Багровы ценьВіктар Стахвюк

Аўтар дзякуе сябрам за пераўвасабленне вершаўна літаратурную мову

* * *калі надыдзе чорны дзеньпаверён не апошніне пужайся узляцець на ведзьмiнай мятлеу багровы замакшто на сабатавай гарыкаб упэўніццаяк за неронавым сталомсытым пладамі твайго потуварожаць аб тваім жыцціад імяні твайгокаб ты пакорным быўкаб ніколіз рук тваіхне ўваскросла сонца волі

* * *жывуз укрыжаванай надзеяйз якой абсыпаюццабязглузда наклееныя мроікалімутнее іх фіялкавы колерякі ўжо непатрэбны адвечнай раніцышто адчыняе дзверыу шэрае неба дняідуспатыкаючыся аб яго крохіза хлебам надзённымён вырастае за араратавай гарой

* * *радзімы раніцайраспятай йосіпам пілатамя абмываю хрупкі сон дзяцейкаб не прысніўся ім ягоны ценьі жар хатыніжар гарэўшых хатаўадкульастыўшую слязу расплаўленай падковыя забяру на страшны судтам ветрам слоў расчэсану расурассыплю я на роднай мовепра Беларусьабдзёртую з вякоў у спальні з тронамна чарнобыля крыжы распятуз душой замучанай у курапатаххаронену трохмоўным звонамкаб уваскрэсла светлым раннемз чараю мінулага ў далоняхі грогкатам капыт святой пагоніабвесціла сваё вяртанне

* * *прачнулася гоманаму бярозавай прасторыцемраю спалоханае рэха узляцела на крыллях зязюліу вусны першага словаабмыла снегам вішнёвага садузагадзя паморшчаны тварчалавек занава стаў расцівыпрамляцьу дугу згорбленыя плечыкаб толькі не азірнуццавышугнуцьз венаў жывёлахатнюю пакорнасцьа то ізноў аслепне рэхапакоціцца у чорны замак цішынікаб блукаючы тамвышываць узор жыццяабыякавы як ты сампатрапаныяк падлеткава вопратка

* * *учарашні соннакрэсліў прымхлівай рукоюнадзею сённяшняга днязатрымаў у паўжэсце завешаны на шэфавых дзвярахпозіркліслівы паўкорнасцюяк жыццёпаміжучора і заўтрабезужо і яшчэпраз якоепаўзе чалавек мазолячы каленіза каўбасным звонам чужога сталаён не затрымаўсяучарашні сонразбіўся аб люструмурашкавай карпатлівасці

* * *промністай прабоінай у небасхілесонца звякнула аб шыбіны аконзварухнуліся вусны дрэўу пацалунку першай цеплыніу позірку воч яе дзень зацвіўкрыштальнымі пузыркамі мрояўшто выпырснулі ў прастору небакаб растрэскаўшыся аб яго купаларасіць зямлю святымі іскрамідзявочай чысцінінараджаўся першы дзень вясныя міг гэты прагна піўз вуснаўшто побач

* * *мне б апошняй птушкай у ключыпаляцець у вырайад учарашніх ідалаў партрэтных позіркаўад мазолістых каленяўзашнураваных вуснаўзамарожаных сэрцаўад распяццяў войнаў і пагрозад экалёбыля чорных снегападаўузляцець бы ў млечны шлях дзіцячых сноўачалавечыцца

* * *пакуль памеркне дзеньі ангел цьмы разгорне брамы крыла промні сонцазашнуруюць гарызонтбачуяк цемры змейвыпаўзае з космасу глыбіньі сее іскры зору пасьянс жыццянованароджаны прасторі сцежкі дзёншыфруе ў знакі кодукаб у гушчы зманлівых дарогіх ісціну збярогсвой зорны дару дзень народзінкалі твой першы крыксусветны каляндарпрызнаў у мігй пячаць прыклаў да скрыні лёсумне бзолаку майго іскрынку адшукацьі на азімут сэрца праставацьдзе чаканы ўжона ўскраі свайго часу

