncentru sur vin la kredon de kredanto. Ne limigu je via templo laboremon de kredanto. Memoru, ke vi estas anstataŭantoj de la ĉefmajstro en via templo, kaj plenumu vian devon sen difekti la kvalifikon.”

39. Sotesano jarfine alvokis Ĝo Gapĝong²⁶⁷ kaj aliajn disĉiplojn kaj ordonis al ili fari ekzakte la spezokonton de la kuranta jaro kaj la buĝeton de la nova jaro. Sotesano diris, detale memkontrolante: “Sen la speza ekvilibro de familio, organizo aŭ ŝtato ĝi ne povas prosperi. La pasintecon en religio ne rigardiĝis kiel vera religiulo tiu, kiu diskutis pri havaĵo, sed ĉe novmonda religio kunperfektigendas korpo kaj spirito. Tial nia eklezio ekipas kaj la centran sidejon kaj la lokajn templojn per librotena dokumento kaj kontrolas ĉiun spezon, tiel ke nia eklezio forigas difekton en korpa kaj spirita kampoj kaj kune gradigas studon kaj laboron.”

40. Sotesano diris al pastroj: “Kiam vi parolas kaj skribas por homoj, ne diru nur por akiri plaĉon vortojn nepraktikeblajn, troigajn, ruzajn, misterajn, malfacilajn kaj partiajn. Tiaj vortoj ne utilas al la mondo, nek faras homojn iluminiĝintoj.”

41. Sotesano diris: “Kiam vi gvidas homojn, ĉiam atente observu, kien direktiĝas ilia spirito. Se vekiĝas eĉ iom da nebona moro ĉe ili, studu manieron ĝustigi ilin kaj ĝisfine klopodu deturni ilin per vorto aŭ ago konforme al situacio. Ekzemple, se ili ne emas labori, laboru fizike por inspiri al ili laboremon. Se ili avidas memfierecon, famon kaj profiton, humiliĝu antaŭ ili por estigi ilian memhontiĝon. Tiel same en ĉia okazo preventu kaj kuracu ilian malbonon per via anticipa memago. Tio estas tiel nomata bodisatva maniero gvidi kaj instrui vivulojn.”

42. Sotesano diris: “Por sukcese fondi novan eklezion en ajna epoko esence gravas ne nur havi doktrinon kaj sistemon, kiuj superas tiujn de la pasinteco, sed ankaŭ renkonti samideanojn, kiuj vaste utiligas ilin. En la eklezio de Ŝakjamunio estis dek elstaraj disĉiploj el mil ducent sekvantoj. La disĉiploj laŭ sia aparta povo unue praktikis lian instruon kaj stimulis multajn homojn kaj modele agis ĉiuflanke. Tiel la homoj poiome instruiĝis danke al la spirito de la dek disĉiploj kaj fine konstruis grandan eklezion en la Vulturpinta Monto. Nun mi ekzemplos la instrumanierojn de la dek disĉiploj. Iu homo faris eraron. Se rekta riproĉo negative efikis al li, du aŭ tri disĉiploj kaŝdiskutis pri la maniero ĝustigi lin. Unu el ili intence faris la saman eraron kaj la ceteraj alvokis kaj severe riproĉis lin. Li konfesis sian eraron, ĵuris pentofaron kun danko kaj fine korektis ĝin. Per tio la vera erarinto nerimarkate ekpentis kaj senvorte korektis sian eraron. Tiaĵo estis laboro kaj instrumaniero de la dek disĉiploj. Krome iuokaze por gvidi homojn ili ŝajnigis sin nesciaj, misfarintaj, avidaj aŭ pasiaj kaj poste deturniĝis al la origina stato. Ili malkaŝe aŭ sekrete faris ĉiajn favorajn kaj kompatajn agojn, kiel gepatroj prizorgas siajn infanojn, kaj kiel kokino kovas siajn ovojn. Tiamaniere ili multe malpezigis la savpenon de Ŝakjamunio kaj la homoj facile lernis lian ĝustan darmon. Kiom granda estas ilia kompatemo kaj kiom vasta estas ilia merito! Nu, mi petas vin en la komunuma vivo ĉiam sekvi la ekzemplojn de la dek disĉiploj kaj iĝi gvidantoj kaj ĉefaj figuroj por progresigi ĉi tiun eklezion.”

14

Perspektivo

1. Sotesano diris: “Mondsava sanktulo kun potenca darmo nepre aperas en degenera kaj malfacila epoko. Li deturnas la universan spiriton, ĝustigas la mondon kaj harmoniigas homojn.”

2. Sotesano verkis multajn kantversaĵojn kaj ĉinideogramajn poemojn kaj kolektis ilin en La Granda Kolekto da Instruoj. Ilia signifo estis vere okulta kaj malfacile komprenebla per ordinara scio. Ili temis precipe pri tio, ke la tranĉita vejno de moralo reviviĝos, kaj ke al la mondo venos favora situacio post malfavora situacio, kaj pri la fondplano de nova eklezio. Poste li mem forbruligis la libron, por ke ĝi ne postrestu en la mondo. Sed buŝe transdoniĝis la unua verso de ĝia antaŭparolo: “Malfermiĝas la grandekstremo kaj malsupreniĝas la ĉefa ĉielo en tiun menson, kiu ĉesigas antaŭan epokon kaj postan heredas.” kaj la jena dekunuversa ĉinideograma poemo:

“Trapasinte dek mil valojn kaj mil pintojn montajn,         

mi renkontas mastron senmondecan kaj senspuran.

Sovaĝherboj kreskas danke al la pluvo-roso,

universa ŝanco venas al la ĝustmensulo.        

Kiam mi sagpafas brilan sunon en ĉielo,        

min envolvas kvinkolora nubo el la truo.        

Pitoreskan lokon serĉas la nubrajda feo,

pleje bonas loko, kie harmonias ĉio.

Longa la rivero en si tenas mondan volon,

vojo fontas el akordo de la jino-jango,

Kia loko estas do la regiono Honam²⁶⁸?         

Ĝi ja estas la plej bela loko en la mondo.

Mi mezuras universajn longon kaj direktojn,         

kaj mi faras veston laŭ la homoj kaj transdonas.

Ĉio en la mondo venas de la samutero,         

suno-luno harmonie faras tagon-nokton.

Universo muĝas pro ventblovo en aero,        

orienta luno igas ĉiujn landojn lumaj.

Kiam malaperas vento, pluvo, roso, neĝo,         

samatempe floras kaj eternas la printempo.

Vojtrejnita menso belas kiel luno brila,        

virtigita korpo estas kiel ŝipo granda.”

3. Iu disĉiplo rigardis grava nur scion pri ĉinideograma skribo. Sotesano diris: “Moralo origine ne dependas de litera scio, tial vi nun lasu tian penson. Estonte oni devos skribi ĉiun sanktan libron en simplaj vortoj, kiujn facile komprenas ordinaruloj. Baldaŭ venos la tago, kiam sankta libro redaktita en la korea tradukiĝos en diversajn lingvojn kaj ilin lernos multaj homoj en la mondo. Ne adoru nur ĉinajn ideogramojn malfacilajn.”

4. Kiam Sotesano konstruis la centran sidejon de ŭonbulismo en Iksan, li demandis nemultajn disĉiplojn en pajltegmenta domo kelkĉambra: “Kun kio kompareblas nia nuna eklezio?” Gŭon Deho²⁶⁹ respondis: “Kun rizbedo.” Sotesano denove demandis: “Kial vi komparas tiel?” Li respondis: “Nun nia eklezio estas tia, ke en ĉi tia dometo nur kelkdekoj da homoj sekvas kaj ĝuas ĉi tiun darmon, sed el tio la darmo disvastiĝos estonte al la tuta mondo.” Sotesano diris: “Vi pravas. Rizo de tiu vasta kampo devenas de ĝia malvasta bedo. Tiel same ni estonte montriĝos la prapatroj de mondkonata granda eklezio. Iuj povas mokridi ĉe miaj vortoj. Sed multaj homoj sopiros kaj petos nian darmon eĉ post la unua periodo²⁷⁰ de nia eklezio. Nia lando petos ĝin post kelkaj jardekoj kaj la tuta mondo post kelkaj jarcentoj. Tiam estos sennombraj homoj, kiuj tre bedaŭros ne vidi min, kaj ili envie respektos vin, kiuj nun nombras malpli ol cent, kaj eĉ membriĝintojn ene de la unua periodo.”

5. Reveninte de la vojaĝo en la monto Gumgangsan, Sotesano versis la jenan frazon:

“Kiam bela monto Gumgang diskoniĝos monde,

Koreio iĝos Koreio ja denove.”         

Li diris al homoj: “La monto Gumgangsan estas mondfama monto kaj en la baldaŭa estonteco estos nomata monda parko, kiun prizorgos ĉiuj landoj. Tiam homoj en la mondo kvazaŭ konkurence vizitos la mastron de la monto. Se la mastro anticipe ne preparos sin, per kio li povos regali venantan gaston?”

6. Okaze de la datreveno de la eklezifondo Sotesano diris al homoj: “Nia lando havas unu grandan trezoron. Ĝi estas la monto Gumgangsan. La lando nepre diskoniĝos al la mondo pro la monto kaj la monto nepre plilumiĝos pro sia mastro. La lando, la monto kaj la mastro do havas nedisigeblan interrilaton kaj kunfariĝos la lumo de la mondo. Nu, ne malesperu pri la nuna situacio de nia lando, sed klopodu ekipi vin per tia kvalifiko por respondi, ke kiam la mondo serĉas la veran montmastron, jen estas li. La mastro devas kultivi tian personecon kiel la monto. Kultivu kaj lumigu ĝin, kaj vi akiros la lumon. Por esti kiel la monto, ne perdu la originan naturon, estante sinceraj kiel la monto. Tutkore okupiĝu pri via respektiva devo, estante prudentaj kiel la monto. Ne ŝanĝu viajn fidon kaj volon, estante firmaj kiel la monto. Tiam monto estos substanco kaj homo estos funkcio. Substanco estas senmova kaj funkcio estas mova. Monto restas senmova, sed ĝi povas fariĝi substanco. Tamen homo povas fariĝi funkcio nur per sia bonagado. Tial vi studu rapide la superegan darmon de budho, estu bonvenigataj de ĉiuj homoj, kiel la monto Gumgangsan elstaras inter ĉiuj montoj en la mondo, kaj faru ĉi tiun eklezion modelo de ĉiuj aliaj eklezioj. Tiam la monto kaj la homo kune elmontros brilan lumon.”

7. Sotesano vojaĝis al Ĝonĝu kaj diris al Mun Ĝonggju kaj Bak Hoĝang²⁷¹, kiuj lin vizitis: “Survoje al Ĝonĝu mi vidis multajn ridindaĵojn. Kiam mi matene trapasis iun vilaĝon, mi vidis, ke iu homo profunde dormis, malgraŭ ke jam tagiĝis, ĉio vekiĝis kaj la ĉirkaŭo bruis; iu homo prisemis glacian kampon en malvarma vento; alia homo frostotremis, ankoraŭ portante someran veston.” Ĝonggju, komprenante la signifon, demandis: “Kiam la dormanto en plena taglumo vekiĝos kaj elĉambriĝos? Kiam la prisemanto de glacia kampo kaj la portanto de somera vesto en vintro rekonos la ĝustan tempon fari tion?” Sotesano respondis: “Kvankam la homo profunde dormas ne rimarkante la tagiĝon, li nepre vekiĝos de longa ekstera bruo de ĉiuj vekiĝintoj, vidos la sunleviĝon malfermante la pordon kaj eklaboros. La prisemanto de glacia kampo kaj la portanto de somera vesto en vintro sendube malsukcesos en sia laboro, ĉar ili ne scias la ĝustan tempon. Travivinte multajn suferojn kaj malfacilojn, ili rigardos al homoj, kiuj scias la ĝustan tempon, kaj poiome mem sciiĝos pri ĝi.”

8. Gim Giĉon demandis: “Nuntempe homoj organizas siajn ekleziojn, asertante sin ĝustaj kaj nomante sin instruistoj. Tamen kiam mi vidas iliajn instruojn, malindas nomi ilin instruistoj. Ĉu ili estas veraj instruistoj?” Sotesano respondis: “Jes.” Li denove demandis: “Kial vi opinias tiel?” Sotesano demande respondis: “Vi diris, ke vi scias distingi veron de malvero pere de ili. Ĉu tio ne sufiĉas por nomi ilin veraj instruistoj?” Li denove demandis: “Tio estas tia. Kiam ili povos havi kvalifikon kiel veraj instruistoj?” Sotesano respondis: “Venas realo post iluzio, aperas vero post malvero. Per multfoja sperto kun vero-malvero kaj realo-iluzio malvera instruisto povas nature ŝanĝiĝi en veran instruiston.”

9. Sotesano diris: “Nuntempe la mondo plenas je tiaj homoj, kiuj deziras iluminiĝi sen studo, kiuj deziras sukcesi sen peno, kiuj atendas nur ŝancon sen preparo, kiuj mokas grandan vojon per sorĉarto, kaj kiuj kalumnias juston per intrigo, tiel ke ili iras brue, kvazaŭ ili havus ian grandan povon. Ili estas tiel nomataj tagdemonoj. Sed kiam la epoko plilumiĝos, tiaj homoj nenie povos trovi sian starlokon kaj en la mondo staros nur darmo necesa por homa justeco. Tia mondo nomiĝas grandluma mondo.”