* * *kuol zmerkne deńi anhieł t’myrozpostyryt bramy kryła promni sonciazasznurujut horyzonthlidżujak temry źmiyejpowze z wselennoji hłubini siyeje iskry zuorw pasjans żyt’janovonarodżany prostuora steżku dionstebnuje w znaki kodukob w huszczy zmanczyvych doruohich istinu zberuohsvuoj zuorny dar w deń roduwkoli tvuoj perszy krykwselenny kalendar odmiyetiw mihi nałożyw pieczat’ na skryniu losumniye b iskorku zorye mojye najtii jtina sercia azimutde mene żdutpo kresmojoho czasu

* * *хопіць хавацца ў сонкаб вырваццаз нутра бетонных глыбдзе лёгка кожнага закаваць у законі кінуць у сецьбез аконпраз якія відзён гарызонтстрачанай дабрыніты тут малыублытаны ў ляклівы бытапускаешся у акіян тугідзе мільярд такіхяк ты

* * *chvatit chovatisie u sonkob vyrvatisie iz nutra betonnych hłybde lohkokażdoho zakuti u zakoni kinuti u siyet’bez okonczerez kotory vidny horyzontutraczanoji dobrynity tut małyoputany w laklivy bytpohrużajeszsie u ocean tuhide miljard takichjak ty

* * *распрасцёртыя ветразі сонных ялінусплылі на возера імглызбіраюць на мачты музыкуякою вібруе космасраскіну рукі і яузнімуся па-над імглоюі загляну ў калодзеж часукаб убачыцьяк моцартп’е гармонію з чары харастваа дзесьці ў нізахна загонах імглысее кветку-папараць танітякую так хочацца знайсці

* * *rozpostyryliś parusy dryemluczych juołwspłyli na oziero mhłyźbirajuczy na maszty muzykukotoroju vibruje kosmosrozstopyru ruki i jawźnimusie ponad mhłui zahlanu u kołodeć czasukob obaczytijak mocartpje harmoniju z czary chorostvaa deś w nizachw zahonach mhłysiyeje kviyetku paporot’ tanitkotoru tak choczećcienajti

* * *учорау садзе забытагарыўся кротз яго нарывыпырхнулі хмары неспакоювышываючы ўзоры цемрадзіна вокнах зацьмененыхдушыпакуль не згасне сённяа ятасуючы калоду дзёнспадзяюся выбраць адзінна лепшаезаўтра

* * *wczoraw sadi zabytohorywsie powchz joho nuorvypyrchnuli chmary nepokojuvyszyvajuczy uzory t’myna oknach merknuwszych duszypokuol ne zhasne diśa ja tasujuczy kołodu dionnadiyejuś vybrati odinna lyepsze zawtra

* * *дабро і злорадасць і сумяк рэверс і аверс жыццязабытых мар святую расузбяру ў зачараваны збанхай парасткі зла ў ім адамруцьадстаіцца жывая вадастары свет памалюю ў вясняны ізумруді звольню ад фальшы і злакаб нішто не замуціла новага дняні ява ні прыкры сонні стары грэхшто ў душы куткахблукаеяк даўні праклён

* * *dobro i złoradośt’ i sumjak revers i avers żyt’jazabytych mar śviatuju rosuzberu w zaczarovany zbanchaj parustki zła w juom odomrutodstojićcie żyvaja vodastary śviyet pomaluju w veśniany izumrudi uvolu od falszu i złakob niszto ne zmutiło novoho dniani java ni prykry sonni stary hryechszto w duszy kutkachbłukajejak dawni proklon

* * *упаўшаму ў нізыГасподзь пашле іскрынку надзеішто накрэсліць праменьу гусцеючай прасторы вечнага сутоннянад алавяным морамбязмежнай тугідзе ад вякоў блукаеграхамі набрынялае яхай азорыць ягопрылівам жалю страчанага шансукалі нішто не забытаверніхто не забыты

* * *upawszomu w nizyHospuod’poszle iskorku nadiyejiszto nakreślit promeńu hustiyejuczujprostory viyecznych sumeroknad ołovianym morombezkresnoji tuhide od viyekuw brodithrychami nabryjałe jachaj ozaryt johoprylivom żalu utraczanoji szansykoli niszto ne zabyteviyernichto ne zabyty

* * *благаславёны мігякі абдарыў мяненадзеяй вяртанняда крыніцы першагаяале ранейзнайсці трэба ў сабе сілыкаб странуць адзічэлую грушушто абрасла душухай асыплюццагнілкі салодкіх грахоўкалі не стала волікаб абысцінаткнуўшыся на іх

* * *błahosławlony mihjaki obdarovaw menenadiyejoju vertanniado krynici perszoho jaale wperuczznajti treba w sobiye siłukob stranuti odiczału hruszuszto obrosła duszuchaj osyplućciehniłki sołodkich hrychuowkoli ne stało volikob obojtinatknuwszysie na jich

* * *у залацістых промнях белатыачышчаецца узвышанае яад пылінак блудных дарогу сотах забыццядзе за штодзённым звонам мітуснізгасае праменьісціныякі абяцаў берагчыпаўсюль і заўсёдыаглянуцца б упоруна паблытаны клубок дарогвузлы якіх вяжуць душуі апускаюцьу мора бяскрайняй журбы

* * *w zołotistych promniach biliznyoczyszczajećcie wzyszedsze jaod pylinok błudnych doruohw sotach zabyt’jade za sztodionnym zvonom sujetyhasne promeńistinyjaki obiciawsie berehczywse i wsiudyohlanutisie by wporuna poputany kłubok doruohguzły jakich omotujutduszui pohrużajutw more bezkresnoji żurby

* * *калі родзішся на светапрануты ў новае целаі вераю несмяротнасцітваё быццёнапоўнена па гарызонты часушчэ тлее радасць вечнасці ў табез якоюз’явіўся у гэты часапрастордзе ад заўжды і ўсюдыкіпіцьбарацьба дабра і злабез перамір’я й без перадышкіі тут ад першых дзён збіраеш ранышто дзіравяцьлюстра крынічнай душыкудою рвуцца сілы цьмыкаб знішчыць успамін жывысвятла сусветнае любовітады не разперабягаеш у шарэнгі зладзе насычаны па горлакаешся ў снах

* * *koli rodiszsie na śviyetodiahnuty u nove tiyełoi viyeroju bezsmert’jatvuoj bytnapowniany po horyzonty czasuszcze tlyejeradośt’ viyecznośti w tobiyez kotoroju javiwsie w siuoj czasoprostuorde od wse i skruoźkipitborba dobra i złabez peremirja i bez peredyszkii tut od perszych dionźbirajesz ranyszto dyraviatlustro krynicznoji duszykudoju rvućcie siły t’mykob źniszczyti wspomin żyvylubvi wselennoji śvitłatohdy ne razperebihajesz u szerenhi złade nasytiwszyś dovolikajeszsie u snach

* * *абы-як запісваеш чарговы дзеньі губіш думкі у прасторысон сцірае контур слоўіх сэнснасычае чуццёмякое дарма шукаеш спрасонкуу закутках душыа дняяк бы зусім і не былоцешыш сябешто шмат іх у тваёй калодзеі кожнынапоўніць жыццё абыякавае дагэтультрачанае у марнасці штодзённага хаосуна купалах заплюшчаных вачэйкрэсліш іскрамі надзейгмах мараўі верышшто не збрыдлі Богутвае пустыя абяцанні

* * *aby jak zapisujesz czorhovy deńi hubisz myśli u prostoryson śtiraje kontur słuowich sensnasyczuje czut’jomkotoroho darma szukajeszsprosonia w zakutkach duszya dniajak by zusiyem i ne byłołudisz sebeszto mnuoho ich w tvojuoj kołodii każdynapownit życie abyjakove do diśtrvoniane u sujetiye sztodionnoho chaosuna kupołachzapluszczanych oczejkreślisz iskrami nadiyejgmach maruwi viyeryszszto ne zbrydliBohutvojye pustyje obitnici

* * *калі дзень такі як сённяшто сыплецца ўсё з рукшто вецер у вочыа мамона ў плечыі халодны пот паўзе расоюза расхрыстаны каўнеру засохлым горле нічога няма каб сплюнуць на чорнага катаа сэрца дыбіцца на адзін успамінбылога злазатрымайсяпрысядзьглянь на светшто быў ужо да цябеі не знікне разам з табоюплюнь на страхна ўсё махні рукоюу дзяцінства хоць на міг вярнісявясёлкаю з яго накрыйсвой чорна-белы сонна рэшту дзён