10. Sotesano vizitis Seulon kaj iun tagon promenis en la parko Namsan²⁷². Rimarkante lian figuron eksterordinara, kelkaj junuloj venis saluti lin kaj donis siajn vizitkartojn. Kiam ankaŭ Sotesano donis sian vizitkarton, ili diris, montrante kritikan ĵurnalartikolon pri iu nova religio, kiu faris grandan skandalon al siatempa socio: “La religio faris multajn malbonojn, tial nia junularo debatas ĝiajn malbonfarojn kaj iros surloken por ekstermi ĝian ekziston.” Sotesano demandis: “Kio estas ĝiaj malbonfaroj?” Iu junulo el ili respondis: “Ĝi allogas malriĉajn kamparanojn per superstiĉaj vortoj kaj akaparas iliajn havaĵojn. Se oni daŭre preterlasos tion, ĝi serioze influos la mondon malbone, tial ni celas ekstermi ĝin.” Sotesano diris: “Mi ja komprenas vin, tamen neniu povas ĉesigi ion ajn, kiam aliulo volas fari tion spite al sia vivoperdo. Kiel do vi povus malhelpi tion, kion tiu religio volas fari?” Li demandis: “Ĉu tio signifas, ke la religio eterne ekzistas sen detruiĝo?” Sotesano respondis: “Mi ne parolis pri la daŭrado de ĝia ekzisto, sed nur pri tio, ke ne eblas perforte ĉesigi tion, kion aliulo obstine volas fari. Ĉiu homo ŝatas profiton kaj malŝatas malprofiton. Tial se ĉiam venas profito dum la interrilatoj de homoj, ili eterne estas proksimaj, kaj se venas malprofito, ili eterne ne povas esti proksimaj. Ĝusta vojo komence ŝajnas malutila, sed fine estas utila, dum malĝusta darmo komence ŝajnas utila, sed fine estas venena. Se la religio instruas ĝustan vojon, vi ĝin neniel sukcesos ekstermi. Se ĝi instruas malĝustan vojon, ĝi spontane detruiĝos eĉ sen via ekstermado.”

11. La junulo denove demandis: “Kio estas viaopinie taŭga maniero instrui la mondon sukcese?” Sotesano respondis: “Ne estas speciala maniero, sed mi diros unu ekzemplon. Se iu estas lerta je terkultivo kaj diligente laboras kaj havas multe pli bonan rikolton ol ĉiuj aliuloj en la sama regiono, ili nature sekvas lian manieron. Se iu sen bona rikolto nur rekomendas sian manieron al aliuloj, ili neniel sekvas ĝin. Tial mi ofte diras, ke anticipe memagi estas instrui aliulon.” Li demandis: “Vi instruas ja lertmaniere. Ĉu tamen indas ekzisti religio, kiu enmizerigas homojn per malbonfaroj?” Sotesano respondis: “Por la mondo laboras kaj la religio kaj vi.” Li denove demandis: “Kial vi opinias, ke la religio laboras por la mondo?” Sotesano respondis: “La religio estas kiel batuisto. Kiel do pafistoj povus kapti ĉasaĵon sen batuista alpelado? Nun estas la tempo por konstrui novan mondon, sed homoj ne konscias la situacion kaj dormegas sen aspiro. Ĉiujn homojn vekas kaj instigas diversaj religioj tie kaj tie leviĝantaj. Nur tiam ĉiuj talentuloj enmondiĝinte spertas jen veraĵon, jen falsaĵon, kaj jen trompas aliulojn, jen trompiĝas de ili, tiel ke ili en ĉiuj aferoj distingas veron de malvero, juston de maljusto kaj fine renkontas ĝustan religion kaj ĝustan homon kaj plenumas ĝustan laboron. Tion ili ŝuldas ja al la alpelado de tiaj diversaj religioj. Tial tiu religio ankaŭ laboras por la mondo.” Li denove demandis: “Tio estas tia. Kial vi opinias, ke ni laboras por la mondo?” Sotesano respondis: “Observante la farojn de ĉiuj religioj, vi laŭdas iliajn bonfarojn kaj kritikas iliajn malbonfarojn. Kiu ajn estas kritikata, tiu indignas kaj penas ne plu esti kritikata, denove streĉante sin. Tial vi estas laborantoj, kiuj kuraĝigas kaj sinekzamenigas ĉiujn religiojn laborantajn por la mondo. Sen via tia agado ili apenaŭ povas akiri la forton antaŭeniri. Ankaŭ via merito estas granda.” La junuloj profunde impresiĝis kaj respektplene diris: “Viaj vortoj estas spertaj pri ĉiuj direktoj kaj havas nenian baron.”

12. Iu homo diris: “Mi kredas vian darmon ne nur epokokonvena, sed ankaŭ ĝusta, tamen ĝi ankoraŭ havas mallongan historion kaj ne enradikiĝas profunde. Tial mi scivolas, kio okazos en la tempo de viaj postaj generacioj.” Sotesano diris: “Se vi jam scias ĉi tiun darmon ĝusta, ne zorgu pri ĝia disvastiĝo en la tempo de miaj postaj generacioj. Vidu! Ŝtelo estas malbonfaro. Malgraŭ ke registaro klopodas forigi ĝin, kaj ke socio tute ne akceptas ĝin, ĝia semo ne malaperas kaj ĉagrenas nin, ĉar estas homoj, kiuj bezonas tian malbonfaron. Des pli ne necesas paroli pri la ekzisto de ĝusta darmo, kiun ĉiuj homoj bezonas. Jen estas alia ekzemplo. Homoj en la mondo uzas ĉiujn materiojn kaj teknikojn ne por iliaj inventintoj, sed por sia oportuneco. Eĉ se aliulo konsilas al ili ne uzi ilin, ili nature uzas ilin, kiujn ili mem trovas utilaj. Tiel same malgraŭ aliula malkonsilo homoj nature kredas ĉiujn instruojn, kiujn ili memsperte trovas utilaj. Kiam multiĝos tiaj homoj, ankaŭ ĉi tiu instruo disvastiĝos, ĉu ne?”

13. Iu homo demandis: “En Oriento kaj en Okcidento jam ekzistas konsiderinda nombro da malnovaj religioj interdisputantaj de jarmiloj. Krome lastatempe tie kaj tie fondiĝis novaj religioj, kiuj asertas nur sian opinion kaj malakceptas aliulan, tiel ke tio plimultigas kritikojn kaj pliakrigas disputojn. Kiel aspektos la estonteco de la religia mondo?” Sotesano respondis: “Iu viro, havante sian familion en Seulo, travojaĝis diversajn landojn en la mondo. Restante plurjare en kelkaj landoj el ili, li kunvivis kun surlokaj virinoj kaj naskigis infanojn kaj revenis al Seulo. Intertempe liaj infanoj kreskis en siaj landoj kaj ili ĉiuj kunvenis por vidi sian patron en unu loko. Ĉu tiam povas tuj intimiĝi kaj akordiĝi ili, kiuj diferencas vizaĝe, lingve, more kaj kondute? Sed kunvivante jarojn, ili maturiĝos, interkompreniĝos, kutimiĝos al la samaj lingvo kaj moro kaj detale rekonos sian fratecon, tiel ke ili plene scios la samsangecon kaj kunvivos en harmonio. Tiel same ĉiuj religioj diferencas inter si, sed originas el unu fonto. Kiam homoj multe pli saĝiĝos kaj moralo egale lumos, ĉiuj religioj formos unu familion kaj intime interrilatos en harmonio.”

14. Kiam Ĝo Songgŭang unuafoje vizitis, Sotesano demandis: “Vi aspektas malsama ol ordinara homo. Kian kredon vi havas?” Li respondis: “Mi kredas Dion de pluraj jardekoj kaj estas presbitero de kristana preĝejo.” Sotesano demandis: “Vi kredas Dion de tiel multaj jaroj. Ĉu vi povas diri al mi, kie estas Dio?” Li respondis: “Estas dirite, ke Dio estas ĉioscia, ĉiopova kaj ĉieesta.” Sotesano demandis: “Se tiel, ĉu vi vidis kaj aŭskultis Lin kaj ricevis de Li instruon?” Li respondis: “Mi ankoraŭ ne vidis Lin, nek parolis kun Li.” Sotesano diris: “Se tiel, vi ankoraŭ ne fariĝis kordisĉiplo de Kristo” Li demandis: “Kiamaniere mi povas vidi Dion kaj ricevi de Li instruon?” Sotesano respondis: “Tio realigeblas, nur se vi diligente studas kaj fariĝas kordisĉiplo de Kristo.” Li demandis: “En laBiblio estas dirite, ke Kristo ŝtele revenos mondfine, kaj ke tiam aperos multaj pruvoj de Lia alveno. Ĉu Li vere alvenos iam?” Sotesano respondis: “Sanktulo neniam mensogas. Se vi bone studas kaj iluminiĝas, vi rimarkos ankaŭ la alvenon de Kristo.” Li diris: “Mi de longe atendas grandan instruiston, kiu rekte min instruos. Mi tiel kontentiĝas per nia renkontiĝo, ke mi volas tuj fariĝi via disĉiplo. Sed aliflanke mi sentas min kvazaŭ apostato kaj tio ĉagrenas mian konsciencon.” Sotesano diris: “Eĉ kristano komprenas mian laboron, nur se li estas kordisĉiplo de Kristo. Ankaŭ mia disĉiplo komprenas tiun de Kristo, nur se li estas mia kordisĉiplo. Nescianto distancigas ĉi tiun religion de tiu religio, rigardas sian konvertiĝon kiel apostatadon kaj malamikas kun alireligianoj. Sed verscianto komprenas, ke ĉiuj religioj diferencas nur per nomo laŭ epoko kaj loko kaj estas samfamilianoj. Via disĉipliĝo dependas nur de via decido.” Li stariĝis kaj riverencinte denove esprimis sian volon disĉipliĝi. Sotesano fine akceptis lian volon kaj diris: “Eĉ de nun pli fidele kredu Dion, kaj vi fariĝos mia vera disĉiplo.”

15. Sotesano diris: “Iutage mi legis sutron, en kiu mi trovis la jenan rakonton. Iu disĉiplo demandis Ŝakjamunion: ‘Kiam ajn ni vidas kaj aŭskultas vin, en nia menso senlime estiĝas respekto kaj ĝojo. Sed estas iuj, kiuj priklaĉas kaj kalumnias vin kaj eĉ malhelpas nin viziti vin. Kial ili agas kontraŭ vi, kiu ĉiam korfavore kaj kompate instruas nin?’ Ŝakjamunio respondis: ‘Kiam la suno leviĝas el la oriento, ĝi lumas unue sur la plej altan pinton de la monto Sumeru²⁷³, sekve sur la ceterajn altebenaĵojn kaj poste sur ĉiujn kampojn. La suno tiel lumas ne pro sia diskriminaciemo, sed nur indiferente. Tamen laŭ la teralteco okazas tia sinsekvo. Budha prediko estas kiel la suno. Kvankam lia senlima saĝo lumas tute egale, laŭ sia kapablo iuj pli frue komprenas lian predikon, dum aliuloj pli malfrue. Inter la samtempaj aŭskultantoj de budha prediko unue bodisatvo komprenas ĝin, due memiluminiĝinto²⁷⁴, trie disĉiplo²⁷⁵ kaj kvare bonfarinto. Laste eĉ vivulo, kiu havas nenian rilaton al budho, poiome ricevas lian saĝlumon. Do neiluminiĝintoj, kiuj kalumnias la instruon de budho malgraŭ ke ili vivas de lia saĝlumo, estas kiel blindulo, kiu neas la bonfaron de la suno pro la nepovado vidi ĝin malgraŭ ke li vivas danke al ĝi. Nu, fidele plenumu nur vian laboron, sed neniel malamu tiajn malsaĝulojn, nek malesperu, nek deprimiĝu. Kiel do homoj ne diferencus inter si per scio?’ Ne preteraŭskultu ĉi tiun instruon, sed prenu ĝin kiel modelon kaj daŭrigu vian studon. Neniel tro interesiĝu pri tio, ke aliuloj mallaŭdas kaj neglektas vin. Monda ŝanĝo estas nenio alia ol taga-nokta ŝanĝo. Kiam malluma mondo lumiĝos, ĉiuj vivuloj rekonos budhan bonfaron kaj kune penos danki budhon.”

16. ĈojDohŭa²⁷⁶ demandis: “Multaj homoj soifas la alvenon de Majtrejo²⁷⁷ al ĉi tiu mondo kaj la konstruiĝon de la eklezio Drakfloro²⁷⁸. Kia budho estas Majtrejo kaj kia eklezio estas la eklezio Drakfloro?” Sotesano respondis: “Majtrejo signifas la vastan diskoniĝon de la vero de la darmkorpa budho kaj la eklezio Drakfloro signifas grandluman mondon, nome, tio signifas la vastan praktikiĝon de la maksimo, ke ja budhofiguro estas ĉie, ni adoru budhon ĉiuage.” Ĝang Ĝokĝo demandis: “Se tiel, kiam tia mondo revenos?” Sotesano respondis: “Nun ĝi realiĝas poiome.” Ĝong Seŭol²⁷⁹ demandis: “Kiu estas la unua mastro de tia mondo?” Sotesano respondis: “Kiu ajn unue iluminiĝas, tiu estas la mastro.”

17. Bak Sasihŭa²⁸⁰ demandis: “Nun iuj eklezioj asertas, ke Majtrejo jam alvenis kaj konstruas la eklezion Drakfloro. Kiu el ili estas la vera eklezio Drakfloro?” Sotesano respondis: “Ne konstrueblas la eklezio nur vorte. Kvankam iu eklezio diras nenion, se ĝi komprenas la signifon de Majtrejo kaj plenumas nur lian laboron, ĝi nature fariĝas la eklezio Drakfloro kaj povas propraokule vidi Majtrejon.”

18. So Deŭon demandis: “Kiel aspektos la epoko, kiam Majtrejo alvenos kaj komplete konstruos la eklezion Drakfloro?” Sotesano respondis: “En tiu epoko multe pli lumiĝos homa saĝo kaj estos nenia konflikto. Klare distingiĝos vero de malvero kaj poiome foriĝos preĝo al budhofiguro por feliĉo kaj vivdaŭro. Homoj ĉiapene preĝos laŭokaze kaj laŭsituacie al ĉiuj estaĵoj en la universo kaj al la malplena darma regno por riĉo, rango kaj vivdaŭro. Ĉiu iĝos viva budho kaj sin savos. Ĉiu rekonos sin enhavanta budhan povon kaj ĉiuhejme loĝos budho. Ne estos loko aparte asignita al templo, sed ĉiupaŝe troviĝos nenio alia ol templo. Kiel do eblus esprimi parole kaj skribe la grandiozecon de la epoko? En la mondo, kie la eklezio Drakfloro konstruiĝos, la budha darmo estos ĉieesta, tiel ke diferenco inter pastro kaj laiko malaperos, leĝo kaj moralo ne malhelpos sin reciproke, studo kaj vivo ne malhelpos unu la alian, kaj ĉiu vivulo egale ĝuos la virton.”

19. Sotesano diris: “Nun iuj homoj asertas, ke la mondo atingos sian finon kaj ne havos alian vojon krom eterna detruiĝo. Sed mi ne opinias tiel. Ja forviŝiĝis antaŭ longe la spuroj de sanktuloj kaj mallumiĝis justeco kaj moralo, tiel ke fakte la mondo troviĝas en sia fino, sed ĝi ne detruiĝas nunstate. La venonta mondo estos vere civilizita mondo. Nun estas la fino de malnova mondo kaj la komenco de nova. Tre malfacilas antaŭvidi la estontecon, sed nur kiu antaŭvidas la venontan civilizitan mondon, tiu ĝuas trankvilon kaj plezuron.”

20. Sotesano plu diris: “Ĉiu homo en la venonta mondo estas ĉi tia. Ĝenerale nunulo bedaŭras la nepovadon forpreni aliulan aĵon, maltrankviliĝas de la nepovado venki aliulon kaj ĉagreniĝas de la nepovado damaĝi aliulon. Sed estonta homo bedaŭras la nepovadon doni ion ajn al aliulo, maltrankviliĝas de la nepovado malvenki kaj ĉagreniĝas de la nepovado helpi aliulon. Ĝenerale nunulo bedaŭras la nepovadon gajni personan profiton kaj maltrankviliĝas de la nepovado gajni altan potencon kaj famon. Sed estonta homo bedaŭras la nepovadon labori por la publiko kaj maltrankviliĝas de la nepovado havi liberan tempon por sin kultivi pro la alveno de la ŝanco gajni famon kaj de potenco. Ĝenerale nunulo ŝatas peki, estas malliberejo pekopuna kaj individuoj, familioj, socioj kaj ŝtatoj limigas sin kaj penegas defendi unu kontraŭ la alia konstruante barilon kaj muron. Sed estonta homo malŝatas peki kaj individuoj, familioj, socioj kaj ŝtatoj disrompas sian limon kaj harmonias unu kun la alia. En la nuna mondo regas materia civilizo, sed en la venonta mondo la superega moralo ege disvolviĝos, kulturos homaran spiriton kaj regos materian civilizon, kiu helpos la disvolviĝon de moralo. Vi vidos en la baldaŭa estonteco vere civilizitan mondon, kie rabisto ne estos en monto, kaj kie neniu prenos al si aliulan perditaĵon sur vojo.”

21. Sotesano plu diris: “Nun ni estas en la tempo, kiam la nokto foriras kaj la suno baldaŭ leviĝos en Oriento. Kiel la oriente leviĝanta suno lumas unue sur la okcidentan ĉielon, Okcidento estas unue civilizita. Kiam la suno en la zenito lumas sur ĉiujn partojn de la universo, ĝuste tiam estas grandmorala mondo kaj vere civilizita mondo.”

22. Sotesano diris: “La pasinta mondo estis malsaĝa kaj malluma, tial forta kaj scihava homo povis vivteni sin, ekspluatante malfortajn kaj malsaĝajn homojn. Sed la venonta mondo estos saĝa kaj luma, tial eĉ ajna rangulo ne povos vivteni sin sen justa leĝo, forprenante aliulan aĵon senprave. Do mizeriĝos malbona kaj malvera homo, dum nature riĉiĝos ĝusta kaj vera homo.”

23. Sotesano diris: “De la korea ekciviliziĝo multe pliboniĝas vivmaniero kaj grande malfermiĝas obstina scio, sed ankoraŭ neperfekta punkto ŝtopiĝos estonte. En la spirita kampo Koreio estos la plej bona gvidlando el la multaj landoj de la mondo. Nun ĉi tiu lando estas kiel fiŝo, kiu poiome drakiĝas.”

24. Sotesano plu diris: “Homoj en la venonta mondo sur belaj pintoj de altaj montoj plantos diversajn arbojn kaj florojn aŭ fosos lageton kaj bredos fiŝojn. Ili dise metos fantaziajn rokojn kaj maljunajn arbojn, tiel ke ili faros belegan parkon, sub kiu ili fosos groton, konstruos domon kaj uzos sunlumon tage kaj elektrolumon nokte. Ili vivos senmanke kaj lukse kaj eldomiĝinte vidos super la domo densan arbaron, en kiu raraj floroj kaj belaj plantoj abundos kaj diversaj birdoj kaj insektoj kantos kaj dancos. Ankaŭ en ĉi tiu lando grandpotenculo konstruos sian rezidejon en fama monto kiel la montoj Gumgangsan, Ĝirisan²⁸¹ kaj Gususan²⁸², aŭ eĉ faros monton, sur kiu li konstruos sian domon, kaj en domkonstruado li preferos naturan ŝtonon al artefarita materialo. Tiamaniere ĉiuj amos kaj prenos naturan belecon.”

25. Sotesano plu diris: “Riĉa eklezio surpinte de granda monto faros flughavenon kaj parkon kaj konstruos pompan kaj grandiozan sanktejon kaj konservos la portretojn kaj biografiojn de porpublikaj sindonuloj, al kiuj klinos sian respekton multaj vizitantoj el ĉiuj direktoj. Fama pastro kultivos sin en diversloka monaĥejo kun belaj pejzaĝoj. Kiam li laŭokaze vizitos templon, la sono de bonvenigaj vivuoj tremigos montojn. Ĉiuj homoj eskortos kaj regalos lin kaj petos lian predikon. Tiam li predikos pri la esencaj vojoj de vivo necesaj por la sekulara vivo, pri la principo de karmo kaj pri la okulta principo de naturo. Post la prediko ili rekompencos lin per multaj donacoj. Li fordonos tiujn oferojn al tiu templo kaj iros al alia templo, kie lin atendos la sama bontraktado.”

26. Sotesano plu diris: “En ĉiu urbeto establiĝos lernejo. En ĉiu vilaĝo konstruiĝos templo kaj publika renkontiĝejo, kie ĉiuj homoj regule darmkunvenos. Ili tie okazigos oportune ĉiujn ceremoniojn de plenaĝiĝo, geedziĝo, funebro kaj prapatra memoro kaj specialajn predikojn kaj diversajn kunsidojn. Ĉiuj nunaj religioj ne sufiĉe trejnas siajn kredantojn, tial ĝenerale ne estas aparta fido al religiuloj. Sed estonte instrua laboro de ĉiuj religioj sufiĉe progresos kaj iliaj kredantoj trejniĝos konsiderinde, tiel ke ili havos tute malsaman personecon ol netrejnitaj ordinaruloj. Sekve publikaj kaj privataj institucioj nepre multe serĉos religiajn kredantojn por siaj dungotoj.”

27. Sotesano plu diris: “Eĉ nun troviĝas laborperejoj en grandurboj, sed en la venonta mondo konsiderindaj laborperejoj diversloke fondiĝos kaj multe servos laborserĉantojn. Svatagentejoj troviĝos kaj ilin multe utiligos geedziĝdezirantoj. Vartejoj establiĝos ĉiuloke kaj patrinoj povos trankvile okupiĝi pri sia profesio. Maljunuloj nehavantaj siajn protektantojn povos vivi senzorge kaj komforte en maljunulejoj, kiujn konstruos kaj prizorgos registaro, organizo aŭ filantropoj. Nun vivo en fora vilaĝo estas tre malkomforta, sed en la venonta mondo eĉ en la plej fora loko ekipiĝos diversaj oportunaĵoj, kiuj senlime komfortigos la vivon. Estiĝos manĝejoj, tiel ke homoj ne bezonos ĉiam kuiri hejme kaj tie povos komforte manĝi laŭ sia vivnivelo. Multiĝos ankaŭ kudrejoj kaj lavejoj, tiel ke okupataj homoj ne ĝeniĝos de vestfarado kaj lavado.”

28. Sotesano diris: “En la pasinteco estis kutimo, ke homo nur al sia ido heredigis sian havaĵon ĉu multan, ĉu malmultan. Se iu ne havis propran idon, li eĉ adoptis filon kaj transdonis al li sian havaĵon. Sekve idoj pensis, ke ili nepre heredos la gepatran havaĵon. Sed en la venonta mondo homo uzos nur parton de sia havaĵo por adekvate eduki kaj vivteni siajn idojn kaj fordonos la restaĵon por instrua, eduka kaj karitata laboroj. Nunuloj profitigas sin, damaĝante aliulon, sed estontaj homoj rigardos profitodonon al aliulo kiel sian profiton. Ĉar homoj kun la kresko de saĝo mem spertas, ke oni tiom damaĝiĝas, kiom oni damaĝas aliulon, kaj tiom profitas, kiom oni profitigas aliulon.”

29. Kiam Sotesano predikis, lia virta digno aspektis subpremanta la tri mil grandmondojn kaj impresis la aŭskultantojn, kvazaŭ ĉiuj kvar naskuloj kune ĝuus lian predikon. Tiam Bak Sasihŭa, MunĜonggju kaj Gim Namĉon emocie dancis, svingante siajn blankajn harojn. Ĝon Samsam²⁸³, Ĉoj Dohŭa kaj NoDoksongok riverencis sennombre al Sotesano. Tiel ili stimulis la etoson de la darmhalo kaj inspiris superegan ĝojon al la publiko. Tio ŝajnis, ke la tuta universo triumfis. Sotesano ridete diris: “Por fondi grandan eklezion budhoj kaj bodisatvoj kunsidas en la nevidebla vermondo kaj enmondiĝas kun sia respektiva respondeco. Tiuj homoj estas bodisatvoj, kiuj respondecas pri dancado kaj riverencado. Nun nur ni, malmultaj homoj, ĉi tiel ĝuas la scenon, sed estonte ĝin egale kunĝuos la tri mondoj en la dek direktoj kaj la kvar naskuloj en la ses vojoj.”

30. Iu disĉiplo diris: “Mi supozas, ke nia eklezio fondiĝis kun granda fortuno, sed mi volas scii, por kiom da dek mil jaroj ĝi prosperos.” Sotesano diris: “Ĉi tiu eklezio diferencas de pasintaj eklezioj kaj estas rara eklezio, kiu naskiĝas laŭ la epoko de ‘reveno al la komenco’, tial ĝia fortuno estas senlima.”

15

Lastaj petoj

1. Sotesano diris al disĉiploj: “Kiam mi vidas vin, mi sentas profundan korinklinon al vi, ĉar vi pli frue ol multaj aliaj homoj serĉis specialan rilaton kaj kun speciala aspiro venis por studi ĉi tiun darmon. Tamen mi foje bedaŭras, ke iu el vi maldiligentas en sinkultivo, vekas en si egoisman koron kaj ne bone obeas mian gvidon. Kion do farus tiu, kiu forgesas la celon kaj ne komprenas mian volon, se mi forrifuzos ĉiajn rilatojn kaj iros malproksimen por sinkultivo? Tiam vi ne povos facile realigi la deziron iel ajn revidi min. Nu, rekonsciiĝu por ne havigi al mi tian penson. La mensostato de iluminiĝinto ne mezureblas per ordinara penso. Kiam li faras ajnan laboron, ŝajnas ke li ne forlasus tiun laborejon eĉ por dekmiloj da jaroj, sed kiam li decidiĝas lasi menson, li en unu momento malaperas senspure kiel la malplena ĉielo.”

2. En januaro de la dudeksesa jaro de ŭonbulismo (1941) Sotesano deklamis sian darmtransdonan versaĵon kaj diris: “Kutime pasintaj majstroj haste deklamis sian darmtransdonan versaĵon ĉe la morto, sed mi anticipe al vi. Ili deklamis ĝin sekrete nur al kelkaj disĉiploj, sed mi publike al vi ĉiuj. Tamen tute ricevi la darmon dependas nur de via studo. Pleje strebu al la studo kaj poste ne bedaŭru.”

3. Sotesano unu jaron antaŭ la morto ofte urĝis la redakton de La Fundamenta Instruo kaj kontrolis ĝin ĝis malfrua nokto. Kiam la manuskripto fine estis preta presiĝi, Sotesano diris al disĉiploj: “Pro la tempurĝeco mi ne povis plene senmakuligi la libron, sed en ĉi tiu unu libro preskaŭ esprimiĝis la esenco de miaj tutvivaj aspiro kaj instruo. Prenu la libron kaj ĝin lernu vorte, sekvu korpe kaj klarkomprenu mense por transdoni ĉi tiun darmon eterne de generacio al generacio. Estonte sennombraj estos homoj en la mondo, kiuj rekonos ĉi tiun darmon kaj ĝin respektos grande kortuŝite.”

4. Sotesano kelkajn monatojn antaŭ la morto ofte diris al homoj kaj individuo: “Mi baldaŭ iros al profunda loko por ripozi. Ekzamenu vin, ĉu vi ne malkuraĝiĝos dum mia foresto, kaj streĉu vian menson. Nun estas la tempo por juĝi. Velkos homo kun malprofunda kredo, dum rikoltos bonan frukton homo kun firma kredo. Mi transdonas mian darmon al iu ajn, kiu estas fidela kaj sindona. Ne lamentu poste pri la nepovado ricevi la darmon, sed rapide prenu ĉi tiun ĝustan darmon libere kaj faru ĝin viaj sango kaj karno.”