* * *koli deń taki jak diśszto syplećcie wsio z rukszto viyetior w vuoczya mamona w pleczyi zimny puot powze rosoju za rozchrystany kowniyerw zasochłum horli nic ne makob splunuti na czornoho kotaa sercie dybićcie na sam wspominbyłoho złazatrymajsieprysiad’wzhlani na śviyetszto byw wże do tebei ne źnikne koli źniknesz typluń na strachna wsio machniw ditiństvo chocz na mih verniśraduhoju tam nakryjsvuoj czornobiyeły sonna resztu dion

* * *нам прыпаднеслі віртуальны палігонкаліз-над воблачных вяршыньбомбыраздзіралі крайу дзень распяцця Хрыстаілжэвалачэбным сыпаліся у дзіцячы саднас штоднятуманіліу мільённых тыражахі тэлевобразамдурманілі ў прасторы хаткаб тое думаўшто трызняцьабы не тошто чыняць злобо на вечны cпадзяюцца свой сабат

* * *nam fundonuli virtualny polihonkoliz nad obłocznych verszynbomby rozryvali kraju deń rozpjatija Chrystałżevołoczebnym sypaliś w ditiaczy sadnam sztodniatumaniliu miljonnych tyrażachi teleobrazomdurmanili w prostory chatkob toje dumawszto chotiataby ne toszto czverat złobo na viyecznysvuoj nadiyejućcie sabat

* * *мне збрыдла верыць у райякі чужынцы вычвараюць ў нашым садзеа памяць продкаў топчуць у нябытмне збрыдла верыць у часкалі надыдзе доўгачаканая воляі быць самім сабоюбудзе ўжо не сорамдзе ж ты гожа стройна сінявокадзе ж ты краса маядзе ж ты душа маядоўгачаканая волявярнуся маці да цябеперад табою стану на каленіблагаславі мяне на волі шляхмне сілы дасць зямля мая пакутнаяі я аковы раю іхняга парвудзе ж ты гожа стройна сінявокадзе ж ты краса маядзе ж ты душа маядоўгачаканая воля

* * *mniye zbrydło viyeryti u rajjaki czużуnci czverat w naszum sadia pamet’ prodkuw wdoptujut w nebytmniye zbrydło viyeryti u czaskoli nadyde dowhożdana volaj byti soboju wże ne bude wstydde ty chorosza struojna siniookade ty krasa mojade ty dusza mojadowhożdana volavernusie mati do tebepered toboju stanu na kolyenibłahosłavi mene na voli put’mniye siłu dast zemla moja pokutnai ja okovy ich raju rozorvude ty chorosza struojna siniookade ty krasa moja de ty dusza mojadowhożdana vola

* * *калі ачнешся акутаны жудасным сномзаглянь у проглубку свае душысягні да самага ядра матчынай слязыі арасі свой тварякі штодня апранаеш на сябечужы як словышто заклінаюць дабрабыт на чужой мовеа дзесьці таму трэшчынах старой хатыдрэмле дзедавай мовы ройатручаны шэптам чужых кадзіл каб жарам іхсвятую памяць акутаць у дымунесці пад купалы чужыя словыі збыўся бы чужынцаў сон вяковыды я вярнусянеба насцеж расчынютам памяць прадзедаў знайдуунясу ў храм дзе трон цярнёвысуцешыць стомленую душусловамдзедавае мовы

* * *koli oczneszsie okutany u żudki sonzahlań u prohłubku svojye duszуsiahni do samoho jadra matczynoji ślozyi orosi svuoj tvarjaki sztodnia obołokajesz na sebeczuży jak słovyszto zaklinajut dobrobyt na czużuoj movia deśka tamu tryeszczynach staroji chatydryemle movy diyedovoji ruojzatruty szopotom czużyсh kadiłkob żarom jichśviatuju pamet’ okutati u dymwneśti pud kupoły czużyje słovyi zbywsie by czużynciuw son vikovyno ja vernuśnebo naścież odczyniutam pamet’ pradiduw najduwnesu u chramde tron terniovyukojit stomlamnu duszusłovomdiyedovoji movy