5. Sotesano iun tagon diris al Song Gju: “De la unua renkontiĝo kun mi ĝis nun vi faras nur tion, kion mi diras al vi, sen aserti vian opinion. Mi scias, ke vi tiamaniere montras vian plejan fidon al mi. Kiel vi faros, kiam mi neatendite forestos ĉe vi longan tempon? Tial de nun provu starigi vian opinion pri ĉiu afero kaj gvidi homojn propraforte.” Sotesano aldiris: “Nuntempe la polica observado pli kaj pli serioziĝas kaj al mi malfacilas pli longe resti ĉi tie. Estonte iuj foje kaŭzos al la eklezio suferon malfacile elteneblan, sed ne okazos krizega situacio. Do estu trankvila.”

6. Sotesano diris: “Neniu el vi malsukcesos, se vi sekvante min klopodos diligente laŭ via ekaspiro. Sed kiam iu eniras de malsupera kapablo en mezan kapablon, aŭ kiam iu ne sukcesas transiri la montpasejon de meza kapablo, ĉiuj simptomoj leviĝas kaj ĝenerale li ne povas atingi superan kapablon. Vi devas aparte penadi transiri ĉi tiun teruran montkreston de meza kapablo. Jen estas simptomoj de meza kapablo. La unua estas tediĝi de studo. Homo kun ĉi tiu simptomo sentas ĉion ĝena kaj malinteresa, tiel ke foje li pli malbone pensas kaj parolas ol sekularulo. La dua estas, ke homo ne plene iluminiĝis, sed ne estas tute nescia. Kiam li de tempo al tempo parolas kaj skribas, multaj homoj laŭdas kaj bonvenigas lin, tial li pensas, ke neniu estas super li. Li fidas kaj senkulpigas sin. Li kritikas instruiston senprudente kaj vulpodubas pri darmo kaj vero, tiel ke li ja persistas en sia volo. Ĉi tiu simptomo vanigas lian ĝistiaman penadon kaj fine facile fuŝegas lian eternan grandan laboron, tial pasintaj budhoj kaj patriarkoj plej severe avertis ĉi tiujn vulpodubemon kaj nefidemon. Sed estas bedaŭrinde, ke nun multaj homoj el vi havas ĉi tiun malsanon. Estas bone ekzameni vin mem kaj liberiĝi de la stato. Alie tio ne nur fuŝos vin, sed ankaŭ kaŭzos grandan malfeliĉon al la eklezio. Forte kuraĝigu vin kaj ĉiapene transiru la staton. La maniero facile liberiĝi de ĉi tiu meza kapablo estas dediĉi vian menson sincere al darmfortohava instruisto kaj samtempe ofte pripensi vian komencan voton kaj konscii la danĝeran finon de meza kapablo. Se vi liberiĝas nur de ĉi tiu stato, vi kuras al budheco kvazaŭ aviadile.”

7. En januaro de la dudekoka jaro de ŭonbulismo (1943) Sotesano publikigis la doktrinan skemon novdesegnitan kaj diris: “Ĉi tiu skemo entenas la esencon de ĉiuj miaj instruoj. Kiom da homoj do komprenas mian veran volon? Ŝajnas, ke nur malmultaj homoj el vi tute komprenas ĉi tiun volon. Tion kaŭzas la nepovado koncentriĝi pro tio ke homoj korkliniĝas unue al havaĵo kaj seksamo kaj due al famo kaj elmontriĝemo. Ĉiuokaze havu la firman decidon preni aŭ tion aŭ ĉi tion kaj laŭiru nur unu vojon, kaj vi sukcesos.”

8. Sotesano demandis la partoprenantojn de trejnsesio: “Kiu per kia studo en la tutmonda historio atingis la plej grandan povon kaj fariĝis la savŝipo por ĉiuj vivuloj vagantaj en sufermaro? Kian povon vi volas atingi per via studo ĉi tie?” Kelkaj disĉiploj respondis unu post la alia. Sekve Song Dosong respondis: “Tiu estas ĉiu budho de la tri mondoj. Ni ekstreme deziras studi por atingi budhan povon. Tra ĉi tiu vivo kaj eĉ miriadoj da estontaj eonoj ni neniel korŝanceliĝas de malvirta vojo kaj bagatela studo kaj ni klopodas atingi budhajn saĝon kaj agon, solvi la problemon de maljuniĝo, malsano kaj morto kaj savi ensufermarajn vivulojn.” Sotesano diris: “Tamen inter vi estas homo, kiu pli adoras eksteran studon, kaj foje estas ankaŭ homo, kiu eksmembriĝas por serĉi eksteran scion. Kiel do ne lamenti? Nu, por plifirmigi vian voton ĵuru strebi ĝisfine al la studo de ĉi tiu darmo.” Ĉiu disĉiplo submetis sian ĵurskribon kaj daŭrigis sian penadon.

9. Sotesano diris: “De post kiam mi fondis ĉi tiun eklezion antaŭ dudek ok jaroj, mi tro interprete predikis pri darmo, tial mi ne zorgas pri homo kun supera kapablo. Sed atingi la veran vojon ŝajnas malfacile al homo kun meza kaj malsupera kapabloj, ĉar ili rigardas darmon facila kaj iĝas naŭvostaj vulpoj²⁸⁴. Ja pri tio mi zorgas. De nun ĝenerale ne kliniĝu nur al la interpretado de darmo, sed klopodu kunpraktiki la tri studojn.”

10. Sotesano diris: “Mi fondis multajn ekleziojn en miaj sennombraj antaŭaj vivoj, tamen ĉi tiu eklezio estas la plej grandskala, tial estonte nekalkuleble multiĝos tiaj sindonaj homoj, kiuj volonte dividos la vivon kun ĉi tiu eklezio kiel la unuaj naŭ fondodisĉiploj.”

11. Sotesano diris: “Mi de longe instruas vin, sed mi havas tri bedaŭrindaĵojn. Unu estas, ke estas homoj, kiuj esprimas la okultan veron buŝe, sed malmultas homoj, kiuj atingas la veran staton kondute kaj sperte. La dua estas, ke estas homoj, kiuj vidas per korpa okulo, sed malmultas homoj, kiuj vidas per mensa okulo. La tria estas, ke estas homoj, kiuj vidas la ŝanĝkorpan budhon, sed malmultas homoj, kiuj klare vidas la darmkorpan budhon.”

12. Sotesano diris: “Estas tri malfacilaĵoj en religio. Unu estas scii la absolutan staton de unu cirklo. La dua estas konformigi la ĉiutagan vivon al la vero de unu cirklo kaj praktiki ĝin egale ĉe movo kaj senmovo. La tria estas klarigi koncize la veron de unu cirklo al ordinaruloj. Sed ajna malfacilaĵo iĝas facila al tiu, kiu starigas firman menson kaj fidele strebas al ĝi. Ajna facilaĵo iĝas malfacila al tiu, kiu malemas aŭ ĉesas fari ĝin.”

13. Sotesano diris: “Malsaĝuloj ne scias la bonfaron de pluvo kaj roso kaj ordinaruloj tiun de sanktulo. Do ĉiuj homoj ekscias la bonfaron de pluvo, nur post kiam ili suferas sekan veteron, kaj la tuta mondo ekscias tiun de sanktulo, nur post kiam li forpasas.”

14. La deksesan de majo de la dudekoka jaro de ŭonbulismo (1943) Sotesano predikis al la darmkunvenantoj: “Survoje al la domo Degakĝon²⁸⁵ mi renkontis kelkajn infanojn, kiuj ludis en apudvoja bosko. Kiam ili min ekvidis, unu el ili faris signalon kaj ili ĉiuj stariĝinte salutis min. Ili aspektis tre ordaj. Tio montras, ke ili pli kaj pli maturiĝas. Kiam homo estas tre juna, li ne scias bone eĉ la historion kaj parencecon de la plej proksimaj gepatroj kaj gefratoj, des pli sian devon. Sed kun la kresko li ekscias la historion kaj parencecon kaj devon. Tiel same, kiam studanto estas neiluminiĝinta, li ne scias la manieron de budhiĝo, bodisatviĝo, ordinaruliĝo kaj vivuliĝo, sian rilaton al ĉiuj estaĵoj en la universo kaj la principon de naskiĝo kaj morto. Sed kun la studmaturiĝo li ekscias la manieron, la rilaton kaj la principon. Nia progreso en religia studo estas kiel la plenkreskiĝo de infano. Infano kreskas kaj fariĝas plenaĝulo, ordinarulo iluminiĝas kaj fariĝas budho, disĉiplo lernas kaj fariĝas instruisto. Do rapide atingu veran povon kaj fariĝu instruistoj de viaj posteuloj kaj fariĝu grandaj gvidantoj en la granda laboro de vivulsavo kaj mondkuracado. En la libro Jinfuĉing²⁸⁶ estas dirite, ke naskiĝo radikas en morto kaj morto en naskiĝo. Naskiĝo kaj morto estas kiel kvarsezona rotacio kaj taga-nokta ripetiĝo. Tio estas la regulo funkciigi ĉiujn estaĵojn en la universo kaj la vero rotaciigi ĉielon kaj teron. Estas nura diferenco, ke budho kaj bodisatvo scias pri iro kaj veno kaj liberiĝas de ili, dum ordinarulo kaj vivulo ne scias pri ili kaj do ne liberiĝas de ili. La naskiĝo kaj morto de korpo okazas tute egale al budho, bodisatvo, ordinarulo kaj vivulo. Ne kredu nur homon, sed lian darmon. Ĉiapene sciu pri naskiĝo kaj morto kaj liberiĝu de ili. Darmkunveni estas kiel iri bazaren. Indas viziti bazaron, nur kiam vi tie akiras utilon al via vivo, aĉetante aliulan varon laŭbezone kaj vendante vian varon. Nu, kiam vi darmkunvenas, donu utilan vorton al homoj laŭ via scio, demandu kaj solvu nekonatan aferon, prenu aliulan vorton kiel vian modelon, kaj aparte atentu, ke vi ne venu al templo vane. Ja naskiĝo kaj morto estas granda afero kaj ĉio rapide ŝanĝiĝas. Tial la afero ne malatentindas.”

15. Sotesano diris: “Niaj laborceloj estas edifo, eduko kaj karitato. Kunplenumu ilin tri, kaj nia laboro estos senmakula.”

16. Sotesano diris: “En ajnaj epoko kaj lando neniel ŝanĝendas la tri studoj, la ok sintenoj kaj la kvar bonfaroj, kiuj estas miaj esencaj doktrinoj kune kun la ĉefinstruo, unu cirklo. La ceteraj detaloj kaj sistemoj ŝanĝeblas konforme al koncernaj epoko kaj lando.”

17. Sotesano diris: “En la pasinteco religio, registaro kaj civila organizo regis homojn precipe per diskriminacia leĝo, sed en la venonta mondo ĉiuokaze ne povos harmoniigi ordinarajn homojn per diskriminacia leĝo. Tial nia eklezio kiel budhon respektas grandiluminiĝinton, ĉu pastron ĉu laikon, ĉu viron ĉu virinon, ĉu maljunulon ĉu junulon. Ni ne okazigas naskiĝfeston, mortmemoran ceremonion kaj ĉiujn aliajn ceremoniojn individue, sed ni ĉiuj eklezianoj devas samtage dividi ĝojon kaj malĝojon.”

18. Sotesano diris: “Gravas transdoni penike kaj buŝe mian darmon al la sekvaj generacioj, sed pli gravas ne ĉesigi la aŭtoritaton de ĉi tiu darmo eterne en la estonteco, ĝin praktikante korpe kaj spertante mense. Tiam via merito ne mezureblos.”

19. Sotesano diris: “La triunuon formas la instruisto, kiu elfaras novan darmon, la disĉiploj, kiuj ĝin ricevas kaj transdonas al postvenantaj homoj, kaj la postvenantaj homoj, kiuj ĝoje ĝin respektas kaj praktikas. Ili ĉiuj havas tute egalan meriton.”

Voto al unu cirklo

Ĉi tiun tekston verkis Sotesano en 1938. Por unuiĝi kun la vero de unu cirklo, iluminiĝante pri ĝi kaj utiligante ĝin en la ĉiutaga vivo, ŭonbulanoj plenkore votas al unu cirklo per ofta recitado de ĉi tiu teksto 306-silaba en la korea. La teksto estas transliterigita en Esperanto. La tekston transskribu laŭprononce en vian lingvon.

Il·ŭon·sang·so·ŭon·mun

Il·ŭon·on on·o·do·dan·e ip·ĝong·ĉo­·jo, ju·mu·ĉo·ŭol·e seng·sa·mun·in·ba, ĉon·­ĝi bu·mo dong·po bop·rjul·e bon·ŭon­·i·­jo, ĝe·bul ĝo·sa bom·bu ĝung·seng·e song·pum·u·ro, nung·i·song ju·sang·ha·go, nung·i·song mu·sang·ha·jo, ju·sang·u·ro bo·mjon, sang·ĝu bul·mjol·o jo·jo ĝa­-jon­·ha­·jo, mu·rjang se·gje·ul ĝon·ge·ha·jo­ko, mu·sang·u·ro bo·mjon, u·ĝu·uj song­·ĝu­·ge·gong­·gŭa, man·mul·e seng·no·bjong·sa·ŭa, sa·seng·e ŝim·ŝin ĝag·jong·ul ta·ra, juk·do·ro bjon·hŭa·ul ŝi·kjo, hog·un ĝin·gup­·u·ro, hog·un gang·gup·u·ro, hog·­un un·seng·o·he·ro, hog·un he·seng·o·un·­u·ro, i·ŭa·ga·ĉi mu·rjang se·gje·ul ĝon­·ge­·ha­·jot·na·ni, u·ri o·ri·so·gun ĝung·seng·­un i bop·ŝin·bul il·ŭon·sang·ul ĉe·ba·da·so, ŝim·ŝin·ul ŭon·man·ha·ge su·ho·ha·nun gong·bu·rul ha·mjo, to·nun sa·ri·rul ŭon·­man­·ha·ge a·nun gong·bu·rul ha·mjo, to·­nun ŝim·ŝin·ul ŭon·man·ha·ge sa·jong·­ha·nun gong·bu·rul ĝi·song·u·ro ha·jo, ĝin·gup·i de·go un·hje·nun ip·ul·ĝi·on-ĝong, gang·gup·i·de·go he·dog·un ip·ĝi a·ni·ha·gi·ro·so, il·ŭon·e vi·rjog·ul ot·do­rok­·ka·ĝi so·ŭon·ha·go, il·ŭon·e ĉe·song·­uj hap·ha·do·rok·ka·ĝi so·ŭon·ham.

Заметки

[

←1

]

* Klarigo: ĉ. = en la ĉina, j. = en la japana, s. = en la sanskrita, k. = en la korea.

Ondoplena sufermaro 파란고해 波瀾苦海: metaforo por homa vivo sufera, malfavora kaj malfacila kiel boatado en maro plena je ondoj.

[

←2

]

Ĉiuj vivuloj 일체생령 一切生靈: ĉiuj vivantaj estaĵoj, ĉiuj sentpovuloj, ĉiuj vivaĵoj en la universo.

[

←3

]

Vojo 도 道: tao (ĉ.) instruo, vero, esenca principo, kondutregulo, metodo, maniero.

[

←4

]

Budho 부처 佛: buddha (s.), iluminiĝinto, homo kiu atingis la plej supran gradon de scio kaj klarvido kaj eniris en absolutan liberiĝon.

[

←5

]

Darmo 법 法: dharma (s.), kosma leĝo, budha instruo, esenca vero, principo, estaĵo, fenomeno, metodo.

[

←6

]

Darmkorpa budho 법신불 法身佛: budho havas tri korpojn laŭ mahajana vidpunkto. La darmkorpo, dharmakaya (s.), estas la vera naturo de budho, kiu identas kun la esenco de la universo. La ĝukorpo, sambhogakaya (s.), estas la korpo de budho, kiu ĝuas la veron rezulte de longa bodisatva praktikado. La ŝanĝkorpo, nirmanakaya (s.), estas la korpo de budho, kiu laŭvole aperas en diversaj formoj por savi ĉiujn vivulojn.

[

←7

]

Unu cirklo 일원상 一圓相: ilŭonsang (k.), formo de unu cirklo; ĝi figure esprimas la fundamentan veron de la universo, pri kiu Sotesano iluminiĝis, kaj ĝi estas tute egala al la darmkorpa budho kaj estas kiel fingro montranta al la luno.

[

←8

]

Mensosigelo 심인 心印: budha menso, kiu povas sigeli la veron.

[

←9

]

Kvar bonfaroj 사은 四恩: saun (k.), unu el la kernaj doktrinoj de ŭonbulismo, ĉiela-tera (ĉonĝiun), gepatra (bumoun), kunvivula (dongpoun) kaj leĝa bonfaroj (boprjulun), kiuj konkrete kaj reale montras la veron de unu cirklo. Ĉi tiu bonfaro povas kuntekste signifi ankaŭ bonfarulon.

[

←10

]

Tri studoj 삼학 三學: samhak (k.), unu el la kernaj doktrinoj de ŭonbulismo, spirita kultivo (ĝongsinsujang), afera-principa esploro (sarijongu) kaj justaga elekto (ĝakupĉŭisa), kiuj praktikendas por atingi la personecon de budho kaj unuiĝi kun la vero de unu cirklo.

[

←11

]

Naturo 성품 性品: denaska esenco, origina ecaro.

[

←12

]

Grando, malgrando, esto kaj neesto 대소 유무 大小 有無: ĉi tiuj klarigas la esencon, fenomenon kaj ŝanĝon de la universo.

[

←13

]

Tri mondoj 삼계 三界: dezira, forma kaj senforma mondoj. Laŭ budhana mondrigardo en la tri mondojn dividiĝas vivuloj alkatenitaj al transmigrado. La tri mondoj signifas ankaŭ la pasintan, la nunan kaj la estontan mondojn.

[

←14

]

Dek direktoj 시방 十方: la universon space esprimas la dek direktoj de oriento, okcidento, sudo, nordo, nordoriento, sudokcidento, nordokcidento, sudoriento, supro kaj malsupro.

[

←15

]

Eono 겁 劫: kalpa (s.), senlima epoko, kiu ampleksas la kreon kaj disfalon de la universo.

[

←16

]

Koncentriĝo 입정 入定: samadhi (s.), plena absorbiĝo de la menso, kiu koncentriĝas sur unu objekton.

[

←17

]

Kvar naskuloj 사생 四生: ĉiuj vivuloj dividiĝas en kvar tipojn laŭ naskmaniero. Ili estas vivonaskulo kiel mamulo, ovonaskulo kiel birdo, humidnaskulo kiel vermo kaj transformiĝnaskulo kiel papilio el krizalido.

[

←18

]

Ses vojoj 육도 六道: ses mondoj, en kiuj ĉiuj vivuloj renaskiĝas laŭ sia karmo, transmigrante de iu al alia. Ili estas infera, malsatdemona, besta, bataldemona, homa kaj ĉielula mondoj.

[

←19

]

Karmo 업 • 인과보응 業 • 因果報應: karma (s.), ago, kaŭzo kaj efiko, la leĝo de kaŭzo kaj efiko. Nia nuna travivaĵo estas la produkto de nia antaŭa ago.

[

←20

]

Jino kaj jango 음양 陰陽: du kontrastaj elementoj aŭ fortoj, kiuj konsistigas la universon kaj la fundamentan naturon de ĉiuj estaĵoj. Ekzemple jino estas minuso, negativo, virino, mallumo, malvarmo, kaj jango estas pluso, pozitivo, viro, lumo kaj varmo.

[

←21

]

Enage senpensa 응용무념 應用無念: enaga senpenso. Tio signifas agi sen ajnaj konsidero kaj peso kaj kun menso malplena kiel la ĉielo.

[

←22

]

Danki 보은 報恩: rekompenci. Ĝenerale en ĉi tiu libro danki signifas ne nur vorte atesti ricevitan bonon, sed ankaŭ reciproki ĝin kaj rekompenci bonfarinton.

[

←23

]

Meza vojo 중도 中道: vojo inter du ekstremoj, justa ago nek troa, nek maltroa.

[

←24

]

Proksimeco, malproksimeco, intimeco kaj malintimeco 원근친소 遠近親疎: statoj de interhoma rilato.

[

←25

]

Movo kaj senmovo 동정 動靜: movo signifas tion, kiam oni uzas la ses sentorganojn, laboras aŭ ekscitiĝas de situacio, kaj senmovo signifas tion, kiam oni ne uzas la ses sentorganojn, ne laboras, aŭ trankvilas pri situacio.

[

←26

]

Ok sintenoj 팔조 八條: palĝo (k.), unu el la kernaj doktrinoj de ŭonbulismo. Tio konsistas el la kvar havendaj sintenoj de kredo (sin), kuraĝo (bun), scivolo (uj ) kaj penado (song), kiuj helpas kaj akcelas la tri studojn, kaj el la kvar forlasendaj sintenoj de nekredo (bulsin), avido (tamjok), maldiligento (na) kaj malsaĝo (u), kiuj malhelpas la tri studojn kaj estas forigendaj.

[

←27

]

Kvar nepraĵoj 사요 四要: sajo (k.), unu el la kernaj doktrinoj de ŭonbulismo, t.e. kreskigo de propra forto (ĝarjokjangsong), unuaigo al saĝulo (ĝiĝabonŭi), eduko de aliula infano (taĝanjogjojuk) kaj estimo al sindonulo (gongdoĝasungbe), kiuj estas nepraj por progresigi homan socion kaj konstrui egalan mondon.

[

←28

]

Kunvivuloj 동포 同胞: ne nur propraj gefratoj kaj samlandanoj, sed ankaŭ ĉiuj homoj, bestoj kaj plantoj.

[

←29

]

Kvar ĉefaj profesioj 네 가지 생활강령 四大生活綱領: profesioj klasifikitaj antaŭ la moderna epoko de Koreio.

[

←30

]

Klerulo 사 士: oficisto, ŝtatoficisto, sciencisto, instruisto kaj similaj.

[

←31

]

Leĝo 법률 法律: juro, religia aŭ morala instruo, principo, regulo, etiko, ordono.

[

←32

]

Naturestrado 솔성 率性: estrado de la homa naturo en la ĉiutaga vivo.

[

←33

]

Mil branĉoj kaj dek mil folioj 천지만엽 千枝萬葉: metaforo por tre komplika interplektiteco.

[

←34

]

Ses sentorganoj 육근 六根: okulo, orelo, nazo, lango, korpo kaj koro.

[

←35

]

Mahajano 대승 大乘: mahayana (s.), laŭvorte granda veturilo, unu el la du ĉefaj budhanaj skoloj, floranta en Tibeto, Ĉinio, Koreio kaj Japanio. Ĝia ĉefinstruo estas savi kaj budhigi ne nur sin, sed ankaŭ ĉiujn aliajn vivulojn pere de sindona strebado.

[

←36

]

Mensogrundo 심지 心地: la fundamenta bazo de menso. Kiel en grundo estiĝas greno, herbo kaj arbo, en menso estiĝas peko, bono kaj malbono. Tial menso metafore nomiĝas mensogrundo aŭ menskampo.

[

←37

]

Studanto 공부인 工夫人: sinkultivanto, darmpraktikanto, vojserĉanto, iluminiĝserĉanto, moraltrejnanto.

[

←38

]

Budhonoma ĉantado 염불 念佛: laŭvorte penso pri budho. Oni ritme kaj tutkore ĉantadas la nomon de la budho Amitabo, pensante pri lia figuro aŭ merito.

[

←39

]

Medito 선 禪: dhyana (s.), ch’an (ĉ.), zen (j.), son (k.), koncentriĝo sur unu objekton kaj profundiĝo en la staton de nenia penso.

[

←40

]

Demando 의두 疑頭: ujdu (k.), demando, kiun oni pristudas por iluminiĝi pri la vero de unu cirklo, aŭ duba temo pri la principo de grando, malgrando, esto kaj neesto kaj pri la afero de justo, maljusto, profito kaj malprofito.

[

←41

]

Principo de naturo 성리 性理: esenca principo de la homa naturo kaj tiu de la universo.

[

←42

]

Energio 기운 氣運: la fundamenta forto movanta homajn korpon kaj menson kaj la vitala forto de ĉiuj estaĵoj en la universo.

[

←43

]

Subabdomeno 단전 丹田: danĝon (k.), la korpa parto situanta ĉirkaŭ 4-6.5 centimetrojn sub la umbiliko. Laŭ la orienta medicino ĉi tiu loko tre gravas por korpa kaj mensa sanoj.

[

←44

]

Klasika demando 화두 話頭: hŭadu (k.), demando, rakonto, dialogo aŭ paradoksa frazo donita de meditmajstro al disĉiploj, por ke ili profunde pristudu ĝin dum medito kaj fine atingu iluminiĝon. Budhanaj klasikaj demandoj estis formitaj ekde la tempo de la ĉina dinastio Tang (618-907) kaj nombras 1701.

[

←45

]

Darmkunveno 법회 法會: ŭonbulana diservo kutime okazanta ĉiudimanĉe kaj konsistanta el preĝo, sidmedito, voĉlegado de sankta teksto, prediko, diskuto, kantado kaj aliaj.

[

←46

]

Namu Amitabul (k.) 나무아무타불 南無阿彌陀佛: namo Amitabha (s.), namu signifas rifuĝi, Amitabul Amitabon.

[

←47

]

Okcidenta Paradizo, Purlando 서방정토극락 西方淨土極樂: lando de Amitabo. La esprimo devenas de La Amitaba Sutro: “Estas unu mondo, kiu troviĝas okcidente de ĉi tie trans 10¹² landoj. Ĝi nomiĝas Paradizo.”

[

←48

]

Amitabo 아미타불 阿彌陀佛: Amitabha (s.), la budho Senlima Lumo aŭ Senfina Vivdaŭro, reganto de Okcidenta Paradizo.

[

←49

]

Aflikto 번뇌 煩惱: klesha (s), ĉia sento aŭ aĵo, kiu ĉagrenas, maltrankviligas kaj dolorigas menson, ekzemple iluzio, malvirta penso, vana penso, nescio, pasio, deziro.

[

←50

]

Senfara komforto 무위안락 無爲安樂: senfara estas natura, spontana, libera de pasioj, transcenda kaj eterna, kaj do tia stato estas la plej komforta.

[

←51

]

Moktako 목탁 木鐸: neologismo prononce derivita el la korea moktak. Unu el la plej gravaj instrumentoj por rito. Rondĉizita lignaĵo sen interno kaj kun tenilo. Ĝi uziĝas por signali aŭ helpi budhonoman ĉantadon kaj sutran voĉlegadon.

[

←52

]

Jadfonto 옥지 玉池: fonto pura kaj bela kiel jado, salivelirejo inter la lango kaj la dentoj dum medito.

[

←53

]

Mensa subabdomeno 심단 心丹: sincera kaj firma menso akirita per spirita kultivo. Kiel la korpa pezcentro estas subabdomeno, la universa pezcentro estas menso.

[

←54

]

Medito kun demando 간화선 看話禪: medito, kiun oni, pristudante klasikan demandon, faras kun la spirito por atingi iluminiĝon, kontraste kun silenta medito, kiun oni silente faras sen klasika demando.

[

←55

]

Ŝakjamunio 석가모니 釋迦牟尼 (623-544 aK): Shakyammuni (s.), alnomo de Gotamo Sidarto, fondinto de budhismo.

[

←56

]

Tuŝita 도솔천: Tushita (s.), laŭ budhana mondodivido la kvara ĉielo de la dezira mondo kaj la loĝejo de Majtrejo. Ankaŭ Ŝakjamunio kultivis sin ĉi tie antaŭ sia enkarniĝo en la reĝpalaco.

[

←57

]

Vulturpinta Monto 영취산 靈鷲山: Grdhrakuta (s.), monto en nordorienta Hindio. Ŝakjamunio faris multajn predikojn en ĉi tiu monto, kies pinto similas al tiu de vulturo.

[

←58

]

Kaŝjapo 가섭 迦葉: Kashyapa (s.), unu el la dek disĉiploj de Ŝakjamunio kaj heredanto de lia darmo.