* * *пакінуты ў неабсяжнай імглесляпы на праўдуглухі да роднага словажыцця свайго блытаеш янычараву вязьі раніш звонам чужой балбатнічасапрасторадведзены тваёй сям’іу святыні родудзе продкі пакінуўшы зямную мітуснюглядзяць як з рэшата твайго лёсуасыпаецца бліскучае ніштокалі душа тваяабвітая чужым радномзляканым моршчыцца сорамам

* * *pokinuty u neobsiażnuj mhlyeślipy na prawduhłuchi na ruodny słovażycia brentajesz svoho janczarny wzuori ranisz zvonom czużoji bołtowniyeczasoprostuor odvediany tvojuoj simjyew śviatyni rodude prodkipokinuwszy ziemnuju sujetuhlidiatjak z reszeta tvojoho losuosypajećcie bliskucze niczbutviyełym porochom w nebytkoli dusza tvojaokutana czużym radnomlaklivym morszczyćcie wstydom

* * *я ўчаплюся ў чупрыну планетыкрутануся вакол сонцау бездані цемрыу пошуках людской дабрынішто на крылах птушакуцякла праз прабітае небаад віртуальных сноўілгуноўшто слова апранаюць у вэлюм імглыі сватаюць чалавечай душыдурманзмалочаны ў жорнах хлуснікаб ты забыўсяпра першы сондзе свет і ты аднокаб страх саткаўмазгам капкангэтаму чугай бядытаму кальчугу златадыказюркаю з мышыных норвыпаўзеш у новапрастора я ўчаплюся ў чупрыну планетыкрутануся ўслед людской дабрынішто можа дзесьціу цемры галактыксее зародкі светубез іх

* * *ja wcapiyeruś w czuprynu planetykrutonu na wkuoł sonciau bezdonnu t’muu poszukach ludźkoji dobrynіszto na kryłach ptaszokwtekła czerez probite nebood virtualnych snuowłhunuow szto słova odiahajut w velon mhłyi svatajut ludźkuoj duszydurman promołoty u żornach łżykob ty zabyw pro perszy sonde śviyet i ty odnokob strach utkaw mozgam kapkansiomu czuhaj bidytomu kolczugu złatohdykuzakoju z myszynych nuorvypowzesz w novoprostuora jawcapieruś w czuprynu planetykrutonu u ślyed ludźkoji dobryniszto może deś u temry galaktyksiyeje zarodyszy śviyetubez jich

* * *гэты векцяжарны матчынай слязоюсыпле непакой у жорны майго дняу цемры будучыні не бачу сваіх ваконяны па той бок часуа я ахутаны ў дымперасыпаю памяць чорных дзірадкуль глухі ўспаміншчыміць у закутках душызгаслым звонам забытае любовіу горадзе без садузацвіла людская нэндзазаплюшчу вочы на яе водару доме без ваконшто адплыве чаўном імглыадгэтуль да ніколія пакінукудзелю паблытанага лёсу

* * *sioj viyekberemiany matczynoju ślozojusyple nepokuoj u żorna moho dniau t’miye buduczoho ne baczu svojich okonvony po toj buok czasua ja okutany u dymperesypaju pamet’ czornych dyrodkuol hłuchi wspominszczymit u zakutkach duszyhasnuwszym zvonom zabytoji lubviu horodi bez saduzaćviła ludźkaja nendzazapluszczu oczy na jye zapachu domi bez okonszto odpłyve u czowni mhłyodsiuol do nikolija pokinukudel zbrentanoho losu

* * *у доме чорнага сонцаспачне назаўсёдыжарам часу спапеленае целаяго тлеючы ўспамінжыць будзепакуль знікаючы контурне астыне ў сотах памяцітых хто кахаўі хто ненавідзеўа тыпранікнуўшы ў паралельны светзаззяешжамчужынаю райскага святлау сусветным вадападзе жыццяшто насыціцьвясёлку вечнай надзеітымякія тутпачынаюць быць

* * *w domi czornoho sownykaspoczne nawseżarom czasu spopelane tiyełojoho tlyejuczy wspominżyti budepokuol źnikajuczy konturne ostyne w sotach pametitych chto lubiwi chto nenavidiwa typroniknuwszy u paralyelny śviyetzasijajeszżemczużynoju rajśkoho śvitłau wselennum vodospadi życiaszto nasytitraduhu viyecznoji nadiyejitymkotory odepoczynajut byt