[

←59

]

Okulkorbo de la ĝusta darmo 정법안장 正法眼藏: la sekreto de la vero, pri kiu iluminiĝis Ŝakjamunio. Ĉe medita skolo oni nomas ĝin ankaŭ la mensosigelo speciale transdonita ekster la skribaĵoj aŭ la menso senpere elmontrita.

[

←60

]

Cerva Parko 녹야원 鹿野苑: Mrgadava (s.), unu el la kvar budhanaj sanktejoj proksime de Benares en Hindio. Ĉi tie Ŝakjamunio faris la unuan predikon pri la kvar noblaj veroj.

[

←61

]

Hiranjavati 발제하 跋提河: Hiranyavati (s.), rivero en Hindio, ĉe kies bordo Ŝakjamunio mortis en Kusinagara.

[

←62

]

Antikvaj budhoj 고불 古佛: sep budhoj naskiĝintaj en antikva tempo, kiuj estas Vipashyin, Shikhin, Vishvabhu, Krakucchanda, Kanakamuni, Kashapa kaj Ŝakjamunio.

[

←63

]

Nirvano 열반 涅槃: nirvana (s.), laŭvorte estingo, la stato de absoluta liberiĝo atingebla per la kompleta neniigo de ĉiaj deziroj kaj suferoj. Krome ĝi estas respekta esprimo por morto de budhano.

[

←64

]

Substanco 체 體: la esenca realaĵo de vero kaj la fundamento de ĉiuj distingaj fenomenoj.

[

←65

]

Funkcio 용 用: aktivado de vero, ŝanĝiĝanta fenomeno.

[

←66

]

Sutro Diamanto 금강경 金剛經: Vajrachchedika-prajnaparamita-sutra (s.), unu el la plej popularaj sutroj de budhismo. Ĝi traktas precipe la budhanan doktrinon de malpleno kaj senmemo kaj vaste legiĝis pro la iluminiĝo de la sesa patriarko Huineng (638-713) ĉe la frazo: “Estigu la menson sen resti en io ajn.”

[

←67

]

Polvomondo 진세 塵世: reala mondo de multavidaj homoj en la senco, ke kiel polvo estas malpura la mondo plena je ĉiaj krimoj, pekoj, koruptoj, suferoj, maljustaĵoj ktp.

[

←68

]

Darma regno 법계 法界: dharmadhatu (s.), la noumena mondo kontraste kun la fenomena mondo.

[

←69

]

Laktaĵo 제호 醍호: manda (s.), manĝaĵo plej rafinita el lakto, kies gusto estas senkompare bona, kaj do ĝi estas metaforo por mistera gusto de paradizo en la memnaturo sen bono kaj malbono aŭ por la stato de la plej nobla budho.

[

←70

]

Neduala pordo 불이문 不二門: instruo pri la vero de absolute sendistinga unu, pordo al la mondo de absolute egala vero.

[

←71

]

Reciproka vivigo 상생 相生: reciproka helpo aŭ konformigo. La termino devenas de la interrilato de la kvin elementoj de la universo, kiuj estas fero, akvo, arbo, fajro kaj tero. Fero vivigas kaj helpas akvon, akvo arbon, arbo fajron, fajro teron kaj tero feron.

[

←72

]

Reciproka konflikto 상극 相克: reciprokaj malhelpo kaj detruo. Fero malhelpas kaj detruas arbon, arbo teron, tero akvon, akvo fajron, kaj fajro feron.

[

←73

]

Karma forto 업력 業力: forto alporti repagon.

[

←74

]

Bona vojo 선도 善道: virta, deca, ĝusta vojo. Ankaŭ ĝi signifas la tri bonajn vojojn, t.e. bataldemona, homa kaj ĉielula mondoj, kontraste kun la aliaj tri malbonaj vojoj, t.e. malsatdemona, besta kaj infera mondoj.

[

←75

]

Avido, kolero kaj malsaĝo 탐진치 貪瞋痴: tri venenoj, kiuj malhelpas sinkultivanton kaj estas la kaŭzoj de ĉiuj malbonoj.

[

←76

]

Tri trezoroj 삼보 三寶: triratna (s.), tri plejvaloraĵoj en la mondo, t.e. budho (iluminiĝinto), darmo (instruo) kaj eklezio (komunumo).

[

←77

]

Peka naturo 죄성 罪性: fundamenta eco, kiu povas fari pekon pro karma forto kaj kutimo.

[

←78

]

Budho de memnaturo 자성불 自性佛: memnaturo estas budho.

[

←79

]

Natura karmo 천업 天業: aŭtomata funkciado de la universa naturo. Formiĝo, daŭrado, detruiĝo kaj malpleno de la universo; naskiĝo, maljuniĝo, malsano kaj morto de ĉiuj vivuloj; ŝanĝiĝo de tago kaj nokto; sezona rotacio.

[

←80

]

Senobstakla ago 무애행 無碍行: ago libervola kaj senĝena spite al ĉiaj situacioj, kaj ankaŭ ago laŭplaĉa deflankiĝante de la preceptoj kaj de la virta vojo.

[

←81

]

Naturvido 견성 見性: iluminiĝo pri sia naturo.

[

←82

]

Tri grandaj fortoj 삼대력 三大力: tri grandaj fortoj akiritaj per la tri studoj de spirita kultivo, afera-principa esploro kaj justaga elekto.

[

←83

]

Fiksita karmo 정업 定業: karmo nepre alportanta repagon pro kaŭza ago.

[

←84

]

Korkonfeso 심고 心告: konfesi sian senton aŭ deziron en la koro antaŭ la vero.

[

←85

]

Budhofiguro 불상 佛像: ĉia figuro de budho skulptita, muldita, pentrita aŭ simile farita.

[

←86

]

Albudha adoro 불공 佛供: rilati respektplene al ĉio kiel al budho kaj spirite, korpe kaj materie doni oferon al budho.

[

←87

]

Darmforto 법력 法力: forto akirita per la tristuda praktikado.

[

←88

]

Diablo 마 魔: io ajn, kio ĉagrenas menson kaj malhelpas sinkultivon, ekzemple avido, kolero, malsaĝo, iluzio kaj malvirta penso.

[

←89

]

Sotesano 소태산 少太山 (1891-1943): prononce derivita el la korea vorto Sotesan, alnomo de Bak Ĝungbin, fondinto de ŭonbulismo. Kutime ŭonbulanoj respekte nomas lin Deĝongsa, kiu signifas grandan majstron.

[

←90

]

Ŭonbulismo 원불교 圓佛敎: koredevena religio fondita de Sotesano en 1916. Ĝi, surbaze de budhismo, prenas kiel kredobjekton kaj praktikmodelon la darmkorpan budhon, unu cirklon, kiu simbolas la veron. Ĝi instruas siajn kredantojn konscii la bonfarojn de ĉiuj estaĵoj en la universo kaj danki ilin kaj emfazas la ĝisdatigon, vivutiligon kaj popularigon de budhismo. Ŭonbulismo estas ŭonbulgjo en la korea kaj Won-Buddhism en la angla. Ŭon signifas cirklon, per kiu Sotesano esprimis sian iluminiĝintan veron, bul signifas iluminiĝon, budhon kaj gjo signifas instruon. Tiel estas derivita la vorto ŭonbulo, kiu identas kun la darmkorpa budho, unu cirklo. Ŭonbulejo: loko en kiu unu cirklo estas ensanktejigita, templo de ŭonbulismo; ŭonbulano: kredanto de ŭonbulismo; ŭonbuliko: scienco okupiĝanta pri ŭonbulismo; ŭonbulikisto: sciencisto okupiĝanta pri ŭonbulismo.

[

←91

]

Song Gju 송규 宋奎 (1900-1962): ŭonbulana alnomo Ĝongsan, pastro, ĝongsa (honortitolita ŭonbulano, kiu atingis pli ol la gradon de diablovenka darmforto aŭ oficis kiel ĉefmajstro), ĉefdisĉiplo de Sotesano, ĉefmajstro de ŭonbulismo (1943-1962).

[

←92

]

I Ĝeĉol 이재철 李載喆 (1891-1943): ŭonbulana alnomo Ilsan, pastro, debongdo (honortitolita ŭonbulana pastro, kiu ricevis la plej altan noton de studa-labora merito), unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano.

[

←93

]

I Sunsun 이순순 李旬旬 (1879-1941): ŭonbulana alnomo Isan, laiko, dehobop (honortitolita ŭonbulana laiko, kiu ricevis la plej altan noton de studa-labora merito), unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano.

[

←94

]

Gim Giĉon 김기천 金幾千 (1890-1935): ŭonbulana alnomo Samsan, pastro, ĝongsa, unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano, la unua disĉiplo, kiun Sotesano aprobis kiel naturvidinton.

[

←95

]

O Ĉanggon 오창건 吳昌建 (1887-1953): ŭonbulana alnomo Sasan, pastro, debongdo, unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano.

[

←96

]

Bak Seĉol 박세철 朴世喆 (1879-1926): ŭonbulana alnomo Osan, pastro, debongdo, unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano.

[

←97

]

Bak Dongguk 박동국 朴東局 (1897-1950): ŭonbulana alnomo Juksan, laiko, dehobop, unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano, frato de Sotesano.

[

←98

]

Ju Gon 유건 劉巾 (1880-1963): ŭonbulana alnomo Ĉilsan, laiko, dehobop, unu el la naŭ disĉiploj de Sotesano, onklo de Sotesano.

[

←99

]

Gim Gŭangson 김광선 金光旋 (1879-1939): ŭonbulana alnomo Palsan, pastro, debongdo, la unua disĉiplo de Sotesano.

[

←100

]

Dankorizo 보은미 報恩米: rizo, varo, mono aŭ objekto ŝparita en la ĉiutaga vivo, kiun oni oferas por publika laboro, profunde dankante la kvar bonfarojn.

[

←101

]

Giljongni 길룡리 吉龍里: malgranda vilaĝo, unu parto de Jongsan, kie Sotesano naskiĝis, kreskis, iluminiĝis kaj instruis dum la unuaj jaroj de ŭonbulismo, la unua sankta loko de ŭonbulismo.

[

←102

]

I Ĉunpung 이춘풍 李春風 (1876-1930): ŭonbulana alnomo Hunsan, pastro.

[

←103

]

Oknjobong 옥녀봉 玉女峰: montpinto en Giljongni.

[

←104

]

Sanga fingropremaĵo 혈인 血 印: la naŭ disĉiploj de Sotesano decidiĝis oferi sin por la tuta homaro, kaj premis sian dikfingron sube de sia nomo sur blankan paperon. Post ilia profunda preĝo aperis miraklo, ke la fingropremaĵo montriĝis sange stampita.

[

←105

]

Kvin deziroj 오욕 五慾: kvin bazaj deziroj de homo, t.e. la kvin deziroj de riĉo, seksamo, manĝo, famo kaj dormo.

[

←106

]

Ŭonbulana alnomo 법호 法號: nomo aldonita al kredanto de ŭonbulismo por honori lian grandan meriton de studo kaj laboro.

[

←107

]

Ŭonbulana nomo 법명 法名: nomo donita al kredanto de ŭonbulismo ĉe lia membriĝo.

[

←108

]

Hinajano 소승 小乘: hinayana (s.), laŭvorte malgranda veturilo, unu el la du ĉefaj budhanaj skoloj, floranta en Sri-Lanko, Tajlando, Birmo, Kamboĝo kaj Laoso. Ĝi emfazas precipe grandan asketismon kaj fidelecon al la primitiva doktrino por atingi absolutan liberiĝon.

[

←109

]

Medita skolo 선종 禪宗: budhana skolo, kiu celas atingi iluminiĝon per medito.

[

←110

]

Sutra skolo 교종 敎宗: budhana skolo, kiu celas atingi iluminiĝon per la studo de sanktaj libroj.

[

←111

]

Tri principoj 삼강 三綱: unu el la kernaj doktrinoj de konfuceismo, la tri sekvendaj principoj inter reganto kaj regato, patro kaj filo, kaj edzo kaj edzino.

[

←112

]

Kvin homrilatoj 오륜 五倫: unu el la kernaj doktrinoj de konfuceismo, la kvin homrilatoj inter reganto kaj regato (justeco), patro kaj filo (amo), edzo kaj edzino (distingo), pliaĝulo kaj malpliaĝulo (ordo), kaj amikoj (fido).

[

←113

]

Bonvolo, justeco, deco kaj saĝo 인의예지 仁義禮智: kernaj virtoj de konfuceismo.

[

←114

]

Bak Gŭangĝon 박광전 朴光田 (1915-1986): ŭonbulana alnomo Sungsan, pastro, ĝongsa, filo de Sotesano, rektoro de la universitato Wonkwang (Ŭongŭang) (1951-1986).

[

←115

]

Grandekstremo 태극 太極: taichi (ĉ.), la realeco de la universa esenco.

[

←116

]

Senekstremo 무극 無極: wuchi (ĉ.), la senformeco kaj transcendeco de la universa esenco.

[

←117

]

Bongneĝongsa 봉래정사 蓬萊精舍: alia nomo de Sokduam en la monto Bjonsan, kie Sotesano loĝis de 1921 ĝis 1924 kaj elfaris la doktrinon kaj sistemon de ŭonbulismo, la dua sankta loko de ŭonbulismo.

[

←118

]

Silsangsa 실상사 實相寺: budhana templo.

[

←119

]

Gim Jongsin 김영신 金永信 (1908-1984): ŭonbulana alnomo Jungtaŭon, pastrino, debongdo.

[

←120

]

Song Dosong 송도성 宋道性 (1907-1946): ŭonbulana alnomo Ĝusan, pastro, ĝongsa.

[

←121

]

Busano 부산 釜山: granda havenurbo, la dua granda urbo en Koreio.

[

←122

]

I Inujhŭa 이인의화 李仁義華 (1879-1963): ŭonbulana alnomo Detaŭon, laiko, ĝongsa.

[

←123

]

Bak Deŭan 박대완 朴大完 (1885-1958): ŭonbulana alnomo Jongsan, pastro, debongdo.

[

←124

]

Song Mangjong 송만경 宋萬京 (1876-1931): ŭonbulana alnomo Mosan, pastro.

[

←125

]

Ĝo Songgŭang 조송광 曺頌廣 (1876-1957): ŭonbulana alnomo Gjongsan, laiko, ĉefdirektoro de la Instituto de Budha Darmo (1928-1937).

[

←126

]

Templo Jonggŭang 영광교당 靈光敎堂: ŭonbulejo en la urbeto Jonggŭang.

[

←127

]

Ĝon Umgŭang 전음광 全飮光 (1909-1960): ŭonbulana alnomo Hjesan, pastro, debongdo.

[

←128

]

Gŭon Donghŭa 권동화 權動華 (1902-2004): ŭonbulana alnomo Dotaŭon, laiko, ĝongsa, edzino de Ĝon Umgŭang.

[

←129

]

Jang Dosin 양도신 梁道信 (1918-2005): ŭonbulana alnomo Huntaŭon, pastrino, ĝongsa.

[

←130

]

I Ĉongĉun 이청춘 李靑春 (1886-1955): ŭonbulana alnomo Otaŭon, pastrino, debongdo, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano.

[

←131

]

Ĝongsan 정산 鼎山: ŭonbulana alnomo de Song Gju.

[

←132

]

Kvinĉaro da libroj 오거시서 五車詩書: metaforo por tiel multaj libroj, kiuj povas plenigi kvin ĉarojn. Ili konsistigas la konfuceanan biblion.

[

←133

]

Okdekmilo da sutroj 팔만장경 八萬藏經: ĉi tiu esprimo devenas de tio, ke en la tripitako kolektiĝis okdek kvar mil predikoj de Ŝakjamunio. Okdek kvar mil aŭ okdek mil esprimas ankaŭ multnombrecon.

[

←134

]

Periodoj de ĝusta darmo, de ŝajna darmo kaj de fina darmo 정법 상법 계법 正法 像法 季法: estas dividita la disvastiĝo de budha instruo post la forpaso de Ŝakjamunio en la tri periodoj. La unua periodo daŭras 500 aŭ 1000 jarojn, dum kiuj perfekte estas instruo, praktikado kaj frukto. La dua periodo daŭras 500 aŭ 1000 jarojn, dum kiuj estas instruo kaj praktikado, sed ne frukto. La tria periodo estas tiam, kiam ne etas praktikado kaj frukto, sed nur instruo.

[

←135

]

Kvar libroj 사서 四書: konfuceanaj sanktaj libroj, t.e. La Granda Lernado (Tahsiao), La Doktrino de Mezeco (Ĉungjung), La Analektoj de Konfuceo (Nunju) kaj Mengzi (Mengtzu).

[

←136

]

Tri klasikaĵoj 삼경 三經: konfuceanaj sanktaj libroj, t.e. la tri libroj de La Poezio (Ŝihĉing), La Historio (Ŝuĉing) kaj La Ŝanĝo (Jiĉing).

[

←137

]

Gim Namĉon 김남천 金南天 (1869-1941): ŭonbulana alnomo Gaksan, laiko.

[

←138

]

Ĉondoismo 천도교 天道敎: korea religio fondita de Ĉoj Ĝeu en 1860, kies ĉefinstruo bazita sur konfuceismo, budhismo kaj taoismo estas, ke homo estas ĉielo.

[

←139

]

Kaŭzo-kondiĉo 인연 因緣: kaŭzo kaj kondiĉo. Kaŭzo estas rekta kaj interna kialo, kiu estigas rezulton, dum kondiĉo estas nerekta kaj ekstera kialo, kiu helpas tion. Ĉiu ago do rezultas el kaŭzo kaj kondiĉo.

[

←140

]

Mun Ĝonggju 문정규 文正奎 (1863-1936): ŭonbulana alnomo Dongsan, laiko.

[

←141

]

Ĉongnjonam 청련암 靑蓮庵: budhana templeto.

[

←142

]

Kapablo 근기 根機: persona kapablo studi, kompreni kaj praktiki instruon. La kapablo dividiĝas en superan, mezan kaj malsuperan kapablojn.

[

←143

]

Song Bjokĝo 송벽조 宋碧照 (1876-1951): ŭonbulana alnomo Gusan, pastro, patro de Song Gju kaj Song Dosong.

[

←144

]

Papijaso 파순 波旬: Papiyas (s.), laŭvorte malbonulo, malica reĝo de la diabloj.

[

←145

]

Sutro Vimalakirti 유마경 維摩經: la sutro entenas la predikojn de Vimalakirti (s.), laika disĉiplo de Ŝakjamunio.

[

←146

]

Bodisatvo 보살 菩薩: bodhisattva (s.), laŭvorte iluminiĝanto, budhiĝanto, tiu, kiu serĉas iluminiĝon kaj sindone helpas aliulojn.

[

←147

]

Gim Dego 김대거 金大擧 (1914-1998): ŭonbulana alnomo Desan, pastro, ĝongsa, ĉefmajstro de ŭonbulismo (1962-1994).

[

←148

]

Gjerjongsan 계룡산 鷄龍山: naciparka monto alta je 828 metroj.

[

←149

]

Dodok 도덕 道德: moralo, laŭvorte vojo kaj virto. Ĝi estas netradukita pro la laŭsilaba klarigo en la originalo.

[

←150

]

IDongĝinhŭa 이동진화 李東震華 (1893-1968): ŭonbulana alnomo Juktaŭon, pastrino, ĝongsa, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano.

[

←151

]

Dong Ĝongŝu 동중서 董仲舒 (179-104 aK): Dong Zhongshu (ĉ.), ĉina konfuceano.

[

←152

]

I Gongĝu 이공주 李共珠 (1896-1991): ŭonbulana alnomo Gutaŭon, pastrino, ĝongsa, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano, kiu kromnomis ŝin Darmsako, ĉar ŝi plej multe diktis liajn predikojn.

[

←153

]

Bodidarmo 달마 達磨 (460?-534?): Bodhidharma (s.), princo en suda Hindio, la dudekoka patriarko de hinda budhismo. Li enmigris en Ĉinion ĉirkaŭ en 520, iĝis la unua patriarko de ĉina medita skolo kaj estas konata per sia naŭjara antaŭmura meditado en la templo Ŝaolin.

[

←154

]

Laozi 노자 老子 (604?-531 aK): Laotzu (ĉ.), ĉina granda filozofo, prapatro de taoismo.

[

←155

]

I Ĝongŭon 이정원 李正圓 (1871-1933): ŭonbulana alnomo Hujtaŭon, laiko.

[

←156

]

Rilato sendistanca 무간한 사이: esprimo por la plejproksimeco de interhoma rilato.

[

←157

]

Ĝosil 조실 祖室: ĉefmajstrejo, domo, kie Sotesano loĝis kaj oficis, en la centra sidejo de ŭonbulismo.

[

←158

]

I Dongan 이동안 李東安 (1892-1941): ŭonbulana alnomo Dosan, pastro, debongdo.

[

←159

]

Ŝun 순 舜 (ĉirkaŭ 2250-2150 aK): imperiestro konata kiel perfekta plenumanto de fila priservo, saĝa kaj virta reganto en la antikva Ĉinio.

[

←160

]

Hujsaŭi 희사위 喜捨位: ŭonbulana honortitolo donita al gepatroj de tiuj ŭonbulanoj, kiuj atingis pli ol la gradon de darma-diabla lukto.

[

←161

]

I Ĉungmugong 이충무공 李忠武公 (1545-1598): alnomo de I Sunsin, korea admiralo, nacisava sankta heroo.

[

←162

]

Ju Hoil 유허일 柳虛一 (1882-1958): ŭonbulana alnomo Jusan, pastro, debongdo.

[

←163

]

Ŝuĉuan 서전 書傳: ĉina libro kun la komentarioj de Ĉeĉim (1167-1230) pri la libro LaHistorio, kolekto da politikaj dokumentoj en la ĉina frua historio, kiujn onidire redaktis Konfuceo.

[

←164

]

Du imperiestroj 이제 李帝: Jao kaj Ŝun, rigardataj kiel sanktaj regantoj.

[

←165

]

Tri reĝoj 삼왕 三王: Ju, Tang kajVen kajVu (Ven kaj Vu estas patro kaj filo kaj kalkuliĝas je unu), rigardataj kiel sanktaj regantoj.

[

←166

]

Ĉieh de Hsia 하걸 夏桀: la lasta reĝo de la ĉina dinastio Hsia, rigardata kiel tirano.

[

←167

]

Ŝou de Ŝang 상수 商受: identa kun la suvereno Ĉoŭ, la lasta reĝo de la ĉina dinastio Jin, rigardata kiel tirano.

[

←168

]

Song Ĝokbjok 송적벽 宋赤壁 (1874-1939): ŭonbulana alnomo Hasan, laiko.

[

←169

]

Libro Ĝuangzio 장자 莊子: libro atribuita al la ĉina filozofo Ĝuanĝzio (365-286 aK), Zhuangzi (ĉ.), alinome Nanhuaĉing, kolekto da verkoj de Ĝuangzio.

[

←170

]

Konfuceo 공자 孔子 (551-479 aK): ĉina granda filozofo, fondinto de konfuceismo.

[

←171

]

Daoĝi 도척: Daozhi (ĉ.), ĉina konata malbonulo, ĉefo de la naŭmilrabista bando.

[

←172

]

Vu de Ĉou 주무왕 周武王: reĝo, kiu mortigis la lastan reĝon de Jin aŭ Ŝang kaj fondis la dinastion de Ĉou.

[

←173

]

Ĉoŭ 주 紂: lasta reĝo de Jin, konata kiel tirano.

[

←174

]

Gumgangsan 금강산 金剛山: monto fama per belaj pejzaĝoj, alta je 1638 metroj, situanta en norda Koreio.

[

←175

]

ĜoĜongŭon 조전권 曺專權 (1909-1976): ŭonbulana alnomo Gongtaŭon, pastrino, ĝongsa.

[

←176

]

Templo Seulo 서울교당: ŭonbulejo en Seulo.

[

←177

]

Gongĉil 공칠 公七: alnomo de ĜongJongho, laiko, kiu malriĉe vivis apud la centra sidejo de ŭonbulismo.

[

←178

]

Iksan 익산 益山: mezgranda urbo, en kiu situas la centra sidejo de ŭonbulismo.

[

←179

]

Tri malbonaj vojoj 삼악도 三惡道: infera, besta kaj malsatdemona mondoj.

[

←180

]

Ĉoj Neson 최내선 崔內善 (1895-1964): ŭonbulana alnomo Ĝangtaŭon, laiko, dehobop.

[

←181

]

Gim Sammehŭa 김삼매화 金三昧華 (1890-1944): ŭonbulana alnomo Naktaŭon, laiko.

[

←182

]

Infero de tranĉilmonto 도산지옥 刀山地獄: infero, kie vivuloj suferas, dispecigate per tranĉiloj.

[

←183

]

IŬonhŭa 이원화 李願華 (1884-1964): ŭonbulana alnomo Sataŭon, pastrino, debongdo, la unua disĉiplino de Sotesano.

[

←184

]

So Deŭon 서대원 徐大圓: (1910-1945): ŭonbulana alnomo Ŭonsan, pastro, debongdo.

[

←185

]

Detrua epoko 괴겁 壞劫: budhismo dividas la universan evoluon en la kvar epokojn de formiĝo, daŭrado, detruo kaj malpleno. La lastan sekvas denove la unua, kaj ankaŭ samtempe ĉiu epoko povas okazi tie kaj tie.

[

←186

]

Tri mil grandmondoj 삼천대천세계 三千大天世界: la senlima universo.

[

←187

]

Templo Ĝonĝu 전주교당 全州敎堂: ŭonbulejo en Ĝonĝu, provinca ĉefurbo.

[

←188

]

Tridek tri ĉieloj 삼십삼천 三十三天: la dua ĉielo de la dezira mondo laŭ budhana mondrigardo.

[

←189

]

Min Ĝajonhŭa 민자연화 閔自然華 (1859-1932): ŭonbulana alnomo Naktaŭon, laiko, patrino de I Gongĝu.

[

←190

]

Tri scioj 삼명 三明: scii la pasintan vivon, antaŭvidi la estontan vivon kaj estingi ĉiujn afliktojn.

[

←191

]

Ses okultaj povoj 육통 六通: krom la tri scioj, aŭdi ĉion, travidi aliulan koron kaj fari miraklon.

[

←192

]

Kvar ideoj 사상 四相: kvar misaj, falsaj kaj alkroĉiĝaj konceptoj de neiluminiĝinto. Ili estas ideoj pri memo, pri homo, pri vivulo kaj pri vivdaŭro.

[

←193

]

Ŝanĝo, La 주역 周易: unu el la tri klasikaĵoj de konfuceismo, libro pri sortodivenado verkita de la reĝo Ven kaj komentita de Konfuceo.

[

←194

]

Cuŝu 자사 子思 (492-431 aK): Tzussu (ĉ.), nepo de Konfuceo, konfuceano konata kiel la aŭtoro de LaDoktrino de Mezeco. La mezeco antaŭ sentapero signifas, ke menso antaŭ apero de plezuro, kolero, malĝojo kaj ĝojo nomiĝas mezeco.

[

←195

]

Granda Lernado, La 대학 大學: unu el la kvar libroj de konfuceismo.

[

←196

]

Fundamenta Instruo, La 정전 正典: Ĝongĝon (k.), la ĉefa sankta libro de ŭonbulismo. Ĝi enhavas la fondmotivon, doktrinon kaj praktikadon de ŭonbulimso kaj estis eldonita surbaze de La Fundamenta Instruo de Budhismo (Bulgjoĝongĝon en la korea), kiun verkis kaj finredaktis Sotesano en 1943.

[

←197

]

Almozo kun penso 유상보시 有相布施: doni almozon pensante pri siaj bonfaro kaj rekompenciĝo.