* * *полудзеньспёкаю павіс над жнівомі сасмаглымі губамізлізваў бацькоўскі потшто поле арашаў вякаміі гоіў раны ў трэшчынах падошваўя ў калыбелі баразнырытмам сэрца мерыўжаваранкавы звоншто нанізаны на промні сонцазвінеў зернем залацістай пожніа па суседствуапранутая ценем копаўабмывала твар лілітраптам сон зацвіўпершага кахання

* * *połudeń povis żaroju nad żnivomi sperchłymi hubamizlizuvaw bat’kuowśki puotszto pole oroszaw vikamii hojiw rany w tryeszczynach pudoszvuwja w kołybeli boroznyrytmom sercia miyerywżavoronkovy zvuonszto nanizany na promni sonciaźviniyew zernom zołotistoji puożnia po susiyedźkuodiahnuta u tiyeń kopićobmyvała tvar lilitraptom son zaćviwperszoji lubvi

* * *азораны ласкаюубачыў як з жарсцьвянога нябытуу натхнёным вірынараджаеццаі ажывае прыгажосцьдзявочай ліліту яе райскім позірку выбухаесамасвядомасцьна мільярды паўнакроўных яшто звышбытамнапоўнілі прасторсвятога каханнядзе маі блізнячыя явібруюць акордамі трыумфухараства

* * *ozorany łaskojuobaczywjak z żorstvianoho nebytuw natchnionum viryrodićciei ożyvaje chorostvodivoczoji lilitw jye rajśkim puozirkuexploduje jaźńna miljardy pownokrownychjazverchbytomnapowniwszych prostuorbłażennoji lubvide mojye bliźniaczy ja vibrujut akordami tryumfuchorostva

* * *клубіцца прастора вірамі хмельнага паркетуперакрыжоўваюццалазеры пякучых позіркаўі жэсты даўганогіх знакаўмалалетняя прыгажосцьвібруе жарам райскіх абяцанняўдля тыххто таінства каханняразменьвае на мігдзе радужны пульсуе цень лілітшто на натурлівым каніпанясе ў юрлівы гайнебескарыснага каханнятам ноч кіпішшукаючы дармапаху першае любовіякі губляешу поце выпадковых харашухя западаю ў абдымкі ночыз бяздоння клічувобраз твой жаночызберагчы які хачу

* * *kłubićcie prostuorvirami chmiyelnoho parkietukryżujućcielasery żhuczych puozirkuwi gesty dowhonohich znakuwnelyetnie chorostvovibruje żarom rajśkich obitnić dla tych chto tajiństvo lubvirozmiyeniuje na mihde radużny pulsuje tiyeń lilitszto na naturlivym koniponese w chutlivy hajnebezkorysnoho kochaniatam nuocz kipiszszukajuczy darma zapachu perszoji lubvijaki hublajeszw potu poputnych choroszuchja hraznu w vuobnimki noczyez bezdońnia kliczużonoczy obraz tvuojkotoryzberehczychoczu

* * *на каленях ідзешсын марнатраўныда святое крыніцыдзе сляза пакаянняабмые грахіі расою ляжа на срэбны берагшто за гарызонтам дняа тутвечар сее імглужаночых абяцанняўкаб жарам іхісціны спапяліць успамінтадызабыўшыся на мігнырнешу вакханалій вірі зноўбез снупоту абмыўшыся расоюпаўзеш да крыніцышто за гарызонтам дня

* * *na kolyeniach jdeszsyn marnotrawnydo śviatoho zdrojude śloza pokajańniaobmyje hrychii rosoju laże na serebrany berehszto za horyzontom dniaa odeveczor siyeje mhłużonoczych obitnićkob żarom ichistinyspopeliti wspomintohdyzabywszysie na mihnyrneszu bakchanaljuw viri znowbez snapotu obmywszysie rosojupowzesz do zdrojuszto za horyzontom dnia

* * *тышто на абочыне дарогітанцуешэратычны рытмкабза грош юрлівылюбому сорам агаліцьштодня глядзішяк твае ногіпа кронах скачуць дрэўтады душы тваеупаўшы анёлкоціццаў бездані безданьі можа тамкалі заплюшчыць вочыі шугане за чорны купал дняна міг вернеццау чысціню дзявочуюу дзіцячых марпразрысты саддзе знойдзе дарматчыных рукшто веру ў вечнасцьзноў вернуць