[

←198

]

Ĝo Ŭonson 조원선 曺元善 (1896-1950): ŭonbulana alnomo Hojsan, pastro.

[

←199

]

Ĉoj Suinhŭa 최수인화 崔修仁華 (1889-1980): ŭonbulana alnomo Gjongtaŭon, pastrino.

[

←200

]

Suun 수운 水雲 (1824-1864): alnomo de Ĉoj Ĝeu, fondinto de ĉondoismo, korea religio fondita en 1860.

[

←201

]

Ĝungsan 증산 甑山 (1871-1909): alnomo de Gang Ilsun, fondinto de ĝungsanismo, korea religio fondita en 1900.

[

←202

]

Novmonda malfermiĝo 후천개벽 後天開闢: disvolviĝo de nova civiliza mondo.

[

←203

]

I Hoĉun 이호춘 李昊春 (1902-1966): ŭonbulana alnomo Hangsan, pastro.

[

←204

]

ĜongDorjong 정도령 鄭道令: homo, kiu fondos sian dinastion en la monto Gjerjongsan kaj pace regos la mondon post la korea dinastio Ĝoson, laŭ la libro Ĝonggamrok verkita en la deksesa jarcento kaj priskribanta la estontan sorton de Koreio.

[

←205

]

Ĉefmajstro 종법사 宗法師: ĝongbopsa (k.), la eklezia estro kaj plej alta gvidanto de ŭonbulismo.

[

←206

]

Bjonsan 변산 邊山: monto en la naciparka duoninsulo Bjonsan.

[

←207

]

Sokduam 석두암 石頭庵: alia nomo de Bongneĝongsa.

[

←208

]

So Ĝungan 서중안 徐中安 (1881-1930): ŭonbulana alnomo Ĉusan, laiko, dehobop, ĉefdirektoro de la Instituto de Budha Darmo (1924-1928).

[

←209

]

BekHakmjong 백학명 白鶴鳴 (1867-1929): budhana pastro, kiu profunde amikiĝis kun Sotesano.

[

←210

]

I Ĉongpung 이청풍 李淸風: nepino de Gim Namĉon.

[

←211

]

Ŭolmjongam 월명암 月明庵: tre malnova budhana templeto en la monto Bjonsan.

[

←212

]

Dezirplenuma globo 여의보주 如意寶珠: cintamani (s.), magia kaj okulta globo, per kiu oni povas plenumi ĉiujn siajn dezirojn, metaforo por homa naturo kaj iluminiĝinta menso, atributo de budho kaj bodisatvo. Oni imagas, ke ĝi troviĝas en la submentono de drako.

[

←213

]

Samsan 삼산 三山: ŭonbulana alnomo de Gim Giĉon.

[

←214

]

Drako 용 龍: legenda besto. En eŭropaj legendoj kaj rakontoj ĝi aperas kiel malica besto, sed en Azio ĝi estas rigardata kiel ĉiopova besto kaj ofte metafore signifas reĝon, ekzemple drakrobo estas la robo de reĝo kaj drakvizaĝo estas la vizaĝo de reĝo.

[

←215

]

Darmtransdona versaĵo 전법게송 傳法偈頌: versaĵo, per kiu majstro transdonas la aŭtoritaton de sia eklezio aŭ skolo, kaj kiu enhavas lian kernan instruon.

[

←216

]

Dek du kaŭzoj -kondiĉoj 십이인연 十二因緣: dvadashanga-pratitya-samutpada (s.), nescio, impulso, konscio, nomo-formo, ses sentorganoj, kontakto, sento, deziro, preno, estiĝo, naskiĝo, kaj maljuniĝo-morto.

[

←217

]

Ĝinmuk 진묵 震默 (1562-1633): budhana pastro fama per drinkado kaj senobstakla ago.

[

←218

]

Ĝolado 전라도 全羅道: la sudokcidenta parto de Koreio.

[

←219

]

Bongsosa 봉서사 鳳棲寺: budhana templo.

[

←220

]

Besan 배산 盃山: monto en Iksan.

[

←221

]

Hŭangdungho 황등호 黃登湖: lago proksime de Iksan.

[

←222

]

Namĝungni 남중리 南中里: urboparto de Iksan.

[

←223

]

Song Songŭon 성성원 成聖願 (1905-1984): ŭonbulana alnomo Ĝongtaŭon, laiko.

[

←224

]

Animsava preĝvorto 성주 聖呪: Sotesano donis al Song Songŭon la unuajn du versojn kaj al I Gongĝu la postajn du versojn. Jen estas la originala teksto.

jongĉon jongĝi jongbo ĝangseng

manse mjoldo sangdogno

gore gakdo mugunghŭa

bobo ilĉe desonggjong

[

←225

]

Amuja (k.) 아무야: vokativa esprimo, kiun anstataŭas persona nomo de mortinto.

[

←226

]

Ĝong Ilsong 정일성 鄭一成 (1879-1941): ŭonbulano, pastro.

[

←227

]

Buan 부안 扶安: okcidenta regiono de la provinco Ĝonbuk.

[

←228

]

Spirita subabdomeno 영단 靈丹: mensa subabdomeno, okulta mensforto akirita per spirita kultivo.

[

←229

]

Palsan 팔산 八山: ŭonbulana alnomo de Gim Gŭangson.

[

←230

]

Bak Ĝebong 박제봉 朴濟峯 (1888-1957): ŭonbulana alnomo Ĝesan, pastro.

[

←231

]

Sutro Nirvano 열반경 涅槃經: la sutro, kiu enhavas la lastajn predikojn de Ŝakjamunio kaj priskribas lian morton.

[

←232

]

Ses perceptoj 육식 六識: okula, orela, naza, langa, korpa kaj mensa perceptoj.

[

←233

]

Ses sentobjektoj 육진 六塵: formo, sono, odoro, gusto, kontakto kaj ideo (objekto).

[

←234

]

Guĝong 구정 九鼎: budhana pastro en la naŭa jarcento. Gu signifas naŭ, kaj ĝong kaldronon.

[

←235

]

ĜangĜokĝo 장적조 張寂照 (1878-1960): ŭonbulana alnomo Itaŭon, pastrino, debongdo, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano.

[

←236

]

Gu Namsu 구남수 具南守 (1870-1939): ŭonbulana alnomo Jetaŭon, laiko.

[

←237

]

IMangap 이만갑 李萬甲 (1879-1960): ŭonbulana alnomo Ŭantaŭon, laiko.

[

←238

]

Gim Ĝonggak 김정각 金正覺 (1874-1952): ŭonbulana alnomo Sontaŭon, pastrino.

[

←239

]

NoDoksongok 노덕송옥 盧德頌玉 (1859-1933): ŭonbulana alnomo Hjontaŭon, laiko, avino de Gim Dego.

[

←240

]

Ĝong Sokhjon 정석현 鄭石現 (1879-1947): ŭonbulana alnomo Bektaŭon, laiko.

[

←241

]

Bongnesan 봉래산 蓬萊山: alia nomo de Bjonsan.

[

←242

]

Bopsongpo 법성포 法聖浦: havenurbeto en la provinco Ĝonnam.

[

←243

]

Sendependiĝa movado en 1919 기미독립운동 己未獨立運動: kontraŭjapana movado de la korea popolo, kiu komenciĝis en la unua de marto de 1919.

[

←244

]

Gumsansa 금산사 金山寺: budhana templo fondita en 599.

[

←245

]

HŭangIĉon 황이천 黃二天 (1910-1990): ŭonbulana alnomo Bungsan, laiko, policisto, kiu observadis la ŭonbulanan eklezion dum la japana regado (1910-1945).

[

←246

]

Instituto de Budha Darmo 불법연구회 佛法硏究會: eksa nomo de ŭonbulismo, kiu estis uzata de 1924 ĝis 1948.

[

←247

]

Jang Haun 양하운 梁夏雲 (1890-1973): ŭonbulana alnomo Ŝiptaŭon, laiko, edzino de Sotesano.

[

←248

]

Templo Marjong 마령교당 馬靈敎堂: ŭonbulejo situanta en la provinco Ĝonbuk.

[

←249

]

O Songam 오송암 吳松庵 (1886-1948): ŭonbulana alnomo Hŭisan, laiko.

[

←250

]

O Ĝongsun 오종순 吳宗順 (1913-1935): ŭonbulano.

[

←251

]

O Ĝongte 오종태 吳宗泰 (1913-1976): ŭonbulana alnomo Hjongtaŭon, pastrino, debongdo.

[

←252

]

Im Ĉilbohŭa 임칠보화 林七寶華 (1896-1972): ŭonbulana alnomo Jongtaŭon, laiko, dehobop.

[

←253

]

Ilĝi 일지 日之: vendisto de medikamento. La nomo signifas foriri en unu tago.

[

←254

]

I Unoj 이운외 李雲外 (1872-1967): ŭonbulana alnomo Ĝuntaŭon, laiko, edzino de Song Bjokĝo, patrino de Song Gju kaj Song Dosong.

[

←255

]

Gŭangrjong 광령 光靈: ŭonbulano, la dua filo de Sotesano.

[

←256

]

Korea opero 판소리: pansori (k.), popola muzika teatraĵo, en kiu unu kantisto kantas dialogojn kun diversaj gestoj kaj voĉoj, akompanate de unu tamburisto.

[

←257

]

An Dosan 안도산 安島山 (1878-1938): alnomo de An Ĉangho, fama korea patrioto kontraŭ la japana regado.

[

←258

]

Ĝong Jangson 정양선 丁良善 (1914-1986): ŭonbulana alnomo Doktaŭon, pastrino, debongdo.

[

←259

]

I Ŭanĉol 이완철 李完喆 (1897-1965): ŭonbulana alnomo Ungsan, pastro, ĝongsa.

[

←260

]

Needziĝinta pastro 정남 貞男: ĝongnam (k.); needziniĝinta pastrino 정녀 貞女: ĝongnjo (k.).

[

←261

]

Ĝigeo (k.) 지게: neologismo derivita el la korea vorto ĝige, ŝarĝportilo surdorsa kun simila formo al la litero A.

[

←262

]

Periodo Ĉunĉu 춘추시대 春秋時代: tempo de 770 aK ĝis 403 aK en la ĉina historio.

[

←263

]

Hundo de funebra hejmo 상가의 개: metaforo por malzorgata, neglektata, neinvitita gasto.

[

←264

]

Ribelo de Ĝinĉe 진채의 난 陳蔡之亂: kontraŭregistara ago okazinta en la tempo de Konfuceo.

[

←265

]

HŭangĜongsinheng 황정신행 黃淨信行 (1903-2004): ŭonbulana alnomo Paltaŭon, laiko, dehobop, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano.

[

←266

]

Labornotoj 사업성적 事業成積: en dek du gradoj oni taksas mensan, korpan kaj materian kontribuon de ĉiuj ŭonbulanoj al la eklezio.

[

←267

]

Ĝo Gapĝong 조갑종 趙甲鍾 (1905-1971): ŭonbulana alnomo Ujsan, pastro, debongdo, filo de Ĉoj Dohŭa.

[

←268

]

Honam 호남 湖南: alia nomo de la provinco Ĝolado, la sudokcidenta regiono de Koreio.

[

←269

]

Gŭon Deho 권대호 權大鎬 (1910-1931): ŭonbulana pastro.

[

←270

]

Unua periodo 제일대 第一代: tridek ses jaroj, kiujn Sotesano tripartigis po dek du jaroj.

[

←271

]

Bak Hoĝang 박호장 朴戶張 (?-1929): ŭonbulana laiko.

[

←272

]

Parko Namsan 남산공원 南山公園: parko situanta en la monto Namsan en la seula centro.

[

←273

]

Sumeru 수미산 須彌山: laŭ budhana mondrigardo alta monto, kiu elstaras meze de la universo.

[

←274

]

Memiluminiĝinto 연각 緣覺: pratyeka-buddha (s.), sanktulo, kiu iluminiĝis meminstruite kaj plezuras sola neinstruante aliulojn.

[

←275

]

Disĉiplo 성문 聲聞: shravaka (s.), origine rekteaŭskultinto de Ŝakjamunio, tiu budhano, kiu serĉas iluminiĝon kaj povas atingi ĝin aŭskultante la instruon de budho.

[

←276

]

Ĉoj Dohŭa 최도화 崔道華 (1883-1954): ŭonbulana alnomo Samtaŭon, laiko, dehobop, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano.

[

←277

]

Majtrejo 미륵불 彌勒佛: Maitreya (s.), la estonta budho.

[

←278

]

Eklezio Drakfloro 용화회상 龍華會ßĜ: komunumo de tiuj, kiuj aŭskultos la predikojn de Majtrejo sub la drakflora arbo, naga-puspa (s.).

[

←279

]

Ĝong Seŭol 정세월 鄭世月 (1896-1977): ŭonbulana alnomo Ĉiltaŭon, pastrino, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano, edzino de So Ĝungan.

[

←280

]

Bak Sasihŭa 박사시화 朴四時華 (1867-1946): ŭonbulana alnomo Iltaŭon, pastrino, debongdo, unu el la naŭ disĉiplinoj de Sotesano.

[

←281

]

Ĝirisan 지리산 智異山: naciparka monto alta je 1916 metroj.

[

←282

]

Gususan 구수산 九岫山: naŭpinta monto, kiu ĉirkaŭas la sanktan lokon de ŭonbulismo en Jongsan.

[

←283

]

Ĝon Samsam 전삼삼 田參參 (1870-1948): ŭonbulana alnomo Songtaŭon, laiko, patrino de Ĝon Umgŭang.

[

←284

]

Naŭvosta vulpo 구미호 九尾狐: metaforo por homo, kiu estas multetalenta, dubema kaj nekredema je instruisto kaj darmo.

[

←285

]

Degakĝon 대각전 大覺殿: domo kun granda halo en la centra sidejo de ŭonbulismo.

[

←286

]

Jinfuĉing음부경 陰符經: Yinfuching (ĉ.), unu el la fundamentaj sanktaj libroj de taoismo, verkita ĉirkaŭ en la sesa jarcento.