* * *tyszto na oboczyni dorohitanciujeszerotyczny rytmkobza hruosz chutlivylubomuoholiti wstydsztodnia hlidiszjak tvojye nohiskaczut po koronach juołtohdy duszye tvojyeupawszy aniołkotićciew bezdonny duołi może tamkoli zapluszczyt oczyi szuhone za czorny kupoł dniana mih vernećciew czyściniu divoczuw ditiaczych marprozrysty sadde znajde darmatczynych rukszto viyeru w viyecznośt’znowvernut

* * *ночнад горадам старымшто акунае ў магічныя сныі ў букеты ліхтароўтуліць змерклыя закуткікуды з вяршыньапранутая ў срэбны пылмесяца апускаецца багіняу цемень водару каханняякога таемныя гукіакрыляюць музыку жаночых галасоўшто струменяць у вакно мансардыадкуль ўдыхаю я іх райскі клічі позірк іхшто розуму спальвае вузлыі апускае ў сады забыццяуспамінкалі ў парыве асалод гарыші толькі дзесьціу нізах душызабыты ангел чыстае любовішчыміцьіх бачыў дзвеу белым і багровымабедзве жаноча бажаствоадтуль штодняперад выбарам дабра і зладарогі трэцяе няма

* * *nuocz nad horodom starymszto pohrużajećcie w mahiczny snyi w bukiety lichtaruow tulit zmruoczny uhołkikudy z verszynodiahnuta u serebrysty pyłmiyesecia opuskajećcie bohiniaw duchmianu t’mu kochania kotoroho tajemny zvukiwspłyvajutna kryłach żonoczych hołosuoww okno mansardyskuol wdychaju jachorostva ich rajśki kliczi puozirk ichszto rozumu spopeluje guzłyi pohrużaje w sadi zabyt’jawspominkoli horysz w prylivovi żażdyi tuolko deśw nizach duszyzabyty anhieł czystoji lubviszczymitich baczyw dviyew biyełum i bahrovumobiyedvi żonoczy bożestvaodtuol sztodniapered vyborom dobra i zładorohi tretioji ne ma

* * *паміж праменнямі гасподняе любовішто беллю чысцініпранізваюць вся бышапылком струменіцца ружовыммагічны кліччарадзейнае лілітшто ў палкі човен раскошыманіцькаб пялёсткамі пяшчотпрыгажосці дэманіцнасыціць твой сонтадыз крыніц зняволенага я бухнуць гейзеры прагікаб дэманіц напаіцьнеперабраныя радышто ткуць аснову злаі шнуруюць сумленнештодзённага жыццяу якім тыслуга

* * *pomiż promniami hospuodnioji lubviszto biliznoju czyścinipronizujut wsia byszastrujićcie rozovym pyłkommahiczny kliczvołszebnici lilitsztow czovon żhuczy roskoszy manitkob pelustakami łaskdemonić chorostvanasytiti tvuoj sontohdyz krynić znevolanoho javyplesnut gejzery żażdykob demonić napojitineperebrany radyszto tkut osnovu złai sznurujut soveśt’sztodionnoho byt’jaw kotorum ty słuha

* * *калі пачуешяк каменнае месяца сэрцаударыць у купал небаі разальецца звонам срэбрапа гарызонт прасторыдзе адчыніць дзверы на той бок часу то знакканца трохмернай дарогішто пылам забыццязмые твае слядыі астудзіць памяць мітуснітадыуслухайся ў малітву сэрцашто б’ецца пад купалам душыі ззяе іскрамі жамчужынчыстае любовікрыніцы новага быцця

* * *koli poczujeszjak miyesecia sercie kamennewdyryt w kupoł nebai rozlijećcie zvonom serebrapo horyzont prostoryde odczynit dveryna toj buok czasuto znakkresu trochmiyernoji dorohiszto pyłom zabyt’jazmyje tvojye ślidyi ostudit pamet’ sujetytohdywsłuchajsie w molitvu serciaszto bjećcie pud kupołom duszyi sijaje iskrami żemczużynczystoji lubviszto podarujut novy byt